bezbrwiowy

przy­miot­nik

 (1.1) rzad. po­zba­wio­ny brwi

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) rzad. bezbrewny

Wiktionary


bezbrzeżnie

przy­słó­wek

 (1.1) o ob­sza­rze bez­gra­nicz­nie

 (1.2) o uczu­ciu bez­mier­nie, ogrom­nie

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Opar­ła się mięk­kiem dot­knię­ciem swego ra­mie­nia na mojem ra­mie­niu i tak szli­śmy dalej po bez­brzeż­nie pu­stych uli­cach, na­słu­chu­jąc cią­gle, w któ­rej stro­nie huczą strza­ły.

 (1.2) Czuła się tak znu­dzo­ną bez­brzeż­nie, że ża­łos­nym gło­sem pro­si­ła wciąż upar­cie, jak dziec­ko.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezbrzeżność ż.

 przym. bezbrzeżny

Wiktionary


bezbrzeżność

→ bez­brzeż­ny


SJP.pl

Patrz:

bezbrzeżny

bezbrzeżny

ogrom­ny, bez­gra­nicz­ny; o bar­dzo dużym na­si­le­niu


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) nie­ma­ją­cy brze­gów, krań­ców, nie­o­gra­ni­czo­ny

 (1.2) o wiel­kim na­tę­że­niu, na­si­le­niu

Wiktionary

Powiązane:

 przysł. bezbrzeżnie

Wiktionary


bezbólowy

nie­po­wo­du­ją­cy bólu, prze­bie­ga­ją­cy bez bólu


SJP.pl


bezbłyskowy

taki, który nie ma bły­sku


SJP.pl


bezbłędnie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób bez­błęd­ny, bez po­mył­ki

 (1.2) pot. w spo­sób bez­błęd­ny, bez za­rzu­tu, bu­dząc po­dziw lub uz­na­nie

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Dobry ostrzy­ciel po­tra­fi bez­błęd­nie pro­wa­dzić ostrość, utrzy­mu­jąc ją na po­ru­sza­ją­cym się ak­to­rze.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezbłędność ż.

 przym. bezbłędny

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) nieomylnie, poprawnie

 (1.2) bombowo, doskonale, wspaniale, wystrzałowo

Wiktionary


bezbłędność

→ bez­błęd­ny


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) brak błę­dów, cecha tego, co jest po­zba­wio­ne błę­dów

Wiktionary

Patrz:

bezbłędny

Wymowa:

IPA: bɛzˈbwɛ̃ndnɔɕt͡ɕ, AS: bezbu̯ẽndność

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezbłędny

 przysł. bezbłędnie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) poprawność

Wiktionary


bezbłędny

1. nie­za­wie­ra­ją­cy żad­nych błę­dów, w pełni po­praw­ny;
2. po­stę­pu­ją­cy bez za­rzu­tu, bu­dzą­cy po­dziw swą cel­no­ścią; do­sko­na­ły


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) wolny od błędu

 (1.2) pot. po­stę­pu­ją­cy w spo­sób bu­dzą­cy po­dziw

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Słuch ab­so­lut­ny jest ni­czym innym jak słu­chem do­sko­na­łym. Zdol­ność ta jest dość rzad­ko spo­ty­ka­na i po­le­ga na bez­błęd­nym roz­poz­na­wa­niu dźwię­ków bez żad­nej po­mo­cy – wy­łącz­nie opie­ra­jąc się na włas­nej per­cep­cji sen­so­rycz­nej.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezbłędność ż.

 przysł. bezbłędnie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) poprawny

 (1.2) wspaniały, bombowy, cudowny, fantastyczny, fenomenalny, idealny, wdechowy, wystrzałowy

Wiktionary


bezcelowo

przy­słó­wek

 (1.1) bez usta­lo­ne­go celu

 (1.2) da­rem­nie, bez szans na po­wo­dze­nie

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. cel mrz.

 czas. celować ndk.

 przym. bezcelowy, celowy

 przysł. celowo

Wiktionary

Synonimy:

 (1.2) daremnie, nadaremnie, nadaremno, zbędnie

Wiktionary


bezcelowość

→ bez­ce­lo­wy


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co bez­ce­lo­we

Wiktionary

Patrz:

bezcelowy

Powiązane:

 przym. bezcelowy

Wiktionary


bezcelowy

1. nie­ma­ją­cy okre­ślo­ne­go celu, niez­mie­rza­ją­cy do ja­kie­go­kol­wiek celu;
2. da­rem­ny, bez­sku­tecz­ny, zbęd­ny


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) taki, który nie ma kon­kret­ne­go celu, sensu

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɛst͡sɛˈlɔvɨ, AS: bescelovy

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezcelowość ż.

 przysł. bezcelowo

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bezskuteczny, bezowocny, bezpłodny, bezproduktywny, czczy, daremny, nadaremny, nieskuteczny, płonny, próżny, syzyfowy

Wiktionary


bezcenniej

prze­sta­rza­ły sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: bez­cen­nie


SJP.pl


bezcenność

war­tość wyż­sza od wszel­kiej moż­li­wej do okre­śle­nia ceny


SJP.pl


bezcenny

ma­ją­cy wiel­ką war­tość


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy ogrom­ną war­tość

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɛsˈt͡sɛ̃nːɨ, AS: bescẽ•ny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. przecena ż., cena ż., bezcennność ż.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) drogocenny

Wiktionary


bezceremonialnie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób bez­ce­re­mo­nial­ny

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Bez­ce­re­mo­nial­nie wpad­li do go­spo­dar­czych domów, ro­zło­ży­li się w sto­do­łach, pod­wór­kach i ogro­dach, gdzie tylko było moż­li­we.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezceremonialność ż.

 przym. bezceremonialny

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) obcesowo

Wiktionary


bezceremonialniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: bez­ce­re­mo­nial­nie


SJP.pl


bezceremonialność

→ bez­ce­re­mo­nial­ny


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bez­ce­re­mo­nial­ne; cecha tych, któ­rzy są bez­ce­re­mo­nial­ni

Wiktionary

Patrz:

bezceremonialny

Przykłady

 (1.1) W be­le­try­stycz­no-pu­bli­cy­stycz­nej for­mie uka­zał bez­poś­red­niość i bez­ce­re­mo­nial­ność Ame­ry­ka­nów, szyb­ko ros­ną­ce mia­sta, roz­le­głe prze­strze­nie kon­ty­nen­tu, który prze­mie­rzał ko­le­ją, konno i pie­szo, żyzne do­li­ny, skal­ne pust­ko­wia i dzi­kie zwie­rzę­ta.

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezceremonialny

 przysł. bezceremonialnie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) nonszalancja, obcesowość

Wiktionary


bezceremonialny

niez­wra­ca­ją­cy uwagi na ogól­nie przy­ję­te zwy­cza­je, formy to­wa­rzy­skie


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) nie ro­bią­cy ce­re­mo­nii, nie zwra­ca­ją­cy uwagi na ogól­nie przy­ję­te zwy­cza­je lub formy to­wa­rzy­skie

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Będę bez­ce­re­mo­nial­ny – mu­sisz schud­nąć.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezceremonialność ż.

 przysł. bezceremonialnie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) obcesowy

Wiktionary


bezcharakterny

przy­miot­nik

 (1.1) rzad. bez cha­rak­te­ru, o sła­bym cha­rak­te­rze

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) małoduszny, pot. bez jaj, miękki

Wiktionary


bezchmurnie

przy­słó­wek

 (1.1) me­te­o­rol. uka­zu­jąc się bez chmur

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezchmurność ż.

 przym. bezchmurny

 przysł. bezchmurno

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) war. bezchmurno

Wiktionary


bezchmurność

→ bezch­mur­ny


SJP.pl

Patrz:

bezchmurny

bezchmurny

jasny, po­god­ny, bez chmur


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) cha­rak­te­ry­zu­ją­cy się bra­kiem chmur

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) — Spało się bar­dzo do­brze — od­po­wia­da­ła chmur­ka. — Niebo dzi­siej­szej nocy było bezch­mur­ne, więc mo­gły­śmy się wszyst­kie po­rząd­nie wy­spać.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɛsˈxmurnɨ, AS: besχmurny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezchmurność ż., chmura ż., chmurka ż., chmurność ż., zachmurzenie n., zachmurzanie n., pochmurność ż.

 czas. chmurzyć ndk., zachmurzyć dk.

 przysł. bezchmurnie, chmurnie, pochmurnie

Wiktionary


bezcholesterolowy

przy­miot­nik

 (1.1) nie­za­wie­ra­ją­cy cho­le­ste­ro­lu

Wiktionary


bezchuć

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) daw. med. utra­ta, brak po­pę­du płcio­we­go

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. chuć ż.

Wiktionary


bezcielesność

→ bez­cie­les­ny


SJP.pl

Patrz:

bezcielesny

bezcielesny

nie­ma­ją­cy ciała, nie­ist­nie­ją­cy fi­zycz­nie; nie­ma­te­rial­ny, aso­ma­tycz­ny


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) nie­ma­ją­cy ciała, nie­ist­nie­ją­cy fi­zycz­nie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) niematerialny

Wiktionary


bezcieniowy

taki, który nie ma cie­nia


SJP.pl


bezciśnieniowy

niez­naj­du­ją­cy się pod ci­śnie­niem


SJP.pl


bezcukrowy

nie­za­wie­ra­ją­cy cukru


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) nie­za­wie­ra­ją­cy cukru

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Po­pro­szę o jakiś syrop bez­cu­kro­wy i li­gni­nę.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) niesłodzony

Wiktionary


bezczas

coś, co jest poza cza­sem; bez­cza­so­wość


SJP.pl

Bez­czas – druga płyta Szy­mo­na Wydry & Carpe Diem wy­da­na 14 li­sto­pa­da 2005 roku na­kła­dem wyt­wór­ni Uni­ver­sal Music Pol­ska.

Album do­tarł do 7. miej­sca pol­skiej listy prze­bo­jów – OLiS i uzy­skał sta­tus pla­ty­no­wej płyty.

Wikipedia


bezczasowo

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób nie­pod­le­ga­ją­cy pra­wom czasu, niez­wią­za­ny z żad­nym kon­kret­nym mo­men­tem; bez wpły­wu czasu

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezczasowy

 rzecz. bezczasowość ż.

Wiktionary


bezczasowość

→ bez­cza­so­wy


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) brak od­czu­wa­nia upły­wu czasu lub stan nie­za­leż­ny od ogra­ni­czeń cza­so­wych

Wiktionary

Patrz:

bezczasowy

Przykłady

 (1.1) Fi­lo­zo­fo­wie, tacy jak Pla­ton, roz­wa­ża­li bez­cza­so­wość w kon­tek­ście świa­ta idei, gdzie wszyst­ko ist­nie­je w do­sko­na­łej for­mie, poza cza­sem i prze­strze­nią.

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezczasowy

 przysł. bezczasowo

Wiktionary


bezczasowy

1. niez­wią­za­ny z kon­kret­nym cza­sem, ter­mi­nem, epoką;
2. ist­nie­ją­cy poza cza­sem


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) niez­wią­za­ny z cza­sem, nie pod­le­ga­ją­cy upły­wo­wi czasu

 (1.2) poet. po­zba­wio­ny oznak czasu

 (1.3) gram. bez okre­ślo­ne­go czasu

Wiktionary

Przykłady

 (1.2) W tej do­li­nie pa­no­wa­ła bez­cza­so­wa cisza.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. czasownik mos./mrz., bezczasowość ż.

 przysł. bezczasowo

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) nieprzemijający, ponadczasowy, wieczny, uniwersalny

Wiktionary


bezczaszkowce

grupa nie­wiel­kich zwie­rząt przy­brzeż­nej stre­fy cie­płych mórz, bez czasz­ki i mózgu, ze szkie­le­tem ogra­ni­czo­nym do stru­ny grzbie­to­wej


SJP.pl

Bez­czasz­kow­ce (Lep­to­car­dii) – gro­ma­da nie­wiel­kich zwie­rząt mor­skich za­li­cza­nych do stru­now­ców (Chor­da­ta). Obej­mu­je 30 ga­tun­ków. Są zwie­rzę­ta­mi roz­dziel­nopł­cio­wy­mi o roz­wo­ju pro­stym. Naj­bar­dziej zna­nym bez­czasz­kow­cem jest wy­stę­pu­ją­cy w eu­ro­pej­skich mo­rzach lan­cet­nik ("Bran­chio­sto­ma lan­ce­o­la­tum"). Naj­star­sze bez­czasz­kow­ce (a za­ra­zem stru­now­ce) to "Cat­ha­y­my­rus" oraz młod­sza o 10 mln lat pi­ka­ia.

Wikipedia


bezczaszkowiec

przed­sta­wi­ciel grupy zwie­rząt na­le­żą­cych do stru­now­ców


SJP.pl


bezczaszkowy

bez wyksz­tał­co­nej móz­go­czasz­ki


SJP.pl


bezczel

po­tocz­nie: osoba bez­czel­na, im­per­ty­nent; bez­czel­nik


SJP.pl

Bez­czel, wła­ści­wie Mi­chał An­drzej Ba­na­szek (ur. 18 stycz­nia 1984 w Bia­łym­sto­ku, zm. 21 wrze­śnia 2021 tamże) – pol­ski raper. Czło­nek bia­ło­stoc­kie­go ze­spo­łu hip-ho­po­we­go Fa­bu­ła.

Raper współ­pra­co­wał po­nad­to m.in. z ta­ki­mi wy­ko­naw­ca­mi jak: Peja, Kobra, Ten Typ Mes, Ero, Pa­luch, Lu­ka­sy­no, Chada, Hukos, Cira, VNM, Zeus, Kaen, Szpa­ku, Z.B.U.K.U oraz Py­ska­ty.

Wikipedia


bezczelnie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) w spo­sób bez­czel­ny

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Tak, tym wła­śnie jest Chad. Atrak­cyj­nym, bez­czel­nie uwo­dzi­ciel­skim i prze­bo­jo­wym fa­ce­tem, któ­re­mu, w opi­nii in­ce­li, nie oprze się żadna ko­bie­ta.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɛʃˈt͡ʃɛlʲɲɛ, AS: beščelʹńe

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezczelny

 rzecz. bezczelność ż., bezczelnik mos., bezczelnica ż.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) arogancko, zuchwale

Wiktionary


bezczelniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: bez­czel­nie


SJP.pl


bezczelniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: bez­czel­ny


SJP.pl


bezczelnik

prze­sta­rza­le: osoba bez­czel­na, im­per­ty­nent; bez­czel


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) rzad. czło­wiek bez­czel­ny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezczelność ż.

:: fż. bezczelnica ż.

 przym. bezczelny

 przysł. bezczelnie

Wiktionary


bezczelność

→ bez­czel­ny


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nie­li­cze­nie się z nikim i ni­czym, zbyt­nia pew­ność sie­bie

Wiktionary

Patrz:

bezczelny

Przykłady

 (1.1) Za­miast po­rząd­nieć, wspi­nasz się na szczyt bez­czel­no­ści.

 (1.1) Nie od­da­łeś po­przed­nie­go długu, a chcesz znów po­ży­czyć pie­nią­dze? To bez­czel­ność.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɛʃˈt͡ʃɛlnɔɕt͡ɕ, AS: beščelność

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezczelnik mos., bezczelnica ż.

 przym. bezczelny

 przysł. bezczelnie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) impertynencja, granda, kpina, hucpa, tupet, arogancja, zuchwałość

Wiktionary


bezczelny

świa­do­mie, obraź­li­wie ła­mią­cy przy­ję­te normy spo­łecz­ne; aro­ganc­ki, cham­ski


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) ce­chu­ją­cy się bez­czel­no­ścią, zbyt­nią pew­no­ścią sie­bie, zu­chwa­ło­ścią

 (1.2) świad­czą­cy o bez­czel­no­ści, nad­mier­nej pew­no­ści sie­bie

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Nie przy­po­mi­na­ła sobie, by kie­dy­kol­wiek roz­ma­wia­ła z kimś tak nie­o­krze­sa­nym i bez­czel­nym.

 (1.2) Za takie bez­czel­ne za­cho­wa­nie zo­sta­niesz uka­ra­ny.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɛʃˈt͡ʃɛlnɨ, AS: beščelny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezczelność ż., bezczelnik mos., bezczelnica ż.

 przysł. bezczelnie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) arogancki, bezwstydny, impertynencki, rozpanoszony, rozzuchwalony, zuchwały; pot. hucpiarski, tupeciarski

Wiktionary


bezczesny

przy­miot­nik

 (1.1) daw. bez­cza­so­wy, bez­ter­mi­no­wy

 (1.2) daw. nie ma­ją­cy czci, be­zec­ny, ha­nieb­ny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezcześć ż., bezczeszczenie n., zbezczeszczanie n., zbezczeszczenie n.

 czas. bezcześcić ndk., zbezczeszczać ndk., zbezcześcić dk.

Wiktionary


bezczeszczenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) znie­wa­ża­nie cze­goś, po­zba­wia­nie czci

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezcześć ż., zbezczeszczanie n., zbezczeszczenie n.

 czas. zbezczeszczać ndk., zbezcześcić dk., bezcześcić ndk.

 przym. bezczesny

Wiktionary


bezczeszczący

znie­wa­żać coś, pro­fa­no­wać, zwła­szcza obiekt kultu


SJP.pl

Patrz:

bezcześcić

bezcześcić

znie­wa­żać coś, pro­fa­no­wać, zwła­szcza obiekt kultu


SJP.pl

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. brak)

 (1.1) znie­wa­żać coś, po­zba­wiać czci

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Od kilku dni Ry­szard spa­ce­ru­je uli­ca­mi War­sza­wy i pu­blicz­nie bez­cze­ści sym­bo­le re­li­gij­ne.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezcześć ż., bezczeszczenie n., zbezczeszczanie n., zbezczeszczenie n.

 czas. zbezczeszczać ndk., zbezcześcić dk.

 przym. bezczesny

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) brukać, hańbić, plugawić, profanować; podn. kalać, zbezczeszczać; okrywać hańbą

Wiktionary


bezcześć

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) przest. hańba, nie­sła­wa

forma cza­sow­ni­ka.

 (2.1) 2. os. rozk. od: bez­cze­ścić

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezczeszczenie n., zbezczeszczanie n., zbezczeszczenie n.

 czas. zbezczeszczać ndk., zbezcześcić dk., bezcześcić ndk.

 przym. bezczesny

Wiktionary


bezczopowy

nie­ma­ją­cy czopa


SJP.pl


bezczujnikowy

taki, który nie ma czuj­ni­ka


SJP.pl


bezczyn

po­e­tyc­ko: bez­czyn­ność, bier­ność


SJP.pl


bezczynnie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób bez­czyn­ny

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Po­win­ni­śmy cie­szyć się ży­ciem bo nie zo­sta­li­śmy stwo­rze­ni żeby sie­dzieć bez­czyn­nie i pa­trzeć jak życie prze­pły­wa obok.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezczynność ż.

 przym. bezczynny

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) nieaktywnie

Wiktionary


bezczynność

→ bez­czyn­ny


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) brak ak­tyw­no­ści

Wiktionary

Patrz:

bezczynny

Przykłady

 (1.1) Bez­czyn­ność wpły­wa ujem­nie na zdro­wie.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɛʃˈt͡ʃɨ̃nːɔɕt͡ɕ, AS: beščỹ•ność

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezczyn m.

 przym. bezczynny

 przysł. bezczynnie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) nicnierobienie; poet. bezczyn

Wiktionary


bezczynny

1. nic nie­ro­bią­cy, nie­ma­ją­cy żad­ne­go za­ję­cia;
2. nie­wy­peł­nio­ny ja­ki­mi­kol­wiek za­ję­cia­mi


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) książk. nic nie­ro­bią­cy

 (1.2) książk. nie­wy­peł­nio­ny dzia­ła­niem

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) To ce­sarz Ru­dolf, co żmu­dził bez­czyn­ny, / Mogąc Ita­lię ra­to­wać w złym kre­sie; / Dziś chorą le­czyć próż­no chce kto inny.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɛʃˈt͡ʃɨ̃nːɨ, AS: beščỹ•ny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezczynność ż.

 przysł. bezczynnie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bierny

Wiktionary


bezczynszowy

nie­wy­ma­ga­ją­cy pła­ce­nia czyn­szu


SJP.pl


bezczółenkowy

taki, który nie ma czó­łen­ka


SJP.pl


bezczłonkowy

nie­ma­ją­cy człon­ków


SJP.pl


bezcłowo

przy­słó­wek

 (1.1) zwal­nia­jąc z opłat cel­nych

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezcłowy

Wiktionary


bezcłowy

nie­wy­ma­ga­ją­cy cła; nie­za­wie­ra­ją­cy cła


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) nie­ob­ję­ty cłem; o ze­ro­wej staw­ce cel­nej

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Po­dróż­ni naj­pierw się od­pra­wia­ją, a do­pie­ro potem bie­gną do skle­pów bezc­ło­wych.

Wiktionary

Powiązane:

 przysł. bezcłowo

 rzecz. cło n.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) wolnocłowy

Wiktionary


bezcłówka

po­tocz­nie:
1. sklep bezc­ło­wy;
2. stre­fa bezc­ło­wa


SJP.pl


bezdachowy

po­zba­wio­ny dachu


SJP.pl


bezdebitowy

o za­gra­nicz­nych cza­so­pis­mach i książ­kach - roz­pro­wa­dza­ny bez de­bi­tu (np. pisma be­zde­bi­to­we)


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) o wy­daw­nict­wach: spro­wa­dza­ny lub roz­pro­wa­dza­ny bez zez­wo­le­nia

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) W sta­nie wo­jen­nym dom Top­czew­skich był kil­ka­krot­nie prze­szu­ki­wa­ny przez funk­cjo­na­riu­szy SB i mi­li­cji, któ­rzy rek­wi­ro­wa­li wy­daw­nict­wa be­zde­bi­to­we, pisma związ­ko­we, a nawet pry­wat­ną ma­szy­nę do pi­sa­nia.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɛzdɛbʲiˈtɔvɨ, AS: bezdebʹitovy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) podziemny, nielegalny, nieoficjalny

Wiktionary


bezdech

brak od­de­chu, za­trzy­ma­nie czyn­no­ści od­de­cho­wej


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) med. cho­ro­bo­wy lub wy­wo­ła­ny ce­lo­wo zanik od­de­chu;

Wiktionary

Be­zdech (gr. απνοια, ang. "apnea", łac. "apnoe") – zanik prze­pły­wu po­wie­trza przez drogi od­de­cho­we (wen­ty­la­cja płuc). Pod­czas be­zde­chu usta­je czyn­ność mię­śni od­de­cho­wych, a ob­ję­tość płuc po­zo­sta­je niez­mien­na. Jed­nak wy­mia­na ga­zo­wa ani od­dy­cha­nie na po­zio­mie tkan­ko­wym nie są za­bu­rzo­ne.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Be­zdech jest zde­cy­do­wa­nie nie­bez­piecz­ny, w naj­cięż­szych przy­pad­kach może przy­czy­nić się do nie­wy­dol­no­ści serca.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbɛzdɛx, AS: bezdeχ

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. dech m., oddech m., wdech m., wydech m., przydech m.

Wiktionary


bezdechowy

→ be­zdech


SJP.pl

Patrz:

bezdech

bezdecyzyjność

→ be­zde­cy­zyj­ny


SJP.pl

Patrz:

bezdecyzyjny

bezdecyzyjny

1. nie­mo­gą­cy pod­jąć ja­kiej­kol­wiek de­cyz­ji;
2. nie­de­cy­du­ją­cy o czym­kol­wiek; nie­roz­strzy­ga­ją­cy


SJP.pl


bezdenek

lekki ul drew­nia­ny, nie­ro­zbie­ral­ny i nie­ma­ją­cy dna, uży­wa­ny (głów­nie we wschod­niej Pol­sce) do po­ło­wy XIX wieku


SJP.pl


bezdennie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) w spo­sób nie ma­ją­cy dna

 (1.2) przen. w spo­sób ogrom­ny, nie­o­gra­ni­czo­ny, niez­mie­rzo­ny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezdenność ż.

 przym. bezdenny

Wiktionary


bezdenność

→ be­zden­ny


SJP.pl

Patrz:

bezdenny

bezdenny

1. niez­wy­kle głę­bo­ki;
2. w prze­no­śni: bez­gra­nicz­ny; ogrom­ny


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) taki, który wy­da­je się nie mieć dna

 (1.2) przen. o bar­dzo dużym na­tę­że­niu

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezdeń ż.

 przysł. bezdennie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bardzo / niezmiernie głęboki

 (1.2) bezgraniczny, niezgłębiony, ogromny

Wiktionary


bezdenominacyjny

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) rel. nie­po­wią­za­nych z żad­nym wyz­na­niem

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Do lo­kal­nych ko­ścio­łów be­zde­no­mi­na­cyj­nych na­le­ży po­ło­wa spo­łe­czeń­stwa.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. denominacja ż.

 przym. denominacyjny

Wiktionary


bezdeseniowy

nie­ma­ją­cy ozdob­ne­go wzoru na tka­ni­nie, ta­pe­cie, po­sadz­ce itp.


SJP.pl


bezdeszczowo

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) me­te­o­rol. bez opa­dów de­szczu

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Dzień minął be­zde­szczo­wo, choć pro­gno­zy za­po­wia­da­ły opady.

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezdeszczowy

Wiktionary


bezdeszczowy

przy­miot­nik

 (1.1) cha­rak­te­ry­zu­ją­cy się bra­kiem de­szczu

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Woda grun­to­wa jest głów­nym źró­dłem za­si­la­nia cie­ków w dłu­gotr­wa­łych okre­sach be­zde­szczo­wych.

 (1.1) Ocie­ple­nie me­to­dą lekką mokrą na­le­ży wy­ko­ny­wać w be­zde­szczo­we dni, gdy tem­pe­ra­tu­ra po­wie­trza wy­no­si 5–25 st. C.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɛzdɛʃˈt͡ʃɔvɨ, AS: bezdeščovy

Wiktionary

Powiązane:

 przysł. bezdeszczowo

 rzecz. deszczowiec mrz.

Wiktionary


bezdewizowy

przy­miot­nik

 (1.1) bez wy­mo­gu wy­pła­ca­nia dewiz, bez obro­tu de­wi­za­mi

Wiktionary


bezdeń

coś, czego nie da się zmie­rzyć, ogar­nąć; ogrom, bez­miar, bezd­nia, bezd­no


SJP.pl


bezdnia

coś, czego nie da się zmie­rzyć, ogar­nąć; ogrom, bez­miar, be­zdeń, bezd­no


SJP.pl


bezdno

coś, czego nie da się zmie­rzyć, ogar­nąć; ogrom, bez­miar, bezd­nia, be­zdeń


SJP.pl


bezdogmatowiec

czło­wiek nie­ma­ją­cy dog­ma­tów, nie­o­pie­ra­ją­cy się na dog­ma­tach


SJP.pl


bezdogmatyczność

→ be­zdog­ma­tycz­ny


SJP.pl

Patrz:

bezdogmatyczny

bezdomka

po­tocz­nie: luźna czap­ka mło­dzie­żo­wa ma­low­ni­czo ster­czą­ca na gło­wie; be­a­nie


SJP.pl


bezdomna

ko­bie­ta nie­ma­ją­ca miesz­ka­nia


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta nie ma­ją­ca domu, bez sta­łe­go miej­sca za­miesz­ka­nia

forma przy­miot­ni­ka.

 (2.1) ż. lp. od: be­zdom­ny

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Straż miej­ska po­mo­gła be­zdom­nej, za­wo­żąc ją na noc­leg do schro­ni­ska.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezdomność ż.

:: fm. bezdomny mos.

 przym. bezdomny, bezdomy

 przysł. bezdomnie

Wiktionary


bezdomniak

be­zdom­ny pies lub kot


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) slang. be­zdom­ny, bez­pań­ski pies lub kot

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) (…) pre­zent na Boże Na­ro­dze­nie można zro­bić be­zdom­nym czwo­ro­no­gom przez in­ter­net – mówi (…) pre­zes Fun­da­cji NaszeZoo.pl, która pro­wa­dzi już trze­cią edy­cję akcji „Gwiazd­ka dla be­zdom­nia­ka”

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezdomność ż., bezdomny m., bezdomna ż.

 przym. bezdomny

 przysł. bezdomnie

Wiktionary


bezdomnie

przy­słó­wek

 (1.1) nie po­sia­da­jąc domu

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezdomniak m., bezdomność ż., bezdomna ż., bezdomny mos.

 przym. bezdomny, bezdomy

Wiktionary


bezdomność

→ be­zdom­ny


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) so­cjol. pro­blem spo­łecz­ny, cha­rak­te­ry­zu­ją­cy się bra­kiem miej­sca za­miesz­ka­nia;

Wiktionary

Be­zdom­ność – w uję­ciu so­cjo­lo­gicz­nym pro­blem spo­łecz­ny (zja­wi­sko spo­łecz­ne), cha­rak­te­ry­zu­ją­cy się bra­kiem miej­sca za­miesz­ka­nia (bra­kiem domu).

Be­zdom­ność w uję­ciu psy­cho­lo­gicz­nym to kry­zy­so­wy stan eg­zy­sten­cji osoby nie­po­sia­da­ją­cej fak­tycz­ne­go miej­sca za­miesz­ka­nia, po­zba­wio­nej środ­ków nie­zbęd­nych do za­spo­ko­je­nia ele­men­tar­nych po­trzeb, trwa­le wy­ko­rze­nio­nej ze śro­do­wi­ska w wy­ni­ku roz­pa­du więzi spo­łecz­nych i ak­cep­tu­ją­cej swoją rolę spo­łecz­ną.

Wikipedia

Patrz:

bezdomny

Przykłady

 (1.1) Be­zdom­ność i ubó­stwo grozi wielu uchodź­com.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɛzˈdɔ̃mnɔɕt͡ɕ, AS: bezdõmność

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezdomniak m., bezdomny m., bezdomna ż.

 przym. bezdomny, bezdomy

 przysł. bezdomnie

Wiktionary


bezdomny

nie­ma­ją­cy domu, miej­sca za­miesz­ka­nia


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) taki, który nie ma domu

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) osoba be­zdom­na (1.1), nie ma­ją­ca domu, bez sta­łe­go miej­sca za­miesz­ka­nia

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Be­zdom­na ko­bie­ta sie­dzia­ła na dwor­co­wej ławce.

 (2.1) Zimą przy­dat­ne są schro­ni­ska dla be­zdom­nych.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɛzˈdɔ̃mnɨ, AS: bezdõmny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezdomność ż.

:: fż. bezdomna ż.

 przym. bezdomy

 przysł. bezdomnie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) daw. bezdomy

Wiktionary


bezdomy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) daw. be­zdom­ny

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezdomny

 rzecz. bezdomna ż., bezdomność ż., bezdomny m.

 przysł. bezdomnie

Wiktionary


bezdotykowość

→ be­zdo­ty­ko­wy


SJP.pl

Patrz:

bezdotykowy

bezdotykowy

1. nie­wy­ma­ga­ją­cy do­ty­ku;
2. myj­nia be­zdo­ty­ko­wa - sa­mo­ob­słu­go­wa myj­nia sa­mo­cho­do­wa, w któ­rej używa się myjki ci­śnie­nio­wej


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) dzia­ła­ją­cy bez po­trze­by do­ty­ku, od­by­wa­ją­cy się bez do­ty­ka­nia

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Mój nowy sa­mo­chód jest wy­po­sa­żo­ny w układ be­zdo­ty­ko­we­go ot­wie­ra­nia ba­gaż­ni­ka.

Wiktionary

Powiązane:

 przysł. bezdotykowo

 rzecz. niedotykalski mos.

 przym. niedotykalski

 czas. dotykać

Wiktionary


bezdotykówka

po­tocz­nie: myj­nia be­zdo­ty­ko­wa


SJP.pl


bezdowodowy

przy­miot­nik

 (1.1) nie­ma­ją­cy do­wo­du, nie­po­par­ty do­wo­dem

Wiktionary


bezdrganiowy

dzia­ła­ją­cy, prze­bie­ga­ją­cy bez drgań


SJP.pl


bezdroża

ma­now­ce;
1. teren bez dróg i dro­gow­ska­zów, trud­ny do przej­ścia;
2. nie­pew­na sy­tu­a­cja lub nio­są­ce ry­zy­ko dzia­ła­nia w niez­na­nych dzie­dzi­nach


SJP.pl

Bez­dro­ża (ang. "Si­de­wa­ys") – ame­ry­kań­ski ko­me­dio­dra­mat z 2004 roku w re­ży­se­rii Ale­xan­dra Payne’a, zre­a­li­zo­wa­ny na pod­sta­wie po­wie­ści Rexa Pic­ket­ta.

Wikipedia


bezdroże

ma­now­ce;
1. teren bez dróg i dro­gow­ska­zów, trud­ny do przej­ścia;
2. nie­pew­na sy­tu­a­cja lub nio­są­ce ry­zy­ko dzia­ła­nia w niez­na­nych dzie­dzi­nach


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) teren po­zba­wio­ny dróg

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bez­dro­że – po­wieść Mar­ti­na Golds­mit­ha
  • Bez­dro­że – film z 1945 roku

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Gdy za­pło­nął nagle świat, bez­dro­ża­mi szli przez śpią­cy las.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) manowce

Wiktionary


bezdrożność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bez­droż­ne

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezdrożny

 przysł. bezdrożnie

Wiktionary


bezdrożny

po­zba­wio­ny dróg


SJP.pl


bezdrucie

brak prze­wo­dów lub po­łą­czeń ka­blo­wych


SJP.pl


bezdrzewność

→ bez­drzew­ny


SJP.pl

Patrz:

bezdrzewny

bezdrzewny

przy­miot­nik

 (1.1) po­zba­wio­ny drzew, cha­rak­te­ry­zu­ją­cy się bra­kiem drzew

 (1.2) techn. nie­za­wie­ra­ją­cy drew­na, czę­ści drzew­nych

Wiktionary


bezdurność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest be­zdur­ne; cecha tych, któ­rzy są be­zdur­ni

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezdurny

 przysł. bezdurnie

Wiktionary


bezdurny

przy­ziem­ny, prze­cięt­ny, pro­za­icz­ny


SJP.pl


bezdusznie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) bez serca; w spo­sób bezwz­ględ­ny dla in­nych

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Hel­mut be­zdusz­nie kry­ty­ko­wał swo­ich pra­cow­ni­ków.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezduszność ż.

 przym. bezduszny

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bezlitośnie, mechanicznie, nieczule, okrutnie

Wiktionary


bezduszniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: be­zdusz­nie


SJP.pl


bezduszniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: be­zdusz­ny


SJP.pl


bezduszność

→ be­zdusz­ny


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co be­zdusz­ne

Wiktionary

Patrz:

bezduszny

Powiązane:

 przym. bezduszny

 przysł. bezdusznie

Wiktionary


bezduszny

bezwz­ględ­ny, nie­czu­ły


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy nie­czu­ły i bezwz­ględ­ny sto­su­nek do oto­cze­nia lub wy­ra­ża­ją­cy taki sto­su­nek

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) To naj­bar­dziej be­zdusz­na osoba jaką znam; wszyst­kich wy­zy­wa i po­ni­ża.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɛzˈduʃnɨ, AS: bezdušny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezduszność ż.

 przysł. bezdusznie

Wiktionary


bezdymnie

przy­słó­wek

 (1.1) nie wyt­wa­rza­jąc dymu

 (1.2) bez obec­no­ści dymu

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. dym mrz., dymienie n.

 czas. dymić ndk.

 przym. bezdymny, dymny

Wiktionary


bezdymny

nie­wy­dzie­la­ją­cy dymu; nie­wy­dzie­la­ją­cy dymu pod­czas spa­la­nia


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) nie­wy­dzie­la­ją­cy dymu

Wiktionary

Powiązane:

 przysł. bezdymnie

Wiktionary


bezdyskowy

taki, który nie ma dysku


SJP.pl


bezdyskusyjnie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) bezs­przecz­nie, zde­cy­do­wa­nie, nie­za­prze­czal­nie

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Indie są be­zdy­sku­syj­nie naj­tań­szym pań­stwem jakie kie­dy­kol­wiek od­wie­dzi­li­śmy!

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɛzdɨskuˈsɨjɲɛ, AS: bezdyskusyi ̯ńe

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezdyskusyjny

 rzecz. bezdyskusyjność ż.

Wiktionary


bezdyskusyjność

→ be­zdy­sku­syj­ny


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest be­zdy­sku­syj­ne; cecha tych, któ­rzy są be­zdy­sku­syj­ni

Wiktionary

Patrz:

bezdyskusyjny

Powiązane:

 przym. bezdyskusyjny

 przysł. bezdyskusyjnie

Wiktionary


bezdyskusyjny

nie­pod­le­ga­ją­cy dy­sku­sji; bez­spor­ny


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) nie­pod­le­ga­ją­cy dy­sku­sji

Wiktionary

Powiązane:

 przysł. bezdyskusyjnie

 rzecz. bezdyskusyjność ż.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bezsporny, kategoryczny, nieodwołalny, oczywisty

Wiktionary


bezdziedziczny

przy­miot­nik

 (1.1) praw. nie­o­dzie­dzi­czo­ny przez ni­ko­go

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. dziedzictwo n.

Wiktionary


bezdzietnie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) w spo­sób wła­ści­wy bez­dziet­no­ści, oso­bom bez­dziet­nym; bez po­tom­stwa

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Te ge­ne­tycz­ne po­wi­kła­nia u Za­mo­y­skich spra­wi­ły, że na­stęp­ne po­ko­le­nia umie­ra­ły bez­dziet­nie.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɛʑˈd͡ʑɛtʲɲɛ, AS: beźʒ́etʹńe

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezdzietność ż.

 przym. bezdzietny

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bezpotomnie

Wiktionary


bezdzietność

książ­ko­wo: nie­po­sia­da­nie dzie­ci, po­tom­stwa


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nie­po­sia­da­nie po­tom­stwa;

Wiktionary

Bez­dziet­ność, bez­po­tom­ność – brak po­tom­stwa da­ne­go osob­ni­ka, bę­dą­cy re­zul­ta­tem czyn­ni­ków bio­lo­gicz­nych lub ce­lo­wej re­zy­gna­cji z ro­dzi­ciel­stwa.

Po­wo­dy braku dzie­ci (u ludzi) by­wa­ją różne:

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Dane de­mo­gra­ficz­ne wska­zu­ją jed­nak wy­raź­nie, iż mamy współ­cze­śnie do czy­nie­nia z na­si­le­niem się zja­wi­ska bez­dziet­no­ści w kul­tu­rze za­chod­niej.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɛʑˈd͡ʑɛtnɔɕt͡ɕ, AS: beźʒ́etność

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezdzietny

 przysł. bezdzietnie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bezpotomność

Wiktionary


bezdzietny

książ­ko­wo: nie­ma­ją­cy dzie­ci, po­tom­stwa


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) nie­ma­ją­cy dzie­ci, po­tom­stwa

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Star­sza córka Ja­ni­na jest bez­dziet­na, a brat Józef ma córkę Marię.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɛʑˈd͡ʑɛtnɨ, AS: beźʒ́etny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezdzietność ż.

 przysł. bezdzietnie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bezpotomny

Wiktionary


bezdętka

po­tocz­nie: opona be­zdęt­ko­wa


SJP.pl


bezdętkowy

taki, który nie ma dętki


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) techn. nie­za­wie­ra­ją­cy w swej kon­struk­cji dętki

Wiktionary


bezdźwięcznie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) nie wy­da­jąc dźwię­ku

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Drzwi zam­knę­ły się bezdź­więcz­nie.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. dźwięczność ż., bezdźwięczność ż.

 przym. bezdźwięczny

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) cicho, milcząco

Wiktionary


bezdźwięczność

→ bezdź­więcz­ny


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) brak dźwię­ku

 (1.2) fonet. brak drgań strun gło­so­wych pod­czas wy­mo­wy gło­ski

Wiktionary

Patrz:

bezdźwięczny

Powiązane:

 przym. bezdźwięczny

 przysł. bezdźwięcznie

Wiktionary


bezdźwięczny

1. o ci­chym, przy­tłu­mio­nym brzmie­niu; głu­chy;
2. nie­bę­dą­cy źró­dłem żad­nych dźwię­ków; nie­sły­szal­ny, bezdź­wię­ko­wy;
3. w ję­zy­koz­naw­stwie: pow­sta­ją­cy bez drga­nia strun gło­so­wych, np. spół­gło­ska bezdź­więcz­na


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) nie wy­da­ją­cy dźwię­ku (głosu)

 (1.2) nie da­ją­cy się usły­szeć

 (1.3) jęz. o spół­gło­skach: taka, przy wy­ma­wia­niu któ­rej nie drżą wię­za­dła gło­so­we

Wiktionary

Przykłady

 (1.3) Przy spół­gło­skach dźwięcz­nych – b, g, d itd. – drga­ją wią­za­dła gło­so­we; przy bezdź­więcz­nych z kolei – t, p, k itp. – nie drga­ją.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezdźwięczność ż., dźwięczność ż.

 przysł. bezdźwięcznie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) niemy, bezgłośny, atoniczny

 (1.2) niesłyszalny

Wiktionary


bezdźwiękowy

nie­wy­da­ją­cy żad­nych dźwię­ków; nie­sły­szal­ny, bezdź­więcz­ny


SJP.pl


beze

przy­i­mek

 (1.1) forma obocz­na przy­im­ka bez

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Idź beze mnie, ja zo­sta­ję tutaj.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbɛzɛ, AS: beze

Wiktionary


bezeceństwo

nie­go­dzi­wość, łaj­dact­wo


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) cecha tego, co be­zec­ne

 (1.2) coś odra­ża­ją­ce­go i ha­nieb­ne­go

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Be­ze­ceń­stwo jego po­stę­po­wa­nia wzbu­dza­ło po­wszech­ną de­za­pro­ba­tę.

 (1.2) Prze­stań­cie oglą­dać te be­ze­ceń­stwa w in­ter­ne­cie.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezecnica ż., bezecnik mos., bezecność ż.

 przym. bezecny

 przysł. bezecnie

 czas. bezecnić

Wiktionary


bezechowy

prze­mi­ja­ją­cy bez echa; od­by­wa­ją­cy się bez dźwię­ku


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) nie da­ją­cy echa

Wiktionary


bezecnica

→ be­zec­nik; ło­trzy­ca, łaj­dacz­ka, nik­czem­ni­ca


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta bezw­styd­na

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Może to nie o jednę z tych be­zec­nic sta­wiasz życie na kartę!

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezeceństwo n., bezecność ż.

:: fm. bezecnik m.

 przym. bezecny

 przym. bezecnie

 przysł. bezecnie

 czas. bezecnić

Wiktionary


bezecnie

przy­słó­wek

 (1.1) w be­zec­ny spo­sób

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezecnica ż., bezecnik mos., bezeceństwo n., bezecność ż.

 przym. bezecny

 czas. bezecnić

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) sprośnie

Wiktionary


bezecniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: be­zec­nie


SJP.pl


bezecniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: be­zec­ny


SJP.pl


bezecnik

hul­taj, łobuz, ur­wi­po­łeć, ziół­ko


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba bezw­styd­na

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Po­wiedz, że je­stem be­zec­nik, zbrod­niarz, łaj­dak, ban­dy­ta, ale nie na­zy­waj mnie oszu­stem ani szpie­giem!

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezeceństwo n., bezecność ż.

:: fż. bezecnica ż.

 przym. bezecny

 przym. bezecnie

 przysł. bezecnie

 czas. bezecnić

Wiktionary


bezecnić

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) daw. zob. bez­cze­ścić.

 (1.2) daw. czy­nić szpet­nym lub zde­for­mo­wa­nym

 (1.3) daw. gwał­cić

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezecność ż., bezeceństwo n., bezecnik mos., bezecnica ż.

 przym. bezecny

 przysł. bezecnie

Wiktionary


bezecność

→ be­zec­ny


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) przest. cecha tego, co be­zec­ne; cecha tych, któ­rzy są be­zec­ni

Wiktionary

Patrz:

bezecny

Powiązane:

 rzecz. bezeceństwo n., bezecnik m., bezecnica ż.

 przym. bezecny

 przym. bezecnie

 przysł. bezecnie

 czas. bezecnić

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) niecność, podłość, nikczemność

Wiktionary


bezecny

nie­czy­sty, nie­przyz­wo­i­ty, lu­bież­ny, nie­mo­ral­ny


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) nie­przyz­wo­i­ty

 (1.2) daw. po­zba­wio­ny czci i ho­no­ru

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Choć­byś miał naj­be­zec­niej­szy grzech na duszy, od­pust za taką wojnę pewny i zba­wie­nie pewne.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezecnica ż., bezecnik mos., bezeceństwo n., bezecność ż.

 przym. bezecnie

 przysł. bezecnie

 czas. bezecnić

Wiktionary


bezefektywnie

daw­niej: nie­e­fek­tyw­nie


SJP.pl


bezemisyjność

→ be­ze­mi­syj­ny


SJP.pl

Patrz:

bezemisyjny

bezemisyjny

nie­po­wo­du­ją­cy emi­sji cze­goś, np. dwut­len­ku węgla


SJP.pl


bezemocjonalny

po­zba­wio­ny emo­cji lub nie­wy­ra­ża­ją­cy uczuć


SJP.pl


bezemszon

w hand­lu:
1. część to­wa­ru po­zo­sta­ją­ca na opa­ko­wa­niu na sku­tek przyl­gnię­cia, wsią­knię­cia itp.;
2. bo­ni­fi­ka­ta udzie­lo­na kup­co­wi za stra­tę na sku­tek przyl­gnię­cia czę­ści to­wa­ru do opa­ko­wa­nia itp.


SJP.pl


bezerukowość

→ be­ze­ru­ko­wy


SJP.pl

Patrz:

bezerukowy

bezerukowy

o tłu­szczach, zwła­szcza oleju rze­pa­ko­wym: nie­za­wie­ra­ją­cy kwasu eru­ko­we­go


SJP.pl


bezet

prze­sta­rza­le: osoba po­zba­wio­na ma­jąt­ku ziem­skie­go w wy­ni­ku re­for­my rol­nej w 1944 r. w Pol­sce; były zie­mia­nin


SJP.pl


bezetyczny

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) rzad. nie­sto­su­ją­cy się do żad­nych zasad etyki

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Czas za­sta­no­wić się, do któ­rej też Pol­ska wła­ści­wie na­le­ży cy­wi­li­za­cji i ja­kiej mamy się trzy­mać etyki? Ina­czej grozi nam stan acy­wi­li­za­cyj­ny i be­ze­tycz­ny.

Wiktionary

Powiązane:

 przym. etyczny

 rzecz. bezetyczność ż.

 przysł. bezetycznie

Wiktionary


bezeń

bez niego


SJP.pl

forma ścią­gnię­ta

 (1.1) książk. bez niego

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Nie wszyst­ko, co do­brze wy­glą­da w ko­lo­rze, jak­kol­wiek wyj­dzie bezeń.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbɛzɛ̃ɲ, AS: bezẽń

Wiktionary


bezfabularny

przy­miot­nik

 (1.1) taki, który nie ma fa­bu­ły

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) afabularny

Wiktionary


bezfazowy

po­zba­wio­ny fazy


SJP.pl


bezfelcowy

taki, który nie ma felcu


SJP.pl


bezfleksyjny

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) jęz. o ję­zy­ku, który nie ma od­mia­ny wy­ra­zów, nie ma form flek­syj­nych

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) afleksyjny

Wiktionary


bezforemny

ma­ją­cy nie­re­gu­lar­ną, nie­wy­raź­ną formę; bezksz­tałt­ny


SJP.pl


bezfugowy

nie­wy­ma­ga­ją­cy fug


SJP.pl


bezgarażowy

po­zba­wio­ny ga­ra­żu


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) taki, który nie ma ga­ra­żu

Wiktionary


bezgarbny

o wiel­błą­dach: nie­ma­ją­cy wy­pu­kło­ści na grzbie­cie


SJP.pl


bezgipsowy

nie­za­wie­ra­ją­cy gipsu


SJP.pl


bezglebowy

taki, który nie ma gleby


SJP.pl


bezglut

po­tocz­nie: dieta opar­ta na żyw­no­ści bez glu­te­nu; bez­glu­ten


SJP.pl


bezgluten

po­tocz­nie:
1. żyw­ność nie­za­wie­ra­ją­ca glu­te­nu;
2. dieta opar­ta na żyw­no­ści bez glu­te­nu; bez­glut


SJP.pl


bezglutenowiec

bez­glut; po­tocz­nie:
1. osoba nad­wraż­li­wa na glu­ten;
2. osoba bę­dą­ca na die­cie bez­glu­te­no­wej


SJP.pl


bezglutenowość

→ bez­glu­te­no­wy


SJP.pl

Patrz:

bezglutenowy

bezglutenowy

nie­za­wie­ra­ją­cy glu­te­nu


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) kulin. bio­chem. po­zba­wio­ny glu­te­nu, nie­za­wie­ra­ją­cy glu­te­nu

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Wła­śnie upie­kłam pysz­ne cia­sto mar­chwio­we; jest bez jaj, bez mleka i bez­glu­te­no­we.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɛzɡlutɛ̃ˈnɔvɨ, AS: bezglutẽnovy

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. gluten mrz.

Wiktionary


bezgorączkowy

przy­miot­nik

 (1.1) med. taki, który ob­ja­wia się bez go­rącz­ki

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Grypa może jed­nak także prze­bie­gać jako ła­god­na, bez­go­rącz­ko­wa cho­ro­ba ukła­du od­de­cho­we­go.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɛzɡɔrɔ̃n͇t͡ʃˈkɔvɨ, AS: bezgorõṇčkovy

Wiktionary

Powiązane:

 przym. podgorączkowy, gorączkowy

 rzecz. gorączka, gorączkowość

 przysł. bezgorączkowo

 czas. gorączkować

Wiktionary


bezgotówka

ogół tran­sak­cji fi­nan­so­wych prze­pro­wa­dza­nych bez uży­cia go­tów­ki


SJP.pl


bezgotówkowiec

osoba, która woli pła­cić elek­tro­nicz­nie za­miast go­tów­ką


SJP.pl


bezgotówkowo

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) bank. bez uży­cia fi­zycz­nej go­tów­ki; za po­mo­cą in­stru­men­tów płat­ni­czych elek­tro­nicz­nych lub ban­ko­wych

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Ra­chu­nek zo­stał ure­gu­lo­wa­ny bez­go­tów­ko­wo - kartą płat­ni­czą.

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezgotówkowy

Wiktionary


bezgotówkowość

→ bez­go­tów­ko­wy


SJP.pl

Patrz:

bezgotówkowy

bezgotówkowy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) bank. księg. od­by­wa­ją­cy się bez udzia­łu go­tów­ki

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Obrót bez­go­tów­ko­wy po­le­ga na re­gu­lo­wa­niu płat­no­ści za poś­red­nict­wem ban­ków.

Wiktionary

Powiązane:

 przysł. bezgotówkowo

Wiktionary


bezgranicznie

przy­słó­wek

 (1.1) książk. w spo­sób bez­gra­nicz­ny, w naj­wyż­szym stop­niu

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Facet zdra­dza ją na prawo i lewo, a ta fra­jer­ka bez­gra­nicz­nie mu ufa.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezgraniczność ż., bezgranicze n.

 przym. bezgraniczny

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bardzo, niezmiernie, ogromnie, nieskończenie

Wiktionary


bezgraniczność

niez­mier­ność, bez­kres­ność


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bez­gra­nicz­ne; cecha tych, któ­rzy są bez­gra­nicz­ni

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezgraniczny

 przysł. bezgranicznie

Wiktionary


bezgraniczny

przy­miot­nik

 (1.1) taki, który nie ma gra­nic; nie jest ogra­ni­czo­ny czymś

 (1.2) taki, który jest pełny, ma duże na­si­le­nie

Wiktionary

Bez­gra­nicz­ny ( Li­mit­less) – ame­ry­kań­ski se­rial te­le­wi­zyj­ny dra­mat kry­mi­nal­ny, thril­ler wy­pro­du­ko­wa­ny przez CBS Te­le­vi­sion Stu­dios, K/O Paper Pro­ducts oraz Re­la­ti­vi­ty Media. Se­rial jest opar­ty na fil­mie Je­stem Bo­giem z 2011 roku w re­ży­se­rii Neila Bur­ge­ra. Pre­mie­ro­wy od­ci­nek se­ria­lu zo­stał wy­e­mi­to­wa­ny 22 wrze­śnia 2015 roku przez CBS.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Dla po­zo­sta­łych re­be­lian­tów Hoth było po­nu­rą, ja­ło­wą dziu­rą, skutą bez­gra­nicz­nym lodem i sma­ga­ną za­wo­dzą­cy­mi wia­tra­mi.

 (1.2) Nigdy nie za­pom­nę tych czar­nych oczu, na­peł­nio­nych bez­gra­nicz­ną mi­ło­ścią.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɛzɡrãˈɲit͡ʃnɨ, AS: bezgrãńičny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezgraniczność ż., bezgranicze n.

 przysł. bezgranicznie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) nieograniczony, bezkresny

 (1.2) niezmierny, nieograniczony

Wiktionary


bezgruncie

daw­niej: grzą­skie bagno, ob­szar trwa­le pod­mo­kły, miej­sce, gdzie nie można do­trzeć do dna; bez­grunt


SJP.pl


bezgrunt

daw­niej: grzą­skie bagno, ob­szar trwa­le pod­mo­kły, miej­sce, gdzie nie można do­trzeć do dna; bez­grun­cie


SJP.pl


bezgrzebieniowce

ptak nie­zdol­ny do lotu, nie­ma­ją­cy na most­ku grze­bie­nia, który jest miej­scem przy­cze­pu mię­śni po­ru­sza­ją­cy­mi skrzy­dła­mi


SJP.pl

Bez­grze­bie­niow­ce (Ra­ti­tae) – ter­min od­no­szą­cy się do grupy pta­ków ce­chu­ją­cych się bra­kiem grze­bie­nia na most­ku, obej­mu­ją­cych przed­sta­wi­cie­li na­drzę­du pa­le­o­gna­tycz­ne poza ku­sa­cza­mi. Za­prze­sta­no uży­wa­nia ter­mi­nu bez­grze­bie­niow­ce w sy­ste­ma­ty­ce z uwagi na to, że wiele in­nych pta­ków wtór­nie nie­zdol­nych do lotu, a bę­dą­cych bli­ski­mi krew­ny­mi pta­ków la­ta­ją­cych, rów­nież nie po­sia­da grze­bie­nia.

Wikipedia


bezgrzebieniowiec

ptak nie­zdol­ny do lotu, nie­ma­ją­cy na most­ku grze­bie­nia, który jest miej­scem przy­cze­pu mię­śni po­ru­sza­ją­cy­mi skrzy­dła­mi


SJP.pl


bezgrzebieniowy

bez­grze­bie­nio­wy ptak - ptak nie­po­sia­da­ją­cy grze­bie­nia kost­ne­go na most­ku


SJP.pl


bezgrzesznie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) rel. nie pod­da­jąc się grze­cho­wi

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezgrzeszność ż.

 przym. bezgrzeszny

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) niewinnie

Wiktionary


bezgrzeszność

→ bez­grzesz­ny


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bez­grzesz­ne; cecha tych, któ­rzy są bez­grzesz­ni

Wiktionary

Patrz:

bezgrzeszny

Powiązane:

 przym. bezgrzeszny

 przysł. bezgrzesznie

Wiktionary


bezgrzeszny

przy­miot­nik

 (1.1) poet. bez grze­chu, wolny od grze­chu, nie­win­ny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezgrzeszność ż.

 przysł. bezgrzesznie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) niewinny, czysty

Wiktionary


bezgrzmotowy

bez grzmo­tu, bez pio­ru­na


SJP.pl


bezgrzywy

nie­ma­ją­cy grzy­wy


SJP.pl


bezgustowny

daw­niej: po­zba­wio­ny gustu, wy­ko­na­ny bez gustu; nie­e­le­ganc­ki, nie­szy­kow­ny, nie­gu­stow­ny


SJP.pl


bezguście

po­tocz­nie: osoba nie­ma­ją­ca gustu, do­bre­go smaku


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­przym. brak smaku, brak gustu

 (1.2) od­przym. pot. o oso­bie nie­ma­ją­cej smaku, gustu

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Co za bez­gu­ście, jak można po­ka­zy­wać się pu­blicz­nie w ta­kich ciu­chach?!

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) chała, szmira, kicz, miernota, syf, szajs

Wiktionary


bezgwiezdność

→ bezg­wiezd­ny


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bezg­wiezd­ne

Wiktionary

Patrz:

bezgwiezdny

Powiązane:

 przym. bezgwiezdny

 przysł. bezgwiezdnie

Wiktionary


bezgwiezdny

przy­miot­nik

 (1.1) nie ma­ją­cy gwiazd

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Noc szła ciem­na, bezg­wiezd­na i bezk­się­ży­co­wa.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. gwiazdorstwo n., gwiazdor mos., bezgwiezdność ż.

Wiktionary


bezgwieździsty

cha­rak­te­ry­zu­ją­cy się bra­kiem gwiazd; bezg­wiezd­ny


SJP.pl


bezgłaszczkowy

wszo­ły bez­głaszcz­ko­we - po­drząd owa­dów z rzędu wszo­łów


SJP.pl


bezgłos

utra­ta dźwięcz­no­ści głosu wy­stę­pu­ją­ca naj­czę­ściej na sku­tek cho­rób krta­ni i strun gło­so­wych; afo­nia


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) med. brak głosu

Wiktionary

Powiązane:

 przysł. bezgłośnie

 przym. głosowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) afonia

Wiktionary


bezgłosy

nie­wy­da­ją­cy głosu; niemy


SJP.pl


bezgłowie

1. wada roz­wo­jo­wa płodu, po­le­ga­ją­ca na nie­wyksz­tał­ce­niu głowy lub wyksz­tał­ce­niu jej w for­mie szcząt­ko­wej; ace­fa­lia;
2. daw­niej rzad­ko: zamęt, be­zład, brak or­ga­ni­za­cji


SJP.pl


bezgłowy

1. nie­ma­ją­cy głowy;
2. nie­ma­ją­cy za­koń­cze­nia w po­sta­ci głów­ki (np. bez­gło­wa śrub­ka)


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) książk. taki, który nie ma głowy; po­zba­wio­ny głowy

 (1.2) przen. po­zba­wio­ny ro­zu­mu

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Rzeź­ba skła­da się z 106 bez­gło­wych, że­liw­nych figur o wy­so­ko­ści 285 cm każda.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɛzˈɡwɔvɨ, AS: bezgu̯ovy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.2) bezmózgi, nierozumny, głupi

Wiktionary


bezgłośnie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) bez sły­szal­ne­go głosu; bez żad­ne­go dźwię­ku lub na gra­ni­cy sły­szal­no­ści

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Na dwo­rze był gra­na­to­wo­błę­kit­ny zmrok, wiatr ci­skał bez­gło­śnie kłę­ba­mi su­chych śnie­go­wych płat­ków.

 (1.1) Dwa­na­ście cy­lin­drów fer­ra­ri 410 pra­co­wa­ło nadal bez­gło­śnie, choć strzał­ka szyb­ko­ścio­mie­rza prze­kra­cza­ła cyfrę sto dwa­dzie­ścia.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezgłos mrz., bezgłosość ż., bezgłośność ż.

 przym. bezgłosy, bezgłośny, głosowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bezdźwięcznie, bezszelestnie, cicho, cichutko

Wiktionary


bezgłośność

→ bez­gło­śny


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co nie daje się usły­szeć

Wiktionary

Patrz:

bezgłośny

Wymowa:

IPA: bɛzˈɡwɔɕnɔɕt͡ɕ, AS: bezgu̯ośność

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezgłośny

 przysł. bezgłośnie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bezdźwięczność

Wiktionary


bezgłośny

przy­miot­nik

 (1.1) bar­dzo cichy lub wręcz nie­sły­szal­ny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezgłośność ż.

 przym. głosowy

 przysł. bezgłośnie

Wiktionary


bezhabitowy

przy­miot­nik

 (1.1) rel. taki, który nie ma spe­cjal­ne­go stro­ju za­kon­ne­go

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Pa­try­cja wstą­pi­ła do bez­ha­bi­to­we­go zgro­ma­dze­nia za­kon­ne­go na Lit­wie.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. habit mrz.

 przym. habitowy

Wiktionary


bezherbowy

nie­ma­ją­cy włas­ne­go herbu


SJP.pl


bezhołowie

po­tocz­nie:
1. brak po­rząd­ku, za­mie­sza­nie, be­zład;
2. brak rządu, za­rzą­du, kie­row­nict­wa


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) pot. brak or­ga­ni­za­cji, dy­scy­pli­ny, po­rząd­ku, spo­wo­do­wa­ne bra­kiem kie­row­nict­wa (głowy) lub bez­myśl­no­ścią

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Tylko au­to­ry­tet kró­lew­ski opa­nu­je to bez­ho­ło­wie.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɛsxɔˈwɔvʲjɛ, AS: besχou̯ovʹi ̯e

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) anarchia, chaos, bezład, rozprzężenie, rozprężenie, zamieszanie, nieład

Wiktionary


bezhukowy

mi­ni­ma­li­zu­ją­cy hałas


SJP.pl


bezideowiec

czło­wiek nie­ma­ją­cy ide­o­lo­gii


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pejor. osoba nie­kie­ru­ją­ca się żadną ideą, nie wyz­na­ją­ca żad­nej idei

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Na­cjo­na­li­ści, czy na­ro­dow­cy to lu­dzie o okre­ślo­nych, zde­cy­do­wa­nych po­glą­dach. Do służb re­kru­tu­je się ra­czej be­zi­de­ow­ców, o gięt­kich kar­kach, ta­kich żeby łatwo ich sobie było pod­po­rząd­ko­wać.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezideowość ż.

 przym. bezideowy

 przysł. bezideowo

Wiktionary


bezideowo

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób be­zi­de­o­wy

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezideowiec mos., bezideowość ż.

 przym. bezideowy

Wiktionary


bezideowość

→ be­zi­de­o­wy


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pejor. nie­kie­ro­wa­nie się żad­ny­mi ide­a­mi

Wiktionary

Patrz:

bezideowy

Powiązane:

 rzecz. bezideowiec mos., idea ż., ideowiec mos.

 przym. bezideowy, ideowy

 przysł. bezideowo, ideowo

Wiktionary


bezideowy

przy­miot­nik

 (1.1) książk. nie­ma­ją­cy ugrun­to­wa­nych prze­ko­nań, nie wyz­na­ją­cy żad­nej ide­o­lo­gii

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Wan­da­lizm na cmen­ta­rzu był dzie­łem be­zi­de­o­wych chu­li­ga­nów.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɛzʲidɛˈɔvɨ, AS: bezʹideovy

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezideowiec mos., bezideowość ż.

 przysł. bezideowo

Wiktionary


bezigłowy

taki, który nie ma igły


SJP.pl


bezik

1. mała beza;
2. mały bez (krzew);
3. gra w karty po­dob­na do ma­ria­sza


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) karc. gra kar­cia­na po­mię­dzy dwie­ma, trze­ma lub czte­re­ma oso­ba­mi;

Wiktionary

Bezik – gra kar­cia­na po­mię­dzy dwie­ma, trze­ma lub czte­re­ma oso­ba­mi, za po­mo­cą po­łą­czo­nych kilku talii 32-kar­to­wych (pi­kie­to­wych, ska­to­wych). Gra­cze otrzy­mu­ją po 8 kart (lub wię­cej w za­leż­no­ści od wa­rian­tu), resz­ta sta­no­wi tzw. talon i służy do uzu­peł­nia­nia kart w ręku w trak­cie roz­gryw­ki.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) W XIX w. na zie­lo­nym sto­li­ku kró­lo­wa­ły przy­wie­zio­ne z Pa­ry­ża bezik i wist.

Wiktionary


bezikowy

→ bezik (cia­stecz­ko)


SJP.pl


bezimiennie

przy­słó­wek

 (1.1) bez po­da­wa­nia imie­nia lub nazwy

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. imiennik mos., imię n., bezimienność ż.

 przym. bezimienny, imienny

 przysł. imiennie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) anonimowo

Wiktionary


bezimienność

→ be­zi­mien­ny


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest be­zi­mien­ne; cecha tych, któ­rzy są be­zi­mien­ni

Wiktionary

Patrz:

bezimienny

Powiązane:

 przym. bezimienny

 przysł. bezimiennie

Wiktionary


bezimienny

przy­miot­nik

 (1.1) nie ma­ją­cy imie­nia czy nazwy

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Be­zi­mien­ny – bo­ha­ter gry Pla­ne­sca­pe: Tor­ment
  • Be­zi­mien­ny – bo­ha­ter serii gier Got­hic
  • Be­zi­mien­ny – bo­ha­ter filmu Hero

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Otrzy­ma­łam wczo­raj bar­dzo dziw­ny, be­zi­mien­ny list.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɛzʲĩˈmʲjɛ̃nːɨ, AS: bezʹĩmʹi ̯ẽ•ny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezimienność ż.

 przysł. bezimiennie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) anonimowy, bezautorski, nieznany, nienazwany, bez imienia, bez nazwiska, bez nazwy

Wiktionary


bezindukcyjny

nie­po­wo­du­ją­cy pow­sta­nia pola ma­gne­tycz­ne­go przy prze­pły­wie prądu


SJP.pl


bezinteresownie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób be­zin­te­re­sow­ny

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Mam 13-let­nią ślicz­ną kotkę, którą bar­dzo lubię, a któ­rej muszę słu­żyć be­zin­te­re­sow­nie, i w dzień i w nocy, bo nie­raz budzi mnie w nocy z ja­kimś ży­cze­niem.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezinteresowność ż.

 przym. bezinteresowny

Wiktionary


bezinteresowniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: be­zin­te­re­sow­nie


SJP.pl


bezinteresowniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: be­zin­te­re­sow­ny; bar­dziej be­zin­te­re­sow­ny


SJP.pl


bezinteresowność

dzia­ła­nie ze szla­chet­nych po­bu­dek, bez szu­ka­nia dla sie­bie ko­rzy­ści, zwła­szcza ma­te­rial­nych; do­bro­czyn­ność, al­tru­izm, fi­lan­tro­pia


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest be­zin­te­re­sow­ne; cecha tych, któ­rzy są be­zin­te­re­sow­ni

Wiktionary

Be­zin­te­re­sow­ność (od in­te­res­se „ko­rzyść, in­te­res, do­chód”) – w etyce taka cecha dzia­ła­nia pod­mio­tu, przy któ­rej celem dzia­ła­nia nie jest ko­rzyść pod­mio­tu, ale dobro innej osoby. Be­zin­te­re­sow­ność jako cecha dzia­ła­nia pod­mio­tu łączy się z al­tru­iz­mem jako po­sta­wą etycz­ną, przy któ­rej czło­wiek dzia­ła dla dobra in­nych, nawet za cenę poś­wię­ce­nia dobra włas­ne­go.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Kiedy czło­wiek po­stę­pu­je z ab­so­lut­ną be­zin­te­re­sow­no­ścią — jak to robi pan Ow­siak — po­ja­wia­ją się na­tych­miast za­stę­py po­dejrz­li­wych, któ­rzy oskar­ża­ją go o wszel­kie­go ro­dza­ju pot­wor­no­ści.

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezinteresowny

 przysł. bezinteresownie

Wiktionary


bezinteresowny

dzia­ła­ją­cy ze szla­chet­nych po­bu­dek, bez szu­ka­nia dla sie­bie ko­rzy­ści, zwła­szcza ma­te­rial­nych; do­bro­czyn­ny, al­tru­i­stycz­ny, fi­lan­tro­pij­ny


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) taki, który nie ocze­ku­je ko­rzy­ści ze swo­ich szla­chet­nych dzia­łań, czy­nów, do­brych uczyn­ków

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Uczy też, że jeśli nie po­tra­fi­my objąć mi­ło­ścią psa, ko­ni­ka pol­ne­go czy owcy, to nie bę­dzie­my rów­nież zdol­ni do be­zin­te­re­sow­nej mi­ło­ści do dru­gie­go czło­wie­ka.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɛzʲĩntɛrɛˈsɔvnɨ, AS: bezʹĩnteresovny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. interes mrz., bezinteresowność ż.

 przysł. bezinteresownie

Wiktionary


bezinwazyjność

→ be­zin­wa­zyj­ny


SJP.pl

Patrz:

bezinwazyjny

bezinwazyjny

w me­dy­cy­nie: poz­wa­la­ją­cy na zba­da­nie na­rzą­dów bez sond i in­ter­wen­cji chi­rur­gicz­nej


SJP.pl


bezinwestycyjność

→ be­zin­we­sty­cyj­ny


SJP.pl

Patrz:

bezinwestycyjny

bezinwestycyjny

przy­miot­nik

 (1.1) od­by­wa­ją­cy się bez in­we­sty­cji, nie wy­ma­ga­ją­cy po­dej­mo­wa­nia in­we­sty­cji

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) No i naj­waż­niej­sze - upro­szcze­nie pro­ce­dur jest be­zin­we­sty­cyj­ne, nic nie kosz­tu­je.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɛzʲĩnvɛstɨˈt͡sɨjnɨ, AS: bezʹĩnvestycyi ̯ny

Wiktionary


bezjajeczny

1. o je­dze­niu: nie­za­wie­ra­ją­cy jajek;
2. o męż­czyź­nie: po­zba­wio­ny cha­rak­te­ru; ni­ja­ki


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) kulin. nie­za­wie­ra­ją­cy jaj

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Do­mo­wej ro­bo­ty bez­ja­jecz­ny ma­jo­nez jest za­ska­ku­ją­co łatwy w przy­go­to­wa­niu i sma­ku­je znacz­nie le­piej niż kupny.

 (1.1) Jak widać po­mię­dzy ma­ka­ro­na­mi ja­jecz­ny­mi oraz bez­ja­jecz­ny­mi ist­nie­ją róż­ni­ce, które wy­ni­ka­ją oczy­wi­ście z odróż­nia­ją­ce­go je skła­du.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɛzʲjäˈjɛt͡ʃnɨ, AS: bezʹi ̯äi ̯ečny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. jajczarstwo n., jajczarka ż.

Wiktionary


bezjamowce

grupa zwie­rząt po­zba­wio­nych jam ciała w sta­dium do­ro­słym


SJP.pl


bezjądrowe

nie­ma­ją­cy jądra ko­mór­ko­we­go


SJP.pl


bezjądrowiec

or­ga­nizm zbu­do­wa­ny z ko­mó­rek nie­za­wie­ra­ją­cych jądra ko­mór­ko­we­go; pro­to­ka­riont, pro­ka­riont, przed­ją­dro­wiec, pra­ją­dro­wiec, or­ga­nizm pro­ka­rio­tycz­ny


SJP.pl


bezjądrowy

nie­ma­ją­cy jądra ko­mór­ko­we­go


SJP.pl


bezjądrzasty

ko­mór­ka bez­ją­drza­sta - ko­mór­ka, która utra­ci­ła jądro w pro­ce­sie spe­cja­li­za­cji


SJP.pl


bezjęzyczny

przy­miot­nik

 (1.1) rzad. taki, który nie ma ję­zy­ka

Wiktionary


bezjęzykowe

ro­dzi­na pła­zów be­zo­go­no­wych; grzbie­to­ro­dy, grzbie­to­ro­do­wa­te, żaby bez­ję­zycz­ne


SJP.pl


bezkarnie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) w spo­sób uni­ka­ją­cy przy­krych kon­sek­wen­cji, bez kary

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) W ja­cuz­zi można sobie bez­kar­nie pu­szczać bąki.

 (1.1) Wan­da­le w Nowej Hucie czują się bez­kar­nie.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezkarność ż.

 przym. bezkarny

Wiktionary


bezkarniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: bez­kar­nie


SJP.pl


bezkarniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: bez­kar­ny


SJP.pl


bezkarność

→ bez­kar­ny


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) po­zo­sta­wa­nie bez uka­ra­nia

 (1.2) ucho­dze­nie prze­wi­nień bez kary, brak obaw przed uka­ra­niem

Wiktionary

Patrz:

bezkarny

Przykłady

 (1.1) Dając dziec­ku au­to­no­mię, nie myl jej nigdy z bez­kar­no­ścią.

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezkarny

 przysł. bezkarnie

Wiktionary


bezkarny

1. po­zo­sta­ją­cy bez kary;
2. taki, któ­re­mu winy ucho­dzą bez kary


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) taki, który ucho­dzi bez kary

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) W mał­żeń­stwie jedna ze stron prze­waż­nie do­mi­nu­je drugą, sta­jąc się jej bez­kar­nym drę­czy­cie­lem, fi­zycz­nym i mo­ral­nym.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezkarność ż.

 przysł. bezkarnie

Wiktionary


bezkasowy

nie­za­wie­ra­ją­cy kasy, np. bez­ka­so­wy sklep


SJP.pl


bezkastowość

→ bez­ka­sto­wy


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bez­ka­sto­we; cecha tych, któ­rzy są bez­ka­sto­wi

Wiktionary

Patrz:

bezkastowy

Powiązane:

 przym. bezkastowy

 przysł. bezkastowo

Wiktionary


bezkastowy

przy­miot­nik

 (1.1) nie po­sia­da­ją­cy kast, nie po­dzie­lo­ny na kasty

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezkastowość ż.

Wiktionary


bezkatalityczny

przy­miot­nik

 (1.1) chem. od­by­wa­ją­cy się bez ka­ta­li­za­to­ra

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɛskatalʲiˈtɨt͡ʃnɨ, AS: beskatalʹityčny

Wiktionary


bezkazeinowy

przy­miot­nik

 (1.1) kulin. bio­chem. po­zba­wio­ny ka­ze­i­ny, nie­za­wie­ra­ją­cy ka­ze­i­ny

Wiktionary


bezkidka

po­tocz­nie: ko­bie­ta, która nie ma dzie­ci


SJP.pl


bezkielichowy

nie­ma­ją­cy kie­li­cha, np. rura bez­kie­li­cho­wa - rura nie­ma­ją­ca roz­sze­rzo­ne­go końca


SJP.pl


bezkierunkowość

→ bez­kie­run­ko­wy


SJP.pl

Patrz:

bezkierunkowy

bezkierunkowy

nie­ma­ją­cy kie­run­ku


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) nie ma­ją­cy kie­run­ku lub celu, nie­u­kie­run­ko­wa­ny

Wiktionary


bezklasowość

→ bez­kla­so­wy


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bez­kla­so­we; cecha tych, któ­rzy są bez­kla­so­wi

Wiktionary

Patrz:

bezklasowy

Przykłady

 (1.1) „Och­lo­kra­cja" sprzy­jać miała bez­kla­so­wo­ści pod­po­rząd­ko­wa­ne­go spo­łe­czeń­stwa, w któ­rym po­słu­szeń­stwo zbu­do­wa­no na stra­chu i przy­mu­sie pracy, a kul­tu­ra ma­te­rial­na nie znaj­dy­wa­ła bodź­ców do roz­wo­ju.

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezklasowy

 przysł. bezklasowo

Wiktionary


bezklasowy

przy­miot­nik

 (1.1) so­cjol. nie ma­ją­cy klas, nie po­dzie­lo­ny na klasy, nie wy­róż­nia­ją­cy klas

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezklasowość ż.

Wiktionary


bezklatkowy

po­zba­wio­ny klat­ki, nie­o­gra­ni­czo­ny klat­ką


SJP.pl


bezklejowy

nie­wy­ma­ga­ją­cy uży­cia kleju


SJP.pl


bezklozetowy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) nie­wy­po­sa­żo­ny w klo­zet

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. klozecik mrz., klozet mrz., klozetka ż.

 przym. klozetowy

Wiktionary


bezkluczowy

dzia­ła­ją­cy bez fi­zycz­ne­go klu­cza


SJP.pl


bezkluczykowy

nie­wy­ma­ga­ją­cy uży­cia klu­czy­ka


SJP.pl


bezkofeinowy

nie­za­wie­ra­ją­cy ko­fe­i­ny


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) nie­za­wie­ra­ją­cy ko­fe­i­ny

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) …wpły­wa ona (kawa) nie­ko­rzyst­nie na funk­cjo­no­wa­nie ukła­du ner­wo­we­go (…) Ko­fe­i­na zwięk­sza ilość skur­czów serca oraz może po­wo­do­wać ostry wzrost ci­śnie­nia tęt­ni­cze­go (…) Osoby z nad­ci­śnie­niem lub in­ny­mi scho­rze­nia­mi ukła­du krą­że­nia po­win­ny więc z tej używ­ki zre­zy­gno­wać lub pić kawę bez­ko­fe­i­no­wą. Obec­nie pro­du­ko­wa­ne kawy bez­ko­fe­i­no­we nie róż­nią się prak­tycz­nie sma­kiem i aro­ma­tem od kaw tra­dy­cyj­nych.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɛskɔfɛjĩˈnɔvɨ, AS: beskofei ̯ĩnovy

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. kofeina ż.

 przym. kofeinowy

Wiktionary


bezkolankowy

w bo­ta­ni­ce: nie­ma­ją­cy ko­la­nek; bezcz­łon­ko­wy


SJP.pl


bezkolbowy

przy­miot­nik

 (1.1) wojsk. (o broni strze­lec­kiej) nie­ma­ją­cy kolby

Wiktionary


bezkolcowy

nie­ma­ją­cy kol­ców


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) nie ma­ją­cy kol­ców

Wiktionary


bezkolizyjnie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) bez na­ra­że­nia na ko­liz­ję

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezkolizyjność ż.

 przym. bezkolizyjny

Wiktionary


bezkolizyjność

→ bez­ko­li­zyj­ny


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bez­ko­li­zyj­ne

Wiktionary

Patrz:

bezkolizyjny

Powiązane:

 przym. bezkolizyjny

 przysł. bezkolizyjnie

Wiktionary


bezkolizyjny

od­por­ny na ko­liz­ję, umoż­li­wia­ją­cy ruch po­ja­zdów bez na­ra­że­nia na ko­liz­ję


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) nie­na­ra­żo­ny na ko­liz­ję

 (1.2) umoż­li­wia­ją­cy ruch po­ja­zdów bez ko­liz­ji

Wiktionary

Przykłady

 (1.2) Tu musi być skrzy­żo­wa­nie bez­ko­li­zyj­ne - twier­dził Ry­szard Pie­kło (LPR). - Esta­ka­dy są bu­do­wa­ne nawet w "dzi­kich" kra­jach.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezkolizyjność ż.

 przysł. bezkolizyjnie

Wiktionary


bezkolorowy

nie­ma­ją­cy ko­lo­ru; be­zbarw­ny


SJP.pl


bezkompromisowiec

po­tocz­nie: osoba nie­uz­na­ją­ca kom­pro­mi­sów


SJP.pl


bezkompromisowo

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób bez­kom­pro­mi­so­wy

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezkompromisowy

Wiktionary


bezkompromisowość

nie­u­stę­pli­wość


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co bez­kom­pro­mi­so­we

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Im­pre­za od­by­wa­ła się w "Ja­szczu­rach"; za­im­po­no­wa­ła mi bez­kom­pro­mi­so­wość tam­tej­szych za­wod­ni­ków, choć i my w re­dak­cji nie wy­le­wa­li­śmy za koł­nierz.

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezkompromisowy

Wiktionary


bezkompromisowy

1. nie­uz­na­ją­cy sprze­ci­wu;
2. bezwz­ględ­ny


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) nie­i­dą­cy na kom­pro­mi­sy, nie­uz­na­ją­cy kom­pro­mi­sów

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Mój głos był oży­wio­ny, opi­nie bez­kom­pro­mi­so­we, a mózg chłod­ny jak nigdy.

 (1.1) Myśl in­te­gry­stycz­na jest w tym przy­pad­ku bez­kom­pro­mi­so­wa: na­le­ży dążyć do mak­sy­mal­ne­go za­do­śću­czy­nie­nia.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɛskɔ̃mprɔ̃mʲiˈsɔvɨ, AS: beskõmprõmʹisovy

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezkompromisowość ż.

 przysł. bezkompromisowo

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) pryncypialny, zasadniczy, nieustępliwy

Wiktionary


bezkomórkowy

ce­chu­ją­cy się bra­kiem ko­mó­rek, nie­zbu­do­wa­ny z ko­mó­rek


SJP.pl


bezkonduktorski

nie­wy­ma­ga­ją­cy obec­no­ści kon­duk­to­ra, np. ob­słu­ga bez­kon­duk­tor­ska


SJP.pl


bezkonfliktowo

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób bez­kon­flik­to­wy

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezkonfliktowość ż.

 przym. bezkonfliktowy

Wiktionary


bezkonfliktowość

→ bez­kon­flik­to­wy


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) brak kon­flik­tów, niew­szczy­na­nie kon­flik­tów

Wiktionary

Patrz:

bezkonfliktowy

Przykłady

 (1.1) W spo­so­bie pro­wa­dze­nia obrad uwi­dacz­nia się głów­nie wzgląd na ich szyb­kość i spraw­ność (pod któ­rym to po­ję­ciem nie­ste­ty zbyt czę­sto ro­zu­mie się bez­kon­flik­to­wość).

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezkonfliktowy

 przysł. bezkonfliktowo

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) niekonfliktowość, zgodność

Wiktionary


bezkonfliktowy

nie za­wie­ra­ją­cy kon­flik­tów


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) nie wy­wo­łu­ją­cy kon­flik­tów, stro­nią­cy od agre­sji, przy­jaz­ny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezkonfliktowość ż.

 przysł. bezkonfliktowo

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) pokojowy, spokojny

Wiktionary


bezkonkurencyjnie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) w taki spo­sób, któ­re­mu nikt nie może do­rów­nać

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Ale w New Hamps­hi­re 16 lu­te­go wy­grał bez­kon­ku­ren­cyj­nie wśród swo­ich, co pot­wier­dził w tak zwany su­perw­to­rek 8 marca. Wtedy wia­do­mo już było, iż tylko on może być kan­dy­da­tem re­pu­bli­ka­nów.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezkonkurencyjność ż.

 przym. bezkonkurencyjny

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) niezrównanie

Wiktionary


bezkonkurencyjność

→ bez­kon­ku­ren­cyj­ny


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co bez­kon­ku­ren­cyj­ne; cecha tego, kto jest bez­kon­ku­ren­cyj­ny

Wiktionary

Patrz:

bezkonkurencyjny

Powiązane:

 przym. bezkonkurencyjny

 przysł. bezkonkurencyjnie

Wiktionary


bezkonkurencyjny

taki, któ­re­mu nie można do­rów­nać; naj­lep­szy; nie­za­stą­pio­ny


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) któ­re­mu nie można do­rów­nać, z któ­rym nie można kon­ku­ro­wać

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezkonkurencyjność ż., konkurencja ż., konkurencyjność ż., konkurent mos., konkurentka ż., konkurowanie n., konkury nmos. lm.

 czas. konkurować ndk.

 przym. konkurencki, konkurencyjny

 przysł. bezkonkurencyjnie, konkurencyjnie

Wiktionary


bezkonny

nie­ma­ją­cy konia, po­zba­wio­ny konia


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) bez koni; nie po­sia­da­ją­cy ani nie wy­ko­rzy­stu­ją­cy koni

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Dzia­dek pro­wa­dził bez­kon­ne go­spo­dar­stwo.

Wiktionary


bezkontaktowy

nie­wy­ma­ga­ją­cy kon­tak­tu


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) nie­wy­ma­ga­ją­cy kon­tak­tu

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Ca­ło­do­bo­wy bez­kon­tak­to­wy zwrot ksią­żek umoż­li­wia­ją książ­ko­mat i wrzut­nia przy wej­ściu głów­nym.

Wiktionary

Powiązane:

 czas. kontaktować

Wiktionary


bezkorzeniowy

wol­fia bez­ko­rze­nio­wa - najm­niej­sza w Pol­sce ro­śli­na okry­to­na­sien­na z ro­dzi­ny obraz­ko­wa­tych; wolf­fia bez­ko­rze­nio­wa


SJP.pl


bezkorzystność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bez­ko­rzyst­ne; cecha tych, któ­rzy są bez­ko­rzyst­ni

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezkorzystny

 przysł. bezkorzystnie

Wiktionary


bezkosmkowate

ro­dzi­na ro­ślin bezk­wia­to­wych; Li­ce­a­ce­ae


SJP.pl


bezkost

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) mit­słow. isto­ta pół­de­mo­nicz­na bę­dą­ca ro­dza­jem wam­pi­ra

Wiktionary


bezkosztowość

cecha tego, co nie za­wie­ra kosz­tów; bez­płat­ność


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co bez­kosz­to­we

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezkosztowy

Wiktionary


bezkosztowy

po­zba­wio­ny kosz­tów; bez­płat­ny


SJP.pl


bezkołowy

przy­miot­nik

 (1.1) taki, który nie ma kół

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɛskɔˈwɔvɨ, AS: beskou̯ovy

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. koło n.

 przyim. koło

Wiktionary


bezkońcówkowy

nie­za­wie­ra­ją­cy koń­có­wek


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) jęz. nie ma­ją­cy koń­ców­ki flek­syj­nej

Wiktionary


bezkrańcowy

rzad­ko: nie­ma­ją­cy krań­ców; bez­kres­ny, bez­gra­nicz­ny, bez­brzeż­ny


SJP.pl


bezkres

pusta, ogrom­na prze­strzeń bez gra­nic


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) książk. roz­le­gła prze­strzeń spra­wia­ją­ca wra­że­nie braku gra­nic

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Ponad głową roz­po­ście­rał się bez­kres błę­kit­ne­go nieba, któ­re­go nie mą­ci­ła ani jedna chmur­ka.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezkresność ż.

 przym. bezkresny

 przysł. bezkreśnie

Wiktionary


bezkresność

→ bez­kres­ny


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bez­kres­ne; cecha tych, któ­rzy są bez­kres­ni

Wiktionary

Patrz:

bezkresny

Powiązane:

 przym. bezkresny

 przysł. bezkresnie

 rzecz. bezkres mrz.

Wiktionary


bezkresny

taki, który nie ma końca; nie­skoń­czo­ny; roz­le­gły, ogrom­ny, niez­mie­rzo­ny


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) taki, który nie ma kresu (końca)

 (1.2) bar­dzo roz­le­gły; wy­da­ją­cy się po­zba­wio­nym gra­nic

Wiktionary

Przykłady

 (1.2) A prze­cież w dzi­kich ostę­pach gór­skich i na bez­kres­nych ob­sza­rach pu­styn­nych łatwo było za­błą­dzić lub wpaść w za­sadz­kę ro­zbój­ni­czych Be­du­i­nów.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɛsˈkrɛsnɨ, AS: beskresny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezkres m., bezkresność ż.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) wieczny, nieskończony, bezgraniczny

 (1.2) obszerny

Wiktionary


bezkrok

naj­szyb­sza tech­ni­ka po­ru­sza­nia się na bie­gów­kach w bie­gach nar­ciar­skich


SJP.pl


bezkropkowy

taki, który nie ma kro­pek


SJP.pl


bezkrwawo

przy­miot­nik

 (1.1) w spo­sób bezkr­wa­wy

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezkrwawy

Wiktionary


bezkrwawość

→ bezkr­wa­wy


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co bezkr­wa­we

Wiktionary

Patrz:

bezkrwawy

Powiązane:

 przym. bezkrwawy

Wiktionary


bezkrwawy

nie­wy­ma­ga­ją­cy roz­le­wu krwi; niekr­wa­wy


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) taki, który od­by­wa się bez roz­le­wu krwi

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Po upad­ku ko­mu­niz­mu bezkr­wa­wy, ale rów­nież bły­ska­wicz­ny roz­wód wzię­li Sło­wia­nie two­rzą­cy Cze­cho­sło­wa­cję; na wscho­dzie Eu­ro­py Ukra­iń­cy i Bia­ło­ru­si­ni roz­sta­li się z brać­mi Ro­sja­na­mi.

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezkrwisty, bezkrwawo

 przysł. bezkrwawo

 rzecz. bezkrwawość ż.

Wiktionary


bezkrwistość

→ bezkr­wi­sty


SJP.pl

Patrz:

bezkrwisty

bezkrwisty

po­zba­wio­ny krwi; ane­micz­ny, blady


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) taki, który nie ma w sobie wy­ra­zi­sto­ści

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezkrwawy

Wiktionary


bezkrytycyzm

brak kry­ty­cyz­mu; bez­kry­tycz­ność


SJP.pl


bezkrytycznie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) w spo­sób bez­kry­tycz­ny, bez słowa kry­ty­ki

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Po­li­tycz­nie po­praw­ne media tylko bez­kry­tycz­nie przy­ta­ku­ją, nikt nie waży się kry­ty­ko­wać de­cyz­ji.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɛskrɨˈtɨt͡ʃʲɲɛ, AS: beskrytyčʹńe

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezkrytycyzm m.

 przym. bezkrytyczny

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) ślepo

Wiktionary


bezkrytyczniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: bez­kry­tycz­nie


SJP.pl


bezkrytyczniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: bez­kry­tycz­ny


SJP.pl


bezkrytyczność

brak kry­ty­cyz­mu; bez­kry­ty­cyzm


SJP.pl


bezkrytyczny

nie­u­mie­ją­cy oce­nić kry­tycz­nie cze­goś lub kogoś; łat­wo­wier­ny, na­iw­ny


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) po­zba­wio­ny kry­ty­ki, cał­ko­wi­cie coś ak­cep­tu­ją­cy bez słowa sprze­ci­wu

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɛskrɨˈtɨt͡ʃnɨ, AS: beskrytyčny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezkrytyczność ż., bezkrytycyzm m.

 przysł. bezkrytycznie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) łatwowierny, naiwny, ufny, prostoduszny

Wiktionary


bezkrólewie

czas mię­dzy ustą­pie­niem jed­ne­go króla a ob­ję­ciem wła­dzy przez ko­lej­ne­go; mię­dzy­kró­le­wie, in­ter­re­gnum


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) okres po­mię­dzy śmier­cią lub ab­dy­ka­cją króla a ko­ro­na­cją jego na­stęp­cy;

 (1.2) chaos, anar­chia spo­wo­do­wa­na bra­kiem osoby kie­ru­ją­cej, rzą­dzą­cej

Wiktionary

Zo­bacz też: Bez­kró­le­wie, po­wieść Ka­ro­la Buns­cha.

Bez­kró­le­wie ( in­ter­re­gnum dosł. „mię­dzy­kró­le­wie”) – okres mię­dzy śmier­cią lub ab­dy­ka­cją da­ne­go króla, a wstą­pie­niem na tron (ko­ro­na­cją) jego na­stęp­cy.

Obu (pol­skie­go i ła­ciń­skie­go) ter­mi­nów używa się też cza­sem, mając na myśli kon­kret­ne okre­sy hi­sto­rycz­ne, np. sy­tu­a­cję w Pol­sce po śmier­ci Wła­dy­sła­wa III War­neń­czy­ka, por­tu­gal­ski kry­zys w la­tach 1383–1385 lub lata 1332–1340 w hi­sto­rii Danii.

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ˌbɛskruˈlɛvʲjɛ, AS: beskrulevʹi ̯e

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezkról m.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) interregnum

 (1.2) anarchia, bezrząd, bezprawie, rozprężenie, rozprzężenie, rozstrój; pot. bezhołowie; przest. nierząd

Wiktionary


bezkręgowce

grupa zwie­rząt wie­lo­ko­mór­ko­wych bez szkie­le­tu wew­nętrz­ne­go w po­sta­ci krę­go­słu­pa i czasz­ki; bez­krę­go­we


SJP.pl

Bez­krę­gow­ce (łac. In­ver­te­bra­ta) – ze­spół wszyst­kich grup zwie­rzę­cych o roz­ma­i­tych pla­nach bu­do­wy i róż­nym po­cho­dze­niu, prze­ciw­sta­wia­ny po­tocz­nie krę­gow­com (Ver­te­bra­ta). Jest to sztucz­na jed­nost­ka sy­ste­ma­tycz­na gru­pu­ją­ca zwie­rzę­ta wie­lo­ko­mór­ko­we (Me­ta­zoa), wy­o­dręb­nia­ne na pod­sta­wie ne­ga­tyw­nej cechy dia­gno­stycz­nej – braku szkie­le­tu wew­nętrz­ne­go (osio­we­go) w po­sta­ci krę­go­słu­pa i czasz­ki.

Wikipedia


bezkręgowe

grupa zwie­rząt wie­lo­ko­mór­ko­wych bez szkie­le­tu wew­nętrz­ne­go w po­sta­ci krę­go­słu­pa i czasz­ki; bez­krę­gow­ce


SJP.pl


bezkręgowiec

zwie­rzę nie ma­ją­ce krę­go­słu­pa; bez­krę­go­wy


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) zool. zwie­rzę nie ma­ją­ce szkie­le­tu;

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) We współ­czes­nych kla­sy­fi­ka­cjach wśród bez­krę­gow­ców wy­róż­nia się ponad 30 typów zwie­rząt, w tym niek­tó­re bar­dziej spo­krew­nio­ne z krę­gow­ca­mi, niż z in­ny­mi bez­krę­gow­ca­mi.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. kręgowiec mzw., bezkręgowy mzw.

 przym. bezkręgowy

Wiktionary


bezkręgowość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bez­krę­go­we

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezkręgowy

 przysł. bezkręgowo

 rzecz. bezkręgowy mzw.

Wiktionary


bezkręgowy

o zwie­rzę­tach: nie­ma­ją­cy kost­ne­go lub chrząst­ko­we­go szkie­le­tu


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) zool. nie­po­sia­da­ją­cy szkie­le­tu

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) zool. zwie­rzę nie­po­sia­da­ją­ce szkie­le­tu chrząst­ko­we­go lub kost­ne­go

Wiktionary

Przykłady

 (2.1) Po ro­ba­kach i wy­mocz­kach na­stę­pu­ją owady, po bez­krę­go­wych — krę­go­we i tak coraz wyżej, aż do Pana Stwo­rze­nia.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezkręgowiec mzw., bezkręgowość ż.

Wiktionary

Synonimy:

 (2.1) bezkręgowiec

Wiktionary


bezksiężycowy

przy­miot­nik

 (1.1) po­zba­wio­ny wi­do­ku księ­ży­ca, świa­tła księ­ży­co­we­go

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Noc szła ciem­na, bezg­wiezd­na i bezk­się­ży­co­wa.

Wiktionary


bezkształt

coś bezksz­tałt­ne­go


SJP.pl


bezkształtność

→ bezksz­tałt­ny


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) brak kształ­tu; cecha cze­goś, co nie ma okre­ślo­ne­go kształ­tu

Wiktionary

Patrz:

bezkształtny

Powiązane:

 przym. bezkształtny

 przysł. bezkształtnie

Wiktionary


bezkształtny

przy­miot­nik

 (1.1) o nie­wy­raź­nym, nie­re­gu­lar­nym kszatł­cie

 (1.2) nie­spre­cy­zo­wa­ny, nie­mal nie­u­chwyt­ny

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Daria poz­na­ła Fran­za po ta­tu­a­żu na ra­mie­niu, po­dob­no okrop­nie wy­glą­dał, był ka­wał­kiem bezksz­tałt­ne­go, spo­pie­lo­ne­go mięsa.

 (1.1) Mię­dzy dwoma odłup­ka­mi fi­la­rów do­strze­głem za­kli­no­wa­ną, bezksz­tałt­ną bryłę.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɛsˈkʃtawtnɨ, AS: beskštau̯tny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezkształtność ż.

 przysł. bezkształtnie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.2) amorficzny, bezpostaciowy

Wiktionary


bezkurkowy

nie­ma­ją­cy kurka


SJP.pl


bezkwiatowy

taki, który nie ma kwia­tów


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) bot. nie ma­ją­cy kwia­tów (czę­ści ro­ślin­nych)

Wiktionary


bezkwietny

przy­miot­nik

 (1.1) nie ma­ją­cy kwia­tów (ro­ślin)

Wiktionary


bezkłowy

nie­ma­ją­cy kłów


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) techn. nie ma­ją­cy kłów

Wiktionary


bezlaktozowiec

po­tocz­nie: osoba bę­dą­ca na die­cie nie­za­wie­ra­ją­cej lak­to­zy


SJP.pl


bezlaktozowy

nie­za­wie­ra­ją­cy lak­to­zy


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) kulin. bio­chem. po­zba­wio­ny lak­to­zy, nie­za­wie­ra­ją­cy lak­to­zy

Wiktionary


bezleda

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. nie­wiel­ka rzeka w pół­noc­nej Pol­sce i w Rosji (obwód kró­le­wiec­ki)

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bezledy lm.

Wiktionary


bezleśny

cha­rak­te­ry­zu­ją­cy się bra­kiem lasów


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) cha­rak­te­ry­zu­ją­cy się bra­kiem lasów, nie­za­le­sio­ny

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Trasa prze­ci­na w po­przek Kot­li­nę Ra­ci­bor­sko-Oś­wię­cim­ską i prze­bie­ga przez te­re­ny rol­ni­cze i bez­le­śne.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) niezalesiony

Wiktionary


bezligaturowy

nie­ma­ją­cy li­ga­tur


SJP.pl


bezlik

duża ilość cze­goś


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) wiel­ka ilość, licz­ba cze­goś

Wiktionary

Bez­lik – skała na Wy­ży­nie Czę­sto­chow­skiej w obrę­bie Wy­ży­ny Kra­kow­sko-Czę­sto­chow­skiej. Znaj­du­je się w lesie po pół­noc­nej stro­nie za­bu­do­wa­ne­go ob­sza­ru Za­stud­nia (część wsi Su­li­szo­wi­ce), ad­mi­ni­stra­cyj­nie w obrę­bie wsi Sied­lec w po­wie­cie czę­sto­chow­skim, w gmi­nie Janów.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Była za­chwy­co­na bez­li­kiem ksią­żek w jego do­mo­wej bi­blio­te­ce.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbɛzlʲik, AS: bezlʹik

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) ogrom

Wiktionary


bezlimitowy

bez li­mi­tu, bez ogra­ni­cze­nia ilo­ści lub czasu


SJP.pl


bezlist

mech z ro­dzi­ny bez­li­sto­wa­tych, ros­ną­cy w miej­scach ocie­nio­nych, nieco wil­got­nych i kwa­śnych


SJP.pl

Bez­list ("Bux­ba­u­mia") – ro­dzaj mchów (prąt­ni­ków) z mo­no­ty­po­wej ro­dzi­ny bez­li­sto­wa­te "Bux­ba­u­mia­ce­a­ce" i rzędu bez­li­stow­ce "Bux­ba­u­mia­les". Obej­mu­je 12 ga­tun­ków. Ro­śli­ny te wy­stę­pu­ją w Eu­raz­ji i Ame­ry­ce Pół­noc­nej, w roz­pro­sze­niu w stre­fie tro­pi­kal­nej oraz w Au­stra­lii i na wy­spach Pa­cy­fi­ku, w tym Nowej Ze­lan­dii.

Wikipedia


bezlistne

nie­ma­ją­cy liści; bez­li­sty


SJP.pl


bezlistny

nie­ma­ją­cy liści; bez­li­sty


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) taki, który nie ma liści

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Na zimę drze­wa li­ścia­ste stają się bez­list­ne.

 (1.1) Idź do si­wych stru­mie­ni swo­je­go kraju, i pruch­niej tam jak dąb bez­list­ny, co go wia­try nad Balwę na­chy­li­ły, aby nie za­zie­le­niał wię­cej!

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɛzˈlʲistnɨ, AS: bezlʹistny

Wiktionary


bezlistowate

ro­dzi­na mchów li­ścia­stych; bez­li­ścio­wa­te


SJP.pl


bezlisty

nie­ma­ją­cy liści; bez­list­ny


SJP.pl


bezlisz

li­czeb­nik nie­o­kre­ślo­ny

 (1.1) stpol. śrpol. bar­dzo, zbyt, bez liku da­ta­def|1455|1535.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbɛzlʲiʃ, AS: bezlʹiš

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) przezlisz

Wiktionary


bezlitosność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, kto jest bez­li­tos­ny; cecha tego, co bez­li­tos­ne

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezlitosny

 przysł. bezlitośnie

Wiktionary


bezlitosny

nie­ma­ją­cy li­to­ści


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) okrut­ny; taki, który nie ma li­to­ści

Wiktionary

Bez­li­tos­ny (han­gul: 불한당, MOCT: "Bul-han-dang") – po­łud­nio­wo­ko­re­ań­ski film kry­mi­nal­ny z 2017 roku w re­ży­se­rii Byun Sung-hyuna. W głów­nych ro­lach wy­stą­pi­li Sul Kyung-gu i Yim Si-wan.

Film miał swoją pre­mie­rę w Korei Po­łud­nio­wej 17 maja 2017 roku, a mię­dzy­na­ro­do­wą - w ra­mach sek­cji "Mid­night Scre­e­nings" na 70. MFF w Can­nes 24 maja 2017 roku. W Pol­sce film po raz pier­wszy zo­stał wyś­wiet­lo­ny 6 kwiet­nia 2018 roku.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Bez­li­tos­na ru­sy­cyst­ka zo­sta­wi­ła sied­miu ucz­niów na drugi rok.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɛzlʲiˈtɔsnɨ, AS: bezlʹitosny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezlitosność ż.

 przysł. bezlitośnie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) okrutny, bestialski

Wiktionary


bezlitośnie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) w spo­sób bez­li­tos­ny

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Tym­cza­sem pry­wat­ni wie­rzy­cie­le i pań­stwo bez­li­to­śnie eg­zek­wo­wa­li na­leż­no­ści.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɛzlʲiˈtɔɕɲɛ, AS: bezlʹitośńe

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezlitosność ż.

 przym. bezlitosny

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) okrutnie

Wiktionary


bezlitośniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: bez­li­to­śnie


SJP.pl


bezlitośniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: bez­li­tos­ny


SJP.pl


bezliściowate

ro­dzi­na mchów li­ścia­stych; bez­li­sto­wa­te


SJP.pl


bezlotek

ptak o krót­kich no­gach i skrzy­dłach oraz czar­no-bia­łym upie­rze­niu, nie­la­ta­ją­cy, lecz świet­nie pły­wa­ją­cy, ży­ją­cy w wiel­kich ko­lo­niach, głów­nie na An­tark­ty­dzie; ping­win


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) ornit. ptak nie­lot­ny, o czar­no-bia­łym upie­rze­niu, przy­sto­so­wa­ny do życia w zim­nym kli­ma­cie, po­ru­sza­ją­cy się głów­nie pie­szo lub pły­wa­niem

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) pingwin

Wiktionary


bezlotki

ptak o krót­kich no­gach i skrzy­dłach oraz czar­no-bia­łym upie­rze­niu, nie­la­ta­ją­cy, lecz świet­nie pły­wa­ją­cy, ży­ją­cy w wiel­kich ko­lo­niach, głów­nie na An­tark­ty­dzie; ping­win


SJP.pl


bezludnie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) tak, że nie ma ludzi

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. ludność ż., bezludność ż.

 przym. bezludny

Wiktionary


bezludność

cecha cze­goś nie­za­miesz­ka­ne­go przez ludzi


SJP.pl


bezludny

cha­rak­te­ry­zu­ją­cy się bra­kiem ludzi; wy­lud­nio­ny, pusty


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) taki, gdzie nie ma ludzi; nie­za­miesz­ka­ły przez ludzi, nie­bę­dą­cy za­lud­nio­nym

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Jego po­wieść opi­su­je, jak ro­zbi­tek prze­żył na bez­lud­nej wy­spie.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɛzˈludnɨ, AS: bezludny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezludzie n., ludność ż.

 przysł. bezludnie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) niezaludniony, niezamieszkały / niezamieszkany, niezasiedlony

Wiktionary


bezludzie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) miej­sce, gdzie nie ma ludzi

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. ludność ż., ludzie mos. lm., ludzik mzw., ludzina ż.

 przym. ludzki, bezludny

 przysł. po ludzku

Wiktionary


bezlusterkowiec

apa­rat fo­to­gra­ficz­ny bez lu­ster­ka za obiek­ty­wem, od­chy­la­ją­ce­go się w mo­men­cie ro­bie­nia zdję­cia, w któ­rym kadr ob­ser­wu­je się na wbu­do­wa­nym mo­ni­to­rze


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) fot. kom­pak­to­wy apa­rat fo­to­gra­ficz­ny z wy­mien­ną op­ty­ką

Wiktionary

Apa­rat bez­lu­ster­ko­wy z wy­mien­ny­mi obiek­ty­wa­mi (MILC, Mir­ror­less In­ter­chan­ge­a­ble Lens Ca­me­ra), po­tocz­nie bez­lu­ster­ko­wiec ( mir­ror­less ca­me­ra), al­ter­na­tyw­nie EVIL ( Elec­tro­nic View­fin­der In­ter­chan­ge­a­ble Lens) – nazwa typu cy­fro­we­go apa­ra­tu fo­to­gra­ficz­ne­go, po­sia­da­ją­ce­go moż­li­wość wy­mia­ny obiek­ty­wów mon­to­wa­nych w kor­pu­sie, w któ­rym wy­e­li­mi­no­wa­no op­tycz­ny układ wiz­je­ra z lu­strem (stąd nazwa), ma­tów­ką i pryz­ma­tem pen­ta­go­nal­nym, a pod­gląd kadru wy­ko­nu­je się na wbu­do­wa­nym mo­ni­to­rze bądź ekra­nie wiz­je­ra.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) O bez­lu­ster­kow­cach sły­sza­ło już wiele osób, ale nie pow­sta­ła żadna kon­kret­na nazwa ka­te­go­rii tego typu apa­ra­tów.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɛzlustɛrˈkɔvʲjɛt͡s, AS: bezlusterkovʹi ̯ec

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezlusterkowy

 rzecz. lustro n.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) evil, hybryda

Wiktionary


bezlusterkowo

→ bez­lu­ster­ko­wy


SJP.pl

Patrz:

bezlusterkowy

bezlusterkowy

apa­rat bez­lu­ster­ko­wy - apa­rat cy­fro­wy nie­po­sia­da­ją­cy lu­stra


SJP.pl


bezma

par­ty­ku­ła oce­nia­ją­ca

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. ponoć, praw­do­po­dob­nie

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) (gwara.) Bezma Ze­flik je chory? → Ponoć Józek się roz­cho­ro­wał?

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) gw. Górny Śląsk snoci

Wiktionary


bezmajtkowy

1. nie­ma­ją­cy maj­tek;
2. raj­sto­py bez­majt­ko­we - raj­sto­py nie­ma­ją­ce wszy­tej czę­ści majt­ko­wej


SJP.pl


bezmali

mo­du­lant

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. po­dob­no, ponoć

Wiktionary


bezmaseczkowiec

po­tocz­nie: osoba nie­no­szą­ca ma­secz­ki ochron­nej pod­czas epi­de­mii wi­ru­sa; bez­ma­sko­wiec


SJP.pl


bezmaskowiec

po­tocz­nie: osoba nie­no­szą­ca ma­secz­ki ochron­nej pod­czas epi­de­mii wi­ru­sa; bez­ma­secz­ko­wiec


SJP.pl


bezmateczny

przy­miot­nik

 (1.1) pszcz. po­zba­wio­ny matki pszcze­lej, bez matki

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezmatek m.

Wiktionary


bezmatek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) pszcz. ro­dzi­na pszcze­la po­zba­wio­na matki pszcze­lej

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezmateczność ż.

 przym. bezmateczny

Wiktionary


bezmelodyjność

→ bez­me­lo­dyj­ny


SJP.pl

Patrz:

bezmelodyjny

bezmian

dawna pro­sta waga prze­suw­ni­ko­wa o sta­łym od­waż­ni­ku; waga rzym­ska, przez­mian


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) me­trol. hand. pro­sta waga dźwi­gnio­wa z prze­su­wa­nym cię­żar­kiem, słu­żą­ca do wa­że­nia to­wa­rów

Wiktionary

Bez­mian, ina­czej przez­mian, waga rzym­ska, waga prze­suw­ni­ko­wa – waga skła­da­ją­ca się z ra­mie­nia (ro­dzaj dźwi­gni dwu­stron­nej) po­sia­da­ją­ce­go na jed­nym końcu ha­czyk do za­wie­sze­nia wa­żo­ne­go przed­mio­tu, a na dru­gim stały ob­ciąż­nik. Wa­że­nie po­le­ga­ło na takim umiej­sco­wie­niu punk­tu za­wie­sze­nia dźwi­gni, aby była ona w po­ło­że­niu po­zio­mym. Na ra­mie­niu zaz­na­czo­ne były punk­ty oz­na­cza­ją­ce masę wa­żo­ne­go przed­mio­tu.

Wikipedia

Synonimy:

 (1.1) waga rzymska, war. bezmien, przezmian

Wiktionary


bezmiar

ogrom­na prze­strzeń lub ilość


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) niez­mie­rzo­na, nie­o­gra­ni­czo­na prze­strzeń

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Bez­miar wszechś­wia­ta jest trud­ny do wy­o­bra­że­nia.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbɛzmʲjar, AS: bezmʹi ̯ar

Wiktionary

Powiązane:

 czas. mierzyć ndk.

 przym. bezmierny

 przysł. bezmiernie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bezkres

Wiktionary


bezmiejscowy

niez­wią­za­ny z żad­nym kon­kret­nym miej­scem


SJP.pl


bezmierność

→ bez­mier­ny


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bez­mier­ne

Wiktionary

Patrz:

bezmierny

Powiązane:

 przym. bezmierny

 przysł. bezmiernie

Wiktionary


bezmierny

przy­miot­nik

 (1.1) ogrom­ny tak, że aż nie­moż­li­wy do zmie­rze­nia

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Dla niego Fra­nek, kowal, był czymś wiel­kim ze swoją bez­mier­ną klat­ką pier­sio­wą, ze swymi ma­syw­ny­mi bar­ka­mi i ze swymi szcze­ci­nia­sty­mi i ru­dy­mi wło­sa­mi.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezmiar mrz., bezmierność ż.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) nieograniczony, niezmierzony, nieskończony, bezgraniczny

Wiktionary


bezmiesięczny

przy­miot­nik

 (1.1) poet. bezk­się­ży­co­wy

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Noc bez­mie­sięcz­na i gwia­zdy się palą — / Sam na po­kła­dzie, wi­chrem bity, blady, / Płynę przy skale nie­szczęs­nej Le­u­ka­dy.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. miesiąc mrz., miesięczny mrz.

 przym. miesięczny

Wiktionary


bezmieszkaniowiec

osoba nie ma­ją­ca włas­ne­go miesz­ka­nia


SJP.pl


bezmięsny

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) o je­dze­niu, die­cie: nie­za­wie­ra­ją­cy mięsa, po­zba­wio­ny mięsa

 (1.2) o dniu, ty­god­niu itp.: taki, w któ­rym nie je się mięsa, nie pro­wa­dzi się sprze­da­ży mięsa

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) In­sty­tut Żyw­no­ści i Ży­wie­nia przy­go­to­wu­je za­le­ce­nia do­ty­czą­ce we­ge­ta­riań­skiej diety dla szkół i przedsz­ko­li. Uz­na­no, że dieta bez­mięs­na jest zdro­wa i może być sto­so­wa­na u naj­młod­szych.

 (1.2) W wielu ka­to­lic­kich do­mach pią­tek jest dniem bez­mięs­nym.

 (1.2) Wła­dze Van­co­u­ver wpro­wa­dzi­ły dzień bez­mięs­ny, jest to po­nie­dzia­łek.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɛzˈmʲjɛ̃w̃snɨ, AS: bezmʹi ̯ẽũ̯sny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. mięsny mrz., mięso n., mięsko n., mięsność ż., bezmięsność ż., mięsień m.

 przym. bezmięśniowy, mięsny, mięśniowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) jarski, wegetariański

Wiktionary


bezmiłosierny

daw­niej: nie­mi­ło­sier­ny - nie­ma­ją­cy li­to­ści


SJP.pl


bezmleczny

nie­za­wie­ra­ją­cy mleka


SJP.pl


bezmocz

nie­wyt­wa­rza­nie się moczu na sku­tek scho­rze­nia nerek lub nie­moż­ność wy­da­la­nia go; anu­ria


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) med. brak wy­da­la­nia lub wyt­wa­rza­nia moczu;

Wiktionary

Bez­mocz ( anu­ria) – do­bo­wa ilość moczu mniej­sza od 100 ml.

Bez­mocz jest nie­bez­piecz­nym dla zdro­wia i życia sta­nem pa­to­lo­gicz­nym, spo­wo­do­wa­nym np. przez usz­ko­dze­nie lub cho­ro­bę nerki, ucisk, zat­ka­nie ka­na­li­ków ner­ko­wych czy za­bu­rze­nie krą­że­nia ner­ko­we­go krwi. Bez­mocz, za­leż­nie od stanu, może być le­czo­ny far­ma­ko­lo­gicz­nie lub, w skraj­nych przy­pad­kach, może wy­ma­gać dia­li­zy zew­ną­trzu­stro­jo­wej lub prze­szcze­pu nerki.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Im dłu­żej trwa okres ską­po­mo­czu i bez­mo­czu, ro­ko­wa­nia stają się coraz gor­sze.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbɛzmɔt͡ʃ, AS: bezmoč

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) anuria

Wiktionary


bezmulisty

po­zba­wio­ny mułu


SJP.pl


bezmuszlowy

nie­za­wie­ra­ją­cy musz­li


SJP.pl


bezmysł

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) daw. med. znie­do­łęż­nie­nie umy­sło­we

 (1.2) daw. stan nie­my­śle­nia

Wiktionary

Przykłady

 (1.2) W gło­wie Adama obra­zy i dźwię­ki po­czę­ły się ka­wał­ko­wać, mie­szać, gmat­wać, zas­nu­wać mgłą. Ogar­niał go bez­mysł i apa­tya cięż­kiej nie­mo­cy.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) współcz. demencja

Wiktionary


bezmyślnie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) w spo­sób bez­myśl­ny, bez na­my­słu

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Nie pchaj bez­myśl­nie tych ko­szu­lek do szaf­ki, prze­cież się po­gnio­tą.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɛzˈmɨɕl̥ʲɲɛ, AS: bezmyśl̦ʹńe

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezmyślny

 rzecz. bezmyślność

Wiktionary


bezmyślniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: bez­myśl­nie


SJP.pl


bezmyślność

→ bez­myśl­ny


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, kto jest bez­myśl­ny

Wiktionary

Patrz:

bezmyślny

Przykłady

 (1.1) Nie dość, że pił, to je­szcze nie za­piął pasów i je­chał bez włą­czo­nych świa­teł – to po­dręcz­ni­ko­wy przy­kład bez­myśl­no­ści za kie­row­ni­cą sa­mo­cho­du!

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɛzˈmɨɕl̥nɔɕt͡ɕ, AS: bezmyśl̦ność

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezmyślny

 przysł. bezmyślnie

 czas. myśleć

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bezrefleksyjność, beztroska, niefrasobliwość, lekkomyślność; pot. bezmózgowie, odmóżdżenie

Wiktionary


bezmyślny

przy­miot­nik

 (1.1) taki, który nad ni­czym się nie za­sta­na­wia; także. świad­czą­cy o ta­kiej cesze

 (1.2) do­ko­na­ny bez udzia­łu świa­do­mo­ści

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Twoje bez­sen­sow­ne i bez­myśl­ne po­stę­po­wa­nie do­pro­wa­dzi­ło do tra­ge­dii.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezmyślność ż.

 przysł. bezmyślnie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bezrefleksyjny

Wiktionary


bezmózg

po­tocz­nie: osoba głu­pia, bez­myśl­na; bez­móz­go­wiec


SJP.pl


bezmózgi

1. nie­ma­ją­cy mózgu;
2. bez­myśl­ny, głupi


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) nie­ma­ją­cy mózgu

 (1.2) przen. po­zba­wio­ny ro­zu­mu

Wiktionary

Przykłady

 (1.2) Nie wy­ra­biam, co za bez­móz­gi osioł z tego ko­le­sia!

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɛzˈmuzʲɟi, AS: bezmuzʹǵi

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezmózgowiec m., bezmózgowie n.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.2) bezrozumny, bezmyślny, bałwański, barani, debilny, debilowaty, durny, głupi, idiotyczny, kretyński, tępy

Wiktionary


bezmózgowie

wada wro­dzo­na, po­le­ga­ją­ca na nie­wyksz­tał­ce­niu się mózgu u płodu; anen­ce­fa­lia


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) med. wada roz­wo­jo­wa po­le­ga­ją­ca na nie­wyksz­tał­ce­niu się móz­go­wia;

 (1.2) pot. po­gard. brak my­śle­nia

Wiktionary

Bez­móz­go­wie (łac. "anen­cep­ha­lia") – le­tal­na (śmier­tel­na) wada wro­dzo­na o cha­rak­te­rze mal­for­ma­cji, po­le­ga­ją­ca na braku lub na szcząt­ko­wym roz­wo­ju móz­go­wia, zwy­kle prze­bie­ga­ją­cym łącz­nie z bez­czasz­ko­wiem ("acra­nia") czyli nie­wyksz­tał­ce­niem struk­tur móz­go­czasz­ki. Na­le­ży do tzw. dys­ra­fii.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) W bez­móz­go­wiu cał­ko­wi­tym dzie­ci rodzą się mart­we.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezmózg mos., bezmózgowiec mos., mózg mrz., mózgowie n.

 przysł. bezmózgi, bezmózgowy, mózgowy

 przym. mózgowy, bezmózgi

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) anencefalia

Wiktionary


bezmózgowiec

1. po­tocz­nie: osoba głu­pia, bez­myśl­na; bez­mózg;
2. w me­dy­cy­nie: płód dot­knię­ty bez­móz­go­wiem


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) med. dziec­ko z bez­móz­go­wiem

 (1.2) pot. obraź. osoba, która za­cho­wu­je się nie­roz­sąd­nie, głu­pio lub bez­myśl­nie

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezmózgowie n.

 przym. bezmózgi

Wiktionary


beznabiałowy

nie­za­wie­ra­ją­cy na­bia­łu


SJP.pl


beznaczyniowe

grupa ro­ślin rozm­na­ża­ją­cych się za po­mo­cą za­rod­ni­ków, nie­ma­ją­cych kwia­tów i praw­dzi­wych ko­rze­ni


SJP.pl


beznadzieja

po­tocz­nie: bez­na­dziej­ny, bez­na­dziej­nie


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) stan de­spe­ra­cji, utra­ty na­dziei, roz­pacz

 (1.2) pot. coś kiep­skie­go, bez­na­dziej­ne­go, bez war­to­ści lub nie za­po­wia­da­ją­ce­go się do­brze

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɛznaˈd͡ʑɛ̇ja, AS: beznaʒ́ėi ̯a

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. nadzieja ż., beznadziejność ż.

 przym. beznadziejny

 przysł. beznadziejnie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) desperacja, rozpacz, melancholia, boleść, smutek, żal

Wiktionary


beznadziejnie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) w spo­sób nie­da­ją­cy na­dziei na po­pra­wę ani suk­ces

 (1.2) pot. bar­dzo źle, kiep­sko

 (1.3) bar­dzo mocno

Wiktionary

Przykłady

 (1.2) – Śpie­wasz bez­na­dziej­nie, zre­zy­gnuj le­piej z tego kon­kur­su…

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɛznaˈd͡ʑɛ̇jɲɛ, AS: beznaʒ́ėi ̯ńe

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. nadzieja ż., beznadziejność ż., beznadzieja ż.

 przym. beznadziejny

Wiktionary

Synonimy:

 (1.2) wulg. do dupy

Wiktionary


beznadziejniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: bez­na­dziej­nie


SJP.pl


beznadziejność

→ bez­na­dziej­ny


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co bez­na­dziej­ne; stan bez­na­dziei

Wiktionary

Patrz:

beznadziejny

Wymowa:

IPA: ˌbɛznaˈd͡ʑɛ̇jnɔɕt͡ɕ, AS: beznaʒ́ėi ̯ność

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. beznadzieja ż.

 przym. beznadziejny

 przysł. beznadziejnie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) rozpaczliwość, dramatyczność, tragiczność

Wiktionary


beznadziejny

1. taki, który się nie po­do­ba; okrop­ny, strasz­ny, pot­wor­ny;
2. nie­da­ją­cy szans na po­myśl­ny wynik; roz­pacz­li­wy


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) po­zba­wio­ny wszel­kiej na­dziei

 (1.2) kiep­ski, bar­dzo słaby

 (1.3) iron. o znacz­nym na­si­le­niu ja­kiejś cechy

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Jego sy­tu­a­cja fi­nan­so­wa jest bez­na­dziej­na, za­dłu­że­nie wie­lo­krot­nie prze­kro­czy­ło do­cho­dy.

 (1.2) Ten tekst jest bez­na­dziej­ny, nie na­da­je się do opu­bli­ko­wa­nia.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɛznaˈd͡ʑɛ̇jnɨ, AS: beznaʒ́ėi ̯ny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. nadzieja ż., beznadzieja ż., beznadziejność ż.

 przysł. beznadziejnie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bezwyjściowy, patowy

 (1.3) straszny, okropny

Wiktionary


beznakładowy

nie­wy­ma­ga­ją­cy na­kła­dów pie­nię­dzy, pracy lub ener­gii


SJP.pl


beznamiętnie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób bez­na­mięt­ny, po­zba­wio­ny na­mięt­no­ści

Wiktionary

Powiązane:

 przym. beznamiętny

 rzecz. beznamiętność ż.

Wiktionary


beznamiętność

→ bez­na­mięt­ny


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, kto lub co jest bez­na­mięt­ne; obo­jęt­ność, apa­tia

Wiktionary

Patrz:

beznamiętny

Przykłady

 (1.1) Bez­na­mięt­ność, z jaką le­karz mówił o pa­cjen­cie i jego cier­pie­niu, za­dzi­wi­ła słu­cha­ją­cych go stu­den­tów me­dy­cy­ny.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɛznãˈmʲjɛ̃ntnɔɕt͡ɕ, AS: beznãmʹi ̯ẽntność

Wiktionary

Powiązane:

 przym. beznamiętny

 przysł. beznamiętnie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bezemocjonalność, obojętność, chłód, opanowanie, apatia

Wiktionary


beznamiętny

bez emo­cji, nie­o­kre­ślo­ny, mdły


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) po­zba­wio­ny emo­cji, emo­cjo­nal­ne­go za­an­ga­żo­wa­nia; obo­jęt­ny, chłod­ny

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) – Nie­ste­ty, nie zdał Pan. – oz­naj­mił eg­za­mi­na­tor bez­na­mięt­nym gło­sem.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɛznãˈmʲjɛ̃ntnɨ, AS: beznãmʹi ̯ẽntny

Wiktionary

Powiązane:

 przysł. beznamiętnie

 rzecz. beznamiętność

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bezemocjonalny, obojętny, chłodny, opanowany, bezceremonialny

Wiktionary


beznapisowy

nie­za­wie­ra­ją­cy żad­ne­go na­pi­su


SJP.pl


beznarodowy

przy­miot­nik

 (1.1) rzad. nie ma­ją­cy na­ro­do­wo­ści, oder­wa­ny od ja­kie­go­kol­wiek na­ro­du

Wiktionary


beznerwowate

ro­dzi­na ro­ślin z gro­ma­dy wą­tro­bow­ców


SJP.pl


beznikotynowy

nie­za­wie­ra­ją­cy ni­ko­ty­ny


SJP.pl


beznogi

nie­ma­ją­cy nóg lub jed­nej nogi; bez­noż­ny


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) nie­ma­ją­cy nóg

 (1.2) nie­ma­ją­cy jed­nej nogi

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Węże są bez­no­gi­mi ga­da­mi.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɛzˈnɔɟi, AS: beznoǵi

Wiktionary

Synonimy:

 (1.2) jednonogi

Wiktionary


beznormie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) stan, w któ­rym normy spo­łecz­ne nie są prze­strze­ga­ne

Wiktionary


beznosy

nie­ma­ją­cy nosa


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) nie­ma­ją­cy nosa

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Było w tym coś bezw­styd­ne­go, jakby za­wi­ni­li nie na­past­ni­cy, lecz ich mart­we ofia­ry. Twa­rze ob­cią­gnię­te per­ga­mi­no­wą skórą, bez­no­se, z za­pad­nię­ty­mi oczo­do­ła­mi…

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɛzˈnɔsɨ, AS: beznosy

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. nos mos./mrz.

Wiktionary


beznożność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bez­noż­ne; cecha tych, któ­rzy są bez­noż­ni

Wiktionary

Powiązane:

 przym. beznożny

 przysł. beznożnie

Wiktionary


beznożny

nie­ma­ją­cy nóg lub jed­nej nogi; bez­no­gi


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) nie po­sia­da­ją­cy wcale nóg

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. beznożność ż.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) beznogi

Wiktionary


beznutowy

taki, który nie ma nut


SJP.pl


beznóżkowy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) taki, który nie ma nóżek

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. nóżka ż.

Wiktionary


bezoar

ku­li­sty twór w żo­łąd­ku prze­żu­wa­czy (np. kóz, krów), pow­sta­ją­cy z nie­straw­nych czą­stek po­kar­mu oraz poł­knię­tej w cza­sie li­nie­nia sier­ści; w me­dy­cy­nie lu­do­wej przy­pi­sy­wa­no mu wła­ści­wo­ści ma­gicz­ne i lecz­ni­cze; strut


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) wet. ku­li­sty twór pow­sta­ją­cy w żo­łąd­kach prze­żu­wa­czy z nie­stra­wio­nych resz­tek po­kar­mu, sier­ści oraz włó­kien ro­ślin­nych;

 (1.2) daw. od­trut­ka

Wiktionary

Be­zo­ar (arab. "bāzahr", pers. "bād-zahr") – rze­ko­my ka­mień je­li­to­wy, na­gro­ma­dze­nie nie­stra­wio­nych sub­stan­cji w ukła­dzie po­kar­mo­wym zwie­rząt, w tym ludzi.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Be­zo­a­ry były w śred­nio­wie­czu uwa­ża­ne za ta­liz­ma­ny, przy­pi­sy­wa­no im wła­ści­wo­ści ma­gicz­ne i lecz­ni­cze.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɛˈzɔar, AS: bezoar

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezoarowy

Wiktionary


bezoarowy

przy­miot­nik od: be­zo­ar


SJP.pl


bezobjawowiec

osoba bę­dą­ca no­si­cie­lem ja­kiejś cho­ro­by, ale nie­ma­ją­ca jej ob­ja­wów


SJP.pl


bezobjawowo

przy­słó­wek

 (1.1) med. bez ob­ja­wów, symp­to­mów

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Za­ka­że­nie może prze­bie­gać be­zob­ja­wo­wo lub w po­sta­ci go­rącz­ki, noc­nych potów, bólów brzu­cha, ze­spo­łu złego wchła­nia­nia, znacz­ne­go ubyt­ku masy ciała, my­ko­bak­te­rie­mii, lim­fa­de­no­pa­tii oraz nie­dokr­wi­sto­ści.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezobjawowość ż.

 przym. bezobjawowy

Wiktionary


bezobjawowość

→ be­zob­ja­wo­wy


SJP.pl

Patrz:

bezobjawowy

bezobjawowy

nie­da­ją­cy ob­ja­wów swo­jej obec­no­ści


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) med. taki, który nie daje ob­ja­wów

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) 5–50% tor­bie­li jest be­zob­ja­wo­wa i wy­kry­wa­na przy­pad­ko­wo.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezobjawowość ż.

 przysł. bezobjawowo

Wiktionary


bezobsługowość

→ be­zob­słu­go­wy


SJP.pl

Patrz:

bezobsługowy

bezobsługowy

nie­wy­ma­ga­ją­cy ob­słu­gi; au­to­ma­tycz­ny, sa­mo­czyn­ny


SJP.pl


bezoczny

przy­miot­nik

 (1.1) nie ma­ją­cy oczu

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bezoki, daw. bezoczy

Wiktionary


bezoczy

przy­miot­nik

 (1.1) daw. nie­ma­ją­cy oczu

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bezoki, bezoczny

Wiktionary


bezodpadowy

w tech­ni­ce: nie­da­ją­cy, nie­wyt­wa­rza­ją­cy od­pa­dów


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) nie wyt­wa­rza­ją­cy od­pa­dów, nie po­wo­du­ją­cy pow­sta­wa­nia od­pa­dów

Wiktionary


bezodpływowy

przy­miot­nik

 (1.1) taki, który nie ma od­pły­wu, nie ucho­dzi z niego żadna rzeka

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) W książ­ce znaj­dzie­my bo­wiem rów­nież roz­dzia­ły poś­wię­co­ne łąkom, rze­kom, ka­na­łom i je­zio­rom, wśród któ­rych szcze­gól­ne miej­sce zaj­mu­ją su­cha­ry, czyli be­zod­pły­wo­we je­zio­ra dy­stro­ficz­ne.

Wiktionary


bezodrzutowość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest be­zo­drzu­to­we

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezodrzutowy

 przysł. bezodrzutowo

Wiktionary


bezodrzutowy

przy­miot­nik

 (1.1) nie­po­wo­du­ją­cy odrzu­tu

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Współ­czes­ne dzia­ło, szcze­gól­nie dzia­ło be­zo­drzu­to­we, musi tra­fić w czołg od pier­wsze­go strza­łu.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. rzut mrz., odrzut mrz., odrzutowiec mrz., bezodrzutowość ż.

 czas. odrzucać ndk., odrzucić dk.

 przym. odrzutowy

Wiktionary


bezodsetkowy

bez od­se­tek


SJP.pl


bezogoniasty

nie­ma­ją­cy ogona; be­zo­go­no­wy


SJP.pl


bezogonkowy

przy­miot­nik

 (1.1) bot. nie­ma­ją­cy ogon­ka, wy­ra­sta­ją­cy bez­poś­red­nio z ga­łąz­ki

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɛzɔɡɔ̃ŋˈkɔvɨ, AS: bezogõŋkovy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) siedzący

Wiktionary


bezogonowość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest be­zo­go­no­we

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezogonowy

 przysł. bezogonowo

Wiktionary


bezogonowy

nie­ma­ją­cy ogona; be­zo­go­nia­sty


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) książk. biol. nie­ma­ją­cy ogona, czyli koń­co­wej czę­ści tu­ło­wia

 (1.2) techn. nie­ma­ją­cy ogona, czyli koń­co­wej czę­ści kon­struk­cji

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɛzɔɡɔ̃ˈnɔvɨ, AS: bezogõnovy

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezogonowiec m., bezogonowość ż.

Wiktionary


bezok.

skrót od: be­zo­ko­licz­nik, be­zo­ko­licz­ni­ko­wy


SJP.pl


bezokapowy

nie­ma­ją­cy okapu


SJP.pl


bezoki

nie­ma­ją­cy oczu lub jed­ne­go oka


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) nie­ma­ją­cy oczu

 (1.2) nie­ma­ją­cy oka

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bezoczny, daw. bezoczy

Wiktionary


bezokienny

nie­ma­ją­cy okien, np. be­zo­kien­ny strych


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) nie ma­ją­cy wcale okien

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Było w po­łud­nie na zew­nątrz i na nie­bie świe­ci­ło go­rą­ce słoń­ce, lecz w be­zo­kien­nym domu, gdzie sie­dzie­li­śmy, można my­śleć, że teraz jest noc, po­nie­waż pra­wie nic nie do­strze­ga­li­śmy.

Wiktionary


bezokolicznik

w ję­zy­koz­naw­stwie: pod­sta­wo­wa forma cza­sow­ni­ka (np. robić, piec, ko­chać), która wy­ra­ża czyn­ność lub stan w spo­sób ab­strak­cyj­ny, bez okre­śle­nia osoby, ro­dza­ju, licz­by, czasu i trybu; in­fi­ni­ti­vus, in­fi­ni­ti­wus, in­fi­ni­tyw


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gram. forma cza­sow­ni­ka zaz­wy­czaj (za­leż­nie od ję­zy­ka) nie­o­kre­śla­ją­ca czasu, ro­dza­ju, licz­by, osoby, trybu, stro­ny ani aspek­tu;

Wiktionary

Be­zo­ko­licz­nik ( in­fi­ni­ti­vus) – forma cza­sow­ni­ka, która wy­ra­ża czyn­ność lub stan w spo­sób ab­strak­cyj­ny, zaz­wy­czaj bez okre­śla­nia czasu, ro­dza­ju, licz­by, osoby, trybu, stro­ny i aspek­tu. W niek­tó­rych ję­zy­kach może jed­nak wy­ra­żać niek­tó­re z tych ka­te­go­rii, np. w ła­ci­nie ist­nie­ją be­zo­ko­licz­ni­ki wy­ra­ża­ją­ce czas i stro­nę, a w grece kla­sycz­nej do­dat­ko­wo także aspekt. Ist­nie­ją też ję­zy­ki (np. arab­ski, no­wo­grec­ki lub buł­gar­ski) po­zba­wio­ne form be­zo­ko­licz­ni­ka.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Be­zo­ko­licz­nik jest nie­o­so­bo­wą formą cza­sow­ni­ka.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɛzɔkɔˈlʲit͡ʃʲɲik, AS: bezokolʹičʹńik

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezokolicznikowy, bezokoliczny

 rzecz. okolica ż., okolicznik mrz.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) skr. bezok., infinitiwus, infinitivus

Wiktionary


bezokolicznikowy

przy­miot­nik od: be­zo­ko­licz­nik


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) gram. zwią­za­ny z be­zo­ko­licz­ni­kem, do­ty­czą­cy be­zo­ko­licz­ni­ka

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Oba aspek­ty pol­skich cza­sow­ni­ków mają swoje formy be­zo­ko­licz­ni­ko­we.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezokolicznik mrz., okolica ż.

Wiktionary


bezokoliczność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest be­zo­ko­licz­ne

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezokoliczny

 przysł. bezokolicznie

Wiktionary


bezolejowy

nie­za­wie­ra­ją­cy, nie­po­trze­bu­ją­cy oleju


SJP.pl


bezoperacyjny

od­by­wa­ją­cy się bez ope­ra­cji


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) med. taki, w któ­rym nie wy­ko­nu­je się ope­ra­cji

Wiktionary

Powiązane:

 czas. operować

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) nieinwazyjny

Wiktionary


bezoporny

nie­sta­wia­ją­cy oporu; be­zo­po­ro­wy


SJP.pl


bezoporowy

nie­sta­wia­ją­cy oporu; be­zo­por­ny


SJP.pl


bezopresyjny

po­zba­wio­ny opre­sji, za­gro­że­nia


SJP.pl


bezosobisty

nie­do­ty­czą­cy żad­nej osoby


SJP.pl


bezosobnik

cza­sow­nik w for­mie be­zo­so­bo­wej


SJP.pl


bezosobowo

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) od: be­zo­so­bo­wy

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Idąc ku wi­dow­ni za­czy­na­ją mówić, pół­gło­sem, jakby be­zo­so­bo­wo.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɛzɔsɔˈbɔvɔ, AS: bezosobovo

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezosobowy

Wiktionary


bezosobowość

→ be­zo­so­bo­wy


SJP.pl

Patrz:

bezosobowy

bezosobowy

przy­miot­nik

 (1.1) taki, który nie jest skie­ro­wa­ny do żad­nej osoby

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Wy­ra­że­nia be­zo­so­bo­we są za­wsze w trze­ciej oso­bie licz­by po­je­dyn­czej i stoją na miej­scu pod­mio­tu.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɛzɔsɔˈbɔvɨ, AS: bezosobovy

Wiktionary

Powiązane:

 przysł. bezosobowo

Wiktionary


bezostny

nie­ma­ją­cy ości (zwy­kle o ro­śli­nach, ry­bach)


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) bot. (o ro­śli­nie) nie po­kry­ty ościa­mi

Wiktionary


bezowocnie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób be­zo­woc­ny, ja­ło­wo

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezowocność ż.

 przym. bezowocny

Wiktionary


bezowocność

→ be­zo­woc­ny


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co be­zo­woc­ne

Wiktionary

Patrz:

bezowocny

Powiązane:

 rzecz. bezowocowość ż.

 przym. bezowocny, bezowocowy

 przysł. bezowocnie, bezowocowo

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bezskuteczność, nieskuteczność, bezcelowość, bezpłodność, daremność

Wiktionary


bezowocny

nie­przy­no­szą­cy re­zul­ta­tów


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) książk. nie­przy­no­szą­cy po­myśl­nych re­zul­ta­tów

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Moje sta­ra­nia o jej rękę są jak dotąd be­zo­woc­ne.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɛzɔˈvɔt͡snɨ, AS: bezovocny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezowocność ż.

 przysł. bezowocnie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) daremny, próżny, bezskuteczny

Wiktionary


bezowodniowce

krę­go­wiec (krą­gło­u­sty, ryba i płaz) nie­wyt­wa­rza­ją­cy błon pło­do­wych w roz­wo­ju za­rod­ko­wym


SJP.pl

Be­zo­wod­niow­ce (Anam­nia) – grupa krę­gow­ców, które nie wyt­wa­rza­ją błon pło­do­wych w roz­wo­ju em­brio­nal­nym (w prze­ci­wień­stwie do owod­niow­ców), w związ­ku z czym ich roz­wój zwią­za­ny jest nie­ro­zer­wal­nie ze śro­do­wi­skiem wod­nym. W ich roz­wo­ju czę­sto wy­stę­pu­je sta­dium lar­wal­ne.

Wikipedia


bezowodniowiec

krę­go­wiec (krą­gło­u­sty, ryba i płaz) nie­wyt­wa­rza­ją­cy błon pło­do­wych w roz­wo­ju za­rod­ko­wym


SJP.pl


bezowy

przy­miot­nik od: beza


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) przym. od beza

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɛˈzɔvɨ, AS: bezovy

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. beza ż.

Wiktionary


bezołowiowość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest be­zo­ło­wio­we

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezołowiowy

 przysł. bezołowiowo

Wiktionary


bezołowiowy

nie­za­wie­ra­ją­cy oło­wiu


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) nie­za­wie­ra­ją­cy oło­wiu

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Pod­czas lu­to­wa­nia be­zo­ło­wio­we­go na po­wierzch­ni opor­ni­ków i kon­den­sa­to­rów pow­sta­wać mogą kulki ka­pi­lar­ne, przy czym, w za­leż­no­ści od przy­czy­ny ich pow­sta­wa­nia, mają one różne roz­mia­ry.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezołowiowość ż.

Wiktionary


bezościstość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest be­zo­ści­ste

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezościsty

 przysł. bezościście

Wiktionary


bezościsty

psze­ni­ca be­zo­ści­sta - od­mia­na psze­ni­cy ozi­mej, któ­rej plew­ki nie są za­koń­czo­ne ością; gółka


SJP.pl


bezpalcowy

zwy­kle o przed­mio­tach: nie­ma­ją­cy pal­ców


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) taki, który nie ma pal­ców

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezpalcy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bezpalcy

Wiktionary


bezpalcy

nie­ma­ją­cy palca, dwóch i wię­cej pal­ców lub w ogóle ich nie­ma­ją­cy


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) taki, który nie ma pal­ców

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezpalcowy

Wiktionary


bezpaleniskowy

taki, który nie ma pa­le­ni­ska


SJP.pl


bezparagonowy

nie­wy­ma­ga­ją­cy pa­ra­go­nu


SJP.pl


bezparametrowy

in­form. nie­wy­ma­ga­ją­cy prze­ka­za­nia pa­ra­me­tru


SJP.pl


bezpardonowość

→ bez­par­do­no­wy


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co bez­par­do­no­we

Wiktionary

Patrz:

bezpardonowy

Powiązane:

 przym. bezpardonowy

Wiktionary


bezpardonowy

nie­li­czą­cy się z ni­czym, po­zba­wio­ny skru­pu­łów


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) przen. ostry, bru­tal­ny, bezwz­ględ­ny, po­zba­wio­ny skru­pu­łów

 (1.2) nie­da­ją­cy albo nie­bio­rą­cy par­do­nu

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) W tek­ście przy­to­czo­no ostat­nie wpisy po­li­ty­ka, który w bez­par­do­no­wy spo­sób kry­ty­ku­je dzia­ła­nia rządu i pomoc spó­łek skar­bu pań­stwa w walce z pan­de­mią ko­ro­na­wi­ru­sa.

Wiktionary

Powiązane:

 przysł. bezpardonowo

 rzecz. bezpardonowość ż.

Wiktionary


bezpartyjna

ko­bie­ta nie­na­le­żą­ca do żad­nej par­tii


SJP.pl


bezpartyjność

→ bez­par­tyj­ny


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co bez­par­tyj­ne; cecha tego, kto bez­par­tyj­ny

Wiktionary

Bez­par­tyj­ność – brak przy­na­leż­no­ści do ja­kiej­kol­wiek par­tii po­li­tycz­nej.

Wikipedia

Patrz:

bezpartyjny

Powiązane:

 przym. bezpartyjny

 rzecz. partyjka ż., bezpartyjny mos.

Wiktionary


bezpartyjny

nie­na­le­żą­cy do żad­nej par­tii po­li­tycz­nej; apar­tyj­ny


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) polit. nie na­le­żą­cy do żad­ne­go ze stron­nictw albo par­tii po­li­tycz­nych

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) polit. ktoś nie bę­dą­cy zrze­szo­ny w par­tii (w kon­tek­ście hi­sto­rycz­nym ktoś spoza PZPR i jej sa­te­li­tów)

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezpartyjność ż., partia ż., partyjka ż.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) niezależny, niezrzeszony

Wiktionary


bezpasmowy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) taki, który nie po­sia­da pasm

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Mi­kro­struk­tu­ra bla­chy w sta­nie nor­ma­li­zo­wa­nym jest fer­ry­tycz­no-per­li­tycz­na pas­mo­wa, na­to­miast po na­grza­niu do tem­pe­ra­tu­ry 920°C i na­stęp­nym chło­dze­niu na­try­sko­wym za po­mo­cą dysz wodno-po­wietrz­nych jest jed­no­rod­na (bez­pas­mo­wa) fer­ry­tycz­no-ba­i­ni­tycz­na.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. pasmo n.

 przym. pasmowy

Wiktionary


bezpaszportowy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) taki, który nie wy­ma­ga po­sia­da­nia pasz­por­tu

 (1.2) taki, który nie po­sia­da pasz­por­tu

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Erich Ho­nec­ker prze­ka­zał mi przez te­le­fon sta­no­wi­sko władz NRD, że trze­ba cza­so­wo wstrzy­mać wie­lo­mi­lio­no­wy ruch bez­pasz­por­to­wy mię­dzy na­szy­mi kra­ja­mi.

 (1.2) Ro­syj­scy za­wod­ni­cy wy­star­to­wa­li jak gdyby nigdy nic w ry­wa­li­za­cji, jako… bez­pasz­por­to­wi ko­la­rze ka­ta­loń­skie­go klubu Esco­la Cic­lis­me Ca­ta­lu­nya.

Wiktionary


bezpauzowy

nie­za­wie­ra­ją­cy pauzy


SJP.pl


bezpański

nie­ma­ją­cy wła­ści­cie­la


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) książk. nie­na­le­żą­cy do ni­ko­go, nie­ma­ją­cy wła­ści­cie­la

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Dwu­na­sto­let­nią dziew­czyn­kę idącą do szko­ły za­a­ta­ko­wał bez­pań­ski pies.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezpańskość ż.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) niczyj

Wiktionary


bezpańskość

→ bez­pań­sky


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bez­pań­skie; cecha tych, któ­rzy są bez­pań­sci

Wiktionary

Patrz:

bezpańsky

Powiązane:

 przym. bezpański

 przysł. bezpańskie

Wiktionary


bezpaństwowiec

osoba nie­po­sia­da­ją­ca oby­wa­tel­stwa żad­ne­go pań­stwa; apo­li­ta; apa­try­da


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba nie­po­sia­da­ją­ca oby­wa­tel­stwa żad­ne­go z państw

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Tre­ner i trzech chłop­ców ura­to­wa­nych z ja­ski­ni Tham Luang nie mogą sko­rzy­stać z za­pro­szeń od klu­bów pił­kar­skich z Za­cho­du. Taj­landz­kie media in­for­mu­ją, że Ek­ka­pol Chan­ta­wong i trzech jego po­do­piecz­nych to bez­pań­stwow­cy, a skom­pli­ko­wa­ny sta­tus utrud­nia im po­dró­że nawet po kraju.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezpaństwowość ż.

 przym. bezpaństwowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) apatryda, apolita

Wiktionary


bezpaństwowość

→ bez­pań­stwo­wy


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bez­pań­stwo­we; cecha tych, któ­rzy są bez­pań­stwo­wi

Wiktionary

Patrz:

bezpaństwowy

Powiązane:

 rzecz. bezpaństwowiec mos.

 przym. bezpaństwowy

Wiktionary


bezpaństwowy

nie­bę­dą­cy oby­wa­te­lem żad­ne­go pań­stwa


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) nie ma­ją­cy przy­na­leż­no­ści pań­stwo­wej; nie na­le­żą­cy do żad­ne­go z państw

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezpaństwowiec m., bezpaństwowość ż.

Wiktionary


bezperspektywność

brak per­spek­tyw


SJP.pl


bezpestkowość

brak pe­stek


SJP.pl


bezpestkowy

1. nie­za­wie­ra­ją­cy pe­stek;
2. o ko­bie­cie: dot­knię­ta ze­spo­łem MRKH (wro­dzo­ny brak lub nie­do­roz­wój ma­ci­cy i po­chwy)


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) nie za­wie­ra­ją­cy pe­stek

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Wiem, że wi­no­gro­na bez­pest­ko­we są mo­dy­fi­ko­wa­ne ge­ne­tycz­nie, ale jed­nak wolę je jeść niż mę­czyć się z wy­cią­ga­niem gorz­kich pe­stek.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɛspɛˈstkɔvɨ, AS: bespestkovy

Wiktionary

Powiązane:

 przym. pestkowy

Wiktionary


bezpieczeństwo

1. stan braku za­gro­żeń;
2. po­tocz­nie: in­sty­tu­cja zaj­mu­ją­ca się spra­wa­mi bez­pie­czeń­stwa pu­blicz­ne­go


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) stan braku za­gro­że­nia, obawy, po­wo­dów do stra­chu; bycie bez­piecz­nym

Wiktionary

Bez­pie­czeń­stwo – stan da­ją­cy po­czu­cie pew­no­ści i gwa­ran­cję jego za­cho­wa­nia oraz szan­sę na do­sko­na­le­nie.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Nie­daw­na akcja po­li­cji miała na celu zwięk­sze­nie bez­pie­czeń­stwa w re­gio­nie.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɛspʲjɛˈt͡ʃɛ̃j̃stfɔ, AS: bespʹi ̯ečẽĩ ̯stfo

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. zabezpieczenie n., bezpieczność ż., ubezpieczenie n., ubezpieczanie n., bezpieczniak mos.

 czas. odbezpieczyć, ubezpieczać ndk., ubezpieczyć dk., zabezpieczać ndk., zabezpieczyć dk.

 przym. bezpieczny, bezpieczeński

 przysł. bezpiecznie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) ochrona, pewność

Wiktionary


bezpieczniacki

przy­miot­nik od: bez­piecz­niak


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) pot. do­ty­czyć służ­by bez­pie­czeń­stwa i jej funk­cjo­na­riu­szy

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) A cho­le­ra by jego wzię­ła z tym ko­le­gą. Pier­do­lo­ny gno­jek z bez­piecz­niac­kiej bandy! – mam­ro­tał do sie­bie Te­o­fil, sie­dząc na desce.

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezpieczny

Wiktionary


bezpieczniak

po­gard­li­wie: pra­cow­nik służb bez­pie­czeń­stwa


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) po­gard. pot. funk­cjo­na­riusz apa­ra­tu bez­pie­czeń­stwa w PRL, agent służ­by bez­pie­czeń­stwa

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) W toku dal­szej roz­mo­wy esbek przy­stą­pił do omó­wie­nia m.in. jego uciecz­ki za gra­ni­cę. Tu za­ob­ser­wo­wa­łem u roz­mów­cy jego zde­ner­wo­wa­nie — za­no­to­wał wów­czas bez­piecz­niak — stwier­dził, że nie­chęt­nie roz­ma­wia na te te­ma­ty.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezpieczeństwo n., bezpiecznik m.

 przym. bezpieczny

 przysł. bezpiecznie

 czas. odbezpieczyć

Wiktionary


bezpiecznie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) w spo­sób bez­piecz­ny

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Neon PZU z na­pi­sem „Z nami bez­piecz­niej” rzu­cał snop tru­pie­go świa­tła.

 (1.1) W lo­ka­lach wy­bor­czych można czuć się bez­piecz­nie dzię­ki prze­strze­ga­niu wy­tycz­nych władz.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɛsˈpʲjɛt͡ʃʲɲɛ, AS: bespʹi ̯ečʹńe

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezpieczny

 rzecz. bezpieczeństwo n., ubezpieczenie n., ubezpieczanie n., zabezpieczenie n., zabezpieczanie n., bezpieczność ż., bezpieczniak mos.

 czas. odbezpieczyć dk., ubezpieczać ndk., ubezpieczyć dk., zabezpieczać ndk., zabezpieczyć dk.

Wiktionary


bezpieczniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: bez­piecz­nie


SJP.pl


bezpieczniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: bez­piecz­ny


SJP.pl


bezpiecznik

urzą­dze­nie za­bez­pie­cza­ją­ce, np. przed skut­ka­mi nad­mier­ne­go ob­cią­że­nia in­sta­la­cji elek­trycz­nej albo nad­mier­ne­go ob­cią­że­nia


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) po­dze­spół chro­nią­cy przed nie­pra­wi­dło­wym dzia­ła­niem urzą­dze­nia lub sieci (np. elek­trycz­nej, ga­zo­wej);

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) pot. funk­cjo­na­riusz służ­by bez­pie­czeń­stwa

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Było zwar­cie i jo­niecz­na bę­dzie wy­mia­na bez­piecz­ni­ka.

 (2.1) Tamci dwaj to byli bez­piecz­ni­cy.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɛsˈpʲjɛt͡ʃʲɲik, AS: bespʹi ̯ečʹńik

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. zabezpieczenie n., bezpieczniak mos.

 czas. odbezpieczyć

 przym. bezpieczny

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) korek (bezpiecznik elektryczny)

 (2.1) ubek, esbek

Wiktionary


bezpiecznikowy

przy­miot­nik od: bez­piecz­nik


SJP.pl


bezpieczność

→ bez­piecz­ny


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) stpol. bez­tro­ska

 (1.2) stpol. śmia­łość

Wiktionary

Patrz:

bezpieczny

Wymowa:

IPA: bɛsˈpʲjɛt͡ʃnɔɕt͡ɕ, AS: bespʹi ̯ečność

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezpieczeństwo

 przym. bezpieczny

 przysł. bezpiecznie

 czas. odbezpieczyć

Wiktionary


bezpieczny

1. taki, któ­re­mu nie grozi nie­bez­pie­czeń­stwo;
2. nie­za­gra­ża­ją­cy ni­ko­mu


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) taki, który nie jest za­gro­żo­ny, któ­re­mu nic nie grozi

 (1.2) taki, który nie stwa­rza za­gro­że­nia

 (1.3) stpol. od­waż­ny

 (1.4) stpol. bez­tro­ski

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Jeśli bę­dzie się bawił w parku, bę­dzie bez­piecz­ny.

 (1.2) Te wi­bra­cje zde­cy­do­wa­nie prze­kra­cza­ją bez­piecz­ną normę.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɛsˈpʲjɛt͡ʃnɨ, AS: bespʹi ̯ečny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. piecza ż., bezpieczność ż., niebezpieczność ż., bezpieczeństwo n., niebezpieczeństwo n., bezpiecznik m., bezpieczniak m., bezpieka ż., odbezpieczanie n., odbezpieczenie n., zabezpieczanie n., zabezpieczenie n., ubezpieczanie n., ubezpieczenie n., ubezpieczyciel m., ubezpieczycielka ż.

 czas. odbezpieczyć dk., odbezpieczać ndk., zabezpieczyć dk., zabezpieczać ndk., ubezpieczać ndk., ubezpieczyć dk.

 przym. niebezpieczny, bezpiecznikowy, bezpieczniacki, ubezpieczeniowy

 przysł. bezpiecznie, niebezpiecznie

Wiktionary


bezpieka

po­tocz­na nazwa or­ga­nów bez­pie­czeń­stwa pu­blicz­ne­go ist­nie­ją­cych w cza­sach PRL, ma­ją­cych na celu prze­de wszyst­kim utr­wa­le­nie ustro­ju ko­mu­ni­stycz­ne­go i zwal­cza­nie opo­zy­cji


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. pejor. apa­rat bez­pie­czeń­stwa w PRL

 (1.2) pot. pejor. Mi­ni­ster­stwo Spraw Wew­nętrz­nych

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Służ­by spe­cjal­ne
  • Or­ga­ny bez­pie­czeń­stwa pu­blicz­ne­go (1944–1956)
  • Or­ga­ny bez­pie­czeń­stwa pań­stwa (1944–1990)

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Tajna po­li­cja na co dzień pil­nu­je ludzi, by nie zdo­ła­li przy­go­to­wać ja­kie­goś buntu, który może za­gro­zić wła­dzy. Od tego wła­śnie była w PRL bez­pie­ka. Jed­nak gdy do buntu do­cho­dzi­ło, wkra­cza­ła armia.

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezpieczny

Wiktionary


bezpieńka

sa­dzon­ka drze­wa li­ścia­ste­go


SJP.pl


bezpilotowiec

bez­za­ło­go­wy sta­tek po­wietrz­ny; drona, dron, bez­za­ło­go­wiec


SJP.pl


bezpilotowy

taki, który nie wy­ma­ga pi­lo­ta


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) taki, który dzia­ła lub po­ru­sza się bez pi­lo­ta; zdal­nie ste­ro­wa­ny

Wiktionary

Powiązane:

 przysł. bezpilotowo

Wiktionary


bezpióry

nie­ma­ją­cy piór; nie­o­pie­rzo­ny


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) nie ma­ją­cy piór

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) nieopierzony

Wiktionary


bezplanowo

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) w spo­sób nie­prze­my­śla­ny, spon­ta­nicz­ny, bez usta­lo­ne­go planu

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Po­je­cha­li­śmy nad morze bez­pla­no­wo, de­cy­du­jąc w ostat­niej chwi­li.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezplanowość ż.

 przym. bezplanowy

Wiktionary


bezplanowość

→ bez­pla­no­wy


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) brak pla­no­wa­nie­a­no­wa­nia; stan dzia­ła­nia bez planu

Wiktionary

Patrz:

bezplanowy

Powiązane:

 przysł. bezplanowo

 przym. bezplanowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) chaotyczność

Wiktionary


bezplanowy

przy­miot­nik

 (1.1) bez wcze­śniej usta­lo­ne­go planu

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Spot­ka­nie było bez­pla­no­we, więc każdy mógł mówić, co chciał.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezplanowość ż.

 przysł. bezplanowo

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) nieprzemyślany, nieprzygotowany, niezaplanowany, przypadkowy, spontaniczny

Wiktionary


bezpodmiotowość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bez­pod­mio­to­we; cecha tych, któ­rzy są bez­pod­mio­to­wi

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezpodmiotowy

 przysł. bezpodmiotowie

Wiktionary


bezpodmiotowy

nie­ma­ją­cy pod­mio­tu


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) gram. taki, który nie za­wie­ra pod­mio­tu

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezpodmiotowość ż.

Wiktionary


bezpodstawnie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób bez­pod­staw­ny

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Zresz­tą ksią­żę nie bez­pod­staw­nie po­dej­rze­wał, że chcia­no go oszu­kać.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɛspɔtˈstavʲɲɛ, AS: bespotstavʹńe

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezpodstawność ż.

 przym. bezpodstawny

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bezzasadnie

Wiktionary


bezpodstawność

→ bez­pod­staw­ny


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) brak pod­staw, brak uza­sad­nie­nia dla cze­goś

Wiktionary

Patrz:

bezpodstawny

Powiązane:

 przym. bezpodstawny

 przysł. bezpodstawnie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bezzasadność, nieuzasadnienie

Wiktionary


bezpodstawny

nie­u­za­sad­nio­ny, bez pod­staw


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) nie­u­za­sad­nio­ny, nie­słusz­ny, nie ma­ją­cy słusz­nych pod­staw

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Zwrot przed­mio­tu od­wo­ła­nej da­ro­wiz­ny po­wi­nien na­stą­pić sto­sow­nie do prze­pi­sów o bez­pod­staw­nym wzbo­ga­ce­niu.

 (1.1) Wła­śnie dla­te­go, że je­stem z tą szko­łą du­cho­wo zwią­za­ny, nie je­stem skory do bez­pod­staw­ne­go kry­ty­kanct­wa.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɛspɔtˈstavnɨ, AS: bespotstavny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezpodstawność ż.

 przysł. bezpodstawnie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) nieusprawiedliwiony, nieuzasadniony, bezzasadny

Wiktionary


bezpokutny

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) rzad. nie­od­pra­wia­ją­cy po­ku­ty

Wiktionary


bezpokładowy

przy­miot­nik

 (1.1) mors. nie ma­ją­cy po­kła­du

Wiktionary


bezpopowiec

czło­nek odła­mu sta­ro­o­brzę­dow­ców w ro­syj­skiej cerk­wi pra­wo­sław­nej, która nie uz­na­wa­ła du­cho­wień­stwa (popów)


SJP.pl


bezpostaciowość

brak upo­rząd­ko­wa­nej bu­do­wy; amor­fizm


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co bez­po­sta­cio­we

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Ciało amor­ficz­ne, ciało bez­po­sta­cio­we – stan sku­pie­nia ma­te­rii
  • Amor­fizm, bez­po­sta­cio­wość – okre­śle­nie w po­wo­jen­nych dy­sku­sjach li­te­rac­kich

Wikipedia

Powiązane:

 przym. bezpostaciowy

Wiktionary


bezpostaciowy

amor­ficz­ny;
1. nie­po­sia­da­ją­cy okre­ślo­nych, usta­lo­nych kształ­tów;
2. w fi­zy­ce: nie­ma­ją­cy upo­rząd­ko­wa­nej struk­tu­ral­nie bu­do­wy wew­nętrz­nej


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) nie ma­ją­cy, nie przyj­mu­ją­cy żad­nej po­sta­ci

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezpostaciowość ż.

 przysł. bezpostaciowo

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bezkształtny, amorficzny

Wiktionary


bezpotomnie

przy­słó­wek

 (1.1) przest. książk. nie mając po­tom­stwa

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Z Adama zaś zro­dzo­ny syn Jan Byl­czyń­ski a ten miał czte­rech synów, Szy­mo­na, Pawła, Grze­go­rza i Sta­ni­sła­wa, dwóch synów Szy­mon i Paweł bez­po­tom­nie zesz­li.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezpotomność ż.

 przym. bezpotomny

Wiktionary


bezpotomność

→ bez­po­tom­ny


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nie­po­sia­da­nie po­tom­stwa

Wiktionary

Patrz:

bezpotomny

Wymowa:

IPA: ˌbɛspɔˈtɔ̃mnɔɕt͡ɕ, AS: bespotõmność

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezpotomny

 przysł. bezpotomnie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bezdzietność

Wiktionary


bezpotomny

przy­miot­nik

 (1.1) nie­ma­ją­cy po­tom­stwa, dzie­ci

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Jed­no­cze­śnie w wy­pad­ku bez­po­tom­nej śmier­ci Ja­gieł­ły, stro­na pol­ska zo­bo­wią­za­ła się nie wy­bie­rać mo­nar­chy, bę­dą­ce­go za­ra­zem wiel­kim księ­ciem li­tew­skim, bez zgody Lit­wi­nów.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɛspɔˈtɔ̃mnɨ, AS: bespotõmny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezpotomność ż.

 przysł. bezpotomnie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bezdzietny

Wiktionary


bezpotrzebny

daw­niej: nie­po­trzeb­ny


SJP.pl


bezpowodowy

nie­ma­ją­cy przy­czy­ny; bez­przy­czy­no­wy


SJP.pl


bezpowrotnie

przy­słó­wek

 (1.1) nie­od­wo­łal­nie, nie­od­wra­cal­nie

Wiktionary

„Bez­po­wrot­nie” – sin­gel Kasi Ko­wal­skiej z płyty "An­ti­do­tum".

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Te czasy mi­nę­ły już bez­po­wrot­nie.

 (1.1) Marta utra­ci­ła go bez­po­wrot­nie.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezpowrotność ż.

 przym. bezpowrotny

Wiktionary


bezpowrotny

1. taki, który prze­mi­nął i nie po­wró­ci;
2. nie­da­ją­cy się za­stą­pić


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) taki, który jest bez moż­li­wo­ści po­wro­tu do stanu wcze­śniej­sze­go

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) To była bez­po­wrot­na de­cyz­ja.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezpowrotność ż.

 przysł. bezpowrotnie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) nieodwołalny, nieodwracalny

Wiktionary


bezpołączeniowy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) in­form. taki, który nie uwz­ględ­nia na­wią­za­nia po­łą­cze­nia mię­dzy urzą­dze­nia­mi

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Pro­to­ko­ły bez­po­łą­cze­nio­we — na przy­kład UDP i ICMP — prze­sy­ła­ją za­wsze po­je­dyn­cze pa­kie­ty da­nych, nie tro­szcząc się o wcze­śniej­sze na­wią­za­nie po­łą­cze­nia, ukła­da­nie prze­sy­ła­nych pa­kie­tów w lo­gicz­ny ciąg i spraw­dza­nie, czy wy­sła­ne dane zo­sta­ły w ogóle ode­bra­ne.

Wiktionary


bezpośredni

przy­miot­nik

 (1.1) taki, który nie ma poś­red­ni­ków ani ogniw poś­red­nich; taki, który tra­fia do kogoś lub cze­goś wprost

 (1.2) taki, który nie dzia­ła zgod­nie z kon­wen­cja­mi lub kon­we­nan­sa­mi; jest szcze­ry, na­tu­ral­ny

 (1.3) taki, który nie jest od­dzie­lo­ny, jest tuż obok cze­goś

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Lu­dzie są zdol­ni do wy­wie­ra­nia bez­poś­red­nie­go wpły­wu na in­nych.

 (1.2) Bez­poś­red­ni cha­rak­ter Xa­we­re­go to cecha, któ­rej wielu mu zaz­dro­ści.

 (1.3) Hotel znaj­du­je się w bez­poś­red­nim po­ło­że­niu morza.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɛspɔɕˈrɛdʲɲi, AS: bespośredʹńi

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezpośredniość ż.

 przysł. bezpośrednio

 przym. średni

Wiktionary

Synonimy:

 (1.2) otwarty, szczery, naturalny

Wiktionary


bezpośredniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: bez­poś­red­nio


SJP.pl


bezpośredniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: bez­poś­red­ni


SJP.pl


bezpośrednio

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) w spo­sób bez­poś­red­ni

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Wisła jest jedną z rzek, która bez­poś­red­nio wpada do Morza Bał­tyc­kie­go.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɛspɔɕˈrɛdʲɲɔ, AS: bespośredʹńo

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezpośredniość ż.

 przym. bezpośredni, pośredni

Wiktionary


bezpośredniość

→ bez­poś­red­ni


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, kto jest bez­poś­red­ni

 (1.2) cecha tego, co jest bez­poś­red­nie

Wiktionary

Bez­poś­red­niość (nłac. "im­me­die­tas") – w sen­sie ogól­nym re­la­cja bez­poś­red­nia to taka re­la­cja, po­mię­dzy wy­róż­nio­ny­mi ar­gu­men­ta­mi któ­rej nie uwz­ględ­nia się czło­nu trze­cie­go (poś­red­nie­go).

W te­o­rii poz­na­nia wy­stę­pu­je po­ję­cie bez­poś­red­nio­ści poz­naw­czej.

Wikipedia

Patrz:

bezpośredni

Przykłady

 (1.1) W be­le­try­stycz­no-pu­bli­cy­stycz­nej for­mie uka­zał bez­poś­red­niość i bez­ce­re­mo­nial­ność Ame­ry­ka­nów, szyb­ko ros­ną­ce mia­sta, roz­le­głe prze­strze­nie kon­ty­nen­tu, który prze­mie­rzał ko­le­ją, konno i pie­szo, żyzne do­li­ny, skal­ne pust­ko­wia i dzi­kie zwie­rzę­ta.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɛspɔɕˈrɛdʲɲɔ̇ɕt͡ɕ, AS: bespośredʹńȯść

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezpośredni

 przysł. bezpośrednio

Wiktionary


bezpożytkowy

przy­miot­nik

 (1.1) pszcz. ubogi w po­ży­tek

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Pszczo­ły zbie­ra­ją ten miód aby przetr­wać okres bez­po­żyt­ko­wy (brak kwia­tów), czyli okres paź­dzier­nik-kwie­cień.

Wiktionary


bezprawie

1. stan, któ­re­go nie nor­mu­ją prawa;
2. czyn sprzecz­ny z pra­wem


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) polit. stan, w któ­rym nie są usta­no­wio­ne lub prze­strze­ga­ne normy praw­ne

 (1.2) praw. czyn bez­praw­ny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezprawność ż.

 przym. bezprawny

 przysł. bezprawnie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) anarchia, samowola, warcholstwo

 (1.2) bezprawność, nadużycie, nielegalność

Wiktionary


bezprawnie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób bez­praw­ny, niez­god­nie z pra­wem

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezprawny

 rzecz. bezprawie n., bezprawność ż.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) nieprawnie, nielegalnie

Wiktionary


bezprawność

→ bez­praw­ny


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co bez­praw­ne

 (1.2) praw. przed­mio­to­wa cecha czynu spraw­cy, uj­mo­wa­na jako sprzecz­ność z obo­wią­zu­ją­cy­mi za­sa­da­mi po­rząd­ku praw­ne­go

Wiktionary

Patrz:

bezprawny

Powiązane:

 rzecz. bezprawie n.

 przym. bezprawny

 przysł. bezprawnie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1-2) nielegalność

 (1.1) nieprawność; pot. trefność

Wiktionary


bezprawny

1. niez­god­ny z pra­wem;
2. za­bro­nio­ny przez prawo


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) praw. niez­god­ny z prze­pi­sa­mi prawa

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezprawie n., bezprawność ż.

 przysł. bezprawnie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) nielegalny, nieprawny; pot. lewy, trefny

Wiktionary


bezprecedensowość

→ bez­pre­ce­den­so­wy


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bez­pre­ce­den­so­we

Wiktionary

Patrz:

bezprecedensowy

Powiązane:

 przym. bezprecedensowy

 przysł. bezprecedensowo

Wiktionary


bezprecedensowy

bę­dą­cy bez pre­ce­den­su


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) książk. bez pre­ce­den­su

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Ten per­so­nal­ny atak na 59-let­nie­go Ja­nu­ko­wy­cza we­dług ko­men­ta­to­rów ukra­iń­skiej sceny po­li­tycz­nej był bez­pre­ce­den­so­wy.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. precedens mrz., bezprecedensowość ż.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bezprzykładny, jedyny w swoim rodzaju, niebywały, pierwszy, wyjątkowy

Wiktionary


bezprefiksalny

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) gram. zob. bez­prze­drost­ko­wy.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bezprzedrostkowy

Wiktionary


bezpretensjonalność

→ bez­pre­ten­sjo­nal­ny


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bez­pre­ten­sjo­nal­ne; cecha tych, któ­rzy są bez­pre­ten­sjo­nal­ni

Wiktionary

Patrz:

bezpretensjonalny

Powiązane:

 przym. bezpretensjonalny

 przysł. bezpretensjonalnie

Wiktionary


bezpretensjonalny

pro­sty, skrom­ny, na­tu­ral­ny


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) pro­sty, swo­bod­ny i na­tu­ral­ny

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) To wszyst­ko utrzy­ma­ne w ryt­mie bez­pre­ten­sjo­nal­nej za­ba­wy, opar­te na do­brych wzo­rach współ­czes­nej hol­ly­wo­odz­kiej ko­me­dii sen­sa­cyj­nej i ba­lan­su­ją­ce na gra­ni­cy pa­sti­szu i moc­ne­go kina akcji.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezpretensjonalność ż.

 przysł. bezpretensjonalnie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bezceremonialny, naturalny, nieskomplikowany, niewymuszony, niewymyślny, niewyszukany, normalny, prostolinijny, prosty, swobodny, zwyczajny, zwykły

Wiktionary


bezprizorna

→ bez­pri­zor­ny


SJP.pl

Patrz:

bezprizorny

bezprizorny

w Rosji po re­wo­lu­cji paź­dzier­ni­ko­wej: po­zba­wio­ne opie­ki, be­zdom­ne dziec­ko


SJP.pl


bezproblematyczność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bez­pro­ble­ma­tycz­ne; cecha tych, któ­rzy są bez­pro­ble­ma­tycz­ni

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezproblematyczny

 przysł. bezproblematycznie

Wiktionary


bezproblemowo

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób bez­pro­ble­mo­wy

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Jako zo­o­tech­nik za­ra­biał cał­kiem do­brze, ale zgu­bi­ła go in­se­mi­na­cja. Gdy na­u­czył się tego sza­tań­skie­go sztucz­ne­go za­pład­nia­nia, wtedy do­pie­ro za­czął robić praw­dzi­we pie­nią­dze, bo każdy chciał mieć bez­pro­ble­mo­wo, bez uży­cia ży­we­go bu­ha­ja czy knura, za­płod­nio­ną krowę albo ma­cio­rę.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezproblemowość ż.

 przym. bezproblemowy

Wiktionary


bezproblemowość

→ bez­pro­ble­mo­wy


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bez­pro­ble­mo­we; cecha tych, któ­rzy są bez­pro­ble­mo­wi

Wiktionary

Patrz:

bezproblemowy

Powiązane:

 przym. bezproblemowy

 przysł. bezproblemowo

Wiktionary


bezproblemowy

przy­miot­nik

 (1.1) taki, który nie przy­spa­rza do­dat­ko­wych pro­ble­mów

 (1.2) taki, który nie od­no­si się do żad­ne­go waż­ne­go pro­ble­mu

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezproblemowość ż.

 przysł. bezproblemowo

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) łatwy

 (1.2) banalny

Wiktionary


bezprocentowy

nie­za­wie­ra­ją­cy pro­cen­tów


SJP.pl


bezprodukcyjność

→ bez­pro­duk­cyj­ny


SJP.pl

Patrz:

bezprodukcyjny

bezprodukcyjny

nie­ma­ją­cy żad­nej war­to­ści pro­duk­cyj­nej; be­zo­woc­ny


SJP.pl


bezproduktywność

→ bez­pro­duk­tyw­ny


SJP.pl

Patrz:

bezproduktywny

bezproduktywny

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) nie­przy­no­szą­cy żad­nych efek­tów, ko­rzy­ści

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Brał on zły przy­kład ze swo­ich nie­przy­ja­ciół i za­czął bom­bar­do­wać mia­sto co było obok bez­pro­duk­tyw­ne­go mar­no­wa­nia amu­ni­cji bar­ba­rzyń­skim znę­ca­niem się nad lud­no­ścią cy­wil­ną.

Wiktionary

Powiązane:

 przysł. bezproduktywnie

 przym. produktywny

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bezowocny, bezskuteczny, bezcelowy, bezpłodny, czczy, daremny, nadaremny, nieskuteczny, płonny

Wiktionary


bezprogowy

nie­ma­ją­cy progu


SJP.pl


bezprogramowość

→ bez­pro­gra­mo­wy


SJP.pl

Patrz:

bezprogramowy

bezpromienny

nie­ma­ją­cy, nie­roz­ta­cza­ją­cy pro­mie­ni (świetl­nych smug)


SJP.pl


bezprowizyjny

nie­ma­ją­cy pro­wiz­ji


SJP.pl


bezpruderyjność

brak pru­de­rii, czyli uda­wa­nej, fał­szy­wej wstyd­li­wo­ści


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bez­pru­de­ryj­ne; cecha tych, któ­rzy są bez­pru­de­ryj­ni

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezpruderyjny

 przysł. bezpruderyjnie

Wiktionary


bezpruderyjny

bezw­styd­ny, bez za­ha­mo­wań mo­ral­nych, szcze­gól­nie w sfe­rze sek­su­al­no­ści


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) po­zba­wio­ny pru­de­rii, bez oznak zaw­sty­dze­nia

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezpruderyjność ż.

 przysł. bezpruderyjnie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) nieskromny, swobodny, frywolny

Wiktionary


bezprym

imię mę­skie


SJP.pl

(ur. 986 lub 987, zm. 1032) – naj­star­szy znany syn Bo­le­sła­wa I Chro­bre­go, ksią­żę Pol­ski od 1031 do 1032. Jego matką była niez­na­na z imie­nia ko­bie­ta po­cho­dze­nia wę­gier­skie­go, z którą Bo­le­sław po­zo­sta­wał w związ­ku przed mał­żeń­stwem z Em­nil­dą. Bez­prym uro­dził się praw­do­po­dob­nie około 987 roku.

Wikipedia


bezprymostwo

Bez­prym z mał­żon­ką; Bez­pry­mo­wie


SJP.pl


bezprymowie

Bez­prym z mał­żon­ką; Bez­pry­mo­stwo


SJP.pl


bezprymowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Bez­pry­ma lub z nim zwią­za­ny


SJP.pl


bezpryncypialność

→ bez­pryn­cy­pial­ny


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bez­pryn­cy­pial­ne; cecha tych, któ­rzy są bez­pryn­cy­pial­ni

Wiktionary

Patrz:

bezpryncypialny

Powiązane:

 przym. bezpryncypialny

 przysł. bezpryncypialnie

Wiktionary


bezprzedmiotowo

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) w spo­sób po­zba­wio­ny uza­sad­nie­nia, celu, sensu lub związ­ku z isto­tą spra­wy

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezprzedmiotowość ż.

 przym. bezprzedmiotowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bezcelowo, bezsensownie

Wiktionary


bezprzedmiotowość

→ bez­przed­mio­to­wy


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co bez­przed­mio­to­we

Wiktionary

Patrz:

bezprzedmiotowy

Powiązane:

 przym. bezprzedmiotowy

 przysł. bezprzedmiotowo

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) pustość

Wiktionary


bezprzedmiotowy

przy­miot­nik

 (1.1) nie­ma­ją­cy pod­sta­wy, przy­czy­ny

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Znowu czyta po­wieść, ten roz­dział, kiedy, pod­czas gwiaź­dzi­stej nocy, p. Ram­ba­ud na­pra­wiał zep­su­tą lalkę małej Joasi, He­le­na to­nę­ła we łzach bez­przed­mio­to­we­go żalu, a Opat Jouve ra­dził, ażeby wysz­ła za mąż.

Wiktionary

Powiązane:

 przysł. bezprzedmiotowo

 rzecz. bezprzedmiotowość ż.

Wiktionary


bezprzedrostkowy

przy­miot­nik

 (1.1) gram. nie ma­ją­cy prze­drost­ka

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bezprefiksalny

Wiktionary


bezprzedziałowy

nie­ma­ją­cy prze­dzia­łów


SJP.pl


bezprzemocowość

brak prze­mo­cy


SJP.pl


bezprzemocowy

nie­sto­su­ją­cy prze­mo­cy


SJP.pl


bezprzerwowy

nies­kła­da­ją­cy się z przerw


SJP.pl


bezprzeszkodny

daw­niej: zwią­za­ny z bra­kiem przesz­kód


SJP.pl


bezprzetargowy

od­by­wa­ją­cy się, prze­bie­ga­ją­cy bez prze­tar­gu


SJP.pl


bezprzewodowo

przy­słó­wek

 (1.1) techn. nie wy­ko­rzy­stu­jąc prze­wo­dów elek­trycz­nych

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. przewodnik mrz., przewód mrz.

 czas. przewodzić ndk.

 przym. bezprzewodowy, przewodowy

 przysł. przewodowo

Wiktionary


bezprzewodowość

cecha cze­goś nie­za­wie­ra­ją­ce­go prze­wo­dów


SJP.pl


bezprzewodowy

nie­ma­ją­cy prze­wo­du


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) techn. taki, który obywa się bez prze­wo­dów elek­trycz­nych

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) – To wspa­nia­ły wy­na­la­zek, te­le­fon bez­prze­wo­do­wy – we­so­ło za­u­wa­ży­ła Mirka. – Na­resz­cie można po­roz­ma­wiać w swoim po­ko­ju.

Wiktionary

Powiązane:

 przysł. bezprzewodowo

Wiktionary


bezprzyciskowy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) jęz. taki, który nie ma ak­cen­tu lub na który nie pada ak­cent

 (1.2) nie ma­ją­cy żad­nych przy­ci­sków

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) An­giel­skie [o] jest sa­mo­gło­ską przyć­mio­ną i za­wsze krót­ką, i zna­cho­dzi się je­dy­nie w zgło­skach bez­przy­ci­sko­wych.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) nieakcentowany

Wiktionary


bezprzyczynowość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha to, tego co nie ma przy­czy­ny

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɛspʃɨt͡ʃɨ̃ˈnɔvɔɕt͡ɕ, AS: bespšyčỹnovość

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. przyczyna ż.

 przym. bezprzyczynowy

Wiktionary


bezprzyczynowy

przy­miot­nik

 (1.1) nie ma­ją­cy przy­czy­ny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezprzyczynowość ż.

 przysł. bezprzyczynowość

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) nieuzasadniony, bezpodstawny

Wiktionary


bezprzykładnie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) w spo­sób nie ma­ją­cy przy­kła­du; nie do po­rów­na­nia

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezprzykładny

 rzecz. bezprzykładność ż.

Wiktionary


bezprzykładność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co bez­przy­kład­ne

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezprzykładny

 przysł. bezprzykładnie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) wielkość

Wiktionary


bezprzykładny

przy­miot­nik

 (1.1) książk. nie­da­ją­cy się z ni­czym po­rów­nać

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Epo­pea wę­gier­ska jest pas­mem bo­ha­terstw i bez­przy­kład­ne­go, ofiar­ne­go mę­stwa.

 (1.1) - Prze­ży­li­śmy bez­przy­kład­ny atak na ciało pe­da­go­gicz­ne - hu­knę­ła w mi­kro­fon - Uczeń Alek­san­der Wiel­ki wdarł się pod­stę­pem do po­ko­ju na­u­czy­ciel­skie­go.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezprzykładność ż.

 przysł. bezprzykładnie

 przym. przykładowy

Wiktionary


bezprzylgowy

taki, który nie ma przyl­gi


SJP.pl


bezprzyrostkowo

→ bez­przy­rost­ko­wy


SJP.pl

Patrz:

bezprzyrostkowy

bezprzyrostkowy

przy­miot­nik

 (1.1) gram. nie ma­ją­cy przy­rost­ka

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bezsufiksalny

Wiktionary


bezprzytomnie

→ bez­przy­tom­ny


SJP.pl

Patrz:

bezprzytomny

bezprzytomny

daw­niej: po­zba­wio­ny przy­tom­no­ści, nie­przy­tom­ny


SJP.pl


bezprądowy

dzia­ła­ją­cy bez po­trze­by za­si­la­nia prą­dem elek­trycz­nym


SJP.pl


bezpylny

nie­wyt­wa­rza­ją­cy pyłu; bez­py­ło­wy


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) zob. bez­py­ło­wy.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bezpyłowy

Wiktionary


bezpyłowy

nie­wyt­wa­rza­ją­cy pyłu; bez­pyl­ny


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) techn. nie po­wo­du­ją­cy py­le­nia, pow­sta­wa­nia pyłu

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. pyłek mrz.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bezpylny

Wiktionary


bezpłatnie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) w spo­sób bez­płat­ny, bez opłat(y)

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) W ta­kiej sy­tu­a­cji mo­że­my tylko po­ra­dzić uczest­ni­cze­nie w na­stęp­nym na­bo­żeń­stwie, bez­płat­nie, choć można skła­dać ofia­ry wedle usta­lo­ne­go spo­so­bu.

 (1.1) Część z nich po­sił­ki otrzy­mu­je bez­płat­nie, część za nie­wiel­ką od­płat­no­ścią.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɛsˈpwatʲɲɛ, AS: bespu̯atʹńe

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezpłatność ż.

 przym. bezpłatny

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) darmo, darmowo, gratis, gratisowo, nieodpłatnie, za Bóg zapłać, za darmo; pot. na ładne oczy, za darmochę, za frajer, za friko

Wiktionary


bezpłatność

→ bez­płat­ny; dar­mo­wość


SJP.pl


bezpłatny

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) taki, za który nie po­bie­ra się opła­ty

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Na tym od­cin­ku au­to­stra­dy prze­jazd jest bez­płat­ny.

 (1.1) …a przy tym po­wia­da­no, że sam pre­zy­dent (…) pre­zy­den­tem był tylko dla­te­go (…), że ni­ko­go in­ne­go nie było, któ­ry­by się pod­jął tego urzę­du, bo jest na wy­spie Nipu bez­płat­ny.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɛsˈpwatnɨ, AS: bespu̯atny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezpłatność ż.

 przysł. bezpłatnie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) nieodpłatny, darmowy

Wiktionary


bezpłciowiec

osob­nik po­zba­wio­ny płci, nie­ma­ją­cy cech fi­zycz­nych okre­ślo­nej płci


SJP.pl


bezpłciowo

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) w spo­sób bezpł­cio­wy; bez wy­raź­nych cech płcio­wych

 (1.2) przen. bez wy­ra­zu; bez cha­rak­te­ry­stycz­nych wa­lo­rów

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezpłciowość ż.

 przym. bezpłciowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) aseksualnie

 (1.2) bezbarwnie, nijako

Wiktionary


bezpłciowość

brak okre­ślo­nej płci


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co bezpł­cio­we

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezpłciowy

 przysł. bezpłciowo

Wiktionary


bezpłciowy

1. nie­ma­ją­cy płci;
2. po­tocz­nie, prze­no­śnie: nie­ma­ją­cy cech cha­rak­te­ry­stycz­nych, wy­róż­nia­ją­cych; ni­ja­ki, be­zbarw­ny, nie­o­kre­ślo­ny


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) biol. nie­wy­ka­zu­ją­cy cech płcio­wych; bez udzia­łu płci

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (2.1) pot. po­gard. nie­ma­ją­cy cha­rak­te­ru

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Budda czę­sto po­ja­wia się jako an­dro­gi­nicz­na i bezpł­cio­wa po­stać, jak na tym ma­lo­wid­le w klasz­to­rze w La­o­sie.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezpłciowość ż.

 przysł. bezpłciowo

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) aseksualny

 (2.1) aseksualny, nijaki, nieokreślony, bez ikry

Wiktionary


bezpłetwiec

ga­tu­nek du­że­go ptaka z rzędu blasz­ko­dzio­bych; gęś ską­po­płet­wa


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|An­se­ra­nas se­mi­pal­ma­ta|ref=tak., ga­tu­nek ptaka z rzędu blasz­ko­dzio­bych;

Wiktionary

Bez­płet­wiec, gęś ską­po­płet­wa ("An­se­ra­nas se­mi­pal­ma­ta") – ga­tu­nek du­że­go ptaka, je­dy­ne­go przed­sta­wi­cie­la ro­dzi­ny bez­płetw­ców (An­se­ra­na­ti­dae). Za­miesz­ku­je bagna i łąki w te­ra­sach za­le­wo­wych tro­pi­kal­nych rzek w pół­noc­nej Au­stra­lii i po­łud­nio­wej Nowej Gwi­nei; re­in­tro­du­ko­wa­ny w sta­nie Wik­to­ria (po­łud­nio­wo-wschod­nia Au­stra­lia), gdzie daw­niej był sze­ro­ko roz­po­wszech­nio­ny.

Wikipedia

Synonimy:

 (1.1) gęś skąpopłetwa

Wiktionary


bezpłetwy

morś­wi­nek bez­płet­wy - ga­tu­nek morś­wi­na; morś­win bez­płet­wy


SJP.pl


bezpłodnie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) biol. będąc nie­zdol­nym do wy­da­nia po­tom­stwa

 (1.2) przen. nie przy­no­sząc efek­tów

Wiktionary

Przykłady

 (1.2) Tyle ta­len­tu bez­płod­nie ginie, skoro nawet nie pró­bu­jesz nic na­pi­sać.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezpłodność ż.

 przym. bezpłodny

 czas. ubezpłodnić

Wiktionary

Synonimy:

 (1.2) bezużytecznie, jałowo

Wiktionary


bezpłodność

1. brak zdol­no­ści doj­rza­łe­go osob­ni­ka do roz­ro­du;
2. be­zo­woc­ność, bez­sku­tecz­ność


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) biol. med. nie­od­wra­cal­ny brak zdol­no­ści do roz­ro­du; cecha tego, kto bez­płod­ny, cecha tego, co bez­płod­ne

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Upra­wia­my tylko pet­ting, gdyż on bar­dzo boi się ciąży i twier­dzi, że przer­wa­nie pier­wszej ciąży grozi bez­płod­no­ścią.

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezpłodny

 przysł. bezpłodnie

 czas. ubezpłodnić

Wiktionary


bezpłodny

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) biol. taki, który nie może rozm­na­żać się

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (2.1) przen. taki, który nie daje po­żą­da­nych wy­ni­ków

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Poz­wa­la­ło ono, by bez­płod­na żona przy­pro­wa­dzi­ła mę­żo­wi nie­wol­ni­cę, a syna z ta­kie­go związ­ku uz­na­wa­no wtedy za le­gal­ne­go dzie­dzi­ca ro­dzi­ny z wszel­ki­mi pra­wa­mi pier­wo­rod­ne­go.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezpłodność ż.

 przysł. bezpłodnie

 czas. ubezpłodnić

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) niepłodny, jałowy

 (2.1) bezskuteczny, jałowy, daremny

Wiktionary


bezpłomienny

przy­miot­nik

 (1.1) taki, który nie wyt­wa­rza pło­mie­nia

Wiktionary


bezpłytkowce

mały, mor­ski mię­czak po­zba­wio­ny musz­li; bez­tar­czo­wiec


SJP.pl

Bez­płyt­kow­ce, bez­tar­czow­ce, bez­tar­czo­we (Apla­cop­ho­ra) – gro­ma­da ma­łych, mor­skich mię­cza­ków (Mol­lu­sca), po­zba­wio­nych musz­li. Na po­wierzch­ni ich ciała wy­stę­pu­ją spi­ku­le. Dłu­gość ich ciała mie­ści się w prze­dzia­le od 0,8 mm do 30 cm, zwy­kle po­ni­żej 5 cm. Bez­płyt­kow­ce po­cząt­ko­wo nie były włą­cza­ne do mię­cza­ków. Obec­ność tarki uz­na­no za cechę poz­wa­la­ją­cą je do nich za­li­czyć. Od 1987 roku kla­sy­fi­ko­wa­ne są w ran­dze odręb­nej gro­ma­dy.

Wikipedia


bezpłytkowiec

mały, mor­ski mię­czak po­zba­wio­ny musz­li; bez­tar­czo­wiec


SJP.pl


bezrachunkowy

nie­wy­ma­ga­ją­cy ra­chun­ku


SJP.pl


bezradnie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób bez­rad­ny

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) W jego ak­cen­cie tyle było zło­śli­wo­ści, że major nie od­po­wie­dział i bez­rad­nie po­zo­stał stać.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezradność ż.

 przym. bezradny

Wiktionary


bezradniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: bez­rad­nie


SJP.pl


bezradniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: bez­rad­ny


SJP.pl


bezradność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nie­moż­ność po­ra­dze­nia sobie, zwła­szcza w trud­nej sy­tu­a­cji;

Wiktionary

Bez­rad­ność – stan psy­chicz­ny cha­rak­te­ry­zu­ją­cy się bra­kiem po­my­słu na ak­cep­to­wal­ne wyj­ście z trud­nej sy­tu­a­cji oraz za­nie­cha­niem dzia­ła­nia lub dzia­ła­niem z góry ska­za­nym na nie­po­wo­dze­nie. Wy­stę­pu­je nie­za­leż­nie od stanu rze­czy­wi­stej lub po­zor­nej bez­sil­no­ści.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Wy­u­czo­na bez­rad­ność jest pod­da­niem się, za­prze­sta­niem dzia­ła­nia, które wy­ni­ka z prze­ko­na­nia, że co­kol­wiek się zrobi, nie bę­dzie to miało żad­ne­go zna­cze­nia.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɛzˈradnɔɕt͡ɕ, AS: bezradność

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezradny

 przysł. bezradnie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bezsilność, niemoc

Wiktionary


bezradny

1. nie­u­mie­ją­cy po­ra­dzić sobie w życiu lub w trud­nej sy­tu­a­cji;
2. wy­ra­ża­ją­cy bez­rad­ność, bez­sil­ność


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) nie­mo­gą­cy lub nie­u­mie­ją­cy sobie po­ra­dzić w życiu lub w trud­nej sy­tu­a­cji

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) W czwar­tym secie Włosi byli bez­rad­ni i prze­gra­li z biało-czer­wo­ny­mi 14:25.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɛzˈradnɨ, AS: bezradny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezradność ż.

 przysł. bezradnie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bezsilny

Wiktionary


bezradosny

przy­miot­nik

 (1.1) daw. smut­ny, po­zba­wio­ny ra­do­ści

Wiktionary

Powiązane:

 przysł. bezradośnie

Wiktionary


bezradośnie

przy­słó­wek

 (1.1) daw. smut­no, w spo­sób po­zba­wio­ny ra­do­ści

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezradosny

Wiktionary


bezramkowiec

po­tocz­nie: smart­fon lub ta­blet, któ­re­go ekran nie jest oto­czo­ny ram­ka­mi obu­do­wy


SJP.pl


bezramkowy

nie­ma­ją­cy ramki lub ma­ją­cy bar­dzo wą­skie ramki, np. smart­fon bez­ram­ko­wy


SJP.pl


bezramowy

po­zba­wio­ny ramy


SJP.pl


bezrdzeniowy

przy­miot­nik

 (1.1) techn. zwła­szcza od­le­wa­nie me­ta­li: nie ma­ją­cy rdze­nia

Wiktionary


bezreceptowy

do­stęp­ny bez re­cep­ty le­kar­skiej


SJP.pl


bezrefleksyjnie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób bez­re­flek­syj­ny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezrefleksyjność ż.

 przym. bezrefleksyjny

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) lekkomyślnie

Wiktionary


bezrefleksyjność

→ bez­re­flek­syj­ny


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bez­re­flek­syj­ne; cecha tych, któ­rzy są bez­re­flek­syj­ni

Wiktionary

Patrz:

bezrefleksyjny

Powiązane:

 przym. bezrefleksyjny

 przysł. bezrefleksyjnie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bezmyślność

Wiktionary


bezrefleksyjny

przy­miot­nik

 (1.1) po­zba­wio­ny re­flek­sji

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) W niek­tó­rych sy­tu­a­cjach bez­re­flek­syj­ny kon­for­mizm może być tra­gicz­ny w skut­kach, trze­ba pa­mię­tać, że cza­sem warto poz­wo­lić sobie na za­cho­wa­nie non­kon­for­mi­stycz­ne.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezrefleksyjność ż.

 przysł. bezrefleksyjnie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bezmyślny

Wiktionary


bezreligijność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przy­miot­ni­ko­wy od|bez­re­li­gij­ny.

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezreligijny

Wiktionary


bezreligijny

przy­miot­nik

 (1.1) nie­za­wie­ra­ją­cy w sobie ele­men­tów żad­nej re­li­gii, nie­od­wo­łu­ją­cy się w żaden spo­sób do re­li­gii

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Czło­wiek bez­re­li­gij­ny na­u­czył się już bo­wiem ra­dzić sobie we wszyst­kich waż­nych sy­tu­a­cjach ży­cio­wych „bez ucie­ka­nia się do hi­po­te­zy ro­bo­czej — Bóg".

 (1.1) In­dy­fe­ren­tyzm o cha­rak­te­rze dok­try­nal­nym wy­stę­pu­je przy­najm­niej w dwóch for­mach: a) jako bez­re­li­gij­ny („na­tu­ral­ny"), b) jako re­li­gij­ny („nad­przy­ro­dzo­ny"). In­dy­fe­ren­tyzm bez­re­li­gij­ny można od­na­leźć w ate­iz­mie i czę­ścio­wo w de­iz­mie.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezreligijność ż.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) niereligijny

Wiktionary


bezrobocie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) ekon. stan, w któ­rym część osób zdol­nych do pracy i chcą­cych ją pod­jąć nie może jej zna­leźć;

Wiktionary

Bez­ro­bo­cie – zja­wi­sko spo­łecz­ne po­le­ga­ją­ce na tym, że część ludzi zdol­nych do pracy i pra­gną­cych ją pod­jąć nie znaj­du­je za­trud­nie­nia.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) W Poz­na­niu jest naj­niż­sze bez­ro­bo­cie w kraju.

 (1.1) W Hisz­pa­nii jest naj­wyż­sze bez­ro­bo­cie wśród państw UE.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɛzrɔˈbɔt͡ɕɛ, AS: bezroboće

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezrobotny

 rzecz. bezrobotny m., bezrobotna ż.

Wiktionary


bezrobotna

ko­bie­ta bez sta­łe­go płat­ne­go za­ję­cia


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta bez pracy

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Życie bez­ro­bot­nej jest nie do po­zaz­dro­szcze­nia.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezrobocie n.

:: fm. bezrobotny

 przym. bezrobotny

Wiktionary


bezrobotność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co bez­ro­bot­ne

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezrobotny

Wiktionary


bezrobotny

osoba nie­za­trud­nio­na


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) bez pracy, bez za­ję­cia

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) osoba bez pracy

Wiktionary

Przykłady

 (2.1) Po­wia­to­wy urząd pracy or­ga­ni­zu­je za­ję­cia ak­ty­wi­za­cyj­ne dla osób bez­ro­bot­nych i po­szu­ku­ją­cych pracy.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɛzrɔˈbɔtnɨ, AS: bezrobotny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezrobocie n.

:: fż. bezrobotna ż.

Wiktionary

Synonimy:

 (2.1) gw. Górny Śląsk elwer

Wiktionary


bezrogi

nie­ma­ją­cy rogów; nie­ro­ga­ty, bez­roż­ny


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) zool. nie ma­ją­cy rogów

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezrogość ż.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) siuty

Wiktionary


bezrogość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bez­ro­gie; cecha tych, któ­rzy są bez­ro­dzy

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezrogi

 przysł. bezrogo

Wiktionary


bezrok

przy­słó­wek

 (1.1) rzad. śrpol. (także. gwara.) przysz­ły rok

Wiktionary


bezrolność

→ bez­rol­ny


SJP.pl

Patrz:

bezrolny

bezrolny

nie­po­sia­da­ją­cy włas­ne­go go­spo­dar­stwa rol­ne­go


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) nie po­sia­da­ją­cy włas­nej ziemi, go­spo­dar­stwa rol­ne­go

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) bez­rol­ny (1.1) chłop

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezrolność ż.

Wiktionary


bezrowkowy

nie­ma­ją­cy row­ków


SJP.pl


bezrozumnie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób nie­prze­my­śla­ny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezrozumność ż.

 przym. bezrozumny

Wiktionary


bezrozumność

→ bez­ro­zum­ny


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co bez­ro­zum­ne

Wiktionary

Patrz:

bezrozumny

Powiązane:

 przym. bezrozumny

 przysł. bezrozumnie

Wiktionary


bezrozumny

przy­miot­nik

 (1.1) taki, który nie ma zdol­no­ści ro­zu­mo­wa­nia; po­zba­wio­ny ro­zu­mu

 (1.2) taki, który świad­czy o braku ro­zu­mo­wa­nia; po­zba­wio­ny roz­sąd­ku

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Bez­ro­zum­ne stwo­rze­nie nie po­tra­fi pojąć ludz­kich emo­cji.

Wiktionary

Powiązane:

 przysł. bezrozumnie

 rzecz. bezrozumność ż.

Wiktionary


bezrożność

→ bez­roż­ny


SJP.pl

Patrz:

bezrożny

bezrożny

rzad­ko: nie­ma­ją­cy rogów; nie­ro­ga­ty, bez­ro­gi


SJP.pl


bezrtęciowy

nie­za­wie­ra­ją­cy rtęci


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) nie­za­wie­ra­ją­cy rtęci

Wiktionary


bezruch

1. brak ruchu, zmian; nie­ru­cho­mość;
2. u zwie­rząt: znie­ru­cho­mie­nie bę­dą­ce re­ak­cją obron­ną; aki­ne­za, aki­nez­ja


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) brak ruchu

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Mysz za­sty­gła w bez­ru­chy, sły­sząc huk sowy.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. ruch mrz.

Wiktionary


bezryba

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) kulin. we­gań­ski pół­pro­dukt lub po­tra­wa bę­dą­ca za­mien­ni­kiem ryby, przy­po­mi­na­ją­ca ją w smaku

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezrybie n.

 przym. bezrybny

Wiktionary


bezrybie

miej­sce, w któ­rym nie ma ryb


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) miej­sce, gdzie nie ma ryb

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezryba ż.

 przym. bezrybny

Wiktionary


bezrybny

cha­rak­te­ry­zu­ją­cy się bra­kiem wy­stę­po­wa­nia ryb


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) taki, w któ­rym nie ma ryb

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezrybie n., bezryba ż.

Wiktionary


bezrymowość

→ bez­ry­mo­wy


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bez­ry­mo­we

Wiktionary

Patrz:

bezrymowy

Powiązane:

 przym. bezrymowy

 przysł. bezrymowo

Wiktionary


bezrymowy

nie­za­wie­ra­ją­cy rymów


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) liter. nie za­wie­ra­ją­cy rymów

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezrymowość ż.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) nierymowany

Wiktionary


bezrząd

anar­chia


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) polit. stan braku rządu, wła­dzy cen­tral­nej

Wiktionary


bezrządność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bez­rząd­ne; cecha tych, któ­rzy są bez­rząd­ni

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezrządny

 przysł. bezrządnie

Wiktionary


bezrządzie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) brak rządu, anar­chia

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɛzˈʒɔ̃ɲd͡ʑɛ, AS: bezžõńʒ́e

Wiktionary


bezrzęsny

nie­ma­ją­cy rzęs; bez­rzę­sy


SJP.pl


bezrzęsy

nie­ma­ją­cy rzęs; bez­rzęs­ny


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) nie ma­ją­cy rzęs

Wiktionary


bezróżny

daw­niej: obo­jęt­ny


SJP.pl


bezrąbek

1. mech z ro­dzi­ny skręt­ko­wa­tych, któ­re­go je­dy­nym przed­sta­wi­cie­lem jest ob­ję­ty ochro­ną w Pol­sce bez­rą­bek czte­ro­kan­cia­sty;
2. bez­rą­bek sa­do­wiec - plusk­wiak z po­drzę­du pie­wi­ków


SJP.pl


bezrękawnik

ka­mi­zel­ka bez rę­ka­wów


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) pot. ele­ment stro­ju (ka­mi­zel­ka lub su­kien­ka) bez rę­ka­wów, no­szo­ny na bluz­kę lub swe­ter

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Da­nu­sia miała na sobie ślicz­ny bez­rę­kaw­nik ro­bio­ny szy­deł­kiem.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɛzrɛ̃ŋˈkavʲɲik, AS: bezrẽŋkavʹńik

Wiktionary


bezrękawowy

przy­miot­nik

 (1.1) nie­ma­ją­cy rę­ka­wów

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bezrękawy, bezrękawny, bezrękawkowy

Wiktionary


bezręki

nie­ma­ją­cy rąk lub jed­nej ręki


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) nie­ma­ją­cy rąk

 (1.2) nie­ma­ją­cy jed­nej ręki

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Ja zaś wi­dzia­łem, że wokół mo­je­go daw­ne­go szkol­ne­go ko­le­gi gro­ma­dzi się istna ludz­ka me­na­że­ria: bez­rę­ki, gar­ba­ty, ze szpo­ta­wą stopą, mor­fi­ni­sta, no­żow­nik i gwał­ci­ciel.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɛzˈrɛ̃ŋʲci, AS: bezrẽŋʹḱi

Wiktionary

Synonimy:

 (1.2) jednoręki

Wiktionary


bezsenne

forma przy­miot­ni­ka.

 (1.1) Ms., B., W. n. lp. i Ms., B., W. nmos. lm. od: bez­sen­ny

Wiktionary


bezsennie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób bez­sen­ny, bez za­śnię­cia

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Noc za nocą leży bez­sen­nie i czeka na niego, lecz on nie przy­cho­dzi.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezsenność ż.

 przym. bezsenny

Wiktionary


bezsenność

za­bu­rze­nie snu cha­rak­te­ry­zu­ją­ce się utrud­nio­nym za­sy­pia­niem lub trwa­łym, przedw­czes­nym bu­dze­niem się


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) fizj. nie­moż­ność za­śnię­cia;

Wiktionary

Bez­sen­ność, agryp­nia ( in­som­nia) – za­kłó­ce­nie stanu zdro­wia, w któ­rym nie­wy­star­cza­ją­ca jest dłu­gość snu lub nie­za­do­wa­la­ją­ca jego ja­kość. Może po­le­gać na trud­no­ściach w za­sy­pia­niu, wczes­nym prze­bu­dza­niu się, wy­bu­dza­niu się w trak­cie snu lub na złej ja­ko­ści snu, czego na­stęp­stwa­mi w ciągu dnia są uczu­cie braku wy­po­czę­cia, gor­sze sa­mo­po­czu­cie, draż­li­wość, osła­bie­nie kon­cen­tra­cji i zdol­no­ści ucze­nia się. Bez­sen­ność może być ro­zu­mia­na albo jako objaw, albo jako odręb­na jed­nost­ka cho­ro­bo­wa.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Moja bez­sen­ność męczy mnie już drugą noc.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɛsˈːɛ̃nːɔɕt͡ɕ, AS: be•sẽ•ność

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezsenny

 przysł. bezsennie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) insomnia; med. agrypnia

Wiktionary


bezsenny

spę­dzo­ny bez spa­nia


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) spę­dzo­ny bez spa­nia

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Do­pie­ro na ko­ry­ta­rzu oprzy­tom­niał na tyle, by przy­pom­nieć sobie, gdzie jest, co robi i co to za jeden ten Drzy­mal­ski.Trzy bez­sen­ne doby i teraz, led­wie zam­knął po­wie­ki, łobuz ra­czył się odez­wać.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɛsˈːɛ̃nːɨ, AS: be•sẽ•ny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezsenność ż.

 przysł. bezsennie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) nieprzespany

Wiktionary


bezsens

coś po­zba­wio­ne sensu, lo­gi­ki


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) brak sensu, uza­sad­nie­nia w czymś

 (1.2) pot. coś po­zba­wio­ne sensu

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Coraz wię­cej pa­cjen­tów uskar­ża się na po­czu­cie bez­sen­su i ży­cio­wej próż­ni.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbɛsːɛ̃w̃s, AS: be•sẽũ̯s

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezsensowność ż.

 przym. bezsensowny, bez sensu

 przysł. bezsensownie, bez sensu

 wykrz. bez sensu

Wiktionary

Synonimy:

 (1.2) nonsens, bezsensowność, absurd, absurdalność, niedorzeczność, nonsensowność; pot. bzdurność

Wiktionary


bezsensownie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) w spo­sób po­zba­wio­ny sensu

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɛsːɛ̃w̃ˈsɔvʲɲɛ, AS: be•sẽũ̯sovʹńe

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezsens m., bezsensowność ż.

 przym. bezsensowny, bez sensu

 przysł. bez sensu

 wykrz. bez sensu

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) absurdalnie, nonsensownie, niedorzecznie, ni w pięć, ni w dziewięć, ni przypiął, ni przyłatał

Wiktionary


bezsensowniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: bez­sen­sow­nie


SJP.pl


bezsensowniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: bez­sen­sow­ny


SJP.pl


bezsensowność

brak lo­gi­ki, brak sensu


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) brak sensu cze­goś

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) (…) więk­szość ludzi wy­ko­nu­ją­cych po­dob­ne prace jest świa­do­ma ich bez­sen­sow­no­ści. To by się zga­dza­ło: nie je­stem pe­wien, czy kie­dy­kol­wiek poz­na­łem praw­ni­ka kor­po­ra­cyj­ne­go, który nie uwa­żał­by swo­jej pracy za idio­tyzm.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezsens m.

 przym. bezsensowny

 przysł. bezsensownie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bezsens, nonsensowność, absurd, absurdalność, niedorzeczność

Wiktionary


bezsensowny

nie­ma­ją­cy sensu


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) taki, który jest po­zba­wio­ny sensu, uza­sad­nie­nia

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Twoje bez­sen­sow­ne i bez­myśl­ne po­stę­po­wa­nie do­pro­wa­dzi­ło do tra­ge­dii.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɛsːɛ̃w̃ˈsɔvnɨ, AS: be•sẽũ̯sovny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezsens m., bezsensowność ż.

 przysł. bezsensownie, bez sensu

 przym. bez sensu

 wykrz. bez sensu

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) nonsensowny, absurdalny, bzdurny

Wiktionary


bezsensowość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bez­sen­so­we; cecha tych, któ­rzy są bez­sen­so­wi

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezsensowy

 przysł. bezsensowo

Wiktionary


bezsensowy

daw­niej: bez­sen­sow­ny


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) po­zba­wio­ny sensu

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezsensowość ż.

Wiktionary


bezserdeczność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bez­ser­decz­ne; cecha tych, któ­rzy są bez­ser­decz­ni

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezserdeczny

 przysł. bezserdecznie

Wiktionary


bezsiarkowy

nie­za­wie­ra­ją­cy siar­ki


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) chem. nie­za­wie­ra­ją­cy siar­ki

Wiktionary


bezsilnie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób bez­sil­ny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. siła ż., bezsilność ż.

 przym. bezsilny

 licz. siła

Wiktionary


bezsilniej

sta­wać się bez­sil­nym, bez­rad­nym; bez­rad­nieć, bez­wład­nieć


SJP.pl


bezsilniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: bez­sil­ny


SJP.pl


bezsilnieć

sta­wać się bez­sil­nym, bez­rad­nym; bez­rad­nieć, bez­wład­nieć


SJP.pl


bezsilnikowy

nie­za­wie­ra­ją­cy sil­ni­ka


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) nie­ma­ją­cy sil­ni­ka

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. siła ż.

 licz. siła

Wiktionary


bezsilność

brak moż­li­wo­ści po­ra­dze­nia sobie; nie­moc


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co bez­sil­ne; cecha osoby bez­sil­nej

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Po­my­ślał o tych, któ­rzy mu­sie­li zgi­nąć z bez­sil­no­ści, wspom­niał, jak świę­ta Elż­bie­ta, kiedy żyła je­szcze na ziemi, ona, świę­ta jego domu i jego dzie­ciń­stwa, szla­chet­na księż­na Tu­ryn­gii, wy­so­ko zna­mie­ni­ta pani, sama cho­dzi­ła w na­ju­boż­sze miej­sca i przy­no­si­ła cho­rym po­cie­sze­nie i odś­wie­że­nie.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. siła ż., bezsiła ż.

 przym. bezsilny

 przysł. bezsilnie

 licz. siła

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bezsiła, niemoc, bezradność, bezbronność

Wiktionary


bezsilny

1. nie­ma­ją­cy siły;
2. bez­rad­ny


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) taki, który nie po­tra­fi z czymś się zma­gać

 (1.2) bez sił, nie­zdol­ny do walki

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Te­ścio­wa była bez­sil­na wobec tej sy­tu­a­cji z Jur­kiem.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɛɕˈːilnɨ, AS: be•śilny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezsilność ż., bezsiła ż., bezsilnienie n.

 czas. bezsilnieć ndk.

 przysł. bezsilnie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bezradny, niezaradny, nieporadny

 (1.2) bezbronny, schorzały, bezzębny, bezwładny, asteniczny, kruchy, adynamiczny, słaby, słabowity, wątły, cherlawy, scherlały

Wiktionary


bezsiła

brak ener­gii, po­czu­cie zre­zy­gno­wa­nia


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) stan braku siły; uczu­cie nie­mo­cy

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɛɕˈːiwa, AS: be•śiu̯a

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezsilność ż., siła ż.

 licz. siła

 przym. bezsilny

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bezradność, niemoc; war. bezsilność

Wiktionary


bezskalowy

1. taki, dla któ­re­go nie ma skali;
2. sieć bez­ska­lo­wa - sieć o włas­no­ściach frak­tal­nych, np. In­ter­net, sieć spo­łecz­na


SJP.pl


bezskorupowy

nie­ma­ją­cy sko­ru­py


SJP.pl


bezskrzydlak

bezs­krzyd­lak pie­szy - owad z ro­dzi­ny sza­rań­czo­wa­tych


SJP.pl

Bezs­krzyd­lak ("Po­dis­ma") – ro­dzaj owa­dów pro­stos­krzy­dłych z ro­dzi­ny sza­rań­czo­wa­tych.

Przed­ple­cze tych owa­dów cha­rak­te­ry­zu­je się pro­zo­ną do pół­to­ra raza dłuż­szą od me­ta­zo­ny, obec­no­ścią trzech wy­raź­nych bruzd po­przecz­nych, bra­kiem li­ste­wek bocz­nych, wy­raź­ną li­stew­ką środ­ko­wą oraz bra­kiem wcię­cia na tyl­nym brze­gu.

Wikipedia


bezskrzydły

nie­ma­ją­cy skrzy­deł


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) taki, który nie ma skrzy­deł

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɛsˈːkʃɨdwɨ, AS: be•skšydu̯y

Wiktionary


bezskutecznie

przy­słó­wek

 (1.1) bez osią­gnię­cia ocze­ki­wa­ne­go skut­ku

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Winna Ba­sień­ka i obita wy­ła­do­wa­ła się na bit­kach wo­ło­wych, które mąż lubił z kaszą, a Ka­zi­mierz bez­sku­tecz­nie szu­kał Jadzi po Wał­brzy­chu.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezskuteczność ż.

 przym. bezskuteczny

Wiktionary


bezskuteczność

→ bez­sku­tecz­ny


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co bez­sku­tecz­ne

Wiktionary

Patrz:

bezskuteczny

Powiązane:

 przym. bezskuteczny

 przysł. bezskutecznie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) nieskuteczność, daremność, bezcelowość, bezowocność

Wiktionary


bezskuteczny

nie­da­ją­cy wy­ni­ków, nie­przy­no­szą­cy re­zul­ta­tów; da­rem­ny, na­da­rem­ny, próż­ny


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) nie­przy­no­szą­cy żad­ne­go z ocze­ki­wa­nych skut­ków

 (1.2) praw. o czyn­no­ści praw­nej taki, który po­zo­sta­jąc co do za­sa­dy ważny, tym­cza­so­wo nie ma skut­ków praw­nych do czasu uzy­ska­nia zgody osób trze­cich albo będąc waż­nym, ogra­ni­czo­ny jest tak by nie łamać praw osób trze­cich

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezskuteczność ż.

 przysł. bezskutecznie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) daremny, bezowocny, próżny, bezpłodny, czczy, nadaremny; stpol. darmy

Wiktionary


bezskutkowy

w pra­wie kar­nym: typ prze­stęp­stwa, któ­re­go do­ko­na­nie na­stę­pu­je bez ko­niecz­no­ści wy­stą­pie­nia okre­ślo­ne­go skut­ku


SJP.pl


bezsmakowy

o po­kar­mie: nie ma­ją­cy smaku


SJP.pl


bezsmarowy

przy­miot­nik

 (1.1) techn. nie wy­ma­ga­ją­cy sma­ro­wa­nia, uży­cia sma­rów

Wiktionary


bezsmugowy

taki, który nie po­zo­sta­wia smug


SJP.pl


bezsoczewkowy

przy­miot­nik

 (1.1) nie ma­ją­cy so­cze­wek

Wiktionary


bezsoczność

stan nie­wy­dzie­la­nia soku żo­łąd­ko­we­go przez za­ni­kłą lub usz­ko­dzo­ną błonę ślu­zo­wą żo­łąd­ka; achy­lia


SJP.pl

Bez­socz­ność ( achy­lia) – nie­wy­dzie­la­nie soku żo­łąd­ko­we­go z po­wo­du za­bu­rzeń w funk­cjo­no­wa­niu błony ślu­zo­wej żo­łąd­ka. Także nie­wy­dzie­la­nie en­zy­mów trzust­ko­wych przez trzust­kę.

Wikipedia


bezsojowy

nie­za­wie­ra­ją­cy soi


SJP.pl


bezsolny

nie­za­wie­ra­ją­cy soli


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) nie za­wie­ra­ją­cy soli, po­zba­wio­ny soli

Wiktionary


bezspadkowo

→ bez­spad­ko­wy


SJP.pl

Patrz:

bezspadkowy

bezspadkowy

po­zba­wio­ny spad­ku


SJP.pl


bezspornie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) w taki spo­sób, który nie wzbu­dza kon­tro­wer­sji, spo­rów

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Bez­spor­nie pod­sta­wą su­fiz­mu jest wła­ści­wie od­czy­ty­wa­ny, kon­tem­plo­wa­ny i in­ter­pre­to­wa­ny Koran.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɛsˈːpɔrʲɲɛ, AS: be•sporʹńe

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. spór m., sporność ż., bezsporność ż.

 przym. bezsporny, sporny

Wiktionary


bezsporność

→ bez­spor­ny


SJP.pl

Patrz:

bezsporny

bezsporny

nie­bu­dzą­cy wąt­pli­wo­ści


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) taki, który nie budzi wąt­pli­wo­ści

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Wpływ kon­tek­stu na pro­ce­sy za­pa­mię­ty­wa­nia tre­ści wia­do­mo­ści, kon­cen­tra­cję uwagi od­bior­cy oraz za­kres in­ter­pre­ta­cji prze­ka­zu jest bez­spor­ny.

 (1.1) Brak na ten temat do­ku­men­tów, brak bez­spor­nych re­la­cji ust­nych, wresz­cie o "wieku" bi­blio­te­ki nie świad­czy ani ka­ta­log głów­ny, ani karty czy­tel­ni­ków.

Wiktionary

Powiązane:

 przysł. bezspornie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bezdyskusyjny, niezaprzeczalny, niewątpliwy, bezsprzeczny, niezbity, oczywisty, ewidentny, jednoznaczny, zrozumiały sam przez się, niepodważalny, namacalny

Wiktionary


bezsprzecznie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) od: bezs­przecz­ny

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Kon­ty­nu­o­wa­nie pro­ce­su de­zin­fla­cji w Pol­sce bę­dzie bezs­przecz­nie wy­ma­gać dzia­łań z za­kre­su po­li­ty­ki kur­so­wej.

 (1.1) Latem tegoż roku dosz­ło do wy­da­rze­nia, które wielu hi­sto­ry­ków uważa za hu­mo­ry­stycz­ne, pod­czas gdy uka­zu­je ono bezs­przecz­nie, jak bar­dzo przy­wód­ca Hunk­pa­pów nie­na­wi­dził bia­łych przy­by­szów ze Wscho­du.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɛsˈːpʃɛt͡ʃʲɲɛ, AS: be•spšečʹńe

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezsprzeczność ż.

 przym. bezsprzeczny, sprzeczny

Wiktionary


bezsprzeczny

nie­da­ją­cy się za­prze­czyć


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) taki, który nie budzi sprze­ci­wu

Wiktionary

Powiązane:

 przysł. bezsprzecznie

Wiktionary


bezsprzęgłowy

nie­ma­ją­cy sprzę­gła


SJP.pl


bezspójnikowy

w ję­zy­koz­naw­stwie: po­łą­czo­ny bez uży­cia spój­ni­ka; asyn­de­tycz­ny


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) gram. nie za­wie­ra­ją­cy spój­ni­ka

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) asyndetyczny

Wiktionary


bezstanowo

→ bez­sta­no­wy


SJP.pl

Patrz:

bezstanowy

bezstanowość

nie­prze­cho­wy­wa­nie in­for­ma­cji o sta­nie klien­ta


SJP.pl


bezstanowy

w in­for­ma­ty­ce - dzia­ła­ją­cy bez za­pa­mię­ty­wa­nia wcze­śniej­szych da­nych i dzia­łań


SJP.pl


bezstekowiec

ssak, któ­re­go układ po­kar­mo­wy, wy­dal­ni­czy i roz­rod­czy nie ma wspól­ne­go uj­ścia w steku


SJP.pl


bezsterowy

nie­ma­ją­cy steru


SJP.pl


bezstopniowo

→ bez­stop­nio­wy


SJP.pl

Patrz:

bezstopniowy

bezstratność

nie­tra­ce­nie cze­goś, np. ja­ko­ści, da­nych


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co bez­strat­ne

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. strata ż., utrata ż., utracenie n., stracenie n.

 czas. stracić dk., utracić dk.

 przym. bezstratny, stratny

 przysł. stratnie, bezstratnie

Wiktionary


bezstratny

nie­po­wo­du­ją­cy strat


SJP.pl


bezstrefowy

nie­ma­ją­cy stref


SJP.pl


bezstresowiec

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) iron. roz­ra­bia­ją­ce dziec­ko „wy­cho­wy­wa­ne bez stre­so­wa­nia”, zwła­szcza gdy roz­ra­bia w obec­no­ści ro­dzi­ców

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezstresowość ż.

 przym. bezstresowy

 przysł. bezstresowo

Wiktionary


bezstresowość

→ bez­stre­so­wy


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bez­stre­so­we; cecha tych, któ­rzy są bez­stre­so­wi

Wiktionary

Patrz:

bezstresowy

Powiązane:

 przym. bezstresowy

 przysł. bezstresowo

 rzecz. bezstresowiec mos.

Wiktionary


bezstresowy

nie­wy­wo­łu­ją­cy stre­su


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) nie po­wo­du­ją­cy stre­su, nie stre­su­ją­cy

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezstresowiec mos., bezstresowość ż.

 przysł. bezstresowo

Wiktionary


bezstroikowy

przy­miot­nik

 (1.1) muz. nie ma­ją­cy stro­i­ku

Wiktionary


bezstronnie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób bez­stron­ny, obiek­tyw­nie

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Od sę­dzie­go wy­ma­ga się czte­rech rze­czy: aby słu­chał grzecz­nie, od­po­wia­dał mą­drze, roz­wa­żał spra­wę trzeź­wo i de­cy­do­wał bez­stron­nie.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezstronność ż.

 przym. bezstronny

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) sprawiedliwie

Wiktionary


bezstronniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: bez­stron­nie


SJP.pl


bezstronność

brak stron­ni­czo­ści, brak uprze­dzeń


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co jest bez­stron­ne, kto jest bez­stron­ny

Wiktionary

Bez­stron­ność – dy­rek­ty­wa spra­wied­li­wo­ści, w myśl któ­rej de­cyz­ja po­win­na być po­dej­mo­wa­na na pod­sta­wie obiek­tyw­nych kry­te­riów, a nie oso­bi­stych prze­ko­nań, uprze­dzeń, pre­fe­ren­cji lub w wy­ni­ku wpły­wu in­nych osób. Jest to brak de­za­pro­ba­ty, pewne przyz­wo­le­nie, brak sprze­ci­wu.

Wikipedia

Powiązane:

 przym. bezstronny

 przysł. bezstronnie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) obiektywność, neutralność

Wiktionary


bezstronny

obiek­tyw­ny


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) taki, który nie opo­wia­da się po żad­nej ze stron (np. kon­flik­tu)

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Otrzy­ma­nie akre­dy­ta­cji zo­bo­wią­zu­je do bez­stron­nej, obiek­tyw­nej ob­słu­gi pra­so­wej urzę­du pre­zy­den­ta.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɛsˈːtrɔ̃nːɨ, AS: be•strõ•ny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezstronność ż.

 przysł. bezstronnie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) neutralny, obiektywny, obojętny

Wiktionary


bezstykowo

→ bez­sty­ko­wy


SJP.pl

Patrz:

bezstykowy

bezstykowy

przy­miot­nik

 (1.1) techn. nie ma­ją­cy sty­ków, punk­tów styku; od­by­wa­ją­cy się bez zet­knię­cia ele­men­tów, po­wierzch­ni

Wiktionary


bezstylowość

→ bez­sty­lo­wy


SJP.pl

Patrz:

bezstylowy

bezstylowy

nie­ma­ją­cy stylu, nie­u­trzy­ma­ny w żad­nym stylu


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) książk. nie ma­ją­cy stylu

Wiktionary


bezsufiksalność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bez­su­fik­sal­ne

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezsufiksalny

 przysł. bezsufiksalnie

Wiktionary


bezsufiksalny

przy­miot­nik

 (1.1) gram. zob. bez­przy­rost­ko­wy.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezsufiksalność ż.

Wiktionary


bezszczotkowo

→ bez­szczot­ko­wy


SJP.pl

Patrz:

bezszczotkowy

bezszczotkowy

sil­nik bez­szczot­ko­wy - ro­dzaj sil­ni­ka elek­trycz­ne­go z elek­trycz­nie ste­ro­wa­nym ko­mu­ta­to­rem; sil­nik BLDC


SJP.pl


bezszczękowce

nad­gro­ma­da naj­pry­mi­tyw­niej­szych krę­gow­ców wod­nych; bez­żu­chwow­ce


SJP.pl


bezszczękowiec

przed­sta­wi­ciel nad­gro­ma­dy krę­gow­ców wod­nych, cha­rak­te­ry­zu­ją­cych się bra­kiem kości szczę­ki; bez­żu­chwo­wiec


SJP.pl


bezszelestnie

przy­słó­wek

 (1.1) nie sze­le­szcząc, nie wy­da­jąc dźwię­ku

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezszelestność ż., szelest mrz.

 czas. szeleścić ndk.

 przym. bezszelestny

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bezdźwięcznie, bezgłośnie

Wiktionary


bezszelestność

→ bez­sze­lest­ny


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bez­sze­lest­ne; cecha tych, któ­rzy są bez­sze­lest­ni

Wiktionary

Patrz:

bezszelestny

Powiązane:

 przym. bezszelestny

 przysł. bezszelestnie

 rzecz. szelest mrz.

Wiktionary


bezszelestny

cichy


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) nie po­wo­du­ją­cy sze­le­szcze­nia, sze­le­stów

 (1.2) przen. bez sły­szal­nych uchem ludz­kim dźwię­ków

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezszelestność ż., szelest mrz.

 przysł. bezszelestnie

Wiktionary


bezszeryfowy

przy­miot­nik

 (1.1) ty­pogr. o kro­jach pisma: nie ma­ją­cy sze­ry­fów, czyli ozdob­nych za­koń­czeń zna­ków

Wiktionary


bezszkieletowy

nie­ma­ją­cy szkie­le­tu


SJP.pl


bezszkodowość

nie­po­wo­do­wa­nie szkód


SJP.pl


bezszkodowy

przy­miot­nik

 (1.1) nie po­wo­du­ją­cy szkód, strat ma­te­rial­nych

Wiktionary


bezszkolny

przy­miot­nik

 (1.1) nie­ma­ją­cy szko­ły

Wiktionary


bezszmerowość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bezsz­me­ro­we; cecha tych, któ­rzy są bezsz­me­ro­wi

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezszmerowy

 przysł. bezszmerowo

Wiktionary


bezsznurowy

przy­miot­nik

 (1.1) te­le­kom. techn. nie wy­ma­ga­ją­cy kabla do dzia­ła­nia, bez­prze­wo­do­wy

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. sznur mrz., sznurowadło n.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bezprzewodowy

Wiktionary


bezszpon

ga­tu­nek ptaka z ro­dzi­ny ku­ro­wa­tych; ku­ro­pat­wa ko­ro­nia­sta


SJP.pl

Bezsz­pon ("Rol­lu­lus ro­u­lo­ul") – ga­tu­nek śred­niej wiel­ko­ści ptaka z ro­dzi­ny ku­ro­wa­tych (Pha­sia­ni­dae). Je­dy­ny przed­sta­wi­ciel ro­dza­ju Rol­lu­lus. W na­tu­rze za­miesz­ku­je lasy bam­bu­so­we i pal­mo­we Pół­wy­spu Ma­laj­skie­go, Su­ma­try i Bor­neo. Nie wia­do­mo dla­cze­go jego nazwa pol­ska to „bezsz­pon”, gdyż jak każdy ku­ro­wa­ty po­sia­da ostro­gi.

Wikipedia


bezszumność

→ bez­szum­ny


SJP.pl

Patrz:

bezszumny

bezszumny

nie­po­wo­du­ją­cy szumu


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) techn. nie­wy­wo­łu­ją­cy szu­mów; dzia­ła­ją­cy bez wyt­wa­rza­nia nie­po­żą­da­nych dźwię­ków lub za­kłó­ceń

 (1.2) przen. po­zba­wio­ny nie­po­trzeb­nych kon­tek­stów, za­kłó­ceń, przesz­kód

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Sy­stem ko­mu­ni­ka­cji zo­stał zop­ty­ma­li­zo­wa­ny, aby był bez­szum­ny i bar­dziej wy­daj­ny.

 (1.2) Bez­szum­na współ­pra­ca ze­spo­łu była klu­czem do suk­ce­su pro­jek­tu.

Wiktionary

Powiązane:

 przysł. bezszumnie

Wiktionary


bezszumowy

przy­miot­nik

 (1.1) taki, który nie wy­da­je szu­mów; nie­ge­ne­ru­ją­cy ha­ła­sów

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Ten wen­ty­la­tor jest bez­szu­mo­wy, ide­al­ny do sy­pial­ni.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) cichy

Wiktionary


bezszwowo

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) włók. bez uży­cia szwów

 (1.2) biol. bez wi­docz­nych zro­śli w struk­tu­rze

Wiktionary

Przykłady

 (1.2) Pła­skie czoło zmię­ka bezsz­wo­wo prze­cho­dzi w na­du­stek.

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezszwowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.2) gładko, spójnie

Wiktionary


bezszwowy

nie­ma­ją­cy szwów


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) nie ma­ją­cy szwów, wy­ko­na­ny bez uży­cia szwów

Wiktionary

Powiązane:

 czas. szyć

 przysł. bezszwowo

Wiktionary


bezszybny

przy­miot­nik

 (1.1) rzad. taki, który nie ma szyb

Wiktionary


bezszynowy

o środ­ku lo­ko­mo­cji: nie­po­ru­sza­ją­cy się po szy­nach, nie­wy­ma­ga­ją­cy in­fra­struk­tu­ry szy­no­wej do prze­mie­szcza­nia się


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) nie­wy­ko­rzy­stu­ją­cy szyn do po­ru­sza­nia się

Wiktionary


bezszypułkowy

przy­miot­nik

 (1.1) bot. nie­ma­ją­cy szy­pu­łek

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. szypułka ż.

Wiktionary


bezsęczny

nie­ma­ją­cy sęków; bez­sę­ko­wy


SJP.pl


bezsękowy

nie­ma­ją­cy sęków; bez­sęcz­ny


SJP.pl


bezsłoneczny

przy­miot­nik

 (1.1) bez słoń­ca; po­zba­wio­ny do­stę­pu do słoń­ca

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Piw­ni­ca była ciem­na i bez­sło­necz­na.

Wiktionary

Powiązane:

 przym. podsłoneczny

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) zachmurzony

Wiktionary


bezsłownie

przy­słó­wek

 (1.1) nie uży­wa­jąc słów

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. dosłowność ż., posłowie n., przysłowie n., słowa lm nm., słownictwo n., słowniczek mrz., słownik mrz., słownikarz mos., słownikarka ż., słownikarstwo n., słowność ż., słowo n., słówko n.

 czas. słowić, wysławiać ndk., wysłowić dk., wysłowić się dk.

 przym. bezsłowny, dosłowny, odsłowny, pozasłowny, przysłowiowy, przysłowny, słownikarski, słownikowy, słowny

 przysł. dosłownie, słownie

 partyk. słowem

Wiktionary


bezsłowny

nie­wy­ra­żo­ny sło­wa­mi


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) wy­ra­żo­ny lub od­by­wa­ją­cy się bez uży­cia słów

Wiktionary

Powiązane:

 przysł. bezsłownie

 czas. słowić

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) milczący

Wiktionary


beztalencie

1. czło­wiek nie­ma­ją­cy ta­len­tu;
2. brak ta­len­tu;
3. rzecz wy­ko­na­na bez ta­len­tu


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) po­gard. czło­wiek bez ta­len­tu

 (1.2) po­gard. brak ta­len­tu

 (1.3) po­gard. rzecz zro­bio­na bez ta­len­tu

Wiktionary

Powiązane:

 przym. beztalentny

Wiktionary


beztalentny

przy­miot­nik

 (1.1) rzad. po­zba­wio­ny ta­len­tu

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. beztalencie n.

Wiktionary


beztarczowce

gro­ma­da ma­łych mię­cza­ków bez musz­li; bez­płyt­kow­ce, bez­tar­czo­we


SJP.pl


beztarczowe

gro­ma­da ma­łych mię­cza­ków bez musz­li; bez­płyt­kow­ce, bez­tar­czow­ce


SJP.pl


beztekstylny

nie­tek­styl­ny;
1. taki, w któ­rym na­le­ży prze­by­wać bez ubra­nia;
2. nie­ma­ją­cy na sobie ubra­nia


SJP.pl


bezterminowo

przy­słó­wek czasu

 (1.1) bez okre­ślo­ne­go ter­mi­nu; na czas nie­o­kre­ślo­ny lub nie­o­gra­ni­czo­ny; bez usta­lo­ne­go końca

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Umowa zo­sta­ła za­war­ta bez­ter­mi­no­wo.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezterminowość ż.

 przym. bezterminowy

Wiktionary


bezterminowość

→ bez­ter­mi­no­wy


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bez­ter­mi­no­we; cecha tych, któ­rzy są bez­ter­mi­no­wi

Wiktionary

Patrz:

bezterminowy

Powiązane:

 przym. bezterminowy

 przysł. bezterminowie, bezterminowo

Wiktionary


bezterminowy

nie­ma­ją­cy okre­ślo­ne­go ter­mi­nu


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) nie­ma­ją­cy wyz­na­czo­nej daty za­koń­cze­nia

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezterminowość ż.

 przysł. bezterminowo

 przym. terminowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) daw. bezczesny

Wiktionary


beztestamentowy

nie­o­pie­ra­ją­cy się na te­sta­men­cie


SJP.pl


beztkankowiec

przed­sta­wi­ciel pod­kró­le­stwa zwie­rząt, który nie wyksz­tał­cił wła­ści­wych tka­nek i or­ga­nów; niet­kan­ko­wiec, przedt­kan­ko­wiec, ni­byt­kan­ko­wiec


SJP.pl


beztlenowce

grupa or­ga­niz­mów roz­wi­ja­ją­cych się w wa­run­kach bezt­le­no­wych lub w obec­no­ści zni­ko­mych ilo­ści tlenu; ana­e­ro­by, ana­e­ro­bion­ty, anok­sy­bion­ty


SJP.pl


beztlenowiec

or­ga­nizm roz­wi­ja­ją­cy się w śro­do­wi­sku cza­so­wo lub trwa­le po­zba­wio­nym wol­ne­go tlenu; ana­e­rob, ana­e­ro­biont, anok­sy­biont


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) biol. or­ga­nizm nie­po­trze­bu­ją­cy tlenu do życia

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. tlen mrz., tlenek mrz., tlenowiec mrz./mzw., utleniacz mrz.

 czas. dotleniać ndk., dotlenić dk., utleniać ndk., utlenić dk.

 przym. beztlenowy, tlenowy

 przysł. beztlenowo, tlenowo

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) anaerob, anaerobiont, anoksybiont

Wiktionary


beztlenowo

przy­słó­wek

 (1.1) bez wy­ko­rzy­sta­nia lub obec­no­ści tlenu

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. beztlenowiec mzw., tlen mrz., tlenek mrz., utleniacz mrz., tlenowiec mzw./mrz.

 czas. dotleniać ndk., dotlenić dk., utleniać ndk., utlenić dk.

 przym. beztlenowy, tlenowy

 przysł. tlenowo

Wiktionary


beztlenowy

1. nie­za­wie­ra­ją­cy tlenu (np. ko­mo­ra bezt­le­no­wa);
2. za­cho­dzą­cy bez udzia­łu tlenu (np. fer­men­ta­cja bezt­le­no­wa);
3. roz­wi­ja­ją­cy się w śro­do­wi­sku cza­so­wo lub trwa­le po­zba­wio­nym wol­ne­go tlenu (np. bak­te­rie bezt­le­no­we)


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) taki, który nie za­wie­ra tlenu

 (1.2) taki, który obywa się bez tlenu

Wiktionary

Przykłady

 (1.2) Metan pow­sta­je w przy­ro­dzie w wy­ni­ku bezt­le­no­we­go roz­kła­du szczą­tek ro­ślin­nych.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. beztlenowiec m., tlen m., tlenek m., tlenowiec mzw./mrz.

 przym. tlenowy

 przysł. beztlenowo

Wiktionary


bezto

spój­nik

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. z tego po­wo­du, dla­te­go

Wiktionary


beztreściowość

→ bez­tre­ścio­wy


SJP.pl

Patrz:

beztreściowy

beztreściwy

1. nie­ma­ją­cy głęb­szej tre­ści; błahy, bez­tre­ścio­wy;
2. o po­kar­mie, spo­so­bie ży­wie­nia lub odży­wia­nia się: nie­do­star­cza­ją­cy war­to­ścio­wych skład­ni­ków odżyw­czych


SJP.pl


beztroska

1. po­god­na at­mos­fe­ra, we­so­łość;
2. nie­przej­mo­wa­nie się ni­czym


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) brak trosk, zmart­wień

 (1.2) nie­przej­mo­wa­nie się ni­czym, brak dba­ło­ści o coś

forma przy­miot­ni­ka.

 (2.1) ż. lp. od: bez­tro­ski

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Był ty­dzień Bo­że­go Na­ro­dze­nia; nikt z nas nie roz­po­czął spe­cjal­nej pracy, lecz spę­dzi­li­śmy czas w ra­do­ści i do­mo­wej bez­tro­sce.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɛsˈtrɔska, AS: bestroska

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. beztroskość ż.

 przym. beztroski

 przysł. beztrosko

Wiktionary

Synonimy:

 (1.2) niefrasobliwość

Wiktionary


beztroski

1. nie­ma­ją­cy trosk, kło­po­tów; ra­dos­ny, we­so­ły;
2. świad­czą­cy o braku trosk, kło­po­tów, np. bez­tro­ska za­ba­wa;
3. nies­kłon­ny do mart­wie­nia się, nie­przej­mu­ją­cy się ni­czym


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) nie ma­ją­cy trosk, zmart­wień

 (1.2) świad­czą­cy o braku pro­ble­mów, zmart­wień

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Le­ni­stwo, szla­chet­na cnota dżen­tel­meń­ska, jest owo­cem dłu­gich bez­tro­skich lat pro­spe­ri­ty, ob­fi­to­ści i spo­ko­ju.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɛsˈtrɔsʲci, AS: bestrosʹḱi

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. beztroska ż., beztroskość ż.

 przysł. beztrosko

Wiktionary

Synonimy:

 (1.2) idylliczny, sielankowy, bezproblemowy

Wiktionary


beztrosko

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób bez­tro­ski

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Ele­ganc­kie ek­wi­pa­że, roz­trą­ca­jąc bez­tro­sko ludz­ką ciżbę, za­po­wia­da­ły ry­chły ko­niec świet­li­ste­go fe­sty­nu.

Wiktionary

Powiązane:

 przym. beztroski

 rzecz. beztroska ż., beztroskość ż.

Wiktionary


beztroskość

→ bez­tro­ski


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bez­tro­skie; cecha tych, któ­rzy są bez­tro­scy

Wiktionary

Patrz:

beztroski

Powiązane:

 rzecz. troska ż., beztroska ż.

 przym. beztroski, troskliwy

 przysł. beztrosko, troskliwie

Wiktionary


beztrwożnie

→ beztr­woż­ny


SJP.pl

Patrz:

beztrwożny

beztrwożność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest beztr­woż­ne; cecha tych, któ­rzy są beztr­woż­ni

Wiktionary

Powiązane:

 przym. beztrwożny

 przysł. beztrwożnie

Wiktionary


beztrwożny

niez­na­ją­cy trwo­gi, lęku


SJP.pl


beztwarzowość

brak wy­ra­zi­stych cech


SJP.pl


beztydziyń

przy­słó­wek

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. w ciągu ty­god­nia

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) (gwara.) Na bez­ty­dziyń jymy yno żur a wo­dzion­ka! → W ty­god­niu jemy tylko żur i wo­dzion­kę!

Wiktionary


beztytoniowy

taki, który nie za­wie­ra ty­to­niu


SJP.pl


beztytułowy

nie­ma­ją­cy ty­tu­łu


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) rzad. taki, który nie ma ty­tu­łu

Wiktionary


beztłuszczowy

nie­za­wie­ra­ją­cy tłu­szczu


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) taki, który nie za­wie­ra tłu­szczu

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. tłuszcz m.

 przym. tłusty

Wiktionary


bezuch

rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. od­wie­dzi­ny, wi­zy­ta

Wiktionary


bezuchwytowy

po­zba­wio­ny uchwy­tów


SJP.pl


bezuchy

nie­ma­ją­cy uszu, uch lub jed­ne­go ucha


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) nie­ma­ją­cy ucha lub uszu - na­rzą­du słu­chu

 (1.2) nie­ma­ją­cy ucha lub uch - uchwy­tów

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɛzˈuxɨ, AS: bezuχy

Wiktionary


bezuczuciowość

→ be­zu­czu­cio­wy


SJP.pl

Patrz:

bezuczuciowy

bezuczuciowy

nie­ma­ją­cy uczuć


SJP.pl


bezudarowy

wier­tar­ka be­zu­da­ro­wa - wier­tar­ka nie­wy­po­sa­żo­na w funk­cję udaru


SJP.pl


bezudziałowy

o współ­włas­no­ści: bez ści­śle okre­ślo­nych udzia­łów współ­wła­ści­cie­li


SJP.pl


bezumność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest be­zum­ne; cecha tych, któ­rzy są be­zum­ni

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezumny

 przysł. bezumnie

Wiktionary


bezumowny

nie pot­wier­dzo­ny żadną umową


SJP.pl


bezurazowy

taki, który nie po­wo­du­je ura­zów lub od­by­wa się bez usz­ko­dzeń ciała


SJP.pl


bezustannie

przy­słó­wek

 (1.1) bez przer­wy, cią­gle, nie­przer­wa­nie

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Wy­da­wa­ło mu się, że ten, kto kocha, be­zu­stan­nie daje.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezustanność ż.

 przym. bezustanny

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) nieustannie

Wiktionary


bezustanność

nie­przer­wa­ność, cią­głość, usta­wicz­ność; per­ma­nent­ność, trwa­łość


SJP.pl


bezustanny

trwa­ją­cy cią­gle


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) taki, który trwa cią­gle, bez przer­wy

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Po­szu­ki­wa­nie stra­te­gicz­nej war­to­ści pro­duk­tu jest be­zu­stan­nym ba­da­niem i oce­nia­niem kom­po­zy­cji pro­duk­tu, która jest naj­lep­szą dla na­byw­cy.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezustanność ż.

 przysł. bezustannie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) nieustanny; przest. bezprzestanny

Wiktionary


bezustawny

daw­niej: nie­u­stan­ny


SJP.pl


bezusterkowość

→ be­zu­ster­ko­wy


SJP.pl

Patrz:

bezusterkowy

bezusterkowy

nie­ma­ją­cy uste­rek


SJP.pl


bezustnikowy

nie­ma­ją­cy ust­ni­ka


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) muz. nie­ma­ją­cy ust­ni­ka

Wiktionary


bezuszny

w od­nie­sie­niu do przed­mio­tów: nie­ma­ją­cy ucha; be­zu­chy


SJP.pl


bezużytecznie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) w spo­sób po­zba­wio­ny uży­tecz­no­ści, bez prak­tycz­ne­go sensu lub efek­tu

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Pró­bu­jesz be­zu­ży­tecz­nie coś na­pra­wić, co jest zep­su­te na za­wsze.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezużyteczność ż.

 przym. bezużyteczny

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) daremnie, bez sensu, na próżno

Wiktionary


bezużyteczność

→ be­zu­ży­tecz­ny


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co be­zu­ży­tecz­ne

Wiktionary

Patrz:

bezużyteczny

Przykłady

 (1.1) Per­mi­sy­wizm za­kła­da be­zu­ży­tecz­ność, a nawet szkod­li­wość za­ka­zów oby­cza­jo­wych.

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezużyteczny

 przysł. bezużytecznie, użytecznie

Wiktionary


bezużyteczny

do ni­cze­go nie­przy­dat­ny


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) taki, z któ­re­go nie ma żad­ne­go użyt­ku

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Grze­bień bez zębów jest be­zu­ży­tecz­ny.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɛzuʒɨˈtɛt͡ʃnɨ, AS: bezužytečny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezużyteczność ż.

 przysł. bezużytecznie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bezwartościowy, nieużyteczny, nieprzydatny, zbędny, zbyteczny

Wiktionary


bezwartościowość

→ bez­war­to­ścio­wy


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bez­war­to­ścio­we; cecha tych, któ­rzy są bez­war­to­ścio­wi

Wiktionary

Patrz:

bezwartościowy

Powiązane:

 przym. bezwartościowy

 przysł. bezwartościowo

Wiktionary


bezwartościowy

1. nic nie wart, nie­ma­ją­cy war­to­ści;
2. bę­dą­cy kiep­skiej ja­ko­ści;
3. o czło­wie­ku: wy­róż­nia­ją­cy się ujem­ny­mi ce­cha­mi cha­rak­te­ru


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) nie­po­sia­da­ją­cy żad­nej war­to­ści

 (1.2) złej ja­ko­ści

 (1.3) o oso­bie ma­ją­cy zły, słaby cha­rak­ter, nie­ma­ją­cy żad­nych zalet

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Daj spo­kój! Ten grat jest bez­war­to­ścio­wy.

 (1.1) Jed­no­cze­śnie Wer­ner od­no­sił się do wszel­kich prze­ja­wów no­wo­czes­nej sztu­ki jako do cze­goś „strasz­ne­go” lub „bez­war­to­ścio­wych śmie­ci”, a nawet obra­ził ber­liń­ską prasę li­be­ral­ną, na­rze­ka­jąc, że „sztu­ka była lep­sza, gdy kry­ty­cy byli lepsi”.

 (1.3) Po tym, co Tomek zro­bił Agniesz­ce, wiem już, że jest to czło­wiek bez­war­to­ścio­wy.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɛzvartɔɕˈt͡ɕɔvɨ, AS: bezvartośćovy

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezwartościowość ż.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bezużyteczny, nieużyteczny, nic niewart, niewart funta kłaków, niewart złamanego grosza, niewart złamanego szeląga

 (1.2) byle jaki, do chrzanu, do niczego, lichy, mierny, nędzny, niepotrzebny, tandetny, szmatławy, zużyty

 (1.3) beznadziejny, podły, plugawy

Wiktionary


bezwarunkowo

przy­słó­wek

 (1.1) bez wzglę­du na co­kol­wiek, bez sta­wia­nia wa­run­ków

 (1.2) ko­niecz­nie, bezwz­ględ­nie, ab­so­lut­nie

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Mniej ważna jest treść re­gu­ły, niż fakt by po­sia­dać re­gu­łę i bez­wa­run­ko­wo jej prze­strze­gać.

 (1.2) Przed zwro­tem ka­se­ty wideo do wy­po­ży­czal­ni na­le­ża­ło ją bez­wa­run­ko­wo prze­wi­nąć do po­cząt­ku.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezwarunkowość ż.

 przym. bezwarunkowy

Wiktionary


bezwarunkowość

→ bez­wa­run­ko­wy


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bez­wa­run­ko­we; cecha tych, któ­rzy są bez­wa­run­ko­wi

Wiktionary

Patrz:

bezwarunkowy

Powiązane:

 przym. bezwarunkowy

 przysł. bezwarunkowo

Wiktionary


bezwarunkowy

nie­o­gra­ni­czo­ny żad­ny­mi wa­run­ka­mi


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) nie­o­gra­ni­czo­ny wa­run­ka­mi, nie­za­leż­ny od żad­nych wa­run­ków; cał­ko­wi­ty, ab­so­lut­ny, zu­peł­ny

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Ro­o­se­velt w spra­wie Nie­miec za­pro­po­no­wał for­mu­łę, któ­rej użył w cza­sie ame­ry­kań­skiej wojny do­mo­wej ge­ne­rał Ulys­ses S. Grant — „bez­wa­run­ko­wa ka­pi­tu­la­cja”.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɛzvarũŋˈkɔvɨ, AS: bezvarũŋkovy

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezwarunkowość ż.

 przysł. bezwarunkowo

Wiktionary


bezwentylowy

nie­ma­ją­cy wen­ty­li


SJP.pl


bezwiednie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) bez udzia­łu świa­do­mo­ści

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Jo­an­na zła­ma­ła ga­łąz­kę tar­ni­ny i za­czę­ła ją bez­wied­nie gryźć.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɛzˈvʲjɛdʲɲɛ, AS: bezvʹi ̯edʹńe

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezwiedny

 rzecz. bezwiedność ż.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) machinalnie, mimowolnie, odruchowo

Wiktionary


bezwiedność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bez­wied­ne

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezwiedny

 przysł. bezwiednie

Wiktionary


bezwiedny

wy­ko­ny­wa­ny, od­by­wa­ją­cy się bez udzia­łu świa­do­mo­ści


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) wy­ko­na­ny bez udzia­łu świa­do­mo­ści

Wiktionary

Powiązane:

 przysł. bezwiednie

 rzecz. bezwiedność ż.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) mimowolny, machinalny, nieświadomy

Wiktionary


bezwietrznie

przy­słó­wek

 (1.1) bez wia­tru

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) W gó­rach było bez­wietrz­nie.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. wiatr mrz., bezwietrzność ż., bezwietrze n.

 przym. bezwietrzny

 przysł. wietrznie

Wiktionary


bezwietrzność

→ bez­wietrz­ny


SJP.pl

Patrz:

bezwietrzny

bezwietrzny

bez wia­tru


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) cha­rak­te­ry­zu­ją­cy się bra­kiem wia­tru

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Je­że­li po­go­da bę­dzie bez­wietrz­na, od­bę­dą się po­ka­zy lotów mo­to­lot­nia­mi.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɛzˈvʲjɛṭʃnɨ, AS: bezvʹi ̯eṭšny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. wiatr mrz., bezwietrzność ż.

 przysł. bezwietrznie

Wiktionary


bezwieżowy

nie­ma­ją­cy wież


SJP.pl


bezwinny

przy­miot­nik

 (1.1) przest. nie­win­ny

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɛzˈvʲĩnːɨ, AS: bezvʹĩ•ny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezwiństwo n.

 przysł. bezwinnie

Wiktionary


bezwirowość

cecha płynu nie­ma­ją­ce­go w żad­nym punk­cie wy­pad­ko­wej pręd­ko­ści ką­to­wej


SJP.pl


bezwirowy

o prze­pły­wie płynu: nie­ma­ją­cy w żad­nym punk­cie wy­pad­ko­wej pręd­ko­ści ką­to­wej


SJP.pl


bezwitaminowy

nie­za­wie­ra­ją­cy wi­ta­min


SJP.pl


bezwizowy

nie­wy­ma­ga­ją­cy wiz


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) nie­wy­ma­ga­ją­cy uzy­ska­nia wizy

 (1.2) nie­ma­ją­cy wizy

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Do bez­wi­zo­wej stre­fy obok Brze­ścia zo­sta­ły rów­nież włą­czo­ne re­jo­ny: brze­ski, ża­bi­nec­ki, pru­żań­ski, świ­słoc­ki, ka­mie­niec­ki w tym Pu­szcza Bia­ło­wie­ska na te­re­nie Bia­ło­ru­si.

Wiktionary

Powiązane:

 przym. wizowy

Wiktionary


bezwiórowy

przy­miot­nik

 (1.1) techn. nie­po­wo­du­ją­cy pow­sta­wa­nia wió­rów

Wiktionary

Powiązane:

 przysł. bezwiórowo

Wiktionary


bezwiństwo

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) stpol. nie­win­ność

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɛzˈvʲĩj̃stfɔ, AS: bezvʹĩĩ ̯stfo

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezwinny

Wiktionary


bezwodnik

1. bez­wod­nik kwa­so­wy - tle­nek, który łą­cząc się z wodą, two­rzy kwas nie­or­ga­nicz­ny;
2. bez­wod­nik kwa­sów or­ga­nicz­nych - zwią­zek che­micz­ny otrzy­my­wa­ny przez od­wod­nie­nie kwa­sów kar­bok­sy­lo­wych;
3. bez­wod­nik za­sa­do­wy - tle­nek, który łą­cząc się z wodą, two­rzy za­sa­do­we wo­do­rot­len­ki


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) chem. tle­nek nie­me­ta­lu two­rzą­cy kwas lub za­sa­dę w po­łą­cze­niu z wodą

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Pod­czas po­li­cyj­ne­go na­lo­tu na ku­chen­ce ga­zo­wej pa­ro­wał 50-li­tro­wy gar­nek z wy­wa­rem. Obok stały bu­tel­ki z roz­pu­szczal­ni­ka­mi, bez­wod­ni­kiem oraz ace­to­nem.

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezwodny, bezwodnikowy

 rzecz. bezwodzie n., woda ż.

Wiktionary


bezwodność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bez­wod­ne

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezwodny

 przysł. bezwodnie

 rzecz. bezwodzie n., woda ż.

Wiktionary


bezwodny

1. nie­ma­ją­cy rzek, je­zior itp.;
2. o związ­ku che­micz­nym: nie­za­wie­ra­ją­cy wody;
3. o urzą­dze­niu: dzia­ła­ją­ce bez uży­cia wody


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) po­zba­wio­ny wody, wil­go­ci

 (1.2) chem. nie­za­wie­ra­ją­cy wody w swej struk­tu­rze kry­sta­licz­nej

 (1.3) techn. nie­po­trze­bu­ją­cy wody do dzia­ła­nia

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. wodowanie n., woda ż., bezwodnik m., bezwodzie n., bezwodność ż.

Wiktionary


bezwodzie

1. brak płynu owod­nio­we­go;
2. daw­niej: teren po­zba­wio­ny wody


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) med. pa­to­lo­gicz­ny brak płynu owod­nio­we­go w prze­bie­gu ciąży;

 (1.2) przest. stan braku wody

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Cał­ko­wi­te bez­wo­dzie naj­czę­ściej wiąże się z age­nez­ją nerek.

 (1.2) Ludz­kość tak wten­czas mu­sia­ła uczy­nić z nauką, jak czyni z żyw­no­ścią piel­grzym, przez bezch­le­bie i bez­wo­dzie cią­gną­cy (…)

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. woda ż., wody nmos., wodniczka ż., wodnik m., wodnica ż., wodniak m., wodzianka ż., Wodnik m., wódka ż., owodnia ż., małowodzie n., wielowodzie n., wodowanie n., zwodowanie n., uwadnianie n., uwodnienie n., nawadnianie n., nawodnienie n., uwadnianie n., uwodnienie n., odwadnianie n., odwodnienie n., wodnicha ż., wodniczka ż., wodniczek m., wodność ż., wodnistość ż., bezwodność ż., bezwodnik m.

 czas. wodować ndk., zwodować dk., uwadniać ndk., uwodnić dk., nawadniać ndk., nawodnić dk., uwadniać ndk., uwodnić dk., odwadniać ndk., odwodnić dk.

 przym. wodny, wodnisty, wodnikowy, wodniacki, bezwodny, owodniowy, wódczany

 przysł. wodniście

 temsłow. wodo-

Wiktionary

Synonimy:

 (1.2) susza, posucha

Wiktionary


bezwolnie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób bez­wol­ny

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Te­o­fil był prze­ra­żo­ny, ale jed­nak nie na tyle, by bez­wol­nie pod­dać się lę­ko­wi.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezwolność ż.

 przym. bezwolny

Wiktionary


bezwolność

→ bez­wol­ny


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bez­wol­ne; cecha tych, któ­rzy są bez­wol­ni

Wiktionary

Patrz:

bezwolny

Powiązane:

 przym. bezwolny

 przysł. bezwolnie

Wiktionary


bezwolny

da­ją­cy sobą kie­ro­wać


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) taki, który nie ma włas­nej woli

 (1.2) o sła­bej woli, nie­po­tra­fią­cy się sprze­ci­wić

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Być może był przyz­wo­i­tym czło­wie­kiem, który nie zno­sił już gra­nia ha­nieb­nej roli w Hi­sto­rii, jak bez­wol­na ma­rio­net­ka w rę­kach pół­mart­we­go ce­sar­stwa.

Wiktionary

Powiązane:

 przysł. bezwolnie

 rzecz. bezwolność ż.

Wiktionary


bezwonność

→ bez­won­ny


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bez­won­ne; cecha tych, któ­rzy są bez­won­ni

Wiktionary

Patrz:

bezwonny

Powiązane:

 przym. bezwonny

 przysł. bezwonnie

Wiktionary


bezwonny

nie­ma­ją­cy woni; bez­za­pa­cho­wy


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) nie­ma­ją­cy za­pa­chu

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Po­wie­trze jest bez­won­ną mie­sza­ni­ną gazów.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɛzˈvɔ̃nːɨ, AS: bezvõ•ny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezwonność ż.

 przysł. bezwonnie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bezzapachowy

Wiktionary


bezworkowy

nie­ma­ją­cy worka, np. od­ku­rzacz bez­wor­ko­wy


SJP.pl


bezwoskowy

taki, który nie za­wie­ra wosku


SJP.pl


bezwstyd

nie­skrom­ność, nie­przyz­wo­i­tość


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) nie­skrom­ność w po­stę­po­wa­niu

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezwstydnica ż., bezwstydnik mos., bezwstydność ż.

 przym. bezwstydny

 przysł. bezwstydnie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) nieprzyzwoitość

Wiktionary


bezwstydnica

ko­bie­ta nie­ma­ją­ca wsty­du, skrom­no­ści, po­zba­wio­na skru­pu­łów


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta za­cho­wu­ją­ca się nie­skrom­nie lub wręcz roz­pust­nie

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Po­wie­sił się twój ko­cha­nek, ty bezw­styd­ni­co! To się stało.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezwstyd mrz., bezwstydność ż.

:: fm. bezwstydnik mos.

 przym. bezwstydny

 przysł. bezwstydnie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) ladacznica, nierządnica, rozpustnica

Wiktionary


bezwstydnie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) w spo­sób bezw­styd­ny

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Wkrót­ce przy­brał po­stać pię­kne­go mło­dzień­ca i bezw­styd­nie wszedł do sy­pial­ni dzie­wi­cy, aby ją zgwał­cić.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezwstydność ż., bezwstyd mrz., bezwstydnik m., bezwstydnica ż.

 przym. bezwstydny

Wiktionary


bezwstydniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: bezw­styd­nie


SJP.pl


bezwstydniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: bezw­styd­ny; bar­dziej bezw­styd­ny


SJP.pl


bezwstydnik

czło­wiek nie­ma­ją­cy wsty­du, skrom­no­ści, po­zba­wio­ny skru­pu­łów


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba za­cho­wu­ją­ca się nie­skrom­nie lub wręcz roz­pust­nie

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Kilku sta­rych bezw­styd­ni­ków sie­dzia­ło pod samą sceną.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezwstyd mrz., bezwstydność ż.

:: fż. bezwstydnica ż.

 przym. bezwstydny

 przysł. bezwstydnie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) lubieżnik, rozpustnik; przest. wszetecznik

Wiktionary


bezwstydność

brak wsty­du, skru­pu­łów, skrom­no­ści


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bezw­styd­ne; cecha tych, któ­rzy są bezw­styd­ni

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezwstyd mrz., bezwstydnik mos., bezwstydnica ż.

 przym. bezwstydny

 przysł. bezwstydnie

Wiktionary


bezwstydny

po­zba­wio­ny wsty­du, nie­przyz­wo­i­ty, bez­czel­ny; zbe­reź­ny, spro­śny, lu­bież­ny


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) taki, który nie od­czu­wa wsty­du; bez skru­pu­łów

 (1.2) taki, który świad­czy o braku skrom­no­ści

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Pod­cho­dzi­li­ście do śmier­ci w spo­sób bezw­styd­ny, za­fał­szo­wa­ny i obłud­ny!

 (1.2) Ależ Ed­mun­dzie, ty tłum w sobie tę bezw­styd­ną żądzę ku mnie!

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɛsˈfstɨdnɨ, AS: besfstydny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezwstyd m., bezwstydność ż., bezwstydnik m., bezwstydnica ż.

 przysł. bezwstydnie

 czas. zawstydzić

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) arogancki, bezczelny, buńczuczny, butny, impertynencki, wyzywający, zaczepny, zadufany, zuchwały; pot. hucpiarski, tupeciarski

 (1.2) nieprzyzwoity, nieskromny, odważny, śmiały, wyuzdany, wyzywający, zuchwały; przest. bezecny, nieobyczajny, nieprzystojny, wszeteczny

Wiktionary


bezwyjątkowość

→ bez­wy­jąt­ko­wy


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co bez­wy­jąt­ko­we

Wiktionary

Patrz:

bezwyjątkowy

Powiązane:

 przym. bezwyjątkowy

Wiktionary


bezwyjątkowy

nie­do­pu­szcza­ją­cy wy­jąt­ków


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) taki, który nie ma wy­jąt­ków

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezwyjątkowość ż.

 przysł. bezwyjątkowo

Wiktionary


bezwyjściowość

→ bez­wyj­ścio­wy


SJP.pl

Patrz:

bezwyjściowy

bezwykopowy

o pra­cach, pro­jek­cie itp.: bez prze­pro­wa­dza­nia wy­ko­pów


SJP.pl


bezwymiarowość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bez­wy­mia­ro­we

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezwymiarowy

 przysł. bezwymiarowo

Wiktionary


bezwymiarowy

przy­miot­nik

 (1.1) nie ma­ją­cy wy­mia­rów

 (1.2) fiz. nie po­sia­da­ją­cy jed­nost­ki miary

Wiktionary

Przykłady

 (1.2) W hy­dro­dy­na­mi­ce sto­so­wa­na jest licz­ba Re­y­nold­sa bę­dą­ca wiel­ko­ścią bez­wy­mia­ro­wą.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezwymiarowość ż.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.2) niemianowany

Wiktionary


bezwypadkowość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co bez­wy­pad­ko­we; cecha tych, któ­rzy są bez­wy­pad­ko­wi

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezwypadkowy

Wiktionary


bezwypadkowy

taki, w któ­rym nie dosz­ło do wy­pad­ku


SJP.pl


bezwysiłkowość

brak wy­sił­ku, nie­wy­ma­ga­nie wy­sił­ku


SJP.pl


bezwysiłkowy

nie­wy­ma­ga­ją­cy wy­sił­ku; lekki, łatwy


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) nie­wy­ma­ga­ją­cy wy­sił­ku

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Chcę osią­gnąć bez­wy­sił­ko­wą płyn­ność mowy po ja­poń­sku.

Wiktionary

Powiązane:

 przysł. bezwysiłkowo

 rzecz. siła ż.

 licz. siła

Wiktionary


bezwyznaniowiec

osoba nie­na­le­żą­ca do żad­ne­go wyz­na­nia re­li­gij­ne­go


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) ktoś nie iden­ty­fi­ku­ją­cy się z żad­nym wyz­na­niem re­li­gij­nym

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Bo­le­sław dziś uważa się za bez­wyz­na­niow­ca.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezwyznaniowość ż.

Wiktionary


bezwyznaniowość

→ bez­wyz­na­nio­wy


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bez­wyz­na­nio­we; cecha tych, któ­rzy są bez­wyz­na­nio­wi

Wiktionary

Patrz:

bezwyznaniowy

Powiązane:

 rzecz. bezwyznaniowiec m.

 przym. bezwyznaniowy

 przysł. bezwyznaniowo

Wiktionary


bezwyznaniowy

niez­wią­za­ny z żad­nym wyz­na­niem re­li­gij­nym


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) taki, który nie wyz­na­je lub nie uz­na­je żad­nej re­li­gii

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɛzvɨznãˈɲɔvɨ, AS: bezvyznãńovy

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezwyznaniowość ż.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bezbożny

Wiktionary


bezwzględnie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób su­ro­wy, okrut­ny

 (1.2) w spo­sób cał­ko­wi­ty, zu­peł­nie

 (1.3) w spo­sób bez­wa­run­ko­wy i bez wzglę­du na co­kol­wiek

Wiktionary

Przykłady

 (1.2) U tych dwu wy­bit­nych kry­ty­ków ek­spre­sy­wizm jest rów­nież po­sta­wą bezwz­ględ­nie apro­bo­wa­ną.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezwzględność ż.

 przym. bezwzględny

Wiktionary


bezwzględniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: bezwz­ględ­nie


SJP.pl


bezwzględniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: bezwz­ględ­ny


SJP.pl


bezwzględność

→ bezwz­ględ­ny


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przy­miot­ni­ko­wy od|bezwz­ględ­ny.

Wiktionary

Patrz:

bezwzględny

Przykłady

 (1.1) Dzie­ci oba­wia­ły się tej jej nie­u­za­sad­nio­nej bezwz­ględ­no­ści.

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezwzględny

 przysł. bezwzględnie

Wiktionary


bezwzględny

1. bez­wa­run­ko­wy, ko­niecz­ny;
2. su­ro­wy, okrut­ny, bez skru­pu­łów


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) okrut­ny, po­zba­wio­ny współ­czu­cia

 (1.2) ści­śle wy­ma­ga­ny, nie­do­pu­szcza­ją­cy wy­jąt­ków

 (1.3) nie­za­leż­ny od oko­licz­no­ści, nie­u­wa­run­ko­wa­ny

 (1.4) mat. po­zba­wio­ny znaku, bę­dą­cy wy­ni­kiem war­to­ści bezwz­ględ­nej

 (1.5) me­trol. wy­ra­żo­ny w tych sa­mych jed­nost­kach, co mie­rzo­na wiel­kość

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Ten bezwz­ględ­ny ban­dzior trząsł całą oko­li­cą.

 (1.2) Obo­wią­zu­je bezwz­ględ­ny zakaz ką­pie­li w je­zio­rze!

 (1.2) Bezwz­ględ­ne tle­now­ce rosną tylko w obec­no­ści tlenu at­mos­fe­rycz­ne­go.

 (1.3) Da­to­wa­nie bezwz­ględ­ne w ar­che­o­lo­gii nie za­le­ży od da­to­wa­nia przy­pi­sa­ne­go innym ar­te­fak­tom.

 (1.4) Bezwz­ględ­na róż­ni­ca to war­tość bezwz­ględ­na róż­ni­cy dwóch liczb.

 (1.5) Błąd bezwz­ględ­ny po­mia­ru to róż­ni­ca mię­dzy war­to­ścią zmie­rzo­ną i war­to­ścią do­kład­ną.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɛzˈvzɡlɛ̃ndnɨ, AS: bezvzglẽndny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezwzględność ż.

 przysł. bezwzględnie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) despotyczny, okrutny

 (1.3) absolutny

Wiktionary


bezwzrokowy

od­by­wa­ją­cy się bez udzia­łu wzro­ku


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) dzie­ją­cy się, wy­ko­ny­wa­ny bez udzia­łu wzro­ku

Wiktionary

Powiązane:

 przysł. bezwzrokowo

Wiktionary


bezwąsy

nie­ma­ją­cy wąsów


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) taki, który nie ma wąsów

Wiktionary


bezwątpliwość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bez­wąt­pli­we

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezwątpliwy

 przysł. bezwątpliwie

Wiktionary


bezwątpliwy

daw­niej: nie­wąt­pli­wy


SJP.pl


bezwęzełkowy

nie­ma­ją­cy wę­zeł­ków, wy­ko­na­ny bez wę­zeł­ków, np. siat­ki bez­wę­zeł­ko­wo­we


SJP.pl


bezwęzłowy

nie­ma­ją­cy wę­złów, np. sieć ry­bac­ka bez­wę­zło­wa


SJP.pl


bezwład

1. nie­chęć lub nie­zdol­ność do czynu, po­ru­sza­nia się; iner­cja
2. nie­moż­ność wy­ko­ny­wa­nia ja­kich­kol­wiek ru­chów po­ra­żo­ną czę­ścią ciała; po­ra­że­nie


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) stan braku dzia­ła­nia, pa­syw­no­ści, nie­sku­tecz­no­ści

 (1.2) med. brak moż­li­wo­ści po­ru­sza­nia czę­ścią ciała na sku­tek usz­ko­dze­nia ukła­du ner­wo­we­go

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Spo­łecz­ny bez­wład pa­ra­li­żu­je zmia­ny.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. władza ż., bezwładność ż.

 przym. bezwładny

 przysł. bezwładnie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) apatia, bezczynność, inercja, ociężałość, pasywność

 (1.2) porażenie, drętwota

Wiktionary


bezwładnie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) w spo­sób bez­wład­ny

Wiktionary

Bez­wład­nie – trze­ci sin­gel pro­mo­cyj­ny i trze­ci z kolei utwór na pły­cie "Matka i żony" ze­spo­łu Mi­kro­mu­sic z go­ścin­nym udzia­łem Sku­ba­sa. Sin­gel tra­fił do pro­mo­cji ra­dio­wej 28 wrze­śnia 2015, wy­da­ny przez War­ner Music Po­land. Na­gra­nie pow­sta­ło na po­trze­by ścież­ki dźwię­ko­wej do filmu „Che­mia” w re­ży­se­rii Bart­ka Pro­ko­po­wi­cza. Te­le­dysk, który miał pre­mie­rę 29 wrze­śnia 2015, zo­stał wy­re­ży­se­ro­wa­ny przez Katię Pri­wie­zien­cew (sce­na­riusz - Katia Pri­wie­zien­cew i Grze­gorz Hart­fiel, zdję­cia - Grze­gorz Hart­fiel).

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Je­że­li spra­wy dadzą się w ten spo­sób uło­żyć, opu­szczam ra­mio­na, rzu­cam się bez­wład­nie ko­le­jom losu, niech wszyst­ko ginie, prze­pa­da, niech się raz koń­czą pie­kiel­ne udrę­cze­nia.

 (1.1) Spo­czy­wał bez­wład­nie na stole opar­ty.

 (1.1) Chciał coś po­wie­dzieć, ale się za­to­czył nagle jak pi­ja­ny i cięż­ko, bez­wład­nie zwa­lił się na po­dło­gę.

 (1.1) Pol­luks po­ru­szył je­szcze kilka razy wio­sła­mi i — jak So­tion — osu­nął się bez­wład­nie na deski.

 (1.1) Kij wy­padł mi na zie­mię, ręce ob­wi­sły bez­wład­nie.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezwład mrz., bezwładność ż., władza ż.

 przym. bezwładny, bezwładnościowy

 czas. bezwładnieć ndk.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bezradnie, bezsilnie, nieruchomo

Wiktionary


bezwładniej

sta­wać się bez­sil­nym, bez­rad­nym; bez­sil­nieć, bez­rad­nieć


SJP.pl


bezwładnieć

sta­wać się bez­sil­nym, bez­rad­nym; bez­sil­nieć, bez­rad­nieć


SJP.pl

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. brak)

 (1.1) rzad. sta­wać się bez­wład­nym

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Kró­lik, uj­rza­wszy węża grze­chot­ni­ka, wpada w mi­mo­wol­ną drżącz­kę, bez­wład­nie­je i staje się jego pa­stwą.

 (1.1) A kiedy zbli­ży­li­śmy się do cmen­tar­nej bramy, to już nie był krzyż z Męką Pań­ską, ale że­laz­na szu­bie­ni­ca, która osu­wa­ła mi się po­wo­li z bez­wład­nie­ją­cych rąk.

Wiktionary

Powiązane:

 przysł. bezwładnie

Wiktionary


bezwładnościowy

opar­ty na bez­wła­dzie; bez­wład­ny


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) fiz. zwią­za­ny z bez­wład­no­ścią, wy­ko­rzy­stu­ją­cy siły bez­wład­no­ści

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezwładność ż.

 przym. bezwładny

 przysł. bezwładnie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) inercyjny

Wiktionary


bezwładność

1. cecha ciała po­le­ga­ją­ca na dą­że­niu do za­cho­wa­nia stanu, w któ­rym się to ciało znaj­du­je;
2. nie­zdol­ność po­ru­sza­nia się


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co bez­wład­ne

 (1.2) cecha tych, któ­rzy są bez­wład­ni

 (1.3) fiz. opór ciała ma­te­rial­ne­go przy przy­spie­sza­niu

Wiktionary

Bez­wład­ność, iner­cja – wła­ści­wość wszyst­kich ciał ma­te­rial­nych o masie spo­czyn­ko­wej więk­szej od zera, po­le­ga­ją­ca na tym, że w iner­cjal­nym ukła­dzie od­nie­sie­nia, jeśli na ciało nie dzia­ła siła lub dzia­ła­ją­ce siły rów­no­wa­żą się, to po­ru­sza się ono ru­chem jed­no­staj­nym lub po­zo­sta­je w spo­czyn­ku.

Wikipedia

Przykłady

 (1.3) Masa jest miarą bez­wład­no­ści.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɛzˈvwadnɔɕt͡ɕ, AS: bezvu̯adność

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezwładny, bezwładnościowy

 przysł. bezwładnie

 rzecz. bezwład mrz.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) inercyjność

 (1.2) apatia

 (1.3) inercja

Wiktionary


bezwładny

1. nie­ma­ją­cy zdol­no­ści po­ru­sza­nia się;
2. w fi­zy­ce: do­ty­czą­cy bez­wład­no­ści ciał fi­zycz­nych


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) nie­ru­cho­my z po­wo­du braku sił wi­tal­nych, ułom­no­ści lub usz­ko­dze­nia

 (1.2) przen. nie po­dej­mu­ją­cy ak­tyw­no­ści z po­wo­du braku re­al­nej wła­dzy

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Bez­wład­na noga zwi­sa­ła po wy­pad­ku.

 (1.2) Je­stem bez­wład­ny w tej sy­tu­a­cji i muszę się z tym po­go­dzić.

 (1.2) Bry­tyj­ski rząd był bez­wład­ny wobec dzia­łań UE.

Wiktionary

Powiązane:

 przysł. bezwładnie

 rzecz. bezwład mrz., bezwładność ż., władza ż.

 przym. bezwładnościowy

Wiktionary


bezwłasnowolność

→ bez­włas­no­wol­ny


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bez­włas­no­wol­ne; cecha tych, któ­rzy są bez­włas­no­wol­ni

Wiktionary

Patrz:

bezwłasnowolny

Powiązane:

 przym. bezwłasnowolny

 przysł. bezwłasnowolnie

Wiktionary


bezwłasnościowość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bez­włas­no­ścio­we

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezwłasnościowy

 przysł. bezwłasnościowo

Wiktionary


bezwłasnościowy

nie opar­ty na pra­wie włas­no­ści; bę­dą­cy bez włas­no­ści


SJP.pl


bezwłosowy

nie­po­sia­da­ją­cy wło­sów


SJP.pl


bezwłosy

nie­ma­ją­cy wło­sów; łysy


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) nie­ma­ją­cy wło­sów, bę­dą­cy bez wło­sów

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɛzˈvwɔsɨ, AS: bezvu̯osy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) łysy, nieowłosiony

Wiktionary


bezzadziorowy

nie­ma­ją­cy za­dzio­ra


SJP.pl


bezzapachowo

przy­słó­wek

 (1.1) rzad. w spo­sób bez­za­pa­cho­wy

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezzapachowość ż.

 przym. bezzapachowy

Wiktionary


bezzapachowość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co bez­za­pa­cho­we

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezzapachowy

 przysł. bezzapachowo

Wiktionary


bezzapachowy

nie­ma­ją­cy za­pa­chu; bez­won­ny


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) taki, który nie ma za­pa­chu

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Czę­sto uży­wam bez­za­pa­cho­we­go de­zo­do­ran­tu.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɛzːapaˈxɔvɨ, AS: be•zapaχovy

Wiktionary

Powiązane:

 przysł. bezzapachowo

 rzecz. bezzapachowość ż.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bezwonny

Wiktionary


bezzarodkowe

grupa ro­ślin nie­wyt­wa­rza­ją­cych kwia­tów, rozm­na­ża­ją­cych się głów­nie przez za­rod­ni­ki; kryp­to­ga­my, skry­topł­cio­we


SJP.pl


bezzasadnie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) bez pod­staw; nie mając racji

 (1.2) bez uza­sad­nie­nia, bez po­wo­du

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Oskar­żo­no go bez­za­sad­nie.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezzasadność ż.

 przym. bezzasadny

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) niesłusznie

Wiktionary


bezzasadność

→ bez­za­sad­ny


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bez­za­sad­ne

Wiktionary

Patrz:

bezzasadny

Powiązane:

 przym. bezzasadny

 przysł. bezzasadnie

Wiktionary


bezzasadny

nie­ma­ją­cy pod­sta­wy; bez­pod­staw­ny, nie­u­za­sad­nio­ny


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) taki, który nie ma racji bytu; nie­u­za­sad­nio­ny, bez­pod­staw­ny, nie­u­spra­wied­li­wio­ny

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Nie jest to zło­śli­wość bez­za­sad­na, gdy się zważy różne sa­mo­chwal­cze okrzy­ki fi­lo­zo­fa, który się mia­no­wał pro­ro­kiem nad­cho­dzą­ce­go czasu.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɛzːaˈsadnɨ, AS: be•zasadny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezzasadność ż.

 przysł. bezzasadnie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) nieuzasadniony

Wiktionary


bezzawodny

daw­niej: nie­za­wod­ny


SJP.pl


bezzałogowiec

bez­za­ło­go­wy sta­tek po­wietrz­ny; drona, dron, bez­pi­lo­to­wiec


SJP.pl


bezzałogowy

1. nie­ma­ją­cy za­ło­gi;
2. od­by­wa­ją­cy się bez udzia­łu za­ło­gi


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) lotn. astro­na­ut. taki, który nie ma za­ło­gi

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Krót­ka, ek­spe­ry­men­tal­na, bez­za­ło­go­wa misja, ma­ją­ca na celu spraw­dze­nie sprzę­tu w wa­run­kach kos­micz­nych, za­koń­czy­ła się po­wo­dze­niem.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezzałogowiec m.

Wiktionary


bezzbiornikowy

nie­ma­ją­cy lub nie­wy­ma­ga­ją­cy zbior­ni­ka


SJP.pl


bezzboczny

daw­niej: nie­od­bie­ga­ją­cy od te­ma­tu


SJP.pl


bezziarnisty

nie­za­wie­ra­ją­cy zia­ren


SJP.pl


bezzieleniowy

nie za­wie­ra­ją­cy cia­łek zie­le­ni


SJP.pl


bezzielny

przy­miot­nik

 (1.1) bot. taki, który nie ma zie­lo­nych, fo­to­syn­te­ty­zu­ją­cych czę­ści

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɛʑˈːɛlnɨ, AS: be•źelny

Wiktionary


bezzwrotność

→ bezz­wrot­ny


SJP.pl

Patrz:

bezzwrotny

bezzwrotny

nie­pod­le­ga­ją­cy zwro­to­wi, nie­pod­le­ga­ją­cy spła­cie


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) nie­ob­ję­ty obo­wiąz­kiem zwro­tu

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Zby­szek otrzy­mał pomoc w po­sta­ci bezz­wrot­nej za­po­mo­gi.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. zwrot mrz., bezzwrotność ż.

 przysł. bezzwrotnie

Wiktionary


bezzwłocznie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) w spo­sób bezz­włocz­ny, na­tych­miast

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Wszel­kie re­kla­ma­cje będę roz­pa­try­wać uprzej­mie i bezz­włocz­nie, zgod­nie z za­sa­da­mi sfor­mu­ło­wa­ny­mi w pu­bli­ka­cjach Amway na temat wy­mia­ny to­wa­rów i zwro­tu pie­nię­dzy za zakup wad­li­wych to­wa­rów.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɛzˈːvwɔt͡ʃʲɲɛ, AS: be•zvu̯očʹńe

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezzwłoczność ż.

 przym. bezzwłoczny

Wiktionary


bezzwłoczność

→ bezz­włocz­ny


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bezz­włocz­ne

Wiktionary

Patrz:

bezzwłoczny

Powiązane:

 przym. bezzwłoczny

 przysł. bezzwłocznie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) niezwłoczność

Wiktionary


bezzwłoczny

na­tych­mia­sto­wy


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy na­stą­pić na­tych­miast, bez zwło­ki

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Ta roz­mo­wa nie ma dal­sze­go sensu. Gdyby de­cyz­ja na­le­ża­ła wy­łącz­nie do mnie, za­rzą­dził­bym bezz­włocz­ny sąd woj­sko­wy.

Wiktionary

Powiązane:

 przysł. bezzwłocznie

 rzecz. bezzwłoczność ż., zwłoka ż.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) niezwłoczny

Wiktionary


bezzębie

cał­ko­wi­ty brak zębów spo­wo­do­wa­ny nie­le­czo­ną próch­ni­cą, cho­ro­ba­mi przy­zę­bia lub ura­zem


SJP.pl

Bez­zę­bie – stan cał­ko­wi­te­go braku na­tu­ral­nych zębów. Może pro­wa­dzić do wielu za­bu­rzeń funk­cjo­no­wa­nia or­ga­niz­mu, jak na przy­kład zwięk­szo­ne­go ry­zy­ka ser­co­wo-na­czy­nio­we­go, cu­krzy­cy typu II i przew­le­kłej cho­ro­by nerek.

Wikipedia


bezzębne

rząd ssa­ków, któ­rych zęby nie mają ko­rze­ni i ema­lii; Eden­ta­ta


SJP.pl


bezzębność

→ bez­zęb­ny


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) brak zębów

Wiktionary

Patrz:

bezzębny

Wymowa:

IPA: bɛzˈːɛ̃mbnɔɕt͡ɕ, AS: be•zẽmbność

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezzębny

 przysł. bezzębnie

Wiktionary


bezzębny

1. nie­ma­ją­cy zębów; bez­zę­by;
2. śro­do­wi­sko­wo: słaby, bez­rad­ny


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) taki, który nie ma zębów; po­zba­wio­ny zębów

 (1.2) przen. słaby, bez­rad­ny i nie­groź­ny

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Drogę za­gro­dził jej żą­da­ją­cy dwóch zło­tych bez­zęb­ny klo­szard.

 (1.1) Sporo bez­zęb­nych kotów do­brze sobie w życiu radzi, ewen­tu­al­ne usu­wa­nie zębów to rów­nież nie jest dra­mat.

 (1.2) To bar­dzo ważna i po­trzeb­na usta­wa. Nie­ste­ty w for­mie, która zo­sta­ła za­pro­po­no­wa­na, jest bez­zęb­na.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɛzˈːɛ̃mbnɨ, AS: be•zẽmbny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezzębność ż., ząb mrz.

 przysł. bezzębnie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.2) bezsilny, nieskuteczny

Wiktionary


bezzęby

nie ma­ją­cy zębów; bez­zęb­ny


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) przest. taki, który nie ma zębów

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bezzębny

Wiktionary


bezład

brak or­ga­ni­za­cji, nie­po­rzą­dek, ba­ła­gan


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) stan braku ładu, po­rząd­ku

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezładny

 przysł. bezładnie

 rzecz. bezładność ż.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bajzel, bałagan, chaos, dezorganizacja, nieład, nieporządek, zamieszanie

Wiktionary


bezładniak

przed­sta­wi­ciel pod­kla­sy grzy­bów z klasy wor­kow­ców wła­ści­wych


SJP.pl


bezładniaki

pod­kla­sa grzy­bów z klasy wor­kow­ców wła­ści­wych


SJP.pl


bezładnie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) bez ładu; w ba­ła­ga­nie; bez or­ga­ni­za­cji

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezład mrz., bezładność ż.

 przym. bezładny

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) byle jak, chaotycznie, nieporządnie

Wiktionary


bezładniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: be­zład­nie


SJP.pl


bezładnik

daw­niej: osoba nie­po­rząd­na, nie­zor­ga­ni­zo­wa­na


SJP.pl


bezładność

stan be­zła­du; cha­o­tycz­ność


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest be­zład­ne; cecha tych, któ­rzy są be­zład­ni

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezład m.

 przym. bezładny

 przysł. bezładnie

Wiktionary


bezładny

cha­rak­te­ry­zu­ją­cy się bra­kiem ładu; nie­u­po­rząd­ko­wa­ny, cha­o­tycz­ny


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) po­zba­wio­ny ładu, po­rząd­ku

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Ze wzglę­du na czę­sto be­zład­ny roz­ród i ubo­gie wa­run­ki pa­nu­ją­ce w fa­bry­kach szcze­niąt, u szcze­niąt ho­do­wa­nych w tego typu miej­sach wy­stę­pu­je skłon­ność do zna­czą­cych pro­ble­mów zdro­wot­nych i be­ha­wio­ral­nych.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezład mrz., bezładność ż.

 przysł. bezładnie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) chaotyczny, nieskładny, nieskoordynowany, nieuporządkowany, niezorganizowany, zabałaganiony

Wiktionary


bezłodygowy

nie­po­sia­da­ją­cy ło­dy­gi


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) bot. taki, który nie po­sia­da ło­dy­gi

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. łodyga ż., łodyżka ż.

Wiktionary


bezłożyskowce

tak­son obej­mu­ją­cy ssaki z rzędu ste­kow­ców i na­drzę­du tor­ba­czy


SJP.pl


bezłożyskowiec

ssak ce­chu­ją­cy się pry­mi­tyw­nym ło­ży­skiem lub jego bra­kiem


SJP.pl


bezłuski

nie­po­kry­ty łu­ska­mi, np. mu­re­na be­złu­ska


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) zool. nie ma­ją­cy łusek, nie po­kry­ty łu­ska­mi

Wiktionary


bezłuskowy

nie­ma­ją­cy łusek


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) wojsk. o po­ci­sku, amu­ni­cji: nie ma­ją­cy łuski; o broni: wy­ko­rzy­stu­ją­cy takie po­ci­ski

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Oprócz skła­da­nych na­bo­jów łu­sko­wych znane są także skła­da­ne na­bo­je be­złu­sko­we (…).

Wiktionary


bezściełowy

o cho­wie: nie­u­ży­wa­ją­cy tra­dy­cyj­nej ściół­ki; bez­ściół­ko­wy, bez­ścio­ło­wy


SJP.pl


bezściółkowy

o cho­wie: nie­u­ży­wa­ją­cy tra­dy­cyj­nej ściół­ki; bez­ście­ło­wy, bez­ścio­ło­wy


SJP.pl


bezśladowo

→ bez­śla­do­wy


SJP.pl

Patrz:

bezśladowy

bezśladowy

nie­po­zo­sta­wia­ją­cy śla­dów


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) nie­zo­sta­wia­ją­cy śla­dów

Wiktionary

Powiązane:

 przysł. bezśladowo

Wiktionary


bezśnieżny

ce­chu­ją­cy się bra­kiem śnie­gu


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) cha­rak­te­ry­zu­ją­cy się bra­kiem śnie­gu

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Brak sze­ro­kiej sieci go­spo­darstw agro­tu­ry­stycz­nych wy­ni­ka rów­nież z nie­wiel­kich ko­rzy­ści fi­nan­so­wych w okre­sie zimy, szcze­gól­nie tak cie­płej i bez­śnież­nej jak w br.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɛɕˈːɲɛʒnɨ, AS: be•śńežny

Wiktionary

Powiązane:

 przysł. bezśnieżnie

Wiktionary


bezświerkowy

nies­kła­da­ją­cy się z świer­ków


SJP.pl


bezświetlność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bezś­wietl­ne

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bezświetlny

 przysł. bezświetlnie

Wiktionary


bezżenność

→ bez­żen­ny


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bez­żen­ne; cecha tych, któ­rzy są bez­żen­ni

Wiktionary

Patrz:

bezżenny

Powiązane:

 rzecz. bezżeństwo n., bezżennik m., bezżeniec m.

 przym. bezżenny

 przysł. bezżennie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) celibat; przest. bezżeństwo

Wiktionary


bezżenny

1. nie­ma­ją­cy żony;
2. taki, któ­re­go cha­rak­te­ry­stycz­ną cechą jest brak żony


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) zwy­kle o męż­czyź­nie: nie ma­ją­cy żony, bę­dą­cy ka­wa­le­rem; nie bę­dą­cy mężem, mał­żon­kiem

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bezżenność ż.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) nieżonaty

Wiktionary


bezżeństwo

niew­cho­dze­nie w zwią­zek mał­żeń­ski; bez­żen­ność, aga­mia


SJP.pl


bezżuchwowce

nad­gro­ma­da naj­pry­mi­tyw­niej­szych krę­gow­ców wod­nych; bez­szczę­kow­ce


SJP.pl

Bez­żu­chwow­ce, bez­szczę­kow­ce (Agnat­ha, czyt. "agna­ta") – tak­son pry­mi­tyw­nych, po­zba­wio­nych szczęk krę­gow­ców wod­nych, do któ­rych na­le­żą mi­no­goksz­tałt­ne i ślu­zi­coksz­tałt­ne oraz wy­mar­łe kost­no­pan­cer­ne, He­te­ro­stra­ci i The­lo­don­ti. W za­leż­no­ści od przy­ję­tej sy­ste­ma­ty­ki kla­sy­fi­ko­wa­ny jest w ran­dze nad­gro­ma­dy, su­per­gro­ma­dy lub in­fra­ty­pu.

Wikipedia


bezżuchwowiec

przed­sta­wi­ciel nad­gro­ma­dy krę­gow­ców wod­nych, cha­rak­te­ry­zu­ją­cych się bra­kiem kości szczę­ki; bez­szczę­ko­wiec


SJP.pl


bezżużlowy

po­zba­wio­ny żużlu


SJP.pl


bezżyłka

bez­żył­ka pla­mi­sta - ga­tu­nek ka­ra­cza­na


SJP.pl


bezżądłowe

1. nie­ma­ją­cy żądła;
2. o ce­chach bez­żą­dło­wych (ple­mię pszczół)


SJP.pl


bezżądłowy

1. nie­ma­ją­cy żądła;
2. o ce­chach bez­żą­dło­wych (ple­mię pszczół)


SJP.pl


bezżądły

nie­ma­ją­cy żądła


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) taki, który nie ma żądła

Wiktionary


bełchatowianin

miesz­ka­niec Beł­cha­to­wa


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Beł­cha­to­wa

 (1.2) osoba po­cho­dzą­ca z Beł­cha­to­wa, uro­dzo­na w Beł­cha­to­wie

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɛwxatɔˈvʲjä̃ɲĩn, AS: beu̯χatovʹi ̯ä̃ńĩn

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bełchatów mrz.

:: fż. bełchatowianka ż.

 przym. bełchatowski

Wiktionary


bełchatowianka

miesz­kan­ka Beł­cha­to­wa


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Beł­cha­to­wa

 (1.2) ko­bie­ta po­cho­dzą­ca z Beł­cha­to­wa, uro­dzo­na w Beł­cha­to­wie

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɛwxatɔˈvʲjãnka, AS: beu̯χatovʹi ̯ãnka

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bełchatów mrz.

:: fm. bełchatowianin mos.

 przym. bełchatowski

Wiktionary


bełchatowski

przy­miot­nik od: Beł­cha­tów


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy Beł­cha­to­wa, zwią­za­ny z Beł­cha­to­wem

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɛwxaˈtɔfsʲci, AS: beu̯χatofsʹḱi

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bełchatów mrz., bełchatowianin mos., bełchatowianka ż.

Wiktionary


bełchatów

mia­sto w Pol­sce


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce;

Wiktionary

Beł­cha­tów – mia­sto po­wia­to­we w wo­je­wództ­wie łódz­kim, sie­dzi­ba po­wia­tu beł­cha­tow­skie­go i gminy wiej­skiej Beł­cha­tów. Po­ło­żo­ne na Wznie­sie­niach Po­łud­nio­wo­ma­zo­wiec­kich, w me­zo­re­gio­nie Wy­so­czyz­na Beł­cha­tow­ska nad rzeką Ra­ków­ką, ok. 50 km na po­łud­nie od Łodzi i ok. 25 km na za­chód od Piotr­ko­wa Try­bu­nal­skie­go.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Beł­cha­tów i Wie­luń leżą w wo­je­wództ­wie łódz­kim.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɛwˈxatuf, AS: beu̯χatuf

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bełchatowianin mos., bełchatowianka ż.

 przym. bełchatowski

Wiktionary


bełchów

wieś w wo­je­wództ­wie łódz­kim


SJP.pl

Beł­chów – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie łódz­kim, w po­wie­cie ło­wic­kim, w gmi­nie Nie­bo­rów.

Wieś ar­cy­bi­skup­stwa gnieź­nień­skie­go w ziemi raw­skiej wo­je­wództ­wa raw­skie­go w 1792 roku.

Wikipedia


bełcik

naz­wi­sko


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od bełt

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) To nie bełt, lecz tylko mały beł­cik.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bełt m.

Wiktionary


bełczyna

wieś w Pol­sce


SJP.pl

Beł­czy­na – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie lwó­wec­kim, w gmi­nie Wleń, na Po­gó­rzu Ka­czaw­skim w Su­de­tach.

Wikipedia


bełdany

je­zio­ro w Pol­sce


SJP.pl

Beł­da­ny – je­zio­ro po­lo­dow­co­we, ryn­no­we znaj­du­ją­ce się w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim, w po­wie­cie pi­skim, w gmi­nie Ru­cia­ne-Nida, w ca­ło­ści na te­re­nie Ma­zur­skie­go Parku Kra­jo­bra­zo­we­go, oto­czo­ne sos­no­wo - świer­ko­wy­mi la­sa­mi Pu­szczy Pi­skiej.

Zbior­nik usy­tu­o­wa­ny jest na wy­so­ko­ści 116 m n.p.m., obec­nie po­wierzch­nia to 944 ha i z bie­giem lat staje się coraz mniej­sza.

Wikipedia


bełdański

przy­miot­nik od: Beł­da­ny (je­zio­ro w Pol­sce)


SJP.pl


bełdów

wieś w wo­je­wództ­wie łódz­kim


SJP.pl

Beł­dów – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie łódz­kim, w po­wie­cie zgier­skim, w gmi­nie Alek­san­drów Łódz­ki.

Obec­nie znaj­du­je się tu sie­dzi­ba so­łect­wa i szko­ła pod­sta­wo­wa.

Wikipedia


bełk

rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) daw. ryb. za­głę­bie­nie w dnie morza, to­piel wodna, głę­bia

 (1.2) gw-pl|Ma­zo­wsze. brzuch

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bełk – część wsi Ochot­ni­ca Dolna w woj. ma­ło­pol­skim, w pow. no­wo­tar­skim, w gmi­nie Ochot­ni­ca Dolna
  • Bełk – przy­sió­łek wsi Cisek w woj. opol­skim, w pow. kę­dzie­rzyń­sko-ko­ziel­skim, w gmi­nie Cisek
  • Bełk – część wsi Czu­dec w woj. pod­kar­pac­kim, w pow. strzy­żow­skim, w gmi­nie Czu­dec
  • Bełk – wieś w woj. ślą­skim, w pow. ryb­nic­kim, w gmi­nie Czer­wion­ka-Le­szczy­ny
  • Bełk – wieś w woj. świę­to­krzy­skim, w pow. ję­drze­jow­skim, w gmi­nie Imiel­no
  • Bełk – wieś w woj. war­miń­sko-ma­zur­skim, w pow. dział­dow­skim, w gmi­nie Lidz­bark
  • Bełk – gro­ma­da
  • Bełk – dawna gmina
  • Bełk – potok, do­pływ Odry

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Z głę­bin morza da­le­kich a z bełku prze­pa­dłe­go po­wró­cił, żeby u stopy bra­ter­skiej jasne czoło po­ło­żyć.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɛwk, AS: beu̯k

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) głębia

Wiktionary


bełkaczek

ro­dzaj sko­ru­pia­ków z rzędu obu­no­gów


SJP.pl


bełkocik

zdrob­nie­nie od: beł­kot


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od beł­kot

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bełkot m.

Wiktionary


bełkot

1. niez­ro­zu­mia­ła, nie­wy­raź­na mowa lub nie­ar­ty­ku­ło­wa­ne dźwię­ki;
2. po­zba­wio­na sensu wy­po­wiedź


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) nie­wy­raź­na mowa, beł­ko­ta­nie

 (1.2) pot. wy­po­wiedź nie ma­ją­ca sensu, z któ­rej nic kon­kret­ne­go nie wy­ni­ka; mowa trawa, pu­sto­sło­wie

Wiktionary

Przykłady

 (1.2) Wska­za­ny przez Cie­bie ar­ty­kuł to przy­kład na­u­ko­we­go beł­ko­tu – brzmi mą­drze, ale nic z niego nie wy­ni­ka.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbɛwkɔt, AS: beu̯kot

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bełkotliwość ż., bełkotka ż., bełkotanie n., bełkocik mrz.

 czas. bełkotać

 przym. bełkotliwy

 przysł. bełkotliwie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.2) kit, gadka szmatka, bzdura, nonsens

Wiktionary


bełkotanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) mó­wie­nie w spo­sób nie­wy­raź­ny, niez­ro­zu­mia­ły

 (1.2) przen. wy­ra­ża­nie się w spo­sób nie­lo­gicz­ny, nie­zbor­ny i za­wi­ły

Wiktionary

Beł­ko­ta­nie – cięż­ka po­stać dys­la­lii po­le­ga­ją­ca na nie­moż­no­ści pra­wi­dło­we­go wy­ma­wia­nia dźwię­ków. Do beł­ko­ta­nia za­li­cza się re­ra­nie (nie­pra­wi­dło­we wy­ma­wia­nie gło­ski „r” np.: rower = lowel); se­ple­nie­nie i sze­ple­nie­nie (nie­pra­wi­dło­we wy­ma­wia­nie gło­sek „s” i „sz” np.: sta­cja = szta­cja, posz­ła = posła); znieksz­tał­ce­niom może ule­gać wy­mo­wa in­nych gło­sek np.: „k”, „l”, „p” i in.

Wikipedia

Powiązane:

 rzecz. bełkot m., bełkotliwość ż., bełkotka ż.

 czas. bełkotać

 przym. bełkotliwy

 przysł. bełkotliwie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) gulgotanie

Wiktionary


bełkotać

mówić be­zład­nie lub od rze­czy


SJP.pl

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. za­beł­ko­tać)

 (1.1) wy­po­wia­dać słowa w spo­sób bar­dzo nie­wy­raź­ny, trud­ny do zro­zu­mie­nia

 (1.2) for­mu­ło­wać wnio­ski bar­dzo nie­jas­no

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Z pi­jac­kim upo­rem jął beł­ko­tać coś o spi­sku.

 (1.2) Na­prze­ciw ka­ry­ka­tu­ral­nie przed­sta­wio­ne­go Sejmu, w któ­rym po­sło­wie beł­ko­czą i dzie­lą włos na czwo­ro, po­sta­wił Ró­że­wicz sa­me­go księ­dza Skar­gę.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bełkot m., bełkotanie n., bełkotka ż., bełkotliwość ż., wybełkotanie n., zabełkotanie n.

 czas. wybełkotać dk., zabełkotać dk.

 przym. bełkotliwy

 przysł. bełkotliwie

Wiktionary


bełkotka

urzą­dze­nie słu­żą­ce do wpro­wa­dza­nia gazu lub pary pod po­wierzch­nię cie­czy; bar­bo­ter


SJP.pl

Beł­kot­ka − naj­star­sze i naj­słyn­niej­sze źró­dło w Iwo­ni­czu-Zdro­ju, po­ło­żo­ne w zam­knię­ciu do­lin­ki wci­na­ją­cej się od wscho­du po­mię­dzy Górę Wi­niar­ską (na pół­no­cy) a Prze­dziw­ną (na po­łud­niu). Leży na wy­so­ko­ści ok. 445 m n.p.m., u po­łud­nio­wych pod­nó­ży Góry Wi­niar­skiej.

Wikipedia


bełkotliwie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) w spo­sób beł­kot­li­wy

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Tadek mówił tak beł­kot­li­wie, że nikt go nie ro­zu­miał.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bełkotanie n., bełkot mrz., bełkotliwość ż.

 przym. bełkotliwy

 czas. bełkotać

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) niezrozumiale

Wiktionary


bełkotliwiej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: beł­kot­li­wie


SJP.pl


bełkotliwość

→ beł­kot­li­wy


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest beł­kot­li­we; cecha tych, któ­rzy są beł­kot­li­wi

Wiktionary

Patrz:

bełkotliwy

Powiązane:

 przym. bełkotliwy

 przysł. bełkotliwie

 rzecz. bełkot mrz., bełkotanie n.

 czas. bełkotać

Wiktionary


bełkotliwy

po­dob­ny do beł­ko­tu


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) brzmią­cy jak beł­kot; wy­po­wia­da­ny beł­ko­tem

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Jego wy­ja­śnie­nia były beł­kot­li­we — nikt nic z tego nie zro­zu­miał.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bełkot mrz., bełkotanie n., bełkotliwość ż.

 czas. bełkotać ndk.

 przysł. bełkotliwie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) niewyraźny, niezrozumiały

Wiktionary


bełski

przy­miot­nik od: Bełz, mia­sto na Ukra­i­nie


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Beł­zem, do­ty­czą­cy Bełza

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bełz m., bełzianin m., bełzianka ż.

Wiktionary


bełsznica

wieś w wo­je­wództ­wie ślą­skim


SJP.pl

Bełsz­ni­ca ( Belsch­nitz) – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ślą­skim, w po­wie­cie wo­dzi­sław­skim, w gmi­nie Go­rzy­ce. W la­tach 1945–1954 sie­dzi­ba gminy Bełsz­ni­ca.

Wikipedia


bełt

1. beł­ta­nie się wody; plusk;
2. na­sa­da strza­ły z trze­ma od­po­wied­nio wy­kro­jo­ny­mi pió­ra­mi;
3. strza­ła, po­cisk do kuszy;
4. cie­śni­na mor­ska


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) hist. wojsk. po­cisk kuszy;

 (1.2) lotka, na­sa­da strza­ły z pió­ra­mi

 (1.3) ryb. drąg słu­żą­cy ry­ba­kom do mą­ce­nia wody i na­ga­nia­nia ryb w sieci

 (1.4) geogr. wąski przes­myk, cie­śni­na

 (1.5) książk. szum, plusk wody

 (1.6) pot. wy­mio­ci­ny

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) pot. tanie wino ni­skiej ja­ko­ści lub mie­szan­ka wódki z innym wy­ro­bem al­ko­ho­lo­wym

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (3.1) mit­słow. demon polny wa­bią­cy po­dróż­nych na bez­dro­ża;

Wiktionary

Bełt – po­cisk przez­na­czo­ny do wy­strze­li­wa­nia z kuszy. W po­rów­na­niu ze strza­łą sto­so­wa­ną w łu­kach, jest od niej krót­szy, cięż­szy i grub­szy.

Po­dob­nie jak w strza­le, ca­łość bełtu two­rzą: grot, pro­mień i nie­kie­dy lotka. Jego za­sięg i pręd­kość lotu uza­leż­nio­na jest za­rów­no od kuszy i jej siły na­cią­gu, jak i od dłu­go­ści oraz masy sa­me­go bełtu.

Wikipedia

Przykłady

 (1.2) Co chwi­la bełt strza­ły do cię­ci­wy przy­kła­dał i pu­szczał nie­chyb­ne­go po­słań­ca śmier­ci w tłok naj­więk­szy.

 (1.6) (…) przez więk­szość czasu mu­sia­łam za­sła­niać oczy[,] bo by po­szedł bełt (…).

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɛwt, AS: beu̯t

Wiktionary

Powiązane:

 czas. bełtać ndk., zbełtać się dk., wybełtać dk.

 rzecz.

:: zdrobn. bełcik mrz.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) pocisk, strzała

 (1.2) lotka

 (1.4) przesmyk, cieśnina

 (1.6) rzygowiny

 (2.1) jabol, alpaga, patyk, sikacz, wino marki wino, wino patykiem pisane, szampan za 23, lej na mur, łzy sołtysa; slang. barbolec, burak, ćmaga / śmaga, kijak, klos, kwacz, korbolak, maliniak, siara, sikol, szlamp, zbełt / zbełtak, żur

Wiktionary


bełtanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|beł­tać.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. zabełtanie n.

 czas. bełtać ndk., zabełtać dk.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) mieszanie

Wiktionary


bełtać

po­tocz­nie: mie­szać, mącić ciecz


SJP.pl

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. zbeł­tać)

 (1.1) pot. mącić ciecz

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbɛwtat͡ɕ, AS: beu̯tać

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bełt m., bełtanie n.

 czas. zabełtać dk.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) mącić, mieszać

Wiktionary


bełtowski

naz­wi­sko


SJP.pl


bełtwa

bełt­wa fe­sto­no­wa - ga­tu­nek krąż­ko­pła­wa wy­stę­pu­ją­cy w Oce­a­nie At­lan­tyc­kim i Morzu Pół­noc­nym


SJP.pl


bełty

po­tocz­nie: kiep­skie, tanie wino; al­pa­ga, móz­go­trzep, jabol, pryta, siara, wiń­sko


SJP.pl

Bełty ("Bełcz, Bolc") – pol­ski herb szla­chec­ki.

Wikipedia


bełwin

Beł­win (nazwa obocz­na: Bet­win, Бовино) – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie pod­kar­pac­kim, w po­wie­cie prze­my­skim, w gmi­nie Prze­myśl. Ma sta­tus so­łect­wa.

Wikipedia


bełz

mia­sto na Ukra­i­nie


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Ukra­i­nie, w ob­wo­dzie lwow­skim, w re­jo­nie so­kal­skim, nad So­ło­ki­ją i Rze­czy­cą, do 1951 roku znaj­do­wa­ło się w gra­ni­cach Pol­ski;

Wiktionary

Bełz ( Белз, ‏בעלז‎) – mia­sto na Ukra­i­nie, w ob­wo­dzie lwow­skim, w re­jo­nie czer­wo­no­grodz­kim, po­ło­żo­ne nad rze­ka­mi So­ło­ki­ją i Rze­czy­cą, 4 km w linii pro­stej od gra­ni­cy z Pol­ską. Sie­dzi­ba hro­ma­dy Bełz.

W mie­ście jest sta­cja ko­le­jo­wa Bełz. W gra­ni­cach mia­sta znaj­du­je się dawna wieś Wit­ków. Daw­niej do Bełza na­le­ża­ło Za­bło­cie.

Wikipedia

Powiązane:

 rzecz. bełzianin mos., bełzianka ż.

 przym. bełski

Wiktionary


bełza

naz­wi­sko, m.in. Józef Bełza (1805-1888) - pol­ski che­mik; Igor Bełza (1904-1994) - ro­syj­ski mu­zy­ko­log i kom­po­zy­tor po­cho­dze­nia pol­skie­go


SJP.pl

Bełza – pol­ski herb szla­chec­ki, od­mia­na herbu Ja­strzę­biec, z no­bi­li­ta­cji.

Wikipedia


bełzianin

miesz­ka­niec Bełza


SJP.pl


bełzianka

miesz­kan­ka Bełza


SJP.pl


bełżanin

miesz­ka­niec Bełż­ca


SJP.pl


bełżanka

miesz­kan­ka Bełż­ca


SJP.pl


bełżec

wieś w Pol­sce


SJP.pl

Beł­żec (nazwa hi­sto­rycz­na: Świę­cie, do 29 maja 1953 "Beł­zec") – wieś (daw­niej mia­sto) w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, w po­wie­cie to­ma­szow­skim. Sie­dzi­ba gminy Beł­żec. Leży przy dro­dze kra­jo­wej nr 17

Beł­żec uzy­skał lo­ka­cję miej­ską w 1607 r., zde­gra­do­wa­ny przed 1676 r. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa za­moj­skie­go. W la­tach 1973–1991 w gmi­nie To­ma­szów Lu­bel­ski.

Wikipedia


bełżecki

przy­miot­nik od: Beł­żec


SJP.pl


bełżyce

mia­sto w Pol­sce


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce;

Wiktionary

Beł­ży­ce (jid. בעלזשיצע) – mia­sto w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, w po­wie­cie lu­bel­skim, sie­dzi­ba gminy miej­sko-wiej­skiej Beł­ży­ce. Po­ło­żo­ne na Rów­ni­nie Beł­życ­kiej.

Pry­wat­ne mia­sto szla­chec­kie lo­ko­wa­ne w 1417 roku, po­ło­żo­ne było w dru­giej po­ło­wie XVI wieku w po­wie­cie lu­bel­skim w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Na cmen­ta­rzu w Beł­ży­cach znaj­du­je się zbio­ro­wa mo­gi­ła więź­niów z obozu na Maj­dan­ku.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɛwˈʒɨt͡sɛ, AS: beu̯žyce

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bełżyczanin m., bełżyczanka ż., Bełżec m.

 przym. bełżycki

Wiktionary


bełżycki

przy­miot­nik od: Beł­ży­ce


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z Beł­ży­ca­mi, do­ty­czą­cy Beł­życ

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɛwˈʒɨt͡sʲci, AS: beu̯žycʹḱi

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bełżyce nmos., bełżyczanin m., bełżyczanka ż., Bełżec m.

Wiktionary


bełżyczanin

miesz­ka­niec Beł­życ


SJP.pl


bełżyczanka

miesz­kan­ka Beł­życ


SJP.pl


beśka

naz­wi­sko


SJP.pl


beż

kolor lub jakaś rzecz ma­ją­ca ten kolor


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) kolor po­dob­ny do ko­lo­ru kawy z mle­kiem

 (1.2) część odzie­ży w ko­lo­rze beżu (1.1)

przy­miot­nik

 (2.1) ma­ją­cy kolor kawy z mle­kiem

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Ona wy­bra­ła spor­to­wy sa­mo­chód, który miał wy­raź­ny od­cień beżu.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɛʃ, AS: beš

Wiktionary

Powiązane:

 przym. beżowy

Wiktionary

Synonimy:

 (2.1) beżowy

Wiktionary


beżowawy

przy­po­mi­na­ją­cy kolor be­żo­wy


SJP.pl


beżowiuchny

zdrob­nie­nie od: be­żo­wy


SJP.pl


beżowo

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) od­przym. → be­żo­wy

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Po­la­kie­ro­wa­łam paz­nok­cie na be­żo­wo.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɛˈʒɔvɔ, AS: bežovo

Wiktionary

Powiązane:

 zob. beżowy.

Wiktionary


beżowobrązowy

brą­zo­wy o be­żo­wym od­cie­niu


SJP.pl

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) brą­zo­wy z od­cie­niem be­żo­wym

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Wi­dzia­łaś może moją be­żo­wo­brą­zo­wą ło­pat­kę?

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɛʒɔvɔbrɔ̃w̃ˈzɔvɨ, AS: bežovobrõũ̯zovy

Wiktionary


beżowomiodowy

mio­do­wy o od­cie­niu be­żo­wym


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) mio­do­wy z od­cie­niem be­żo­wym

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) To be­żo­wo­mio­do­we cia­sto jest cał­kiem smacz­ne. Jak się na­zy­wa?

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɛʒɔvɔ̃mʲjɔˈdɔvɨ, AS: bežovõmʹi ̯odovy

Wiktionary


beżowoszary

szary o od­cie­niu be­żo­wym


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) szary z od­cie­niem be­żo­wym

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Skąd się wzię­ła ta plama na be­żo­wo­sza­rej spód­ni­cy?

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɛʒɔvɔˈʃarɨ, AS: bežovošary

Wiktionary


beżowość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest be­żo­we; cecha tych, któ­rzy są be­żo­wi

Wiktionary

Powiązane:

 przym. beżowy

 przysł. beżowo

Wiktionary


beżowy

ma­ją­cy kolor kawy z mle­kiem, pia­sko­wy; beż (w uży­ciu przy­miot­ni­ko­wym)


SJP.pl

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) ma­ją­cy kolor kawy z mle­kiem lub pia­sku

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Mój pier­wszy sa­mo­chód był be­żo­wy.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɛˈʒɔvɨ, AS: bežovy

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. beżowość ż., beż m.

 przysł. beżowo

 przym. beż

Wiktionary


bfg

skrót od: Ban­ko­wy Fun­dusz Gwa­ran­cyj­ny


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • BFG Tech­no­lo­gies – pro­du­cent kart gra­ficz­nych
  • BFG – Ban­ko­wy Fun­dusz Gwa­ran­cyj­ny
  • BFG9000 – fik­cyj­na broń po­ja­wia­ją­ca się w grach kom­pu­te­ro­wych firmy id Soft­wa­re

Wikipedia


bg

Bank Gdań­ski SA


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bee Gees – bry­tyj­ski ze­spół mu­zycz­ny
  • .bg – do­me­na in­ter­ne­to­wa przy­pi­sa­na dla stron in­ter­ne­to­wych z Buł­ga­rii
  • Bg, BG – przer­wa ener­ge­tycz­na (z ang. band gap)
  • Bi­blia gdań­ska – pol­ski prze­kład Bi­blii
  • BG – Buł­ga­ria (oz­na­cze­nie ko­do­we ISO 3166-1 w wer­sji dwu­li­te­ro­wej alfa-2)

Wikipedia


bgk

[czy­taj: be-gie-KA] skrót od: Bank Go­spo­dar­stwa Kra­jo­we­go


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bank Go­spo­dar­stwa Kra­jo­we­go (BGK) – bank pań­stwo­wy z sie­dzi­bą w War­sza­wie
  • Bank Go­spo­dar­stwa Kra­jo­we­go w War­sza­wie – gmach Cen­tra­li BGK w War­sza­wie
  • Bank Go­spo­dar­stwa Kra­jo­we­go w Łodzi – bu­dy­nek BGK w Łodzi
  • BGK –

Wikipedia


bgw

1. skrót od: Biuro Go­spo­dar­ki Wod­nej;
2. dawne wy­daw­nict­wo w Pol­sce


SJP.pl


bgż

skrót od: Bank Go­spo­dar­ki Żyw­no­ścio­wej


SJP.pl


bh

sym­bol bohru, pier­wiast­ka che­micz­ne­go


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • bh – dwuz­nak
  • .bh – do­me­na in­ter­ne­to­wa dla stron in­ter­ne­to­wych z Bah­raj­nu
  • Bh – sym­bol bohru, pier­wiast­ka che­micz­ne­go
  • BH – kod przy­pi­sa­ny Kró­le­stwu Bah­raj­nu we­dług stan­dar­du ISO 3166-1 alfa-2
  • B&H Air­li­nes – bo­śniac­kie na­ro­do­we linie lot­ni­cze
  • BH Air – buł­gar­ska czar­te­ro­wa linia lot­ni­cza
  • Avia BH-1 – pro­to­typ cze­cho­sło­wac­kie­go sa­mo­lot spor­to­we­go z okre­su mię­dzy­wo­jen­ne­go
  • Avia BH-2 – pro­to­typ cze­cho­sło­wac­kie­go sa­mo­lo­tu spor­to­we­go z okre­su mię­dzy­wo­jen­ne­go
  • Avia BH-3 – cze­cho­sło­wac­ki sa­mo­lot my­śliw­ski z okre­su mię­dzy­wo­jen­ne­go
  • Avia BH-33 – cze­cho­sło­wac­ki sa­mo­lot my­śliw­ski z okre­su mię­dzy­wo­jen­ne­go

Wikipedia


bhagawadgita

Bha­ga­wad­gi­ta (san­skryt भगवद्गीता "Bhagavadgītā", Pieśń Pana) – gita (pieśń) w for­mie dia­lo­gu sta­no­wią­ca nie­wiel­ką część epic­kie­go po­e­ma­tu Ma­hab­ha­ra­ty (ok. 700 strof "Bhisz­ma-Parwa", roz­dzia­ły 23–40). Jedna ze świę­tych ksiąg hin­du­iz­mu skom­po­no­wa­na naj­praw­do­po­dob­niej po­mię­dzy III a II wie­kiem p.n.e.

Wikipedia


bhakta

w hin­du­iz­mie: wiel­bi­ciel, żar­li­wy wyz­naw­ca


SJP.pl

Bhak­ta (też: "bhak­ti­jo­gin") – w hin­du­iz­mie, a szcze­gól­nie w śi­wa­iz­mie i wisz­nu­iz­mie, osoba prak­ty­ku­ją­ca bhak­ti­jo­gę.

Bhak­ta stara się osią­gnąć wyz­wo­le­nie (róż­nie ro­zu­mia­ne w za­leż­no­ści od wyz­na­wa­nej re­li­gii) po­przez roz­wi­nię­cie in­ten­syw­nej i be­zin­te­re­sow­nej mi­ło­ści do Boga.

Wikipedia


bhakti

ścież­ka od­da­nia, wiel­bie­nie, mi­łość do Boga


SJP.pl

Bhak­ti (sanskr. "bhak­ti" – przy­wią­za­nie, mi­łość; ter­min zwy­kle od­da­wa­ny jako po­boż­ność) – forma re­li­gij­no­ści w hin­du­iz­mie prze­ja­wia­ją­ca się głę­bo­kim emo­cjo­nal­nym i in­te­lek­tu­al­nym od­da­niem bogu, któ­rej me­ta­fo­rą może być mi­łos­ny zwią­zek z bó­stwem, a za­ra­zem niez­wy­kle silny, ży­wio­ło­wy ruch re­li­gij­no-spo­łecz­ny. Osoba prak­ty­ku­ją­ca bhak­ti na­zy­wa­na jest bhak­tą.

Wikipedia


bhangra

in­dyj­ski (hin­du­ski) styl mu­zycz­ny


SJP.pl

Bhan­gra (język pen­dżab­ski: ਭੰਗੜਾ trb. [pə̀ŋgɽäː]) – ro­dzaj mu­zy­ki i tańca po­cho­dzą­cy z Pen­dża­bu. Pier­wot­nie ro­dzaj tańca wy­ko­ny­wa­ne­go przez rol­ni­ków pod­czas Wa­i­sak­hi, pen­dżab­skie­go świę­ta wios­ny.

Współ­cze­śnie tą nazwą okre­śla się też od­mia­na mu­zy­ki pop, bę­dą­cą po­łą­cze­niem róż­nych ele­men­tów za­chod­nie­go rocka i tra­dy­cyj­nej pen­dżab­skiej mu­zy­ki.

Wikipedia


bhangramuffin

[czy­taj: ban­gra­ma­fin] ga­tu­nek mu­zycz­ny, od­mia­na dan­ce­hal­lu, na którą wpływ miała bhan­gra i inna in­diań­ska mu­zy­ka


SJP.pl


bhk

Bank Hand­lo­wo-Kre­dy­to­wy SA


SJP.pl


bhopal

[czy­taj bopal] mia­sto w In­diach


SJP.pl

Bho­pal (hindi भोपाल, trb.: "Bho­pal", trl.: "Bhopāl"; ang. "Bho­pal") – mia­sto w środ­ko­wych In­diach, sto­li­ca stanu Mad­hya Pra­desh, na wy­ży­nie Dekan, nad sztucz­ny­mi i na­tu­ral­ny­mi zbior­ni­ka­mi wod­ny­mi. Około 2 mln miesz­kań­ców. Ważny węzeł ko­mu­ni­ka­cyj­ny.

W nocy z 2 na 3 grud­nia 1984 roku w za­kła­dach che­micz­nych firmy "Union Car­bi­de India Ltd" miała miej­sce ka­ta­stro­fa – ot­wo­rzył się zawór bez­pie­czeń­stwa na zbior­ni­ku ma­ga­zy­no­wym za­wie­ra­ją­cym sil­nie tok­sycz­ny izo­cy­ja­nian me­ty­lu.

Wikipedia


bhp

[czy­taj: be-ha-PE lub jako całe, od­mien­ne wy­ra­że­nie] skrót od: bez­pie­czeń­stwo i hi­gie­na pracy; BHP


SJP.pl

skró­to­wiec

 (1.1) = Bez­pie­czeń­stwo i Hi­gie­na Pracy (zbiór norm do­ty­czą­cych metod za­cho­wa­nia bez­pie­czeń­stwa i hi­gie­ny w miej­scu pracy i wy­po­czyn­ku)

Wiktionary

Bhp (daw­niej Bipa) – we­dług oz­na­czeń PKP seria oso­bo­wych pię­tro­wych wa­go­nów ko­le­jo­wych, bu­do­wa­nych w za­kła­dach VEB Wag­gon­bau Görlitz w la­tach 1959–1977. Po­jazd ba­zo­wał na roz­wią­za­niach przed­wo­jen­nych, ale był dość no­wo­czes­ną kon­struk­cją. Był cha­rak­te­ry­stycz­nym po­ja­zdem w kra­jach so­cja­li­stycz­nych.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Prze­pi­sów BHP na­le­ży bezwz­ględ­nie prze­strze­gać.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɛ‿xa‿ˈpɛ, AS: be‿χa‿pe

Wiktionary


bhubaneswar

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto we wschod­nich In­diach, sto­li­ca stanu Orisa;

Wiktionary

Bhu­ba­nes­war (hindi भुवनेश्वर, trb.: "Bhu­ba­neś­war", trl.: "Bhu­va­neś­var"; orija ଭୁବନେଶ୍ବର; ang. "Bhu­ba­nes­war") – mia­sto we wschod­nich In­diach, sto­li­ca stanu Orisa, w del­cie rzeki Ma­ha­na­di. Około 647,2 tys. miesz­kań­ców.

Wikipedia

Powiązane:

 rzecz. Bhubaneśwar m.

 przym. bhubaneswarski

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) Bhubaneśwar

Wiktionary


bhujangasana

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) jedna z asan; po­zy­cja le­żą­ca na brzu­chu, w któ­rej klat­ka pier­sio­wa jest unie­sio­na do góry, lekko wspie­ra­jąc się na rę­kach

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) pozycja kobry, pozycja węża, kobra, wąż

Wiktionary


bhutan

[czy­taj: butan] pań­stwo w Azji ze sto­li­cą w Thimp­hu; Kró­le­stwo Bhu­ta­nu


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. polit. pań­stwo w Azji ze sto­li­cą w Thimp­hu;

Wiktionary

Bhu­tan ( འབྲུག་ཡུལ་, Bhu­tan), ofi­cjal­nie Kró­le­stwo Bhu­ta­nu (dzongk­ha འབྲུག་ཡུལ་, ang. King­dom of Bhu­tan) – pań­stwo śród­lą­do­we w Azji Po­łud­nio­wej, we wschod­nich Hi­ma­la­jach, gra­ni­czą­ce na pół­no­cy, za­cho­dzie i wscho­dzie z Chi­na­mi, a na po­łud­niu z In­dia­mi. Ofi­cjal­na nazwa "Druk Jul" oz­na­cza Kró­le­stwo Smoka.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Bhu­tan to gó­rzy­ste małe pań­stwo na po­łud­nio­wych zbo­czach Hi­ma­la­jów.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbutãn, AS: butãn

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bhutańczyk mos., Bhutanka ż.

 przym. bhutański

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) ofic. urz. Królestwo Bhutanu

Wiktionary


bhutanka

[czy­taj: bu­tan­ka] oby­wa­tel­ka Bhu­ta­nu


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) oby­wa­tel­ka Bhu­ta­nu

Wiktionary

Wymowa:

IPA: buˈtãŋka, AS: butãŋka

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bhutan mrz.

:: fm. Bhutańczyk mos.

 przym. bhutański

Wiktionary


bhutańczyk

[czy­taj: bu­tań­czyk] oby­wa­tel Bhu­ta­nu


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) oby­wa­tel Bhu­ta­nu

Wiktionary

Wymowa:

IPA: buˈtãj̃n͇t͡ʃɨk, AS: butãĩ ̯ṇčyk

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bhutan mrz.

:: fż. Bhutanka ż.

 przym. bhutański

Wiktionary


bhutański

[czy­taj: bu­tań­ski] przy­miot­nik od: Bhu­tan


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) od­no­szą­cy się do Bhu­ta­nu, pań­stwa w Azji

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Cu­dzo­zie­miec musi naj­pierw skon­tak­to­wać się z bhu­tań­skim biu­rem po­dró­ży i usta­lić har­mo­no­gram po­by­tu: co chce zwie­dzać, jak długo, gdzie miesz­kać, co jadać.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: buˈtãj̃sʲci, AS: butãĩ ̯sʹḱi

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bhutan mrz., Bhutańczyk mos., Bhutanka ż.

Wiktionary


bi

po­tocz­nie o bi­sek­su­a­li­ście; bi­seks


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pot. bi­sek­su­a­li­sta

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (2.1) pot. bi­sek­su­a­list­ka

 (2.2) daw. środ. polit. skr. bi­bu­ła (ma­te­ria­ły agi­ta­cyj­ne)

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (3.1) ar­che­ol. ro­dzaj ne­fry­to­wych dy­sków wyt­wa­rza­nych w sta­ro­żyt­nych Chi­nach

przy­miot­nik

 (4.1) pot. bi­sek­su­al­ny

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bi – szwaj­car­ska nazwa gminy Binn
  • BI – ana­li­ty­ka biz­ne­so­wa (), pro­ces przeksz­tał­ca­nia da­nych w in­for­ma­cje, a in­for­ma­cji w wie­dzę, która może być wy­ko­rzy­sta­na do zwięk­sze­nia kon­ku­ren­cyj­no­ści przed­się­bior­stwa
  • .bi – do­me­na in­ter­ne­to­wa przy­pi­sa­na do Bu­run­di
  • Bi – (Biot) jed­nost­ka na­tę­że­nia prądu elek­trycz­ne­go, jed­nost­ka po­chod­na w ukła­dzie miar CGS. 1Bi = 10A
  • Bi – (łac. bi­se­mu­tum, bis­mut­hum lub bis­mu­tum), Biz­mut, pier­wia­stek che­micz­ny, metal bloku p ukła­du okre­so­we­go
  • Bi – ro­dzaj ne­fry­to­wej ozdo­by w sta­ro­żyt­nych Chi­nach
  • Bee

Wikipedia

Wymowa:

IPA: bʲi, AS: bʹi

Wiktionary


bi-

prze­dro­stek

 (1.1) dwu-

 (1.2) obu-

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) bisek­cja

 (1.2) bila­te­ral­ny

Wiktionary


bi-pi

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) środ. harc. Ro­bert Baden-Po­well, twór­ca ska­u­tin­gu

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Zo­staw­cie świat lep­szym niż go za­sta­li­ście, tak mówił Bi-Pi i teraz ja tak mówię do wszyst­kich har­ce­rzy.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲi‿pʲi, AS: bʹi‿pʹi

Wiktionary


biacetyl

[czy­taj: bi-ace­tyl] or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny zbu­do­wa­ny z dwóch grup ace­ty­lo­wych; dwu­a­ce­tyl, dia­ce­tyl


SJP.pl


biada

wy­krzy­knik wy­ra­ża­ją­cy gro­żą­ce komuś nie­bez­pie­czeń­stwo, nie­szczę­ście itp.


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) daw. nie­szczę­ście

 (1.2) daw. bieda

wy­krzy­knik

 (2.1) wska­zu­je na to, że coś lub kogoś czeka wiel­kie nie­szczę­ście

Wiktionary

Przykłady

 (2.1) Biada nam! bę­dzie­my zgu­bie­ni.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲjada, AS: bʹi ̯ada

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biadanie n.

 czas. biadać

Wiktionary


biadacz

wieś w wo­je­wództ­wie opol­skim


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bia­dacz – wieś w woj. opol­skim, w pow. klucz­bor­skim, w gmi­nie Klucz­bork
  • Bia­dacz – wieś w woj. opol­skim, w pow. opol­skim, w gmi­nie Łub­nia­ny
  • Bia­dacz – część wsi Wę­dzi­na w woj. ślą­skim, w pow. lu­bli­niec­kim, w gmi­nie Cias­na
  • Bia­dacz – inna nazwa przy­siół­ka Gro­szów w woj. opol­skim, w pow. strze­lec­kim, w gmi­nie Strzel­ce Opol­skie
  • Bia­da­czew
  • Bia­dacz­ka

Wikipedia


biadanie

uża­la­nie się, la­ment, bia­do­le­nie


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) gło­śne wy­ra­ża­nie żalu

Wiktionary

Powiązane:

 czas. biadać ndk.

 wykrz. biada

 rzecz. biada ż.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) lamentowanie

Wiktionary


biadaszka

wieś w Pol­sce


SJP.pl

Bia­dasz­ka – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie mi­lic­kim, w gmi­nie Ciesz­ków.

W la­tach 1975–1998 wieś ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa wroc­ław­skie­go.

Wikipedia


biadać

na­rze­kać, la­men­to­wać; uża­lać się, skar­żyć się, bia­do­lić (po­tocz­nie)


SJP.pl

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) wołać biada; uskar­żać się gło­śno na coś

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny bia­dać się

 (2.1) daw. wkła­dać wy­si­łek w coś

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Ze­no­bia biada na swój los.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biada ż., biadanie n.

 czas. biadolić

 wykrz. biada

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) labidzić, labodzić, lamentować, narzekać, niestetać, utyskiwać, żalić się; war. biadolić

 (2.1) war. biedzić się

Wiktionary


biadolenie

po­tocz­nie: uża­la­nie się, la­ment, bia­da­nie


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|bia­do­lić.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲjadɔˈlɛ̃ɲɛ, AS: bʹi ̯adolẽńe

Wiktionary

Powiązane:

 czas. biadolić

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) jeremiada, narzekanie, jęczenie, zrzędzenie

Wiktionary


biadolić

po­tocz­nie: na­rze­kać, la­men­to­wać; uża­lać się, skar­żyć się, bia­dać


SJP.pl

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) lek­cew. gło­śno wy­po­wia­dać żale (cha­rak­ter emo­cjo­nal­ny, dra­ma­tycz­ny, zwy­kle o wydź­wię­ku kpią­cym, kry­tycz­nym)

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biadolenie n.

 czas. biadać

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) jęczeć, kwilić, marudzić, pojękiwać, skomleć, utyskiwać, narzekać, użalać się, lamentować, war. biadać

Wiktionary


biafra

re­gion w Ni­ge­rii (w okre­sie od maja roku 1967 do stycz­nia roku 1970 - pań­stwo, Re­pu­bli­ka Bia­fry)


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. kra­i­na w po­łud­nio­wo-wschod­niej Ni­ge­rii

 (1.2) hist. geogr. pań­stwo ist­nie­ją­ce w la­tach 1967–1970 w Afry­ce, na wy­brze­żu obec­nej Ni­ge­rii;

 (1.3) daw. geogr. za­to­ka Bonny;

Wiktionary

Bia­fra (Re­pu­bli­ka Bia­fry) – pań­stwo, które ist­nia­ło w po­łud­nio­wo-wschod­niej Ni­ge­rii od 30 maja 1967 do 15 stycz­nia 1970 i obej­mo­wa­ło ob­szar w oko­li­cy wy­brze­ży Ni­ge­rii i Ka­me­ru­nu. Jego nazwa po­cho­dzi od za­to­ki Bia­fra, czę­ści Za­to­ki Gwi­nej­skiej.

Wikipedia

Powiązane:

 rzecz. Biafrańczyk mos., Biafranka ż.

 przym. biafrański

Wiktionary

Synonimy:

 (1.2) ofic. Republika Biafra

Wiktionary


biafranka

miesz­kan­ka Bia­fry


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka (hist. oby­wa­tel­ka) Bia­fry

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Biafra ż.

:: fm. Biafrańczyk mos.

 przym. biafrański

Wiktionary


biafrańczyk

miesz­ka­niec Bia­fry


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec (hist. oby­wa­tel) Bia­fry

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Biafra ż.

:: fż. Biafranka ż.

 przym. biafrański

Wiktionary


biafrański

przy­miot­nik od: Bia­fra, kra­i­na w Ni­ge­rii


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Bia­frą, od­no­szą­cy się do Bia­fry

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Biafrańczyk mos., Biafranka ż., Biafra ż.

Wiktionary


biaks

1. na­rzę­dzie ju­bi­ler­skie do wier­ce­nia i szli­fo­wa­nia
2. ro­dzaj rdze­nia fer­ry­to­we­go


SJP.pl

Biaks ( bia­xial – dwu­o­sio­wy) – rdzeń z fer­ry­tu o pro­sto­kąt­nej pętli hi­ste­re­zy w po­sta­ci pro­sto­pa­dło­ścia­nu o dwóch pro­sto­pa­dłych, nie­prze­ci­na­ją­cych się ot­wo­rach. Spo­ra­dycz­nie sto­so­wa­ny w nie­wiel­kich, szyb­kich pa­mię­ciach fer­ry­to­wych o or­ga­ni­za­cji 2D i ma­gne­tycz­nych ele­men­tach lo­gicz­nych.

Wikipedia


bialanin

1. miesz­ka­niec miej­sco­wo­ści, któ­rej nazwa roz­po­czy­na się od "Biała", np. Biała Pod­la­ska;
2. miesz­ka­niec Bia­łe­go (wsi w pol­sce)


SJP.pl


bialanka

1. miesz­kan­ka miej­sco­wo­ści, któ­rej nazwa roz­po­czy­na się od "Biała", np. Biała Pod­la­ska;
2. miesz­kan­ka Bia­łe­go (wsi w pol­sce)


SJP.pl


bialczanin

miesz­ka­niec Bia­łej Pod­la­skiej (mia­sta w Pol­sce); Bial­szcza­nin


SJP.pl


bialczanka

miesz­kan­ka Bia­łej Pod­la­skiej (mia­sta w Pol­sce); Bial­szczan­ka


SJP.pl


biali

taki jak świe­ży śnieg; prze­ciw­staw­ny do czar­ne­go


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • biali – od­mia­na czło­wie­ka
  • Biali – obóz po­li­tycz­ny w Kró­le­stwie Pol­skim
  • Biali – prze­ciw­ni­cy bol­sze­wi­ków pod­czas wojny do­mo­wej w Rosji (1917–1923)

Wikipedia


bialik

naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Cha­jim Nach­man Bia­lik – ży­dow­ski poeta
  • Józef Bia­lik – pol­ski ma­sarz
  • Mayim Bia­lik – ame­ry­kań­ska ak­tor­ka i ne­u­ro­bio­loż­ka

Wikipedia


bialski

1. przy­miot­nik od: Biała, Biała Piska, Biała Raw­ska;
2. przy­miot­nik od: Biała Pod­la­ska; bial­sko­pod­la­ski, pod­la­sko­bial­ski (rza­dziej)


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Gó­ra­mi Bial­ski­mi, do­ty­czą­cy Gór Bial­skich

 (1.2) zwią­za­ny z Białą, do­ty­czą­cy Bia­łej

 (1.3) zwią­za­ny z Białą Pod­la­ską, do­ty­czą­cy Bia­łej Pod­la­skiej

 (1.4) zwią­za­ny z Białą Piską, do­ty­czą­cy Bia­łej Pi­skiej

 (1.5) zwią­za­ny z Białą Raw­ską, do­ty­czą­cy Bia­łej Raw­skiej

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Biała ż.

 przysł. biało

 przym. bialskopodlaski

Wiktionary

Synonimy:

 (1.3) bialskopodlaski

Wiktionary


bialskopodlaski

→ Biała Pod­la­ska; bial­ski, pod­la­sko­bial­ski (rza­dziej)


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) geogr. do­ty­czą­cy Bia­łej Pod­la­skiej; zwią­za­ny z Białą Pod­la­ską

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bialanin mos., bialanka ż., Biała Podlaska ż.

 przym. bialski

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bialski

Wiktionary


bialskopodlaskie

→ Biała Pod­la­ska; bial­ski, pod­la­sko­bial­ski (rza­dziej)


SJP.pl


bialszczanin

miesz­ka­niec Bia­łej Pod­la­skiej (mia­sta w Pol­sce); Bial­cza­nin


SJP.pl


bialszczanka

miesz­kan­ka Bia­łej Pod­la­skiej (mia­sta w Pol­sce); Bial­czan­ka


SJP.pl


bialuchny

zdrob­nie­nie od: biały; bie­luch­ny, bia­lut­ki (bie­lut­ki), bia­luś­ki (bie­luś­ki)


SJP.pl


bialusieńki

zdrob­nie­nie od: bia­luś­ki


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) pot. zdrobn. od: biały

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲjaluˈɕɛ̇̃ɲci, AS: bʹi ̯aluśė̃ńḱi

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bieluchny

Wiktionary


bialuteńki

zdrob­nie­nie od: bia­lut­ki


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) pot. zdrobn. od: biały

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲjaluˈtɛ̃ɲci, AS: bʹi ̯alutẽńḱi

Wiktionary

Powiązane:

 przym. biały, bieluchny

 rzecz. biały mos.

Wiktionary


bialutki

zdrob­nie­nie od: biały; bia­luch­ny (bie­luch­ny), bie­lut­ki, bia­luś­ki (bie­luś­ki)


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) zdrobn. od: biały

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Mówią "bie­lut­kie chmur­ki" za­miast bia­lut­kie, "are­o­klub" za­miast ae­ro­klub, "are­o­bik" za­miast ae­ro­bik, że bę­dzie "zero stop­ni" za­miast zero.

 (1.1) Trud­no uwie­rzyć, że bia­lut­kie, po­zba­wio­ne tłu­szczu mięso kre­we­tek, ho­ma­rów, ośmior­nic, kal­ma­rów – to praw­dzi­wa bomba szkod­li­wych skład­ni­ków.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲjaˈlutʲci, AS: bʹi ̯alutʹḱi

Wiktionary

Powiązane:

 przym. biały, bieluchny

 rzecz. biały mos.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bialuśki, bieluśki, bielutki

Wiktionary


bialuśki

zdrob­nie­nie od: biały; bia­luch­ny (bie­luch­ny), bia­lut­ki (bie­lut­ki), bie­luś­ki


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) pot. zdrobn. od: biały

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲjaˈluɕci, AS: bʹi ̯aluśḱi

Wiktionary


bianco

[czy­taj: bian­ko] puste miej­sce w peł­no­moc­nict­wie, ra­chun­ku lub innym do­ku­men­cie hand­lo­wym; blan­co, blan­ko


SJP.pl

Bian­co – miej­sco­wość i gmina we Wło­szech, w re­gio­nie Ka­la­bria, w pro­win­cji Reg­gio Ca­la­bria.

We­dług da­nych na rok 2004 gminę za­miesz­ki­wa­ło 4019 osób, 129,6 os./km².

Wikipedia


biandria

[czy­taj: bi-an­dria] za­war­cie przez ko­bie­tę no­we­go związ­ku mał­żeń­skie­go bez roz­wią­za­nia po­przed­nie­go; dwu­mę­stwo


SJP.pl


bianka

imię żeń­skie


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|ż.;

 (1.2) astr. jeden z księ­ży­ców Urana;

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bian­ka – imię żeń­skie po­cho­dzą­ce z ję­zy­ka wło­skie­go (bian­co – biały). Ob­cho­dzi imie­ni­ny 2 grud­nia.
  • Bian­ca – od­mia­na wi­no­ro­śli wy­ho­do­wa­na na Wę­grzech
  • (218) Bian­ca – pla­ne­to­i­da pasa głów­ne­go
  • Bian­ka – księ­życ Urana
  • Bjan­ka (pio­sen­kar­ka)
  • po­stać w Po­skro­mie­niu zło­śni­cy Wil­lia­ma Szek­spi­ra
  • tytuł filmu fa­bu­lar­ne­go w re­ży­se­rii Nanno Mo­ret­tie­go.
  • Blan­che
  • Bian­chi
  • Bian­ki
  • Bian­co (ujed­noz­nacz­nie­nie)

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ˈbʲjãŋka, AS: bʹi ̯ãŋka

Wiktionary


biarritz

[czy­taj: bjaRIC] mia­sto we Fran­cji


SJP.pl

Biar­ritz (gask. "Biàrritz", bask. "Miar­rit­ze") – miej­sco­wość i gmina we Fran­cji, w re­gio­nie Nowa Ak­wi­ta­nia, w de­par­ta­men­cie Pi­re­ne­je At­lan­tyc­kie.

We­dług da­nych na rok 1990 gminę za­miesz­ki­wa­ły 28 742 osoby, a gę­stość za­lud­nie­nia wy­no­si­ła 2465 osób/km² (wśród 2290 gmin ów­czes­nej – sta­rej Ak­wi­ta­nii Biar­ritz pla­so­wa­ła się na 10. miej­scu pod wzglę­dem licz­by lud­no­ści, na­to­miast pod wzglę­dem po­wierzch­ni na miej­scu 953.). Po­pu­lar­na miej­sco­wość tu­ry­stycz­na ze wzglę­du na do­god­ne wa­run­ki sur­fin­go­we.

Wikipedia


bias

spo­łecz­ne i ide­o­we prze­ko­na­nia nie­uś­wia­da­mia­ne przez ba­da­cza


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bias (Landy) – miej­sco­wość i gmina we Fran­cji, w re­gio­nie Nowa Ak­wi­ta­nia, w de­par­ta­men­cie Landy
  • Bias (Lot i Ga­ron­na) – miej­sco­wość i gmina we Fran­cji, w re­gio­nie Nowa Ak­wi­ta­nia, w de­par­ta­men­cie Lot i Ga­ron­na
  • bias (elek­tro­ni­ka) – tech­ni­ka utrzy­my­wa­nia nie­ze­ro­wej war­to­ści (na­pię­cia lub prądu)
  • Bias (syn Amy­ta­o­na) – w mi­to­lo­gii grec­kiej syn Amy­ta­o­na, król Argos
  • Bias (syn Le­lek­sa) – w mi­to­lo­gii grec­kiej syn Le­lek­sa, za­bi­ty przez Py­la­sa
  • Bias (syn Pria­ma) – w mi­to­lo­gii grec­kiej syn Pria­ma
  • Bias z Prie­ny – jeden z sied­miu mędr­ców grec­kich
  • Bjas (rzeka) – rzeka w In­diach

Wikipedia


biathlon

[czy­taj: biat­lon] dy­scy­pli­na spor­tu zi­mo­we­go skła­da­ją­ca się z biegu nar­ciar­skie­go i strze­la­nia; biat­lon; diath­lon; diat­lon; dwu­bój zi­mo­wy


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) sport. zob. biat­lon.

Wiktionary

Biath­lon, biat­lon, dwu­bój zi­mo­wy ( bi – dwu, gr. "áthlon" – za­wo­dy, na­gro­da) – zi­mo­wa dy­scy­pli­na spor­tu, łą­czą­ca biegi nar­ciar­skie ze strze­lect­wem. Po­le­ga na biegu na okre­ślo­nym dy­stan­sie (zwy­kle od 7,5 do 20 km), w cza­sie któ­re­go za­wod­ni­cy 2 lub 4 razy zaj­mu­ją sta­no­wi­ska na strzel­ni­cy, przyj­mu­jąc po­sta­wę sto­ją­cą lub le­żą­cą, od­da­jąc za każ­dym razem po 5 strza­łów. Roz­gry­wa­ny jest rów­nież biath­lon letni.

Wikipedia

Powiązane:

 przym. biatlonowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) biatlon, dwubój zimowy

Wiktionary


biathlonista

męż­czyz­na, chło­pak upra­wia­ją­cy biath­lon (biat­lon); biat­lo­ni­sta


SJP.pl


biathlonistka

→ biat­lo­nist­ka


SJP.pl

Patrz:

biatlonistka

biathlonowy

zwią­za­ny z biath­lo­nem (biat­lo­nem, dwu­bo­jem zi­mo­wym); biat­lo­no­wy


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) sport. zob. biat­lo­no­wy.

Wiktionary

Powiązane:

 przym. biatlonowy

Wiktionary


biatlon

dy­scy­pli­na spor­tu zi­mo­we­go skła­da­ją­ca się z biegu nar­ciar­skie­go i strze­la­nia; biath­lon; diath­lon; diat­lon; dwu­bój zi­mo­wy


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) sport. zi­mo­wa dy­scy­pli­na spor­tu skła­da­ją­ca się z biegu nar­ciar­skie­go i strze­la­nia;

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biatlonista m., biatlonistka ż.

 przym. biatlonowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) dwubój zimowy, biathlon

Wiktionary


biatlonista

męż­czyz­na, chło­pak upra­wia­ją­cy biat­lon (biath­lon); biath­lo­ni­sta


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) sport. spor­to­wiec, który upra­wia biat­lon

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Biat­lo­ni­sta był szyb­ki, ale stra­cił prze­wa­gę na strzel­ni­cy.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biatlon m.

:: fż. biatlonistka ż.

 przym. biatlonowy

Wiktionary


biatlonistka

→ biath­lo­nist­ka


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) sport. ko­bie­ta, która upra­wia biat­lon

Wiktionary

Patrz:

biathlonistka

Wymowa:

IPA: ˌbʲjatlɔ̃ˈɲistka, AS: bʹi ̯atlõńistka

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biatlon m.

:: fm. biatlonista m.

 przym. biatlonowy

Wiktionary


biatlonowy

zwią­za­ny z biat­lo­nem (biath­lo­nem, dwu­bo­jem zi­mo­wym); biath­lo­no­wy


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) sport. zwią­za­ny z biat­lo­nem (biath­lo­nem)

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) W pier­wot­nym zna­cze­niu, szta­fe­ta to dru­ży­no­wa kon­ku­ren­cja spor­to­wa (bie­go­wa, pły­wac­ka, nar­ciar­ska, biat­lo­no­wa lub łyż­wiar­ska), w któ­rej człown­ko­wie dru­ży­ny jeden po dru­gim prze­cho­dzą przez etapy, prze­ka­zu­jąc ko­lej­kę po­przez wło­że­nie w rękę pa­łecz­ki lub po pro­stu przez dotyk.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biatlon mrz., biathlon mrz., biatlonista mos., biatlonistka ż.

 przym. biathlonowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) war. biathlonowy

Wiktionary


biała

taki jak świe­ży śnieg; prze­ciw­staw­ny do czar­ne­go


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce;

 (1.2) geogr. rzeka, prawy do­pływ Du­naj­ca;

 (1.3) geogr. rzeka, prawy do­pływ Wisły;

 (1.4) geogr. daw­niej mia­sto, a obec­nie część Biel­ska-Bia­łej;

 (1.5) geogr. wieś na Ukra­i­nie, w re­jo­nie czort­kow­skim ob­wo­du tar­no­pol­skie­go, po­ło­żo­na nad rzeką Seret;

 (1.6) geogr. wieś na Ukra­i­nie w re­jo­nie tar­no­pol­skim ob­wo­du tar­no­pol­skie­go, po­ło­żo­na nad rzeką Seret;

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Biała – herb szla­chec­ki
  • Biała – mia­sto
  • Biała – część mia­sta Rze­szo­wa
  • Biała – osied­le w Rze­szo­wie
  • Biała – dawne mia­sto, a obec­nie wschod­nia część śród­mie­ścia Biel­ska-Bia­łej
  • Biała – wieś w pow. le­gnic­kim, w gmi­nie Choj­nów
  • Biała – wieś w pow. świd­nic­kim, w gmi­nie Mar­ci­no­wi­ce
  • Biała – wieś w pow. tu­chol­skim, w gmi­nie Tu­cho­la
  • Biała – część wsi Pysz­ko­wo w pow. włoc­ław­skim, w gmi­nie Cho­decz
  • Biała – wieś w pow. ra­dzyń­skim, w gmi­nie Ra­dzyń Pod­la­ski
  • Biała – wieś w pow. kut­now­skim, w gmi­nie Żych­lin
  • Biała – wieś w pow. pa­ję­czań­skim, w gmi­nie Rzą­śnia

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Przez Białą prze­bie­ga droga wo­je­wódz­ka nr 414.

 (1.2) Biała to rzeka w Ma­ło­pol­sce.

 (1.3) Na sto­kach Klim­czo­ka znaj­du­ją się źró­dła Bia­łej.

 (1.4) W Bia­łej uro­dzi­ła się bab­cia Zofia.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲjawa, AS: bʹi ̯au̯a

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bialski

 rzecz. bialanin, bialanka

Wiktionary


białaczka

cho­ro­ba ukła­du krwiot­wór­cze­go o cha­rak­te­rze no­wot­wo­ro­wym, po­le­ga­ją­ca na nad­mier­nym, nie­kon­tro­lo­wa­nym two­rze­niu się oraz nie­pra­wi­dło­wym doj­rze­wa­niu krwi­nek bia­łych (le­u­ko­cy­tów); le­u­ke­mia


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) med. nad­mier­ne wyt­wa­rza­nie bia­łych krwi­nek;

Wiktionary

Bia­łacz­ka (łac. "le­u­ca­e­mia") – grupa no­wot­wo­rów zło­śli­wych o róż­nym prze­bie­gu i ob­ja­wach, która jest spo­wo­do­wa­na pa­to­lo­gicz­nym klo­nal­nym roz­ro­stem ko­mó­rek ukła­du krwiot­wór­cze­go o róż­nym stop­niu doj­rza­ło­ści w szpi­ku kost­nym, a także w wę­złach chłon­nych i na­rzą­dach krwiot­wór­czych okre­su pło­do­we­go (wą­tro­ba, śle­dzio­na), a w póź­niej­szym eta­pie rów­nież w in­nych tkan­kach. W kon­sek­wen­cji cho­ro­by do­cho­dzi do za­bu­rzeń ilo­ścio­wych i ja­ko­ścio­wych ko­mó­rek krwi ob­wo­do­wej.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Zdia­gno­zo­wa­nie bia­łacz­ki wy­ma­ga spe­cja­li­stycz­nych badań krwi obej­mu­ją­cych ba­da­nie ko­mó­rek krwi w szpi­ku i krwi ob­wo­do­wej.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲjaˈwat͡ʃka, AS: bʹi ̯au̯ačka

Wiktionary

Powiązane:

 przym. białaczkowy, białaczkotwórczy

 czas. bielić

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) leukemia, leukoza

Wiktionary


białaczkotwórczy

sprzy­ja­ją­cy roz­wo­jo­wi bia­łacz­ki


SJP.pl


białaczkowiec

czło­wiek cier­pią­cy na bia­łacz­kę


SJP.pl


białaczkowy

przy­miot­nik od: bia­łacz­ka


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) med. zwią­za­ny z bia­łacz­ką

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. białaczka ż.

Wiktionary


białaczowianin

miesz­ka­niec Bia­ła­czo­wa (mia­sta w Pol­sce)


SJP.pl


białaczowianka

miesz­kan­ka Bia­ła­czo­wa (mia­sta w Pol­sce)


SJP.pl


białaczowski

→ Bia­ła­czów


SJP.pl

Patrz:

Białaczów

białaczów

mia­sto w Pol­sce


SJP.pl

}|-

Bia­ła­czów – mia­sto w Pol­sce, po­ło­żo­ne w wo­je­wództ­wie łódz­kim, w po­wie­cie opo­czyń­skim, w gmi­nie Bia­ła­czów, sie­dzi­ba miej­sko-wiej­skiej gminy Bia­ła­czów oraz rzym­sko­ka­to­lic­kiej pa­ra­fii św. Jana Chrzci­cie­la. W po­bli­żu miej­sco­wo­ści znaj­du­je się re­zer­wat leśny Bia­ła­czów.

Wikipedia


białagłowa

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) stpol. ko­bie­ta

 (1.2) stpol. mę­żat­ka

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲjawaɡˈwɔva, AS: bʹi ̯au̯agu̯ova

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. białagłowka ż.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) białogłowa

 (1.2) białogłowa

Wiktionary


białagłowka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) stpol. młoda ko­bie­ta, nie­zbyt roz­trop­na

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲjawaɡˈwɔfka, AS: bʹi ̯au̯agu̯ofka

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. białagłowa ż., białogłowa ż.

Wiktionary


białas

lek­ce­wa­żą­ce okre­śle­nie czło­wie­ka rasy bia­łej


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pot. slang. czło­wiek o bla­dej skó­rze

 (1.2) pot. slang. pejor. czło­wiek o bia­łej skó­rze, czło­wiek bia­łej rasy

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Adam Bia­łas (ur. 1987) – pol­ski le­karz
  • An­drzej Bia­łas (ur. 1936) – pol­ski fizyk
  • Bar­ba­ra Bia­łas (ur. 1989) – pol­ska ju­docz­ka
  • Cze­sław Bia­łas (1909–1989) – pol­ski dzia­łacz tu­ry­stycz­ny i spo­łecz­nik
  • Cze­sław Bia­łas (1931–1991) – pol­ski sztan­gi­sta
  • Ed­mund Bia­łas (1919–1991) – pol­ski pił­karz
  • Fran­ci­szek Bia­łas (1900–1970) – pol­ski po­li­tyk i dzia­łacz związ­ko­wy
  • Fran­ci­szek Ksa­we­ry Bia­łas (1878–1936) – pol­ski du­chow­ny rzym­sko­ka­to­lic­ki, wer­bi­sta, si­no­log
  • Jan Bia­łas (ur. 1952–1975) – pol­ski pił­karz
  • Jo­lan­ta Perek-Bia­łas (ur. 1973) – pol­ska so­cjo­loż­ka i eko­no­mist­ka
  • Le­o­ka­dia Bia­łas-Cież – pol­ska ma­te­ma­tycz­ka
  • Lu­cjan Bia­łas (1940–2023) – pol­ski pił­karz

Wikipedia

Przykłady

 (1.2) Na co się ga­pisz bia­ła­sie?

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biel m., białość ż., bielenie n.

:: fż. białaska ż.

 przym. biały

 czas. bielić ndk.

 przysł. biało

Wiktionary


białasik

naz­wi­sko


SJP.pl


białaska

po­gard­li­wie: ko­bie­ta rasy bia­łej


SJP.pl


białaszewo

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bia­ła­sze­wo – wieś w wo­je­wództ­wie pod­la­skim, w po­wie­cie gra­jew­skim, w gmi­nie Gra­je­wo
  • Bia­ła­sze­wo – osada leśna w wo­je­wództ­wie pod­la­skim, w po­wie­cie gra­jew­skim, w gmi­nie Gra­je­wo
  • Bia­ła­sze­wo – gro­ma­da
  • Bia­ła­sze­wo – dawna gmina

Wikipedia


białaszów

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wieś na Ukra­i­nie, w re­jo­nie zdoł­bu­szow­skim ob­wo­du ró­wień­skie­go

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bia­ła­szów – wieś w ob­wo­dzie ró­wień­skim, w re­jo­nie ostrog­skim
  • Bia­ła­szów – wieś w ob­wo­dzie ró­wień­skim, w re­jo­nie zdoł­bu­now­skim
  • Bia­ła­szów – wieś w ob­wo­dzie ró­wień­skim, w re­jo­nie ró­wień­skim, w hro­ma­dzie Ostróg
  • Bia­ła­szów – wieś w ob­wo­dzie wo­łyń­skim, w re­jo­nie ko­wel­skim

Wikipedia

Powiązane:

 rzecz. białaszowianin m., białaszowianka ż.

 przym. białaszowski

Wiktionary


białaszówka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wieś na Ukra­i­nie, w re­jo­nie be­re­zień­skim ob­wo­du ró­wień­skie­go

Wiktionary

Bia­ła­szów­ka ( Балашівка, "Ba­ła­sziw­ka") – wieś na Ukra­i­nie, w ob­wo­dzie ró­wień­skim, w re­jo­nie ró­wień­skim, w hro­ma­dzie Be­reź­ne. W 2001 li­czy­ła 2169 miesz­kań­ców.

W okre­sie mię­dzy­wo­jen­nym wieś znaj­do­wa­ła się w gra­ni­cach II RP, wcho­dząc w skład gminy Be­reź­ne w po­wie­cie ko­sto­pol­skim, w wo­je­wództ­wie wo­łyń­skim.

Wikipedia

Powiązane:

 przym. białaszówecki

Wiktionary


białawo

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) lekko biało; nie cał­kiem biało

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Jej włosy były już tro­chę siwe, wy­glą­da­ły bia­ła­wo.

Wiktionary

Powiązane:

 przym. białawy

 rzecz. bielak mzw., białość ż.

Wiktionary


białaworóżowy

ró­żo­wy o bia­ła­wym od­cie­niu


SJP.pl

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) ró­żo­wy o bia­ła­wym od­cie­niu

Wiktionary


białawoszary

szary o od­cie­niu bia­ła­wym


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) szary z od­cie­niem bia­ła­wym

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Nie za­ma­wia­li­śmy ta­kiej bia­ła­wo­sza­rej szaf­ki. W ka­ta­lo­gu była ala­ba­stro­wa.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲjawavɔˈʃarɨ, AS: bʹi ̯au̯avošary

Wiktionary


białawozielony

zie­lo­ny o bia­ła­wym od­cie­niu


SJP.pl


białawość

→ bia­ła­wy


SJP.pl

Patrz:

białawy

białawożółtawy

nieco żółty o bia­ła­wym od­cie­niu


SJP.pl


białawożółty

żółty o bia­ła­wym od­cie­niu


SJP.pl


białawy

zbli­żo­ny do bia­łe­go, nie do końca biały, pra­wie biały


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy kolor po­dob­ny do bia­łe­go; nie­zu­peł­nie biały, pra­wie biały, jasny

Wiktionary

Zo­bacz też: Bia­ła­wy w in­nych zna­cze­niach tej nazwy.

Bia­ła­wy – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie wo­łow­skim, w gmi­nie Wiń­sko.

Do 2023 r. miej­sco­wość była przy­siół­kiem wsi Bia­ła­wy Małe.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Pro­fe­sor z roz­wi­chrzo­ną czu­pry­ną prze­le­wał z re­tor­ty do re­tor­ty mętną bia­ła­wą ciecz, mie­szał ją z sub­stan­cja­mi, za­war­ty­mi w sze­re­gach pro­bó­wek, przy­go­to­wu­jąc jakąś re­ak­cję.

 (1.1) Męż­czyz­na wy­róż­niał się na skrzy­żo­wa­niu, dzię­ki kur­czo­wo trzy­ma­ne­mu, bia­ła­we­mu te­le­fo­no­wi.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲjaˈwavɨ, AS: bʹi ̯au̯avy

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biały mos., białość ż., biel ż., bielak mzw.

 przym. biały, bielecki

 przysł. białawo, biało

 temsłow. biało-

 czas. bielić

Wiktionary


białczak

naz­wi­sko


SJP.pl


białczyk

naz­wi­sko


SJP.pl

Biał­czyk (niem. "Neu Balz") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bu­skim, w po­wie­cie go­rzow­skim, w gmi­nie Wit­ni­ca.

W obec­nym kształ­cie pow­sta­ła w 1945 r. i skła­da się z kilku daw­nych, odręb­nych miej­sco­wo­ści. Nazwę miej­sco­wo­ści usta­li­ła poz­nań­ska ko­mi­sja po­wo­ła­na do spol­szcze­nia nazw nie­miec­kich w Do­li­nie Dol­nej Odry, zat­wier­dza­jąc ją 8 li­sto­pa­da i ogła­sza­jąc w Poz­nań­skim Dzien­ni­ku Wo­je­wódz­kim z 1945 r. w nu­me­rze 12. Wów­czas nazwa od­no­si­ła się je­dy­nie do "Neu Balz".

Wikipedia


białczyn

wieś w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Biał­czyn – wieś w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim, w po­wie­cie bra­niew­skim, w gmi­nie Pie­nięż­no
  • Biał­czyn – osada w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim, w po­wie­cie bra­niew­skim, w gmi­nie Pie­nięż­no

Wikipedia


białczyński

naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Cze­sław Biał­czyń­ski – pol­ski pi­sarz
  • Hen­ryk Biał­czyń­ski – pol­ski sta­ty­styk

Wikipedia


białe

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) pion­ki, bier­ki bia­łe­go ko­lo­ru

forma przy­miot­ni­ka.

 (2.1) lm. nmos. od: biały

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Białe – osada leśna w woj. ku­jaw­sko-po­mor­skim, w pow. byd­go­skim, w gmi­nie Ko­ro­no­wo
  • Białe – wieś w woj. ku­jaw­sko-po­mor­skim, w pow. świec­kim, w gmi­nie Je­że­wo
  • Białe – część wsi Szcza­wa w woj. ma­ło­pol­skim, w pow. li­ma­now­skim, w gmi­nie Szcza­wa
  • Białe – wieś w woj. ma­zo­wiec­kim, w pow. go­sty­niń­skim, w gmi­nie Go­sty­nin
  • Białe – przy­sió­łek wsi Rze­mień w woj.pod­kar­pac­kim, w pow. mie­lec­kim, w gmi­nie Przec­ław
  • Białe – wieś w woj. pod­la­skim, w pow. su­wal­skim, w gmi­nie Su­wał­ki
  • Białe – osada w woj. za­chod­nio­po­mor­skim, w pow. szcze­ci­nec­kim, w gmi­nie Szcze­ci­nek
  • Białe – gro­ma­da
  • Białe – dawna gmina wiej­ska ist­nie­ją­ca w XIX wieku w gu­ber­ni war­szaw­skie
  • Białe – dawna gmina ist­nie­ją­ca w la­tach 1861–1923 w gu­ber­ni wi­teb­skiej
  • Białe – hi­sto­rycz­na nazwa miej­sco­wo­ści Bie­ła­je w ob­wo­dzie wi­teb­skim, w re­jo­nie uszac­kim
  • Białe – wieś w ob­wo­dzie gro­dzień­skim w re­jo­nie gro­dzień­skim w siel­so­wie­cie Po­rze­cze

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Po­wszech­nie wie­rzy się, że białe wy­gry­wa­ją.

 (1.1) O tym, kto gra bia­ły­mi de­cy­du­ją re­gu­ły da­ne­go tur­nie­ju.

Wiktionary

Powiązane:

 przym. biały

 rzecz. biały mos., bielak mzw.

Wiktionary


białecki

naz­wi­sko


SJP.pl

Bie­łec­ki, Bia­łec­ka – pol­skie naz­wi­sko, w Pol­sce nosi je ponad 5000 osób.

Wikipedia


białek

daw­niej: ko­bie­ta za­męż­na, nie­wia­sta, bia­ło­gło­wa


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bia­łek – pol­skie naz­wi­sko
  • Bia­łek – wieś w woj. łódz­kim, w pow. piotr­kow­skim, w gmi­nie Gorz­ko­wi­ce
  • Bia­łek – góra w Ma­sy­wie Śnież­ni­ka w Su­de­tach
  • bia­łek – zwy­cza­jo­wa nazwa śli­ma­ków z ro­dza­ju Ca­ry­chium
    • bia­łek ma­lut­ki
    • bia­łek wys­mu­kły

Wikipedia


białka

daw­niej: ko­bie­ta za­męż­na, nie­wia­sta, bia­ło­gło­wa


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) daw. ko­bie­ta za­męż­na

 (1.2) stpol. bułka pszen­na

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. lp.; M., B. i W. lm. od: biał­ko

Wiktionary

Na tę stro­nę wska­zu­je „biał­ko”. Zo­bacz też: biał­ko jaja ku­rze­go.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Niech­ciał z nami prze­sta­wać, niech­ciał bydła pasać,// Le­piey mu za biał­ka­mi po uli­cach hasać

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲjawka, AS: bʹi ̯au̯ka

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biały mos., biel ż., białko n.

 czas. bielić

 przym. biały

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) białogłowa

Wiktionary


białko

1. przeź­ro­czy­sta część pta­sie­go jaja;
2. po­tocz­nie: biała, nie­przej­rzy­sta część gałki ocz­nej;
3. wy­stę­pu­ją­cy we wszyst­kich ży­wych or­ga­niz­mach wie­lo­czą­stecz­ko­wy zwią­zek che­micz­ny zbu­do­wa­ny z co najm­niej stu ami­nok­wa­sów po­łą­czo­nych wią­za­nia­mi pep­ty­do­wy­mi; pro­te­i­na


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) biol. anat. kulin. płyn­na i przez­ro­czy­sta sub­stan­cja ota­cza­ją­ca żółt­ko pta­sich jaj

 (1.2) anat. pot. biała część oka (gałki ocz­nej), znaj­du­ją­ca się do­o­ko­ła tę­czów­ki

 (1.3) bio­chem. wie­lo­czą­stecz­ko­wy zwią­zek or­ga­nicz­ny zbu­do­wa­ny z ami­nok­wa­sów;

 (1.4) środ. prze­stęp­cze do­ku­ment, pa­pier

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) W. lp., zob. biał­ka.

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Jajo skła­da się z trzech czę­ści: biał­ka, żółt­ka i sko­ru­py.

 (1.1) Praw­dzi­we punki noszą iro­ke­zy usz­tyw­nio­ne biał­kiem.

 (1.3) We­dług Świa­to­wej Or­ga­ni­za­cji Zdro­wia dzien­ne za­po­trze­bo­wa­nie na biał­ko wy­no­si 5% ogółu ka­lo­rii.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲjawkɔ, AS: bʹi ̯au̯ko

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. białka ż., biały mrz./mos., bielizna ż.

 czas. bieleć ndk.

 przym. biały, białkowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.3) proteina, polipeptyd

Wiktionary


białkochłonność

→ biał­ko­chłon­ny


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) roln. sto­su­nek biał­ka paszy do pro­duk­cji uzy­ska­nej

Wiktionary

Patrz:

białkochłonny

białkomocz

obec­ność ciał biał­ko­wych w moczu; al­bu­mi­nu­ria; pro­te­i­nu­ria


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) med. obec­ność biał­ka w moczu;

Wiktionary

Biał­ko­mocz (łac. "pro­te­i­nu­ria") – wy­stę­po­wa­nie biał­ka w moczu.

Gdy ilość wy­da­la­ne­go biał­ka w moczu prze­kra­cza 3,5 g/24 godz. lub 50 mg/kg/24 godz. na­le­ży po­dej­rze­wać ze­spół ner­czy­co­wy.

Naj­czę­ściej biał­ko­mocz wy­stę­pu­je w po­waż­nych cho­ro­bach nerek – za­pa­le­niach kłę­busz­ków ner­ko­wych.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Czy każdy biał­ko­mocz wska­zu­je na cho­ro­bę nerek?

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) proteinuria

Wiktionary


białkopodobny

ma­ją­cy niek­tó­re wła­ści­wo­ści i bu­do­wę zbli­żo­ne do biał­ka


SJP.pl


białkopędny

po­wo­du­ją­cy wy­da­la­nie się biał­ka z or­ga­niz­mu, spę­dza­ją­cy biał­ko z mo­czem


SJP.pl


białkowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) bud. ogrod. po­kry­wa­nie mle­kiem wa­pien­nym

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. białko n.

 czas. bielić, białkować

 przym. białkowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bielenie

Wiktionary


białkować

ma­lo­wać mle­kiem wa­pien­nym świe­że tynki, płoty itp.; bie­lić


SJP.pl

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. po­biał­ko­wać, wy­biał­ko­wać)

 (1.1) po­kry­wać płyn­nym wap­nem

 (1.2) daw. za­pra­wiać biał­kiem

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. białko n., białkowanie n.

 czas. bielić, pobiałkować dk., wybiałkować dk.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bielić

Wiktionary


białkowo

→ biał­ko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Biał­ko­wo – wieś w woj. ku­jaw­sko-po­mor­skim, w pow. go­lub­sko-do­brzyń­skim, w gmi­nie Golub-Do­brzyń
  • Biał­ko­wo – wieś w woj. ma­zo­wiec­kim, w pow. płoc­kim, w gmi­nie Ra­dza­no­wo
  • Biał­ko­wo – dawny za­ścia­nek. Te­re­ny na któ­rych leżał znaj­du­ją się obec­nie na Bia­ło­ru­si, w ob­wo­dzie wi­teb­skim, w re­jo­nie szar­kow­szczyń­skim, w siel­so­wie­cie Jody.

Wikipedia

Patrz:

białko

białkowość

→ biał­ko­wy


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest biał­ko­we

Wiktionary

Patrz:

białkowy

Powiązane:

 przym. białkowy

 przysł. białkowo

Wiktionary


białkowski

naz­wi­sko


SJP.pl


białkowy

→ biał­ko


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) bio­chem. do­ty­czą­cy biał­ka

Wiktionary

Patrz:

białko

Przykłady

 (1.1) Nasz or­ga­nizm nie jest w sta­nie sa­mo­dziel­nie wyt­wa­rzać nie­zbęd­nych ami­nok­wa­sów eg­zo­gen­nych, dla­te­go ważne jest, aby­śmy po­zy­ski­wa­li je po­przez dietę lub su­ple­men­ty diety takie jak odżyw­ka biał­ko­wa.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. białko n., białkowanie n., białkowość ż.

 czas. bielić

Wiktionary


białkówka

gruba, mocna, bia­ła­wa błona łącz­not­kan­ko­wa ota­cza­ją­ca gałkę oczną w jej tyl­nej czę­ści; twar­dów­ka


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) anat. biała, twar­da błona po­kry­wa­ją­ca gałkę oczną

Wiktionary

Biał­ków­ka – przy­sió­łek wsi Mo­de­rów­ka w Pol­sce po­ło­żo­ny w wo­je­wództ­wie pod­kar­pac­kim, w po­wie­cie kro­śnień­skim, w gmi­nie Jed­li­cze.

W la­tach 1975–1998 przy­sió­łek ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­żał do wo­je­wództ­wa kro­śnień­skie­go.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Stu­den­cji mogli za­ob­ser­wo­wać za­żół­ce­nie biał­kó­wek u pa­cjen­ta.

Wiktionary

Powiązane:

 czas. bielić

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) twardówka

Wiktionary


biało

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) z uży­ciem bia­łej barwy, z obec­no­ścią bia­ło­ści

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Sala ja­dal­na miała ba­gie­ty srebr­ne i była ma­lo­wa­na na biało.

 (1.1) Spadł śnieg, zro­bi­ło się biało i jakoś tak świą­tecz­nie.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲjawɔ, AS: bʹi ̯au̯o

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biały mos., nabiał mrz., białas mos., biel ż., bielik mzw., bielidło n., bielenie n., pobielenie n., bielica ż., Bielice lm nm., białość ż., bielak mzw.

 czas. bieleć, bielić ndk., pobielić dk.

 przym. białawy, biały, bialski, bielicki, bieluchny

 temsłow. biało-

Wiktionary


biało-

temat sło­wot­wór­czy

 (1.1) pier­wszy człon przy­miot­ni­ków zło­żo­nych wska­zu­ją­cy na biały od­cień barwy okre­ślo­nej przez drugi człon zło­że­nia

 (1.2) pier­wszy człon przy­miot­ni­ków zło­żo­nych wska­zu­ją­cy na białą barwę jed­nej lub wielu czę­ści wie­lo­barw­nej ca­ło­ści

 (1.3) pier­wszy człon przy­miot­ni­ków zło­żo­nych wska­zu­ją­cy na białą barwę tego, co na­zy­wa drugi, rze­czow­ni­ko­wy człon zło­że­nia

 (1.4) pier­wszy człon rze­czow­ni­ków zło­żo­nych wska­zu­ją­cy na biały kolor tego, co na­zy­wa drugi człon zło­że­nia

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) białobrą­zo­wy • białoszary • białozie­lo­ny

 (1.2) biało-czar­ny • biało-czer­wo­ny • biało-nie­bie­ski • biało-szary

 (1.3) białobrody • białogrzy­wy • białoogo­no­wy • białoskóry • białowłosy

 (1.4) białobrzu­szek • białogłowa • białogwar­dzi­sta

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biel ż.

 przysł. biało

 przym. białawy

 czas. bielić

Wiktionary


biało-brązowy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) taki, który ma dwa ko­lo­ry: biały i brą­zo­wy

Wiktionary


biało-czarny

w czę­ści biały, w czę­ści czar­ny; czar­no-biały


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) taki, który ma dwa ko­lo­ry: biały i czar­ny

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Czy macie w tej pro­mo­cji coś oprócz biało-czar­nych ko­szu­lek?

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲjawɔ‿ˈt͡ʃarnɨ, AS: bʹi ̯au̯o‿čarny

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) czarno-biały

Wiktionary


biało-czerwono-niebieski

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) ma­ją­cy trzy ko­lo­ry: biały, czer­wo­ny i nie­bie­ski

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Na masz­cie po­wie­wa­ły biało-czer­wo­no-nie­bie­skie flagi Fran­cji i Czech.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲjawɔ‿t͡ʃɛrvɔ̃nɔ‿ɲɛˈbʲjɛsʲci, AS: bʹi ̯au̯o‿červõno‿ńebʹi ̯esʹḱi

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) biało-niebiesko-czerwony, czerwono-biało-niebieski, czerwono-niebiesko-biały, niebiesko-biało-czerwony, niebiesko-czerwono-biały

Wiktionary


biało-czerwono-zielono-żółty

przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy czte­ry ko­lo­ry: biały, czer­wo­ny, zie­lo­ny i żółty

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Wśród biało-czer­wo­no-zie­lo­no-żół­tych stra­ga­nów wasze sto­i­sko wy­raź­nie się wy­róż­nia.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲjawɔ‿t͡ʃɛrvɔ̃nɔ‿ʑɛlɔ̃nɔ‿ˈʒuwtɨ, AS: bʹi ̯au̯o‿červõno‿źelõno‿žuu̯ty

Wiktionary


biało-czerwono-zielony

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) taki, który ma trzy ko­lo­ry: biały, czer­wo­ny i zie­lo­ny

Wiktionary


biało-czerwony

w czę­ści biały, w czę­ści czer­wo­ny; czer­wo­no-biały


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) taki, który ma dwa ko­lo­ry: biały i czer­wo­ny

 (1.2) przen. pol­ski, do­ty­czą­cy Pol­ski, zwią­za­ny z re­pre­zen­ta­cją Pol­ski

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) środ. sport. re­pre­zen­tant Pol­ski

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Ze wzglę­du na bez­pie­czeń­stwo wy­so­kie ko­mi­ny ma­lu­je się w po­przecz­ne biało-czer­wo­ne pasy, aby były do­brze wi­docz­ne z da­le­ka.

 (2.1) W śro­do­wy wie­czór do kadry biało-czer­wo­nych do­łą­czył ko­lej­ny za­wod­nik.

 (2.1) Skład biało-czer­wo­nych zde­cy­do­wa­nie od­bie­gał od op­ty­mal­ne­go, na­to­miast ry­wa­le do Chi­ca­go przy­je­cha­li w naj­moc­niej­szym ze­sta­wie­niu, z kadrą nasz­pi­ko­wa­ną me­da­li­sta­mi ostat­nich mi­strzostw świa­ta i igrzysk olim­pij­skich w Rio de Ja­ne­i­ro.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲjawɔ‿t͡ʃɛrˈvɔ̃nɨ, AS: bʹi ̯au̯o‿červõny

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) czerwono-biały

Wiktionary


biało-kasztanowy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) taki, który ma dwa ko­lo­ry: biały i kasz­ta­no­wy

Wiktionary


biało-niebieski

w czę­ści biały, w czę­ści nie­bie­ski; nie­bie­sko-biały


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) taki, który ma dwa ko­lo­ry: biały i nie­bie­ski

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Nieco w bok za do­ma­mi sre­brzy się w słoń­cu biało-nie­bie­ska, drew­nia­na cer­kiew­ka, o kil­ka­set me­trów dalej stoi po­bu­do­wa­na z czer­wo­nej cegły „ma­len­na” sta­ro­wier­ców, pod samym pra­wie lasem, już za wsią, mały „no­ma­styr”, gdzie żyją sta­ro­wier­skie „inocz­ki”.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) niebiesko-biały

Wiktionary


biało-różowy

w czę­ści biały, w czę­ści ró­żo­wy


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) jed­no­cze­śnie biały i ró­żo­wy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) różowo-biały

Wiktionary


biało-szaro-czarny

i biały, i szary, i czar­ny


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) ma­ją­cy trzy ko­lo­ry: biały, szary i czar­ny

Wiktionary


biało-szary

w czę­ści biały, w czę­ści szary


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) ma­ją­cy dwa ko­lo­ry: biały i szary

Wiktionary


biało-zielony

biały i zie­lo­ny


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) ma­ją­cy dwa ko­lo­ry: biały i zie­lo­ny

Wiktionary


biało-żółty

w czę­ści biały, w czę­ści żółty; żółto-biały


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) ma­ją­cy dwa ko­lo­ry: biały i żółty

Wiktionary


białoberezka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wieś w re­jo­nie wier­cho­wiń­skim, w ob­wo­dzie iwa­no­fran­kiw­skim Ukra­i­ny;

Wiktionary

Bia­ło­be­rez­ka ( Білоберізка) – wieś w re­jo­nie wier­cho­wiń­skim, w ob­wo­dzie iwa­no­fran­kiw­skim Ukra­i­ny. Sie­dzi­ba hro­ma­dy Bia­ło­be­rez­ka.

W okre­sie mię­dzy­wo­jen­nym w miej­sco­wo­ści sta­cjo­no­wa­ła pla­ców­ka Stra­ży Gra­nicz­nej I linii „Bia­ło­be­rez­ka”.

Wikipedia

Powiązane:

 przym. białobereski

Wiktionary


białobeżowy

be­żo­wy o bia­łym od­cie­niu


SJP.pl


białoborski

przy­miot­nik od: Biały Bór


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) geogr. do­ty­czą­cy Bia­łe­go Boru; zwią­za­ny z Bia­łym Borem

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Biały Bór mrz.

Wiktionary


białoborzanin

miesz­ka­niec Bia­łe­go Boru (mia­sta w Pol­sce)


SJP.pl


białoborzanka

miesz­kan­ka Bia­łe­go Boru (mia­sta w Pol­sce)


SJP.pl


białobożnica

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wieś, a daw­niej mia­stecz­ko, na Ukra­i­nie w re­jo­nie czort­kow­skim ob­wo­du tar­no­pol­skie­go;

Wiktionary

Bia­ło­boż­ni­ca ( Білобожниця, "Bi­ło­boż­ny­cia") – wieś (daw­niej mia­stecz­ko) na Ukra­i­nie, w re­jo­nie czort­kow­skim ob­wo­du tar­no­pol­skie­go, w hro­ma­dzie Bia­ło­boż­ni­ca. Sie­dzi­ba hro­ma­dzie Bia­ło­boż­ni­ca. Liczy ponad 2000 miesz­kań­ców. Droga te­ry­to­rial­na T 2001 prze­cho­dzi przez wieś.

Wikipedia

Powiązane:

 przym. białobożnicki

Wiktionary


białobrewy

1. ping­win bia­ło­bre­wy - ga­tu­nek ping­wi­na;
2. oce­an­nik bia­ło­bre­wy - ga­tu­nek ptaka z rzędu rur­ko­no­sych;
3. lu­tung bia­ło­bre­wy - ga­tu­nek małpy z ro­dzi­ny kocz­ko­da­no­wa­tych


SJP.pl

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) ma­ją­cy białe brwi

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Z dziu­pli wy­glą­da­ło bia­ło­bre­we pta­szy­sko.

Wiktionary


białobrody

ma­ją­cy białą brodę, np. gnu bia­ło­bro­de, pe­ka­ri bia­ło­bro­dy


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) o bia­łej bro­dzie

Wiktionary


białobrzegi

mia­sto po­wia­to­we w Ma­zo­wiec­kiem; * forma do­peł­nia­cza licz­by mno­giej "Bia­ło­brzeg" - re­gio­nal­na


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) taki, który ma białe brze­gi

Wiktionary

Bia­ło­brze­gi (cza­sem po­tocz­nie "Bia­ło­brze­gi Ra­dom­skie" lub "Bia­ło­brze­gi nad Pi­li­cą") – mia­sto w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie bia­ło­brze­skim. Leży nad rzeką Pi­li­cą.

Mia­sto jest sie­dzi­bą władz gminy miej­sko-wiej­skiej Bia­ło­brze­gi oraz po­wia­tu bia­ło­brze­skie­go.

Wikipedia


białobrzeski

przy­miot­nik od: Bia­ło­brze­gi


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy Bia­ło­brze­gów, zwią­za­ny z Bia­ło­brze­ga­mi

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Białobrzegi nmos., białobrzeżanin m., białobrzeżanka ż.

Wiktionary


białobrzewski

naz­wi­sko


SJP.pl


białobrzeżanin

miesz­ka­niec Bia­ło­brze­gów


SJP.pl


białobrzeżanka

miesz­kan­ka Bia­ło­brze­gów


SJP.pl


białobrzuchy

1. bo­cian bia­ło­brzu­chy, cu­krow­nik bia­ło­brzu­chy, bie­lik bia­ło­brzu­chy - ga­tun­ki pta­ków;
2. afro­jeż bia­ło­brzu­chy - ga­tu­nek ssaka z ro­dzi­ny je­żo­wa­tych;
3. łu­sko­wiec bia­ło­brzu­chy - ga­tu­nek ssaka z ro­dzi­ny pan­go­li­nów


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) ma­ją­cy biały brzuch

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲjawɔˈbʒuxɨ, AS: bʹi ̯au̯obžuχy

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. białobrzuszek m.

Wiktionary


białobrzuszek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) rzad. osob­nik o bia­łym brzusz­ku

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Przy­ki­cał ku nam bia­ło­brzu­szek i Zuzia po­da­ła mu ko­ni­czyn­kę.

Wiktionary

Powiązane:

 przym. białobrzuchy

Wiktionary


białobrzuszka

bia­ło­brzusz­ka zło­to­gło­wa, bia­ło­brzusz­ka czar­no­gło­wa - ga­tun­ki pta­ków z ro­dzi­ny pa­pu­go­wa­tych


SJP.pl


białobrązowy

brą­zo­wy o bia­łym od­cie­niu


SJP.pl

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) brą­zo­wy z od­cie­niem bia­łym

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Weź tę książ­kę w bia­ło­brą­zo­wej okład­ce.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲjawɔbrɔ̃w̃ˈzɔvɨ, AS: bʹi ̯au̯obrõũ̯zovy

Wiktionary


białobłocki

→ Białe Błota, → Bia­ło­bło­ty


SJP.pl

Bia­ło­błoc­ki ("Bia­ły­nia od­mia­na Bia­ło­błoc­ki", "Bia­ło­błoc­ki (a)") – pol­ski herb szla­chec­ki, od­mia­na herbu Bia­ły­nia.

Wikipedia

Patrz:

Białe Błota, → Białobłoty

białobłoty

nazwa kilku wsi w Pol­sce


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bia­ło­bło­ty – wieś w wo­je­wództ­wie ku­jaw­sko-po­mor­skim, w po­wie­cie gru­dziądz­kim, w gmi­nie Świe­cie nad Osą
  • Bia­ło­bło­ty – wieś w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim, w po­wie­cie no­wo­miej­skim, w gmi­nie Gro­dzicz­no
  • Bia­ło­bło­ty – wieś w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie ple­szew­skim, w gmi­nie Gi­zał­ki
  • Bia­ło­bło­ty – gro­ma­da
  • Bia­ło­bło­ty – zlik­wi­do­wa­ny przy­sta­nek ko­le­jo­wy w Bia­łych Bło­tach, w wo­je­wództ­wie ku­jaw­sko-po­mor­skim

Wikipedia


białocarsk

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. hist. Kyzył, nazwa uży­wa­na przed 1918

Wiktionary

Powiązane:

 przym. białocarski

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) war. Biełocarsk

Wiktionary


białocerkiewicz

naz­wi­sko


SJP.pl


białocerkiewski

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Białą Cerk­wią, do­ty­czą­cy Bia­łej Cerk­wi

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Biała Cerkiew ż.

Wiktionary


białocin

nazwa dwóch wsi w Pol­sce


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bia­ło­cin – wieś w woj. łódz­kim, w pow. piotr­kow­skim, w gmi­nie Roz­prza
  • Bia­ło­cin – wieś w woj. ma­zo­wiec­kim, w pow. so­cha­czew­skim, w gmi­nie Iłów

Wikipedia


białoczelny

1. rzad­ko: ma­ją­cy białe czoło;
2. w zo­o­lo­gii: część nazwy sy­ste­ma­tycz­nej wielu ga­tun­ków pta­ków, np. zi­mo­ro­dek bia­ło­czel­ny, al­ba­tros bia­ło­czel­ny, gęś bia­ło­czel­na


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) o bia­łym czole

Wiktionary


białoczub

bia­ło­czub ho­len­der­ski mi­nia­tu­ro­wy - rasa kur ozdob­nych


SJP.pl


białoczółka

duży, wę­drow­ny ptak wodny z ro­dzi­ny kacz­ko­wa­tych, za­miesz­ku­ją­cy pół­noc­ną Eu­raz­ję i Ame­ry­kę Pół­noc­ną; gęś bia­ło­czel­na


SJP.pl


białodrzew

drze­wo z ro­dzi­ny wierz­bo­wa­tych (Po­pu­lus alba), ga­tu­nek to­po­li; to­po­la biała


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) dendr. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Po­pu­lus alba|L.|ref=tak., ga­tu­nek drze­wa z ro­dzi­ny wierz­bo­wa­tych

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) topola biała

Wiktionary


białodunajecki

przy­miot­nik od: Biały Du­na­jec


SJP.pl


białodzioby

1. ma­ją­cy biały dziób;
2. nur bia­ło­dzio­by - ga­tu­nek du­że­go ptaka wod­ne­go z ro­dzi­ny nurów;
3. dzio­bo­ro­żec bia­ło­dzio­by - ga­tu­nek du­że­go ptaka z ro­dzi­ny dzio­bo­roż­ców


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) taki, który ma biały dziób

Wiktionary


białofioletowy

fio­le­to­wy o bia­łym od­cie­niu


SJP.pl


białogard

mia­sto w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce;

Wiktionary

}|-

Bia­ło­gard ( Bel­gard) – mia­sto w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, sie­dzi­ba po­wia­tu bia­ło­gardz­kie­go oraz gminy wiej­skiej Bia­ło­gard. Dzie­wią­ty oś­ro­dek miej­ski wo­je­wództ­wa (pod wzglę­dem licz­by lud­no­ści).

We­dług da­nych GUS z 30 czerw­ca 2021 r. Bia­ło­gard li­czył 23 811 miesz­kań­ców i był pod wzglę­dem licz­by lud­no­ści dzie­wią­tym mia­stem w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Bia­ło­gard jest mia­stem po­mor­skim.

 (1.1) Bia­ło­gard leży nad Par­sę­tą i Le­śni­cą.

 (1.1) Przy rynku w Bia­ło­gar­dzie znaj­du­je się ko­ściół.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲjaˈwɔɡart, AS: bʹi ̯au̯ogart

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Białogardzianin mos., Białogardzianka ż.

 przym. białogardzki

Wiktionary


białogardzianin

miesz­ka­niec Bia­ło­gar­du


SJP.pl


białogardzianka

miesz­kan­ka Bia­ło­gar­du


SJP.pl


białogardzki

przy­miot­nik od: Bia­ło­gard


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy Bia­ło­gar­du, zwią­za­ny z Bia­ło­gar­dem

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) O słyn­nych w całej Pol­sce bia­ło­gardz­kich prze­myt­ni­kach pa­pie­ro­sów znowu jest gło­śno.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Białogard mrz., Białogardzianin mos., Białogardzianka ż.

Wiktionary


białogardły

1. kuja bia­ło­gar­dła, gołąb bia­ło­gar­dły, drozd bia­ło­gar­dły - ga­tun­ki pta­ków;
2. nowik bia­ło­gar­dły - ga­tu­nek gry­zo­nia;
3. kacz­ka bia­ło­gar­dła - ga­tu­nek ptaka z ro­dzi­ny kacz­ko­wa­tych; lu­strzyn­ka


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) taki, który ma białe gar­dło

Wiktionary


białogon

1. bia­ło­gon afry­kań­ski - nie­wiel­ki gry­zoń z ro­dzi­ny my­szo­wa­tych;
2. daw­niej: duży ptak z ro­dzi­ny ja­strzę­bio­wa­tych; bie­lik, orzeł bie­lik;
3. chro­nio­ny ptak z ro­dzi­ny mu­cho­łó­wek; bia­ło­rzyt­ka, opocz­nik;
4. rasa go­łę­bia


SJP.pl

Bia­ło­gon – część Kielc, któ­rej po­cząt­ki się­ga­ją pier­wszej po­ło­wy XVII w., kiedy za­czę­ła ist­nieć jako osada prze­my­sło­wa.

Bia­ło­gon po­ło­żo­ny jest na obrze­żach mia­sta, w po­bli­żu drogi wo­je­wódz­kiej nr 762. Po­sia­da włas­ną sta­cję ko­le­jo­wą, na któ­rej za­trzy­mu­ją się je­dy­nie po­cią­gi oso­bo­we.

Wikipedia


białogrodzki

przy­miot­nik od: Bia­ło­gród nad Dnie­strem


SJP.pl


białogrzbiety

1. ma­ją­cy biały grzbiet, jasną sierść lub pióra;
2. bydło bia­łogrz­bie­te - bydło o cha­rak­te­ry­stycz­nym uma­szcze­niu, białe na karku, grzbie­cie i lędź­wiach, a czar­ne lub czer­wo­ne na łbie i bo­kach;
3. część nazwy sy­ste­ma­tycz­nej wielu ga­tun­ków pta­ków, np. dzię­cioł bia­łogrz­bie­ty, śle­po­wron bia­łogrz­bie­ty, ostro­lot bia­łogrz­bie­ty


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) taki, który ma biały grzbiet

Wiktionary


białogrzywy

1. ma­ją­cy białą grzy­wę;
2. serau bia­ło­grzy­wy - ma­syw­ny ssak z ro­dzi­ny krę­to­ro­gich, wy­stę­pu­ją­cy w In­do­nez­ji i Ma­lez­ji


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) zool. ma­ją­cy białą grzy­wę, z białą grzy­wą

Wiktionary


białogród

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto na Ukra­i­nie;

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Székesfehérvár (Bia­ło­gród Kró­lew­ski) – mia­sto na Wę­grzech
  • Bia­ło­gród nad Dnie­strem, hist. Aker­man, Ce­ta­tea Albă – mia­sto na Ukra­i­nie
  • Bel­grad – sto­li­ca Ser­bii
  • Bieł­go­rod – mia­sto w Rosji
  • Bia­ło­gród-Ko­lo­nia – ko­lo­nia w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie ko­niń­skim, w gmi­nie Kle­czew
  • Bia­ło­gród-Fol­wark – osada w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie ko­niń­skim, w gmi­nie Kle­czew

Wikipedia

Wymowa:

IPA: bʲjaˈwɔɡrut, AS: bʹi ̯au̯ogrut

Wiktionary

Powiązane:

 przym. białogrodzki

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) Białogród nad Dniestrem, hist. Akerman

Wiktionary


białogródka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wieś na Ukra­i­nie w re­jo­nie za­sław­skim ob­wo­du chmiel­nic­kie­go, po­ło­żo­na nad rzeką Wy­da­wą;

Wiktionary

Bia­ło­gród­ka ( Білогородка) – wieś na Ukra­i­nie w re­jo­nie du­bień­skim ob­wo­du ró­wień­skie­go.

Pry­wat­na wieś szla­chec­ka Bi­ło­ho­rod­ka, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wo­łyń­skim, w 1739 roku na­le­ża­ła do klu­cza Pty­cza Lu­bo­mir­skich.

22 kwiet­nia 1943 (Wiel­ki Czwar­tek) człon­ko­wie UPA do­ko­na­li tutaj mordu na 19 Po­la­kach i 3 Cze­chach.

Wikipedia

Powiązane:

 przym. białogródecki

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) hist. także Białogród

Wiktionary


białogwardyjski

zwią­za­ny z Białą Gwar­dią (bia­ły­mi), si­ła­mi an­ty­bol­sze­wic­ki­mi dzia­ła­ją­cy­mi w Rosji w la­tach 1917-22 w cza­sie wojny do­mo­wej i póź­niej na emi­gra­cji


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) hist. wojsk. zwią­za­ny z białą gwar­dią (stron­nict­wem bia­łych pod­czas ro­syj­skiej wojny do­mo­wej)

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. białogwardzista mos., białogwardyjskość ż.

Wiktionary


białogwardyjskość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bia­łog­war­dyj­skie; cecha tych, któ­rzy są bia­łog­war­dyj­scy

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. białogwardzista m.

 przym. białogwardyjski

 przysł. białogwardyjsko

Wiktionary


białogwardzista

w Rosji w okre­sie re­wo­lu­cji bol­sze­wic­kiej: żoł­nierz wojsk kontr­re­wo­lu­cyj­nych


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) hist. wojsk. żoł­nierz bia­łej gwar­dii

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) …re­pu­bli­kę ze wszyst­kich stron oto­czy­li in­ter­wen­ci i bia­łog­war­dzi­ści.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biała gwardia ż., białogwardyjskość ż.

 przym. białogwardyjski

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) biały

Wiktionary


białogóra

wieś w wo­je­wództ­wie po­mor­skim


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bia­ło­gó­ra – wieś w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie puc­kim, w gmi­nie Kro­ko­wa
  • Bia­ło­gó­ra – dawna ko­lo­nia, obec­nie część wsi Do­bro­sta­ny na Ukra­i­nie
    • Bia­ło­gó­ra – dawna gmina wiej­ska w po­wie­cie gró­dec­kim wo­je­wództ­wa lwow­skie­go
  • Bia­ło­gó­ra – re­zer­wat przy­ro­dy w Nad­mor­skim Parku Kra­jo­bra­zo­wym, po­ło­żo­ny w woj. po­mor­skim, w po­wie­cie puc­kim, w gmi­nie Kro­ko­wa
  • Bia­ło­gó­ra (sygn. PLH220003) – spe­cjal­ny ob­szar ochro­ny sied­lisk, ob­szar Na­tu­ra 2000
  • Bia­ło­gó­ra (16,7 m n.p.m.) – wznie­sie­nie na Wy­brze­żu Sło­wiń­skim, po­ło­żo­ne w woj. po­mor­skim, w po­wie­cie puc­kim, w gmi­nie Kro­ko­wa
  • Bia­ło­gó­ra (86,5 m n.p.m.) – wznie­sie­nie w me­zo­re­gio­nie Wznie­sie­nia Gu­biń­skie, po­ło­żo­ne w woj. lu­bu­skim, w po­wie­cie żar­skim, w gmi­nie Lub­sko
  • Bia­ło­gó­ra (295 m n.p.m.) – wznie­sie­nie na Wy­so­czyź­nie Sie­kier­czyń­skiej
  • Biała Góra

Wikipedia


białogórzyno

wieś w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim


SJP.pl

Bia­ło­gó­rzy­no ( Bul­grin) – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie bia­ło­gardz­kim, w gmi­nie Bia­ło­gard.

W la­tach 1954–1957 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Bia­ło­gó­rzy­no, po jej znie­sie­niu w gro­ma­dzie Po­mia­no­wo. W la­tach 1975–1998 wieś na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa ko­sza­liń­skie­go. W roku 2007 wieś li­czy­ła 314 miesz­kań­ców.

Wikipedia


białogłowa

prze­sta­rza­łe: ko­bie­ta


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) daw. dziś książk. żart. ko­bie­ta, zwła­szcza za­męż­na;

forma przy­miot­ni­ka.

 (2.1) ż. zob. bia­ło­gło­wy.

Wiktionary

Bia­ło­gło­wa – w ję­zy­ku sta­ro­pol­skim ter­min ten oz­na­czał ko­bie­tę za­męż­ną. Po­cho­dzi od bia­łe­go na­kry­cia głowy, po­wszech­nie sto­so­wa­ne­go w daw­nych wie­kach przez ko­bie­ty. Wyraz ten znaj­do­wał się w uży­ciu do końca XVIII wieku, po czym wy­szedł z obie­gu. Je­szcze wcze­śniej, bo mniej wię­cej w po­ło­wie tego sa­me­go stu­le­cia, z uży­cia wysz­ła jego skró­co­na forma "biał­ka" (za­cho­wa­na do dziś w ję­zy­ku ka­szub­skim).

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Matka moja oś­wiad­cza, mądra bia­ło­gło­wa, / Że z dru­gim mężem dom ten opu­ścić go­to­wa, / A ja się śmie­ję wesół, ot sobie trzpiot młody!

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲjawɔˈɡwɔva, AS: bʹi ̯au̯ogu̯ova

Wiktionary

Powiązane:

 przym. białogłowy

 rzecz. białagłowka ż.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) mężatka, daw. białka, podwika

Wiktionary


białogłowski

→ bia­ło­gło­wa (daw­niej)


SJP.pl

Bia­ło­głow­ski ("We­i­skopf") – pol­ski herb szla­chec­ki z in­dy­ge­na­tu.

Wikipedia


białogłowy

prze­sta­rza­łe: ko­bie­ta


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) taki, który ma białą głowę

 (1.2) ma­ją­cy siwe lub bar­dzo jasne włosy

forma rze­czow­ni­ka|ro­dzaj=żeń­ski.

 (2.1) plu­ral|bia­ło­gło­wa.

Wiktionary

Bia­ło­gło­wy ( Білоголови) – wieś na Ukra­i­nie w re­jo­nie tar­no­pol­skim na­le­żą­cym do ob­wo­du tar­no­pol­skie­go.

W II Rze­czy­po­spo­li­tej miej­sco­wość na­le­ża­ła do gminy wiej­skiej Ole­jów w po­wie­cie zbo­row­skim wo­je­wództ­wa tar­no­pol­skie­go.

W la­tach 1943–1945 na­cjo­na­li­ści ukra­iń­scy z OUN-UPA za­mor­do­wa­li w niej 24 Po­la­ków.

Wikipedia

Przykłady

 (2.1) Na­prze­ciw sie­bie sta­nę­ło kil­ku­dzie­się­ciu ry­ce­rzy w peł­nym rynsz­tun­ku, sku­tecz­nie za­grze­wa­nych do walki przez bia­ło­gło­wy.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲjawɔˈɡwɔvɨ, AS: bʹi ̯au̯ogu̯ovy

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. białogłowa ż., białogłowiec m., białogłowik m., Białogłowski m., Białogłowy nmos.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.2) siwowłosy

Wiktionary


białogłówka

1. nie­wiel­ki ptak z ro­dzi­ny ty­ran­ko­wa­tych, wy­stę­pu­ją­cy w Peru i Ek­wa­do­rze;
2. rasa go­łę­bia


SJP.pl


białokarpacki

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy Bia­łych Kar­pat, zwią­za­ny z Bia­ły­mi Kar­pa­ta­mi, po­cho­dzą­cy z Bia­łych Kar­pat

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Białe Karpaty nmos.

 przym. karpacki

Wiktionary


białokoszyce

wieś w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim


SJP.pl

Bia­ło­ko­szy­ce – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie mię­dzy­chodz­kim, w gmi­nie Chrzyp­sko Wiel­kie.

Bia­ło­ko­szy­ce są po­ło­żo­ne nad po­łud­nio­wą czę­ścią je­zio­ra Bia­ło­ko­skie­go, w oto­cze­niu lasów i pól upraw­nych.

Na te­re­nie wsi, do któ­re­go na­le­ży ok. 150 ha pól upraw­nych, znaj­du­je się 10 go­spo­darstw. Struk­tu­rę lud­no­ści sta­no­wi 41 osób.

Wikipedia


białokremowy

kre­mo­wy o bia­łym od­cie­niu


SJP.pl

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) kre­mo­wy o bia­łym od­cie­niu

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Bia­ło­kre­mo­wy brzuch za­skroń­ca zwy­czaj­ne­go po­kry­wa­ją nie­re­gu­lar­ne czar­ne pla­ma­a­my.

Wiktionary


białokropka

pięt­nów­ka bia­ło­krop­ka - po­pu­lar­ny w Pol­sce nocny motyl z ro­dzi­ny sów­ko­wa­tych, z cha­rak­te­ry­stycz­ny­mi bia­ły­mi plam­ka­mi na skrzy­dłach


SJP.pl


białokrwinkowy

do­ty­czą­cy bia­łych krwi­nek


SJP.pl


białokrwiste

ro­dzi­na mor­skich ryb oko­nioksz­tałt­nych; bie­lan­ko­wa­te


SJP.pl


białokrynica

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wieś na Ukra­i­nie, w ob­wo­dzie tar­no­pol­skim, w re­jo­nie krze­mie­niec­kim, po­ło­żo­na nad rzeką Dzia­dow­ską Kry­ni­cą;

 (1.2) geogr. wieś na Ukra­i­nie, w ob­wo­dzie tar­no­pol­skim, w re­jo­nie pod­ha­jec­kim;

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bia­ło­kry­ni­ca – wieś w ob­wo­dzie tar­no­pol­skim, w re­jo­nie krze­mie­niec­kim
  • Bia­ło­kry­ni­ca – wieś w ob­wo­dzie tar­no­pol­skim, w re­jo­nie pod­ha­jec­kim
  • Bia­ło­kry­ni­ca – dawna gmina wiej­ska w po­wie­cie pod­ha­jec­kim wo­je­wództ­wa tar­no­pol­skie­go II Rze­czy­po­spo­li­tej
  • Bia­ło­kry­ni­ca – dawna gmina wiej­ska ist­nie­ją­ca do 1933 roku w woj. wo­łyń­skim na te­ry­to­rium II Rze­czy­po­spo­li­tej
  • Gmina Bia­ło­kry­ni­ca
  • Pałac w Bia­ło­kry­ni­cy
  • Zamek w Bia­ło­kry­ni­cy

Wikipedia

Powiązane:

 przym. białokrynicki

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) hist. także Biełokrynica, Białakrynica

 (1.2) hist. Białokiernica, hist. także Białakrynica

Wiktionary


białokryzy

gołąb bia­ło­kry­zy - ga­tu­nek ptaka z ro­dzi­ny go­łę­bio­wa­tych


SJP.pl


białokurowicze

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wieś na Ukra­i­nie, w re­jo­nie ole­skim ob­wo­du ży­to­mier­skie­go, po­ło­żo­na u źró­deł rzeki Żerem

 (1.2) geogr. zob. Bia­ło­ku­ro­wi­cze Nowe.

Wiktionary

Bia­ło­ku­ro­wi­cze ( Білокоровичі, "Bi­ło­ko­ro­wy­czi") – wieś na Ukra­i­nie, w ob­wo­dzie ży­to­mier­skim, w re­jo­nie ko­ro­steń­skim, nad Że­re­wem. Liczy ponad 2100 miesz­kań­ców.

Znaj­du­je się tu przy­sta­nek ko­le­jo­wy Bia­ło­ku­ro­wi­cze Nowe, po­ło­żo­ny na linii Kijów – Sarny – Kowel. W po­bli­żu miej­sco­wo­ści jest sta­cja ko­le­jo­wa Bia­ło­ku­ro­wi­cze.

Wikipedia

Powiązane:

 (1.1)

 przym. białokurowicki

 (1.2)

 przym. białokurowiecki

Wiktionary


białokwiatowy

1. cie­mię­żyk bia­łok­wia­to­wy - ga­tu­nek ro­śli­ny z ro­dzi­ny to­i­no­wa­tych; cie­mię­żyk le­kar­ski;
2. kras­nok­wiat bia­łok­wia­to­wy - ga­tu­nek ro­śli­ny z ro­dzi­ny ama­ryl­ko­wa­tych


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) bot. po­sia­da­ją­cy białe kwia­ty

Wiktionary


białolicy

prze­sta­rza­łe: ma­ją­cy białe lica, ma­ją­cy białą twarz


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) o bia­łym licu

Wiktionary


białoliliowy

li­lio­wy o od­cie­niu bia­łym


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) li­lio­wy z od­cie­niem bia­łym

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Nigdy nie pierz bia­ło­li­lio­wej bie­liz­ny z czar­ny­mi skar­pet­ka­mi.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲjawɔlʲiˈlʲjɔvɨ, AS: bʹi ̯au̯olʹilʹi ̯ovy

Wiktionary


białolistny

ma­ją­cy białe li­ście


SJP.pl


białolądecki

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Białą Lą­dec­ką, do­ty­czą­cy Bia­łej Lą­dec­kiej

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Biała Lądecka ż.

Wiktionary


białomorski

przy­miot­nik od: Morze Białe


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Mo­rzem Bia­łym lub po­ło­żo­ny nad nim

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Tyle za­ra­bia­li bu­dow­ni­czo­wie Ka­na­łu Bia­ło­mor­skie­go, zaś miejsc pracy było tyle, że chęt­nych trze­ba było przy­wo­zić przy­mu­so­wo.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲjawɔ̃ˈmɔrsʲci, AS: bʹi ̯au̯õmorsʹḱi

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Morze Białe n.

Wiktionary


białoniebieski

nie­bie­ski o bia­łym od­cie­niu


SJP.pl

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) nie­bie­ski o bia­łym od­cie­niu

Wiktionary


białonogi

ma­ją­cy białe nogi


SJP.pl


białonosy

1. ma­ją­cy biały nos;
2. del­fi­no­wiec bia­ło­no­sy - ga­tu­nek ssaka z ro­dzi­ny del­fi­no­wa­tych; del­fin bia­ło­no­sy;
3. ostro­nos bia­ło­no­sy - ga­tu­nek dra­pież­ne­go ssaka z ro­dzi­ny szo­po­wa­tych; ostro­nos mek­sy­kań­ski


SJP.pl


białonóżka

daw­niej: koń lub klacz o bia­łych no­gach


SJP.pl


białoogonowy

mulak bia­ło­o­go­no­wy - ga­tu­nek ssaka z ro­dzi­ny je­le­nio­wa­tych; jeleń wir­gi­nij­ski


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) taki, który ma biały ogon

Wiktionary


białooki

ping­win bia­ło­o­ki, tro­gon bia­ło­o­ki, bil­bil bia­ło­o­ki - ga­tun­ki pta­ków


SJP.pl

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) ma­ją­cy białe oczy

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Jakaś bia­ło­o­ka ryba przem­knę­ła przed obiek­ty­wem.

Wiktionary


białopierśny

ba­giew­nik bia­ło­pier­śny - ga­tu­nek ptaka z ro­dzi­ny chru­ście­lo­wa­tych


SJP.pl


białopióry

1. ma­ją­cy białe pióra;
2. cu­do­wron­ka bia­ło­pió­ra - ga­tu­nek ptaka z rzędu wró­blo­wych, wy­stę­pu­ją­cy na Nowej Gwi­nei i po­bli­skich wy­spach;
3. abo­ry­ge­nek bia­ło­pió­ry - ga­tu­nek ptaka z ro­dzi­ny go­łę­bio­wa­tych, wy­stę­pu­ją­cy w Au­stra­lii;
4. sze­ścio­piór bia­ło­pió­ry - ga­tu­nek ptaka z rzędu wró­blo­wych, wy­stę­pu­ją­cy na Nowej Gwi­nei


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) taki, który ma białe pióra lub pie­rze

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲjawɔˈpʲjurɨ, AS: bʹi ̯au̯opʹi ̯ury

Wiktionary


białoplamy

kan­czy­lek bia­ło­pla­my - ga­tu­nek kan­czy­la wy­stę­pu­ją­cy na Sri Lance; kan­czyl in­dyj­ski


SJP.pl


białopole

1. mia­sto na Ukra­i­nie;
2. nazwa kilku miej­sco­wo­ści w Pol­sce


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto na wscho­dzie Ukra­i­ny, w ob­wo­dzie sum­skim, sie­dzi­ba re­jo­nu bia­ło­pol­skie­go;

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bia­ło­po­le – wieś w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie zgo­rze­lec­kim, w gmi­nie Bo­ga­ty­nia
  • Bia­ło­po­le – wieś w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, w po­wie­cie chełm­skim, w gmi­nie Bia­ło­po­le
  • Bia­ło­po­le – gmina wiej­ska w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, w po­wie­cie chełm­skim
  • Bia­ło­po­le – gro­ma­da
  • Bia­ło­po­le – mia­sto na Ukra­i­nie

Wikipedia

Powiązane:

 rzecz. białopolanin mos., białopolanka ż.

 przym. białopolski

Wiktionary


białopolowy

w sza­chach: po­ru­sza­ją­cy się po bia­łych po­lach, np. go­niec bia­ło­po­lo­wy


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) szach. po­ru­sza­ją­cy się po bia­łych po­lach

Wiktionary


białopolski

→ Bia­ło­po­le


SJP.pl

Patrz:

Białopole

białoporek

ro­dzaj grzy­bów z ro­dzi­ny pniar­ko­wa­tych; porek


SJP.pl


białoprądnicki

przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z Prąd­ni­kiem Bia­łym

Wiktionary


białopręgi

mo­dro­goń­czyk bia­ło­prę­gi - ga­tu­nek mo­ty­la z ro­dzi­ny mo­drasz­ko­wa­tych


SJP.pl


białopłetwy

1. morś­win bia­ło­płet­wy - ga­tu­nek ssaka z ro­dzi­ny morś­wi­no­wa­tych;
2. gło­wacz bia­ło­płet­wy - ga­tu­nek ryby z ro­dzi­ny gło­wa­czo­wa­tych;
3. kiełb bia­ło­płet­wy - ga­tu­nek słod­ko­wod­nej ryby z ro­dzi­ny kar­pio­wa­tych;
4. żar­łacz bia­ło­płet­wy - ga­tu­nek dra­pież­nej ryby z ro­dzi­ny żar­ła­czo­wa­tych


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) icht. po­sia­da­ją­cy białe płet­wy

Wiktionary


białorudy

rudy o bia­łym od­cie­niu


SJP.pl

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) rudy z od­cie­niem bia­łym

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Skąd taki bia­ło­ru­da maść miotu?

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲjawɔˈrudɨ, AS: bʹi ̯au̯orudy

Wiktionary


białorunny

ma­ją­cy białe runo


SJP.pl


białorus

prze­sta­rza­le: Bia­ło­ru­sin


SJP.pl


białorus.

skrót od: bia­ło­ru­ski


SJP.pl

skrót

 (1.1) = bia­ło­ru­ski

Wiktionary

Powiązane:

 zob. białoruski.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) skr.: błr., błrus., brs.

Wiktionary


białorusin

oby­wa­tel Bia­ło­ru­si; Bia­ło­rus (prze­sta­rza­łe)


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) etn. osoba na­ro­do­wo­ści bia­ło­ru­skiej, oby­wa­tel Bia­ło­ru­si, miesz­ka­niec Bia­ło­ru­si

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) – Po­la­ków, Lit­wi­nów, Bia­ło­ru­si­nów i Ru­si­nów po­łą­czy­ło wspól­ne za­gro­że­nie. Była nim Mosk­wa – mówi bia­ło­ru­ski hi­sto­ryk (…)

 (1.1) Bia­ło­ru­si­ni czę­sto mówią wy­łącz­nie po ro­syj­sku.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲjawɔˈruɕĩn, AS: bʹi ̯au̯oruśĩn

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Białoruś ż.

:: fż. Białorusinka ż.

 przym. białoruski

 przysł. po białorusku

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) przest. Białorus

Wiktionary


białorusinka

oby­wa­tel­ka Bia­ło­ru­si


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta lub dziew­czy­na na­ro­do­wo­ści bia­ło­ru­skiej, oby­wa­tel­ka Bia­ło­ru­si, miesz­kan­ka Bia­ło­ru­si

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Wielu Po­la­ków żeni się z Ukra­in­ka­mi, Bia­ło­ru­sin­ka­mi i in­ny­mi nie-Pol­ka­mi.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲjawɔruˈɕĩŋka, AS: bʹi ̯au̯oruśĩŋka

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Białoruś ż., białoruszczyzna ż., białorusyzm mrz., białorusycyzm mrz.

:: fm. Białorusin mos.

 przym. białoruski

 przysł. po białorusku

Wiktionary


białoruski

przy­miot­nik od: Bia­ło­ruś


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy Bia­ło­ru­si lub Bia­ło­ru­si­nów, cha­rak­te­ry­stycz­ny dla Bia­ło­ru­si lub Bia­ło­ru­si­nów

 (1.2) do­ty­czą­cy ję­zy­ka bia­ło­ru­skie­go (2.1)

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) jęz. język wschod­nio­sło­wiań­ski uży­wa­ny na Bia­ło­ru­si;

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Bia­ło­ru­ska opo­zy­cja wysz­ła na ulice.

 (2.1) Nie znam bia­ło­ru­skie­go.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲjawɔˈrusʲci, AS: bʹi ̯au̯orusʹḱi

Wiktionary

Powiązane:

 zob. Białoruś.

Wiktionary

Synonimy:

 (2.1) białoruszczyzna

Wiktionary


białoruskojęzyczny

przy­miot­nik

 (1.1) taki, który po­słu­gu­je się ję­zy­kiem bia­ło­ru­skim

 (1.2) taki, któ­re­go miesz­kań­cy po­słu­gu­ją się ję­zy­kiem bia­ło­ru­skim

 (1.3) spi­sa­ny, stwo­rzo­ny w ję­zy­ku bia­ło­ru­skim

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲjawɔˈruskɔjɛ̃w̃ˈzɨt͡ʃnɨ, AS: bʹi ̯au̯oruskoi ̯ẽũ̯zyčny

Wiktionary


białoruskość

→ bia­ło­ru­ski


SJP.pl

Patrz:

białoruski

białorusycyzm

wyraz, zwrot lub kon­struk­cja skład­nio­wa wzo­ro­wa­ne na ję­zy­ku bia­ło­ru­skim albo z niego prze­ję­te; bia­ło­ru­syzm, bia­ło­ru­te­nizm


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) jęz. wyraz, zwrot, forma gra­ma­tycz­na za­po­ży­czo­na do ja­kie­goś ję­zy­ka z ję­zy­ka bia­ło­ru­skie­go

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲjawɔruˈsɨt͡sɨsm̥, AS: bʹi ̯au̯orusycysm̦

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. białorusyzm mrz., Białorusinka ż.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) białorusyzm, białorutenizm

Wiktionary


białorusyzm

wyraz, zwrot lub kon­struk­cja skład­nio­wa wzo­ro­wa­ne na ję­zy­ku bia­ło­ru­skim albo z niego prze­ję­te; bia­ło­ru­sy­cyzm, bia­ło­ru­te­nizm


SJP.pl


białoruszczyzna

1. ogół cech bia­ło­ru­skich, kul­tu­ra bia­ło­ru­ska;
2. język bia­ło­ru­ski;
3. w ję­zy­koz­naw­stwie, rzad­ko: wyraz za­po­ży­czo­ny z ję­zy­ka bia­ło­ru­skie­go; zwrot lub kon­struk­cja skład­nio­wa wzo­ro­wa­ne na zwro­cie lub kon­struk­cji skład­nio­wej cha­rak­te­ry­stycz­nej dla ję­zy­ka bia­ło­ru­skie­go; bia­ło­ru­syzm, bia­ło­ru­sy­cyzm


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) jęz. język bia­ło­ru­ski

 (1.2) przest. zbiór cech ty­po­wych dla kul­tu­ry i oby­cza­jów bia­ło­ru­skich

Wiktionary

Powiązane:

 przym. białoruski

 rzecz. Białorusinka ż., Białoruś ż., białoruski mrz.

Wiktionary


białorutenistyka

dział sla­wi­sty­ki zaj­mu­ją­cy się ba­da­niem ję­zy­ka, li­te­ra­tu­ry i kul­tu­ry bia­ło­ru­skiej


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nauka zaj­mu­ją­ca się ba­da­niem ję­zy­ka, li­te­ra­tu­ry i kul­tu­ry bia­ło­ru­skiej;

Wiktionary

Bia­ło­ru­te­ni­sty­ka – dział sla­wi­sty­ki zaj­mu­ją­cy się ba­da­niem ję­zy­ka, li­te­ra­tu­ry i kul­tu­ry bia­ło­ru­skiej.

Wikipedia

Powiązane:

 rzecz. białorutenizm mrz., Białoruś ż.

Wiktionary


białorutenizacja

na­da­wa­nie cha­rak­te­ru bia­ło­ru­skie­go


SJP.pl

Bia­ło­ru­te­ni­za­cja – pro­ces na­da­wa­nia cech kul­tu­ry bia­ło­ru­skiej oso­bom lub zbio­ro­wo­ściom funk­cjo­nu­ją­cym wcze­śniej w ra­mach in­nych kul­tur, umac­nia­nia po­zy­cji kul­tu­ry i ję­zy­ka bia­ło­ru­skie­go w danej dzie­dzi­nie lub na okre­ślo­nym ob­sza­rze. W la­tach 20. XX wieku sta­no­wi­ła ona część ofi­cjal­nej po­li­ty­ki władz Bia­ło­ru­skiej SRR.

Wikipedia


białorutenizm

wyraz, zwrot lub kon­struk­cja skład­nio­wa wzo­ro­wa­ne na ję­zy­ku bia­ło­ru­skim albo z niego prze­ję­te; bia­ło­ru­sy­cyzm, bia­ło­ru­syzm


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) jęz. zob. bia­ło­ru­sy­cyzm.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲjawɔruˈtɛ̃ɲism̥, AS: bʹi ̯au̯orutẽńism̦

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. białorutenistyka ż., białorutenista mos., białorutenistka ż., białorutenizacja ż.

 przym. białorutenistyczny

 czas. białorutenizować

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) białorusycyzm, białorusyzm

Wiktionary


białoruś

pań­stwo w Eu­ro­pie; Re­pu­bli­ka Bia­ło­ruś; Re­pu­bli­ka Bia­ło­ru­si


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. polit. pań­stwo w Eu­ro­pie;

Wiktionary

Bia­ło­ruś, Re­pu­bli­ka Bia­ło­ru­si (biał., ; "Bie­ła­ruś", "Re­spu­bli­ka Bie­ła­ruś"; Беларусь lub Белоруссия, Республика Беларусь) – pań­stwo w Eu­ro­pie Wschod­niej. Gra­ni­czy z Pol­ską, Litwą, Łotwą, Rosją i Ukra­i­ną. W odróż­nie­niu od swo­ich są­sia­dów nie ma do­stę­pu do morza. Jest naj­więk­szym pod wzglę­dem po­wierzch­ni pań­stwem śród­lą­do­wym w Eu­ro­pie.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Bia­ło­ruś jest kra­jem eu­ro­pej­skim.

 (1.1) Alek uro­dził się w ro­dzi­nie pol­skiej na Bia­ło­ru­si.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲjaˈwɔruɕ, AS: bʹi ̯au̯oruś

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. białoruszczyzna ż., Białorusin mos., Białorusinka ż., białorutenistyka ż., białorutenizacja ż., białoruski mrz.

 przym. białoruski

 przysł. po białorusku

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) ofic. urz. Republika Białorusi

Wiktionary


białorybica

ryba z ro­dzi­ny sie­jo­wa­tych


SJP.pl

Bia­ło­ry­bi­ca ("Ste­no­dus le­u­cicht­hys") – ga­tu­nek ana­dro­micz­nej ryby ło­so­sioksz­tałt­nej, za­li­cza­ny do sie­jo­wa­tych (Co­re­go­ni­nae), bli­sko spo­krew­nio­ny z nelmą ("Ste­no­dus nelma"). Obyd­wa tak­so­ny były wcze­śniej kla­sy­fi­ko­wa­ne jako pod­ga­tun­ki w obrę­bie "Ste­no­dus le­u­cicht­hys". Bia­ło­ry­bi­ca wy­mar­ła w wa­run­kach na­tu­ral­nych. Przetr­wa­ły je­dy­nie po­pu­la­cje ho­dow­la­ne.

Wikipedia


białorzytka

chro­nio­ny ptak z ro­dzi­ny dro­zdów; opocz­nik


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Oe­nant­he oe­nant­he|ref=tak., nie­wiel­ki ptak wę­drow­ny pół­ku­li pół­noc­nej za­miesz­ku­ją­cy te­re­ny ot­war­te, czę­sto ka­mie­ni­ste;

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • bia­ło­rzyt­ka zwy­czaj­na (Oe­nant­he oe­nant­he)
  • bia­ło­rzyt­ka pstra (Oe­nant­he ples­chan­ka)
  • bia­ło­rzyt­ka pu­styn­na (Oe­nant­he de­ser­ti)
  • bia­ło­rzyt­ka rdza­wa (Oe­nant­he hi­spa­ni­ca)

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ˌbʲjawɔˈʒɨtka, AS: bʹi ̯au̯ožytka

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) opocznik, podkamionka

Wiktionary


białorzytny

1. sro­czek bia­ło­rzyt­ny - ga­tu­nek ptaka z ro­dzi­ny mu­cho­łów­ko­wa­tych;
2. sokół bia­ło­rzyt­ny - ga­tu­nek ptaka z ro­dzi­ny so­ko­ło­wa­tych; pu­stuł­ka bia­ło­rzyt­na;
3. na­wał­nik bia­ło­rzyt­ny - ga­tu­nek ma­łe­go ptaka mor­skie­go z ro­dzi­ny na­wał­ni­ków; na­wał­nik ma­der­ski;
4. pe­ru­karz bia­ło­rzyt­ny - ga­tu­nek ptaka z ro­dzi­ny szpa­ko­wa­tych;
5. sro­kacz bia­ło­rzyt­ny - ga­tu­nek śred­niej wiel­ko­ści ptaka z ro­dzi­ny ostro­lo­tów;
6. kor­mo­ran bia­ło­rzyt­ny - ga­tu­nek du­że­go ptaka z ro­dzi­ny kor­mo­ra­nów;
7. so­wi­ca bia­ło­rzyt­na - ga­tu­nek du­że­go ptaka z ro­dzi­ny pu­szczy­ko­wa­tych;
8. śnież­ka bia­ło­rzyt­na - ga­tu­nek ma­łe­go ptaka z ro­dzi­ny wró­bli;
9. mnisz­ka bia­ło­rzyt­na - ga­tu­nek ma­łe­go ptaka z ro­dzi­ny astryl­do­wa­tych;
10. bie­gus bia­ło­rzyt­ny - ga­tu­nek ma­łe­go ptaka wę­drow­ne­go z ro­dzi­ny be­ka­so­wa­tych; bie­gus Bo­na­par­te­go


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bie­gus bia­ło­rzyt­ny – ga­tu­nek ma­łe­go ptaka wę­drow­ne­go z ro­dzi­ny be­ka­so­wa­tych
  • Na­wał­nik bia­ło­rzyt­ny – ga­tu­nek ma­łe­go ptaka mor­skie­go z ro­dzi­ny na­wał­ni­ków
  • Kor­mo­ran bia­ło­rzyt­ny – ga­tu­nek du­że­go ptaka z ro­dzi­ny kor­mo­ra­nów
  • Pe­ru­karz bia­ło­rzyt­ny – ga­tu­nek ptaka z ro­dzi­ny szpa­ko­wa­tych
  • Sokół bia­ło­rzyt­ny – ga­tu­nek ptaka dra­pież­ne­go z ro­dzi­ny so­ko­ło­wa­tych
  • Sro­czek bia­ło­rzyt­ny – ga­tu­nek ptaka z ro­dzi­ny mu­cho­łów­ko­wa­tych

Wikipedia


białorzęsy

ma­ją­cy bar­dzo jasne rzęsy


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) ma­ją­cy bar­dzo jasne rzęsy

Wiktionary


białoróżowy

ró­żo­wy o bia­łym od­cie­niu


SJP.pl

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) ró­żo­wy o bia­łym od­cie­niu

Wiktionary


białoręki

gibon bia­ło­rę­ki - ga­tu­nek ssaka na­czel­ne­go z ro­dzi­ny gi­bo­no­wa­tych o brą­zo­wo-czar­nym ubar­wie­niu ciała i koń­czy­nach jas­ne­go ko­lo­ru; lar


SJP.pl


białoskrzydły

ma­ją­cy białe skrzy­dła


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) taki, który ma białe skrzy­dła

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Czar­ne anio­ły choć bia­łos­krzy­dłe • A na ich twa­rzach miny obrzy­dłe • Na sinym nie­bie jak fa­jer­wer­ki • Ale prze­klę­te raz i na wieki.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲjawɔˈskʃɨdwɨ, AS: bʹi ̯au̯oskšydu̯y

Wiktionary


białoskórnictwo

dział gar­bar­stwa zaj­mu­ją­cy się wy­pra­wia­niem skór mięk­kich na rę­ka­wicz­ki i na odzież


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) rzem. dział gar­bar­stwa zaj­mu­ją­cy się wy­pra­wia­niem skór mięk­kich na rę­ka­wicz­ki i odzież

Wiktionary

Bia­ło­skór­nict­wo – rze­mio­sło gar­bar­skie spe­cja­li­zu­ją­ce się w wyt­wa­rza­niu cien­kich, de­li­kat­nych skór na rę­ka­wicz­ki i odzież.

W pro­ce­sie na­tłu­szcza­nia uży­wa­no ałunu gli­no­we­go i żół­tek. Skóry przed gar­bo­wa­niem były mocno zwap­nio­ne i sta­ran­nie obro­bio­ne me­cha­nicz­nie. Cechy bia­ło­skór­ni­cze po­sia­da­ły fo­lu­sze, w któ­rych ugnia­ta­no skóry. Gar­bo­wa­no głów­nie skóry po­cho­dzą­ce z ko­złów, ba­ra­nów, cie­ląt, łosi, je­le­ni, saren.

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ˌbʲjawɔskurʲˈɲit͡stfɔ, AS: bʹi ̯au̯oskurʹńictfo

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. białoskórnik mos., białoskórniczka ż.

 przym. białoskórniczy

Wiktionary


białoskórniczy

do­ty­czą­cy bia­ło­skór­nict­wa lub bia­ło­skór­ni­ka


SJP.pl


białoskórnik

gar­barz pra­cu­ją­cy w bia­ło­skór­nict­wie, zaj­mu­ją­cy się wy­pra­wia­niem skór mięk­kich na rę­ka­wicz­ki i na odzież


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) rzem. gar­barz wyt­wa­rza­ją­cy cien­kie, de­li­kat­ne skóry na rę­ka­wicz­ki i odzież;

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) mykol. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Cy­sto­ste­re­um|Po­u­zar., ro­dzaj grzy­bów z ro­dzi­ny bia­ło­skór­ni­ko­wa­tych

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • bia­ło­skór­nik – dawny ro­dzaj rze­mieśl­ni­ka
  • bia­ło­skór­nik – ro­dzaj grzy­bów

Wikipedia

Powiązane:

 rzecz. białoskórnictwo n.

:: fż. białoskórniczka ż.

Wiktionary


białoskórski

naz­wi­sko


SJP.pl

Bia­ło­skór­ski – pol­ski herb szla­chec­ki.

Wikipedia


białoskóry

ma­ją­cy białą skórę


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy białą skórę

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bia­ło­skó­ry – wieś w woj. lu­bel­skim, w pow. hru­bie­szow­skim, w gmi­nie Hru­bie­szów
  • Bia­ło­skó­ry – wieś w woj. ma­zo­wiec­kim, w pow. sier­pec­kim, w gmi­nie Sierpc

Wikipedia


białosmugi

per­ko­zek bia­łos­mu­gi - ga­tu­nek ptaka z ro­dzi­ny per­ko­zów


SJP.pl


białosrebrny

srebr­ny z bia­łym od­cie­niem


SJP.pl


białosrebrzysty

sre­brzy­sty o bia­łym od­cie­niu


SJP.pl


białost.

skrót od: bia­ło­stoc­ki


SJP.pl

skrót

 (1.1) = bia­ło­stoc­ki

Wiktionary


białosterny

astra­pia bia­ło­ster­na, fa­e­ton bia­ło­ster­ny - ga­tun­ki pta­ków


SJP.pl


białostocczanin

miesz­ka­niec Bia­łe­go­sto­ku; Bia­ło­sto­cza­nin


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Bia­ło­stoc­czyz­ny

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲjawɔstɔt͡sˈt͡ʃãɲĩn, AS: bʹi ̯au̯ostocčãńĩn

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Białystok m., białostoczanin m., białostoczanka ż., Białostocczyzna ż.

:: fż. Białostocczanka ż.

 przym. białostocki

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) Podlasianin, Podlaszanin; pot. Podlaszuk; żart. śledzik

Wiktionary


białostocczanka

miesz­kan­ka Bia­łe­go­sto­ku; Bia­ło­sto­czan­ka


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Bia­ło­stoc­czyz­ny

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲjawɔstɔt͡sˈt͡ʃãnka, AS: bʹi ̯au̯ostocčãnka

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Białystok mrz., Białostocczyzna ż., białostoczanin mos., białostoczanka ż.

:: fm. Białostocczanin mos.

 przym. białostocki

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) Podlasianka, Podlaszanka

Wiktionary


białostocczyzna

re­gion w Pol­sce, re­gion bia­ło­stoc­ki; Bia­ło­stoc­kie


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. hist. re­gion wokół Bia­łe­go­sto­ku, na Pod­la­siu, obej­mu­ją­cy w przy­bli­że­niu ob­szar daw­ne­go wo­je­wództ­wa bia­ło­stoc­kie­go

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Wo­je­wództ­wo pod­la­skie obej­mu­je prze­de wszyst­kim Bia­ło­stoc­czyz­nę i Su­wal­szczyz­nę.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲjawɔstɔt͡sˈt͡ʃɨzna, AS: bʹi ̯au̯ostocčyzna

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Białystok mrz., Białostocczanin mos., białostoczanin mos., Białostocczanka ż., białostoczanka ż.

 przym. białostocki

Wiktionary


białostocki

przy­miot­nik od: Bia­ły­stok (mia­sto), Bia­ło­stoc­kie (Bia­ło­stoc­czyz­na)


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy Bia­łe­go­sto­ku, zwią­za­ny z Bia­łym­sto­kiem

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bia­ło­stoc­ki – herb szla­chec­ki
  • po­wiat bia­ło­stoc­ki
  • Jan Bia­ło­stoc­ki (1921–1988) – pol­ski hi­sto­ryk sztu­ki
  • Zyg­munt Bia­ło­stoc­ki (1887–1942/43) – pol­ski muzyk, pia­ni­sta i kom­po­zy­tor
  • w ty­tu­łach ar­ty­ku­łów

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Bia­ło­stoc­ki Wy­dział Śled­czy za­czął od­no­to­wy­wać po­ja­wia­nie się, w róż­nych miej­scach mia­sta, do­brze po­dro­bio­nych jed­no­zło­tó­wek.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲjawɔˈstɔt͡sʲci, AS: bʹi ̯au̯ostocʹḱi

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Białystok mrz., białostoczanin mos., białostoczanka ż., Białostocczanin mos., Białostocczanka ż., Białostocczyzna ż., Białostockie n.

Wiktionary


białostockie

przy­miot­nik od: Bia­ły­stok (mia­sto), Bia­ło­stoc­kie (Bia­ło­stoc­czyz­na)


SJP.pl


białostoczanin

miesz­ka­niec Bia­łe­go­sto­ku; Bia­ło­stoc­cza­nin


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Bia­łe­go­sto­ku

 (1.2) osoba po­cho­dzą­ca z Bia­łe­go­sto­ku, uro­dzo­na w Bia­łym­sto­ku

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Tłumy bia­ło­sto­czan oraz tu­ry­stów od­wie­dzi­ły pod­bia­ło­stoc­ki skan­sen

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲjawɔstɔˈt͡ʃãɲĩn, AS: bʹi ̯au̯ostočãńĩn

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Białystok m., Białostocczyzna ż., Białostocczanin mos., Białostocczanka ż.

:: fż. białostoczanka ż.

 przym. białostocki

Wiktionary


białostoczanka

miesz­kan­ka Bia­łe­go­sto­ku; Bia­ło­stoc­czan­ka


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Bia­łe­go­sto­ku

 (1.2) ko­bie­ta po­cho­dzą­ca z Bia­łe­go­sto­ku, uro­dzo­na w Bia­łym­sto­ku

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲjawɔstɔˈt͡ʃãnka, AS: bʹi ̯au̯ostočãnka

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Białystok mrz., Białostocczyzna ż., Białostocczanin mos., Białostocczanka ż.

:: fm. białostoczanin mos.

 przym. białostocki

Wiktionary


białostopy

1. le­pi­le­mur bia­ło­sto­py - ga­tu­nek le­mu­ra;
2. szczu­ro­sko­czek bia­ło­sto­py - ga­tu­nek gry­zo­nia


SJP.pl


białostrząb

ro­dzaj pta­ków z ro­dzi­ny ja­strzę­bio­wa­tych


SJP.pl


białoszary

szary o od­cie­niu bia­łym


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) szary z od­cie­niem bia­łym

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Dwa lata temu ta sofa była bia­ło­sza­ra, więc chyba naj­wyż­szy czas na czy­szcze­nie.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲjawɔˈʃarɨ, AS: bʹi ̯au̯ošary

Wiktionary


białoszewski

naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Cze­sław Bia­ło­szew­ski (zm. 2007) – praw­nik, dzia­łacz spor­to­wy, re­gio­na­li­sta
  • Ry­szard Win­cen­ty Bia­ło­szew­ski (ur. 1903, zm. 1966) – ka­wa­ler krzy­ża Vir­tu­ti Mi­li­ta­ri V klasy, ko­le­jarz
  • Miron Bia­ło­szew­ski (ur. 1922, zm. 1983) – pol­ski poeta, pro­za­ik, dra­ma­to­pi­sarz i aktor te­a­tral­ny
  • To­masz Bia­ło­szew­ski – dzien­ni­karz, autor pro­gra­mów pu­bli­cy­stycz­nych i re­por­ta­ży
  • To­masz Bia­ło­szew­ski (gra­fik) (ur. 1955, zm. 2004) – gra­fik

Wikipedia


białoszyi

1. ma­ją­cy białą szyję;
2. dzię­cioł bia­ło­szyi - ga­tu­nek ptaka z ro­dzi­ny dzię­cio­ło­wa­tych; dzię­cioł sy­ryj­ski;
3. bo­cian bia­ło­szyi - ga­tu­nek du­że­go ptaka z ro­dzi­ny bo­cia­nów;
4. ko­li­ber bia­ło­szyi - ga­tu­nek ma­łe­go ptaka z ro­dzi­ny ko­li­bro­wa­tych; biel­czyk


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy białą szyję

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Wi­dzia­łem dzię­cio­ła bia­ło­szy­je­go, który jest rzad­ko­ścią w cen­trum mia­sta.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲjawɔˈʃɨji, AS: bʹi ̯au̯ošyi ̯i

Wiktionary


białosęp

pad­li­no­żer­ny ptak z ro­dzi­ny ja­strzę­bio­wa­tych; ścierw­nik biały


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Ne­oph­ron perc­nop­te­rus|Lin­na­e­us|ref=tak., ga­tu­nek du­że­go ptaka pad­li­no­żer­ne­go z ro­dzi­ny ja­strzę­bio­wa­tych;

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Czy wie­dzie­li­ście, że bia­ło­sęp po­tra­fi ro­zbi­jać jaja stru­si ka­mie­nia­mi?

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) ścierwnik biały, ścierwnik

Wiktionary


białotrzonowy

czu­baj­ka bia­ło­trzo­no­wa - ga­tu­nek grzy­bów z ro­dzi­ny pie­czar­ko­wa­tych


SJP.pl


białouchy

1. ui­sti­ti bia­ło­u­cha - ga­tu­nek małpy z ro­dzi­ny płak­so­wa­tych;
2. dy­delf bia­ło­u­chy - ga­tu­nek ssaka z po­dro­dzi­ny dy­del­fów; dy­delf po­łud­nio­wy;
3. bil­bil bia­ło­u­chy, turak bia­ło­u­chy - ga­tun­ki pta­ków


SJP.pl

Bia­ło­u­chy (Pel­top­si­nae) – zde­fi­nio­wa­na w 2014 roku mo­no­ty­po­wa po­dro­dzi­na pta­ków z ro­dzi­ny ostro­lo­tów (Ar­ta­mi­dae).

Wikipedia


białowacki

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy Bia­łej Waki

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Biała Waka ż.

Wiktionary


białowargi

jeleń bia­ło­war­gi - ga­tu­nek je­le­nia


SJP.pl


białowice

wieś w Pol­sce


SJP.pl

Bia­ło­wi­ce ( "Bil­len­dorf") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bu­skim, w po­wie­cie zie­lo­no­gór­skim, w gmi­nie No­wo­gród Bo­brzań­ski.

Na po­łud­nio­wy za­chód od Bia­ło­wic le­ża­ła dawna wieś Ja­sion (obec­nie nie ist­nie­je).

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa zie­lo­no­gór­skie­go.

Wikipedia


białowieski

przy­miot­nik od: Bia­ło­wie­ża


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) od­no­szą­cy się do Bia­ło­wie­ży, zwią­za­ny z Bia­ło­wie­żą

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Do bez­wi­zo­wej stre­fy obok Brze­ścia zo­sta­ły rów­nież włą­czo­ne re­jo­ny: brze­ski, ża­bi­nec­ki, pru­żań­ski, świ­słoc­ki, ka­mie­niec­ki w tym Pu­szcza Bia­ło­wie­ska na te­re­nie Bia­ło­ru­si.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲjawɔˈvʲjɛsʲci, AS: bʹi ̯au̯ovʹi ̯esʹḱi

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Białowieża ż., Białowieżanin mos., Białowieżanka ż.

 przym. białowieszczański

Wiktionary


białowieszczański

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) przest. bia­ło­wie­ski

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Białowieża ż., Białowieszczański m., Białowieszczańska ż.

 przym. białowieski

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) białowieski

Wiktionary


białowieża

nazwa kilku wsi w Pol­sce


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wieś na Rów­ni­nie Biel­skiej;

Wiktionary

Zo­bacz też: Bia­ło­wie­ża w in­nych zna­cze­niach tej nazwy.

Bia­ło­wie­ża ( Белавежа "Biełavieža", w miejsc. gwa­rze bia­ło­ru­skiej "Bałavež" lub "Biełavieš") – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie pod­la­skim, w po­wie­cie haj­now­skim, w gmi­nie Bia­ło­wie­ża. Leży na roz­le­głej po­la­nie w Pu­szczy Bia­ło­wie­skiej, nad Na­rew­ką, na Rów­ni­nie Biel­skiej.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Ucz­nio­wie zwie­dzą Bia­ło­wie­żę i Haj­nów­kę.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Białowieżanin mos., Białowieżanka ż.

 przym. białowieski, białowieszczański

Wiktionary


białowieżanin

miesz­ka­niec Bia­ło­wie­ży


SJP.pl


białowieżanka

miesz­kan­ka Bia­ło­wie­ży


SJP.pl


białowiż

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wieś na Ukra­i­nie, w re­jo­nie ro­kit­nic­kim ob­wo­du ró­wień­skie­go, po­ło­żo­na nad rzeką Stu­de­ni­cą, nie­da­le­ko na wschód prze­bie­ga­ła gra­ni­ca II RP

Wiktionary

Bia­ło­wiż ( Біловіж) – wieś na Ukra­i­nie, w ob­wo­dzie ró­wień­skim, w re­jo­nie sar­neń­skim, w hro­ma­dzie Ro­kit­no. W 2001 li­czy­ła 1021 miesz­kań­ców, spoś­ród któ­rych 1018 wska­za­ło jako oj­czy­sty język ukra­iń­ski, a 3 ro­syj­ski. W 2026 li­czy­ła 984 miesz­kań­ców.

W okre­sie mię­dzy­wo­jen­nym wieś znaj­do­wa­ła się w gra­ni­cach II RP, wcho­dząc w skład gminy Ki­so­ry­cze w po­wie­cie sar­neń­skim, w wo­je­wództ­wie wo­łyń­skim. Sta­cjo­no­wa­ła w niej Kom­pa­nia gra­nicz­na KOP „Bia­ło­wiż”.

Wikipedia

Powiązane:

 przym. białowiski

Wiktionary


białowodzianin

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Bia­łej Wody

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Biała Woda ż.

:: fż. białowodzianka ż.

 przym. białowodzki

Wiktionary


białowodzianka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Bia­łej Wody

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Biała Woda ż.

:: fm. białowodzianin mos.

 przym. białowodzki

Wiktionary


białowodzki

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) od­no­szą­cy się do Bia­łej Wody, zwią­za­ny z Białą Wodą

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Biała Woda ż., białowodzianin mos., białowodzianka ż.

Wiktionary


białowąs

naz­wi­sko


SJP.pl

Bia­ło­wąs – osada w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie szcze­ci­nec­kim, w gmi­nie Bar­wi­ce.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość po­ło­żo­na była w wo­je­wództ­wie ko­sza­liń­skim.

Pier­wsze wzmian­ki w kro­ni­kach o tej miej­sco­wo­ści po­ja­wia­ją się już w śred­nio­wie­czu.

Wikipedia


białowąsy

ma­ją­cy białe wąsy


SJP.pl


białowłosy

ma­ją­cy białe włosy; si­wo­wło­sy


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) taki, który ma białe włosy

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) osoba o bia­łych wło­sach

Wiktionary


białozielonawy

zie­lo­na­wy o bia­łym od­cie­niu


SJP.pl


białozielonkawy

zie­lon­ka­wy o bia­łym od­cie­niu


SJP.pl

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) zie­lon­ka­wy o bia­łym od­cie­niu

Wiktionary


białozielono

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) z uży­ciem bia­ło­zie­lo­nej barwy

Wiktionary

Powiązane:

 przym. białozielony

Wiktionary


białozielony

zie­lo­ny o bia­łym od­cie­niu


SJP.pl

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) zie­lo­ny o bia­łym od­cie­niu

Wiktionary

Powiązane:

 przysł. białozielono

Wiktionary


białozór

ptak dra­pież­ny z ro­dzi­ny so­ko­łów; krze­czot


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Falco ru­sti­co­lus|ref=tak., za­gro­żo­ny wy­gi­nię­ciem duży ptak dra­pież­ny pół­ku­li pół­noc­nej;

Wiktionary

Bia­ło­zór, sokół nor­we­ski ("Falco ru­sti­co­lus") – ga­tu­nek du­że­go ptaka dra­pież­ne­go z ro­dzi­ny so­ko­ło­wa­tych (Fal­co­ni­dae), naj­więk­szy przed­sta­wi­ciel ro­dza­ju "Falco".

Wikipedia

Wymowa:

IPA: bʲjaˈwɔzur, AS: bʹi ̯au̯ozur

Wiktionary


białozórka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wieś, a daw­niej mia­stecz­ko, na Ukra­i­nie, w re­jo­nie ła­no­wiec­kim ob­wo­du tar­no­pol­skie­go;

Wiktionary

Bia­ło­zór­ka (ukr. Білозірка, "Bi­ło­zir­ka") – wieś na Ukra­i­nie, w ob­wo­dzie tar­no­pol­skim, w re­jo­nie krze­mie­niec­kim. W 2001 li­czy­ła 1102 miesz­kań­ców.

Wikipedia

Powiązane:

 przym. białozórski

Wiktionary


białoząbka

bia­ło­ząb­ka dwu­bar­wi­ca - ga­tu­nek ćmy z ro­dzi­ny gar­bat­ko­wa­tych


SJP.pl


białozębny

1. ma­ją­cy białe zęby;
2. tu­ko­tu­ko bia­ło­zęb­ny - ga­tu­nek gry­zo­nia


SJP.pl


białozębowate

ro­dzi­na mchów


SJP.pl


białołęcki

→ Bia­ło­łę­ka (dziel­ni­ca lub wieś)


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Bia­ło­łę­ką, do­ty­czą­cy Bia­ło­łę­ki

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Białołęka ż.

Wiktionary


białołęka

1. dziel­ni­ca w pół­noc­nej czę­ści pra­wo­brzeż­nej War­sza­wy;
2. wieś w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim


SJP.pl

Zo­bacz też: Bia­ło­łę­ka w in­nych zna­cze­niach tej nazwy.

Bia­ło­łę­ka – dziel­ni­ca War­sza­wy, po­ło­żo­na w pra­wo­brzeż­nej czę­ści mia­sta. Jest jedną z 18 jed­no­stek po­moc­ni­czych m.st. War­sza­wy.

Wikipedia


białoń

naz­wi­sko


SJP.pl

Bia­łoń – po­stać pół­le­gen­dar­na, zbój­nik gra­su­ją­cy w XVIII wieku na te­re­nie Orawy.

Bia­łoń miał po­cho­dzić z Ki­czor lub Lip­ni­cy Wiel­kiej. Zbój­ni­kiem zo­stał po sprzecz­ce i bójce z haj­du­kiem pod­czas odra­bia­nia pań­szczyz­ny. Swą kry­jów­kę miał na Ba­biej Górze, skąd wy­pra­wiał się gra­bić oko­licz­ne wsie. We­dług po­da­nia po­tra­fił w ciągu jed­nej nocy prze­biec ze swej kry­jów­ki do Kra­ko­wa, tam do­ko­nać na­pa­dów i rano wró­cić na Orawę.

Wikipedia


białośliwie

wieś w Pol­sce


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bia­ło­śli­wie – wieś w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie pil­skim, w gmi­nie Bia­ło­śli­wie
  • Bia­ło­śli­wie – osada leśna w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie pil­skim, w gmi­nie Bia­ło­śli­wie
  • Bia­ło­śli­wie – gmina
  • Bia­ło­śli­wie – gro­ma­da
  • Bia­ło­śli­wie – sta­cja ko­le­jo­wa
  • Bia­ło­śli­wie Wą­sko­to­ro­we – sta­cja kolei wą­sko­to­ro­wej

Wikipedia


białośliwski

przy­miot­nik od: Bia­ło­śli­wie


SJP.pl


białość

kolor biały; biel


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) barwa biała

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Nad­mie­nia się do­dat­ko­wo, że dla otrzy­ma­nia więk­szej bia­ło­ści i pulch­no­ści pszen­ne­go pie­czy­wa, po­słu­gu­ją się pie­ka­rze po­ta­żem, bio­rąc 3 do 4 gra­mów po­ta­żu na 1 litr płynu, w któ­rym się cia­sto roz­czy­nia.

 (1.1) Fos­fo­rycz­ną bia­ło­ścią pow­le­kły się ścia­ny / Na­gich, skrze­sa­nych turni; wiel­ka cie­niu rzeka / Ogar­nia je i nie­sie w mroku oce­a­ny.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bielidło n., białas mos., biały mos., biel ż., wybielacz mrz., bielenie n., wybielenie n., wybielanie n., bielik mzw., bielak mzw.

 czas. bielić ndk., wybielić dk., zabielić dk.

 przym. białawy, biały, bieluchny

 przysł. białawo, biało

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) biel

Wiktionary


białożewin

wieś w Pol­sce


SJP.pl

Bia­ło­że­win – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ku­jaw­sko-po­mor­skim, w po­wie­cie żniń­skim, w gmi­nie Żnin.

Wieś du­chow­na "Bia­ło­wie­ży­no", włas­ność ar­cy­bi­skup­stwa gnieź­nień­skie­go, pod ko­niec XVI wieku le­ża­ła w po­wie­cie na­kiel­skim wo­je­wództ­wa ka­li­skie­go. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa byd­go­skie­go. We­dług Na­ro­do­we­go Spisu Po­wszech­ne­go (III 2011 r.) li­czy­ła 447 miesz­kań­ców. Jest piątą co do wiel­ko­ści miej­sco­wo­ścią gminy Żnin.

Wikipedia


białożółtawy

żół­ta­wy o bia­łym od­cie­niu


SJP.pl


białożółto

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) z uży­ciem bia­ło­żół­tej barwy

Wiktionary

Powiązane:

 przym. białożółty

Wiktionary


białożółty

żółty o bia­łym od­cie­niu


SJP.pl

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) żółty o bia­łym od­cie­niu

Wiktionary

Powiązane:

 przysł. białożółto

Wiktionary


białucha

ga­tu­nek wa­le­nia z ro­dzi­ny nar­wa­lo­wa­tych; wal biały, bia­łu­cha ark­tycz­na


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zool. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Delp­hi­nap­te­rus|de Lacépède|ref=tak., ro­dzaj mor­skich ssa­ków o bia­łej skó­rze, z ro­dzi­ny nar­wa­lo­wa­tych;

Wiktionary

Bia­łu­cha ("Delp­hi­nap­te­rus") – ro­dzaj wod­nych ssa­ków z ro­dzi­ny nar­wa­lo­wa­tych (Mo­no­don­ti­dae).

Wikipedia

Synonimy:

 (1.1) wal biały

Wiktionary


biały

taki jak świe­ży śnieg; prze­ciw­staw­ny do czar­ne­go


SJP.pl

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) ma­ją­cy bar­dzo jasną barwę prze­ciw­staw­ną do czar­ne­go, taką jak czy­sty śnieg, mleko itp.

 (1.2) o wło­sach lub o czło­wie­ku: siwy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (2.1) fiz. emi­tu­ją­cy wszyst­kie dłu­go­ści fal świa­tła

 (2.2) kulin. w od­nie­sie­niu do wina: pow­sta­ły bez ma­ce­ra­cji, w wy­ni­ku fer­men­ta­cji wi­no­gron z usu­nię­ty­mi skór­ka­mi, pest­ka­mi i szy­puł­ka­mi

 (2.3) hist. zwią­za­ny z Bia­ły­mi

 (2.4) przen. nie­win­ny, czy­sty

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (3.1) an­trop. czło­wiek rasy bia­łej

 (3.2) hist. czło­wiek o prze­ko­na­niach za­cho­waw­czych; re­ak­cjo­ni­sta, kontr­re­wo­lu­cjo­ni­sta

 (3.3) hist. w Pol­sce: czło­nek stron­nict­wa za­cho­waw­cze­go, an­ty­re­wo­lu­cyj­ne­go w okre­sie pow­sta­nia stycz­nio­we­go

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Biały – barwa biała
  • Biała od­mia­na czło­wie­ka
  • Biały – część wsi Woj­niuń­ce na Bia­ło­ru­si, w ob­wo­dzie wi­teb­skim, w re­jo­nie bra­sław­skim, w siel­so­wie­cie Opsa
  • Trzy ko­lo­ry. Biały – film z 1993
  • Jan Biały (1897–1984), ofi­cer, pilot, d-ca 304, ci­cho­ciem­ny
  • Ju­lian Józef Biały (1861–1941), ksiądz rzym­sko­ka­to­lic­ki
  • Ju­liusz Biały (1931–), dy­plo­ma­ta
  • Le­szek Biały (1940–), na­u­czy­ciel, po­li­tyk
  • Le­szek Biały (1954–), tłu­macz, pi­sarz
  • Le­szek Biały (1919–1945), ofi­cer
  • Mar­cin Biały (1830–1923), du­chow­ny rzym­sko­ka­to­lic­ki
  • Mar­cin Biały (1988–), ho­ke­i­sta

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Jacku, żółte li­te­ry na bia­łym tle to chyba nie naj­lep­szy po­mysł.

 (2.2) Wina białe mogą być be­zbarw­ne, bla­do­żół­te, jas­no­żół­te, zło­ci­ste, słom­ko­we, bursz­ty­no­we, po­ma­rań­czo­we a nawet ru­da­wo­brą­zo­we.

 (3.1) Po­dróż­ni­cy wie­rzy­li, że są pier­wszy­mi bia­ły­mi w tej dżun­gli.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲjawɨ, AS: bʹi ̯au̯y

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. białka ż., bielidło n., nabiał mrz., białas m., białko n., biel ż., bielik mzw., bielinek mzw., bielizna ż., bielactwo n., bielmo n., białość ż., białe nmos., bielak mzw., bielenie n., dobielanie n., dobielenie n., obielanie n., obielenie n., odbielenie n., pobielanie n., pobielenie n., podbielanie n., podbielenie n., powybielanie n., przybielanie n., przybielenie n., rozbielanie n., rozbielenie n., ubielanie n., ubielenie n., wybielanie n., wybielenie n., zabielanie n., zabielenie n.

 czas. bieleć, bielić ndk., dobielać ndk., dobielić dk., obielać ndk., obielić dk., odbielić dk., pobielać ndk., pobielić dk., podbielać ndk., podbielić dk., powybielać ndk., przybielać ndk., przybielić dk., rozbielać ndk., rozbielić dk., ubielać ndk., ubielić dk., wybielać ndk., wybielić dk., zabielać ndk., zabielić dk.

 przym. białawy

:: zdrobn. bielutki, bialutki, bieluchny, bialuchny, bieluśki, bieluteńki, bialuteńki, bielusieńki

 przysł. biało, bielutko, bialutko, bieluchno, bialuchno, bieluśko, bieluteńko, bialuteńko, bielusieńko

Wiktionary

Synonimy:

 (3.1) białoskóry, biały człowiek

Wiktionary


białynicki

naz­wi­sko


SJP.pl


białynin

Bia­ły­nin – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie łódz­kim, w po­wie­cie skier­nie­wic­kim, w gmi­nie Głu­chów.

Wieś ar­cy­bi­skup­stwa gnieź­nień­skie­go w ziemi raw­skiej wo­je­wództ­wa raw­skie­go w 1792 roku.

Wikipedia


białys

ro­dzaj droż­dżów­ki z ce­bu­lą i ma­kiem


SJP.pl


białystok

mia­sto w Pol­sce


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. adm. mia­sto w pół­noc­no-wschod­niej Pol­sce;

Wiktionary

Bia­ły­stok ( Balstogė, "Беласток", "Білосток", ‏ביאַליסטאָק‎, "Белосток") – mia­sto na pra­wach po­wia­tu w pół­noc­no-wschod­niej Pol­sce, po­ło­żo­ne na Ni­zi­nie Pół­noc­no­pod­la­skiej, nad rzeką Białą. Jest sto­li­cą wo­je­wództ­wa pod­la­skie­go i sie­dzi­bą władz ziem­skie­go po­wia­tu bia­ło­stoc­kie­go.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Sto­li­cą wo­je­wództ­wa pod­la­skie­go jest Bia­ły­stok.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲjaˈwɨstɔk, AS: bʹi ̯au̯ystok

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Białostockie n., Białostocczyzna ż., białostoczanin mos., białostoczanka ż., Białostocczanin mos., Białostocczanka ż.

 przym. białostocki, podbiałostocki

Wiktionary


białężyce

wieś w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim


SJP.pl

Bia­łę­ży­ce – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie wrze­siń­skim, w gmi­nie Wrze­śnia.

Przez miej­sco­wość prze­bie­ga droga wo­je­wódz­ka nr 432.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa poz­nań­skie­go.

Wikipedia


biba

li­ba­cja al­ko­ho­lo­wa; bibka


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. przy­ję­cie z al­ko­ho­lem

Wiktionary

Biba – osiem­na­sty album ze­spo­łu Boys wy­da­ny w sierp­niu 2002 roku w fir­mie fo­no­gra­ficz­nej Green Star. Na pły­cie znaj­du­ją się re­mik­sy zna­nych pol­skich DJ-ów, a także pre­zen­ta­cja mul­ti­me­dial­na. Do pio­se­nek "Biba" i "Figo-fago" na­krę­co­no te­le­dy­ski. Te­le­dysk do pio­sen­ki "Figo-fago" zo­stał tylko raz wy­e­mi­to­wa­ny w TV, gdyż do­pa­trzo­no się w nim ele­men­tów nie­przyz­wo­i­tych i za­ka­za­no jego emi­sji.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Idę dziś na bibę do Basi.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲiba, AS: bʹiba

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bibosz mos., bibka ż.

Wiktionary


bibelocik

zdrob­nie­nie od: bi­be­lot


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od bi­be­lot

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bibelot mrz.

Wiktionary


bibelot

drob­ny przed­miot peł­nią­cy naj­czę­ściej funk­cję de­ko­ra­cyj­ną


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) drob­ny przed­miot o cha­rak­te­rze de­ko­ra­cyj­nym

Wiktionary

Bi­be­lot (fr. „gra­cik”) – nie­wiel­ki przed­miot, naj­czę­ściej nie­ma­ją­cy istot­nej war­to­ści użyt­ko­wej, speł­nia­ją­cy funk­cję ozdob­ną; okre­śle­nie uży­wa­ne zwy­kle w licz­bie mno­giej.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Na wy­sta­wie można obej­rzeć cenną za­sta­wę sto­ło­wą oraz bi­be­lo­ty z mi­śnień­skiej por­ce­la­ny.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲiˈbɛlɔt, AS: bʹibelot

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz.

:: zdrobn. bibelocik m.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) cacko, durnostojka

Wiktionary


biber

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) reg. pozn. ka­pe­lusz

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Biber – rzeka w Niem­czech i Szwaj­ca­rii, do­pływ Renu
  • Biber – rzeka w Niem­czech, do­pływ Du­na­ju
  • He­in­rich Ignaz Biber – au­striac­ki kom­po­zy­tor i skrzy­pek po­cho­dze­nia cze­skie­go
  • Sa­lo­mon (Szlo­mo) Biber – pol­ski dzien­ni­karz i pi­sarz po­cho­dze­nia ży­dow­skie­go
  • Biber – typ nie­miec­kich mi­nia­tu­ro­wych okrę­tów pod­wod­nych z okre­su II wojny świa­to­wej
  • Biber – nie­miec­ki most czoł­go­wy zbu­do­wa­ny na pod­wo­ziu czoł­gu Le­o­pard 1
  • Bi­ber­tal
  • Bie­ber

Wikipedia


bibi

obce imię żeń­skie


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Asia Bibi – pa­ki­stań­ska ka­to­licz­ka
  • Islam Bibi – af­gań­ska ofi­cer po­li­cji oraz ak­ty­wist­ka na rzecz praw ko­biet
  • Mor­de­chaj Bibi – iz­ra­el­ski praw­nik i po­li­tyk

Wikipedia


bibiampol

wieś w Pol­sce


SJP.pl

Bi­biam­pol (nazwa hi­sto­rycz­na: Bi­bi­jam­pol) – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie so­cha­czew­skim, w gmi­nie Mło­dzie­szyn. Ma sta­tus so­łect­wa.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa skier­nie­wic­kie­go.

Wikipedia


bibiana

imię żeń­skie


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|ż.;

 (1.2) geogr. miej­sco­wość we Wło­szech, w re­gio­nie Pie­mont, w pro­win­cji Turyn;

Wiktionary

Bi­bia­na, Bi­bian­na, Wi­wia­na – imię żeń­skie ut­wo­rzo­ne od ła­ciń­skiej nazwy rodu "Vi­vius" i oz­na­cza­ją­ce „na­le­żą­ca do rodu "Vivii"”. Z kolei owa ła­ciń­ska nazwa ro­do­wa wy­wo­dzi się od łac. przy­miot­ni­ka "vivus", oz­na­cza­ją­ce­go „żywy, żwawy”. Wy­mia­na "W" na "B" odz­wier­cied­la lu­do­wą wło­ską i hisz­pań­ską wy­mo­wę tego imie­nia. W Pol­sce na­da­wa­ne co najm­niej od 1755 roku.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Moja stry­jecz­na babka ma na imię Bi­bia­na.

 (1.1) Niek­tó­re imio­na są po pro­stu rzad­ko spo­ty­ka­ne – mówi Bi­bia­na Lisik z Rudy Ślą­skiej.

 (1.1) W Ko­ście­le ka­to­lic­kim na 2 grud­nia przy­pa­da wspom­nie­nie św. Bi­bia­ny z Rzymu, pa­tron­ki epi­lep­ty­ków i cho­rych umy­sło­wo.

 (1.1) Bi­bia­ny dzień swej pa­tron­ki, czyli imie­ni­ny, ob­cho­dzą 2 grud­nia.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲiˈbʲjãna, AS: bʹibʹi ̯ãna

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz.

:: war. Bibianna ż., Wiwiana ż.

:: zdrobn. Bibianka ż., Biba ż., Bibusia ż., Bibunia ż.

:: fm. Bibian mos., Wiwian mos.

 przym. Bibianin, Bibianowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) war. Bibianna, Wiwiana; zdrobn. Bibianka, Biba, Bibusia, Bibunia

Wiktionary


bibianiny

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Bi­bia­ny lub z nią zwią­za­ny


SJP.pl


bibianka

zdrob­nie­nie od: Bi­bia­na (imię żeń­skie)


SJP.pl


bibianna

imię żeń­skie


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bi­bia­na (imię)
  • Bi­bian­na (wieś)
  • Bi­bian­na (przy­sta­nek ko­le­jo­wy)

Wikipedia


bibianów

Bi­bia­nów – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie łódz­kim, w po­wie­cie zgier­skim, w gmi­nie Pa­rzę­czew. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do ów­czes­ne­go wo­je­wództ­wa łódz­kie­go.

Wieś rzę­do­wa od­da­lo­na 3 km od cen­trum mia­sta Ozor­ków i 5 km od miej­sco­wo­ści Pa­rzę­czew; za­gro­dy roz­lo­ko­wa­ne po za­chod­niej stro­nie drogi bie­gną­cej po­łud­ni­ko­wo; ge­o­lo­gicz­nie na po­gra­ni­czu me­zo­zo­icz­nych ut­wo­rów kredy i jury; ge­o­mor­fo­lo­gicz­nie środ­ko­wa część na pa­gór­ku po­lo­dow­co­wym typu kem (nazwy miej­sco­we: „Górka Pa­rzę­czew­ska”, „Góra Marii”); śred­nia wy­so­kość 153 m n.p.m., de­ni­we­la­cja te­re­nu prze­kra­cza 15 m; na ob­sza­rze wstę­pu­ją: grun­ty orne (kom­pleks żytni dobry, żytni słaby, żytni naj­słab­szy), użyt­ki zie­lo­ne (łąki, pa­stwi­ska), nie­u­żyt­ki rol­ni­cze (ek­splo­a­ta­cja ko­pa­lin), lasy; wieś za­ło­żo­na około 1827 roku, po­cząt­ko­wo była ko­lo­nią; pod ko­niec XIX wieku ko­lo­nia Bi­bia­nów li­czy­ła 34 domy i 188 miesz­kań­ców; we­dług Pier­wsze­go Po­wszech­ne­go Spisu Lud­no­ści z dnia 30 wrze­śnia 1921 roku i in­nych źró­deł urzę­do­wych wieś Bi­bia­nów (także "Bib­ja­nów" w gmi­nie Pia­sko­wi­ce w po­wie­cie łę­czyc­kim) za­miesz­ki­wa­ły 122 osoby (61 męż­czyzn i 61 ko­biet), wszyst­kie wyz­na­nia rzym­sko­ka­to­lic­kie­go, stały 23 domy miesz­kal­ne; we­dług Na­ro­do­we­go Spisu Lud­no­ści i Miesz­kań 2011 w dniu 31 marca 2011 roku so­łect­wo Bi­bia­nów li­czy­ło 226 miesz­kań­ców (115 męż­czyzn i 111 ko­biet), w tym wieś Bi­bia­nów 135 osób; we wsi żwi­row­nia i pia­skow­nia, sklep i ka­plicz­ka (daw­niej drew­nia­ny krzyż); wieś traci rol­ni­czy cha­rak­ter, miesz­kań­cy...

Wikipedia


bibice

Bi­bi­ce – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­ło­pol­skim, w po­wie­cie kra­kow­skim, w gmi­nie Zie­lon­ki.

In­te­gral­ne czę­ści miej­sco­wo­ści: Cze­kaj, Łysa Góra. Skra­jem wsi prze­bie­ga DK7.

Wikipedia


bibicki

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Bi­bi­ca­mi, do­ty­czą­cy Bibic

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bibice nmos.

Wiktionary


bibik

naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bar­ba­ra Bibik (ur. 1979) – pol­ska fi­lo­loż­ka kla­sycz­na
  • Olga Bibik (ur. 1976) – ro­syj­ska wspi­nacz­ki­ni spor­to­wa

Wikipedia


bibimbap

ryż z wa­rzy­wa­mi, wo­ło­wi­ną i jaj­kiem przy­pra­wio­ny pastą z pa­pry­czek chili, danie kuch­ni ko­re­ań­skiej


SJP.pl

rze­czow­nik

 (1.1) kulin. ryż z wa­rzy­wa­mi, wo­ło­wi­ną, jaj­kiem i przy­pra­wa­mi;

Wiktionary

Bi­bim­bap ( 비빔밥, dosł. „mie­sza­ny ryż” lub „mie­sza­ne danie”; la­ty­ni­zo­wa­ne także jako bi bim bap lub bi bim bop) – po­pu­lar­ne danie kuch­ni ko­re­ań­skiej.

Bi­bim­bap to ryż z wa­rzy­wa­mi, wo­ło­wi­ną i jaj­kiem, przy­pra­wio­ny pastą z pa­pry­czek chili. Jedna z wa­ria­cji tej po­tra­wy, "dol­sot-bi­bim­bap" (돌솥 비빔밥), po­da­wa­na jest w go­rą­cej ka­mien­nej misie, do któ­rej do­da­wa­ne jest su­ro­we jajko.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Bi­bim­bap to po­pu­lar­ne ko­re­ań­skie danie.

Wiktionary


bibisyn

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) hist. po­gard­li­we okre­śle­nie pro­pa­gan­dy PRL na radio BBC

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Słu­chał, słu­chał bi­bi­sy­na, aż mu spu­chła łe­pe­ty­na.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲiˈbʲisɨ̃n, AS: bʹibʹisỹn

Wiktionary


bibka

li­ba­cja al­ko­ho­lo­wa; biba


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. zdrobn. od: biba; przy­ję­cie z al­ko­ho­lem

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Józek urzą­dza dziś bibkę, masz ocho­tę się przy­łą­czyć?

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲipka, AS: bʹipka

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biba ż.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) biba, popijawa, libacja, lumpka

Wiktionary


bibl.

skrót od: bi­blij­ny (czy­ta­ny jako cały, od­mien­ny wyraz)


SJP.pl


bibli-

temat sło­wot­wór­czy

 (1.1) pier­wszy człon wy­ra­zów zło­żo­nych wska­zu­ją­cy na ich zwią­zek zna­cze­nio­wy z Bi­blią

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) biblista • biblistka • biblistycz­ny • biblistyka

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biblia ż., Biblia ż.

Wiktionary


biblia

1. księ­ga ma­ją­ca dla kogoś duże zna­cze­nie;
2. po­tocz­nie: książ­ka du­żych roz­mia­rów, gruba;
3. książ­ka da­ją­ca komuś wzory do na­śla­do­wa­nia


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) przen. naj­waż­niej­sza książ­ka w danej dzie­dzi­nie; ważna, ce­nio­na książ­ka oma­wia­ją­ca pod­sta­wy ja­kiejś nauki

Wiktionary

Bi­blia ( βιβλίον, "bi­blion" – zwój pa­pi­ru­su, księ­ga; l.m. βιβλία, "bi­blia" – księ­gi), Pismo Świę­te – wspól­na nazwa (hi­pe­ro­nim) róż­nych dzieł li­te­rac­kich, zwa­nych ka­no­na­mi. Łączy je znacz­na część wspól­na i to, że są oto­czo­ne kul­tem re­li­gij­nym: ju­da­izm, chrze­ści­jań­stwo i niek­tó­re inne re­li­gie abra­ha­mo­we uz­na­ją swoje ka­no­ny za Słowo Boże – ob­ja­wie­nie natch­nio­ne przez Boga.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Ta książ­ka to bi­blia pro­gra­mi­stów.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲiblʲja, AS: bʹiblʹi ̯a

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Biblia ż., biblistyka ż., biblista m., biblistka ż., biblizm m., biblioteka ż., bibliotekarz m., bibliotekarka ż.

 przym. biblijny, biblistyczny, biblioteczny, bibliotekarski

 przysł. biblijnie, biblistycznie

 temsłow. bibli-

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) kompendium

Wiktionary


bibliatryka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) rzad. umie­jęt­ność od­na­wia­nia sta­rych ksiąg

Wiktionary


biblicum

[czy­taj: bi­bli­kum] rzym­ska wyż­sza uczel­nia ko­ściel­na kształ­cą­ca spe­cja­li­stów w dzie­dzi­nie bi­bli­sty­ki; Pon­ti­fi­cium In­sti­tu­tum Bi­bli­cum; Pa­pie­ski In­sty­tut Bi­blij­ny


SJP.pl


biblicyzm

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) teol. ry­go­ryzm w in­ter­pre­ta­cji bi­blij­nej, uz­na­nie Bi­blii za je­dy­ną bazę w prze­po­wia­da­niu

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Biblia ż.

Wiktionary


biblijnie

przy­słó­wek

 (1.1) wła­ści­wie dla Bi­blii

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Biblia ż., biblia ż.

 przym. biblijny

Wiktionary


biblijno-pastoralny

zwią­za­ny z nauką pły­ną­cą z Bi­blii oraz z dusz­pa­ster­stwem (np. stu­dium bi­blij­no-pa­sto­ral­ne)


SJP.pl


biblijność

→ bi­blij­ny


SJP.pl

Patrz:

biblijny

biblijny

do­ty­czą­cy Bi­blii


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) po­cho­dzą­cy z Bi­blii, zwią­za­ny z Bi­blią, cha­rak­te­ry­stycz­ny dla Bi­blii

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Wiel­kie zna­cze­nie dla bi­blij­nej opo­wie­ści o lu­dzie wy­bra­nym, jakie przy­pi­su­je się Ja­ku­bo­wi, wy­ni­ka z faktu, że dwu­na­stu jego synów (Ruben, Sy­me­on, Lewi, Juda, Is­sa­char, Za­bu­lon, Józef, Be­nia­min, Dan, Nef­ta­li, Gad , Aser) dało po­czą­tek tzw. dwu­na­stu ple­mię­e­mio­nom Iz­ra­e­la, po tym, jak sam Jakub zy­skał to imię - Iz­ra­el, a jego po­tom­ko­wie od tego czasu będą na­zy­wać sie­bie Bnej Iz­ra­el, Iz­ra­e­li­ci, sy­no­wie Iz­ra­e­la.

 (1.1) Da­niel to imię po­cho­dze­nia bi­blij­ne­go.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲiˈblʲijnɨ, AS: bʹiblʹii ̯ny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Biblia ż., biblia ż., biblista m., biblistyka ż., biblizm mrz.

 przym. biblistyczny, postbiblijny, przedbiblijny

 przysł. biblijnie

Wiktionary


biblijo

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. rel. Bi­blia

Wiktionary


bibling

[czy­taj: bi­bling lub baj­bling] wspól­ne od­czy­ty­wa­nie i in­ter­pre­to­wa­nie Bi­blii w miej­scach pu­blicz­nych


SJP.pl


biblio-

temat sło­wot­wór­czy

 (1.1) pier­wszy człon wy­ra­zów zło­żo­nych wska­zu­ją­cy na ich zwią­zek zna­cze­nio­wy z książ­ką

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲiblʲjɔ, AS: bʹiblʹi ̯o

Wiktionary


bibliobus

au­to­bus wy­po­sa­żo­ny w re­ga­ły z książ­ka­mi i cza­so­pis­ma­mi, bi­blio­te­ka ob­ja­zdo­wa; bi­blio­wóz


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) au­to­bus z ob­ja­zdo­wą bi­blio­te­ką

Wiktionary

Bi­blio­bus – ob­woź­na, ru­cho­ma bi­blio­te­ka. Naj­czę­ściej są to au­to­bu­sy lub spe­cja­li­zo­wa­ne sa­mo­cho­dy cię­ża­ro­we, wy­po­sa­żo­ne w re­ga­ły z książ­ka­mi i cza­so­pis­ma­mi, do­dat­ko­wo po­sia­da­ją miej­sca i sto­li­ki do czy­ta­nia. Książ­ki udo­stęp­nia się czy­tel­ni­kom w ten sam spo­sób, jak w wy­po­ży­czal­ni. Prze­waż­nie or­ga­ni­zo­wa­ny w ma­łych miej­sco­wo­ściach, w któ­rych brak bi­blio­te­ki. Ma za za­da­nie roz­po­wszech­niać kul­tu­rę czy­tel­ni­czą.

Wikipedia

Wymowa:

IPA: bʲiˈblʲjɔbus, AS: bʹiblʹi ̯obus

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bibliowóz

Wiktionary


bibliofag

żar­to­bli­wie:
1. osoba czy­ta­ją­ca mnó­stwo ksią­żek; mól książ­ko­wy, książ­ko­ho­lik, książ­ko­jad;
2. szkod­nik, np. mysz, mól


SJP.pl


bibliofil

ko­lek­cjo­ner i mi­ło­śnik ksią­żek


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) mi­ło­śnik ksią­żek

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Wy­ra­fi­no­wa­ni bi­blio­fi­le wsłu­chu­ją się w sze­lest kar­tek, skrzy­pie­nie opra­wy, brzęk okuć.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲiˈblʲjɔfʲil, AS: bʹiblʹi ̯ofʹil

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bibliofilstwo n., bibliofilia ż.

:: fż. bibliofilka ż.

 przym. bibliofilski

 przysł. bibliofilsko

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) biblioman; pot. mól książkowy

Wiktionary


bibliofilia

za­mi­ło­wa­nie do ksią­żek


SJP.pl


bibliofilka

→ bi­blio­fil


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) mi­ło­śnicz­ka ksią­żek

Wiktionary

Patrz:

bibliofil

Powiązane:

 rzecz. bibliofilstwo n., bibliofilia ż.

:: fm. bibliofil m.

 przym. bibliofilski

 przysł. bibliofilsko

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bibliomanka

Wiktionary


bibliofilski

do­ty­czą­cy za­mi­ło­wa­nia do ko­lek­cjo­no­wa­nia rzad­kich i cen­nych ksią­żek


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z bi­blio­fi­la­mi, zbie­ra­niem ksią­żek, przez­na­czo­ny dla bi­blio­fi­li

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) W dru­kach oko­licz­no­ścio­wych, bi­blio­fil­skich lub li­te­ra­tu­rze pię­knej da­je­my pa­gi­nę więk­szą, cy­ce­ro­wą, a nawet ter­cjo­wą.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bibliofil mos., bibliofilka ż., bibliofilstwo n., bibliofilia ż.

 przysł. bibliofilsko

Wiktionary


bibliofilsko

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób bi­blio­fil­ski

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bibliofil mos., bibliofilka ż.

 przym. bibliofilski

Wiktionary


bibliofilstwo

za­mi­ło­wa­nie do zbie­ra­nia ksią­żek, znaw­stwo i ko­lek­cjo­ner­stwo cen­nych dzieł


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) mi­ło­śnict­wo ksią­żek po­le­ga­ją­ce na ich znaw­stwie i ko­lek­cjo­no­wa­niu

Wiktionary

Bi­blio­fil­stwo ( bi­blos – książ­ka, "phi­leo" – ko­cham) – mi­ło­śnict­wo i znaw­stwo w zbie­ra­niu ksią­żek, uwz­ględ­nia­ją­ce za­rów­no dobór te­ma­tycz­ny (np. ko­lek­cjo­no­wa­nie dzieł z za­kre­su hip­pi­ki), jak też rzad­kość dzie­ła.

Ter­mi­nu „bi­blio­fil­stwo” użył po raz pier­wszy Ri­chard de Bury, kanc­lerz Ed­war­da III, jeden z naj­wy­bit­niej­szych bi­blio­fi­lów, w dzie­le "O mi­ło­ści do ksiąg" (łac. "Phi­lo­bi­blon") (1344, druk 1473).

Wikipedia

Powiązane:

 rzecz. bibliofil m., bibliofilia ż., bibliofilka ż.

 przym. bibliofilski

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bibliomania, bibliofilia

Wiktionary


bibliognozja

daw­niej: nauka o książ­kach; bi­blio­lo­gia, księ­goz­naw­stwo


SJP.pl


bibliograf

spe­cja­li­sta w dzie­dzi­nie bi­blio­gra­fii


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) rzad. spe­cja­li­sta w dzie­dzi­nie bi­blio­gra­fii

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bibliografia ż.

:: fż. bibliografka ż.

 przym. bibliograficzny

 przysł. bibliograficznie

Wiktionary


bibliografa

forma rze­czow­ni­ka.

 (1.1) D., B. lp. od: bi­blio­graf

Wiktionary


bibliografia

spis ksią­żek w danym zbio­rze (np. w do­rob­ku au­to­ra, w za­so­bach bi­blio­te­ki, itp.)


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) wykaz odręb­nych jed­no­stek pi­śmien­ni­czych, ze­sta­wio­ny z ut­wo­rzo­nych we­dług usta­lo­nych zasad opi­sów bi­blio­gra­ficz­nych;

 (1.2) nauk. nauka zaj­mu­ją­ca się te­o­re­tycz­nym i prak­tycz­nym ba­da­niem oraz opi­sy­wa­niem do­ku­men­tów pi­sa­nych;

Wiktionary

Bi­blio­gra­fia ( βιβλιο „książ­ka” + γραφία „pi­sa­nie”) – ter­min dwuz­nacz­ny:

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Pełen wykaz wy­ko­rzy­sta­nych prac znaj­du­je się w bi­blio­gra­fii.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲiblʲjɔˈɡrafʲja, AS: bʹiblʹi ̯ografʹi ̯a

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bibliograf mos., bibliografka ż.

 przym. bibliograficzny

 przysł. bibliograficznie

Wiktionary


bibliograficzność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bi­blio­gra­ficz­ne

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bibliograficzny

 przysł. bibliograficznie

Wiktionary


bibliograficzny

przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z bi­blio­gra­fią

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Normy bi­blio­gra­ficz­ne do­ty­czą­ce pu­bli­ka­cji elek­tro­nicz­nych są nadal in statu na­scen­di.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bibliograficzność ż., bibliografia ż., bibliograf m.

Wiktionary


bibliografka

spe­cja­list­ka w za­kre­sie bi­blio­gra­fii


SJP.pl


bibliolatra

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) ten, kto po­pa­da w bi­blio­la­trię

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲiblʲjɔˈlatra, AS: bʹiblʹi ̯olatra

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bibliolatria ż.

Wiktionary


bibliolatria

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­da­wa­nie zbyt­niej czci Bi­blii, kult Bi­blii

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲiblʲjɔˈlatrʲja, AS: bʹiblʹi ̯olatrʹi ̯a

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bibliolatra mos.

Wiktionary


bibliolog

spe­cja­li­sta w dzie­dzi­nie nauki o książ­ce; księ­goz­naw­ca, bi­blioz­naw­ca


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) spe­cja­li­sta od bi­blio­lo­gii; ba­dacz ksią­żek

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Pro­fe­sor Nowak jest wy­bit­nym bi­blio­lo­giem, zaj­mu­je się hi­sto­rią druku w Pol­sce.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bibliologia ż.

 przym. bibliologiczny

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) księgoznawca

Wiktionary


bibliologa

forma rze­czow­ni­ka.

 (1.1) D. B. lp. od: bi­blio­log

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲiblʲjɔˈlɔɡa, AS: bʹiblʹi ̯ologa

Wiktionary


bibliologia

nauka o książ­ce; księ­goz­naw­stwo, bi­blioz­naw­stwo


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nauka o książ­ce

Wiktionary

Nie mylić z: bi­bli­sty­ka.

Bi­blio­lo­gia, księ­goz­naw­stwo – nauka hu­ma­ni­stycz­na, któ­rej przed­mio­tem badań jest książ­ka we wszyst­kich jej aspek­tach, czyli jako obiekt ma­te­rial­ny, no­śnik tre­ści, a także spo­łecz­ne na­rzę­dzie kul­tu­ry. Zaj­mu­je się ona za­rów­no książ­ką dawną, jak i współ­czes­ną, oraz in­sty­tu­cja­mi z nią zwią­za­ny­mi, tj. wy­daw­nict­wa, dru­kar­nie, księ­gar­nie, bi­blio­te­ki, oś­rod­ki in­for­ma­cji.

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ˌbʲiblʲjɔˈlɔɟja, AS: bʹiblʹi ̯oloǵi ̯a

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bibliolog m.

 przym. bibliologiczny

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) księgoznawstwo, biblioznawstwo

Wiktionary


bibliologiczny

zwią­za­ny z nauką o książ­ce; bi­blioz­naw­czy, księ­goz­naw­czy


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z bi­blio­lo­gią, do­ty­czą­cy bi­blio­lo­gii

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bibliologia ż., bibliolog mos.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) księgoznawczy

Wiktionary


bibliolożka

→ bi­blio­log


SJP.pl

Patrz:

bibliolog

biblioman

mi­ło­śnik zbie­ra­nia ksią­żek; bi­blio­ma­niak


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) książk. osoba gro­ma­dzą­ca ko­lek­cję ksią­żek

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Zaz­wy­czaj wy­bie­rał się taki bi­blio­man na wy­pra­wę do klasz­to­ru z ko­szem wę­grzy­na i pod­po­i­wszy mni­cha klucz ma­ją­ce­go od bi­blio­te­ki, ra­bo­wał co się dało, a książ­ki wy­rzu­cał przez ot­war­te okno, gdzie wspól­nik umyśl­nie na to po­sta­wio­ny, chwy­tał je i pa­ko­wał na brykę.

 (1.1) Długo mi opo­wia­dał ten smut­nie na­stro­jo­ny hand­larz uży­wa­nej li­te­ra­tu­ry o praw­dzi­wych bi­blio­ma­nach, któ­rzy nowem zło­tem za zbut­wia­łe pa­pie­ry pła­ci­li, któ­rzy roz­ko­szo­wa­li się cha­rak­te­ry­stycz­ną wonią daw­nych szpar­ga­łów....

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bibliomania ż.

:: fż. bibliomanka ż.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bibliofil, bibliomaniak

Wiktionary


bibliomancja

wró­że­nie na pod­sta­wie in­ter­pre­ta­cji przy­pad­ko­wo wy­bra­nych frag­men­tów z ksiąg


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ezot. wró­że­nie przez przy­pad­ko­we ot­war­cie księ­gi, zwy­kle Bi­blii

Wiktionary

Bi­blio­man­cja – sztu­ka wró­że­nia przy uży­ciu świę­tych ksiąg (w kul­tu­rze eu­ro­pej­skiej zwy­kle Bi­blii), uz­na­wa­na za wa­riant sty­cho­man­cji. Po­le­ga na ot­wo­rze­niu księ­gi na lo­so­wej stro­nie (na przy­kład po­przez po­sta­wie­nie jej na grzbie­cie) oraz wska­za­niu wersu bądź frag­men­tu tek­stu z zam­knię­ty­mi ocza­mi. Od­na­le­zio­ny frag­ment ma od­po­wia­dać na nur­tu­ją­ce prak­ty­ku­ją­ce­go bi­blio­man­cję py­ta­nia, za­wie­rać po­ra­dy lub prze­po­wia­dać przysz­łość. Prak­ty­ka ta była rów­nież wy­ko­rzy­sty­wa­na pod­czas pro­ce­sów o czary.

Wikipedia


bibliomania

na­mięt­ność zbie­ra­nia, ko­lek­cjo­no­wa­nia ksią­żek


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) za­mi­ło­wa­nie albo ob­se­sja po­sia­da­nia i gro­ma­dze­nia ksią­żek, zwła­szcza rzad­kich czy cen­nych

Wiktionary

Bi­blio­ma­nia – jeden z moż­li­wych ob­ja­wów w za­bu­rze­niu ob­se­syj­no-kom­pul­syj­nym po­le­ga­ją­cy na ob­se­syj­nej na­mięt­no­ści do ko­lek­cjo­no­wa­nia ksią­żek rzad­kich lub efek­tow­nych bez wzglę­du na ich war­tość in­te­lek­tu­al­ną czy użyt­ko­wą. Ame­ry­kań­skie To­wa­rzy­stwo Psy­chia­trycz­ne w DSM-IV nie uz­na­je bi­blio­ma­nii za za­bu­rze­nie.

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ˌbʲiblʲjɔ̃ˈmãɲja, AS: bʹiblʹi ̯õmãńi ̯a

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biblioman mos., bibliomanka ż.

 przym. bibliomański

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) książkomania, bibliofilstwo, bibliofilia

Wiktionary


bibliomaniak

po­tocz­nie: mi­ło­śnik ko­lek­cjo­no­wa­nia ksią­żek; bi­blio­man


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pot. osoba z pasją gro­ma­dzą­ca książ­ki

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Wcis­nął ja­kie­muś bi­blio­ma­nia­ko­wi kilka ksią­żek po pro­fe­so­rze.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz.

:: fż. bibliomaniaczka ż.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bibliofil, biblioman

Wiktionary


bibliomanka

ko­bie­ta ma­ją­ca za­mi­ło­wa­nie do zbie­ra­nia ksią­żek


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) fż. od: bi­blio­man

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biblioman mos., bibliomania ż.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bibliofilka

Wiktionary


bibliometria

ogół badań z wy­ko­rzy­sta­niem ana­li­zy da­nych bi­blio­gra­ficz­nych


SJP.pl

Bi­blio­me­tria – nazwa sto­so­wa­na od 1969 r., przez Alana Prit­char­da i Ro­ber­ta A. Fa­it­hor­ne’a za­miast wcze­śniej­szej, nie­ści­słej nazwy bi­blio­gra­fia sta­ty­stycz­na. Ta nauka wy­wo­dzi się z badań na­u­ko­me­trycz­nych i jest zbio­rem metod ma­te­ma­tycz­nych oraz sta­ty­stycz­nych uży­wa­nych do ba­da­nia ko­mu­ni­ka­cji pi­śmien­ni­czej.

Wikipedia


bibliometryczny

→ bi­blio­me­tria


SJP.pl

Patrz:

bibliometria

bibliopojeja

rzad­ko: umie­jęt­ność two­rze­nia i kom­po­no­wa­nia ksią­żek


SJP.pl


bibliopola

daw­niej: sprze­daw­ca ksiąg, księ­garz


SJP.pl


bibliopsychologia

nauka ba­da­ją­ca zja­wi­ska psy­chicz­ne zwią­za­ne z wpły­wem ksią­żek na czy­tel­ni­ków; psy­cho­lo­gia książ­ki i czy­tel­nict­wa


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nauka zaj­mu­ją­ca się ba­da­niem wpły­wu książ­ki (czy­tel­nict­wa) na kształ­to­wa­nie się po­staw czy­tel­ni­ków

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲiblʲjɔpsɨxɔˈlɔɟja, AS: bʹiblʹi ̯opsyχoloǵi ̯a

Wiktionary


bibliot.

skrót od: bi­blio­te­koz­naw­stwo, bi­blio­te­koz­naw­czy


SJP.pl


bibliotaf

żar­to­bli­wie: "gra­barz ksią­żek", po­sia­dacz bi­blio­te­ki nie­poz­wa­la­ją­cy ni­ko­mu ko­rzy­stać z ksią­żek, które zgro­ma­dził


SJP.pl


biblioteczka

zdrob­nie­nie od: bi­blio­te­ka


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. zdrobn. od: bi­blio­te­ka

 (1.2) nie­wiel­ki księ­go­zbiór

 (1.3) przesz­klo­ny regał na książ­ki

Wiktionary

Przykłady

 (1.2) W swo­jej dzie­cię­cej bi­blio­tecz­ce mia­łem książ­kę pt. „Ma­gnus i wie­wiór­ka”.

 (1.3) Widać było, że po­u­kła­dał książ­ki w bi­blio­tecz­ce bez ładu i skła­du.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲiblʲjɔˈtɛt͡ʃka, AS: bʹiblʹi ̯otečka

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biblioteka ż., bibliotekarstwo n., bibliotekarz m., bibliotekarka ż., bibliotekarzowanie n.

 czas. bibliotekarzować ndk.

 przym. bibliotekarski, biblioteczny

Wiktionary

Synonimy:

 (1.2) księgozbiór

Wiktionary


biblioteczno-informacyjny

do­ty­czą­cy bi­blio­te­ki i in­for­ma­cji (np. sy­stem bi­blio­tecz­no-in­for­ma­cyj­ny)


SJP.pl


biblioteczny

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z bi­blio­te­ką

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Na re­ga­łach bi­blio­tecz­nych bra­ku­je współ­czes­nej prozy grec­kiej.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biblia ż., biblioteka ż., biblioteczka ż., bibliotekarstwo n., bibliotekarz m., bibliotekarka ż., bibliotekarzowanie n.

 czas. bibliotekarzować ndk.

 przym. bibliotekarski, wokółbiblioteczny, przybiblioteczny

Wiktionary


bibliotek

forma rze­czow­ni­ka.

 (1.1) D. plu­ral|bi­blio­te­ka.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲiˈblʲjɔtɛk, AS: bʹiblʹi ̯otek

Wiktionary


biblioteka

1. in­sty­tu­cja gro­ma­dzą­ca i udo­stęp­nia­ją­ca książ­ki, wy­daw­nict­wa;
2. księ­go­zbiór, zwł. upo­rząd­ko­wa­ny;
3. bi­blio­tecz­ka; mebel na książ­ki;
4. seria wy­daw­ni­cza


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) in­sty­tu­cja zaj­mu­ją­ca się gro­ma­dze­niem i wy­po­ży­cza­niem ksią­żek; bu­dy­nek tej in­sty­tu­cji;

 (1.2) zbiór ksią­żek na­le­żą­cy do kogoś; po­mie­szcze­nie z takim zbio­rem

 (1.3) mebel do prze­cho­wy­wa­nia ksią­żek

 (1.4) in­form. zbiór pro­gra­mów, pro­ce­dur, ele­men­tów gra­ficz­nych itp., które mogą być uży­wa­ne w in­nych pro­gra­mach;

Wiktionary

Bi­blio­te­ka (gr. βιβλιοθήκη "bi­bliot­he­ke"; βιβλίον "bi­blion" – książ­ka, θήκη "thēkē" – zbior­nik) – in­sty­tu­cja kul­tu­ry, która gro­ma­dzi, prze­cho­wu­je i udo­stęp­nia ma­te­ria­ły bi­blio­tecz­ne oraz in­for­mu­je o ma­te­ria­łach bi­blio­tecz­nych (swo­ich i ob­cych).

W prak­ty­ce funk­cjo­nu­ją bi­blio­te­ki pu­blicz­ne, bi­blio­te­ki pry­wat­ne, bi­blio­te­ki ko­ściel­ne i inne opi­sa­ne w dal­szej czę­ści ar­ty­ku­łu.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Cho­ciaż nie mo­głem kupić tej książ­ki, to w bi­blio­te­ce zna­la­złem jej ja­kieś stare wy­da­nie.

 (1.2) Hra­bia z dumą po­ka­zy­wał swoją bi­blio­te­kę.

 (1.3) W tej bi­blio­te­ce trzy­mam książ­ki z XIX wieku.

 (1.4) To jest stara wer­sja bi­blio­te­ki.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲiblʲjɔˈtɛka, AS: bʹiblʹi ̯oteka

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bibliotekarstwo n., bibliotekarz mos., bibliotekarka ż., bibliotekarzowanie n.

:: zdrobn. biblioteczka ż.

 czas. bibliotekarzować ndk.

 przym. bibliotekarski, biblioteczny, wokółbiblioteczny, przybiblioteczny

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) książk. książnica; gwara. stud. kujownia; gw. Górny Śląsk biblotyka

 (1.2) księgozbiór

Wiktionary


bibliotekarka

pra­cow­ni­ca bi­blio­te­ki, spe­cja­list­ka w za­kre­sie bi­blio­te­kar­stwa


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta, która pra­cu­je w bi­blio­te­ce

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Bi­blio­te­kar­ka przy­nio­sła mi czte­ry opa­słe to­mi­ska.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲiblʲjɔtɛˈkarka, AS: bʹiblʹi ̯otekarka

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biblioteka ż., biblioteczka ż., bibliotekarstwo n., bibliotekarzowanie n.

:: fm. bibliotekarz m.

 czas. bibliotekarzować ndk.

 przym. bibliotekarski, biblioteczny

Wiktionary


bibliotekarski

przy­miot­nik od: bi­blio­te­karz


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z osobą lub za­wo­dem bi­blio­te­ka­rza

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biblia ż., bibliotekoznawczyni ż., biblioteka ż., biblioteczka ż., bibliotekarz mos., bibliotekarka ż., bibliotekarstwo n., bibliotekarzowanie n.

 przym. biblioteczny

 czas. bibliotekarzować

Wiktionary


bibliotekarstwo

1. zawód bi­blio­te­ka­rza;
2. wie­dza z za­kre­su dzia­łal­no­ści bi­blio­te­ki; bi­blio­te­koz­naw­stwo


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) zaw. zawód, za­ję­cie bi­blio­te­ka­rza

 (1.2) wie­dza o pro­wa­dze­niu bi­blio­te­ki

 (1.3) pot. eduk. kie­ru­nek stu­diów do­ty­czą­cych bi­blio­te­kar­stwa (1.2)

 (1.4) daw. sta­no­wi­sko bi­blio­te­ka­rza

Wiktionary

Bi­blio­te­kar­stwo – ogół umie­jęt­no­ści te­o­re­tycz­nych i prak­tycz­nych po­trzeb­nych do wy­ko­ny­wa­nia czyn­no­ści bi­blio­te­ka­rza: gro­ma­dze­nia, opra­co­wa­nia i udo­stęp­nia­na zbio­rów bi­blio­tecz­nych; także: zawód poz­wa­la­ją­cy na wy­ko­ny­wa­nie czyn­no­ści bi­blio­tecz­nych. Bi­blio­te­kar­stwo wcho­dzi w za­kres bi­blio­te­koz­naw­stwa, jako dy­scy­pli­na te­o­re­tycz­na zaj­mu­ją­ca się sy­ste­ma­ty­ką i me­to­dy­ką czyn­no­ści bi­blio­tecz­nych.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) My­śla­łam, że bi­blio­te­kar­stwo jest ra­czej po­słan­nict­wem, a nie zwy­kłą fuchą.

 (1.2) Wie­dzę o dzie­jach bi­blio­te­kar­stwa wy­niósł ze stu­diów.

 (1.3) Zwy­kle po bi­blio­te­kar­stwie zo­sta­je się bi­blio­te­ka­rzem.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bibliotekarzowanie n., biblioteka ż., biblioteczka ż., bibliotekarz mos., bibliotekarka ż.

 czas. bibliotekarzować ndk.

 przym. bibliotekarski, biblioteczny, wokółbiblioteczny, przybiblioteczny

Wiktionary

Synonimy:

 (1.3) bibliotekoznawstwo

Wiktionary


bibliotekarz

pra­cow­nik bi­blio­te­ki


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pra­cow­nik bi­blio­te­ki;

Wiktionary

Bi­blio­te­karz (w od­nie­sie­niu do ko­biet sto­su­je się formę bi­blio­te­kar­ka) – pra­cow­nik bi­blio­te­ki, pra­cow­nik za­trud­nio­ny za­wo­do­wo w bi­blio­te­kar­stwie; tytuł i sta­no­wi­sko w hie­rar­chii służ­by bi­blio­tecz­nej. We­dług prze­pi­sów unij­nych (dy­rek­ty­wa 89/48) osoba za­trud­nio­na jako bi­blio­te­karz musi mieć ukoń­czo­ne co najm­niej stu­dia li­cen­cjac­kie z za­kre­su in­for­ma­cji na­u­ko­wej i bi­blio­te­koz­naw­stwa.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Mam zna­jo­me­go bi­blio­te­ka­rza, który za­wsze mi od­kła­da naj­no­wsze książ­ki.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲiblʲjɔˈtɛkaʃ, AS: bʹiblʹi ̯otekaš

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biblioteka ż., biblioteczka ż., bibliotekarstwo n., bibliotekarzowanie n.

:: fż. bibliotekarka ż.

 czas. bibliotekarzować

 przym. bibliotekarski, biblioteczny

Wiktionary


bibliotekarzowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) wy­ko­ny­wa­nie za­wo­du bi­blio­te­ka­rzafakt.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biblioteka ż., biblioteczka ż., bibliotekarstwo n., bibliotekarz m., bibliotekarka ż.

 czas. bibliotekarzować

 przym. bibliotekarski, biblioteczny

Wiktionary


bibliotekarzować

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) przest. wy­peł­niać obo­wiąz­ki bi­blio­te­ka­rza

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biblioteka ż., bibliotekarstwo n., bibliotekarz m., bibliotekarka ż., bibliotekarzowanie n., bibiloteczka ż., biblioteczka ż.

 przym. bibliotekarski, biblioteczny

Wiktionary


biblioteko

forma rze­czow­ni­ka.

 (1.1) W. lp. od: bi­blio­te­ka

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲiblʲjɔˈtɛkɔ, AS: bʹiblʹi ̯oteko

Wiktionary


bibliotekomat

au­to­mat słu­żą­cy do od­bie­ra­nia i od­da­wa­nia zbio­rów bi­blio­tecz­nych; książ­ko­mat


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) urzą­dze­nie sa­mo­ob­słu­go­we z ekra­nem do­ty­ko­wym, które umoż­li­wia czy­tel­ni­kom prze­glą­da­nie ka­ta­lo­gu bi­blio­tecz­ne­go, re­zer­wo­wa­nie ksią­żek i za­kła­da­nie konta bi­blio­tecz­ne­go

Wiktionary


bibliotekoznawca

spe­cja­li­sta w za­kre­sie wie­dzy o dzia­łal­no­ści i dzie­jach bi­blio­tek


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) bi­bliot. spe­cja­li­sta w bi­blio­te­koz­naw­stwie

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Pan pro­fe­sor był bi­blio­te­koz­naw­cą i re­gio­na­li­stą, wy­kła­dał w Ka­to­wi­cach.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biblioteka ż., bibliotekoznawstwo n.

:: fż. bibliotekoznawczyni ż.

 przym. bibliotekoznawczy

Wiktionary


bibliotekoznawczy

zwią­za­ny z wie­dzą o dzia­łal­no­ści bi­blio­te­ki; bi­blio­te­kar­ski


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) bi­bliot. od­no­szą­cy się do bi­blio­te­koz­naw­stwa, zwią­za­ny z bi­blio­te­koz­naw­stwem

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bibliotekoznawca mos., bibliotekoznawczyni ż., bibliotekoznawstwo

Wiktionary


bibliotekoznawczyni

spe­cja­list­ka w za­kre­sie wie­dzy o dzia­łal­no­ści i dzie­jach bi­blio­tek


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) spe­cja­list­ka w bi­blio­te­kar­stwie

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biblioteka ż., bibliotekoznawstwo n.

:: fm. bibliotekoznawca

 przym. bibliotekarski, bibliotekoznawczy

Wiktionary


bibliotekoznawstwo

wie­dza z za­kre­su dzia­łal­no­ści bi­blio­te­ki; bi­blio­te­kar­stwo


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) bi­bliot. nauk. nauka zaj­mu­ją­ca się for­ma­mi i me­to­da­mi pracy bi­blio­te­kar­skiej

 (1.2) nauk. eduk. kie­ru­nek stu­diów do­ty­czą­cych bi­blio­te­koz­naw­stwa (1.1)

 (1.3) nauk. eduk. wy­dział na któ­rym stu­diu­je się bi­blio­te­koz­naw­stwo (1.2)

Wiktionary

Bi­blio­te­koz­naw­stwo, nauka o bi­blio­te­kar­stwie – dy­scy­pli­na zaj­mu­ją­ca się te­o­re­tycz­ny­mi i prak­tycz­ny­mi pro­ble­ma­mi funk­cjo­no­wa­nia bi­blio­tek, m.in. pro­ble­ma­ty­ką ka­ta­lo­go­wa­nia ksią­żek i cza­so­pism, or­ga­ni­za­cji oraz za­rzą­dza­nia bi­blio­te­ką w uję­ciu hi­sto­rycz­nym i współ­czes­nym. Bi­blio­te­koz­naw­stwo jest osob­ną dzie­dzi­ną na­u­ko­wą w gru­pie nauk hu­ma­ni­stycz­nych i wraz z bi­blio­gra­fią dało pod­sta­wy współ­czes­ne­mu księ­goz­naw­stwu.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Pani Ja­ni­na zaj­mu­je się za­wo­do­wo bi­blio­te­koz­naw­stwem już czter­dzie­ści lat.

 (1.2) Ile go­dzin an­giel­skie­go macie na bi­blio­te­koz­naw­stwie?

 (1.3) W któ­rym roku ot­war­to wy­dzia­ły dzien­ni­kar­stwa i bi­blio­te­koz­naw­stwa w Ka­to­wi­cach?

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bibliotekoznawca mos., bibliotekoznawczyni ż.

 przym. bibliotekoznawczy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) pot. bibliotekarstwo

 (1.2) pot. bibliotekarstwo

Wiktionary


biblioterapeuta

psy­cho­log lub psy­chia­tra sto­su­ją­cy czy­ta­nie wy­bra­nych tek­stów jako pomoc te­ra­pe­u­tycz­ną w le­cze­niu pa­cjen­tów


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) te­ra­pe­u­ta pro­wa­dzą­cy bi­blio­te­ra­pię

Wiktionary

Bi­blio­te­ra­pe­u­ta – osoba sto­su­ją­ca jedną z form te­ra­pii za­ję­cio­wej, jaką jest bi­blio­te­ra­pia, jako me­to­dę psy­chicz­ne­go wspar­cia. Psy­cho­log lub psy­chia­tra sto­su­ją­cy czy­ta­nie wy­bra­nych tek­stów jako pomoc te­ra­pe­u­tycz­ną w le­cze­niu pa­cjen­tów.

W in­sty­tu­cjach wy­cho­waw­czych bi­blio­te­ra­pię pro­wa­dzą prze­waż­nie na­u­czy­cie­le, któ­rzy służą po­mo­cą ucz­niom pod wzglę­dem roz­wo­jo­wym i lecz­ni­czym.

Wikipedia

Powiązane:

 rzecz. biblioterapia ż.

:: fż. biblioterapeutka ż.

 przym. biblioterapeutyczny

Wiktionary


biblioterapeutka

ko­bie­ta psy­cho­log lub psy­chia­tra sto­su­ją­ca czy­ta­nie wy­bra­nych tek­stów jako pomoc te­ra­pe­u­tycz­ną w le­cze­niu pa­cjen­tów


SJP.pl


biblioterapia

sto­so­wa­nie czy­ta­nia wy­bra­nych tek­stów jako po­mo­cy te­ra­pe­u­tycz­nej w psy­chia­trii i psy­cho­lo­gii


SJP.pl

Bi­blio­te­ra­pia – dział ar­te­te­ra­pii po­le­ga­ją­cy na wy­ko­rzy­sty­wa­niu od­po­wied­nio do­bra­nych ma­te­ria­łów czy­tel­ni­czych (książ­ki, wier­sze, tek­sty po­pu­lar­no­na­u­ko­we) jako po­mo­cy te­ra­pe­u­tycz­nej, w celu wzmac­nia­nia zdro­wia psy­chicz­ne­go, roz­wo­ju oso­bi­ste­go oraz pro­ce­sów edu­ka­cyj­nych. Me­to­da ta znaj­du­je za­sto­so­wa­nie m.in. w psy­cho­lo­gii, pe­da­go­gi­ce, psy­chia­trii, te­ra­pii za­ję­cio­wej, me­dy­cy­nie oraz po­rad­nict­wie.

Wikipedia


bibliowóz

au­to­bus wy­po­sa­żo­ny w re­ga­ły z książ­ka­mi i cza­so­pis­ma­mi, bi­blio­te­ka ob­ja­zdo­wa; bi­blio­bus


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) bi­bliot. spe­cjal­nie przy­sto­so­wa­ny sa­mo­chód (naj­czę­ściej bus lub więk­szy po­jazd), który przy­wo­zi książ­ki do miejsc po­zba­wio­nych sta­łych bi­blio­tek; ob­ja­zdo­wa wy­po­ży­czal­nia ksią­żek

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bibliobus

Wiktionary


biblioznawca

spe­cja­li­sta w dzie­dzi­nie nauki o książ­ce; księ­goz­naw­ca, bi­blio­log


SJP.pl


biblioznawczy

zwią­za­ny z nauką o książ­ce; księ­goz­naw­czy, bi­blio­lo­gicz­ny


SJP.pl


biblioznawstwo

nauka o książ­ce; księ­goz­naw­stwo; bi­blio­lo­gia


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) książk. zob. bi­bli­sty­ka.

 (1.2) przest. zob. bi­blio­lo­gia.

 (1.3) przest. zob. bi­blio­te­koz­naw­stwo.

Wiktionary


bibliozofia

rzad­ko: nauka o za­sa­dach i ce­lo­wo­ści gro­ma­dze­nia ksią­żek


SJP.pl


biblista

znaw­ca i ba­dacz Bi­blii


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) rel. nauk. eduk. znaw­ca Bi­blii, ba­dacz zaj­mu­ją­cy się Bi­blią

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Jeden z bi­bli­stów twier­dzi, że jest to tekst Ag­ge­u­szo­wy.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲiˈblʲista, AS: bʹiblʹista

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biblistyka ż., Biblia ż., biblia ż.

:: fż. biblistka

 przym. biblistyczny, biblijny

Wiktionary


biblistka

→ bi­bli­sta


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) rel. znaw­czy­ni Bi­blii, ba­dacz­ka zaj­mu­ją­ca się Bi­blią

Wiktionary

Patrz:

biblista

Przykłady

 (1.1) Wy­kład po­pro­wa­dzi słyn­na ita­lia­nist­ka i bi­blist­ka.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲiˈblʲistka, AS: bʹiblʹistka

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biblistyka ż.

:: fm. biblista m.

 przym. biblistyczny

Wiktionary


biblistyczny

→ bi­bli­sty­ka


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z bi­bli­sty­ką

Wiktionary

Patrz:

biblistyka

Przykłady

 (1.1) Ża­ne­ta wzię­ła udział w olim­pia­dzie bi­bli­stycz­nej.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biblistyka ż., biblista m., biblistka ż., biblizm m., Biblia ż., biblia ż.

 przym. biblijny

Wiktionary


biblistyka

dział wie­dzy na temat Bi­blii, dzie­dzi­na wie­dzy re­li­gij­nej rów­no­le­gła do te­o­lo­gii


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nauk. sze­reg dy­scy­plin na­u­ko­wych zaj­mu­ją­cych się ba­da­niem Bi­blii;

Wiktionary

Nie mylić z: bi­blio­lo­gia.

Bi­bli­sty­ka – grupa dy­scy­plin na­u­ko­wych zaj­mu­ją­cych się ba­da­niem Bi­blii. W ich skład wcho­dzi: in­tro­duk­cja bi­blij­na, eg­ze­ge­za bi­blij­na (Sta­re­go i No­we­go Te­sta­men­tu) oraz te­o­lo­gia bi­blij­na.

In­tro­duk­cja bi­blij­na dzie­li się na trzy czę­ści:

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Wy­kła­dy z bi­bli­sty­ki od­by­wa­ją się w są­sied­nim bu­dyn­ku.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Biblia ż., biblia ż., biblista m., biblistka ż., biblizm m.

 przym. biblistyczny, biblijny

Wiktionary


biblizm

wyraz lub stałe wy­ra­że­nie wy­wo­dzą­ce się z Bi­blii


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) liter. wy­ra­że­nie lub fra­ze­o­lo­gizm po­cho­dzą­cy z Bi­blii;

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Bar­tek kupił sobie słow­nik bi­bliz­mów.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Biblia ż., biblia ż., biblista m., biblistka ż., biblistyka ż.

 przym. biblistyczny, biblijny

Wiktionary


biblotyka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. bi­blio­te­ka

Wiktionary


bibop

bebop; styl jaz­zo­wy cha­rak­te­ry­zu­ją­cy się krót­ki­mi fra­za­mi me­lo­dycz­ny­mi, dużą im­pro­wi­za­cją oraz ek­spre­sją gry; mu­zy­ka w tym stylu


SJP.pl


bibopowy

→ bibop; be­bo­po­wy, bo­po­wy


SJP.pl


bibosz

prze­sta­rza­łe:
1. czło­wiek lu­bią­cy bawić się w we­so­łym to­wa­rzy­stwie, ko­niecz­nie z udzia­łem al­ko­ho­lu; bir­bant, hu­la­ka, utra­cjusz, hu­laj­du­sza;
2. czło­wiek na­du­ży­wa­ją­cy al­ko­ho­lu; al­ko­ho­lik, mo­czy­gę­ba, mo­czy­mor­da, och­laj­tus, och­lap­tus, och­la­pus, opi­jus, opil­ca, opi­lec, opój, pi­ja­czek, pi­ja­czy­na, pi­ja­czy­sko, pijak, pi­ja­ni­ca, pijus


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) męż­czyz­na lu­bią­cy pić sporo al­ko­ho­lu w we­so­łym to­wa­rzy­stwie; uczest­nik bib

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biba ż.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) birbant, hulaka

Wiktionary


biboszka

→ bi­bosz


SJP.pl

Patrz:

bibosz

bibrety

usz­la­chet­nio­ne skóry mniej cen­nych zwie­rząt fu­ter­ko­wych (naj­czę­ściej kró­li­ków)


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) skóry po­pu­lar­nych zwie­rząt fu­ter­ko­wych upo­dob­nio­ne przez wy­pra­wie­nie i far­bo­wa­nie do futra bobra;

Wiktionary

Bi­bre­ty (z niem. "Biber" - "bóbr") – za­bar­wio­ne na kolor brą­zo­wy, wy­pra­wio­ne skóry mniej cen­nych zwie­rząt fu­ter­ko­wych (np. kró­li­ków) imi­tu­ją­ce futro bobra; także okry­cia wy­ko­na­ne z tego su­row­ca.

Bi­bre­ty uży­wa­ne są zwy­kle do wy­ro­bu pła­szczy fu­trza­nych (np. pelis) oraz koł­nie­rzy.

Wikipedia

Wymowa:

IPA: bʲiˈbrɛtɨ, AS: bʹibrety

Wiktionary


bibrzycki

naz­wi­sko


SJP.pl


bibson

śro­do­wi­sko­wo: za­ba­wa, spot­ka­nie to­wa­rzy­skie; inba, impra, im­pre­za, jubel, ba­lan­ga, party


SJP.pl


bibulany

przy­miot­nik

 (1.1) z bi­bu­ły

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bibularz mos./mrz., bibuła ż.

Wiktionary


bibularz

prze­sta­rza­le, iro­nicz­nie: czło­wiek ślę­czą­cy nad książ­ka­mi, pa­pie­ra­mi; mól książ­ko­wy


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) iron. osoba dużo czy­ta­ją­ca

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) daw. przy­cisk z bi­bu­łą do osu­sza­nia atra­men­tu na pa­pie­rze

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Hen­ryk jest ist­nym bi­bu­la­rzem, go­dzi­na­mi prze­sia­du­je w czy­tel­ni.

 (2.1) Mamy bi­bu­la­rze spro­wa­dza­ne z Chin z rę­ko­je­ścią z masy per­ło­wej.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bibułkarstwo n., bibuła ż., bibułka ż.

 przym. bibulany, bibulasty, bibułkowy, bibułowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bibliofil, biblioman, mól książkowy, pożeracz książek

 (2.1) pismosuszka, suszka

Wiktionary


bibulasty

zwią­za­ny z bi­bu­łą, przy­po­mi­na­ją­cy bi­bu­łę


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) jakby zro­bio­ny z bi­bu­ły

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Krzywd dawno prze­ba­czo­nych puste gnia­zda osie / w kłęb­ki się bi­bu­la­ste poz­wi­ja­ły w ką­tach.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bibularz mos./mrz., bibuła ż., bibułka ż.

 przym. bibulany, bibułkowy

Wiktionary


bibuła

1. mięk­ki, gruby pa­pier chło­ną­cy cie­cze, sto­so­wa­ny do fil­tro­wa­nia, osu­sza­nia itp.;
2. cie­niut­ki pa­pier do de­ko­ra­cji, hi­gie­ny, izo­la­cji i wy­ro­bu pa­pie­ro­sów; bi­buł­ka;
3. po­tocz­nie: tajne, nie­le­gal­ne pu­bli­ka­cje, zwła­szcza w okre­sie wojny, stanu wo­jen­ne­go;
4. lek­ce­wa­żą­co: pisma, druki, książ­ki


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ro­dzaj po­ro­wa­te­go pa­pie­ru o wła­ści­wo­ściach chłon­nych;

 (1.2) ko­lo­ro­wy pa­pier do wy­ro­bu ozdób

 (1.3) pot. wy­daw­nict­wo kon­spi­ra­cyj­ne;

 (1.4) lek­cew. ma­te­ria­ły dru­ko­wa­ne

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) daw. pijak

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • bi­bu­ła – ro­dzaj bar­dzo po­ro­wa­te­go pa­pie­ru
  • bi­bu­ła – po­tocz­ne okre­śle­nie wy­daw­nict­wa po­dziem­ne­go
  • „Bi­bu­ła” – Tajna Dru­kar­nia Jó­ze­fa i Marii Pił­sud­skich – łódz­ki od­dział Mu­ze­um Jó­ze­fa Pił­sud­skie­go w Su­le­jów­ku.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Na ko­niec, po go­dzi­nie pi­sa­nia pod­niósł twarz znad bi­bu­ły, spoj­rzał na szyby za­la­ne de­szczem i koń­cem dłu­gie­go, ko­ści­ste­go palca po­wiódł po brze­gu za­czer­wie­nio­nej po­wie­ki.

 (1.2) U pani Ka­ro­li­ny stał wazon z kwia­ta­mi z bi­bu­ły wy­ko­na­ny­mi przez jej wnuki.

 (1.3) W In­ter­ne­cie ist­nie­je wi­try­na z bi­bu­łą z okre­su stanu wo­jen­ne­go.

 (1.3) Edka zła­pa­li z wa­li­zą bi­bu­ły, jak nic od­sie­dzi ze trzy lata.

 (2.1) Znowu po­go­to­wie za­bra­ło bi­bu­łę z par­te­ru, ten facet pije dnia­mi i no­ca­mi.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bibularz mos./mrz.

:: zdrobn. bibułka ż.

 przym. bibulany, bibulasty, bibułkowy

Wiktionary

Synonimy:

 (2.1) bibosz, opój

Wiktionary


bibułka

1. cie­niut­ki pa­pier do de­ko­ra­cji, hi­gie­ny, izo­la­cji i wy­ro­bu pa­pie­ro­sów; bi­bu­ła;
2. zdrob­nie­nie od: bi­bu­ła (gruby pa­pier chło­ną­cy cie­cze)


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cien­ka bi­bu­ła

 (1.2) ka­wa­łek bi­bu­ły

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Twór­cy lu­do­wi po­tra­fią z ko­lo­ro­wej bi­buł­ki zro­bić prze­pię­kne kwia­ty i mo­ty­le.

 (1.2) Za­py­taj w kio­sku o bi­buł­ki pa­pie­ro­so­we dla dziad­ka An­to­nie­go.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bibularz mos./mrz., bibuła ż., bibułkarka ż., bibułkarstwo n.

 przym. bibułkowy ż.

Wiktionary


bibułkarstwo

nauka wy­ko­ny­wa­nia rze­czy (głów­nie ozdób) z bi­bu­ły


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) rzem. wyt­wa­rza­nie ozdób z bi­bu­ły;

Wiktionary

Bi­buł­kar­stwo – rę­ko­dzie­ło po­le­ga­ją­ce na ro­bie­niu ozdob­nych kwia­tów (głów­nie maków, sto­kro­tek, cha­brów i nie­za­po­mi­na­jek) z bi­bu­ły. Jest to wciąż obec­ne, choć wy­ko­ny­wa­ne przez małą ilość osób tra­dy­cyj­ne rze­mio­sło w Ma­ło­pol­sce. Bi­buł­kar­stwem zaj­mo­wa­ły się u szczy­tu po­pu­lar­no­ści głów­nie ko­bie­ty, które przy­stra­ja­ły potem swo­i­mi wy­ro­ba­mi miej­sca sa­kral­ne i do­mo­stwa.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Nasze pra­bab­ki trud­ni­ły się bi­buł­kar­stwem, wyt­wa­rza­jąc ozdo­by, które sprze­da­wa­ły na jar­mar­kach i od­pu­stach.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bibularz mos./mrz., bibuła ż., bibułka ż., bibułkarka ż.

 przym. bibulany, bibulasty, bibułkowy, bibułowy

Wiktionary


bibułkowy

przy­miot­nik od: bi­buł­ka


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) zro­bio­ny z bi­buł­ki

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bibularz mos./mrz., bibułka ż., bibuła ż.

Wiktionary


bibułowy

zwią­za­ny z bi­bu­łą


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy bi­bu­ły, wy­ko­na­ny z bi­bu­ły

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) W wa­zo­nie stały bi­bu­ło­we ró­życz­ki ku­pio­ne ze stra­ga­nu pod­czas od­pu­stu w Go­le­szo­wie.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bibularz mos./mrz., bibuła ż., bibułka ż.

Wiktionary


bibza

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. byle co

 (1.2) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. blot­ka, słaba karta w grze

Wiktionary


bic

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) slang. anat. bi­ceps, mię­sień dwu­gło­wy ra­mie­nia

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bîc – rzeka
  • Société Bic – fran­cu­ska firma
  • Bic Runga – no­wo­ze­landz­ka pio­sen­kar­ka
  • Bu­si­ness Iden­ti­fier Code – Ban­ko­wy Kod Iden­ty­fi­ka­cyj­ny
  • Bien de Interés Cul­tu­ral (BIC) – ka­te­go­ria w re­je­strze za­byt­ków dzie­dzict­wa na­ro­do­we­go w Hisz­pa­nii, ter­min sto­so­wa­ny rów­nież w in­nych kra­jach hisz­pań­sko­ję­zycz­nych.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Dziś będę pa­ko­wać na bice i klatę.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲit͡s, AS: bʹic

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biceps mrz.

Wiktionary


bicek

po­tocz­nie: bi­ceps; buła


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) pot. bi­ceps

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biceps mrz.

Wiktionary


biceps

mię­sień dwu­gło­wy ra­mie­nia


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) anat. mię­sień dwu­gło­wy ra­mie­nia;

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Jan mie­rzył obwód bi­cep­sa cen­ty­me­trem kra­wiec­kim.

 (1.1) Głowy bi­cep­sa by­wa­ją zdu­pli­ko­wa­ne, dla­te­go też po­wszech­ne są bi­cep­sy z czte­re­ma, a nawet sze­ścio­ma gło­wa­mi.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bic m., bicek mzw.

:: zdrobn. bicepsik mrz.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) pot. bicek, buła; slang. bic; środ. kaczucha

Wiktionary


bichniów

wieś w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim


SJP.pl

Bich­niów – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim, w po­wie­cie wło­szczow­skim, w gmi­nie Se­ce­min. Ma sta­tus so­łect­wa. Na te­re­nie Bich­nio­wa znaj­du­je się re­mi­za Ochot­ni­czej Stra­ży Po­żar­nej.

Wieś w po­wie­cie chę­ciń­skim wo­je­wództ­wa san­do­mier­skie­go była w la­tach 70. XVI wieku włas­no­ścią kasz­te­la­na san­do­mier­skie­go Sta­ni­sła­wa Sza­frań­ca. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa czę­sto­chow­skie­go.

Wikipedia


bichon

pies rasy bi­chon frise


SJP.pl


bicie

w grach (np. plan­szo­wych): ruch po­wo­du­ją­cy za­bra­nie, usu­nię­cie z gry pion­ka, karty itp. prze­ciw­ni­ka


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|bić.

 (1.2) szach. wy­e­li­mi­no­wa­nie z gry piona lub fi­gu­ry prze­ciw­ni­ka

 (1.3) muz. ude­rza­nie strun gi­ta­ry dło­nią, gra­jąc akor­da­mi

 (1.4) od­głos mia­ro­wych ude­rzeń

 (1.5) wy­tła­cza­nie monet lub me­da­li

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Ogło­sze­nie wy­ni­ków przy­pra­wi­ło wszyst­kich o szyb­sze bicie serca.

 (1.1) Męż­czyz­na bi­ciem eg­zek­wo­wał po­słu­szeń­stwo u swo­ich dzie­ci.

 (1.2) Moż­li­wość bicia w prze­lo­cie pow­sta­je, gdy pion wy­ko­nał ruch o dwa pola, a pole, które minął, jest ata­ko­wa­ne przez piona prze­ciw­ni­ka.

 (1.4) Sły­chać bicie bęb­nów.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲit͡ɕɛ, AS: bʹiće

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bitka ż., bijatyka ż., odbicie n., bitwa ż., bijak mrz., przebicie n.

 czas. bić ndk., bijać ndk., dobijać ndk., dobić dk., obijać ndk., obić dk., przebijać ndk., przebić dk., przybijać ndk., przybić dk., rozbijać ndk., rozbić dk.

 przym. bitny

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) uderzanie

Wiktionary


bicinium

[czy­taj: bic-inium] dwu­gło­so­wy utwór wo­kal­ny


SJP.pl

Bi­ci­nium – ter­min sto­so­wa­ny do okre­śle­nia dwu­gło­so­wych ut­wo­rów pow­sta­łych w epo­kach re­ne­san­su i wczes­ne­go ba­ro­ku; daw­niej uży­wa­ny przez nie­miec­ko­ję­zycz­nych lu­te­rań­skich na­u­czy­cie­li ła­ci­ny na okre­śle­nie du­e­tów kom­po­no­wa­nych ce­lach pe­da­go­gicz­nych (nauka kon­tra­punk­tu we wszyst­kich try­bach skal ko­ściel­nych). Po raz pier­wszy ter­min zo­stał użyty w "Ta­bu­la­tu­rze" Jana z Lu­bli­na.

Wikipedia


bicki

po­tocz­nie: bi­ceps; buła


SJP.pl


bicorne

[czy­taj: bi­korn] ro­dzaj ka­pe­lu­sza po­wszech­ne­go w XVIII i XIX wieku w Eu­ro­pie i Ame­ry­ce Pół­noc­nej w woj­sku i ma­ry­nar­ce, wy­wo­dzą­cy się z tri­kor­nu, ko­ja­rzo­ny z Na­po­le­o­nem Bo­na­par­te; dwu­róg, bi­korn


SJP.pl


bicygiel

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski, Za­ol­zie. rower

Wiktionary


bicykiel

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski, Za­ol­zie. rower

Wiktionary


bicykl

1. dawny ro­dzaj ro­we­ru o cha­rak­te­ry­stycz­nych ko­łach - przed­nim więk­szym i tyl­nym mniej­szym;
2. żart. rower


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) transp. hist. dawny rower, zwy­kle o ko­łach róż­nej wiel­ko­ści;

Wiktionary

Bi­cykl – rower (we­lo­cy­ped) z wiel­kim przed­nim i małym tyl­nym kołem, bę­dą­cy jed­nym z sym­bo­li bry­tyj­skiej epoki wik­to­riań­skiej.

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ˈbʲit͡sɨkl̥, AS: bʹicykl̦

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bicyklet m.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) przest. bicyklet

Wiktionary


bicykliczny

w che­mii: za­wie­ra­ją­cy dwa pier­ście­nie o dwóch lub wię­cej wspól­nych ato­mach


SJP.pl


bicz

rze­mień lub skrę­co­ny sznur słu­żą­cy do chło­sta­nia; bat


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) kilka sple­cio­nych ze sobą rze­mie­ni przy­mo­co­wa­nych do drew­nia­nej rę­ko­je­ści

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • bicz – ina­czej bat
  • Bicz – wieś w woj. wiel­ko­pol­skim
  • Bicz-Ostat­ki – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim
  • Bicz – stru­ga, do­pływ Ku­rzyn­ki
  • Bicz Boży – zo­bacz: At­ty­la
  • Jo­an­na Bicz
  • Jerzy Bicz
  • Ma­rian Mo­krzyc­ki ps. „Bicz”
  • „Bicz” (cza­so­pis­mo)
  • Bicz Boży (film)
  • Bicze szkoc­kie (za­bieg lecz­ni­czy)
  • Ope­ra­cja Bicz Boży – zo­bacz: Ope­ra­cja Gniew Boży

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Wzbi­ja się ku­rza­wa na pia­szczy­stej dro­dze, wrzask gęsi mie­sza się z po­krzy­ki­wa­niem pa­stusz­ków, kla­ska­nie bi­czów roz­le­ga się sze­ro­ko w po­wie­trzu, a nad całym tym gwa­rem pa­nu­je prze­raź­li­wy krzyk soł­ty­so­we­go gą­sio­ra, który idzie, ma­cha­jąc skrzy­dła­mi, przed sta­dem jakby wódz przed woj­skiem.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲit͡ʃ, AS: bʹič

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biczowanie n., biczownik m., ubiczowanie n.

:: zdrobn. biczyk m.

:: zgrub. biczysko n.

 czas. biczować ndk., ubiczować dk.

 przym. biczowniczy, biczowy, biczowaty

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bat, knut, harap, batog, reg. basior, przest. bykowiec, daw. korbacz, puha, stpol. kańczug

Wiktionary


biczewski

naz­wi­sko


SJP.pl


biczfejs

[czy­taj: bicz­fejs] śro­do­wi­sko­wo: wrogi wyraz twa­rzy, głów­nie u ko­bie­ty; bitch face, bitch­fa­ce


SJP.pl


biczogon

ro­dzaj ja­szczu­rek z ro­dzi­ny aga­mo­wa­tych


SJP.pl


biczowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) ude­rza­nie kogoś bi­czem, batem, pej­czem lub po­dob­nym na­rzę­dziem

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bicz m., biczyk m., biczysko m., biczownik m.

 czas. biczować

 przym. biczowy, biczowniczy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) batożenie, chłostanie, ćwiczenie, smaganie

Wiktionary


biczowaty

kształ­tem przy­po­mi­na­ją­cy bicz


SJP.pl

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) kształ­tem przy­po­mi­na­ją­cy bicz

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Bi­czo­wa­ty ogon dia­bła mor­skie­go nie po­sia­da kolca ty­po­we­go dla więk­szo­ści or­le­nioksz­tałt­nych.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bicz mrz.

 czas. biczować ndk.

 przym. biczowy

Wiktionary


biczować

1. bić czymś dłu­gim i cien­kim;
2. pu­blicz­nie i bar­dzo ostro kogoś kry­ty­ko­wać;
3. bi­czo­wać się:
a) bić sa­me­go sie­bie czymś dłu­gim i cien­kim;
b) bić sie­bie naw­za­jem czymś dłu­gim i cien­kim;
c) za­da­wać sobie cier­pie­nie psy­chicz­ne


SJP.pl

cza­sow­nik

 (1.1) ude­rzać kogoś za po­mo­cą bicza

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Jezus był bi­czo­wa­ny na po­le­ce­nie Pi­ła­ta.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bicz mrz., biczowanie n.

 przym. biczowniczy, biczowy, biczowaty

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) batożyć

Wiktionary


biczownica

ro­śli­na tro­pi­kal­na z ro­dzi­ny bi­czow­ni­co­wa­tych


SJP.pl


biczownicowate

ro­dzi­na ro­ślin jed­no­li­ścien­nych z rzędu wiech­li­now­ców; bi­czy­co­wa­te


SJP.pl


biczownicy

ro­śli­na tro­pi­kal­na z ro­dzi­ny bi­czow­ni­co­wa­tych


SJP.pl


biczowniczka

człon­ki­ni bract­wa re­li­gij­ne­go, za­ło­żo­ne­go we Wło­szech w XIII wieku, która zgod­nie wę­dro­wa­ła wraz z in­ny­mi w pro­ce­sjach po­kut­ni­czych, bi­czu­jąc się i będąc bi­czo­wa­ną przez współ­bra­ci, na­wo­łu­jąc do po­ku­ty; fla­ge­lant­ka, fla­gel­lant­ka


SJP.pl


biczowniczy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z bi­czow­ni­kiem lub bi­czo­wa­niem, do­ty­czą­cy bi­czow­ni­ka lub bi­czo­wa­nia

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bicz mrz., biczyk mrz., biczysko n., biczowanie n., biczownik mos., biczownica ż.

 czas. biczować ndk., ubiczować dk.

 przym. biczowy

Wiktionary


biczownik

1. czło­nek bract­wa re­li­gij­ne­go, za­ło­żo­ne­go we Wło­szech w XIII wieku, który zgod­nie wę­dro­wał wraz z in­ny­mi w pro­ce­sjach po­kut­ni­czych, bi­czu­jąc się i będąc bi­czo­wa­nym przez współ­bra­ci, na­wo­łu­jąc do po­ku­ty; fla­ge­lant, fla­gel­lant;
2. ten, kto bi­czu­je, za­da­je ciosy bi­czem


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) hist. rel. czło­nek śred­nio­wiecz­ne­go ruchu re­li­gij­ne­go, który prak­ty­ko­wał pu­blicz­ne bi­czo­wa­nie się jako formę po­ku­ty; chło­sta­ją­cy się po­kut­nik

 (1.2) osoba, która bi­czu­je

 (1.3) na­rzę­dzie do bi­czo­wa­nia

 (1.4) leśn. słabe, smu­kłe drze­wo, które ro­śnie zbyt gęsto w zwar­ciu i jego gięt­kie, mocno ko­ły­sa­ne wia­trem ga­łę­zie sma­ga­ją i usz­ka­dza­ją ko­ro­ny są­sied­nich drzew

 (1.5) daw. trze­ci koń za­przę­gu obok dwóch dysz­lo­wych

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bicz mrz., biczowanie n.

 przym. biczowniczy, biczowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) flagelant

 (1.3) bicz, kańczug

 (1.5) koń biczowy

Wiktionary


biczowy

→ bicz


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z bi­czem, do­ty­czą­cy bicza

Wiktionary

Patrz:

bicz

Powiązane:

 rzecz. bicz mrz., biczyk mrz., biczysko n., biczowanie n., biczownik mos., biczownica ż.

 czas. biczować ndk., ubiczować dk.

 przym. biczowniczy, biczowaty

Wiktionary


biczyca

mszak z klasy wą­tro­bow­ców, niek­tó­re ga­tun­ki praw­nie chro­nio­ne


SJP.pl


biczycowate

o ce­chach bi­czy­co­wa­tych (ro­dzi­na ro­ślin)


SJP.pl

Bi­czy­co­wa­te ("Fla­gel­la­ria­ce­ae") – mo­no­ty­po­wa ro­dzi­na ro­ślin jed­no­li­ścien­nych z rzędu wiech­li­now­ców. Za­sięg obej­mu­je cen­tral­ną i po­łud­nio­wą część Afry­ki, po­łud­nio­wo-wschod­nią część Azji, pół­noc­ną część Au­stra­lii oraz wyspy na Oce­a­nie Spo­koj­nym. Na­le­ży tu tylko jeden ro­dzaj Fla­gel­la­ria z czte­re­ma ga­tun­ka­mi.

Wikipedia


biczycowaty

o ce­chach bi­czy­co­wa­tych (ro­dzi­na ro­ślin)


SJP.pl


biczyk

zdrob­nie­nie od: bicz


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • bi­czyk (fla­gel­lum) – część czuł­ka sze­ścio­no­gów
  • bi­czyk (seta) – część czuł­ka niek­tó­rych mu­chó­wek; sy­no­nim ari­sty
  • bi­czyk (fla­gel­lum) – część opi­sto­so­my (od­wło­ka) spa­węk skor­pio­noksz­tałt­nych

Wikipedia


biczykowy

→ bi­czyk


SJP.pl

Patrz:

biczyk

biczysko

1. rę­ko­jeść bicza;
2. zgru­bie­nie od: bicz


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) zgrub. od bicz

 (1.2) rę­ko­jeść bata lub bicza

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bicz mrz., biczowanie n.

 przym. biczowniczy, biczowy

Wiktionary


biczówka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. na­pi­wek, licha za­pła­ta

 (1.2) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. za­pła­ta dla pa­rob­ka

Wiktionary


bid

ofe­ro­wa­na cena, ofer­ta na auk­cji


SJP.pl


bida

1. mały dwu­ko­ło­wy wózek jed­no­kon­ny; bieda, bied­ka, biga, dwu­kół­ka;
2. po­tocz­nie: bieda


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) przest. lub gwara. bieda

Wiktionary

Bida – mia­sto w środ­ko­wej Ni­ge­rii, w sta­nie Niger, dru­gie pod wzglę­dem wiel­ko­ści mia­sto w sta­nie Niger, leży na skrzy­żo­wa­niu dróg z Jebba i Zun­ge­ru i Agaie.

W tym mie­ście roz­wi­nął się prze­mysł ma­te­ria­łów bu­dow­la­nych oraz spo­żyw­czy.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) – Co u cie­bie? – E, stara bida.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲida, AS: bʹida

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bieda ż.

Wiktionary


bidactwo

→ bie­dact­wo


SJP.pl

Patrz:

biedactwo

bidaczysko

→ bie­da­czy­sko


SJP.pl

Patrz:

biedaczysko

bidak

po­tocz­nie, z po­li­to­wa­niem: bie­dak; bi­da­ka, bidok


SJP.pl


bidaka

(ro­dzaj żeń­ski) po­tocz­nie: bied­na ko­bie­ta; bie­dacz­ka


SJP.pl


bidecik

zdrob­nie­nie od: bidet; mały bidet


SJP.pl


biden

naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Joe Biden – ame­ry­kań­ski po­li­tyk, 46. pre­zy­dent Sta­nów Zjed­no­czo­nych.
  • Jill Biden – ame­ry­kań­ska pe­da­gog, mał­żon­ka Joego Bi­de­na.
  • Beau Biden – pro­ku­ra­tor ge­ne­ral­ny stanu De­la­wa­re, naj­star­szy syn Joego Bi­de­na.

Wikipedia


bidermajerowski

→ bie­der­me­ier; bie­der­me­ie­row­ski


SJP.pl


bidet

urzą­dze­nie do pod­my­wa­nia się


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) urzą­dze­nie sa­ni­tar­ne słu­żą­ce do hi­gie­ny in­tym­nej;

Wiktionary

Bidet – urzą­dze­nie z ce­ra­mi­ki sa­ni­tar­nej słu­żą­ce do pod­my­wa­nia się. Bidet umoż­li­wia umy­cie oko­lic kro­cza oraz od­by­tu bez ko­niecz­no­ści ro­zbie­ra­nia się do naga, w wy­god­nej, sie­dzą­cej po­zy­cji. Jest czę­ścią wy­po­sa­że­nia ła­zie­nek. Wy­glą­dem i wiel­ko­ścią przy­po­mi­na z jed­nej stro­ny musz­lę klo­ze­to­wą, z dru­giej zaś umy­wal­kę umie­szczo­ną nad po­dło­gą.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Po sko­rzy­sta­niu z to­a­le­ty ko­rzy­stam z bi­de­tu.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲidɛt, AS: bʹidet

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bidetowy

Wiktionary


bidetka

mała słu­chaw­ka na­try­sko­wa przy to­a­le­cie słu­żą­ca do pod­my­wa­nia się; bi­det­ta


SJP.pl


bidetowy

przy­miot­nik od: bidet


SJP.pl


bidetta

mała słu­chaw­ka na­try­sko­wa przy to­a­le­cie słu­żą­ca do pod­my­wa­nia się; bi­det­ka


SJP.pl


bidi

cien­ki, in­dyj­ski pa­pie­ros


SJP.pl


bidny

po­tocz­nie, z po­li­to­wa­niem: bied­ny


SJP.pl


bidok

po­tocz­nie, z po­li­to­wa­niem: bie­dak; bi­da­ka, bidak


SJP.pl


bidon

nie­du­że pla­sti­ko­we lub me­ta­lo­we, za­my­ka­ne na­czy­nie do prze­cho­wy­wa­nia pły­nów


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) bu­tel­ka na płyny kon­sump­cyj­ne za­kła­da­na na ramę ro­we­ro­wą;

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • bidon – po­jem­nik na płyny, np. bidon ro­we­ro­wy; zo­bacz też: ma­nier­ka, ka­mel­bak
  • Bidon – miej­sco­wość we Fran­cji

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Na wy­ciecz­kę ro­we­ro­wą wzią­łem ze sobą bidon wy­peł­nio­ny na­po­jem ener­ge­ty­zu­ją­cym.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲidɔ̃n, AS: bʹidõn

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bidonowy

Wiktionary


bidonik

zdrob­nie­nie od: bidon


SJP.pl


bidonowy

→ bidon


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy bi­do­nu, zwią­za­ny z bi­do­nem

Wiktionary

Patrz:

bidon

Powiązane:

 rzecz. bidon mrz.

Wiktionary


bidota

gwa­ro­wo lub po­tocz­nie: bie­do­ta


SJP.pl


bidować

li­cy­to­wać zle­ce­nie wy­sta­wio­ne na prze­targ na auk­cji; kwo­to­wać


SJP.pl


bidul

po­tocz­nie: dom dziec­ka


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) pot. dom dziec­ka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (2.1) D. lm. od rze­czow­ni­ka bi­du­la

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) przest. sierociniec, ochronka, przytułek

Wiktionary


bidula

po­tocz­nie, z po­li­to­wa­niem: męż­czyz­na bied­ny, po­krzyw­dzo­ny przez los; bie­du­la


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ina­czej: bie­du­la

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) D. lp. od rze­czow­ni­ka bidul

Wiktionary


bidule

forma rze­czow­ni­ka.

 (1.1) M., B. i W. lm. od: bi­du­la

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲiˈdulɛ, AS: bʹidule

Wiktionary


bidulek

zdrob­nie­nie od: bi­du­la (ze współ­czu­ciem o czło­wie­ku bied­nym); bie­du­lek, bie­dul­ka


SJP.pl


bidulka

zdrob­nie­nie od: bi­du­la (ze współ­czu­ciem o ko­bie­cie bied­nej); bie­dul­ka


SJP.pl


bidulkowatość

→ bi­dul­ko­wa­ty


SJP.pl

Patrz:

bidulkowaty

bidulkowaty

po­tocz­nie: bied­ny, nie­szczę­śli­wy


SJP.pl


bidusia

po­tocz­nie, z po­li­to­wa­niem: osoba bied­na, po­krzyw­dzo­na przez los; bie­du­la, bi­du­la


SJP.pl


bidwell

Bid­well – osada w An­glii, w hrab­stwie ce­re­mo­nial­nym Bed­fords­hi­re, w dy­stryk­cie (uni­ta­ry aut­ho­ri­ty) Cen­tral Bed­fords­hi­re. Leży 26 km na po­łud­nie od cen­trum mia­sta Bed­ford i 53 km na pół­noc­ny za­chód od cen­trum Lon­dy­nu.

Wikipedia


bidziński

naz­wi­sko


SJP.pl


bidło

ru­cho­ma część kros­na słu­żą­ca do pro­wa­dze­nia czó­łen­ka


SJP.pl

Bidło – po­tocz­na, skró­co­na nazwa me­cha­niz­mu bi­dło­we­go. Bidło do­bi­ja każdy wpro­wa­dzo­ny wątek do kra­wę­dzi tka­ni­ny, two­rząc ko­lej­ne jej ele­men­ty. Bidło speł­nia też inne, do­dat­ko­we funk­cje. Sta­no­wi bież­nię dla czó­łen­ka i jest ele­men­tem na­pę­dza­ją­cym inne me­cha­niz­my.

Wikipedia


bidżan

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. hy­dron. rzeka na Da­le­kim Wscho­dzie Rosji, w Ży­dow­skim Ob­wo­dzie Au­to­no­micz­nym, lewy do­pływ Amuru

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bi­dżan (wyspa) – wyspa na Eu­fra­cie
  • Bi­dżan (Ajn al-Arab) – wieś w Syrii
  • Bi­dżan (Dajr Hafir) – wieś w Syrii

Wikipedia


biebrowo

wieś w wo­je­wództ­wie po­mor­skim


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bie­bro­wo – osada w woj. po­mor­skim, w pow. wej­he­row­skim, w gmi­nie Cho­cze­wo
  • Bie­bro­wo – je­zio­ro w woj. po­mor­skim, w pow. ko­ścier­skim, w gmi­nie Dzie­mia­ny

Wikipedia


biebrza

rzeka w pół­noc­no-wschod­niej Pol­sce


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. rzeka w pół­noc­no-wschod­niej Pol­sce, prawy do­pływ Narwi;

Wiktionary

Bie­brza – rzeka w pół­noc­no-wschod­niej Pol­sce, prawy do­pływ Narwi.

Dłu­gość: ok. 165 km, po­wierzch­nia do­rze­cza: 7051 km².

Bie­brza ma źró­dła na po­łud­nie od No­we­go Dworu w wo­je­wództ­wie pod­la­skim, ucho­dzi do Narwi ok. 3 km od Wizny. Po­przez Kanał Au­gu­stow­ski łączy się z Niem­nem. Bie­brzę cha­rak­te­ry­zu­je asy­me­tria do­rze­cza: bar­dziej roz­wi­nię­te jest do­rze­cze pra­wo­brzeż­ne – 75,5% (głów­nie rzeki spły­wa­ją­ce z Po­je­zie­rza Ma­zur­skie­go), le­wo­brzeż­ne sta­no­wi 24,5%.

Wikipedia

Powiązane:

 przym. biebrzański, nadbiebrzański

Wiktionary


biebrzański

przy­miot­nik od: Bie­brza


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy Bie­brzy, zwią­za­ny z Bie­brzą

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲjɛˈbʒãj̃sʲci, AS: bʹi ̯ebžãĩ ̯sʹḱi

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Biebrza ż.

Wiktionary


biec

bie­gnąć;
1. prze­mie­szczać się szyb­ko dzię­ki dy­na­micz­nej pracy nóg;
2. śpie­szyć, szyb­ko uda­wać się gdzieś;
3. po­su­wać się na­przód (np. czas bie­gnie po­wo­li);
4. pro­wa­dzić (np. droga bie­gnie przez las)


SJP.pl

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) szyb­ko po­ru­szać się na no­gach w kro­kach, pod­czas któ­rych na­stę­pu­je jed­no­czes­ne oder­wa­nie obu nóg od ziemi

 (1.2) o cza­sie mijać, prze­mi­jać

 (1.3) pro­wa­dzić w ja­kimś kie­run­ku

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Za­wod­ni­cy bie­gli wzdłuż brze­gu je­zio­ra.

 (1.2) Czas bie­gnie nie­u­bła­ga­nie i koń­czy się ko­lej­ny rok.

 (1.3) Trasa bie­gnie przez las.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲjɛt͡s, AS: bʹi ̯ec

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bieganina ż., bieg m., biegacz m., biegaczka ż., biegły m., bieżnia ż., biegus m., ubieganie n., bieganie n.

 czas. biegać ndk., wybiec dk., biegnąć ndk.

 przym. biegły, biegowy

 przysł. biegle

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) biegnąć, gnać, mknąć, pędzić, pot. zasuwać, zaiwaniać

 (1.3) przebiegać, wieść, prowadzić

Wiktionary


biechowo

1. wieś w wo­je­wództ­wie ku­jaw­sko-po­mor­skim;
2. wieś w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bie­cho­wo – wieś w woj. ku­jaw­sko-po­mor­skim, w pow. świec­kim, w gmi­nie Drzy­cim
  • Bie­cho­wo – wieś w woj. wiel­ko­pol­skim, w pow. wrze­siń­skim, w gmi­nie Mi­ło­sław

Wikipedia


biechów

nazwa kilku wsi w Pol­sce


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bie­chów – część mia­sta Gło­gów
  • Bie­chów – wieś w woj. opol­skim, w pow. ny­skim, w gmi­nie Pa­ko­sła­wi­ce
  • Bie­chów – wieś w woj. świę­to­krzy­skim, w pow. bu­skim, w gmi­nie Pa­ca­nów
  • Bie­chów – wieś w woj. świę­to­krzy­skim, w pow. ostro­wiec­kim, w gmi­nie Kunów
  • Bie­chów – gro­ma­da

Wikipedia


biecki

przy­miot­nik od: Biecz


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy Bie­cza, zwią­za­ny z Bie­czem, po­cho­dzą­cy z Bie­cza

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Do po­wia­tu biec­kie­go w XVII w. na­le­ża­ło 11 miast i 264 wsie.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲjɛt͡sʲci, AS: bʹi ̯ecʹḱi

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Biecz m., bieczanin m., bieczanka ż.

Wiktionary


biecz

1. mia­sto w Pol­sce;
2. wieś w Pol­sce


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w po­łud­nio­wo-wschod­niej Pol­sce, w wo­je­wództ­wie ma­ło­pol­skim;

Wiktionary

Biecz – mia­sto w po­łud­nio­wo-wschod­niej Pol­sce, w wo­je­wództ­wie ma­ło­pol­skim, w po­wie­cie gor­lic­kim, sie­dzi­ba gminy miej­sko-wiej­skiej Biecz. Leży nad rzeką Ropą, na jed­nym ze wzgórz Po­gó­rza Kar­pac­kie­go. Ze wzglę­du na bo­ga­tą hi­sto­rię czę­sto jest na­zy­wa­ne „perłą Pod­kar­pa­cia” lub „małym Kra­ko­wem”. Bywa także okre­śla­ny jako „pol­skie Car­cas­son­ne”, dzię­ki za­cho­wa­nym frag­men­tom śred­nio­wiecz­nych murów miej­skich i za­bu­do­wy.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Woj­sko ro­syj­skie w po­go­ni za kon­fe­de­ra­ta­mi złu­pi­ło Biecz, zwła­szcza ko­ściół i klasz­tor fran­cisz­kań­ski, mor­du­jąc także kilku za­kon­ni­ków.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲjɛt͡ʃ, AS: bʹi ̯eč

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bieczanin mos., bieczanka ż.

 przym. biecki

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) peryfr. mały Kraków

Wiktionary


bieczanin

miesz­ka­niec Bie­cza


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Bie­cza

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲjɛˈt͡ʃãɲĩn, AS: bʹi ̯ečãńĩn

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Biecz m.

:: fż. bieczanka ż.

 przym. biecki

Wiktionary


bieczanka

miesz­kan­ka Bie­cza


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Bie­cza

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲjɛˈt͡ʃãnka, AS: bʹi ̯ečãnka

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Biecz, bieczanin

 przym. biecki

Wiktionary


bieczski

przy­miot­nik

 (1.1) stpol. z Bie­cza

Wiktionary


bieczyno

wieś w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim


SJP.pl

Bie­czy­no – wieś w pół­noc­no-za­chod­niej Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie gry­fic­kim, w gmi­nie Trze­bia­tów.

We­dług da­nych z 31 grud­nia 2009 wieś miała 176 miesz­kań­ców.

W la­tach 1946–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa szcze­ciń­skie­go.

Wikipedia


bieda

1. brak środ­ków do życia; ubó­stwo, nędza;
2. sy­tu­a­cja nie­przy­jem­na, trud­na; kło­po­ty, nie­szczę­ście
3. ro­dzaj po­wo­zu; bida; bied­ka; biga; dwu­kół­ka


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) stan braku środ­ków do życia

 (1.2) trud­na sy­tu­a­cja

 (1.3) hist. dwu­ko­ło­wy po­jazd jed­no­kon­ny

 (1.4) mit­słow. nie­śmier­tel­ny wę­dru­ją­cy demon spro­wa­dza­ją­cy na ludzi nie­do­sta­tek

 (1.5) gw-pl|księ­stwo ło­wic­kie. nie­po­go­da

Wiktionary

Bieda, ubó­stwo – po­ję­cie eko­no­micz­ne i so­cjo­lo­gicz­ne opi­su­ją­ce stały brak do­sta­tecz­nych środ­ków ma­te­rial­nych dla za­spo­ko­je­nia po­trzeb jed­nost­ki, w szcze­gól­no­ści w za­kre­sie je­dze­nia, schro­nie­nia, ubra­nia, tran­spor­tu oraz pod­sta­wo­wych po­trzeb kul­tu­ral­nych i spo­łecz­nych. Ubó­stwo sta­no­wi za­gro­że­nie dla re­a­li­za­cji celów lub zadań ży­cio­wych.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Wielu miesz­kań­ców tej dziel­ni­cy miesz­ka w bie­dzie.

 (1.5) Tako bieda ze nie­po­dob­ne nosa na dwór wy­ści­bić.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲjɛda, AS: bʹi ̯eda

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biedak m., biedaczek m., biedaczka ż., biedactwo n., biedota ż., biedny m., bida ż., biednienie n., biednięcie n., biedzenie n., biedowanie n., bidowanie n., biedaczyna m./ż., zbiednienie n., Biedowo n., Biedów m., Biedolewo n.

 czas. biednieć ndk., biedować ndk., biedzić ndk., bidować ndk., zbiednieć dk.

 przym. biedny, biedniuteńki, biedniutki

 przysł. biednie, biedniutko, biedniuteńko

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) nędza, ubóstwo, niedostatek

 (1.2) kłopot, problem

 (1.3) biedka

Wiktionary


biedacki

→ bie­dak; bied­ny, ubogi, nedz­ny


SJP.pl


biedactwo

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) ze współ­czu­ciem: jed­nost­ka bied­na lub nie­szczę­śli­wa

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Po­li­tyk twier­dzi oczy­wi­ście, że zo­stał źle zro­zu­mia­ny. Bie­dact­wo!

 (1.1) Ten kot ma tylko jedno oko. Chodź zo­bacz to jed­no­o­kie bie­dact­wo!

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biedota ż., bieda ż., biedak m., biedaczka ż., biedny mos., biedaczek mos., biedaczyna ż./mos.

 czas. biednieć, zbiednieć

 przym. biedny

 przysł. biednie

Wiktionary


biedaczek

zdrob­nie­nie od: bie­dak


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) ze współ­czu­ciem: osoba bied­na lub nie­szczę­śli­wa

Wiktionary

Bie­da­czek – osada w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie sta­ro­gardz­kim, w gmi­nie Ka­li­ska. Leży w kom­plek­sie Borów Tu­chol­skich.

Osada na­le­ży do so­łect­wa Piece. Do 2023 miej­sco­wość była osadą wsi Piece.

W skład osady wcho­dzą za­led­wie czte­ry od­dziel­ne za­bu­do­wa­nia go­spo­dar­skie.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Kto cię, bie­dacz­ku, tak urzą­dził?

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biedactwo n., biedota ż., bieda ż., biedak m., biedny mos.

:: fż. biedaczka ż.

 czas. biednieć ndk., zbiednieć dk.

 przym. biedny, biedniutki

 przysł. biednie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) biedactwo, biedaczysko

Wiktionary


biedaczka

1. ko­bie­ta nie­ma­ją­cy pie­nię­dzy i do­sta­tecz­nych środ­ków do życia;
2. ko­bie­ta bar­dzo nie­szczę­śli­wa, wzbu­dza­ją­ca współ­czu­cie;
3. rzad­ko: zwie­rzę płci żeń­skiej, które się bar­dzo męczy z po­wo­du ja­kiejś cho­ro­by, wzbu­dza­ją­ce li­tość


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ze współ­czu­ciem: ko­bie­ta bied­na lub nie­szczę­śli­wa

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Któż cię, bie­dacz­ko, tak urzą­dził?

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biedactwo n., biedota ż., bieda ż., biedak m., biedny mos.

:: fm. biedaczek m.

 czas. biednieć ndk., zbiednieć dk.

 przym. biedny, biedniutki

 przysł. biednie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) biedactwo, biedaczysko

Wiktionary


biedaczyna

po­tocz­nie, z po­li­to­wa­niem: ko­bie­ta bied­na, po­krzyw­dzo­na przez los; także o męż­czyź­nie (z sil­niej­szym za­bar­wie­niem ek­spre­syw­nym)


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy lub żeń­ski

 (1.1) pot. ze współ­czu­ciem: osoba bied­na lub nie­szczę­śli­wa

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Po­tur­bo­wa­li bie­da­czy­nę i zo­sta­wi­li przy dro­dze.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biedactwo n., biedaczek m., biedota ż., bieda ż., biedak m., biedaczka ż., biedny mos., biedowanie n.

 czas. biednieć ndk., zbiednieć dk.

 przym. biedny, biedniutki

 przysł. biednie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) biedaczysko, biedactwo

Wiktionary


biedaczysko

zgru­bie­nie od: bie­dak


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) ze współ­czu­ciem: osoba bied­na lub nie­szczę­śli­wa

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Nalej temu bie­da­czy­sku wody, nie wi­dzisz, jak mu ślina kapie.

 (1.1) Nikt się tymi bie­da­czy­ska­mi nie za­in­te­re­su­je.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biedactwo n., biedaczek m., biedota ż., bieda ż., biedak m., biedaczka ż., biedny mos., biedowanie n.

 czas. biednieć ndk., zbiednieć dk.

 przym. biedny

 przysł. biednie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) biedactwo

Wiktionary


biedaczów

wieś w wo­je­wództ­wie pod­kar­pac­kim


SJP.pl

Bie­da­czów – wieś po­ło­żo­na w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie pod­kar­pac­kim, po­wie­cie le­żaj­skim, gmi­nie Le­żajsk. Ma sta­tus so­łect­wa. Leży przy dro­dze 877

Wikipedia


biedaemerytura

bar­dzo niska eme­ry­tu­ra nie­wy­star­cza­ją­ca na prze­ży­cie


SJP.pl


biedak

1. czło­wiek nie­ma­ją­cy pie­nię­dzy i do­sta­tecz­nych środ­ków do życia;
2. czło­wiek bar­dzo nie­szczę­śli­wy, wzbu­dza­ją­cy współ­czu­cie;
3. rzad­ko: zwie­rzę, które się bar­dzo męczy z po­wo­du ja­kiejś cho­ro­by, wzbu­dza­ją­ce li­tość


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba, któ­rej bra­ku­je środ­ków do życia

 (1.2) ze współ­czu­ciem o kimś

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) To wio­ska bie­da­ków.

 (1.2) Mój bie­da­ku, ale cię skrzyw­dzi­li!

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲjɛdak, AS: bʹi ̯edak

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biedota ż., biedny m., biedactwo n., bieda ż., biedaczysko n.

:: zdrobn. biedaczek m.

:: fż. biedaczka ż.

 przym. biedny, biedniutki

 przysł. biednie

 czas. biedować

Wiktionary

Synonimy:

 (1.2) biedactwo, biedaczek, biedaczyna, biedaczysko, biedota, biedula, biedulka, bryndzarz, chudziaczek, chudziak, chudzina, niebożę, niebożątko, nieboga, nieboraczek, nieborak, nieszczęśliwiec, nieszczęśnik

Wiktionary


biedaka

(r. męski) rza­dziej: bie­dak


SJP.pl


biedanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|bie­dać.

Wiktionary

Powiązane:

 czas. biedać ndk.

Wiktionary


biedaszyb

miej­sce nie­le­gal­ne­go wy­do­by­cia su­row­ców przez osoby ubo­gie


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) sa­mo­wol­ny, pry­mi­tyw­ny wykop gór­ni­czy wy­ko­na­ny w celu po­zy­ska­nia su­row­ców ko­pal­nych, pow­sta­ją­cy zwy­kle w wa­run­kach skraj­ne­go ubó­stwa;

Wiktionary

Bie­da­szyb (żarg., nazwa po­cho­dzi z lat 30. XX wieku) – wy­ro­bi­sko gór­ni­cze (szy­bik lub sztol­nia) wy­ko­na­ne w po­bli­żu wy­chod­ni w spo­sób nie­le­gal­ny, udo­stęp­nia­ją­ce wę­giel, naj­czę­ściej wę­giel ka­mien­ny. Osoba ura­bia­ją­ca wę­giel z wy­ko­rzy­sta­niem bie­da­szy­bu to bie­da­szy­bi­karz.

Wikipedia

Powiązane:

 rzecz. biedaszybnik m.

Wiktionary


biedaszybik

pry­mi­tyw­na ko­pal­nia, z któ­rej uboga lud­ność wy­do­by­wa wę­giel na włas­ny uży­tek


SJP.pl


biedaszybnik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pot. osoba wy­do­by­wa­ją­ca wę­giel w bie­da­szy­bach

Wiktionary


biedazupa

po­tocz­nie: skrom­na zupa o wod­ni­stej kon­sy­sten­cji, zwy­kle ni­skiej ja­ko­ści; bie­da­zup­ka


SJP.pl


biedazupka

po­tocz­nie: skrom­na zupa o wod­ni­stej kon­sy­sten­cji, zwy­kle ni­skiej ja­ko­ści; bie­da­zu­pa


SJP.pl


biedać

cza­sow­nik

 (1.1) stpol. la­men­to­wać

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲjɛdat͡ɕ, AS: bʹi ̯edać

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biedanie n.

Wiktionary


biedermeier

[czy­taj: bi­der­ma­jer] mebel w stylu bie­der­me­ier


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) szt. pro­sty i funk­cjo­nal­ny styl w ar­chi­tek­tu­rze i wy­po­sa­że­niu wnętrz, a także w li­te­ra­tu­rze, ma­lar­stwie, mo­dzie itp.;

 (1.2) mebel lub inny przed­miot w tym stylu

Wiktionary

Bie­der­me­ier – styl w sztu­ce, li­te­ra­tu­rze, mu­zy­ce, a prze­de wszyst­kim w ar­chi­tek­tu­rze wnętrz roz­wi­nię­ty w la­tach 1815–1848 w Eu­ro­pie Środ­ko­wej – głów­nie w Niem­czech i Au­strii oraz w kra­jach po­zo­sta­ją­cych w kręgu kul­tu­ry nie­miec­ko­ję­zycz­nej: skan­dy­naw­skich (zwła­szcza w Danii), w pół­noc­nych Wło­szech i kra­jach sło­wiań­skich (szcze­gól­nie Cze­chy, Pol­ska).

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ˌbʲidɛrˈmajɛr, AS: bʹidermai ̯er

Wiktionary

Powiązane:

 przym. biedermeierowski

Wiktionary


biedermeierowski

→ bie­der­me­ier [czy­taj: bi­der­ma­je­row­ski]


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z bie­der­me­ie­rem (sty­lem me­blar­skim lub me­blem w takim stylu)

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biedermeier m.

Wiktionary


biedka

daw­niej: woj­sko­wy i go­spo­dar­czy po­jazd dwu­ko­ło­wy; dwu­kół­ka; bida; bieda; biga


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) hist. transp. nie­wiel­ki, dwu­ko­ło­wy wózek bez kozła, uży­wa­ny w jed­no­kon­nym za­przę­gu jako po­jazd go­spo­dar­ski i w woj­sku;

Wiktionary

Bied­ka (bieda, bida) – nie­wiel­ki, pro­sty, dwu­ko­ło­wy wózek, uży­wa­ny w jed­no­kon­nym za­przę­gu dla ko­mu­ni­ka­cji, celów go­spo­dar­skich i woj­sko­wych.

Na­zy­wa­na ina­czej dwu­kół­ką, była lek­kim, od­kry­tym po­ja­zdem słu­żą­cym na te­re­nach wiej­skich do po­dró­ży oraz tran­spor­tu pro­duk­tów na sprze­daż i to­wa­rów dla go­spo­dar­stwa do­mo­we­go. Na zie­miach pol­skich uży­wa­no jej od XVIII wieku. Nazwę tę wy­wo­dzo­no od ła­ciń­skie­go "bīga" oz­na­cza­ją­ce­go lekki wóz dwu­ko­ło­wy o róż­no­rod­nym za­sto­so­wa­niu.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Pew­ne­go czerw­co­we­go po­łud­nia wje­chał na dzie­dzi­niec pan Szap­sia Drejkönig, na bied­ce ob­dar­tej, za­przę­żo­nej w jed­ne­go bu­łan­ka śle­pe­go, ku­la­we­go i z od­gnie­cio­ną od cho­mą­ta pier­sią.

 (1.1) Listy, po­słań­ce, bied­ki z Ży­da­mi la­ta­ły i do późna spać się lu­dzie nie kład­li, różne pow­ta­rza­jąc wer­sje, do­da­jąc do­my­sły, zno­sząc plot­ka­ot­ki.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) dwukółka; daw. bieda, bida

Wiktionary


biedkowo

wieś w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim


SJP.pl

Bied­ko­wo (niem. Bet­ken­dorf) – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim, w po­wie­cie bra­niew­skim, w gmi­nie From­bork.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa el­blą­skie­go. Wieś znaj­du­je się w hi­sto­rycz­nym re­gio­nie War­mia. Pier­wsza wzmian­ka o jej ist­nie­niu po­cho­dzi z 1304 r..

Wikipedia


biedna

ko­bie­ta bied­na; nę­dzar­ka; że­bracz­ka


SJP.pl

Sedlo Bied­na – prze­łęcz w sło­wac­kich Sko­ru­szyń­skich Wier­chach. W tłu­ma­cze­niu na język pol­ski oz­na­cza to prze­łęcz Bieda. Ostat­nio na sło­wac­kich ma­pach wpro­wa­dza się nową jej nazwę – Nad Stu­dien­ka­mi. Prze­łęcz znaj­du­je się w głów­nym grzbie­cie Sko­ru­szyń­skich Wier­chów, po­mię­dzy szczy­ta­mi Bied­na (965 m) i Oslí vrch (1039 m). Po­łud­nio­we stoki spod prze­łę­czy opa­da­ją do miej­sco­wo­ści Ha­bów­ka ("Ha­bov­ka"), pół­noc­ne do do­li­ny po­to­ku Zábiedovčik.

Wikipedia


biednawy

tro­chę bied­ny


SJP.pl


biedniacki

przy­miot­nik od: bied­niak


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) po­gard. ko­ja­rzą­cy się z biedą

 (1.2) hist. do­ty­czą­cy bied­nia­ków

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biedniak mos., biedniaczka ż.

Wiktionary


biedniaczka

chłop­ka na­le­żą­ca do bie­do­ty wiej­skiej


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) hist. ko­bie­ta na­le­żą­cą do bie­do­ty wiej­skiej, czyli chłop­ka bez­rol­na lub ma­ło­rol­na

 (1.2) pot. ko­bie­ta, która budzi li­tość lub znaj­du­je się w trud­nej sy­tu­a­cji ma­te­rial­nej bądź ży­cio­wej

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz.

:: fm. biedniak os.

 przym. biedniacki

Wiktionary


biedniak

chłop na­le­żą­cy do bie­do­ty wiej­skiej


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) przest.; hist. polit. bez­rol­ny lub ma­ło­rol­ny chłop;

Wiktionary

Bied­niak – okre­śle­nie naj­bied­niej­szej grupy chło­pów sto­so­wa­ne w Pol­sce od 1944 roku. Szcze­gól­nie czę­sto było uży­wa­ne w okre­sie ko­lek­ty­wi­za­cji w la­tach 1948–1956.

Wła­dze dążąc do ko­lek­ty­wi­za­cji sta­ra­ły się ro­zbić wieś na trzy ka­te­go­rie: ku­ła­ków, śred­nia­ków i bied­nia­ków.

Wikipedia

Powiązane:

 rzecz.

:: fż. biedniaczka ż.

 przym. biedniacki

Wiktionary


biednie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) w spo­sób bied­ny, skrom­nie, ubogo

Wiktionary

Bied­nie – dawny za­ścia­nek. Te­re­ny, na któ­rych leżał, znaj­du­ją się obec­nie na Bia­ło­ru­si, w ob­wo­dzie wi­teb­skim, w re­jo­nie mior­skim, w siel­so­wie­cie Nowy Po­host.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Mó­wiąc łach­ma­niarz, łach­my­ta, ob­dar­tus, ła­chu­dra, ober­wa­niec, obrzę­pa­ła czy ob­szar­pa­niec wy­ra­ża­my de­za­pro­ba­tę wobec źle, bied­nie lub brud­no odzia­nych.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲjɛdʲɲɛ, AS: bʹi ̯edʹńe

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bieda ż., biedota ż., biedny m., biedak m., biedaczka ż., biedaczek mos., biedaczysko n., biedaczyna ż., biedactwo n., biedowanie n.

 czas. biednieć ndk., zbiednieć dk.

 przym. biedny, biedniutki

Wiktionary


biedniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: bied­nie


SJP.pl


biedniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: bied­ny


SJP.pl


biednienie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|bied­nieć.

Wiktionary

Powiązane:

 czas. biednieć

 rzecz. bieda ż., Biedny mos.

Wiktionary


biednieć

cza­sow­nik

 (1.1) sta­wać się bied­niej­szym

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) "Ka­pi­ta­li­stycz­ne świ­nie stają się coraz bo­gat­sze, a ro­bot­ni­cy bied­nie­ją!" - krzy­knął de­mon­strant.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲjɛdʲɲɛ̇t͡ɕ, AS: bʹi ̯edʹńėć

Wiktionary

Powiązane:

 czas. zbiednieć

 rzecz. biedaczyna ż./mos., biedaczek mos., biednienie n., biedota ż., biedactwo n., biedny mos., bieda

 przysł. biednie

 przym. biedny

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) ubożeć

Wiktionary


biednieńki

zdrob­nie­nie od: bied­ny; bied­niut­ki, bied­niuch­ny, bied­niuś­ki


SJP.pl


biednik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) stpol. bie­dak, czło­wiek ubogi

Wiktionary


biedniuchny

zdrob­nie­nie od: bied­ny; bied­nień­ki, bied­niut­ki, bied­niuś­ki


SJP.pl


biedniusieńki

zdrob­nie­nie od: bied­niuś­ki


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) pot. zdrobn. od: bied­ny

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲjɛdʲɲüˈɕɛ̇̃ɲci, AS: bʹi ̯edʹńüśė̃ńḱi

Wiktionary


biedniuteńki

zdrob­nie­nie od: bied­niut­ki; bied­niu­sień­ki


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) pot. zdrobn. od: bied­ny

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲjɛdʲɲuˈtɛ̃ɲci, AS: bʹi ̯edʹńutẽńḱi

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bieda ż.

Wiktionary


biedniutki

zdrob­nie­nie od: bied­ny; bied­nień­ki, bied­niuch­ny, bied­niuś­ki


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) zdrobn. od: bied­ny

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲjɛdʲˈɲutʲci, AS: bʹi ̯edʹńutʹḱi

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bieda ż., biedak m., biedaczyna m., biedaczka ż., biedowanie n., biedaczek mos.

 czas. biedować ndk.

 przym. biedny

 przysł. biednie

Wiktionary


biedniuśki

zdrob­nie­nie od: bied­ny; bied­nień­ki, bied­niuch­ny, bied­niut­ki


SJP.pl


biedność

daw­niej: bieda, nędza, ubó­stwo


SJP.pl


biedny

1. nie­ma­ją­cy środ­ków do życia;
2. nie­szczę­śli­wy, bu­dzą­cy współ­czu­cie;
3. zni­szczo­ny, lichy;
4. bied­ny jak mysz ko­ściel­na - bar­dzo ubogi


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) taki, któ­re­mu bra­ku­je środ­ków do życia

 (1.2) ze współ­czu­ciem o kimś; posz­ko­do­wa­ny

 (1.3) świad­czą­cy o bie­dzie

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) osoba bied­na (1.1), uboga

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Pro­szę na­tych­miast wyjść, jest Pan za bied­ny, aby ku­po­wać w na­szym skle­pie!

 (1.2) Ta­kich prze­cięt­nych za­bój­ców ama­to­rów można zna­leźć na każ­dej ulicy. Zwy­kle to po­my­leń­cy, pi­ja­cy albo jakaś bied­na ko­bie­ta, która miała cięż­ki dzień, a mąż pod­niósł na nią rękę o jeden raz za wiele i nagle dwa­dzie­ścia lat fru­stra­cji mu­sia­ło się uwol­nić.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲjɛdnɨ, AS: bʹi ̯edny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bieda ż., biedak mos., biedaczek mos., biedaczyna ż./mos., biedaczka ż., biedactwo n., biedota ż., biedowanie n.

:: fż. biedna ż.

 czas. biednieć ndk., biedować ndk.

 przysł. biednie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) ubogi, niezamożny; gw. Górny Śląsk chudobny

Wiktionary


biedota

1. lud­ność bied­na, po­zba­wio­na pie­nię­dzy;
2. po­tocz­nie:
a) ko­bie­ta bied­na, po­zba­wio­na pie­nię­dzy; 2. ko­bie­ta bu­dzą­ca li­tość, współ­czu­cie; także o męż­czyź­nie z sil­niej­szym za­bar­wie­niem ek­spre­syw­nym


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ogół ludzi bied­nych, bez środ­ków do życia

 (1.2) pot. osoba bez środ­ków do życia, także. czło­wiek, który budzi współ­czu­cie

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Hra­bie­go stać było na wiel­ki gest: wy­bu­do­wał szpi­tal dla bie­do­ty, czym zy­skał sym­pa­tię córki księ­cia.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bieda ż., biedak m., biedaczka ż., biedactwo n., biedny mos., zbiednienie n., biedowanie n., biedaczek mos., biedaczyna ż./mos.

 czas. biednieć

 przym. biedny

 przysł. biednie

Wiktionary


biedowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) życie w bie­dzie, nie­do­stat­ku

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bieda ż., biedota ż., biedak m., biedaczka ż., biedaczek m., biedaczyna m., biedaczysko n., biedny mos., Biedny mos.

 czas. biedować

 przym. biedny, biedacki, biedniutki, biednieńki

 przysł. biednie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) dziadowanie, klepanie biedy, robienie bokami

Wiktionary


biedować

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) żyć w bie­dzie, nie­do­stat­ku

 (1.2) przest. cier­pieć z po­wo­du przew­le­kłej cho­ro­by

 (1.3) daw. bie­dzić się, ślę­czeć nad czymś

 (1.4) daw. na­rze­kać, uty­ski­wać na kogoś

 (1.5) daw. mę­czyć się, mo­zo­lić się

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny bie­do­wać się

 (2.1) przest. mę­czyć się, mo­zo­lić się

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Po co oszczę­dzać na do­dat­ko­wą eme­ry­tu­rę? Aby w je­sie­ni życia nie bie­do­wać na skrom­niut­kiej eme­ry­tur­ce z ZUS.

 (1.1) Do­wie­dzia­łem się, że wy­buch re­wo­lu­cji paź­dzier­ni­ko­wej za­stał ma­la­rza Z. i jego bar­dzo wtedy młodą żonę we Fran­cji. Nie żyli w nędzy, ale trze­ba po­wie­dzieć, że bie­do­wa­li, trwa­ła je­szcze wojna. W tam­tych cza­sach bie­do­wa­ła więk­szość mło­dych ar­ty­stów.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bieda ż., biedak m., biedowanie n., biedny mos.

 przym. biedniutki, biedny

Wiktionary


biedowo

wieś w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim


SJP.pl

Bie­do­wo (niem. "Neu Ma­ra­u­nen", 1928–1945 "Ma­ra­u­nen") – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim, w po­wie­cie olsz­tyń­skim, w gmi­nie Bar­cze­wo.

W la­tach 1975–1998 wieś ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa olsz­tyń­skie­go.

Wikipedia


biedołach

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) gw-pl|Dro­ho­bycz., reg-pl|Kresy po­łud­nio­we, Prze­myśl. z po­li­to­wa­niem: bie­dak, be­zdom­ny

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Cza­sa­mi od­no­sił jej torbę z książ­ka­mi pod sam dom i wów­czas nie spie­sząc się szli po­wo­li (…), mi­ja­jąc po dro­dze eme­ry­to­wa­nych urzęd­ni­ków, woj­sko­wych i bie­do­ła­chów z krę­co­ny­mi graj­car­ka­mi, o wy­bit­nie se­mic­kich twa­rzach.

 (1.1) Widzę nagle, jak bled­nąc, mę­czeń­sko się sła­nia // Ten za­grob­nych ran pleś­ńe­śnią po­kry­ty bie­do­łach!…

 (1.1) Ka­pu­jesz, po pow­sta­niach stycz­nio­wym i li­sto­pa­do­wym nasze emi­granc­kie bie­do­ła­chy tam na „San­po­lu” szu­ka­li sobie po­miesz­ka­nie. A jak potem za­czę­li się zjeż­dżać nasi Żydzi, to oni jęli się krę­cić koło swo­ich daw­nych „pu­re­ców”, bo po fran­cu­sku nie ba­ła­ka­li.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) gw. Lwów, Drohobycz biedołacha, gw. Ukraina biedołaka

Wiktionary


biedra

po­tocz­nie: sklep dy­skon­to­wy sieci hand­lo­wej "Bie­dron­ka"


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. jeden z dy­skon­tów sieci hand­lo­wej Bie­dron­ka

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Jaki ryż z bie­dry jest najs­macz­niej­szy i najz­dro­wszy?

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biedrona ż., biedronka ż., biedroneczka ż.

 przym. biedronkowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) biedronka

Wiktionary


biedro

forma rze­czow­ni­ka.

 (1.1) W. lp. od: bie­dra

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (2.1) gw-pl|Ma­zo­wsze. bio­dro

Wiktionary


biedroneczka

mała bie­dron­ka


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. zdrobn. od: bie­dron­ka

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Bie­dro­necz­ki są w kro­pecz­ki.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲjɛdrɔ̃ˈnɛt͡ʃka, AS: bʹi ̯edrõnečka

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biedra ż., biedronka ż.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) gw. Śląsk Cieszyński, Zaolzie biedróneczka

Wiktionary


biedronka

drob­ny chrząszcz, zwy­kle czer­wo­ny w czar­ne krop­ki


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ent. chrząszcz z ro­dzi­ny nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Coc­ci­nel­li­dae|ref=tak., bie­dron­ko­wa­tych;

 (1.2) hand. mar­ket z dy­skon­to­wej sieci hand­lo­wej Bie­dron­ka

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • bie­dron­ka – owad
  • Bie­dron­ka – sieć hand­lo­wa
  • Bie­dron­ka – pol­ska tu­ry­stycz­na łódź ża­glo­wa

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Ma­ry­si na ra­mie­niu usia­dła bie­dron­ka.

 (1.2) Idę do osied­lo­wej bie­dron­ki po chleb i pa­rów­ki.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲjɛˈdrɔ̃nka, AS: bʹi ̯edrõnka

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biedronkowate nmos.

:: zdrobn. biedroneczka ż.

:: zgrub. biedrona ż., biedra ż.

 przym. biedronkowaty, biedronkowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) boża krówka; przest. biedrzonka; reg. krówka Matki Boskiej, mateczka, babinka, babka, biedrążka, trusla, patronka, katanka, jedronka, jedrzonka, zazula; reg. pozn. petronelka; gw. Śląsk Cieszyński, Zaolzie biedrónka

 (1.2) pot. lekcew. biedra

Wiktionary


biedronkowate

ro­dzi­na chrzą­szczy wie­lo­żer­nych


SJP.pl

Bie­dron­ko­wa­te (Coc­ci­nel­li­dae) – ro­dzi­na owa­dów z rzędu chrzą­szczy (Co­le­op­te­ra). Obej­mu­je około 5 ty­się­cy ga­tun­ków o owal­nym, wy­pu­kłym ciele, krót­kich od­nó­żach i czer­wo­nych bądź żół­tych po­kry­wach z czar­ny­mi plam­ka­mi. Owady te osią­ga­ją nie­wiel­kie roz­mia­ry, zwy­kle 8–10 mm.

Wikipedia


biedronkowaty

o ce­chach bie­dron­ko­wa­tych (ro­dzi­na chrzą­szczy)


SJP.pl


biedronkowy

1. → Bie­dron­ka (sieć skle­pów);
2. → bie­dron­ka (owad)


SJP.pl


biedroń

naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Fran­ci­szek Bie­droń - poeta, dra­ma­to­pi­sarz, żoł­nierz II i III Bry­ga­dy Le­gio­nów Pol­skich
  • Jan Bie­droń – ksiądz rzym­sko­ka­to­lic­ki
  • Ro­bert Bie­droń – pol­ski dzia­łacz spo­łecz­ny, pu­bli­cy­sta, poseł na Sejm, pre­zy­dent Słup­ska w la­tach 2014–2018
  • Woj­ciech Bie­droń – pol­ski re­ży­ser, aktor, sce­na­rzy­sta i pro­du­cent

Wikipedia


biedrusko

Bie­dru­sko – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie poz­nań­skim, w gmi­nie Suchy Las, le­żą­ca nad Wartą, ok. 5 km na pół­noc od gra­nic Poz­na­nia i ok. 15 km od cen­trum.

Wikipedia


biedrzeniec

ro­śli­na ziel­na z ro­dzi­ny bal­dasz­ko­wa­tych (se­le­ro­wa­tych), o drob­nych, bia­łych lub ró­żo­wa­wych kwia­tach ze­bra­nych w bal­da­chy, wy­stę­pu­ją­ca w Eu­ro­pie i za­chod­niej Azji


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) bot. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Pim­pi­nel­la|ref=tak|L.., ro­dzaj ro­śli­ny ziel­nej z ro­dzi­ny se­le­ro­wa­tych, obej­mu­ją­cy ga­tun­ki o pie­rza­stych li­ściach i bal­da­cho­wa­tych kwia­to­sta­nach i niek­tó­re z nich mają zna­cze­nie ku­li­nar­ne i lecz­ni­cze

Wiktionary

Bie­drze­niec ("Pim­pi­nel­la") – ro­dzaj ro­ślin dwu­let­nich lub bylin z ro­dzi­ny se­le­ro­wa­tych ("Apia­ce­ae"). Na­le­ży tu ok. 150 ga­tun­ków. Za­sięg ro­dza­ju obej­mu­je nie­mal w ca­ło­ści wszyst­kie kon­ty­nen­ty Sta­re­go Świa­ta: Eu­ro­pę, Afry­kę i Azję, a ga­tun­ki in­tro­du­ko­wa­ne z tego ro­dza­ju wy­stę­pu­ją także na obu kon­ty­nen­tach ame­ry­kań­skich.

Wikipedia


biedrzychowice

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bie­drzy­cho­wi­ce – wieś w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie lu­bań­skim, w gmi­nie Ol­szy­na
  • Bie­drzy­cho­wi­ce – wieś w wo­je­wództ­wie opol­skim, w po­wie­cie prud­nic­kim, w gmi­nie Gło­gó­wek
  • Bie­drzy­cho­wi­ce – dawna gmina wiej­ska, po­wiat lu­bań­ski, wo­je­wództ­wo wroc­ław­skie
  • Bie­drzy­cho­wi­ce – dawna gmina wiej­ska, po­wiat prud­nic­ki, wo­je­wództ­wo opol­skie
  • Bie­drzy­cho­wi­ce – gro­ma­da w po­wie­cie lu­bań­skim
  • Bie­drzy­cho­wi­ce – gro­ma­da w po­wie­cie prud­nic­kim
  • Bie­drzy­cho­wi­ce – zbio­ro­wa gmina wiej­ska (Amts­be­zirk) w po­wie­cie prud­nic­kim, re­jen­cji opol­skiej.
  • Ba­drzy­cho­wi­ce
  • Bie­drzy­cho­wi­ce Dolne
  • Bie­drzy­cho­wi­ce-Pa­ster­nik
  • Bie­drzy­cho­wi­ce Górne

Wikipedia


biedrzychów

1. wieś w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim;
2. wieś w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bie­drzy­chów – wieś w woj. dol­no­ślą­skim, w pow. strze­liń­skim, w gmi­nie Strze­lin
  • Bie­drzy­chów – wieś w woj. świę­to­krzy­skim, w pow. opa­tow­skim, w gmi­nie Oża­rów

Wikipedia


biedrzycki

naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Adam Bie­drzyc­ki (ur. 1968) – aktor
  • An­drzej Bie­drzyc­ki (1966–2017) – pił­karz
  • Bar­tek Bie­drzyc­ki (ur. 1978) – autor ko­mik­sów i ksią­żek, pu­bli­cy­sta
  • Emil Bie­drzyc­ki (1890–1975) – ro­ma­ni­sta
  • Fran­ci­szek Bie­drzyc­ki (1894–1977) – dzia­łacz, dy­rek­tor
  • Jakub Alek­san­der Bie­drzyc­ki – urzęd­nik dwor­ski I Rze­czy­po­spo­li­tej
  • Jakub Bie­drzyc­ki (ur. 2000) – pol­ski ju­do­ka
  • Jerzy Bie­drzyc­ki (ur. 1954) – re­ży­ser, po­dróż­nik
  • Józef Bie­drzyc­ki (1931–2019) – na­czel­nik i pre­zy­dent Ra­dom­ska
  • Le­o­nard Bie­drzyc­ki (1923–1968) – aktor, cho­re­o­graf
  • Ma­riusz Bie­drzyc­ki (ur. 1971) – bio­log
  • Mi­łosz Bie­drzyc­ki (ur. 1967) – poeta, ge­o­fi­zyk

Wikipedia


biedrzyga

krzew z ro­dzi­ny ber­be­ry­so­wa­tych, ros­ną­cy w Azji Wschod­niej i w Ame­ry­ce Pół­noc­nej


SJP.pl


biedrzykowice

Bie­drzy­ko­wi­ce – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim, w po­wie­cie piń­czow­skim, w gmi­nie Dzia­ło­szy­ce. Ma sta­tus so­łect­wa. Leży przy DW768.

Do 1954 sie­dzi­ba gminy San­cy­gniów. W la­tach 1954–1972 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Bie­drzy­ko­wi­ce. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa kie­lec­kie­go.

Wikipedia


biedrzynek

śró­dziem­no­mor­ska by­li­na o czer­wo­nych kwia­tach, na­le­żą­ca do ro­dzi­ny kozł­ko­wa­tych; ostro­go­wiec


SJP.pl


biedrzyński

naz­wi­sko


SJP.pl


biedróneczka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. pot. zdrobn. od: bie­drón­ka

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Bie­dró­necz­ko, leć do nieba, / Przi­niyś mi kóń­szczy­czek chle­ba.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biedrónka ż.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) biedrónka

Wiktionary


biedrónka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ent. gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski, Za­ol­zie. bie­dron­ka

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz.

:: zdrobn. biedróneczka ż.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) pieszcz. biedróneczka

Wiktionary


biedula

po­tocz­nie, z po­li­to­wa­niem: męż­czyz­na bied­ny, po­krzyw­dzo­ny przez los; bi­du­la


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski lub mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pie­szczot­li­we lub współ­czu­ją­ce okre­śle­nie kogoś bied­ne­go, nie­szczę­śli­we­go lub pe­cho­we­go

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Ach, bie­du­la, znów mu się nie udało.

Wiktionary


biedulek

zdrob­nie­nie od: bie­du­la (ze współ­czu­ciem o czło­wie­ku bied­nym); bi­du­lek, bie­dul­ka


SJP.pl


biedulka

zdrob­nie­nie od: bie­du­la (ze współ­czu­ciem o ko­bie­cie bied­nej); bi­dul­ka


SJP.pl


biedziak

naz­wi­sko


SJP.pl


biedzić

w zna­cze­niu: bie­dzić się - mę­czyć się


SJP.pl


bieg

1. prze­mie­szcza­nie się za po­mo­cą szyb­kich ru­chów nóg;
2. ruch, prze­mie­szcza­nie się, funk­cjo­no­wa­nie;
3. dzia­nie się, prze­bieg wy­da­rzeń;
4. kon­ku­ren­cja spor­to­wa;
5. po­zy­cja prze­kład­ni w me­cha­niz­mie na­pę­do­wym


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) po­ru­sza­nie się przez krót­kie i szyb­kie pod­sko­ki

 (1.2) po­stę­po­wa­nie, roz­wój zda­rze­nia lub pro­ce­su

 (1.3) sport. kon­ku­ren­cja spor­to­wa, w któ­rej cho­dzi o jak naj­szyb­sze do­bie­gnię­cie do mety

 (1.4) hy­drol. prąd wody, nurt

 (1.5) mot. prze­ło­że­nie w skrzy­ni bie­gów

 (1.6) bud. ciąg stop­ni po­łą­czo­nych ze sobą

 (1.7) łow. noga zwie­rząt łow­nych, głów­nie je­le­nio­wa­tych i dzika

 (1.8) stpol. śrpol. uciecz­ka

 (1.9) stpol. na­jazd

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • jog­ging
  • Biegi lek­ko­at­le­tycz­ne
  • Bieg rzeki
  • Bieg i upad
  • Bieg zja­zdo­wy
  • Kon­ku­ren­cja biat­lo­nu:
    • Bieg in­dy­wi­du­al­ny
    • Bieg po­ści­go­wy
    • Bieg ma­so­wy
  • Kon­ku­ren­cja triat­lo­nu

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Gdy spo­strzegł na­past­ni­ków, rzu­cił się bie­giem mię­dzy drze­wa.

 (1.2) Op­ty­mi­sta na ogół za­kła­da ko­rzyst­ny bieg zda­rzeń.

 (1.3) Adam zajął czwar­te miej­sce w biegu na 100 me­trów.

 (1.4) W gór­nym biegu rzeki czę­sto żyją pstrą­gi.

 (1.5) Wrzu­ci­łem piąty bieg.

 (1.6) Bieg scho­do­wy za­pro­jek­to­wa­no jako żel­be­to­wy.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲjɛk, AS: bʹi ̯ek

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biegi nmos., bieganie n., bieganina ż., biegacz m., biegaczka ż., biegówka ż., bieżnia ż., bieżnik m., podbieg m., biegunka ż., przebieg m., wybieg mrz., zbiegowisko n., obieg mrz., ubieganie n.

 czas. biec, biegać, nadbiec, nadbiegać, odbiec, odbiegać, podbiec, podbiegać, przybiec, przybiegać, wybiec, wybiegać, zabiegać, zbiec, zbiegać, bieżyć

 przym. biegowy, zabiegowy

 przysł. biegowo, biegle, biegiem

 wykrz. biegiem

Wiktionary


biegactwo

pe­jo­ra­tyw­nie: bez­kry­tycz­ny sto­su­nek do bie­ga­nia, bli­ski fa­na­tyz­mo­wi re­li­gij­ne­mu


SJP.pl


biegacz

1. spor­to­wiec upra­wia­ją­cy biegi;
2. daw­niej: ro­dzaj słu­żą­ce­go; go­niec, la­u­fer;
3. duży chrząszcz z ro­dzi­ny o tej samej naz­wie, o ciem­nych, czę­sto me­ta­licz­nie lśnią­cych po­kry­wach i dłu­gich no­gach, dra­pież­ny, zwy­kle po­ży­tecz­ny, pro­wa­dzą­cy nocny tryb życia


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) sport. osoba upra­wia­ją­ca jedną z dy­scy­plin lek­ko­at­le­tycz­nych – biegi

 (1.2) sport. osoba upra­wia­ją­ca biegi nar­ciar­skie

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) ent. chrząszcz z ro­dzi­ny bie­ga­czo­wa­tych (nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Ca­ra­bi­dae|ref=tak.);

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (3.1) bot. mykol. ro­śli­na (rza­dziej grzyb) oder­wa­na od po­dło­ża i nie­sio­na przez wiatr

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • bie­gacz (Ca­ra­bus) – ro­dzaj chrzą­szczy z ro­dzi­ny bie­ga­czo­wa­tych
  • Bie­gacz (Run­ning) – ka­na­dyj­ski film z 1979
  • Bie­gacz (Der Raüber) – au­striac­ki film z 2010
  • Bie­gacz (Der Laüfer) – szwaj­car­ski film z 2018
  • bie­gacz – w ba­se­bal­lu za­wod­nik dru­ży­ny ata­ku­ją­cej
  • bieg
  • bie­ga­cze

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Pol­ski bie­gacz znów przy­biegł ostat­ni.

 (1.1) Pod­czas wczo­raj­sze­go spa­ce­ru spot­ka­łem dwóch bie­ga­czy.

 (2.1) Bie­ga­cze na ogół są dra­pież­ne.

 (2.1) Pod­czas wczo­raj­sze­go spa­ce­ru spot­ka­łem dwa bie­ga­cze.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲjɛɡat͡ʃ, AS: bʹi ̯egač

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bieg mrz., bieganie n., biegnięcie n., biegówka ż., biegunka ż., biegaczowate lm nm., bieżnik mrz.

:: fż. biegaczka ż.

 czas. biegać ndk., biec ndk., przybiec dk., przybiegać ndk., ubiec dk., ubiegać ndk., wybiec dk., wybiegać ndk.

 przym. biegowy, biegaczowaty

 przysł. biegle

Wiktionary

Synonimy:

 (3.1) chamaechor

Wiktionary


biegacze

ro­dzi­na du­żych chrzą­szczy obej­mu­ją­ca ponad 30 ty­się­cy ga­tun­ków; bie­ga­czo­wa­te, szczy­paw­ko­wa­te, szczy­paw­ki


SJP.pl

Bie­ga­cze (b. pu­styn­ne, b. ste­po­we), bie­gu­sy, cha­ma­e­cho­ry – ro­śli­ny, któ­rych pędy na­dziem­ne lub ich czę­ści (kwia­to­sta­ny, dęte owoce) sta­no­wią dia­spo­ry prze­mie­szcza­ją­ce się po po­wierzch­ni ziemi pod wpły­wem dzia­ła­nia wia­tru. Bie­ga­cze są ro­śli­na­mi ty­po­wy­mi dla bio­mów pu­styn­nych i ste­po­wych, gdzie ot­war­te prze­strze­nie poz­wa­la­ją po­ko­ny­wać duże od­le­gło­ści.

Wikipedia


biegaczka

ko­bie­ta spor­to­wiec upra­wia­ją­ca biegi


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) sport. sports­men­ka upra­wia­ją­ca biegi

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲjɛˈɡat͡ʃka, AS: bʹi ̯egačka

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bieg m., biegnięcie n., bieganie n.

:: fm. biegacz m.

 rzecz. biec ndk., biegać ndk.

 przym. biegowy

 czas. biec

 przysł. biegle

Wiktionary


biegaczowate

ro­dzi­na du­żych chrzą­szczy obej­mu­ją­ca ponad 30 ty­się­cy ga­tun­ków; bie­ga­cze, szczy­paw­ko­wa­te, szczy­paw­ki


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) syst. ent. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Ca­ra­bi­dae|La­tre­il­le|ref=tak., ro­dzi­na owa­dów z rzędu chrzą­szczy;

Wiktionary

Bie­ga­czo­wa­te (Ca­ra­bi­dae) – ro­dzi­na owa­dów z rzędu chrzą­szczy (Co­le­op­te­ra) obej­mu­ją­ca ponad 30 tys. ga­tun­ków, z czego w Pol­sce wy­stę­pu­je ponad 500.

Nauką o chrzą­szczach bie­ga­czo­wa­tych jest ka­ra­bi­do­lo­gia.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Głowa u bie­ga­czo­wa­tych jest znacz­nie węż­sza od przed­ple­cza.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biegacz mos./mzw.

Wiktionary


biegaczowaty

o ce­chach bie­ga­czo­wa­tych (ro­dzi­na chrzą­szczy)


SJP.pl


biegaj

śro­do­wi­sko­wo: uczest­ni­czyć w czymś, np. bie­gać ma­ra­ton, sprin­ty


SJP.pl


biegalnia

typ po­mie­szcze­nia sta­jen­ne­go dla koni, w któ­rym konie utrzy­mu­je się swo­bod­nie, wią­żąc je tylko na czas kar­mie­nia lub prze­pro­wa­dza­nia za­bie­gów


SJP.pl


biegalski

naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­le­sław Bie­gal­ski (1877-1954) – pol­ski rzeź­biarz, ma­larz i dra­ma­to­pi­sarz
  • Hen­ryk Bie­gal­ski (ur. 1943) – pol­ski funk­cjo­na­riusz Służ­by Wię­zien­nej
  • An­drzej Bie­gal­ski (1953-2017) – pol­ski bok­ser, olim­pij­czyk
  • Marek Bie­gal­ski (ur. 1957) – pol­ski poeta i pro­za­ik

Wikipedia


bieganie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|bie­gać.

 (1.2) sport. dy­scy­pli­na spor­to­wa

 (1.3) przen. za­łat­wia­nie cze­goś w róż­nych miej­scach, jedno po dru­gim

Wiktionary

Przykłady

 (1.2) Mó­wi­łem Wac­ko­wi, żeby nie prze­sa­dzał z tym bie­ga­niem.

 (1.3) Bie­ga­nie za poz­wo­le­niem na ścię­cie drzew może bar­dzo wy­czer­pać prze­cięt­ne­go Ja­nu­sza.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲjɛˈɡãɲɛ, AS: bʹi ̯egãńe

Wiktionary

Powiązane:

 czas. biegać ndk., pobiegać dk., pobiec dk., biec ndk., biegnąć ndk.

 rzecz. ubieganie n., obieg mrz., zbiegowisko n., bieżnia ż., biegacz m., biegaczka ż., bieg m., bieganina ż.

 przym. biegowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.2) bieg, jogging

 (1.3) bieganina

Wiktionary


bieganina

prze­mie­szcza­nie się i wy­ko­ny­wa­nie róż­nych czyn­no­ści w wielu miej­scach, zwła­szcza przy za­łat­wia­niu cze­goś


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. nie­u­stan­ne bie­ga­nie

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bieg mrz., biegi nmos., bieganie n., biegacz m., biegaczka ż., biegówka ż., bieżnia ż., bieżnik m., podbieg m., biegunka ż., przebieg m., wybieg mrz., zbiegowisko n., obieg mrz., ubieganie n.

 czas. biec, biegać, nadbiec, nadbiegać, odbiec, odbiegać, podbiec, podbiegać, przybiec, przybiegać, wybiec, wybiegać, zabiegać, zbiec, zbiegać, bieżyć

 przym. biegowy, zabiegowy

 przysł. biegowo, biegle, biegiem

 wykrz. biegiem

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) uganianie, zabieganie, krzątanina; góry|gońba.; przest. gonitwa, wyścig

Wiktionary


bieganizm

po­łą­cze­nie we­ga­niz­mu z upra­wia­niem bie­gów


SJP.pl


bieganowski

naz­wi­sko


SJP.pl


bieganów

nazwa kilku wsi w Pol­sce


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bie­ga­nów – wieś w woj. dol­no­ślą­skim, w pow. kłodz­kim, w gmi­nie Nowa Ruda
  • Bie­ga­nów – osada w woj. lu­bu­skim, w pow. słu­bic­kim, w gmi­nie Cy­bin­ka
  • Bie­ga­nów – wieś w woj. ma­zo­wiec­kim, w pow. gro­dzi­skim, w gmi­nie Jak­to­rów
  • Bie­ga­nów – wieś w woj. świę­to­krzy­skim, w pow. wło­szczow­skim, w gmi­nie Rad­ków
  • Bie­ga­nów – gro­ma­da
  • Bie­ga­no­wo

Wikipedia


biegać

śro­do­wi­sko­wo: uczest­ni­czyć w czymś, np. bie­gać ma­ra­ton, sprin­ty


SJP.pl

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. brak)

 (1.1) prze­mie­szczać się szyb­ki­mi kro­ka­mi, pod­czas któ­rych na­stę­pu­je jed­no­czes­ne oder­wa­nie obu nóg od ziemi, być w ruchu, upra­wiać biegi

 (1.2) pot. czę­sto gdzieś cho­dzić, żyć ak­tyw­nie

 (1.3) pot. eufem. mieć kło­po­ty je­li­to­we

 (1.4) stpol. na­pa­dać

 (1.5) stpol. ucie­kać

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Co­dzien­nie bie­gam koło domu, bo tak za­le­cił mi le­karz.

 (1.1) Biega, krzy­czy pan Hi­la­ry: • „Gdzie są moje oku­la­ry?”

 (1.1) Psy bie­ga­ły po pod­wór­ku i gło­śno uja­da­ły.

 (1.2) Janka miała mnó­stwo rze­czy na gło­wie, bie­ga­ła na wy­kła­dy, pra­co­wa­ła i opie­ko­wa­ła się chorą są­siad­ką.

 (1.3) Za dużo zja­dłem tych śli­wek, bie­gam po nich całe po­po­łud­nie.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲjɛɡat͡ɕ, AS: bʹi ̯egać

Wiktionary

Powiązane:

 zob. biec.

 czas. nadbiegać ndk., pobiegać dk.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) latać, ganiać, reg. śl. gónić

Wiktionary


biegała

śro­do­wi­sko­wo: uczest­ni­czyć w czymś, np. bie­gać ma­ra­ton, sprin­ty


SJP.pl


biegański

naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Jan Bie­gań­ski (ujed­noz­nacz­nie­nie)
  • Ju­lian Bie­gań­ski (zm. 1863) – pol­ski żoł­nierz, pow­sta­niec li­sto­pa­do­wy
  • Ka­zi­mierz Wła­dy­sław Bie­gań­ski (ok. 1640–1706) – pol­ski szlach­cic
  • Krzysz­tof Bie­gań­ski (1936–1967) – pol­ski mu­zy­ko­log, dy­ry­gent
  • Łu­kasz Bie­gań­ski (1755–1839) – pol­ski zie­mian po­cho­dze­nia ta­tar­skie­go
  • Ma­ciej Bie­gań­ski (XVIII w.) – pol­ski szlach­cic
  • Mie­czy­sław Bie­gań­ski (1909–1970) – pol­ski wy­daw­ca
  • Mi­ko­łaj Bie­gań­ski (ur. 2002) – pol­ski pił­karz
  • Piotr Bie­gań­ski (ujed­noz­nacz­nie­nie)
  • Sta­ni­sław Bie­gań­ski (ujed­noz­nacz­nie­nie)
  • Ta­de­usz Bie­gań­ski (1929–1993) – pol­ski praw­nik, dy­plo­ma­ta
  • Wik­tor Bie­gań­ski (1892–1974) – pol­ski aktor, re­ży­ser, sce­na­rzy­sta, pro­du­cent

Wikipedia


biegi

1. prze­mie­szcza­nie się za po­mo­cą szyb­kich ru­chów nóg;
2. ruch, prze­mie­szcza­nie się, funk­cjo­no­wa­nie;
3. dzia­nie się, prze­bieg wy­da­rzeń;
4. kon­ku­ren­cja spor­to­wa;
5. po­zy­cja prze­kład­ni w me­cha­niz­mie na­pę­do­wym


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) łow. nogi zwie­rzy­ny łow­nej

 (1.2) sport. bie­ga­nie

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) lm. od: bieg

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Hra­bia niósł biegi prze­rzu­co­ne przez ramię.

 (1.2) Pa­tryk od szko­ły śred­niej tre­nu­je biegi prze­ła­jo­we.

Wiktionary

Powiązane:

 czas. biegać ndk., biegnąć ndk.

 rzecz. bieg mrz., bieganina ż.

 przysł. biegiem

 wykrz. biegiem

Wiktionary

Synonimy:

 (1.2) bieganie

Wiktionary


biegiem

po­tocz­nie: na­tych­miast, niez­włocz­nie, bły­ska­wicz­nie; mi­giem, mi­gu­siem, bie­gu­siem, w mig


SJP.pl

przy­słó­wek

 (1.1) bie­gnąc

wy­krzy­knik

 (2.1) na­ka­zu­jąc na­tych­mia­sto­we przy­stą­pie­nie do dzia­ła­nia

forma rze­czow­ni­ka.

 (3.1) N. lp. od: bieg

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Od czasu do czasu krót­sze prze­strze­nie prze­by­wa­li bie­giem, skut­kiem czego po­su­wa­li się na­przód prę­dzej.

 (2.1) Przy­nieś mi tu zaraz ra­port! Bie­giem!

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bieganina ż., bieg mrz., biegi lm nm.

 czas. biegać ndk.

 przysł. biegle

Wiktionary


biegle

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) z łat­wo­ścią

 (1.2) ze zna­jo­mo­ścią rze­czy

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Był nie tylko mi­strzem gry na flu­gel­hor­nie, grał rów­nież bie­gle na for­te­pia­nie.

 (1.2) Wszy­scy po­li­cjan­ci mó­wi­li bie­gle po nie­miec­ku z au­striac­kim ak­cen­tem.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bieg mrz., biegacz mos., biegaczka ż., bieganina ż., biegłość ż., biegły mos., biegówka ż.

 czas. biec ndk., biegać ndk., biegnąć ndk.

 przym. biegły, biegowy

 przysł. biegiem

 wykrz. biegiem

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) płynnie, poprawnie, sprawnie, wprawnie

 (1.2) doskonale, profesjonalnie, rzeczowo, zawodowo

Wiktionary


bieglej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: bie­gle


SJP.pl


bieglejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: bie­gły


SJP.pl


bieglów

wieś w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim


SJP.pl

Bie­glów – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim, w po­wie­cie ka­zi­mier­skim, w gmi­nie Czar­no­cin. Ma sta­tus so­łect­wa.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa kie­lec­kie­go.

Wikipedia


biegnik

w mu­zy­ce: szyb­ko po sobie na­stę­pu­ją­ce dźwię­ki przej­ścio­we umie­szczo­ne po­mię­dzy głów­ny­mi dźwię­ka­mi me­lo­dii


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) muz. krót­ka sek­wen­cja dźwię­ków, które w szyb­kim tem­pie łączą dwa głów­ne dźwię­ki me­lo­dii, peł­niąc funk­cję przej­ścio­wą mię­dzy nimi

Wiktionary

Powiązane:

 przym. biegnikowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) pasaż

Wiktionary


biegnikowy

zwią­za­ny z bie­gni­kiem


SJP.pl


biegnięcie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|biec.

 (1.2) od­cza­sow­ni­ko­wy od|bie­gnąć.

Wiktionary

Powiązane:

 czas. biegnąć

 rzecz. ubieganie n., biegacz mzw./mos.

Wiktionary


biegnąć

biec;
1. prze­mie­szczać się szyb­ko dzię­ki dy­na­micz­nej pracy nóg;
2. śpie­szyć, szyb­ko uda­wać się gdzieś;
3. po­su­wać się na­przód (np. czas bie­gnie po­wo­li);
4. pro­wa­dzić (np. droga bie­gnie przez las)


SJP.pl

cza­sow­nik

 (1.1) zob. biec.

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) "Bie­głem polem // w żół­tym świet­le // wrze­śnio­we­go słoń­ca // kiedy nad­le­cia­ły sa­mo­lo­ty // upa­dłem…

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲjɛɡnɔ̃ɲt͡ɕ, AS: bʹi ̯egnõńć

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bieżnia ż., biegnięcie n., bieganie n., biegi nmos.

 czas. biec

 przysł. biegle

Wiktionary


biegoholik

osoba uza­leż­nio­na od upra­wia­nia bie­ga­nia


SJP.pl


biegoholizm

bar­dzo czę­ste upra­wia­nie bie­ga­nia, trak­to­wa­ne jako objaw cho­ro­by


SJP.pl


biegoszów

wieś w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim


SJP.pl

Bie­go­szów – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie zło­to­ryj­skim, w gmi­nie Świe­rza­wa, na Po­gó­rzu Ka­czaw­skim (Po­gó­rzu Zło­to­ryj­skim) w Su­de­tach.

Wikipedia


biegowiec

bie­go­wiec oso­wa­ty, bie­go­wiec świer­ko­wy - ga­tun­ki chrzą­szczy z ro­dzi­ny kóz­ko­wa­tych


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • bie­go­wiec – ro­dza­jo­wy człon pol­skich nazw zwy­cza­jo­wych chrzą­szczy z ro­dza­jów: Cly­tus i Cyr­toc­ly­tus, w szcze­gól­no­ści:
    • bie­go­wiec gro­cho­drze­wo­wy (Cly­tus rham­ni)
    • bie­go­wiec dę­bo­wy (Cly­tus tro­pi­cus)
    • bie­go­wiec klo­no­wy (Cyr­toc­ly­tus capra)
    • bie­go­wiec oso­wa­ty (Cly­tus arie­tis)
    • bie­go­wiec świer­ko­wy (Cly­tus lama)
  • rzad­ko bywa też sto­so­wa­ny dla in­nych przed­sta­wi­cie­li ple­mie­nia Cly­ti­ni:
    • bie­go­wiec pla­mi­sty (Xy­lo­tre­chus ru­sti­cus) – drze­wo­ra­dek to­po­lo­wy
    • bie­go­wiec łucz­nik (Pla­gio­no­tus ar­cu­a­tus) – pa­śnik pa­łą­cza­sty

Wikipedia


biegowo

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) sport. od­no­śnie biegu, bie­ga­nia; w bie­gach

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bieg mrz., bieganina ż.

 przym. biegowy

Wiktionary


biegowy

zwią­za­ny z bie­giem


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) sport. zwią­za­ny z bie­giem, bie­ga­niem

 (1.2) techn. zwią­za­ny z bie­giem (prze­ło­że­niem)

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Tre­ning bie­go­wy to ćwi­cze­nie fi­zycz­ne, w któ­rym po­przez bieg po­lep­sza się lub utrzy­mu­je kon­dy­cję ćwi­czą­ce­go.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bieganie n., bieganina ż., biegacz m., biegaczka ż., biegówka ż., bieżnia ż., bieżnik m., podbieg m., biegunka ż., przebieg m., wybieg mrz., zbiegowisko n., obieg mrz., ubieganie n., bieg mrz.

 czas. biec, biegać, nadbiec, nadbiegać, odbiec, odbiegać, podbiec, podbiegać, przybiec, przybiegać, wybiec, wybiegać, zabiegać, zbiec, zbiegać, bieżyć

 przym. zabiegowy

 przysł. biegowo, biegle

Wiktionary


biegun

wy­gię­te pó­ło­krą­gło płozy przy ko­ły­skach, bu­ja­ją­cych fo­te­lach, za­baw­kach; szyb­ki koń


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) miej­sce z ja­kie­goś wzglę­du naj­dal­sze lub po­sia­da­ją­ce naj­bar­dziej ek­stre­mal­ne cechy;

 (1.2) jeden z dwóch punk­tów na po­wierzch­ni obra­ca­ją­ce­go się ciała nie­bie­skie­go, przez które prze­cho­dzi jego oś obro­tu

 (1.3) ele­ment ta­kich przed­mio­tów jak koń na bie­gu­nach, lub fotel bu­ja­ny, wy­gię­ty pręt na któ­rym buja się dany przed­miot

 (1.4) fiz. zob. bie­gun ma­gne­tycz­ny.

 (1.5) fiz. zob. bie­gun elek­trycz­ny.

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) szyb­ki koń wierz­cho­wy

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (3.1) rel. wyz­naw­ca jed­ne­go z odła­mów sta­ro­o­brzę­dow­ców

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • w astro­no­mii
    • bie­gun ga­lak­tycz­ny
    • bie­gun nie­bie­ski
  • w ge­o­gra­fii
    • bie­gun ge­o­gra­ficz­ny
    • bie­gun ge­o­ma­gne­tycz­ny
    • bie­gun nie­do­stęp­no­ści
    • bie­gun zimna
    • Bie­gun pół­noc­ny i po­łud­nio­wy
    • Bie­gun wzro­stu
  • w fi­zy­ce
    • bie­gun elek­trycz­ny

Wikipedia

Przykłady

 (1.2) O tej porze roku na bie­gu­nie trwa dzień po­lar­ny.

 (1.3) Ten fotel bu­ja­ny na­da­je się tylko do wy­rzu­ce­nia, jego bie­gu­ny są strza­ska­ne.

 (1.4) Bie­gu­ny prze­ciw­ne przy­cią­ga­ją się.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲjɛɡũn, AS: bʹi ̯egũn

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biegunowość ż.

 przym. biegunowy

Wiktionary

Synonimy:

 (3.1) strannik

Wiktionary


biegunecznik

ga­tu­nek drze­wa po­cho­dzą­ce­go z Ame­ry­ki Pół­noc­nej


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy lub mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) bot. drze­wo ros­ną­ce w Ame­ry­ce Po­łud­nio­wej

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biegunecznikowate lm.

Wiktionary


biegunecznikowate

ro­dzi­na ro­ślin z rzędu ter­pen­ty­now­ców; w Pol­sce znany ho­do­wa­ny w par­kach bo­żo­drzew


SJP.pl

Bie­gu­necz­ni­ko­wa­te ("Si­ma­ro­u­ba­ce­ae" DC.) – ro­dzi­na ro­ślin na­le­żą­ca do rzędu myd­leń­cow­ców "Sa­pin­da­les" (lub ru­tow­ców "Ru­ta­les" w niek­tó­rych uję­ciach sy­ste­ma­tycz­nych). Na­le­ży tu ok. 20 ro­dza­jów ze 110 ga­tun­ka­mi wy­stę­pu­ją­cy­mi głów­nie w ob­sza­rach tro­pi­kal­nych. Stre­fy kli­ma­tu umiar­ko­wa­ne­go się­ga­ją nie­licz­ne ga­tun­ki w po­łud­nio­wo-wschod­niej czę­ści Ame­ry­ki Pół­noc­nej, na Bli­skim i na Da­le­kim Wscho­dzie.

Wikipedia


biegunecznikowaty

o ce­chach bie­gu­necz­ni­ko­wa­tych (ro­dzi­na ro­ślin)


SJP.pl


biegunka

1. cho­ro­ba bak­te­ryj­na wy­wo­ły­wa­na po­przez zje­dze­nie cze­goś nieś­wie­że­go; za­tru­cie po­kar­mo­we;
2. prze­no­śnie: two­rze­nie cze­goś w dużej ilo­ści, bez wy­raź­nej po­trze­by, np. bie­gun­ka słow­na


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) med. czę­ste wy­próż­nia­nie stol­cem o rzad­kiej kon­sy­sten­cji;

Wiktionary

Bie­gun­ka, po­tocz­nie roz­wol­nie­nie ( diarr­ho­ea) – objaw kli­nicz­ny po­le­ga­ją­cy na zwięk­szo­nej czę­stot­li­wo­ści wy­próż­nień (we­dług WHO ⩾3/24h) lub zwięk­szo­nej ilo­ści stol­ca (po­wy­żej 200 g w ciągu doby), wraz ze zmia­ną kon­sy­sten­cji na płyn­ną lub pół­płyn­ną. Bie­gun­ce może to­wa­rzy­szyć stan ogól­ne­go osła­bie­nia, go­rącz­ka, kur­czo­we bóle brzu­cha.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Ten zwle­kał „mel­du­jąc po­kor­nie”, iż jest bar­dzo chory, ma bie­gun­kę, mdło­ści, go­rącz­kę i nie może ru­szyć się z miej­sca.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲjɛˈɡũnka, AS: bʹi ̯egũnka

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bieg m., biegacz mos./mzw.

 czas. biegać

 przym. biegunkowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) laksacja, rozwolnienie, reg. śl. laksyrka; pot. wulg. sraczka

Wiktionary


biegunkować

po­tocz­nie: mieć bie­gun­kę


SJP.pl


biegunkowy

→ bie­gun­ka


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) med. zwią­za­ny z bie­gun­ką, do­ty­czą­cy bie­gun­ki

Wiktionary

Patrz:

biegunka

Przykłady

 (1.1) W or­ga­niz­mie nie­mow­lę­cia ka­ze­i­na mleka kro­wie­go two­rzy ser, z tru­dem tra­wio­ny przez niego; po­ja­wia się nie­straw­ność, kwa­śne, bie­gun­ko­we stol­ce, kwa­śne wy­mio­ty.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biegunka ż.

Wiktionary


biegunowość

→ bie­gu­no­wy


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) wy­stę­po­wa­nie skraj­nych prze­ci­wieństw w danym ukła­dzie

Wiktionary

Bie­gu­no­wość (ina­czej: "po­lar­ność", "po­la­ry­za­cja") – wy­stę­po­wa­nie róż­nic mor­fo­lo­gicz­nych lub fiz­jo­lo­gicz­nych po­mię­dzy dwoma bie­gu­na­mi (czę­sto prze­ciw­staw­ny­mi) róż­nych struk­tur or­ga­ni­za­cji or­ga­niz­mów (np. ko­mór­ki, na­rzą­du). Bie­gu­no­wość ca­łe­go or­ga­niz­mu wyz­na­cza prze­ciw­le­głe krań­ce po­łą­czo­ne osią bie­gu­no­wą, wokół któ­rej w okre­ślo­nym po­rząd­ku or­ga­ni­zu­ją się jego struk­tu­ry.

Wikipedia

Patrz:

biegunowy

Przykłady

 (1.1) W dy­sku­sji po­li­tycz­nej można mówić o bie­gu­no­wo­ści po­glą­dów.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biegun mzw./mos./mrz.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) polarność

Wiktionary


biegunowy

przy­miot­nik od: bie­gun


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) geogr. zwią­za­ny z bie­gu­na­mi Ziemi

 (1.2) fiz. do­ty­czą­cy bie­gu­no­wo­ści czą­ste­czek (ła­dun­ków elek­trycz­nych)

 (1.3) skraj­nie prze­ciw­ny

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Au­to­rzy opi­sa­li tam swoje bie­gu­no­we przy­go­dy.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biegun mrz.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1-2) polarny

Wiktionary


biegus

1. śred­niej wiel­ko­ści ptak wę­drow­ny z ro­dzi­ny be­ka­so­wa­tych, o upie­rze­niu bru­nat­nym, sza­rym i rdza­wym, za­miesz­ku­ją­cy tun­drę, wy­brze­ża mor­skie i łąki w pół­noc­nej czę­ści Eu­raz­ji i Ame­ry­ki;
2. kacz­ka typu nie­śne­go, po­cho­dze­nia in­dyj­skie­go, o upie­rze­niu czar­nym, bia­łym lub bia­ło­brą­zo­wym


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) ornit. ptak z ro­dza­ju nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Ca­li­dris|ref=tak.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲjɛɡus, AS: bʹi ̯egus

Wiktionary

Powiązane:

 czas. biec

Wiktionary


biegusiem

po­tocz­nie: na­tych­miast, niez­włocz­nie, bły­ska­wicz­nie; bie­giem, mi­giem, mi­gu­siem, w mig


SJP.pl


biegówka

narta przez­na­czo­na do bie­gów nar­ciar­skich


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) sport. pot. narta do upra­wia­nia nar­ciar­stwa bie­go­we­go

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bieg m., ubieganie n., biegacz mzw./mos./mrz.

Wiktionary


biegówki

narta przez­na­czo­na do bie­gów nar­ciar­skich


SJP.pl


biegówkowy

→ bie­gów­ka


SJP.pl

Patrz:

biegówka

biegła

znaw­czy­ni, ek­spert­ka


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) praw. ek­spert­ka po­wo­ły­wa­na przez sąd, ma­ją­ca wie­dzę w spe­cja­li­stycz­nej dzie­dzi­nie, ułat­wia­ją­ca zro­zu­mie­nie zwią­za­nych z tą dzie­dzi­ną za­gad­nień istot­nych dla spra­wy

forma przy­miot­ni­ka.

 (2.1) ż. lp. od: bie­gły

forma cza­sow­ni­ka.

 (3.1) 3. os. lp., ż., przesz. od: biec

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Po ka­ta­stro­fie w elek­trow­ni sąd po­wo­łał bie­głą z dzie­dzi­ny fi­zy­ki ją­dro­wej.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲjɛɡwa, AS: bʹi ̯egu̯a

Wiktionary

Powiązane:

 przym. biegły

 rzecz. biegły mos.

Wiktionary


biegłościowy

→ bie­głość


SJP.pl

Patrz:

biegłość

biegłość

→ bie­gły


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) doś­wiad­cze­nie w ro­bie­niu cze­goś; na­by­ta wie­dza umoż­li­wia­ją­ca po­sia­da­nie prak­tycz­nej zdol­no­ści

Wiktionary

Patrz:

biegły

Przykłady

 (1.1) Dzię­ki temu kur­so­wi na­by­łem bie­gło­ści w pi­sa­niu pro­gra­mów.

 (1.1) Tylko ćwi­cze­nie poz­wa­la na­brać bie­gło­ści.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲjɛɡwɔɕt͡ɕ, AS: bʹi ̯egu̯ość

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz./przym. biegły

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) umiejętność, sprawność, zdolność, wprawa

Wiktionary


biegły

zna­ją­cy się na rze­czy, ma­ją­cy wpra­wę w czymś


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy dużą wie­dzę lub umie­jęt­no­ści w danej dzie­dzi­nie

 (1.2) łódź. za­rad­ny, obrot­ny

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) praw. ek­spert po­wo­ły­wa­ny przez sąd, ma­ją­cy wie­dzę w spe­cja­li­stycz­nej dzie­dzi­nie, ułat­wia­ją­cy zro­zu­mie­nie zwią­za­nych z tą dzie­dzi­ną za­gad­nień istot­nych dla spra­wy

forma cza­sow­ni­ka.

 (3.1) 3. os. lm., nmos., przesz. od: biec

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bie­gły re­wi­dent
  • Bie­gły są­do­wy
  • Bie­gły skar­bo­wy
  • au­dy­tor

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Mój ko­le­ga jest bie­gły w na­pra­wia­niu sa­mo­cho­dów.

 (1.2) Ona to jest bie­gła, wszyst­ko ci za­łat­wi.

 (2.1) Po ka­ta­stro­fie w elek­trow­ni sąd po­wo­łał bie­głe­go z dzie­dzi­ny fi­zy­ki ją­dro­wej.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲjɛɡwɨ, AS: bʹi ̯egu̯y

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biegłość ż.

:: fż. biegła ż.

 przysł. biegle

 czas. biec

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) doświadczony, wprawiony, wprawny

Wiktionary


biejków

wieś w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim


SJP.pl

Biej­ków daw­niej też Bików – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie bia­ło­brze­skim, w gmi­nie Prom­na. Przez miej­sco­wość prze­bie­ga droga wo­je­wódz­ka nr 731.

Wieś szla­chec­ka Biej­ko­wo po­ło­żo­na była w dru­giej po­ło­wie XVI wieku w po­wie­cie gró­jec­kim ziemi czer­skiej wo­je­wództ­wa ma­zo­wiec­kie­go. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa ra­dom­skie­go.

Wikipedia


biel

biały kolor; bia­łość


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) biały kolor;

 (1.2) biały ubiór

 (1.3) biały pig­ment (barw­nik) uży­wa­ny do wy­ro­bu farb

 (1.4) zew­nętrz­na część pni drzew, prze­wo­dzą­ca wodę

 (1.5) stpol. biała mąka

 (1.6) stpol. żyto

 (1.7) stpol. zboże

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) reg. czę­ścio­wo ba­gien­ne, sto­ją­ce roz­le­wi­sko wodne na te­re­nach ni­zin­nych

 (2.2) daw. kos­met. bie­lą­cy puder na­kła­da­ny na twarz

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy lub żeń­ski

 (3.1) bot. zew­nętrz­na war­stwa drew­na w pniach i ga­łę­ziach, za­wie­ra­ją­ca żywe ko­mór­ki i prze­wo­dzą­ca wodę;

forma cza­sow­ni­ka.

 (4.1) 2. os. lp. rozk. od: bie­lić

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Biel – dawna le­śni­czów­ka w ob­wo­dzie wi­teb­skim, w re­jo­nie szar­kow­szczyń­skim, w siel­so­wie­cie Łużki
  • Biel – gmina w pro­win­cji Sa­ra­gos­sa, w Ara­go­nii
  • Biel – część wsi Wola Ręb­kow­ska w woj. ma­zo­wiec­kim, w pow. gar­wo­liń­skim, w gmi­nie Gar­wo­lin
  • Biel – osada leśna w woj. ma­zo­wiec­kim, w pow. ostrow­skim, w gmi­nie Mał­ki­nia Górna
  • Biel – wieś w woj. ma­zo­wiec­kim, w pow. ostrow­skim, w gmi­nie Ostrów Ma­zo­wiec­ka
    • Biel – były przy­sta­nek ko­le­jo­wy w miej­sco­wo­ści Biel w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim
  • Biel – wieś w woj. ma­zo­wiec­kim, w pow. sied­lec­kim, w gmi­nie Siedl­ce
  • Biel – część wsi Ko­to­wa Wola w woj. pod­kar­pac­kim, w pow. sta­lo­wo­wol­skim, w gmi­nie Za­le­sza­ny
  • Biel – wieś w woj. war­miń­sko-ma­zur­skim, w pow. kę­trzyń­skim, w gmi­nie Re­szel
  • Biel – gro­ma­da
  • Biel – wieś w osied­lu wiej­skim Za­bor­jew­sko­je re­jo­nu die­mi­dow­skie­go w ob­wo­dzie smo­leń­skim
  • Biel – wieś w osied­lu wiej­skim Pie­rie­wo­łocz­sko­je re­jo­nu rud­niań­skie­go w ob­wo­dzie smo­leń­skim

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Na nie­bie ry­so­wa­ła się tu i ów­dzie czy­sta biel de­li­kat­nych obłocz­ków.

 (1.2) Do­brze jej w bieli – to ją od­mła­dza.

 (1.3) Nasz­ki­co­wa­łam głów­ne formy mie­szan­ką błę­ki­tu z bielą cyn­ko­wą roz­cień­czo­ną ter­pen­ty­ną.

 (2.1) Nowe znowu obra­zy życia roz­ta­cza­ją się około le­śnych stru­mie­ni, źró­deł, mo­cza­rów i bieli. (…) O świ­cie latem ruch i życie za­czy­na się po bie­lach.

 (2.2) Gruba war­stwa bielu czy­ni­ła z jej twa­rzy nie­mal maskę.

 (3.1) Ko­ła­tek do­mo­wy że­ru­je w bielu.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲjɛl, AS: bʹi ̯el

Wiktionary

Powiązane:

 zob. biały.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.4) drewno bielaste

 (2.1) jeziorzysko

 (2.2) bielidło

Wiktionary


biela

naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Sta­ni­sław Biela – pol­ski nar­ciarz kla­sycz­ny
  • Józef Biela – pol­ski in­ży­nier elek­tryk i dzia­łacz spo­łecz­ny.
  • Biela – dawna pol­ska nazwa miej­sco­wo­ści Bie­li­ce w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie kłodz­kim, w gmi­nie Stro­nie Ślą­skie
  • Biela – potok na Sło­wa­cji, do­pływ Malatínki
  • Biela – potok na Sło­wa­cji, do­pływ Po­pra­du
  • Biela – potok na Sło­wa­cji, do­pływ Štiavnicy
  • Biela – potok na Sło­wa­cji, do­pływ Zázrivki
  • Biela – dawna nazwa rzeki na Dol­nym Ślą­sku, w oko­li­cach Bie­la­wy
  • Biela – rzeka w Pol­sce, do­pływ Odry w woj. lu­bu­skim
  • Biela – rzeka we wschod­nich Niem­czech i pół­noc­nych Cze­chach, lewy do­pływ Łaby
  • Biela – wieś w woj. wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie ko­niń­skim, w gmi­nie Wil­czyn
  • Biela – gro­ma­da

Wikipedia


bielactwo

brak lub nie­do­bór barw­ni­ków me­la­ni­no­wych u czło­wie­ka i zwie­rząt; al­bi­nizm; le­u­ko­der­ma


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) med. scho­rze­nie po­wo­du­ją­ce od­bar­wie­nia w skó­rze, wło­sach i tę­czów­ce na sku­tek zmniej­sze­nia lub braku me­la­ni­ny

Wiktionary

Powiązane:

 przym. biały

 rzecz. biały mos., bielak mzw.

 czas. bielić

Wiktionary


bielaczek

tracz bie­la­czek - ptak płet­wo­no­gi z po­dro­dzi­ny tra­czy, w Pol­sce spo­ty­ka­ny tylko w okre­sie prze­lo­tów


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Mer­gus al­bel­lus|ref=tak., tracz bie­la­czek, ga­tu­nek z ro­dzi­ny kacz­ko­wa­tych;

Wiktionary

Bie­la­czek, tracz bie­la­czek ("Mer­gel­lus al­bel­lus") – ga­tu­nek śred­niej wiel­ko­ści wę­drow­ne­go ptaka wod­ne­go z ro­dzi­ny kacz­ko­wa­tych (Ana­ti­dae). Za­miesz­ku­je Eu­raz­ję. Nie jest za­gro­żo­ny wy­gi­nię­ciem.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Widzę nur­ku­ją­ce co chwi­lę tra­cze nu­ro­gę­si, tra­cze dłu­go­dzio­be i bie­lacz­ki.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲjɛˈlat͡ʃɛk, AS: bʹi ̯elaček

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) tracz bielaczek

Wiktionary


bielaczy

przy­miot­nik od: bie­lact­wo


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z bie­lact­wem, dot­knię­ty bie­lact­wem

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) albinotyczny

Wiktionary


bielajewka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto na Ukra­i­nie w ob­wo­dzie ode­skim, sie­dzi­ba władz re­jo­nu bie­la­jew­skie­go;

Wiktionary

Zo­bacz też: Bie­la­jew­ka (rejon bie­la­jew­ski).

Bie­la­jew­ka (ukr. "Біляївка", trb. "Bi­la­jiw­ka") – mia­sto na Ukra­i­nie w ob­wo­dzie ode­skim, re­jo­nu ode­skie­go, liczy 14 tys. miesz­kań­ców (2006). Oś­ro­dek prze­my­słu spo­żyw­cze­go.

Wikipedia

Powiązane:

 przym. bielajewski

Wiktionary


bielak

ga­tu­nek za­ją­ca


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) zool. łow. zob. zając bie­lak.

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • zając bie­lak (Lepus ti­mi­dus) – ga­tu­nek ssaka z ro­dzi­ny za­ją­co­wa­tych
  • bie­lak – nazwa ro­dza­ju uma­szcze­nia wyżła nie­miec­kie­go krót­ko­wło­se­go – jed­nej z ras psów
  • Bie­lak – pol­ski herb szla­chec­ki, któ­rym pie­czę­to­wa­ła się ta­tar­ska ro­dzi­na Bie­la­ków osia­dła na Lit­wie
  • Adam Bie­lak – autor słów Tak się robi hi­sto­rię – ut­wo­ru mu­zycz­ne­go wy­ko­ny­wa­ne­go przez Ka­zi­ka Sta­szew­skie­go
  • An­to­ni Bie­lak (1872–) – na­u­czy­ciel, dzia­łacz spo­łecz­ny
  • An­to­ni Bie­lak (1941–2014) – po­li­tyk
  • An­to­ni Bie­lak, du­chow­ny
  • Ed­mund Bie­lak – mat za­to­pio­ne­go w 1940 roku okrę­tu ORP „Grom”
  • Fran­ci­szek Piotr Bie­lak – pol­ski hi­sto­ryk li­te­ra­tu­ry
  • Jan Bie­lak – na­u­czy­ciel, poseł PSL Piast
  • Józef Bie­lak – ge­ne­rał major wojsk pol­skich
  • Le­sław Bie­lak – pol­ski ma­te­ma­tyk

Wikipedia

Powiązane:

 rzecz. biel ż., białko n., bielik m., bielinek m., bielizna ż., bielactwo n., bielmo n., białość ż., białe nmos., bielenie n., biały mos.

 czas. bielić ndk., pobielić dk., zabielić dk.

 przym. biały, białawy, bielutki, bieluteńki

 przysł. biało, bielutko, białawo, bieluteńko

Wiktionary


bielamowicz

naz­wi­sko


SJP.pl


bielan

czło­nek ka­to­lic­kie­go za­ko­nu kon­tem­pla­cyj­ne­go; ka­me­du­ła


SJP.pl


bielanianin

miesz­ka­niec Bie­lan (dziel­ni­cy War­sza­wy)


SJP.pl


bielanianka

miesz­kan­ka Bie­lan (dziel­ni­cy War­sza­wy)


SJP.pl


bielanka

w Ko­ście­le ka­to­lic­kim: dziew­czyn­ka sy­pią­ca kwia­ty w cza­sie pro­ce­sji, zwy­kle ubra­na na biało


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bie­lan­ka – wieś w woj. dol­no­ślą­skim, w pow. lwó­wec­kim, w gmi­nie Lwó­wek Ślą­ski
  • Bie­lan­ka – wieś w woj. ma­ło­pol­skim, w pow. gor­lic­kim, w gmi­nie Gor­li­ce
  • Bie­lan­ka – część wsi Cie­nia­wa w woj. ma­ło­pol­skim, w pow. no­wo­są­dec­kim, w gmi­nie Gry­bów
  • Bie­lan­ka – wieś w woj. ma­ło­pol­skim, w pow. no­wo­tar­skim, w gmi­nie Raba Wyżna
  • Bie­lan­ka – potok, do­pływ Ropy
  • bie­lan­ka – w Ko­ście­le ka­to­lic­kim, dziew­czyn­ka na­le­żą­ca do wspól­no­ty Dziew­czę­cej Służ­by Ma­ryj­nej

Wikipedia


bielankowate

ro­dzi­na mor­skich ryb oko­nioksz­tałt­nych; bia­łokr­wi­ste


SJP.pl

Bie­lan­ko­wa­te, bia­łokr­wi­ste (Chan­nicht­hy­i­dae) – ro­dzi­na mor­skich ryb oko­nioksz­tałt­nych. Są je­dy­ny­mi krę­gow­ca­mi, które nie mają we krwi he­mo­glo­bi­ny.

Wikipedia


bielankowaty

o ce­chach bie­lan­ko­wa­tych (ro­dzi­na ryb)


SJP.pl


bielany

czło­nek ka­to­lic­kie­go za­ko­nu kon­tem­pla­cyj­ne­go; ka­me­du­ła


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. adm. nazwa dziel­ni­cy War­sza­wy;

 (1.2) geogr. adm. nazwa dziel­ni­cy w kilku mia­stach Pol­ski;

 (1.3) geogr. adm. nazwa kilku wsi w Pol­sce;

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bie­la­ny – część mia­sta El­bląg
  • Bie­la­ny – część mia­sta Ja­worz­no
  • Bie­la­ny – część mia­sta Kra­ków
  • Bie­la­ny – część mia­sta Maków Ma­zo­wiec­ki
  • Bie­la­ny – część mia­sta Mik­stat
  • Bie­la­ny – część mia­sta Środa Ślą­ska
  • Bie­la­ny – część mia­sta Toruń
  • Bie­la­ny – część mia­sta Warka
  • Bie­la­ny – część mia­sta War­sza­wa
  • Bie­la­ny – część mia­sta Le­gni­ca
  • Bie­la­ny – wieś w woj. dol­no­ślą­skim, w pow. ja­wor­skim, w gmi­nie Wą­dro­że Wiel­kie
  • Bie­la­ny – wieś w woj. lu­bel­skim, w pow. bial­skim, w gmi­nie Ło­ma­zy

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) W 1939 teren dzi­siej­szych Bie­lan czę­ścio­wo obej­mo­wa­ła gmina Mło­ci­ny, a czę­ścio­wo ob­szar Ma­ry­mon­tu w sta­ro­stwie pół­noc­nym mia­sta sto­łecz­ne­go War­sza­wy.

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bielański

Wiktionary


bielarka

urzą­dze­nie do bie­le­nia przę­dzy lub go­to­wej tka­ni­ny


SJP.pl


bielarnia

za­kład, w któ­rym od­by­wa się bie­le­nie tka­nin


SJP.pl


bielarski

ho­len­der bie­lar­ski - typ apa­ra­tu, w któ­rym za­cho­dzi mie­sza­nie i bie­le­nie masy pa­pier­ni­czej; ho­len­der bie­lą­cy


SJP.pl


bielaszewski

naz­wi­sko


SJP.pl


bielat

naz­wi­sko


SJP.pl


bielawa

pod­mo­kła łąka tor­fo­wa w kot­li­nach lub do­li­nach rzecz­nych


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce;

Wiktionary

Bie­la­wa ( Lan­gen­bie­lau) – mia­sto w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie dzier­żo­niow­skim. Bie­la­wa po­ło­żo­na jest na Przed­gó­rzu Su­dec­kim, u pod­nó­ża Gór So­wich. Roz­cią­ga się na prze­strze­ni 9 km, wzdłuż po­to­ku Bie­la­wi­ca ( Biele), na wy­so­ko­ści 275–450 m n.p.m. Hi­sto­rycz­nie leży na Dol­nym Ślą­sku. We­dług da­nych GUS z 1 stycz­nia 2024 r. mia­sto za­miesz­ki­wa­ły 28 344 osoby (157. miej­sce w kraju).

Wikipedia

Wymowa:

IPA: bʲjɛˈlava, AS: bʹi ̯elava

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bielawianin, bielawianka

 przym. bielawski

Wiktionary


bielawianin

miesz­ka­niec Bie­la­wy


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Bie­la­wy

 (1.2) osoba po­cho­dzą­ca z Bie­la­wy

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Miesz­kam w Bie­la­wie, więc je­stem bie­la­wia­ni­nem.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bielawa ż.

:: fż. bielawianka ż.

 przym. bielawski

Wiktionary


bielawianka

miesz­kan­ka Bie­la­wy


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Bie­la­wy

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Gdy prze­jeż­dża­łem przez Bie­la­wę, wi­dzia­łem wiele pię­knych bie­la­wia­nek.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bielawianin m., Bielawa ż.

 przym. bielawski

Wiktionary


bielawny

naz­wi­sko


SJP.pl


bielawski

→ Bie­la­wa


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy Bie­la­wy

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bie­law­ski – herb szla­chec­ki
  • Alek­san­der Bie­law­ski (ujed­noz­nacz­nie­nie)
  • Alek­sandr Bie­law­ski (1932–2012) – aktor
  • An­to­ni Bie­law­ski (1919–1997) – ofi­cer UB
  • Ar­ka­diusz Bie­law­ski (ur. 1959) – aktor dzie­cię­cy
  • Bo­le­sław Bie­law­ski (1882–1966) – ad­wo­kat
  • Bruno Bie­law­ski (1831–1861) – dzien­ni­karz
  • Jan Bie­law­ski (ujed­noz­nacz­nie­nie)
  • Ja­nusz Bie­law­ski (ur. 1928) – chi­rurg
  • Józef Bie­law­ski (ujed­noz­nacz­nie­nie)
  • Ka­zi­mierz Bie­law­ski – pod­ko­mo­rzy
  • Krzysz­tof Bie­law­ski (ujed­noz­nacz­nie­nie)

Wikipedia

Patrz:

Bielawa

Powiązane:

 rzecz. Bielawa ż., bielawianin m., bielawianka ż.

Wiktionary


bielawy

pod­mo­kła łąka tor­fo­wa w kot­li­nach lub do­li­nach rzecz­nych


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bie­la­wy – część mia­sta Byd­goszcz
  • Bie­la­wy – część mia­sta Rypin
  • Bie­la­wy – część mia­sta Toruń
  • Bie­la­wy – wieś w woj. ku­jaw­sko-po­mor­skim, w pow. na­kiel­skim, w gmi­nie Nakło nad No­te­cią
  • Bie­la­wy – przy­sió­łek wsi Za­mość w woj. ku­jaw­sko-po­mor­skim, w pow. na­kiel­skim, w gmi­nie Szu­bin
  • Bie­la­wy – wieś w woj. ku­jaw­sko-po­mor­skim, w pow. wą­brze­skim, w gmi­nie Płuż­ni­ca
  • Bie­la­wy – wieś w woj. ku­jaw­sko-po­mor­skim, w pow. włoc­ław­skim, w gmi­nie Lu­bra­niec
  • Bie­la­wy – osada w woj. ku­jaw­sko-po­mor­skim, w pow. żniń­skim, w gmi­nie Bar­cin
  • Bie­la­wy – wieś w woj. ku­jaw­sko-po­mor­skim, w pow. żniń­skim, w gmi­nie Ja­no­wiec Wiel­ko­pol­ski
  • Bie­la­wy – wieś w woj. lu­bu­skim, w pow. no­wo­sol­skim, w gmi­nie Sied­li­sko
  • Bie­la­wy – wieś w woj. łódz­kim, w pow. kut­now­skim, w gmi­nie Strzel­ce
  • Bie­la­wy – wieś w woj. łódz­kim, w pow. łę­czyc­kim, w gmi­nie Świ­ni­ce Warc­kie

Wikipedia


bielański

przy­miot­nik od: Bie­la­ny


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Bie­la­na­mi, do­ty­czą­cy Bie­lan

Wiktionary

Bie­lań­ski – pol­ski herb szla­chec­ki na­da­ny w za­bo­rze au­striac­kim.

Wikipedia

Powiązane:

 rzecz. Bielany nmos.

Wiktionary


bielce

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w pół­noc­nej Moł­da­wii;

Wiktionary

Biel­ce ( Bălți) – dru­gie co do wiel­ko­ści mia­sto Moł­da­wii, na­zy­wa­ne czę­sto „pół­noc­ną sto­li­cą”. W 2023 roku li­czy­ło 146 950 miesz­kań­ców.

Naj­licz­niej­sze sku­pi­sko Po­la­ków w Moł­da­wii, sie­dzi­ba po­lo­nij­nych or­ga­ni­za­cji.

Wikipedia

Powiązane:

 przym. bielecki

Wiktionary


bielczyk

1. ga­tu­nek ma­łe­go ptaka z ro­dzi­ny ko­li­bro­wa­tych; ko­li­ber bia­ło­szyi;
2. ro­dzaj grzy­bów z klasy mi­secz­nia­ków


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • biel­czyk – ga­tu­nek ptaka
  • biel­czyk – ro­dzaj grzy­bów
  • Naz­wi­sko, np. Piotr Biel­czyk

Wikipedia


bielec

1. mały owad ży­wią­cy się drew­nem; ter­mit;
2. ryba dra­pież­na z ro­dzi­ny kar­pio­wa­tych; rap, rapa, boleń


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bie­lec – stru­ga, do­pływ Gwdy (ucho­dzi do je­zio­ra Wierz­cho­wo)
  • Bie­lec – potok, do­pływ Skro­dy
  • Bie­lec – szczyt w Kar­ko­no­szach
  • Bie­lec – wznie­sie­nie w Su­de­tach Za­chod­nich, Ru­da­wach Ja­no­wic­kich
  • Bie­lec – wznie­sie­nie w Gó­rach Ka­czaw­skich

Wikipedia


bielecki

naz­wi­sko


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Biel­ca­mi, do­ty­czą­cy Bie­lec

Wiktionary

Bie­lec­ki (forma żeń­ska: Bie­lec­ka; licz­ba mnoga: Bie­lec­cy) – pol­skie naz­wi­sko. Na po­cząt­ku lat 90. XX wieku w Pol­sce no­si­ło je 18 230 osób.

Wikipedia

Powiązane:

 rzecz. Bielce nmos.

 przym. biały, białawy

Wiktionary


bielefeld

[czy­taj: BIlefelt] mia­sto w Niem­czech


SJP.pl

Bie­le­feld (wym. "MAF:",) – mia­sto na pra­wach po­wia­tu w Niem­czech, w pół­noc­no-wschod­niej czę­ści kraju związ­ko­we­go Na­dre­nia Pół­noc­na-West­fa­lia, w re­jen­cji Det­mold. To naj­więk­sze mia­sto w re­jo­nie Ostwest­fa­len-Lippe, cen­trum kul­tu­ral­ne i go­spo­dar­cze. Po­ło­żo­ne w Lesie Te­u­to­bur­skim, na wy­so­ko­ści 118 m n.p.m. Oś­ro­dek prze­my­sło­wy (gł. włó­kien­ni­czy, odzie­żo­wy, spo­żyw­czy – za­kła­dy kon­cen­tra­tów Dr. Oet­ke­ra, pro­duk­cja mo­to­cy­kli i obra­bia­rek). Cen­trum hand­lo­we, kul­tu­ral­ne i na­u­ko­we (uni­wer­sy­tet).

Wikipedia


bielefelder

[czy­taj: bi­le­fel­der] nie­miec­ka rasa kur; kura bie­le­feldz­ka


SJP.pl


bielefeldzki

→ Bie­le­feld (mia­sto w Niem­czech)


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z Bie­le­feld

Wiktionary


bielej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: biało


SJP.pl


bielejewo

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bie­le­je­wo – wieś w woj. wiel­ko­pol­skim, w pow. ja­ro­ciń­skim, w gmi­nie Ja­ra­cze­wo
  • Bie­le­je­wo – wieś w woj. wiel­ko­pol­skim, w pow. sza­mo­tul­skim, w gmi­nie Ostro­róg

Wikipedia


bielenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|bie­lić.

 (1.2) od­cza­sow­ni­ko­wy od|bie­leć.

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bie­le­nie drzew owo­co­wych – za­bieg pie­lę­gna­cyj­ny sto­so­wa­ny w sa­dow­nict­wie
  • Bie­le­nie oleju – pro­ces usu­wa­nia sub­stan­cji barw­nych z oleju przy uży­ciu ad­sor­ben­ta
  • Bie­le­nie płót­na pod Ha­ar­le­mem – obraz Jana van Kes­se­la

Wikipedia

Powiązane:

 rzecz. bielizna ż., białas m., biały mos., białość ż., bielak mzw.

 czas. bielić ndk.

 przym. biały

 przysł. biało

Wiktionary


bielesz

naz­wi­sko


SJP.pl


bielewicz

naz­wi­sko


SJP.pl


bielewo

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bie­le­wo – dawny ma­ją­tek, obec­nie na te­re­nie ob­wo­du miń­skie­go, w re­jo­nie mo­ło­dec­kim, w siel­so­wie­cie Gró­dek
  • Bie­le­wo – wieś w ob­wo­dzie miń­skim, w re­jo­nie mo­ło­dec­kim, w siel­so­wie­cie Gró­dek
  • Bie­le­wo – dawna osada młyń­ska. Te­re­ny, na któ­rych le­ża­ła, znaj­du­ją się obec­nie w ob­wo­dzie miń­skim, w re­jo­nie mo­ło­dec­kim, w siel­so­wie­cie Gró­dek
  • Bie­le­wo – wieś w ob­wo­dzie gro­dzień­skim w re­jo­nie gro­dzień­skim w siel­so­wie­cie In­du­ra
  • Bie­le­wo – dawna ko­lo­nia. Te­re­ny, na któ­rych była po­ło­żo­na leżą obec­nie w ob­wo­dzie miń­skim, w re­jo­nie wi­lej­skim, w siel­so­wie­cie Krzy­we Sioło
  • Bie­le­wo – dawna smo­lar­nia. Te­re­ny, na któ­rych le­ża­ła, znaj­du­ją się obec­nie w ob­wo­dzie miń­skim, w re­jo­nie mo­ło­dec­kim, w siel­so­wie­cie Gró­dek
  • Bie­le­wo – wieś w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie ko­ściań­skim, w gmi­nie Krzy­wiń
  • Bie­le­wo – je­zio­ro w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim, w po­wie­cie gi­życ­kim, w gmi­nie Miłki
  • Bie­le­wo – dawny przy­sta­nek ko­le­jo­wy w Bie­le­wie, w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim

Wikipedia


bieleć

1. zmie­niać kolor na biały; si­wieć;
2. ja­śnieć na ciem­nym tle; wy­da­wać się bia­łym


SJP.pl

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. po­bie­leć lub zbie­leć)

 (1.1) sta­wać się bia­łym, przy­bie­rać białą barwę

 (1.2) odróż­niać się od oto­cze­nia białą barwą

 (1.3) si­wieć

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biały mos., białko n., biel ż.

 przym. biały

 przysł. biało

 czas. bielić

Wiktionary


bieliana

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) żegl. duży, drew­nia­ny sta­tek rzecz­ny, uży­wa­ny głów­nie na Woł­dze do tran­spor­tu to­wa­rów, szcze­gól­nie drew­na;

Wiktionary

Bie­lia­na – ro­dzaj stat­ku rzecz­ne­go (rza­dziej mor­skie­go), uży­wa­ne­go w Rosji w dru­giej po­ło­wie XIX w. i na po­cząt­ku XX w. do tran­spor­tu su­ro­we­go drew­na bu­dul­co­we­go i z tegoż su­row­ca zbu­do­wa­ne­go. Sta­tek taki był wła­ści­wie pły­wa­ją­cym sto­sem drew­na i od­by­wał tylko jeden rejs w dół rzeki. Drew­no uło­żo­ne było w dość skom­pli­ko­wa­ny spo­sób, by za­pew­nić od­po­wied­nią wen­ty­la­cję, moż­li­wość ga­sze­nia ewen­tu­al­ne­go po­ża­ru czy uszczel­nia­nie burt. Po do­tar­ciu do celu był ro­zbie­ra­ny.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Pod­czas rejsu po Woł­dze ka­pi­tan opo­wia­dał hi­sto­rie o daw­nych bie­lia­nach, które prze­mie­rza­ły te wody.

 (1.1) Ar­che­o­lo­dzy od­kry­li frag­men­ty bie­lia­ny pod­czas prac wy­ko­pa­li­sko­wych nad brze­giem rzeki.

 (1.1) Mu­ze­um rzecz­ne po­sia­da zre­kon­stru­o­wa­ną bie­lia­nę, która po­ka­zu­je, jak wy­glą­dał tran­sport to­wa­rów w XIX wieku.

Wiktionary


bielica

1. od­bar­wio­na, jas­no­sza­ra gleba, z któ­rej wody wy­łu­go­wa­ły związ­ki że­la­za i man­ga­nu, gro­ma­dzą­ce się niżej jako orsz­tyn;
2. sto­so­wa­na w zie­lar­stwie by­li­na o roz­ga­łę­zio­nych pę­dach; by­li­ca po­spo­li­ta; byl­nik


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) typ jas­no­sza­rej gleby o małej za­war­to­ści próch­ni­cy i kwa­śnym od­czy­nie

 (1.2) reg. by­li­ca

Wiktionary

Bie­li­ca – typ gleby two­rzą­cej się w wa­run­kach kli­ma­tu umiar­ko­wa­ne­go chłod­ne­go (śred­nia tem­pe­ra­tu­ra 2-4 °C) i wil­got­ne­go (rocz­ny opad w gra­ni­cach 400-1000 mm), na ob­sza­rach po­ro­śnię­tych la­sa­mi igla­sty­mi. Wy­stę­pu­je []. Bie­li­ca pow­sta­je z ut­wo­rów pia­szczy­stych, zwy­kle po­cho­dze­nia lo­dow­co­we­go i rzecz­ne­go, w pro­ce­sie tzw. bie­li­co­wa­nia. Słabo roz­wi­nię­ty po­ziom próch­nicz­ny, a do­brze roz­wi­nię­ty po­ziom wy­my­wa­nia.

Wikipedia

Powiązane:

 rzecz. bielicowanie n., zbielicowanie n.

 czas. bielicować ndk., zbielicować dk.

 przym. bielicowy

 przysł. biało

Wiktionary


bielice

1. od­bar­wio­na, jas­no­sza­ra gleba, z któ­rej wody wy­łu­go­wa­ły związ­ki że­la­za i man­ga­nu, gro­ma­dzą­ce się niżej jako orsz­tyn;
2. sto­so­wa­na w zie­lar­stwie by­li­na o roz­ga­łę­zio­nych pę­dach; by­li­ca po­spo­li­ta; byl­nik


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • bie­li­ca – ro­dzaj gleby
  • Bie­li­ce – część mia­sta Byd­goszcz
  • Bie­li­ce – wieś w woj. dol­no­ślą­skim, w pow. kłodz­kim, w gmi­nie Stro­nie Ślą­skie
  • Bie­li­ce – wieś w woj. ku­jaw­sko-po­mor­skim, w pow. mo­gi­leń­skim, w gmi­nie Mo­gil­no
  • Bie­li­ce – wieś w woj. lu­bu­skim, w pow. no­wo­sol­skim, w gmi­nie Ko­żu­chów
  • Bie­li­ce – wieś w woj. lu­bu­skim, w pow. su­lę­ciń­skim, w gmi­nie To­rzym
  • Bie­li­ce – wieś w woj. łódz­kim, w pow. kut­now­skim, w gmi­nie Kro­śnie­wi­ce
  • Bie­li­ce – wieś w woj. łódz­kim, w pow. łę­czyc­kim, w gmi­nie Pią­tek
  • Bie­li­ce – część wsi Rost­ko­wi­ce w woj. ma­zo­wiec­kim, w pow. płoc­kim, w gmi­nie Wy­szo­gród
  • Bie­li­ce – osada w woj. ma­zo­wiec­kim, w pow. so­cha­czew­skim, w gmi­nie So­cha­czew
  • Bie­li­ce – wieś w woj. opol­skim, w pow. na­my­słow­skim, w gmi­nie Świer­czów
  • Bie­li­ce – wieś w woj. opol­skim, w pow. ny­skim, w gmi­nie Łam­bi­no­wi­ce

Wikipedia


bielicki

przy­miot­nik od: Bie­li­ce


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Bie­li­ca­mi, do­ty­czą­cy Bie­lic

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Car­los Bie­lic­ki (ur. 1940) – ar­gen­tyń­ski sza­chi­sta
  • Do­mi­nik Bie­lic­ki (ur. 1976) – pol­ski poeta
  • Fran­ci­szek Bie­lic­ki (1921–1999) – pol­ski chi­rurg
  • Józef Bie­lic­ki (1922–1944) – żoł­nierz
  • Kac­per Bie­lic­ki (ur. 1985) – pol­ski siat­karz
  • Leon Bie­lic­ki (ok. 1755–1794) – sę­dzia de­pu­tat na Try­bu­nał Ko­ron­ny
  • Ma­ciej Bie­lic­ki (1906–1988) – pol­ski astro­nom
  • Ma­rian Leon Bie­lic­ki (1920–1972) – pol­ski pi­sarz
  • Ta­de­usz Bie­lic­ki (ur. 1932) – an­tro­po­log
  • Wło­dzi­mierz Bie­lic­ki (1932–2012) – pol­ski sce­no­graf

Wikipedia

Powiązane:

 rzecz. Bielice nmos.

 przysł. biało

Wiktionary


bielicowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) wpły­wa­nie na pow­sta­wa­nie bie­lic

Wiktionary

Bie­li­co­wa­nie – pro­ces gle­bot­wór­czy cha­rak­te­ry­stycz­ny dla mało ak­tyw­nych bio­lo­gicz­nie, ubo­gich w skład­ni­ki po­kar­mo­we gleb pia­sko­wych w bo­rach sos­no­wych lub świer­ko­wych (rza­dziej mie­sza­nych) kli­ma­tu wil­got­ne­go, umiar­ko­wa­ne­go i chłod­ne­go. Bie­li­co­wa­nie po­le­ga na wy­płu­ki­wa­niu z gór­nych czę­ści gleby (z po­ziom elu­wial­ne­go) niek­tó­rych pro­duk­tów roz­kła­du mi­ne­ra­łów gle­bo­wych, głów­nie tlen­ków i wo­do­rot­len­ków glinu i że­la­za, krze­mion­ki, fos­fo­ru, man­ga­nu i in., prze­mie­szcza­niu ich w dół i wy­trą­ca­niu w środ­ko­wej czę­ści pro­fi­lu (w po­zio­mie ilu­wial­nym).

Wikipedia

Powiązane:

 rzecz. bielica ż.

 czas. bielicować ndk.

 przym. bielicowy

Wiktionary


bielicować

wpły­wać na pow­sta­wa­nie bie­lic


SJP.pl

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. zbie­li­co­wać)

 (1.1) geogr. roln. two­rzyć glebę bie­li­co­wą po­przez wy­my­wa­nie z gór­nych warstw gleby związ­ków za­sa­do­wych (że­la­za, glinu i hu­mu­su), głów­nie przez wodę opa­do­wą i przez ro­ślin­ność

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bielica ż., bielicowanie n.

 przym. bielicowy

Wiktionary


bielicowy

przy­miot­nik od: bie­li­ca


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z bie­li­ca­mi (ro­dza­jem gleb)

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Na te­re­nie Kam­pi­no­skie­go Parku Na­ro­do­we­go wy­stę­pu­ją zwy­kle kwa­śne i mało żyzne gleby wyt­wo­rzo­ne z pia­sków eo­licz­nych: gleby rdza­we i bie­li­co­we oraz gleby grun­to­wo­gle­jo­we.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bielica ż., bielicowanie n.

 czas. bielicować ndk.

Wiktionary


bielicoziemny

cha­rak­te­ry­zu­ją­cy się wy­stę­po­wa­niem gleb bie­li­co­wych


SJP.pl


bieliczkowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|bie­licz­ko­wać.

Wiktionary

Powiązane:

 czas. bieliczkować ndk.

Wiktionary


bieliczkować

cza­sow­nik

 (1.1) stpol. bie­lić twarz

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲjɛlʲit͡ʃˈkɔvat͡ɕ, AS: bʹi ̯elʹičkovać

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bieliczkowanie n.

Wiktionary


bielidło

1. ro­dzaj pudru sto­so­wa­ny do na­da­nia cerze bia­ło­ści; blansz;
2. sub­stan­cja wy­bie­la­ją­ca


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) przest. biała farba do twa­rzy

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲjɛˈlʲidwɔ, AS: bʹi ̯elʹidu̯o

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biały mos., biel ż., białość ż.

 czas. bielić ndk.

 przym. biały

 przysł. biało

Wiktionary


bielik

1. duży ptak dra­pież­ny z ro­dzi­ny ja­strzę­bio­wa­tych, o upie­rze­niu ciem­no­brą­zo­wym, na gło­wie i ogo­nie - bia­łym; bir­kut; ber­kut;
2. cho­ro­ba ro­ślin z ro­dzi­ny krzy­żo­wych, po­wo­do­wa­na przez pa­so­żyt­ni­czy grzyb; biała rdza


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Ha­lia­e­e­tus al­bi­cil­la|ref=tak., duży dra­pież­nik za­miesz­ku­ją­cy pół­noc­ną Eu­raz­ję;

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) roln. zob. biała rdza.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲjɛlʲik, AS: bʹi ̯elʹik

Wiktionary

Powiązane:

 przym. biały

 przysł. biało

 rzecz. biały mos., białość ż., bielak mzw.

Wiktionary


bielikowate

o ce­chach bie­li­ko­wa­tych (ro­dzi­na grzy­bów)


SJP.pl


bielikowaty

o ce­chach bie­li­ko­wa­tych (ro­dzi­na grzy­bów)


SJP.pl


bielikowo

wieś w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim


SJP.pl

Bie­li­ko­wo (niem. "Behl­kow") – wieś so­łec­ka po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie gry­fic­kim, w gmi­nie Broj­ce.

We­dług da­nych z 2 wrze­śnia 2013 r. wieś miała 252 miesz­kań­ców.

Wikipedia


bielikrasa

kłą­czo­wa by­li­na ozdob­na; po­pu­lar­na rów­nież pod nazwą kalii


SJP.pl


bielin

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wieś na Ukra­i­nie w re­jo­nie ko­wel­skim ob­wo­du wo­łyń­skie­go;

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bie­lin – część mia­sta Cie­cha­nów
  • Bie­lin – wieś w woj. lu­bel­skim, w pow. chełm­skim, w gmi­nie Żmudź
  • Bie­lin – wieś w woj. za­chod­nio­po­mor­skim, w pow. gry­fiń­skim, w gmi­nie Moryń
  • Bie­lin – gro­ma­da
  • Bie­lin – przy­sta­nek ko­le­jo­wy w Bie­li­nie, w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie gry­fiń­skim
  • Bie­lin (Білин) – wieś w re­jo­nie ko­wel­skim
  • Bie­lin – wieś w re­jo­nie wło­dzi­mier­skim
  • Bie­lin – wieś na Bia­ło­ru­si, w re­jo­nie dro­hi­czyń­skim ob­wo­du brze­skie­go

Wikipedia

Powiązane:

 przym. bieliński

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) hist. także Bilin

Wiktionary


bielinek

biały motyl dzien­ny z ro­dzi­ny bie­lin­ko­wa­tych


SJP.pl

Bie­li­nek (niem. "Bel­lin­chen") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie gry­fiń­skim, w gmi­nie Ce­dy­nia.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa szcze­ciń­skie­go.

W po­bli­żu wsi re­zer­wat Bie­li­nek z ro­ślin­no­ścią ste­po­wą (cie­pło­lub­ną) i dą­bro­wa­mi z dębem om­szo­nym.

Wikipedia


bieliniak

ba­rył­karz bie­li­niak - ga­tu­nek owada z ro­dzi­ny mę­czel­ko­wa­tych, pa­so­ży­tu­ją­cy na gą­sie­ni­cach bie­lin­ka ka­pust­ni­ka


SJP.pl


bieliniec

wieś w wo­je­wództ­wie pod­kar­pac­kim


SJP.pl

Bie­li­niec – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie pod­kar­pac­kim, w po­wie­cie ni­żań­skim, w gmi­nie Ula­nów. Ma sta­tus so­łect­wa.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa tar­no­brze­skie­go. Pier­wsze wzmian­ki o Bie­liń­cu po­cho­dzą z XV wieku, kiedy to na te­re­nie wsi pow­sta­ły pier­wsze za­gro­dy chłop­skie. W cza­sie dru­giej wojny świa­to­wej dzia­ła­ło we miej­sco­wo­ści kil­ku­na­stu par­ty­zan­tów, któ­rzy czyn­nie wal­czy­li z oku­pan­tem. Ich pa­mię­ci zo­stał po­sta­wio­ny pom­nik w cen­trum wsi.

Wikipedia


bielinkowate

ro­dzi­na mo­ty­li róż­nos­krzy­dłych; bie­lin­ki


SJP.pl

Bie­lin­ko­wa­te, bie­lin­ki (Pie­ri­dae) – ro­dzi­na mo­ty­li z po­drzę­du Glos­sa­ta i na­dro­dzi­ny Pa­pil­lo­no­i­dea. Liczy około 1100 opi­sa­nych ga­tun­ków. Kos­mo­po­li­tycz­na. Jej przed­sta­wi­cie­le mają przed­nie skrzy­dła trój­kąt­ne, zaś tylne za­o­krą­glo­ne i po­zba­wio­ne ogon­ków. U ga­tun­ków pa­le­ark­tycz­nych barwa skrzy­deł jest głów­ne biała, żółta lub po­ma­rań­czo­wa.

Wikipedia


bielinkowaty

o ce­chach bie­lin­ko­wa­tych (ro­dzi­na mo­ty­li)


SJP.pl


bielino

wieś w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bie­li­no – wieś w woj. ma­zo­wiec­kim, w pow. płoc­kim, w gmi­nie Słup­no
  • Bie­li­no – wieś w woj. ma­zo­wiec­kim, w pow. wysz­kow­skim, w gmi­nie Rzą­śnik
  • Bie­li­no – gro­ma­da
  • Bie­li­no – dawna gmina
  • Bie­li­no – ju­ry­dy­ka War­sza­wy

Wikipedia


bieliny

1. nazwa wielu wsi w Pol­sce;
2. część mia­sta Ostro­wiec Świę­to­krzy­ski


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bie­li­ny – część mia­sta Ostro­wiec Świę­to­krzy­ski
  • Bie­li­ny – wieś w woj. ma­zo­wiec­kim, w pow. gró­jec­kim, w gmi­nie Nowe Mia­sto nad Pi­li­cą
  • Bie­li­ny – część wsi Mło­chów w woj. ma­zo­wiec­kim, w pow. prusz­kow­skim, w gmi­nie Na­da­rzyn
  • Bie­li­ny – wieś w woj. ma­zo­wiec­kim, w pow. przy­su­skim, w gmi­nie Giel­niów
  • Bie­li­ny – wieś w woj. ma­zo­wiec­kim, w pow. ra­dom­skim, w gmi­nie Pion­ki
  • Bie­li­ny – wieś w woj. ma­zo­wiec­kim, w pow. so­cha­czew­skim, w gmi­nie Bro­chów
  • Bie­li­ny – wieś w woj. ma­zo­wiec­kim, w pow. so­cha­czew­skim, w gmi­nie Mło­dzie­szyn
  • Bie­li­ny – wieś w woj. ma­zo­wiec­kim, w pow. war­szaw­skim za­chod­nim, w gmi­nie Kam­pi­nos
  • Bie­li­ny – część wsi Brań­szczyk w woj. ma­zo­wiec­kim, w pow. wysz­kow­skim, w gmi­nie Brań­szczyk
  • Bie­li­ny – wieś w woj. pod­kar­pac­kim, w pow. ni­żań­skim, w gmi­nie Ula­nów
  • Bie­li­ny – wieś w woj. świę­to­krzy­skim, w pow. kie­lec­kim, w gmi­nie Bie­li­ny
  • Bie­li­ny – osada leśna w woj. świę­to­krzy­skim, w pow. ko­nec­kim, w gmi­nie Stą­por­ków

Wikipedia


bielistka

1. (zwy­kle w licz­bie mno­giej) futro z brzusz­ków po­pie­lic;
2. mech z ro­dzi­ny bie­list­ko­wa­tych


SJP.pl


bielistki

1. (zwy­kle w licz­bie mno­giej) futro z brzusz­ków po­pie­lic;
2. mech z ro­dzi­ny bie­list­ko­wa­tych


SJP.pl


bielistkowate

ro­dzi­na mchów


SJP.pl


bielisty

po­e­tyc­ko: biały


SJP.pl


bieliszów

wieś w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim


SJP.pl

Bie­li­szów – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie gó­row­skim, w gmi­nie Je­miel­no.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa le­szczyń­skie­go.

We wsi był przy­sta­nek ko­le­jo­wy Bie­li­szów.

Wikipedia


bielizna

1. odzież za­kła­da­na na gołe ciało pod inne ubra­nie;
2. wy­ro­by z tka­ni­ny, zwy­kle bia­łej, uży­wa­ne głów­nie w go­spo­dar­stwie do­mo­wym;
3. bie­liz­na po­ście­lo­wa - wierzch­nia część po­ście­li, np. prze­ście­ra­dło


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) kraw. odzież spod­nia, np. majt­ki, biu­sto­nosz, pod­ko­szul­ka

 (1.2) kraw. wy­ro­by z tka­ni­ny, uży­wa­ne w domu

Wiktionary

Bie­liz­na – wy­ro­by, hi­sto­rycz­nie wy­ko­ny­wa­ne z bia­łej tka­ni­ny (zwy­kle płót­na), obec­nie naj­czę­ściej ko­lo­ro­we.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Roz­wie­si­łam bie­liz­nę na sznur­ku, żeby szyb­ciej wys­chła.

 (1.2) Gdzie od­po­wie­dzial­ni za ja­dal­nię trzy­ma­ją czy­stą bie­liz­nę sto­ło­wą?

 (1.2) Za­kon­ni­ce piorą bie­liz­nę oł­ta­rzo­wą co kilka ty­god­ni.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲjɛˈlʲizna, AS: bʹi ̯elʹizna

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biały mos., biel ż., bielenie n., bieliźniarstwo n., bieliźniarz mos., bieliźniarka ż., białko n., bielak mzw.

 przym. bieliźniany, biały, bieliźniarski

 czas. bielić ndk., pobielić dk., wybielić dk.

 przysł. bieliźniarsko

Wiktionary


bielić

1. ma­lo­wać mle­kiem wa­pien­nym świe­że tynki, płoty itp.; biał­ko­wać;
2. pod­da­wać pro­ce­so­wi usz­la­chet­nia­nia różne pro­duk­ty, przez pod­nie­sie­nie ich stop­nia bia­ło­ści lub be­zbarw­no­ści;
3. po­kry­wać przed­mio­ty me­ta­lo­we po­wło­ką cyny


SJP.pl

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. po­bie­lić)

 (1.1) ma­lo­wać wap­nem roz­pu­szczo­nym w wo­dzie

 (1.2) po­kry­wać rze­czy me­ta­lo­we cy­no­wą po­wło­ką

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. wy­bie­lić)

 (2.1) zwięk­szać na­tę­że­nie ko­lo­ru bia­łe­go przy uży­ciu ja­kie­goś czyn­ni­ka che­micz­ne­go lub fi­zycz­ne­go

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny bie­lić się

 (3.1) wy­róż­niać się od tła jas­nym ko­lo­rem, bielą

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. nabiał mrz., białas m., biel ż., bielactwo n., białko n., białka ż., białaczka ż., białkówka ż., białość ż., bielak mrz., bielidło n., bielinek mrz., bielizna ż., bieliźniarstwo n., bieliźniarka ż., bielmo n., bieluń mrz., wybielacz mrz., biały mos., bielenie n., pobielanie n., białkowanie n.

 czas. białkować ndk., bieleć ndk., obielać ndk., obielić dk., pobielać ndk., pobielić dk., wybiałkować dk., wybielać ndk., wybielić dk., zabielać ndk., zabielić dk., zbieleć dk.

 przym. biały, bielutki, bieluteńki, bieluśki, bielusieńki, bieluchny, białawy, białkowy, bieliźniany, bieliźniarski

 przysł. biało

 przedr. biało-

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) pobielać

 (2.1) wybielać, utleniać

Wiktionary


bieliński

przy­miot­nik od: Bie­li­ny


SJP.pl

Bie­liń­ski (forma żeń­ska: Bie­liń­ska; licz­ba mnoga: Bie­liń­scy) – pol­skie naz­wi­sko i nazwa herbu włas­ne­go. Na po­cząt­ku lat 90. XX wieku w Pol­sce no­si­ło je 6112 osób.

Wikipedia


bieliźniany

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z bie­liz­ną, do­ty­czą­cy bie­liz­ny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bielizna ż., bieliźniarka ż., bieliźniarstwo n., bieliźniarz mos.

 przym. bieliźniarski

 przysł. bieliźniarsko

 czas. bielić

Wiktionary


bieliźniarka

1. szafa do prze­cho­wy­wa­nia bie­liz­ny;
2. ko­bie­ta szy­ją­ca bie­liz­nę


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) szafa na bie­liz­nę

 (1.2) daw. ko­bie­ta szy­ją­ca bie­liz­nę

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bie­liź­niar­ka – mebel do prze­cho­wy­wa­nia bie­liz­ny
  • Bie­liź­niar­ka – zawód, ko­bie­ta szy­ją­ca bie­liz­nę

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Jed­nak co jakiś czas prze­no­sił wzrok z te­le­wi­zo­ra na rów­nie cie­ka­wą rzecz – na zu­peł­nie nową me­blo­ścian­kę. Zro­bio­no ją z drew­na sos­no­we­go, a nie z płyty wió­ro­wej. Skła­da­ła się z pię­ciu ele­men­tów – szafy ubra­nio­wej, bie­liź­niar­ki, przesz­klo­nej wi­tryn­ki na książ­ki, szaf­ki z pół­ka­mi, za­wie­ra­ją­cej też dwie po­jem­ne szu­fla­dy, i w końcu nie­wiel­kiej dwudrz­wio­wej ko­mo­dy, na któ­rej dum­nie pre­zen­to­wał się lśnią­cy te­le­wi­zor.

 (1.2) W Ko­ście­le ka­to­lic­kim na 25 li­sto­pa­da przy­pa­da wspom­nie­nie św. Ka­ta­rzy­ny Alek­san­dryj­skiej, pa­tron­ki ka­ta­rzy­nek, kraw­co­wych, bie­liź­nia­rek, przą­dek, mo­dy­stek, fryz­je­rów, dziew­cząt, mę­ża­tek, ko­ło­dzie­jów, mły­na­rzy, garn­ca­rzy, pol­skich ko­le­ja­rzy, stu­den­tów i uczo­nych oraz chro­nią­cej od bólu głowy.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲjɛlʲiʑˈɲarka, AS: bʹi ̯elʹiźńarka

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bieliźniarstwo n., bielizna ż., bieliźniarz mos.

 czas. bielić ndk.

 przym. bieliźniarski, bieliźniany

 przysł. bieliźniarsko

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) reg. pozn. szafonierka

Wiktionary


bieliźniarski

do­ty­czą­cy bie­liź­niar­stwa


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z bie­liź­niar­stwem, do­ty­czą­cy bie­liź­niar­stwa

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bielizna ż., bieliźniarka ż., bieliźniarstwo n., bieliźniarz mos.

 przym. bieliźniany

 przysł. bieliźniarsko

 czas. bielić

Wiktionary


bieliźniarsko

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób cha­rak­te­ry­stycz­ny dla bie­liź­niar­stwa

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bielizna ż., bieliźniarka ż., bieliźniarstwo n., bieliźniarz mos.

 przym. bieliźniany, bieliźniarski

Wiktionary


bieliźniarstwo

szy­cie, pro­duk­cja bie­liz­ny


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) zaw. zawód szy­ją­ce­go bie­liz­nę

 (1.2) kraw. szy­cie bie­liz­ny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bielizna ż., bieliźniarka ż., bieliźniarz mos.

 przym. bieliźniarski, bieliźniany

 przysł. bieliźniarsko

 czas. bielić

Wiktionary


bieliźniarz

prze­sta­rza­le: osoba szy­ją­ca bie­liz­nę


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) przest. rzem. kra­wiec szy­ją­cy bie­liz­nę

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bielizna ż., bieliźniarstwo n.

:: fż. bieliźniarka ż.

 przym. bieliźniarski, bieliźniany

 przysł. bieliźniarsko

Wiktionary


bielkowo

nazwa kilku wsi w Pol­sce


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Biel­ko­wo – wieś w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie gdań­skim, w gmi­nie Kol­bu­dy
  • Biel­ko­wo – wieś w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie ko­sza­liń­skim, w gmi­nie Sia­nów
  • Biel­ko­wo – wieś w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie star­gardz­kim, w gmi­nie Ko­by­lan­ka
  • Biel­ko­wo – nie­czyn­ny przy­sta­nek ko­le­jo­wy, a daw­niej sta­cja ko­le­jo­wa w Biel­ków­ku w wo­je­wództ­wie po­mor­skim
  • Biel­ko­wo – chu­tor na Bia­ło­ru­si, w ob­wo­dzie gro­dzień­skim, w re­jo­nie smor­goń­skim, w siel­so­wie­cie Wisz­nie­wo.

Wikipedia


bielkówko

wieś w wo­je­wództ­wie po­mor­skim


SJP.pl

Biel­ków­ko (niem. "Klein Bölkau", kaszb. "Bélkòwkò") – wieś ka­szub­ska w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie gdań­skim, w gmi­nie Kol­bu­dy. Leży na tra­sie linii ko­le­jo­wej Pruszcz Gdań­ski-Żu­ko­wo (obec­nie za­wie­szo­nej). Znaj­du­je się tu nie­czyn­na sta­cja ko­le­jo­wa Biel­ko­wo.

Wikipedia


bielmica

biel­mi­ca si­no­głów­ka - ga­tu­nek mo­ty­la z ro­dzi­ny sów­ko­wa­tych


SJP.pl


bielmik

ga­tu­nek ryby z ro­dzi­ny dor­szo­wa­tych


SJP.pl

Biel­mik "(Tri­sop­te­rus lu­scus)" – ga­tu­nek ryby z ro­dzi­ny dor­szo­wa­tych.

Wikipedia


bielmo

1. zmęt­nie­nie ro­gów­ki, plama na ro­gów­ce oka; le­u­ko­ma;
2. tkan­ka mię­ki­szo­wa w na­sio­nach ro­ślin okry­to­na­sien­nych; en­do­sperm; en­do­sper­ma


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) med. wet. zmęt­nie­nie ro­gów­ki gałki ocz­nej;

 (1.2) bot. ro­dzaj tkan­ki mię­ki­szo­wej na­sion ro­ślin okry­to­na­sien­nych;

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • biel­mo – ro­dzaj tkan­ki w ro­śli­nach
  • biel­mo pier­wot­ne – tkan­ka odżyw­cza za­rod­ka u ro­ślin na­go­na­sien­nych
  • biel­mo – cho­ro­ba oczu
  • Biel­mo – ame­ry­kań­ski film kry­mi­nal­ny z 2022 roku
  • obiel­mo – tkan­ka za­pa­so­wa na­sie­nia niek­tó­rych ro­ślin

Wikipedia

Przykłady

 (1.2) Na­sio­na ma­gno­liow­ców za­wie­ra­ją dużo biel­ma.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲjɛlmɔ, AS: bʹi ̯elmo

Wiktionary

Powiązane:

 przym. biały

 rzecz. biały mrz./mos.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.2) endosperm

Wiktionary


bielmowy

przy­miot­nik od: biel­mo


SJP.pl


bielnica

za­ka­że­nie grzy­bi­cze wy­wo­ła­ne przez droż­dża­ki; kan­dy­do­za


SJP.pl


bielnik

1. drob­no­u­strój na­le­żą­cy do droż­dża­ków, wy­wo­łu­ją­cy biel­ni­cę;
2. dział fa­bry­ki włó­kien­ni­czej gdzie bieli się tka­ni­ny; bie­lar­nia


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • biel­nik – stop me­ta­li, skła­da­ją­cy się głów­nie z niklu
  • Biel­nik Drugi – osied­le po­ło­żo­ne w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim
  • Biel­nik Pier­wszy – osied­le po­ło­żo­ne w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim
  • Biel­nik – rów, do­pływ Ka­na­łu Wschod­nie­go
  • Biel­nik – potok, do­pływ Szklar­ki
  • Biel­nik – miej­sce w któ­rym od­by­wa się bie­le­nie tka­nin
  • Biel­nik Ko­pis­cha – naj­star­szy za­cho­wa­ny bu­dy­nek fa­brycz­ny w Łodzi

Wikipedia


bielnikowy

przy­miot­nik od: biel­nik


SJP.pl


bielojad

chrząszcz z ro­dzi­ny kor­ni­ko­wa­tych, któ­re­go larwy że­ru­ją pod korą zdro­wych drzew, to­cząc chod­ni­ki


SJP.pl


bielony

1. ma­lo­wać mle­kiem wa­pien­nym świe­że tynki, płoty itp.; biał­ko­wać;
2. pod­da­wać pro­ce­so­wi usz­la­chet­nia­nia różne pro­duk­ty, przez pod­nie­sie­nie ich stop­nia bia­ło­ści lub be­zbarw­no­ści;
3. po­kry­wać przed­mio­ty me­ta­lo­we po­wło­ką cyny


SJP.pl


bielowy

do­ty­czą­cy bielu (zew­nętrz­nych, ja­śniej­szych sło­jów rocz­nych drze­wa)


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy bielu w drew­nie

Wiktionary

Bie­lo­wy – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie pod­kar­pac­kim, w po­wie­cie dę­bic­kim, w gmi­nie Pilz­no. Ma sta­tus so­łect­wa. Leży w do­li­nie Wi­sło­ki nad po­to­kiem Bie­law­ka.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa tar­now­skie­go.

W miej­sco­wo­ści znaj­du­je się ka­pli­ca pod wez­wa­niem Bo­że­go Mi­ło­sier­dzia na­le­żą­ca do Pa­ra­fii św. Jana Chrzci­cie­la w Pilź­nie, poś­wię­co­na 18 grud­nia 1994 r..

Wikipedia

Synonimy:

 (1.1) bielasty

Wiktionary


bielsk

nazwa kilku wsi w Pol­sce


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wieś na Ukra­i­nie, w re­jo­nie ko­te­lew­skim ob­wo­du poł­taw­skie­go

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bielsk – wieś w woj. ku­jaw­sko-po­mor­skim, w pow. go­lub­sko-do­brzyń­skim, w gmi­nie Ko­wa­le­wo Po­mor­skie
  • Bielsk – wieś w woj. ma­zo­wiec­kim, w pow. płoc­kim, w gmi­nie Bielsk
  • Bielsk – wieś w woj. po­mor­skim, w pow. tczew­skim, w gmi­nie Mo­rze­szczyn
  • Bielsk – gmina
  • Bielsk – gro­ma­da
  • Bielsk – naj­więk­sze gro­dzi­sko z okre­su scy­tyj­skie­go we wschod­niej Eu­ro­pie
  • Bielsk – wieś w ob­wo­dzie ró­wień­skim, w re­jo­nie sar­neń­skim, w hro­ma­dzie Ro­kit­no
  • Bielsk – obocz­na nazwa je­zio­ra Biel­sko w woj. wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie zło­tow­skim, w gmi­nie Za­krze­wo
  • Bielsk Pod­la­ski
  • Biel­sko-Biała
  • Biel­sko

Wikipedia

Powiązane:

 przym. bielski

 rzecz. bielszczanka ż.

Wiktionary


bielski

1. przy­miot­nik od: Bielsk;
2. przy­miot­nik od: Bielsk Pod­la­ski; pod­la­sko­biel­ski;
3. przy­miot­nik od: Biel­sko-Biała; biel­sko-bial­ski


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) od­no­szą­cy się do Biel­ska lub Biel­ska Pod­la­skie­go, zwią­za­ny z Biel­skiem lub z Biel­skiem Pod­la­skim

 (1.2) przym. od Biel­sko-Biała

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Biel­ski (naz­wi­sko)
  • Biel­ski (herb ba­ro­now­ski)
  • Biel­ski (herb ksią­żę­cy)

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Za oknem po­cią­gu mi­gnę­ła nam tylko biel­ska lo­ko­mo­ty­wow­nia.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bielsko n., Bielsk mrz., bielszczanin mos., bielszczanka ż.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.2) bielsko-bialski

Wiktionary


bielskie

1. przy­miot­nik od: Bielsk;
2. przy­miot­nik od: Bielsk Pod­la­ski; pod­la­sko­biel­ski;
3. przy­miot­nik od: Biel­sko-Biała; biel­sko-bial­ski


SJP.pl

Zo­bacz też: Biel­skie (Bia­ło­ruś).

Biel­skie (daw­niej: niem. "Bil­sken") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim, w po­wie­cie gi­życ­kim, w gmi­nie Miłki.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa su­wal­skie­go.

Wikipedia


bielsko

1. przy­miot­nik od: Bielsk;
2. przy­miot­nik od: Bielsk Pod­la­ski; pod­la­sko­biel­ski;
3. przy­miot­nik od: Biel­sko-Biała; biel­sko-bial­ski


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. daw­niej mia­sto, a obec­nie część Biel­ska-Bia­łej;

 (1.2) geogr. to­po­nim od­po­wia­da­ją­cy czte­rem wsiom w Pol­sce;

 (1.3) pot. geogr. Biel­sko-Biała

Wiktionary

Biel­sko (śl. "Biyl­sko", Bílsko, Bie­litz) – dawne mia­sto na Ślą­sku Cie­szyń­skim, po­ło­żo­ne na lewym brze­gu Bia­łej, które 1 stycz­nia 1951 roku zo­sta­ło po­łą­czo­ne z ma­ło­pol­ską Białą Kra­kow­ską w jeden or­ga­nizm pod nazwą Biel­sko-Biała.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Mój dzia­dek po­cho­dzi z Biel­ska, dzi­siej­szej czę­ści Biel­ska-Bia­łej.

 (1.2) W Pol­sce są czte­ry wsie o naz­wie Biel­sko.

 (1.3) Może w środę sko­czy­my do Biel­ska do ga­le­rii?

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲjɛlskɔ, AS: bʹi ̯elsko

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bielszczanin mos., bielszczanka ż.

 przym. bielski

Wiktionary


bielsko-bialski

przy­miot­nik od: Biel­sko-Biała; biel­ski


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Biel­skiem-Białą

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bielsko-Biała n.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bielski

Wiktionary


bielsko-biała

mia­sto w wo­je­wództ­wie ślą­skim


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. adm. mia­sto w po­łud­nio­wej Pol­sce, w wo­je­wództ­wie ślą­skim;

Wiktionary

}|-

Biel­sko-Biała ( Bílsko-Bělá, Bie­litz-Biala) – mia­sto na pra­wach po­wia­tu w po­łud­nio­wej Pol­sce, w wo­je­wództ­wie ślą­skim, na Po­gó­rzu Ślą­skim, u stóp Be­ski­du Ma­łe­go i Be­ski­du Ślą­skie­go, nad rzeką Białą i jej do­pły­wa­mi. Jest sie­dzi­bą władz po­wia­tu biel­skie­go, Eu­ro­re­gio­nu Be­ski­dy, die­cez­ji biel­sko-ży­wiec­kiej Ko­ścio­ła rzym­sko­ka­to­lic­kie­go i die­cez­ji cie­szyń­skiej Ko­ścio­ła ewan­ge­lic­ko-augs­bur­skie­go, a także głów­nym mia­stem aglo­me­ra­cji biel­skiej i cen­tral­nym oś­rod­kiem Biel­skie­go Okrę­gu Prze­my­sło­we­go.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Mój przy­ja­ciel miesz­ka w Biel­sku-Bia­łej (nie: Biel­sko-Bia­łej).

 (1.1) Tuż za Biel­skiem-Białą za­bra­kło nam pa­li­wa.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲjɛlskɔ‿ˈbʲjawa, AS: bʹi ̯elsko‿bʹi ̯au̯a

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bielsko-bialski

Wiktionary


bielszczanin

miesz­ka­niec Biel­ska-Bia­łej, Biel­ska lub Biel­ska Pod­la­skie­go


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Biel­ska-Bia­łej

 (1.2) miesz­ka­niec Biel­ska Pod­la­skie­go

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲjɛlʃˈt͡ʃãɲĩn, AS: bʹi ̯elščãńĩn

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bielsko n.

:: fż. bielszczanka ż.

 przym. bielski

Wiktionary


bielszczanka

miesz­kan­ka Biel­ska-Bia­łej, Biel­ska lub Biel­ska Pod­la­skie­go


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Biel­ska-Bia­łej

 (1.2) miesz­kan­ka Biel­ska Pod­la­skie­go

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲjɛlʃˈt͡ʃãnka, AS: bʹi ̯elščãnka

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bielsko n., Bielsk m.

:: fm. bielszczanin m.

 przym. bielski

Wiktionary


bielszczyzna

wieś w Pol­sce


SJP.pl

Biel­szczyz­na – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie pod­la­skim, w po­wie­cie haj­now­skim, w gmi­nie Haj­nów­ka.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa bia­ło­stoc­kie­go.

We­dług stanu z 31 grud­nia 2012 miesz­ka­ło tu 43 sta­łych miesz­kań­ców.

Wikipedia


bielszowice

jedna z dziel­nic Rudy Ślą­skiej, z ko­pal­nią węgla ka­mien­ne­go


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. część mia­sta Ruda Ślą­ska w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie ślą­skim;

Wiktionary

Biel­szo­wi­ce (niem. "Biels­cho­witz") – dziel­ni­ca Rudy Ślą­skiej, którą we­dług da­nych z 2006 roku za­miesz­ki­wa­ło 9505 osób. Go­dłem Biel­szo­wic jest skrzy­żo­wa­ny topór z sie­kie­rą.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Miesz­ka­jąc w Biel­szo­wi­cach, mie­li­śmy bar­dzo bli­sko do szko­ły.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bielszowiczanin mos., bielszowiczanka ż.

 przym. bielszowicki

Wiktionary


bielszowicki

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) od­no­szą­cy się do Biel­szo­wic, zwią­za­ny z Biel­szo­wi­ca­mi

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Spra­wa roz­le­wi­ska Po­to­ku Biel­szo­wic­kie­go elek­try­zu­je opi­nię spo­łecz­ną od mie­się­cy.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bielszowice lm nm., bielszowiczanin mos., bielszowiczanka ż.

Wiktionary


bielszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: biały


SJP.pl


bieluchny

zdrob­nie­nie od: biały; bia­luch­ny, bia­lut­ki (bie­lut­ki), bia­luś­ki (bie­luś­ki)


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) odz­na­cza­ją­cy się niez­wy­kle czy­stą, in­ten­syw­ną bielą; cał­ko­wi­cie biały

 (1.2) daw. wy­jąt­ko­wo jasny w od­nie­sie­niu do kar­na­cji ludz­kie­go ciała; nadz­wy­czaj­nie blady

 (1.3) daw. przen. po­zba­wio­ny grze­chu i winy; mo­ral­nie nie­ska­la­ny

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Ja Ka­wal­ca za­wsze po­rów­nu­ję do… chle­ba. On jest jak chleb, jaki moja matka pie­kła na świę­ta - cie­pły, bie­luch­ny chleb.

 (1.1) Pa­mię­ta, że kie­dyś w oknach wie­sza­ła bie­luch­ne fi­ran­ki i przy „Spor­tach” oraz szklan­ce kawy po tu­rec­ku oma­wia­ła z są­siad­ką se­rial o nie­wol­ni­cy Isa­u­rze.

 (1.1) Mó­wi­ły już mało wiele nawet przy obie­dzie, któ­ren Hanka ka­za­ła podać na ganku, bo słoń­ce się już cał­kiem wy­kry­ło, cały świat się roz­ja­śnił, a wszyst­kie dachy i drze­wa kwit­ną­ce, kiej tym bie­luch­nym śnie­giem przy­pró­szo­ne - pła­wi­ły się w przej­rzy­stym, pach­ną­cym po­wie­trzu.

 (1.2) Nie do dźwi­ga­nia to te bie­luch­ne rącz­ki, nie do dźwi­ga­nia te strze­li­ste ple­czy­ki. Jakoś Bóg da, że i sam po­ra­dzę, jeno wy­po­czy­wać czę­sto muszę…

 (1.2) Jasio krzy­czał je­szcze cosik do sióstr, bu­czą­cych pod domem, a pa­trzał jeno na nią jedną: w jej modre, zwil­got­nia­łe oczy, kieby ten dzień ma­jo­wy bar­dzo cudne; na jej głowę jasną, ople­cio­ną war­ko­cza­mi [...] na jej twarz bie­luch­ną i tak ślicz­ną, iż do róży pol­nej po­dob­ną.

 (1.2) Była to pię­kna blon­dyn­ka, od lat trzech do­pie­ro za­męż­na, któ­rej puder modny bar­dzo był do twa­rzy — bie­luch­na, świe­ża, ru­mia­na, rzekł­byś, ła­god­na jak ba­ra­nek.

 (1.3) Wów­czas po­ru­szy­ło się we mnie ku niéj serce i chcia­łem ją do łona mego gar­nąć, ale zaraz Ma­ry­sia bie­luch­na sta­nę­ła prze­dem­ną i grzesz­na myśl precz od­le­cia­ła.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biały mos., biel ż., białość ż., biela ż., bielka ż., bielec mrz.

 przym. biały, bialuchny, bieluczki, bielusi, bieluśki, bielusieńki, bialusieńki, bielusienieczki, bielutki, bialutki, bieluteńki, bialuteńki, bielutenieczki

 przysł. biało, bieluchno, bialuchno, bieluczko, bielusio, bieluśko, bielusieńko, bialusieńko, bielusienieczko, bielutko, bialutko, bieluteńko, bielutenieczko

 czas. bielić ndk., wybielić dk., pobielić dk., ubielić dk.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bielusieńki, bieluśki, bieluteńki, bielutki, bielusi; rzad. war. bialuchny

Wiktionary


bielusieńki

zdrob­nie­nie od: bie­lu­si


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) pot. zdrobn. od: biały

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲjɛluˈɕɛ̇̃ɲci, AS: bʹi ̯eluśė̃ńḱi

Wiktionary

Powiązane:

 czas. bielić

 przym. biały, bieluchny

 rzecz. biały mos.

Wiktionary


bieluteńki

zdrob­nie­nie od: bie­lut­ki


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) pot. zdrobn. od: biały

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Błę­kit­ne niebo i lśnią­ce na ho­ry­zon­cie bie­lu­teń­kie ta­trzań­skie szczy­ty.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲjɛluˈtɛ̃ɲci, AS: bʹi ̯elutẽńḱi

Wiktionary

Powiązane:

 przym. biały

 rzecz. biały mrz./mos.

Wiktionary


bielutki

zdrob­nie­nie od: biały; bia­luch­ny (bie­luch­ny), bia­lut­ki, bia­luś­ki (bie­luś­ki)


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) zdrobn. od: biały

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Pa­mię­tam, że raz przy­nio­sła mi pie­roż­ków, ta­kich ma­leń­kich i bie­lut­kich.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲjɛˈlutʲci, AS: bʹi ̯elutʹḱi

Wiktionary

Powiązane:

 przym. biały

 rzecz. biały mrz./mos.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bialuśki, bieluśki, bialutki

Wiktionary


bieluń

bie­luń dzię­dzie­rza­wa - sil­nie tru­ją­ca ro­śli­na jed­no­rocz­na z ro­dzi­ny psian­ko­wa­tych, sto­so­wa­na w lecz­nict­wie; da­tu­ra


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) bot. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Da­tu­ra|L.|ref=tak., ro­dzaj tru­ją­cych ro­ślin z ro­dzi­ny psian­ko­wa­tych

Wiktionary

Bie­luń ("Da­tu­ra" L.) – ro­dzaj z ro­dzi­ny psian­ko­wa­tych. Obej­mu­je około 10–13 ga­tun­ków. Ro­śli­ny te po­cho­dzą z Ame­ry­ki Po­łud­nio­wej i po­łud­nio­wej czę­ści Ame­ry­ki Pół­noc­nej, przy czym "Da­tu­ra ferox" praw­do­po­dob­nie jest ro­dzi­ma dla ob­sza­ru Chin. Nazwa "da­tu­ra" po­cho­dzi z ję­zy­ka hindi – "dhatūrā" (‘bie­luń dzię­dzie­rza­wa’).

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Bie­luń jest ro­śli­ną sil­nie tru­ją­cą – za­wie­ra al­ka­lo­i­dy tro­pa­no­we.

Wiktionary

Powiązane:

 czas. bielić

Wiktionary


bieluśki

zdrob­nie­nie od: biały; bia­luch­ny (bie­luch­ny), bia­lut­ki (bie­lut­ki), bia­luś­ki


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) pot. zdrobn. od: biały

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Wrzas­kli­we, wy­ga­da­ne prze­kup­ki w spód­ni­cach sztyw­nych od kroch­ma­lu i wy­so­kich bie­luś­kich czep­kach.

 (1.1) Dla­cze­go lu­bi­my na ten przy­kład mi­luś­kie, bie­luś­kie kró­licz­ki, a nie lu­bi­my pa­jącz­ków?

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲjɛˈluɕci, AS: bʹi ̯eluśḱi

Wiktionary

Powiązane:

 czas. bielić

 przym. biały, bieluchny

 rzecz. biały mos.

Wiktionary


bienduszka

wieś w Pol­sce


SJP.pl

Bien­dusz­ka – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie pod­la­skim, w po­wie­cie łom­żyń­skim, w gmi­nie Zbój­na.

Wier­ni ko­ścio­ła rzym­sko­ka­to­lic­kie­go na­le­żą do pa­ra­fii św. Anny w Dą­brów­ce k. Ostro­łę­ki.

Wikipedia


bieniak

naz­wi­sko


SJP.pl


bienias

naz­wi­sko


SJP.pl

Bie­nias – pol­skie naz­wi­sko odi­mien­ne, po­cho­dzą­ce od zdrob­nień imion Be­ne­dykt (od ła­ciń­skie­go wy­ra­zu "be­ne­dic­tus" - bło­go­sła­wio­ny ("bene" ‘do­brze’ i "dico, -ere" ‘mówić’) lub Be­nia­min.

Wikipedia


bieniasz

naz­wi­sko


SJP.pl

Bie­niasz − pol­skie naz­wi­sko. Na po­cząt­ku lat 90. XX wieku w Pol­sce no­si­ło je 1300 osób. Obec­nie w Pol­sce nosi je 1661 osób. Póź­niej­sza wer­sją naz­wi­ska, wzmian­ko­wa­ną po raz pier­wszy w 1744 roku jest forma Bie­nias.

Naz­wi­sko Bie­niasz w po­wia­tach i mia­stach.

Osoby o naz­wi­sku Bie­niasz za­miesz­ku­ją 137 po­wia­tów i miast. Naj­wię­cej za­mel­do­wa­nych jest w Łań­cu­cie, a do­kład­nie 254.

Wikipedia


bieniaszowice

Bie­nia­szo­wi­ce – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­ło­pol­skim, w po­wie­cie dą­brow­skim, w gmi­nie Grę­bo­szów na pra­wym brze­gu Du­naj­ca.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa tar­now­skie­go.

Wikipedia


bienice

Bie­ni­ce – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie ło­be­skim, w gmi­nie Dobra.

Wikipedia


bieniec

wieś w wo­je­wództ­wie łódz­kim


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bie­niec – ko­lo­nia w woj. dol­no­ślą­skim, w pow. bo­le­sła­wiec­kim, w gmi­nie No­wo­gro­dziec
  • Bie­niec – wieś w woj. łódz­kim, w pow. wie­luń­skim, w gmi­nie Pąt­nów

Wikipedia


bieniecki

naz­wi­sko


SJP.pl


bieniek

naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • An­drzej Bie­niek – pol­ski eko­no­mi­sta i żoł­nierz
  • Ju­liusz Bie­niek – rzym­sko­ka­to­lic­ki du­chow­ny
  • Ma­riusz Bie­niek – pol­ski sko­czek spa­do­chro­no­wy
  • Ma­te­usz Bie­niek – pol­ski siat­karz
  • Mie­czy­sław Bie­niek – pol­ski woj­sko­wy
  • Piotr Bie­niek – pol­ski ar­ty­sta fo­to­graf

Wikipedia


bieniewice

Bie­nie­wi­ce – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie war­szaw­skim za­chod­nim, w gmi­nie Bło­nie. Leży w obrę­bie przy­stan­ku Wi­ta­nów na linii ko­le­jo­wej nr 3.

Na te­re­nie wsi ut­wo­rzo­no dwa so­łect­wa "Bie­nie­wi­ce" i "Wi­ta­nów".

Wieś szla­chec­ka po­ło­żo­na była w dru­giej po­ło­wie XVI wieku w po­wie­cie so­cha­czew­skim ziemi so­cha­czew­skiej wo­je­wództ­wa raw­skie­go.

Wikipedia


bieniewiec

wieś w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim


SJP.pl

Bie­nie­wiec – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie gro­dzi­skim, w gmi­nie Żabia Wola.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa skier­nie­wic­kie­go.

Wikipedia


bieniewo

Bie­nie­wo (niem. "Be­nern") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim, w po­wie­cie lidz­bar­skim, w gmi­nie Lu­bo­mi­no.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa olsz­tyń­skie­go. Wieś znaj­du­je się w hi­sto­rycz­nym re­gio­nie War­mia.

Wikipedia


bieniewski

naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Hie­ro­nim Bie­niew­ski – pol­ski szlach­cic, urzęd­nik sta­ro­pol­ski
  • Marek Bie­niew­ski – pol­ski ar­chi­tekt
  • Sta­ni­sław Ka­zi­mierz Bie­niew­ski – pol­ski szlach­cic, dy­plo­ma­ta, urzęd­nik sta­ro­pol­ski

Wikipedia


bieniądzice

Bie­nią­dzi­ce – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie łódz­kim, w po­wie­cie wie­luń­skim, w gmi­nie Wie­luń.

Wikipedia


bieniędzice

Bie­nię­dzi­ce – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie ra­dom­skim, w gmi­nie Wo­la­nów. Ma sta­tus so­łect­wa.

W skład so­łect­wa "Bie­nię­dzi­ce" wcho­dzi także wieś "Mi­cha­łów".

Pry­wat­na wieś szla­chec­ka, po­ło­żo­na była w dru­giej po­ło­wie XVI wieku w po­wie­cie ra­dom­skim wo­je­wództ­wa san­do­mier­skie­go. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa ra­dom­skie­go.

Wikipedia


biennale

wy­sta­wa ar­ty­stycz­na od­by­wa­ją­ca się co dwa lata


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) książk. wy­da­rze­nie ar­ty­stycz­ne (wy­sta­wa, fe­sti­wal) od­by­wa­ją­ce się co dwa lata lub trwa­ją­ce dwa lata

Wiktionary

Bien­na­le (z wł. „dwu­let­ni”) – wy­da­rze­nie, naj­czę­ściej im­pre­za ar­ty­stycz­na, ma­ją­ca miej­sce co dwa lata. Bien­na­le mają zaz­wy­czaj cha­rak­ter mię­dzy­na­ro­do­wy. Wyraz ten wy­wo­dzi się z ję­zy­ka wło­skie­go, w któ­rym kon­ty­nu­u­je ła­ciń­ską formę "bien­na­lis" po­cho­dzą­cą od "bien­nium" o zna­cze­niu „okres dwu­let­ni”. "Bien­nium" to kom­po­zy­cja zło­żo­na z cząst­ki "bi-" w zna­cze­niu „dwa” oraz ele­men­tu "-en­nium" od "annus" „rok”.

Wikipedia

Wymowa:

IPA: bʲjɛ̃nˈːalɛ, AS: bʹi ̯ẽ•nale

Wiktionary


biennium

[czy­taj: bi-eńjum] okres dwu­let­ni


SJP.pl


bierawa

wieś w Pol­sce


SJP.pl

Bie­ra­wa ( Bi­ra­wa, do­dat­ko­wa nazwa w j. niem. Bi­ra­wa) – wieś gmin­na w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie opol­skim, w po­wie­cie kę­dzie­rzyń­sko-ko­ziel­skim, w gmi­nie Bie­ra­wa (któ­rej jest sie­dzi­bą). Leży na Gór­nym Ślą­sku.

W la­tach 1954–1972 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Bie­ra­wa.

Wikipedia


bierawski

przy­miot­nik od: Bie­ra­wa


SJP.pl


bierco

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) zo­o­techn. gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. or­czyk

 (1.2) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. wie­szak rzeź­ni­czy

Wiktionary


bierdiajew

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Ni­ko­łaj Bier­dia­jew (ur. 1874, zm. 1948) – ro­syj­ski fi­lo­zof
  • Wa­le­rian Bier­dia­jew (ur. 1885, zm. 1956) – pol­ski dy­ry­gent

Wikipedia


bierdzany

wieś w wo­je­wództ­wie opol­skim


SJP.pl

Zo­bacz też: Bier­dza­ny w in­nych zna­cze­niach tej nazwy.

Bier­dza­ny ( Bier­dzan, do­dat­ko­wa nazwa w Bier­dzan) – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie opol­skim, w po­wie­cie opol­skim, w gmi­nie Tu­ra­wa, przy dro­dze kra­jo­wej nr 45 z Wie­lu­nia do Opola.

W la­tach 1975–1998 wieś po­ło­żo­na była w ów­czes­nym woj. opol­skim.

Wikipedia


bieriezniki

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) geogr. adm. mia­sto w Rosji, w Kraju Perm­skim, na lewym brze­gu Kamy;

Wiktionary

Zo­bacz też: Bie­riez­ni­ki (obwód cze­la­biń­ski).

Bie­riez­ni­ki ( Березники) – mia­sto w Rosji, w Kraju Perm­skim, na lewym brze­gu Kamy. W 2020 roku li­czy­ło ok. 156,5 tys. miesz­kań­ców. Oś­ro­dek prze­my­słu che­micz­ne­go (m.in. pro­duk­cja sody, na­wo­zów sztucz­nych, amo­nia­ku, sa­le­try amo­no­wej, sa­le­try so­do­wej, gąbki ty­ta­no­wej oraz farb i barw­ni­ków), elek­tro­tech­nicz­ne­go, me­ta­lo­we­go, lek­kie­go, spo­żyw­cze­go i ma­te­ria­łów bu­dow­la­nych; w mie­ście dzia­ła także port rzecz­ny.

Wikipedia

Powiązane:

 przym. bierieznikowski

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) war. Bierezniki

Wiktionary


bierieznikowski

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Bie­riez­ni­ka­mi, do­ty­czą­cy Bie­riez­nik

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) W re­jo­nie bie­riez­ni­kow­skim na Uralu w marcu 1931 r. wy­pie­ka­no „chleb" skła­da­ją­cy się w 90% z tro­cin.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bieriezniki nmos.

Wiktionary


bieriezowski

naz­wi­sko


SJP.pl


bierka

1. pa­ty­czek do bie­rek;
2. fi­gu­ra lub pio­nek w sza­chach


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pa­ty­czek do bie­rek

 (1.2) szach. pion sza­cho­wy lub war­ca­bo­wy

 (1.3) daw. kost­ka, los

 (1.4) ryb. pa­ty­czek po­ma­ga­ją­cy za­cho­wać stałą wiel­kość oczka przy dzia­niu sieci

 (1.5) zo­o­techn. gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. rasa owiec wa­ła­skich

 (1.6) zo­o­techn. gw-pl|Ży­wiec. owca, która nie zo­sta­ła za­płod­nio­na

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Pe­tro­ne­la po­zbie­ra­ła bier­ki z po­dło­gi.

 (1.2) Gra­jąc w war­ca­by uży­wa­my trzy­dzie­stu dwóch bie­rek.

 (1.3) Rzuć los! Pokaż czyja lep­sza bier­ka!

 (1.4) Po­dłu­bał bier­ką i sieć była jak ta lala.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bierki nmos.

 czas. brać ndk.

Wiktionary


bierki

po­pu­lar­na gra po­le­ga­ją­ca na wy­cią­ga­niu po­je­dyn­cze­go pa­tycz­ka (bier­ki) ze stosu, nie po­ru­sza­jąc przy tym po­zo­sta­ły­mi bier­ka­mi


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) gra po­le­ga­ją­ca na pod­no­sze­niu uprzed­nio roz­sy­pa­nych pa­tycz­ków (bie­rek) tak, aby nie po­ru­szyć in­nych;

Wiktionary

Bier­ki – gra to­wa­rzy­ska po­pu­lar­na od XVIII wieku po­le­ga­ją­ca na zbie­ra­niu po­je­dyn­czych pa­tycz­ków róż­nią­cych się kształ­tem z be­zład­nie roz­rzu­co­ne­go stosu, bez po­ru­sze­nia po­zo­sta­łych. Ćwi­czy silną wolę, kon­cen­tra­cję, zręcz­ność. Wy­gry­wa ten gracz, który uzy­ska naj­więk­szą licz­bę punk­tów, na­li­cza­nych we­dług ro­dza­ju i licz­by ze­bra­nych pa­tycz­ków. Przy zdo­by­wa­niu pa­tycz­ków można po­słu­żyć się już ze­bra­ny­mi. Znana była jako gra wy­rocz­nia ple­mio­nom ger­mań­skim już 2000 lat temu. Na ze­staw bie­rek skła­da­ją się:

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Wie­czo­ra­mi gra­li­śmy za­wsze w bier­ki.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲjɛrʲci, AS: bʹi ̯erʹḱi

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bierka ż.

Wiktionary


bierkowice

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bier­ko­wi­ce – część mia­sta i dziel­ni­ca Opola
  • Bier­ko­wi­ce – wieś w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie kłodz­kim, w gmi­nie Kłodz­ko
  • Bier­ko­wi­ce – gro­ma­da
  • Bier­ko­wi­ce – przy­sta­nek ko­le­jo­wy w Bier­ko­wi­cach w po­wie­cie kłodz­kim

Wikipedia


bierkowiec

dawna ro­syj­ska jed­nost­ka cię­ża­ru równa dzie­się­ciu pudom (ok. 164 kg); ber­ko­wiec


SJP.pl


bierkowo

wieś w wo­je­wództ­wie po­mor­skim


SJP.pl

Bier­ko­wo (kaszb. "Biérkòwò", Bir­kow) – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie słup­skim, w gmi­nie Re­dzi­ko­wo. Ma sta­tus so­łect­wa.

W skład so­łect­wa "Bier­ko­wo" wcho­dzi rów­nież miej­sco­wość Mied­nik.

Wieś jest zbu­do­wa­na na pla­nie uli­ców­ki, z głów­ną za­bu­do­wą zo­gni­sko­wa­ną o 700 m na po­łud­nie od gmin­nej drogi Słupsk – Dar­ło­wo, bę­dą­cej prze­dłu­że­niem słup­skiej ul.

Wikipedia


biernacice

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bier­na­ci­ce – wieś w woj. dol­no­ślą­skim, w pow. ząb­ko­wic­kim, w gmi­nie Zię­bi­ce
  • Bier­na­ci­ce – wieś w woj. łódz­kim, w pow. pod­dę­bic­kim, w gmi­nie Wart­ko­wi­ce
    • Bier­na­ci­ce – gro­ma­da
    • Bier­na­ci­ce – dawna gmina
  • Bier­na­ci­ce – wieś w woj. wiel­ko­pol­skim, w pow. ostrow­skim, w gmi­nie Sie­ro­sze­wi­ce
  • Bern­stadt auf dem Eigen – Hi­sto­rycz­na nazwa miej­sco­wo­ści w Niem­czech

Wikipedia


biernacik

naz­wi­sko


SJP.pl


biernacki

naz­wi­sko


SJP.pl

Bier­nac­ki, Bier­nac­ka – pol­skie naz­wi­sko, w Pol­sce nosi je ok. 13 tys. osób.

Wikipedia


biernat

1. imię mę­skie;
2. naz­wi­sko


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) stpol. imię|pol­ski|m.

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Agata Bier­nat (ur. 1989) – pol­ska mo­del­ka
  • An­drzej Bier­nat (po­li­tyk) (ur. 1960) – pol­ski po­li­tyk, poseł
  • An­drzej Bier­nat (lek­ko­at­le­ta) (1928–2007) – pol­ski lek­ko­at­le­ta
  • An­drzej Bier­nat (hi­sto­ryk) (ur. 1949) – pol­ski hi­sto­ryk, ar­chi­wi­sta
  • Bier­nat z Lu­bli­na (ok. 1460-ok. 1529) – pol­ski re­ne­san­so­wy poeta
  • Do­mi­ni­ka Bier­nat (ur. 1982) – ak­tor­ka
  • Ger­tru­da Bier­nat (1923–2016) – pa­le­on­to­loż­ka
  • Jad­wi­ga Bier­nat (1936–2022) – po­li­tyk PRL
  • Ja­ro­sław Bier­nat (1960–2019) – pol­ski pił­karz
  • Pa­u­li­na Bier­nat (ur. 1986) – pol­ska tan­cer­ka
  • Sta­ni­sław Bier­nat (ur. 1949) – pol­ski praw­nik

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ˈbʲjɛrnat, AS: bʹi ̯ernat

Wiktionary


biernatki

nazwa kilku wsi w Pol­sce


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bier­nat­ki – wieś w woj. dol­no­ślą­skim, w pow. ja­wor­skim, w gmi­nie Wą­dro­że Wiel­kie
  • Bier­nat­ki – część wsi Ka­li­ska, w woj. ku­jaw­sko-po­mor­skim, w pow. włoc­ław­skim, w gmi­nie Lu­bień Ku­jaw­ski
  • Bier­nat­ki – wieś w woj. ku­jaw­sko-po­mor­skim, w pow. włoc­ław­skim, w gmi­nie Lu­bra­niec
  • Bier­nat­ki – wieś w woj. pod­la­skim, w pow. au­gu­stow­skim, w gmi­nie Au­gu­stów
  • Bier­nat­ki – osada w woj. war­miń­sko-ma­zur­skim, w pow. ostródz­kim, w gmi­nie Mi­ła­ko­wo
  • Bier­nat­ki – wieś w woj. wiel­ko­pol­skim, w pow. ka­li­skim, w gmi­nie Że­laz­ków
  • Bier­nat­ki – wieś w woj. wiel­ko­pol­skim, w pow. poz­nań­skim, w gmi­nie Kór­nik
  • Bier­nat­ki – nie­ist­nie­ją­cy przy­sta­nek ko­le­jo­wy w Bier­nat­kach, w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim

Wikipedia


biernia

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) stpol. po­da­tek, da­ni­na, opła­ta

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲjɛrʲɲa, AS: bʹi ̯erʹńa

Wiktionary


biernie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) bez żad­nej ini­cja­ty­wy

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Więk­szość pro­wa­dzi osia­dły tryb życia, choć niek­tó­re są bier­nie prze­no­szo­ne przez wodę.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbjɛr.ɲɛ

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biernik mrz., branie n., bierność ż.

 przym. bierny

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bezczynnie, nieaktywnie, pasywnie

Wiktionary


bierniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: bier­nie


SJP.pl


bierniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: bier­ny


SJP.pl


biernik

ac­cu­sa­ti­vus, aku­za­ti­wus, aku­za­tyw; w ję­zy­koz­naw­stwie:
1. czwar­ty przy­pa­dek w pol­skiej de­kli­na­cji, od­po­wia­da­ją­cy na py­ta­nia: kogo? co?, który w zda­niu pełni funk­cję do­peł­nie­nia bliż­sze­go;
2. forma wy­ra­zo­wa tego przy­pad­ka


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gram. czwar­ty przy­pa­dek de­kli­na­cji, od­po­wia­da na py­ta­nia: kogo? co?;

Wiktionary

na­le­ży do­pra­co­wać:

"przed­sta­wio­no sy­tu­a­cję tylko z per­spek­ty­wy – ". Pomóż po­pra­wić.

Bier­nik ( ac­cu­sa­ti­vus) – czwar­ty przy­pa­dek de­kli­na­cji.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) W tym zda­niu żaden wyraz nie jest w bier­ni­ku.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲjɛrʲɲik, AS: bʹi ̯erʹńik

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bierność

 przym. bierny, biernikowy

 przysł. biernie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) akuzatyw

Wiktionary


biernikowy

→ bier­nik


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) gram. do­ty­czą­cy bier­ni­ka

Wiktionary

Patrz:

biernik

Wymowa:

IPA: ˌbʲjɛrʲɲiˈkɔvɨ, AS: bʹi ̯erʹńikovy

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biernik m.

Wiktionary


bierność

1. brak za­an­ga­żo­wa­nia, ini­cja­ty­wy; obo­jęt­ność;
2. w che­mii: brak zdol­no­ści pier­wiast­ków lub związ­ków che­micz­nych do wcho­dze­nia w re­ak­cje che­micz­ne; bier­ność che­micz­na


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) brak ini­cja­ty­wy

 (1.2) chem. niew­cho­dze­nie w re­ak­cje che­micz­ne

Wiktionary

Bier­ność, pa­syw­ność (nłac. "pas­si­vi­tas") – w me­ta­fi­zy­ce cecha tego, co pod­le­ga lub może pod­le­gać dzia­ła­niu. Ter­mi­nem "bier­ność" okre­śla się al­ter­na­tyw­nie doz­na­wa­nie dzia­ła­nia – jest ono jedną z ka­te­go­rii Ary­sto­te­le­sow­skich (πάσχειν, "pas­che­in").

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) To oczy­wi­ste, że na­le­ży sprze­ci­wiać się nie­spra­wied­li­wo­ści i bier­no­ści.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲjɛrnɔɕt͡ɕ, AS: bʹi ̯erność

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biernik m.

 przym. bierny

 przysł. biernie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) apatia, apatyczność, bezczynność, bezwolność, gnuśność, indyferentyzm, indyferencja, obojętność, pasywność

 (1.2) obojętność

Wiktionary


bierny

obo­jęt­ny, nie prze­ja­wia­ją­cy ak­tyw­no­ści


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) nie­wy­ka­zu­ją­cy ini­cja­ty­wy

 (1.2) chem. nie­bio­rą­cy udzia­łu w re­ak­cjach

 (1.3) gram. zwią­za­ny ze stro­ną bier­ną

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) ''Win­kel­rie­dyzm ro­man­tycz­ny kwe­stio­no­wał cier­pie­nie i bier­ną mękę me­sja­niz­mu (…)

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲjɛrnɨ, AS: bʹi ̯erny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bierność ż., biernik m.

 przysł. biernie

Wiktionary


biernów

wieś w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim


SJP.pl

Bier­nów ( Qu­is­ber­now) – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie świd­wiń­skim, w gmi­nie Rą­bi­no.

Kil­ka­set me­trów na wschód od Bier­no­wa pły­nie stru­ga Bu­ko­wa.

Wikipedia


bieroński

naz­wi­sko


SJP.pl


biertowice

Bier­to­wi­ce – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­ło­pol­skim, po­wie­cie my­śle­nic­kim, gmi­nie Suł­ko­wi­ce.

W la­tach 1959–68 w gra­ni­cach osied­la Suł­ko­wi­ce. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa kra­kow­skie­go.

Wieś po­ło­żo­na jest na Po­gó­rzu Wie­lic­kim, nad rzeką Har­bu­tów­ką.

Wikipedia


bierunianin

miesz­ka­niec Bie­ru­nia (mia­sta w Pol­sce)


SJP.pl


bierunianka

miesz­kan­ka Bie­ru­nia (mia­sta w Pol­sce)


SJP.pl


bierut

naz­wi­sko, np. Bo­le­sław Bie­rut (wła­ści­wie Bo­le­sław Bier­nac­ki, 1892-1956), pol­ski dzia­łacz ko­mu­ni­stycz­ny, w la­tach 1948-1956 I se­kre­tarz KC PZPR


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­le­sław Bie­rut – pol­ski ko­mu­ni­sta
  • Jacek Bie­rut – pol­ski poeta i pro­za­ik
  • Jan Bie­rut (Chy­liń­ski) – pol­ski in­ży­nier i urzęd­nik, syn Bo­le­sła­wa
  • Ja­ni­na Gó­rzyń­ska-Bie­rut – żona Bo­le­sła­wa, pier­wsza dama Pol­ski
  • Kry­sty­na Bie­rut-Ma­mi­najsz­wi­li – pol­ska in­ży­nier ar­chi­tekt, córka Bo­le­sła­wa
  • MS Bo­le­sław Bie­rut
  • De­kret Bie­ru­ta

Wikipedia


bierutowianin

miesz­ka­niec Bie­ru­to­wa


SJP.pl


bierutowianka

miesz­kan­ka Bie­ru­to­wa


SJP.pl


bierutowice

daw­niej: Kar­pacz Górny - część mia­sta Kar­pacz


SJP.pl


bierutowski

→ Bie­ru­tów


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy Bie­ru­to­wa, zwią­za­ny z Bie­ru­to­wem

Wiktionary

Patrz:

Bierutów

Powiązane:

 rzecz. Bierutów m., bierutowianin m., bierutowianka ż.

Wiktionary


bierutyzm

to­ta­li­tar­ny sy­stem rzą­dów w okre­sie pa­no­wa­nia B. Bie­ru­ta


SJP.pl


bierutów

mia­sto w Pol­sce


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim;

Wiktionary

(do roku 1945 Bern­stadt in Schle­sien) – mia­sto w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w aglo­me­ra­cji wroc­ław­skiej, w po­wie­cie ole­śnic­kim, sie­dzi­ba gminy miej­sko-wiej­skiej Bie­ru­tów. Hi­sto­rycz­nie i ge­o­gra­ficz­nie leży na Dol­nym Ślą­sku. W la­tach 1975–1998 mia­sto ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ło do woj. wroc­ław­skie­go.

Wikipedia

Wymowa:

IPA: bʲjɛˈrutuf, AS: bʹi ̯erutuf

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bierutowianin m., bierutowianka ż.

 przym. bierutowski

Wiktionary


bieruń

mia­sto i gmina w wo­je­wództ­wie ślą­skim, w po­wie­cie bie­ruń­sko-lę­dziń­skim


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce;

Wiktionary

}|-

Bie­ruń (niem. "Berun") – mia­sto w po­łud­nio­wej Pol­sce, na Gór­nym Ślą­sku, po­ło­żo­ne w wo­je­wództ­wie ślą­skim, sie­dzi­ba władz po­wia­tu bie­ruń­sko-lę­dziń­skie­go.

We­dług da­nych Głów­ne­go Urzę­du Sta­ty­stycz­ne­go z 31 maja 2023 mia­sto miało 18 966 miesz­kań­ców.

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ˈbʲjɛrũɲ, AS: bʹi ̯erũń

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bierunianin m., bierunianka ż.

 przym. bieruński

Wiktionary


bieruński

→ Bie­ruń


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy Bie­ru­nia, zwią­za­ny z Bie­ru­niem

Wiktionary

Patrz:

Bieruń

Powiązane:

 rzecz. Bieruń m., bierunianin m., bierunianka ż.

Wiktionary


bierwion

kak­tus na­drzew­ny z ro­dzi­ny kak­tu­so­wa­tych; epi­fi­lum, fi­lo­kak­tus


SJP.pl


bierwiono

duży kawał drze­wa przez­na­czo­ny na opał; po­la­no, szcza­pa


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) pień drze­wa oczy­szczo­ny z ga­łę­zi, cza­sem także z kory

 (1.2) spory ka­wa­łek drew­na przez­na­czo­ny na opał

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Gdy poseł i pan Skrze­tu­ski za­je­cha­li przez bramę ze swymi wo­za­mi, uj­rze­li nie dwór, ale ra­czej ob­szer­ną szopę z ogrom­nych bier­wion dę­bo­wych zbitą, z wą­ski­mi, po­dob­ny­mi do strzel­nic okna­mi.

 (1.1) Brama po­tęż­na, z ta­kich­że bier­wion dę­bo­wych, da­wa­ła przej­ście na maj­dan, który cały był oto­czo­ny rowem i pa­li­sa­dą.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲjɛrˈvʲjɔ̃nɔ, AS: bʹi ̯ervʹi ̯õno

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) belka, kłoda

 (1.2) polano, kloc, szczapa

Wiktionary


bierzewice

Bie­rze­wi­ce – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie go­sty­niń­skim, w gmi­nie Go­sty­nin.

Wieś szla­chec­ka "Bie­że­je­wi­ce" po­ło­żo­na była w dru­giej po­ło­wie XVI wieku w po­wie­cie go­sty­niń­skim ziemi go­sty­niń­skiej wo­je­wództ­wa raw­skie­go. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa płoc­kie­go.

Wikipedia


bierzglin

Bierz­glin – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie wrze­siń­skim, w gmi­nie Wrze­śnia.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa poz­nań­skie­go.

Wikipedia


bierzglinek

wieś w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim


SJP.pl

Bierz­gli­nek – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie wrze­siń­skim, w gmi­nie Wrze­śnia, przy tra­sie drogi wo­je­wódz­kiej nr 442, oraz przy au­to­stra­dzie A2, która sta­no­wi frag­ment drogi mię­dzy­na­ro­do­wej E30.

Wieś gra­ni­czy bez­poś­red­nio z Wrze­śnią i przeksz­tał­ca się w jej po­łud­nio­we przed­mie­ście.

Wikipedia


bierzmo

daw­niej: zna­mię, pięt­no


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) stpol. belka

Wiktionary

Bierz­mo (nazwa obocz­na: Bierz­mo-Nowa Wieś) – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie tu­rec­kim, w gmi­nie Bru­dzew. Miej­sco­wość po­ło­żo­na jest na pół­noc­ny za­chód od Bru­dze­wa.

Sta­ro­pol­skie słowo "bierz­mo" oz­na­cza grubą belkę pod­trzy­mu­ją­cą strop.

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ˈbʲjɛʒmɔ, AS: bʹi ̯ežmo

Wiktionary


bierzmowanie

w niek­tó­rych wyz­na­niach chrze­ści­jań­skich: sa­kra­ment ma­ją­cy umoc­nić ochrz­czo­nych w wie­rze


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) rel. w Ko­ście­le ka­to­lic­kim i Cerk­wi pra­wo­sław­nej sa­kra­ment pot­wier­dze­nia doj­rza­ło­ści chrze­ści­jań­skiej;

 (1.2) od­cza­sow­ni­ko­wy od|bierz­mo­wać.

Wiktionary

Bierz­mo­wa­nie, chryz­ma­cja lub mi­ro­po­ma­za­nie – jeden z trzech sa­kra­men­tów wta­jem­ni­cze­nia chrze­ści­jań­skie­go w Ko­ście­le ka­to­lic­kim, pra­wo­sław­nym, sta­ro­ka­to­lic­kim i an­gli­kań­skim. Zgod­nie z tra­dy­cją chrze­ści­jań­ską bierz­mo­wa­nie uwa­ża­ne jest za drugi po chrzcie sa­kra­ment ini­cja­cji chrze­ści­jań­skiej.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Droga mło­dzie­ży, sa­kra­ment bierz­mo­wa­nia ma ut­wier­dzić w was wiarę, a także po­więk­szyć dary Ducha Świę­te­go!

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲjɛʒmɔˈvãɲɛ, AS: bʹi ̯ežmovãńe

Wiktionary

Powiązane:

 czas. bierzmować ndk.

Wiktionary


bierzmować

w Ko­ście­le ka­to­lic­kim: udzie­lać (udzie­lić) sa­kra­men­tu bierz­mo­wa­nia


SJP.pl

cza­sow­nik prze­chod­ni dwu­a­spek­to­wy

 (1.1) rel. udzie­lać sa­kra­men­tu bierz­mo­wa­nia

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Dzi­siaj bi­skup Jan bę­dzie bierz­mo­wać mło­dzież.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲjɛʒˈmɔvat͡ɕ, AS: bʹi ̯ežmovać

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bierzmowanie n.

Wiktionary


bierzwnicki

przy­miot­nik od: Bierzw­nik


SJP.pl


bierzwnik

1. je­zio­ro na Po­je­zie­rzu Do­bie­gniew­skim;
2. nazwa kilku miej­sco­wo­ści w Pol­sce


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bierzw­nik – je­zio­ro na Po­je­zie­rzu Do­bie­gniew­skim, po­ło­żo­ne w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie cho­szczeń­skim, w gmi­nie Bierzw­nik
  • Bierzw­nik – wieś w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie cho­szczeń­skim, w gmi­nie Bierzw­nik
  • Bierzw­nik – dawna osada w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie my­śli­bor­skim, w gmi­nie My­śli­bórz
  • Bierzw­nik – gmina wiej­ska, w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie cho­szczeń­skim
  • Bierzw­nik – gro­ma­da
  • Bierzw­nik – sta­cja ko­le­jo­wa w Bierzw­ni­ku, w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim

Wikipedia


bierzyce

wieś w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim


SJP.pl

Bie­rzy­ce – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie wroc­ław­skim, w gmi­nie Dłu­go­łę­ka.

Wikipedia


bies

dia­beł; czart; czort


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) zły duch, sza­tan, czart;

Wiktionary

Bies – w przed­chrze­ści­jań­skich wie­rze­niach Sło­wian uo­so­bie­nie szkod­li­we­go i zło­śli­we­go de­mo­na le­śne­go, nie­przy­jaź­nie na­sta­wio­ne­go do ludzi. Nazwa "bies" wy­wo­dzi się z pra­sło­wiań­skie­go "*bĕsъ", od pra­in­do­e­u­ro­pej­skie­go "*bho­idh-", oz­na­cza­ją­ce­go „po­wo­du­ją­cy strach, prze­ra­że­nie”.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) (…) uś­wia­do­mił sobie, że to nic in­ne­go jak kos­ma­ty ogon sy­be­ryj­skie­go czar­ta, który chęt­nie przy­bie­ra ko­bie­cą po­stać, aby tym łat­wiej móc kusić łat­wo­wier­nych, i jest nie­bez­piecz­niej­szy niż inne biesy, groź­niej­szy niż czar­na ospa, dżuma i cho­le­ra, ale nie każ­de­mu pra­gnie szko­dzić, że za­le­ży to od jego wi­dzi­mi­się (…).

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲjɛs, AS: bʹi ̯es

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biesek m.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) szatan, czart, demon

Wiktionary


biesaga

daw­niej: pod­wój­ny worek lub pod­wój­na torba, przy­sto­so­wa­ne do prze­wie­sza­nia przez ramię lub przez sio­dło; sakwa, bie­sa­gi


SJP.pl


biesagi

daw­niej: pod­wój­ny worek lub pod­wój­na torba, przy­sto­so­wa­ne do prze­wie­sza­nia przez ramię lub przez sio­dło; sakwa, bie­sa­ga


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, licz­ba mnoga

 (1.1) daw. po­dróż­ne torby, sakwy, zwy­kle skó­rza­ne, w po­sta­ci pod­wój­ne­go worka prze­wie­sza­ne­go przez barki na pier­si i plecy, słu­żą­ce naj­czę­ściej na po­mie­szcze­nie żyw­no­ści

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Roz­pa­lił więc ogień, a na­stęp­nie zdją­wszy z konia bie­sa­gi, po­czął z nich wy­do­by­wać za­pa­sy.

 (1.1) Rzu­cił tron, wdział łach­ma­ny, wziął że­bra­cze bie­sa­gi;
W tym prze­bra­niu w świat ru­szył — jako pąt­nik-ba­i­ra­gi
.

Wiktionary


biesek

bie­sek mu­rzy­nek - ga­tu­nek mo­ty­la z ro­dzi­ny mier­ni­kow­co­wa­tych


SJP.pl


biesiada

wy­staw­ne przy­ję­cie; ban­kiet, uczta


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) wy­staw­ne przy­ję­cie, któ­re­mu czę­sto to­wa­rzy­szą śpie­wy lub tańce

 (1.2) przen. spot­ka­nie poś­wię­co­ne mu­zy­ce lub po­ez­ji

 (1.3) stpol. roz­mo­wa

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Przy­ję­cie
  • Bar­ba­ra Bie­sia­da-Drzaz­ga (ur. 1960) – pol­ska zo­o­tech­nicz­ka
  • Marek Bie­sia­da (ur. 1964) – pol­ski astro­nom, pro­fe­sor nauk fi­zycz­nych, le­karz

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Mel­po­me­na i jej sio­stry uś­wiet­nia­ły śpie­wem bie­sia­dy bosko-ludz­kie oraz uczty olim­pij­skie bogów.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲjɛ̇ˈɕada, AS: bʹi ̯ėśada

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biesiadowanie n., biesiadnik m., biesiadniczka ż., współbiesiadnik mos., współbiesiadniczka ż.

 czas. biesiadować

 przym. biesiadny

Wiktionary


biesiadka

zdrob­nie­nie od: bie­sia­da


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od: bie­sia­da

Wiktionary


biesiadniczka

→ bie­siad­nik


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) książk. uczest­nicz­ka bie­sia­dy

Wiktionary

Patrz:

biesiadnik

biesiadnik

uczest­nik wy­staw­ne­go przy­ję­cia


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) książk. uczest­nik bie­sia­dy

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Z ot­wo­rów w su­fi­cie za­czę­ły spa­dać na bie­siad­ni­ków płat­ki ró­ża­ne.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biesiada ż., biesiadowanie n., współbiesiadnik m., współbiesiadniczka ż.

:: fż. biesiadniczka ż.

 czas. biesiadować ndk.

 przym. biesiadny

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) przest. przen. mięsopustnik

Wiktionary


biesiadny

→ bie­sia­da; bie­sia­do­wy


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z bie­sia­dą, do­ty­czą­cy bie­sia­dy

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biesiada ż., biesiadniczka ż., biesiadnik mos., biesiadowanie n.

 czas. biesiadować

Wiktionary


biesiadowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|bie­sia­do­wać.

 (1.2) spę­dza­nie czasu na ob­fi­tym po­sił­ku zwy­kle po­łą­czo­nym z za­ba­wą

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Mimo że pora była dość wczes­na, ka­pi­tan Szwarc za­koń­czył na dzi­siaj bie­sia­do­wa­nie.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲjɛ̇ɕadɔˈvãɲɛ, AS: bʹi ̯ėśadovãńe

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biesiada ż., biesiadnik mos., biesiadniczka ż.

 czas. biesiadować

 przym. biesiadny, biesiadniczy

Wiktionary


biesiadować

po­tocz­nie: brać udział w bie­sia­dzie; ucz­to­wać


SJP.pl

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. brak)

 (1.1) uczest­ni­czyć w bie­sia­dzie

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Na obra­zach wi­dzi­my ro­bot­ni­ków, któ­rzy sie­dzą, piją, bie­sia­du­ją, od­po­czy­wa­ją, śpią - na­le­ży dodać, że w cza­sie i miej­scu pracy.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲjɛ̇ɕaˈdɔvat͡ɕ, AS: bʹi ̯ėśadovać

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biesiada ż., biesiadowanie n., biesiadnik m., biesiadniczka ż., współbiesiadniczka ż., współbiesiadnik m., Biesiada ż./mos.

 czas. współbiesiadować ndk.

 przym. biesiadny

 przysł. biesiadnie

Wiktionary


biesiadownia

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miej­sce do bie­sia­do­wa­nia

Wiktionary


biesiadowy

→ bie­sia­da; bie­siad­ny


SJP.pl


biesiec

1. wieś w wo­je­wództ­wie łódz­kim;
2. szczyt w gó­rach By­strzyc­kich


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bie­siec – wieś w woj. łódz­kim w pow. sie­radz­kim, w gmi­nie Zło­czew
  • Bie­siec – szczyt w Gó­rach By­strzyc­kich
  • Re­zer­wat przy­ro­dy Bie­siec

Wikipedia


biesiedź

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. rzeka w Rosji i na Bia­ło­ru­si, lewy do­pływ Soży;

Wiktionary

Bie­siedź (biał. Бесядзь) – rzeka w Rosji i na Bia­ło­ru­si, lewy do­pływ Soży (basen Dnie­pru). Dłu­gość wy­no­si 261 km, zlew­nia – 5600 km². Śred­ni prze­pływ w uj­ściu rzeki – 27,8 m³/s.

Wikipedia


biesiekierski

przy­miot­nik od: Bie­sie­kierz


SJP.pl


biesiekierz

wieś w Pol­sce


SJP.pl

Bie­sie­kierz ( Bi­zi­ker) – wieś w pół­noc­no-za­chod­niej Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie ko­sza­liń­skim i gmi­nie Bie­sie­kierz, któ­rej jest sie­dzi­bą.

We­dług da­nych z 31 grud­nia 2008 r. wieś miała 998 miesz­kań­ców.

Przez wieś pro­wa­dzi droga wo­je­wódz­ka nr 112.

Wikipedia


biesić

sza­leć, dąsać się, gnie­wać


SJP.pl

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) daw. robić po zło­ści, wy­rzą­dzać szko­dę

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny bie­sić się

 (2.1) daw. wpa­dać w złość, być wście­kłym, pie­nić się ze zło­ści

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bieszenie n.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bruździć

 (2.1) srożyć się, wściekać się, złościć się

Wiktionary


biesowaty

po­tocz­nie: ma­ją­cy w sobie de­mo­na, opę­ta­ny


SJP.pl


biesowice

Bie­so­wi­ce (kaszb. "Biésojce", niem. "Beßwitz") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie słup­skim, w gmi­nie Kę­pi­ce. Ma sta­tus so­łect­wa.

W skład "so­łect­wa Bie­so­wi­ce" wcho­dzą także osada Przy­je­zie­rze oraz osady leśne Bie­so­wicz­ki i Kawka.

W miej­sco­wo­ści znaj­du­je się przy­sta­nek ko­le­jo­wy Bie­so­wi­ce.

Wikipedia


biesowo

wieś w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim


SJP.pl

Bie­so­wo ( Groß Bössau, 1927–1945 "Groß Bößau") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim, w po­wie­cie olsz­tyń­skim, w gmi­nie Bi­sku­piec.

W la­tach 1954–1957 wieś była sie­dzi­bą gro­ma­dy Bie­so­wo. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość na­le­ża­ła ad­mi­ni­stra­cyj­nie do wo­je­wództ­wa olsz­tyń­skie­go.

Wikipedia


biesowski

→ bies; bie­so­wy


SJP.pl


biesowy

→ bies; bie­sow­ski


SJP.pl


biessmiertnych

naz­wi­sko


SJP.pl


biestrzykowice

Bie­strzy­ko­wi­ce (niem. "Ec­kers­dorf") – wieś w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie opol­skim, w po­wie­cie na­my­słow­skim, w gmi­nie Świer­czów.

W la­tach 1945–1954 sie­dzi­ba gminy Bie­strzy­ko­wi­ce.

Wikipedia


biestrzyków

wieś w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim


SJP.pl

Bie­strzy­ków (niem. "Ec­kers­dorf") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie wroc­ław­skim, w gmi­nie Siech­ni­ce.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa wroc­ław­skie­go, przed ro­kiem 1945 no­si­ła niem. nazwę "Ec­kers­dorf".

Wikipedia


bieszczadniczka

osad­nicz­ka ży­ją­ca w Bie­szcza­dach


SJP.pl


bieszczadnik

osad­nik ży­ją­cy w Bie­szcza­dach


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) czło­wiek za­ko­cha­ny w Bie­szcza­dach, który zwią­zał z Bie­szcza­da­mi swoje życie

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Nikt nie wie­dział, z czego żyją, ale to nie było ważne, bo wy­star­czy­ło, aby bie­szczad­nik wszedł do knaj­py, a wszy­scy od razu chcie­li mu sta­wiać, co chciał i ile chciał. Bo to był wiel­ki za­szczyt dla ta­kie­go czło­wie­ka spoza Bie­szcza­dów po­sta­wić bie­szczad­ni­ko­wi obiad, nie mó­wiąc już o tym, żeby się z nim napić piwa lub ta­nie­go wina. Dla Romka i mnie wej­ście do kasty bie­szczad­ni­ków wy­da­wa­ło się rze­czą ab­so­lut­nie nie­moż­li­wą i nie­o­sią­gal­ną.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bieszczady nmos.

:: fż. bieszczadniczka ż.

 przym. bieszczadzki

Wiktionary


bieszczady

część Be­ski­dów, pasmo gór­skie w Pol­sce i na Ukra­i­nie


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. za­chod­nia część Be­ski­dów Wschod­nich;

Wiktionary

Bie­szcza­dy (522.12 i 522.13; węg. "Besszádok", słow. i cz. "Bukovské vrchy", rus. Бещады, ukr. Бещади) – grupa dwóch pasm gór­skich w łań­cu­chu Kar­pat. Pasma Bie­szcza­dów znaj­du­ją się mię­dzy Prze­łę­czą Łup­kow­ską (640 m n.p.m.) a Prze­łę­czą Wysz­kow­ską (933 m n.p.m.). Naj­wyż­szy szczyt Bie­szcza­dów to Pikuj (1405 m n.p.m., na Ukra­i­nie) zaś na te­ry­to­rium Pol­ski – Tar­ni­ca (1346 m n.p.m.). Dzie­lą się na:

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) W Bie­szcza­dach wy­stę­pu­ją ro­śli­ny i zwie­rzę­ta nie­spo­ty­ka­ne w in­nych czę­ściach Pol­ski.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲjɛʃˈt͡ʃadɨ, AS: bʹi ̯eščady

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bieszczadzki

 rzecz. bieszczadnik mos., bieszczadniczka ż.

Wiktionary


bieszczadzki

przy­miot­nik od: Bie­szcza­dy


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Bie­szcza­da­mi, do­ty­czą­cy Bie­szczad, po­cho­dzą­cy z Bie­szczad

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Przy­wi­tał nas dy­rek­tor Bie­szczadz­kie­go Parku Na­ro­do­we­go.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲjɛʃˈt͡ʃat͡sʲci, AS: bʹi ̯eščacʹḱi

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bieszczady nmos., bieszczadnik mos., bieszczadniczka ż.

Wiktionary


bieszczadzkość

→ bie­szczadz­ki


SJP.pl

Patrz:

bieszczadzki

bieszkowice

Biesz­ko­wi­ce (do­dat­ko­wa nazwa w Bieszkòwice, Biesch­ko­witz) – wieś ka­szub­ska w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie wej­he­row­skim, w gmi­nie Wej­he­ro­wo. Leży na ob­sza­rze le­śnym Trój­miej­skie­go Parku Kra­jo­bra­zo­we­go przy dro­dze wo­je­wódz­kiej nr 218. Ma sta­tus so­łect­wa.

Wikipedia


bieszków

wieś w wo­je­wództ­wie lu­bu­skim


SJP.pl

Biesz­ków – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bu­skim, w po­wie­cie żar­skim, w gmi­nie Ja­sień.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa zie­lo­no­gór­skie­go.

We­dług da­nych z 1 stycz­nia 2011 roku wieś miała 140 miesz­kań­ców.

Wikipedia


biesówko

wieś w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim


SJP.pl

Bie­sów­ko ( Klein Bössau, 1927–1945 "Klein Bößau") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim, w po­wie­cie olsz­tyń­skim, w gmi­nie Bi­sku­piec. Wieś znaj­du­je się w hi­sto­rycz­nym re­gio­nie War­mia.

Leży w po­bli­żu po­łud­nio­we­go końca je­zio­ra Tej­sty­my.

Wikipedia


biesłan

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. adm. mia­sto w Rosji, po­ło­żo­ne w Ose­tii Pół­noc­nej nad rzeką Terek;

Wiktionary

Bie­słan ( Беслан, Беслæн) − mia­sto w Rosji, w Ose­tii Pół­noc­nej, w po­bli­żu gra­ni­cy z In­gu­sze­tią. []. W mie­ście roz­wi­nął się prze­mysł spo­żyw­czy, elek­tro­tech­nicz­ny oraz odzie­żo­wy.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Wła­dze w Bie­sła­nie i w Mosk­wie in­for­mo­wa­ły, że za­kład­ni­ków jest tylko trzy­stu pięć­dzie­się­ciu czte­rech, cho­ciaż wszy­scy w mie­ście wie­dzie­li, że było ich o wiele wię­cej.

 (1.1) Za­mach ter­ro­ry­stycz­ny w Bie­sła­nie z wrze­śnia 2004 roku, choć wstrząs­nął Rosją i Ka­u­ka­zem, nie był wy­da­rze­niem prze­ło­mo­wym, jeśli cho­dzi o kon­flikt cze­czeń­ski i sy­tu­a­cję w re­gio­nie pół­noc­no­ka­u­ka­skim.

Wiktionary

Powiązane:

 przym. biesłański

Wiktionary


biesłański

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Bie­sła­nem, do­ty­czą­cy Bie­sła­nu

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Pod­czas spot­ka­nia z pre­zy­den­tem Pu­ti­nem naj­więk­sze roz­cza­ro­wa­nie matek za­bi­tych dzie­ci wzbu­dzi­ła jego niez­na­jo­mość fak­tów zwią­za­nych z bie­słań­ską tra­ge­dią.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Biesłan mrz.

Wiktionary


biełaja

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. rzeka w Rosji, w Basz­ki­rii, lewy do­pływ Kamy w do­rze­czu Wołgi;

 (1.2) geogr. rzeka w ob­wo­dzie ir­kuc­kim Rosji, lewy do­pływ An­ga­ry;

 (1.3) geogr. rzeka w az­ja­tyc­kiej czę­ści Rosji, w Czu­koc­kim Okrę­gu Au­to­no­micz­nym; lewy do­pływ Ana­dy­ru;

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bie­ła­ja – do­pływ Kamy
  • Bie­ła­ja – do­pływ Ku­ba­nia
  • Bie­ła­ja – do­pływ An­ga­ry
  • Bie­ła­ja – do­pływ Ana­dy­ru
  • Bie­ła­ja – osada w ob­wo­dzie brze­skim (rejon ka­mie­niec­ki)
  • Bie­ła­ja – sło­bo­da w ob­wo­dzie kur­skim
  • Bie­ła­ja – wieś w ob­wo­dzie win­nic­kim (rejon li­po­wiec­ki)
  • Bie­ła­ja – wieś w ob­wo­dzie win­nic­kim (rejon jam­pol­ski)
  • Bie­ła­ja – wieś w ob­wo­dzie tar­no­pol­skim (rejon tar­no­pol­ski (do 2020))
  • Bie­ła­ja – wieś w ob­wo­dzie tar­no­pol­skim (rejon czort­kow­ski)
  • Bie­ła­ja – wieś w ob­wo­dzie chmiel­nic­kim
  • Bie­ła­ja – wieś w ob­wo­dzie czer­nio­wiec­kim

Wikipedia

Synonimy:

 (1.1-3) Bieła

Wiktionary


biełgorod

mia­sto w Fe­de­ra­cji Ro­syj­skiej


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. adm. mia­sto w eu­ro­pej­skiej czę­ści Rosji, nad rzeką Do­niec, sto­li­ca ob­wo­du bieł­go­rodz­kie­go;

Wiktionary

Bieł­go­rod ( Белгород) – mia­sto ob­wo­do­we w eu­ro­pej­skiej czę­ści Rosji, po­ło­żo­ne nad rzeką Do­niec, 40 km na pół­noc od gra­ni­cy z Ukra­i­ną i 695 km na po­łud­nie od Mosk­wy, w Cen­tral­nym Okrę­gu Fe­de­ral­nym.

Wikipedia

Powiązane:

 rzecz. biełgorodzianin mos., biełgorodzianka ż., Biełgorodczyzna ż.

 przym. biełgorodzki

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) hist. Białogród

Wiktionary


biełgorodzki

→ Bieł­go­rod (mia­sto w Rosji)


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z Bieł­go­ro­dem, do­ty­czą­cy Bieł­go­ro­du

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Głos żoł­nie­rzy bieł­go­rodz­kich przy­czy­nił się jed­nak do wyt­wo­rze­nia na zjeź­dzie at­mos­fe­ry wy­raź­nie wro­giej kor­pu­so­wi i Nacz­po­lo­wi.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Biełgorod m.

Wiktionary


biełogorsk

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. adm. mia­sto w az­ja­tyc­kiej czę­ści Rosji, w ob­wo­dzie amur­skim, nad Tomem;

Wiktionary

Zo­bacz też: Bie­ło­gorsk (obwód ke­me­row­ski).

Bie­ło­gorsk ( Белогорск) – mia­sto w az­ja­tyc­kiej czę­ści Rosji, w ob­wo­dzie amur­skim, nad Tomem (do­pływ Zei), 108 km od Bła­go­wie­szczeń­ska. Cen­trum ad­mi­ni­stra­cyj­ne re­jo­nu bie­ło­gor­skie­go Mia­sto za­ło­żo­ne w 1860 roku, a prawa miej­skie na­da­no w 1926.

Wikipedia

Powiązane:

 przym. biełogorski

Wiktionary


biełogorski

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Bie­ło­gor­skiem, do­ty­czą­cy Bie­ło­gor­ska

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Biełogorsk mrz.

Wiktionary


biełorieck

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. adm. mia­sto re­jo­no­we w Re­pu­bli­ce Basz­ki­rii, w Rosji;

Wiktionary

Bie­ło­rieck ( Белоре́цк, baszk. Белорет / "Be­lo­ret") – mia­sto w Re­pu­bli­ce Basz­ki­rii, w Rosji, oś­ro­dek ad­mi­ni­stra­cyj­ny re­jo­nu bie­ło­riec­kie­go. W 2020 roku mia­sto za­miesz­ki­wa­ło 64 921 osób. Prawa miej­skie na­da­no w 1923 r.

W Bie­ło­riec­ku uro­dzi­ła się Li­li­ja Szo­bu­cho­wa, ro­syj­ska lek­ko­at­let­ka, bie­gacz­ka dłu­go­dy­stan­so­wa.

Wikipedia

Powiązane:

 przym. biełoriecki

Wiktionary


biełoriecki

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Bie­ło­riec­kiem, do­ty­czą­cy Bie­ło­riec­ka

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Biełorieck mrz.

Wiktionary


biełoruczka

(r. męski) po­gard­li­wie: okre­śle­nie męż­czyz­ny nie­przy­wy­kłe­go do cięż­kiej pracy fi­zycz­nej, uży­wa­ne przez bol­sze­wi­ków w Rosji


SJP.pl


biełowo

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. adm. mia­sto w az­ja­tyc­kiej czę­ści Rosji, w ob­wo­dzie ke­me­row­skim;

Wiktionary

Bie­ło­wo ( Белово) – mia­sto w az­ja­tyc­kiej czę­ści Rosji, w ob­wo­dzie ke­me­row­skim, po­ło­żo­ne nad rzeką Ba­czat.

Wikipedia


biełucha

zupa na bazie kwa­śne­go mleka, wę­dzo­ne­go bocz­ku i ziem­nia­ków, po­cho­dzą­ca z Be­ski­du Ślą­skie­go


SJP.pl

Bie­łu­cha ( Белуха) – naj­wyż­szy szczyt gór Ałtaj (4506 m n.p.m.), po­ło­żo­ny w Gó­rach Ka­tuń­skich, na gra­ni­cy Rosji z Ka­zach­sta­nem. Góra ma dwa wierz­choł­ki, wschod­ni – 4506 m n.p.m. oraz za­chod­ni – 4400 m n.p.m. Naj­wyż­sze par­tie po­wy­żej gra­ni­cy wiecz­ne­go śnie­gu, na zbo­czach lo­dow­ce o po­wierzch­ni ok. 70 km².

Wikipedia


bieługa

ryba wę­drow­na z je­sio­tro­wa­tych, jedna z naj­więk­szych ryb słod­ko­wod­nych (dłu­gość do 5 m, waga do 1500 kg), po­ła­wia­na ze wzglę­du na smacz­ne mięso i ikrę (czar­ny ka­wior); wyz


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) icht. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Huso huso|ref=tak., duża ryba dra­pież­na;

Wiktionary

Bie­łu­ga, wyz ("Huso huso") – ga­tu­nek wę­drow­nej, ana­dro­micz­nej ryby z ro­dzi­ny je­sio­tro­wa­tych (Aci­pen­se­ri­dae).

Wikipedia

Wymowa:

IPA: bʲjɛˈwuɡa, AS: bʹi ̯eu̯uga

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) wyz

Wiktionary


bień

naz­wi­sko


SJP.pl

Bień – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim, w po­wie­cie ko­nec­kim, w gmi­nie Stą­por­ków. Ma sta­tus so­łect­wa.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa kie­lec­kie­go.

Przez miej­sco­wość prze­pły­wa nie­wiel­ka rzeka Kras­na do­pływ Czar­nej.

Wikipedia


bieńczyce

1. wieś w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim;
2. dziel­ni­ca Kra­ko­wa


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bień­czy­ce – osada w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie go­le­niow­skim, w gmi­nie No­wo­gard
  • Dziel­ni­ca XVI Bień­czy­ce – dziel­ni­ca, jed­nost­ka po­moc­ni­cza gminy Kra­ków
  • Bień­czy­ce – część mia­sta, dawna wieś, wscho­dzą­ca w skład dziel­ni­cy XVI Bień­czy­ce
  • Bień­czy­ce – sta­cja ko­le­jo­wa
  • Bień­czy­ce – za­jezd­nia au­to­bu­so­wa

Wikipedia


bieńczycki

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Bień­czy­ca­mi, do­ty­czą­cy Bień­czyc

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bieńczyce nmos.

Wiktionary


bieńczyk

naz­wi­sko


SJP.pl


bieńko

naz­wi­sko


SJP.pl


bieńkowice

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bień­ko­wi­ce – część mia­sta Wroc­ław
  • Bień­ko­wi­ce – wieś w woj. ma­ło­pol­skim, w pow. bo­cheń­skim, w gmi­nie Drwi­nia
  • Bień­ko­wi­ce – przy­sió­łek wsi Ze­brzy­do­wi­ce, w woj. ma­ło­pol­skim, w pow. wa­do­wic­kim, w gmi­nie Kal­wa­ria Ze­brzy­dow­ska
  • Bień­ko­wi­ce – wieś w woj. ma­ło­pol­skim, w pow. my­śle­nic­kim, w gmi­nie Dob­czy­ce
  • Bień­ko­wi­ce – wieś w woj. ślą­skim, w pow. ra­ci­bor­skim, w gmi­nie Krzy­ża­no­wi­ce
  • Bień­ko­wi­ce – gro­ma­da w po­wie­cie bo­cheń­skim
  • Bień­ko­wi­ce – gro­ma­da w po­wie­cie ra­ci­bor­skim

Wikipedia


bieńkowo

wieś w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim


SJP.pl

Bień­ko­wo – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim, w po­wie­cie bra­niew­skim, w gmi­nie Lel­ko­wo.

W la­tach 1954-1968 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Bień­ko­wo, po jej znie­sie­niu w gro­ma­dzie Lel­ko­wo. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa el­blą­skie­go.

Wikipedia


bieńkowski

naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bień­kow­ski – herb szla­chec­ki
  • Adam Bień­kow­ski (1892–1942) – pol­ski woj­sko­wy
  • Agniesz­ka Kry­sty­na Bień­kow­ska – pol­ska spe­cja­list­ka w za­kre­sie con­torl­lin­gu
  • Agniesz­ka Bień­kow­ska (ur. 1962) – pol­ska siat­kar­ka
  • Alek­san­dra Bień­kow­ska – pol­ska wo­ka­list­ka i ak­tor­ka
  • Ali­cja Bień­kow­ska (ur. 1934) – pol­ska po­li­tyk
  • An­drzej Bień­kow­ski (1891–1964) – pol­ski rol­nik i woj­sko­wy
  • An­drzej Łada-Bień­kow­ski (1909–1940) – pol­ski praw­nik
  • An­drzej Bień­kow­ski (1916–1971) – pol­ski eko­no­mi­sta
  • An­drzej Bień­kow­ski (1925–2017) – pol­ski sa­ty­ryk, poeta i dzien­ni­karz
  • An­drzej Bień­kow­ski (ur. 1946) – pol­ski ma­larz, et­no­graf i pi­sarz
  • Bar­ba­ra Bień­kow­ska (1934–2022) – pol­ska bi­blio­loż­ka

Wikipedia


bieńkówka

1. wieś w wo­je­wództ­wie ku­jaw­sko-po­mor­skim;
2. wieś w wo­je­wództ­wie ma­ło­pol­skim


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bień­ków­ka – wieś w woj. ku­jaw­sko-po­mor­skim, w pow. cheł­miń­skim, w gmi­nie Chełm­no
  • Bień­ków­ka – część wsi Ubiad w woj. ma­ło­pol­skim, w pow. no­wo­są­dec­kim, w gmi­nie Cheł­miec
  • Bień­ków­ka – część wsi Skawa w woj. ma­ło­pol­skim, w pow. no­wo­tar­skim, w gmi­nie Raba Wyżna
  • Bień­ków­ka – wieś w woj. ma­ło­pol­skim, w pow. su­skim, w gmi­nie Bu­dzów
  • Bień­ków­ka – część wsi In­wałd w woj. ma­ło­pol­skim, w pow. wa­do­wic­kim, w gmi­nie An­dry­chów
  • Bień­ków­ka – część wsi Skaw­ce w woj. ma­ło­pol­skim, w pow. wa­do­wic­kim, w gmi­nie Mu­charz
  • Bień­ków­ka – gro­ma­da
  • Bie­niów

Wikipedia


bieślin

Bie­ślin – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie gnieź­nień­skim, w gmi­nie Trze­mesz­no.

Wieś du­chow­na "Bie­śli­no", włas­ność opata ka­no­ni­ków re­gu­lar­nych w Trze­mesz­nie pod ko­niec XVI wieku le­ża­ła w po­wie­cie gnieź­nień­skim wo­je­wództ­wa ka­li­skie­go. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa byd­go­skie­go.

Wikipedia


bieździadów

wieś w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim


SJP.pl

Bieź­dzia­dów – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie ja­ro­ciń­skim, w gmi­nie Żer­ków.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa ka­li­skie­go.

Przy głów­nej dro­dze w cen­trum wsi znaj­du­je się ka­pli­ca, obok któ­rej usy­tu­o­wa­no sym­bo­licz­ną mo­gi­łę ofiar I wojny świa­to­wej. Upa­mięt­nia ona 22 po­le­głych miesz­kań­ców Bieź­dzia­do­wa.

Wikipedia


bież.

skrót od: bie­żą­cy; b.


SJP.pl


bieżanice

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. adm. osied­le typu miej­skie­go w Rosji, w ob­wo­dzie pskow­skim, sie­dzi­ba ad­mi­ni­stra­cyj­na re­jo­nu bie­ża­nic­kie­go;

Wiktionary

Bie­ża­ni­ce, Bie­ża­ni­cy ( Бежаницы) – osied­le typu miej­skie­go w za­chod­niej Rosji, cen­trum ad­mi­ni­stra­cyj­ne re­jo­nu bie­ża­nic­kie­go w ob­wo­dzie pskow­skim. Jed­no­cze­śnie miej­sco­wość sta­no­wi osied­le miej­skie oraz jest cen­trum ad­mi­ni­stra­cyj­nym osied­la wiej­skie­go Bie­ża­nic­kie, w któ­re­go skład jed­nak nie wcho­dzi.

Wikipedia

Powiązane:

 przym. bieżanicki

Wiktionary


bieżanicki

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Bie­ża­ni­ca­mi, do­ty­czą­cy Bie­ża­nic

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bieżanice nmos.

Wiktionary


bieżanowski

przy­miot­nik od: Bie­ża­nów


SJP.pl


bieżanów

ob­szar Kra­ko­wa


SJP.pl

Bie­ża­nów – ob­szar Kra­ko­wa wcho­dzą­cy w skład Dziel­ni­cy XII Bie­ża­nów-Pro­ko­cim.

Dawna wieś w do­li­nie Se­ra­fy, przy trak­cie (obec­na ul. Wie­lic­ka) do Wie­licz­ki, Boch­ni i dalej na Ruś, 10 km na po­łud­nio­wy wschód od cen­trum Kra­ko­wa. Pół­noc­na gra­ni­ca wsi bie­gła przez łąki i te­re­ny prze­my­sło­we po po­łud­nio­wej stro­nie obec­nej ulicy Bo­te­wa oraz ko­ry­tem Drwi­ny Dłu­giej, za­chod­nia obec­ną ulicą Jerz­ma­now­skie­go, Pod­mił­łów i w re­jo­nie ulicy Ko­sia­rzy, z po­łud­nio­wym i wschod­nim krań­cem Bie­ża­no­wa po­kry­wa się obec­na gra­ni­ca ad­mi­ni­stra­cyj­na mia­sta Kra­ko­wa.

Wikipedia


bieżenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|bie­żeć.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲjɛˈʒɛ̃ɲɛ, AS: bʹi ̯ežẽńe

Wiktionary

Powiązane:

 czas. bieżeć

Wiktionary


bieżeniec

uczest­nik bie­żeń­stwa (ewa­ku­a­cji lud­no­ści z 1915 roku)


SJP.pl


bieżeć

prze­sta­rza­łe:
1. biec, iść, śpie­szyć, le­cieć;
2. pły­nąć


SJP.pl

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) przest. dziś książk. biec, spie­szyć

 (1.2) przest. dziś książk. pły­nąć

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Drugi wy­lazł, ku nam bieży, • Jakie obrzy­dłe tru­pi­sko!

 (1.2) Rzeka bieży wart­ko.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bieżnia ż., bieżnik m., bieżenie n.

 czas. pobieżeć dk.

 przym. bieżący

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) biec

Wiktionary


bieżeństwo

ma­so­wa ewa­ku­a­cja lud­no­ści z za­chod­nich te­re­nów Im­pe­rium Ro­syj­skie­go w głąb Rosji pod­czas I wojny świa­to­wej


SJP.pl

Bie­żeń­stwo ( Бежaнствa, Біженство, Беженство – "uchodź­stwo") – ma­so­wa ewa­ku­a­cja w cza­sie I wojny świa­to­wej, w pol­szczyź­nie na­zy­wa­na też wy­gna­niem, prze­sied­le­niem lub wy­sied­le­niem lud­no­ści, głów­nie wyz­na­nia pra­wo­sław­ne­go, z za­chod­nich gu­ber­ni Im­pe­rium Ro­syj­skie­go w głąb Rosji, po przer­wa­niu linii fron­tu przez woj­ska nie­miec­kie w okre­sie od 3 maja do wrze­śnia 1915 roku. Apo­ge­um bie­żeń­stwa przy­pa­da na okres od wios­ny do je­sie­ni 1915 roku.

Wikipedia


bieżnia

1. pas oka­la­ją­cy płytę bo­i­ska spor­to­we­go, przy­go­to­wa­ny do bie­gów;
2. w zo­o­tech­ni­ce: spe­cjal­nie przy­go­to­wa­ny, ogro­dzo­ny teren, słu­żą­cy do przy­mu­so­we­go spa­ce­ru zwie­rząt, naj­czę­ściej re­pro­duk­to­rów ho­dow­la­nych;
3. ele­ment me­cha­nicz­ny sprzę­tu fil­mo­we­go, po któ­rym prze­su­wa się taśma;
4. w tech­ni­ce: tor, po któ­rym toczą się ele­men­ty tocz­ne - kulki, wałki itp.;
5. rzad­ko: miej­sca star­to­wa­nia i lą­do­wa­nia sa­mo­lo­tów; pas star­to­wy;
6. daw­niej: zew­nętrz­na część opony; bież­nik


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) sport. spe­cjal­ny tor do upra­wia­nia bie­gów lek­ko­at­le­tycz­nych;

 (1.2) techn. po­wierzch­nia ło­ży­ska, po któ­rej toczą się kulki lub wałki

 (1.3) sport. techn. urzą­dze­nie tre­nin­go­we do bie­ga­nia w miej­scu

 (1.4) zo­o­techn. ogro­dzo­ny teren słu­żą­cy do przy­mu­so­we­go spa­ce­ru re­pro­duk­to­rów ho­dow­la­nych

Wiktionary

Bież­nia – spe­cjal­nie wy­dzie­lo­na część sta­dio­nu spor­to­we­go, w po­sta­ci pasa oka­la­ją­ce­go bo­i­sko. Służy do roz­gry­wa­nia kon­ku­ren­cji bie­go­wych pod­czas za­wo­dów lek­ko­at­le­tycz­nych. Część bież­ni może być też wy­dzie­lo­na dla spor­tow­ców in­nych kon­ku­ren­cji niż bie­go­we, np. skoku w dal czy rzutu oszcze­pem.

Wikipedia

Przykłady

 (1.3) Za­ku­pio­no także nowe apa­ra­ty USG z op­cja­mi do badań echo­kar­dio­gra­ficz­nych, a także er­go­metr do prób wy­sił­ko­wych z bież­nią, hol­ter ci­śnie­nio­wy, 2 de­fi­bry­la­to­ry oraz 2 elek­tro­kar­dio­gra­fy.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲjɛʒʲɲa, AS: bʹi ̯ežʹńa

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bieganie n., bieżnik m., bieg mrz., bieganina ż.

 czas. biec, biegać, biegnąć, bieżyć, bieżnikować, bieżeć

 przym. bieżny, bieżnikowy, biegowy

Wiktionary


bieżnik

1. wąska, po­dłuż­na ser­wet­ka na stół;
2. war­stwa opony sty­ka­ją­ca się z drogą;
3. że­glar­skie urzą­dze­nie do pod­no­sze­nia cię­ża­rów


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) mot. zew­nętrz­na, ochron­na war­stwa opony z wgłę­bie­nia­mi na po­wierzch­ni, które po­pra­wia­ją jej przy­czep­ność;

 (1.2) po­dłuż­na ser­we­ta na ławę lub stół

 (1.3) żegl. urzą­dze­nie do pod­no­sze­nia cię­ża­rów

 (1.4) wzór na spod­niej czę­ści po­desz­wy buta

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • bież­nik (mo­to­ry­za­cja)
  • bież­nik (że­glar­stwo)
  • bież­nik (obrus)

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ˈbʲjɛʒʲɲik, AS: bʹi ̯ežʹńik

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biegacz mzw./mos., bieżnikowanie n., bieżnikownia ż., bieg mrz., bieżnia ż.

 czas. bieżyć, bieżnikować ndk., bieżeć

 przym. bieżący, bieżnikowy, biegowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bieżnia

 (1.2) laufer

Wiktionary


bieżnikowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) techn. re­ge­ne­ro­wa­nie uży­wa­nych opon po­przez na­kła­da­nie no­we­go bież­ni­ka

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bieżnik m., bieżnikownia ż.

 czas. bieżnikować ndk.

Wiktionary


bieżnikować

na­kła­dać nowy bież­nik na oponę za po­mo­cą wul­ka­ni­za­cji


SJP.pl


bieżnikownia

za­kład zaj­mu­ją­cy się bież­ni­ko­wa­niem opon sa­mo­cho­do­wych


SJP.pl


bieżnikowy

→ bież­nik


SJP.pl

Patrz:

bieżnik

bieżny

zdol­ny do biegu, przy­sto­so­wa­ny do biegu


SJP.pl


bieżunianin

miesz­ka­niec Bie­żu­nia (mia­sta w Pol­sce)


SJP.pl


bieżunianka

miesz­kan­ka Bie­żu­nia (mia­sta w Pol­sce)


SJP.pl


bieżuń

mia­sto w Pol­sce


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce;

Wiktionary

}|-

Bie­żuń – mia­sto w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie żu­ro­miń­skim, sie­dzi­ba gminy miej­sko-wiej­skiej Bie­żuń, nad rzeką Wkrą.

Pry­wat­ne mia­sto szla­chec­kie po­ło­żo­ne było w dru­giej po­ło­wie XVI wieku w po­wie­cie sier­pec­kim wo­je­wództ­wa płoc­kie­go.

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ˈbʲjɛʒũɲ, AS: bʹi ̯ežũń

Wiktionary


bieżuński

przy­miot­nik od: Bie­żuń


SJP.pl


bieżącość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co bie­żą­ce

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bieżący

 przysł. bieżąco

Wiktionary


bieżący

1. trwa­ją­cy obec­nie; te­raź­niej­szy;
2. przy­pa­da­ją­cy we­dług ko­lej­no­ści na dany czas; po­rząd­ko­wy, ko­lej­ny;
3. pły­ną­cy, po­su­wa­ją­cy się na­przód


SJP.pl

forma cza­sow­ni­ka.

 (1.1) imie­słów przy­miot­ni­ko­wy czyn­ny od cza­sow­ni­ka: bie­żeć

przy­miot­nik

 (2.1) taki, który wła­śnie, obec­nie trwa

 (2.2) pły­ną­cy, po­su­wa­ją­cy się na­przód

 (2.3) taki, który przy­pa­da w danym cza­sie

Wiktionary

Przykłady

 (2.1) Na licz­bę zna­ków, przy­pa­da­ją­cą na jeden kwa­drat bie­żą­cy kom­pu­te­ro­we­go skła­du, ma wpływ roz­dziel­czość wy­bra­ne­go urzą­dze­nia dru­ku­ją­ce­go.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲjɛˈʒɔ̃nt͡sɨ, AS: bʹi ̯ežõncy

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bieżnik mrz., bieżącość ż., bieżączka ż.

 czas. bieżeć

Wiktionary

Synonimy:

 (2.1) obecny, aktualny

Wiktionary


bieżączka

1. po­tocz­nie: spra­wy bie­żą­ce;
2. daw­niej: bie­gun­ka


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. żart. ogół bie­żą­cych, co­dzien­nych spraw, które wy­ma­ga­ją ukoń­cze­nia i które z tego po­wo­du by­wa­ją naj­pil­niej­sze

 (1.2) pot. żart. stan, zwy­kle niech­cia­ne­go, bycia za­ab­sor­bo­wa­nym bie­żącz­ką (1.1)

 (1.3) bie­gun­ka

Wiktionary

Przykłady

 (1.2) Tak zwana „bie­żącz­ka” jest praw­dzi­wą zmorą wielu z nas. Za­miast po­pra­wić ja­kość na­szej pracy po­dej­mu­jąc ra­dy­kal­ne kroki, to bie­ga­my w ko­ło­wrot­ku bie­żą­cych wyz­wań jak cho­mik w klat­ce.

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bieżący

Wiktionary


bifacjalność

→ bi­fa­cjal­ny


SJP.pl

Patrz:

bifacjalny

bifacjalny

ma­ją­cy dwie ak­tyw­ne stro­ny ro­bo­cze, np. panel fo­to­wol­ta­icz­ny


SJP.pl


bifej

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. zob. bifyj.

Wiktionary


bifenyl

or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny, dimer ben­ze­nu; di­fe­nyl, dwu­fe­nyl


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) chem. or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny na­le­żą­cy do wę­glo­wo­do­rów aro­ma­tycz­nych, czą­stecz­ka zbu­do­wa­na z dwóch pier­ście­ni ben­ze­no­wych po­łą­czo­nych po­je­dyn­czym wią­za­niem

Wiktionary

Bi­fe­nyl, E230 – or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny z grupy aro­ma­tycz­nych związ­ków po­li­cy­klicz­nych, dimer ben­ze­nu.

Pier­ście­nie fe­ny­lo­we bi­fe­ny­lu nie są po­ło­żo­ne w jed­nej pła­szczyź­nie, naj­niż­szą ener­gię ma kon­for­ma­cja, w któ­rej skrę­co­ne są one wzglę­dem sie­bie o ok.

Wikipedia

Synonimy:

 (1.1) difenyl; wzór chemiczny: C₁₂H₁₀, C₆H₅–C₆H₅

Wiktionary


bifenylowy

→ bi­fe­nyl


SJP.pl

Patrz:

bifenyl

biffa

śred­nio­wiecz­na ma­chi­na mio­ta­ją­ca


SJP.pl

Biffa, blida – ma­chi­na mio­ta­ją­ca ka­mien­ne po­ci­ski, wy­ko­rzy­sty­wa­na głów­nie w sta­ro­żyt­no­ści i śred­nio­wie­czu. Wy­my­ślo­no ją praw­do­po­dob­nie w sta­ro­żyt­nym Rzy­mie, jed­nak ist­nie­je rów­nież hi­po­te­za, że pow­sta­ła na te­re­nie Bi­zan­cjum. Do śred­nio­wiecz­nej Eu­ro­py przy­wę­dro­wa­ła w cza­sie kru­cjat, a za­poz­na­no się z jej dzia­ła­niem w Bi­zan­cjum. W śred­nio­wiecz­nej Eu­ro­pie na­zy­wa­na była blidą.

Wikipedia


bifilarny

zło­żo­ny z dwóch nitek lub dru­tów


SJP.pl


bifobia

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) psych. społ. dy­skry­mi­na­cja ob­ja­wia­ją­ca się nie­chę­cią lub agre­sją wobec osób bi­sek­su­al­nych;

Wiktionary

Bi­fo­bia – różne formy ne­ga­tyw­ne­go na­sta­wie­nia wzglę­dem osób bi­sek­su­al­nych jako jed­no­stek oraz jako grupy spo­łecz­nej. Może ono obej­mo­wać uprze­dze­nie, dy­skry­mi­na­cję, ste­re­o­ty­py (na przy­kład prze­ko­na­nia, że osoby bi­sek­su­al­ne są roz­wią­złe i nie­ucz­ci­we) oraz na­du­ży­cia po­łą­czo­ne z na­sta­wie­nia­mi i uczu­cia­mi od po­gar­dy do wro­go­ści. Osoby o do­wol­nej orien­ta­cji sek­su­al­nej mogą doś­wiad­czać bi­fo­bii lub ją po­wie­lać.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) To oskar­że­nie o bi­fo­bię jest ab­so­lut­nie nie­do­rzecz­ne!

 (1.1) Bi­fo­bia może do­ty­kać osoby, które nie­ko­niecz­nie są bi­sek­su­al­ne, ale są po­strze­ga­ne jako takie.

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bifobiczny

Wiktionary


bifor

po­tocz­nie: spot­ka­nie w gro­nie zna­jo­mych, po­prze­dza­ją­ce głów­ną im­pre­zę to­wa­rzy­ską; be­fo­rek, be­for­ka, bi­fo­rek, bi­for­ka


SJP.pl


biforek

po­tocz­nie: spot­ka­nie w gro­nie zna­jo­mych, po­prze­dza­ją­ce głów­ną im­pre­zę to­wa­rzy­ską; be­for­ka, bi­for­ka, be­fo­rek, bifor


SJP.pl


biforium

dwu­dziel­ne okno za­koń­czo­ne łu­kiem, cha­rak­te­ry­stycz­ne dla ar­chi­tek­tu­ry ro­mań­skiej i go­tyc­kiej


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) ar­chit. pod­wój­ne ar­ka­do­we okno, po­dzie­lo­ne ko­lu­mien­ką, cha­rak­te­ry­stycz­ne dla ar­chi­tek­tu­ry ro­mań­skiej;

Wiktionary

Bi­fo­rium, bi­fo­ra (z łac. "bi­fo­ris – dwudrz­wio­wy") – ar­ka­do­we okno lub przeź­ro­cze po­dzie­lo­ne naj­czę­ściej ko­lu­mien­ką lub słup­kiem na dwie czę­ści.

Bi­fo­ria były cha­rak­te­ry­stycz­ne dla bu­dow­nict­wa ro­mań­skie­go, go­tyc­kie­go i hi­sto­ryz­mu w XIX wieku na­wią­zu­ją­ce­go do ro­ma­niz­mu.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Ro­mań­ską wieżę ozda­bia­ły bi­fo­ria i gzym­sy.

Wiktionary

Powiązane:

 przym. biforyjny

Wiktionary


biforka

po­tocz­nie: spot­ka­nie w gro­nie zna­jo­mych, po­prze­dza­ją­ce głów­ną im­pre­zę to­wa­rzy­ską; be­for­ka, bi­for­ka, be­fo­rek, bifor


SJP.pl


biforyjny

→ bi­fo­rium


SJP.pl

Patrz:

biforium

bifunkcyjność

→ bi­funk­cyj­ny


SJP.pl

Patrz:

bifunkcyjny

bifunkcyjny

ma­ją­cy dwie funk­cje; dwu­funk­cyj­ny


SJP.pl


bifurkacja

1. roz­ga­łę­zie­nie się rzeki na dwa ra­mio­na pły­ną­ce do róż­nych do­rze­czy;
2. roz­dzie­le­nie, roz­szcze­pie­nie cze­goś na dwie czę­ści


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • bi­fur­ka­cja – w ma­te­ma­ty­ce sko­ko­wa zmia­na włas­no­ści ja­ko­ścio­wych lub to­po­lo­gicz­nych ukła­du przy drob­nej cią­głej zmia­nie jego pa­ra­me­trów;
  • bi­fur­ka­cja – w fi­zy­ce roz­ga­łę­zia­nie się sze­re­gów pro­mie­niot­wór­czych pier­wiast­ków w wy­ni­ku róż­nych typów roz­pa­du jąder da­ne­go izo­to­pu;
  • bi­fur­ka­cja – rozd­wo­je­nie sta­nów rów­no­wa­gi w me­cha­ni­ce kon­struk­cji
  • bi­fur­ka­cja – w che­mii udział jed­ne­go atomu wo­do­ru w dwóch wią­za­niach wo­do­ro­wych;
  • bi­fur­ka­cja – w za­gad­nie­niach pro­jek­to­wa­nia sieci te­le­ko­mu­ni­ka­cyj­nych roz­dział po­je­dyn­cze­go prze­pły­wu mię­dzy wiele ście­żek.
  • bi­fur­ka­cja – w sto­ma­to­lo­gii miej­sce roz­dzie­le­nia się zęba wie­lo­ko­rze­nio­we­go na dwa po­je­dyn­cze ko­rze­nie (w przy­pad­ku trzech ko­rze­ni – tri­fur­ka­cja);
  • bi­fur­ka­cja – w ge­o­gra­fii roz­wid­le­nie się ra­mion rzeki, pasma gór­skie­go, prądu mor­skie­go, struk­tu­ry ge­o­lo­gicz­nej itp.;
  • bi­fur­ka­cja – w oś­wia­cie zróż­ni­co­wa­nie pro­gra­mu na­u­cza­nia da­ją­cych dwa odręb­ne, lecz rów­no­le­głe ciągi pro­gra­mo­we;
  • roz­szcze­pie­nie

Wikipedia


bifurkacyjny

przy­miot­nik od: bi­fur­ka­cja


SJP.pl


bifyj

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. kre­dens

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Roz w an­try­ju na bi­fy­ju stoła szklon­ka po ka­fy­ju.

Wiktionary


big

ro­dzaj po­wo­zu; bieda; bied­ka; bida; dwu­kół­ka


SJP.pl


big-band

[czy­taj: big­bend] duży ze­spół jaz­zo­wy; or­kie­stra jaz­zo­wa


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ze­spół mu­zycz­ny, który wy­ko­nu­je ut­wo­ry jaz­zo­we lub roz­ryw­ko­we

Wiktionary

Big-band (z ang. dosł. „duży ze­spół”) – ze­spół mu­zycz­ny wy­ko­nu­ją­cy mu­zy­kę jaz­zo­wą lub roz­ryw­ko­wą.

Naj­więk­szą po­pu­lar­ność ten typ ze­spo­łu osią­gnął w la­tach 30. i 40. XX wieku w cza­sach epoki swin­gu.

Zwy­kle mu­zy­ka dla big-ban­dów jest w wy­so­kim stop­niu aran­żo­wa­na, co po­zo­sta­wia mniej­sze pole ma­ne­wru dla so­li­stów jaz­zo­wych, w prze­ci­wień­stwie dla ma­łych for­ma­cji jaz­zo­wych, gdzie dużą rolę od­gry­wa im­pro­wi­za­cja.

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ˈbʲiɡ‿bɛ̃nt, AS: bʹig‿bẽnt

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bigbandowy

Wiktionary


big-beat

[czy­taj: big­bit] roc­ko­wa mu­zy­ka roz­ryw­ko­wa po­pu­lar­na w la­tach 60. XX wieku, cha­rak­te­ry­zu­ją­ca się sil­nie zaz­na­czo­nym ryt­mem; big­bit, bit, beat, mocne ude­rze­nie


SJP.pl


biga

ro­dzaj po­wo­zu; bieda; bied­ka; bida; dwu­kół­ka


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) hist. w sta­ro­żyt­nym Rzy­mie wóz dwu­ko­ło­wy, za­przę­żo­ny w dwa konie;

 (1.2) po­ligr. ele­ment wy­kroj­ni­ka słu­żą­cy do wy­tła­cza­nia linii zgię­cia pa­pie­ru;

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • biga (po­li­gra­fia)
  • biga (wóz)
  • Biga (Tur­cja) – mia­sto w Tur­cji
  • Biga Çayı
  • język biga

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ˈbʲiɡa, AS: bʹiga

Wiktionary

Powiązane:

 (1.2) rzecz. bigowanie n., antybiga ż.

 (1.2) czas. bigować ndk.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) rydwan

Wiktionary


bigaj

naz­wi­sko


SJP.pl


bigamia

dwu­żeń­stwo


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) po­zo­sta­wa­nie w związ­ku mał­żeń­skim z dwie­ma oso­ba­mi;

Wiktionary

Bi­ga­mia – po­zo­sta­wa­nie w związ­ku mał­żeń­skim z osobą, która znaj­du­je się w innym waż­nym związ­ku mał­żeń­skim.

Bi­ga­mia jest prze­stęp­stwem w więk­szo­ści kra­jów świa­ta, które uz­na­ją wy­łącz­nie mał­żeń­stwa mo­no­ga­micz­ne. Naj­czę­ściej ani pier­wszy, ani drugi mał­żo­nek nie wie­dzą o dru­gim mał­żon­ku part­ne­ra. Zgoda po­przed­nie­go mał­żon­ka nie ma wpły­wu na zgod­ność z pra­wem dru­gie­go mał­żeń­stwa, uwa­ża­ne­go za nie­waż­ne.

Wikipedia

Wymowa:

IPA: bʲiˈɡãmʲja, AS: bʹigãmʹi ̯a

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bigamista m., bigamistka ż.

 przym. bigamiczny

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) dwużeństwo

Wiktionary


bigamiczny

przy­miot­nik od: bi­ga­mia


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z bi­ga­mią, do­ty­czą­cy bi­ga­mii; bę­dą­cy bi­ga­mią

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bigamia ż., bigamista mos., bigamistka ż.

Wiktionary


bigamio

forma rze­czow­ni­ka.

 (1.1) W. lp. od: bi­ga­mia

Wiktionary


bigamista

żo­na­ty, który za­warł po­now­nie ślub


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) ten, kto po­peł­nia bi­ga­mię tzn. ma dwie żony

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bigamia ż.

:: fż. bigamistka ż.

 przym. bigamiczny

 przysł. bigamicznie

Wiktionary


bigamistka

mę­żat­ka, która za­war­ła po­now­nie ślub


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta ma­ją­ca dwóch mężów

Wiktionary

Bi­ga­mist­ka (jid. "Zajn wajbs man") – pol­ski film fa­bu­lar­ny z 1913 roku w ję­zy­ku ji­dysz, opar­ty na ut­wo­rze "Bi­ga­mist­ka" Maj­ze­la.

Wikipedia

Powiązane:

 rzecz. bigamia ż.

:: fż. bigamista mos.

 przym. bigamiczny

 przysł. bigamicznie

Wiktionary


bigbeatowy

[czy­taj: big­bi­to­wy] zwią­za­ny z roc­ko­wą mu­zy­ką roz­ryw­ko­wą po­pu­lar­ną w la­tach 60. XX wieku, cha­rak­te­ry­zu­ją­cą się sil­nie zaz­na­czo­nym ryt­mem; big­bi­to­wy


SJP.pl


bigbit

roc­ko­wa mu­zy­ka roz­ryw­ko­wa po­pu­lar­na w la­tach 60. XX wieku, cha­rak­te­ry­zu­ją­ca się sil­nie zaz­na­czo­nym ryt­mem; big-beat, bit, beat, mocne ude­rze­nie


SJP.pl

Big­bit, big-beat (ang. „mocne ude­rze­nie”) – funk­cjo­nu­ją­ce w Pol­sce i są­sied­nich kra­jach okre­śle­nie rock and rolla i po­krew­nych ga­tun­ków mu­zycz­nych. Nazwę "big-beat" (za­stę­pu­ją­cą nie­ak­cep­to­wa­ną przez an­ty­za­chod­nie wła­dze nazwę "rock and roll)" po raz pier­wszy za­sto­so­wa­no w Pol­sce.

Wikipedia


bigbitowiec

1. osoba śpie­wa­ją­ca lub gra­ją­ca w stylu big­bi­tu (mu­zy­ki roz­ryw­ko­wej i ta­necz­nej);
2. mi­ło­śnik, sym­pa­tyk big­bi­tu;
3. śro­do­wi­sko­wo: przed­sta­wi­ciel sub­kul­tu­ry mło­dzie­żo­wej wzo­ru­ją­cej się na bi­tel­sach, po­pu­lar­nej w la­tach 60.


SJP.pl


bigbitowy

zwią­za­ny z roc­ko­wą mu­zy­ką roz­ryw­ko­wą po­pu­lar­ną w la­tach 60. XX wieku, cha­rak­te­ry­zu­ją­cą się sil­nie zaz­na­czo­nym ryt­mem; big­be­a­to­wy


SJP.pl


bigbityzm

rzad­ko: fa­scy­na­cja mu­zy­ką big­bi­to­wą


SJP.pl


bigbitówa

1. ko­bie­ta śpie­wa­ją­ca lub gra­ją­ca w stylu big­bi­tu (mu­zy­ki roz­ryw­ko­wej i ta­necz­nej);
2. śro­do­wi­sko­wo: przed­sta­wi­ciel­ka sub­kul­tu­ry mło­dzie­żo­wej wzo­ru­ją­cej się na bi­tel­sach, po­pu­lar­nej w la­tach 60.


SJP.pl


bigel

rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. wie­szak

 (1.2) gw-pl|Górny Śląsk. przen. po­tań­ców­ka, za­ba­wa

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) (gwara.) Na biglu wisi man­tel. → Na wie­sza­ku wisi płaszcz.

 (1.2) (gwara.) Aga zrych­to­wa­ła srogi bigel na Ha­lym­bie. → Agniesz­ka zor­ga­ni­zo­wa­ła sporą po­tań­ców­kę w Ha­lem­bie.

Wiktionary


bigender

[czyta: baj­dżen­der] psy­chicz­ne iden­ty­fi­ko­wa­nie się z dwoma płcia­mi (bi­nar­ny­mi lub nie­bi­nar­ny­mi)


SJP.pl

Bi­gen­der (z łac. "bi" „oboje, dwa” oraz od gen­der „płeć spo­łecz­no-kul­tu­ro­wa”) – ter­min spod pa­ra­so­la nie­bi­nar­no­ści, który opi­su­je ten­den­cję do iden­ty­fi­ko­wa­nia się z dwoma płcia­mi (bi­nar­nym lub nie­bi­nar­ny­mi).

Osoba bi­gen­der może iden­ty­fi­ko­wać się z obie­ma płcia­mi bi­nar­ny­mi, np.

Wikipedia


bigiel

po­tocz­nie: werwa, zapał; dziś tylko w po­tocz­nym wy­ra­że­niu: z bi­glem - z werwą, z za­pa­łem


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) zapał

 (1.2) ha­czyk, kot­wicz­ka, ele­ment bi­żu­te­rii, na któ­rym za­wie­sza się kol­czyk

 (1.3) gw-pl|Poz­nań, Górny Śląsk. wie­szak na ubra­nie

 (1.4) gw-pl|Górny Śląsk. po­tań­ców­ka, za­ba­wa

 (1.5) łódź. dep­tak

 (1.6) bud. ele­ment zbro­je­nia w kształ­cie li­te­ry Ufakt.

Wiktionary

Przykłady

 (1.2) Po­zo­sta­ło tylko ot­wo­rzyć de­li­kat­nie oczko w biglu i na­ło­żyć na łezkę.

 (1.3) Po­wie­ście pła­szcze na bigle.

 (1.4) U Agniesz­ki na Ha­lem­bie za­wsze były dobre bigle.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲiɟɛl, AS: bʹiǵel

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) animusz, werwa, zapał

Wiktionary


bigilla

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) kulin. pasta z go­to­wa­nej fa­so­li i oliwy, zwy­kle z do­dat­kiem pa­prycz­ki chil­li, natki pie­trusz­ki i czosn­ku; tra­dy­cyj­na po­tra­wa kuch­ni mal­tań­skiej

Wiktionary


biglonzko

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. że­laz­ko

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) gw. Górny Śląsk biglosko, biglołzko, żelosko, żelozko

Wiktionary


biglosko

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski, Górny Śląsk, Za­ol­zie. że­laz­ko

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biglowani n.

 czas. biglować ndk.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) żelazko

Wiktionary


biglowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|bi­glo­wać.

Wiktionary

Powiązane:

 czas. biglować ndk.

Wiktionary


biglować

w gwa­rze ślą­skiej: pra­so­wać


SJP.pl

cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny

 (1.1) gw-pl|Śląsk Opol­ski, zie­mia lu­bli­niec­ka, Śląsk Cie­szyń­ski, Za­ol­zie, Górny Śląsk. pra­so­wać

 (1.2) sprzą­tać, robić po­rząd­ki

 (1.3) gw-pl|Za­ol­zie. bić

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) (gwara.) Nyśka, bi­glu­jesz mi ta westa? → Agniesz­ko, pra­su­jesz mi tę ka­mi­zel­kę czy nie?

 (1.2) Co ty tak bi­glu­jesz ten pokój? – gości się spo­dzie­wasz?

Wiktionary

Powiązane:

 (1.1)

:: rzecz. biglowani n.

 (1.2)

:: rzecz. biglowanie n.

Wiktionary


biglołzko

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. że­laz­ko

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) gw. Górny Śląsk biglosko, biglonzko, żelosko, żelozko

Wiktionary


bignoniowate

o ce­chach bi­gno­nio­wa­tych (ro­dzi­na ro­ślin)


SJP.pl

Bi­gno­nio­wa­te ("Bi­gno­nia­ce­ae") – ro­dzi­na ro­ślin z rzędu jas­no­tow­ców ("La­mia­les"). Na­le­ży tu ok. 800 ga­tun­ków gru­po­wa­nych w 110 ro­dza­jach. Za­li­cza­ne tu ro­śli­ny to na ogół za­wsze zie­lo­ne drze­wa, krze­wy i pną­cza wy­stę­pu­ją­ce głów­nie w stre­fie tro­pi­kal­nej. Naj­bar­dziej zróż­ni­co­wa­ne są w tro­pi­kal­nej Ame­ry­ce Po­łud­nio­wej.

Wikipedia


bignoniowaty

o ce­chach bi­gno­nio­wa­tych (ro­dzi­na ro­ślin)


SJP.pl


bigoreksja

dys­mor­fia mię­śnio­wa;
1. za­bu­rze­nie psy­chicz­ne ob­ja­wia­ją­ce się po­czu­ciem po­sia­da­nia nie­wy­star­cza­ją­cej masy mię­śnio­wej;
2. uza­leż­nie­nie od tre­nin­gu fi­zycz­ne­go wy­ni­ka­ją­ce z ta­kie­go za­bu­rze­nia


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) psych. med. męska od­mia­na ano­rek­sji; za­bu­rze­nie po­le­ga­ją­ce na ob­se­syj­nej dba­ło­ści o masę mię­śnio­wą ba­zu­ją­ce na prze­ko­na­niu, że nie jest się wy­star­cza­ją­co mu­sku­lar­nym/że nie ma się wy­star­cza­ją­co du­żych mię­śni; ob­se­sja na punk­cie umię­śnio­ne­go ciała

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Ćwi­cze­nia fi­zycz­ne są w ich wy­ko­na­niu za­cho­wa­nia­mi kom­pul­syw­ny­mi, kom­pen­su­ją­cy­mi wy­o­bra­że­nio­we nie­do­stat­ki do­ty­czą­ce fi­zycz­ne­go wy­glą­du (np. bi­go­rek­sja w przy­pad­ku kul­tu­ry­stów per­ma­nent­nie nie­za­do­wo­lo­nych ze swo­je­go wy­glą­du).

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bigorektyk mos., bigorektyczka ż.

 przym. bigorektyczny

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) odwrotna anoreksja, dysmorfia mięśniowa

Wiktionary


bigorektyczka

ko­bie­ta cier­pią­ca na za­bu­rze­nie psy­chicz­ne ob­ja­wia­ją­ce się po­czu­ciem po­sia­da­nia nie­wy­star­cza­ją­cej masy mię­śnio­wej


SJP.pl


bigorektyczny

przy­miot­nik

 (1.1) neol. rzad. zwią­za­ny z bi­go­rek­sją

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bigoreksja ż., bigorektyk mos., bigorektyczka ż.

Wiktionary


bigorektyk

osoba cier­pią­ca na za­bu­rze­nie psy­chicz­ne ob­ja­wia­ją­ce się po­czu­ciem po­sia­da­nia nie­wy­star­cza­ją­cej masy mię­śnio­wej


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) psych. męż­czyz­na cier­pią­cy na bi­go­rek­sję

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Nie­ste­ty nie są w sta­nie za­ak­cep­to­wać swo­je­go wy­glą­du i swo­je­go ciała. W efek­cie za­czy­na­ją się­gać po odżyw­ki, a kiedy i one nie przy­no­szą ocze­ki­wa­nych re­zul­ta­tów, za­czy­na­ją sto­so­wać ste­ry­dy ana­bo­licz­ne. Jed­nak i w tym przy­pad­ku nie uda się osią­gnąć celu, po­nie­waż wy­ma­rzo­na syl­wet­ka bi­go­rek­ty­ka nie ist­nie­je.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bigoreksja ż.

:: fż. bigorektyczka ż.

 przym. bigorektyczny

Wiktionary


bigos

1. tra­dy­cyj­na sta­ro­pol­ska po­tra­wa z ki­szo­nej i słod­kiej ka­pu­sty, róż­nych ga­tun­ków mięsa, kieł­ba­sy, su­szo­nych grzy­bów i roz­ma­i­tych przy­praw;
2. prze­no­śne: kło­pot, zmart­wie­nie


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) kulin. po­tra­wa z du­szo­nej ka­pu­sty ki­szo­nej z roz­ma­i­ty­mi do­dat­ka­mi; ; Glo­ger.

 (1.2) przen. pot. nie­ład, ba­ła­gan, za­mie­sza­nie

 (1.3) przen. pot. kło­pot

Wiktionary

Bigos – tra­dy­cyj­na dla kuch­ni pol­skiej, li­tew­skiej i bia­ło­ru­skiej po­tra­wa z ka­pu­sty i mięsa.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Ale pysz­ny ten bigos.

 (1.3) W nie­zły bigos się wpa­ko­wa­łeś.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲiɡɔs, AS: bʹigos

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bigosowanie n.

:: zdrobn. bigosik m.

 czas. bigosować ndk.

 przym. bigosowy

Wiktionary


bigosik

zdrob­nie­nie od: bigos


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od bigos

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) To nie bigos, lecz tylko mały bi­go­sik.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bigos m., bigosowanie n.

 czas. bigosować

Wiktionary


bigosować

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) przest. pot. rąbać, sie­kać, robić z kogoś bigos, przen. wy­wo­ły­wać burdę, za­mie­sza­nie, robić pu­blicz­ny zamęt

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Da­waj­cie go nam sam! – krzy­czał Mi­gur­ski – wnet go tu bę­dziem bi­go­so­wa­li.

 (1.1) Jak po­chwy­cę mą sza­bel­kę da­ma­scen­kę, jak jed­ne­go wytnę w mordę, tego w szyję, tego w rękę, jak ich zacz­nę bi­go­so­wać.

 (1.1) Czter­dzie­ści ty­się­cy sza­bel za­bły­sło w słoń­cu, czter­dzie­ści ty­się­cy gar­dzie­li po­czę­ło ry­czeć: „Śmierć Wit­tem­ber­go­wi!” – „Da­waj­cie go sam!” – „Bi­go­so­wać! bi­go­so­wać!”

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bigosowanie n., bigos mrz., bigosik mrz.

Wiktionary


bigosowy

→ bigos


SJP.pl

Patrz:

bigos

bigot

po­boż­niś, świę­to­szek


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) książk. po­gard. ktoś prze­sad­nie re­li­gij­ny lub gor­li­wie ma­ni­fe­stu­ją­cy swą re­li­gij­ność

Wiktionary

BIGOT – dawna lista osób po­sia­da­ją­cych poś­wiad­cze­nie bez­pie­czeń­stwa i per­so­ne­lu zna­ją­ce­go szcze­gó­ły danej ope­ra­cji, lub inne in­for­ma­cje po­uf­ne.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Czuł w tym za­su­szo­nym szczu­rze twar­de­go bi­go­ta, z któ­rym da­le­ko prę­dzej można przyjść do kłót­ni, niż do ja­kiej­kol­wiek tran­sak­cji.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲiɡɔt, AS: bʹigot

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bigoteria ż.

:: fż. bigotka ż.

 przym. bigoteryjny

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) dewot, nabożniś, pobożniś, religiant, świętoszek

Wiktionary


bigoteria

de­wo­cja


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) książk. de­wo­cja

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲiɡɔˈtɛrʲja, AS: bʹigoterʹi ̯a

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bigot m., bigotka ż., bigoteryjność ż.

 przym. bigoteryjny

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) dewocja, religianctwo, świętoszkowatość

Wiktionary


bigoteryjność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bi­go­te­ryj­ne; cecha tych, któ­rzy są bi­go­te­ryj­ni

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bigot m., bigotka ż., bigoteria ż.

 przym. bigoteryjny

 przysł. bigoteryjnie

Wiktionary


bigoteryjny

przy­miot­nik od: bi­go­te­ria


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) wła­ści­wy bi­go­to­wi i bi­go­te­rii

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Tol­kien był bi­go­te­ryj­nym ka­to­li­kiem i pro­fe­so­rem li­te­ra­tu­ry sta­ro­nor­dyc­kiej.

 (1.1) W ten spo­sób Kra­ków pod­padł ów­czes­nym wład­com. Póź­niej już za­wsze to mia­sto uwa­ża­no za sied­li­sko re­ak­cji, drob­no­mie­szczań­stwa i bi­go­te­ryj­nej koł­tu­ne­rii.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲiɡɔtɛˈrɨjnɨ, AS: bʹigoteryi ̯ny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bigoteria ż., bigot m., bigotka ż., bigoteryjność ż.

 przysł. bigoteryjnie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bogobojny, nabożny, religiancki, świątobliwy, świętoszkowaty, dewocyjny, klerykalny, parafiański

Wiktionary


bigotka

ko­bie­ta ma­ni­fe­sta­cy­nie re­li­gij­na; de­wot­ka; świę­tosz­ka; na­boż­ni­sia


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) forma żeń­ska od: bigot

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Daj spo­kój, nie przej­muj się opi­nia­mi tej bi­got­ki, dla niej wszyst­ko jest nie­mo­ral­ne.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲiˈɡɔtka, AS: bʹigotka

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bigoteria ż.

:: fm. bigot m.

 przym. bigoteryjny

Wiktionary


bigowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|bi­go­wać.

Wiktionary

Bi­go­wa­nie (niem. – "zgi­na­nie") – pro­ces in­tro­li­ga­tor­ski po­le­ga­ją­cy na ułat­wie­niu zgi­na­nia ma­te­ria­łu w okre­ślo­nym i za­mie­rzo­nym miej­scu. Bi­go­wa­nie oz­na­cza wy­ko­ny­wa­nie na pa­pie­rze lub kar­to­nie spe­cjal­nych wgnie­ceń. Wgnie­ce­nia te mają za za­da­nie ułat­wie­nie, a wła­ści­wie umoż­li­wie­nie, od­po­wied­nie­go zgię­cia kar­to­nu lub kart­ki.

Wikipedia

Powiązane:

 czas. bigować ndk.

Wiktionary


bigować

wy­ci­skać rowki w wyt­wo­rach pa­pier­ni­czych, w miej­scach zgi­na­nia; row­ko­wać


SJP.pl

cza­sow­nik

 (1.1) druk. row­ko­wać;

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲiˈɡɔvat͡ɕ, AS: bʹigovać

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bigowanie n.

Wiktionary


biguine

[czy­taj: biGIN] rzad­ko: an­tyl­ski ta­niec w tak­cie 2/4, w tem­pie umiar­ko­wa­nym, po­dob­ny do rumby; be­gu­i­ne


SJP.pl


bigus

naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • An­to­ni Bigus
  • Bru­non Bigus
  • Rafał Bigus

Wikipedia


bigówka

ma­szy­na in­tro­li­ga­tor­ska do bi­go­wa­nia


SJP.pl

Bi­gów­ka lub prze­gnia­tar­ka – ma­szy­na in­tro­li­ga­tor­ska przez­na­czo­na do bi­go­wa­nia (prze­gnia­ta­nia, wy­gnia­ta­nia, ry­lo­wa­nia) okła­dek mięk­kich i wy­ro­bów ga­lan­te­rii in­tro­li­ga­tor­skiej. Pod­sta­wo­wym ele­men­tem bi­gów­ki jest czte­ro­ka­na­ło­wa wkład­ka prze­gnia­ta­ją­ca, umo­co­wa­na w gór­nej ru­cho­mej sta­lo­wej belce, złą­czo­nej z kor­bo­wo­da­mi.

Wikipedia


bih

skró­to­wiec

 (1.1) = geogr. Bo­śnia i Her­ce­go­wi­na

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Na spot­ka­niu zde­cy­do­wa­li­śmy jed­no­gło­śnie, żeby za­pro­sić wszyst­kich prze­wod­ni­czą­cych bosz­niac­kich i pro­bo­śniac­kich par­tii w BiH do spot­ka­nia w Mo­sta­rze, aby tak, jak to miało miej­sce w Sre­bre­ni­cy, wy­słać ko­mu­ni­kat o jed­no­ści Bosz­nia­ków, po­wie­dział Marić, do­da­jąc, że roz­mo­wy o Mo­sta­rze muszą być pro­wa­dzo­ne w tym mie­ście.

Wiktionary


bihar

1. trze­ci pod wzglę­dem licz­by lud­no­ści stan in­dyj­ski;
2. mia­sto w In­diach, w sta­nie Bihar


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. adm. stan w In­diach;

Wiktionary

Bihar (hindi बिहार, trb. "Bihar", trl. "Bihār"; ang. "Bihar") – stan w pół­noc­no-wschod­nich In­diach ze sto­li­cą w Pat­nie.

Bihar gra­ni­czy na pół­no­cy z Ne­pa­lem. Na za­cho­dzie ze sta­nem Uttar Pra­desh, Jhark­hand na po­łud­niu i z Ben­ga­lem Za­chod­nim na wscho­dzie. Stan jest po­ło­żo­ny na żyz­nej rów­ni­nie Gan­ge­su. Jest to trze­ci pod wzglę­dem licz­by lud­no­ści stan in­dyj­ski (2011; utrzy­mał po­zy­cję od 2001).

Wikipedia

Powiązane:

 rzecz. Biharczyk mos., Biharka ż.

 przym. biharski

Wiktionary


biharczyk

miesz­ka­niec Bi­ha­ru (mia­sta w In­diach)


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Bi­ha­ru

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bihar mrz.

:: fż. Biharka ż.

 przym. biharski

Wiktionary


biharka

miesz­kan­ka Bi­ha­ru (mia­sta w In­diach)


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) etn. rdzen­na miesz­kan­ka stanu Bihar w In­diach

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bihar mrz.

:: fm. Biharczyk mos.

 przym. biharski

Wiktionary


biharski

przy­miot­nik od: Bihar, mia­sto i stan w In­diach


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z Bi­ha­rem (re­gio­nem Indii)

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bihar mrz., Biharczyk mos., Biharka ż.

Wiktionary


bihać

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w pół­noc­no-za­chod­niej Bośni;

Wiktionary

Bihać – mia­sto w pół­noc­no-za­chod­niej Bośni i Her­ce­go­wi­nie, w Fe­de­ra­cji Bośni i Her­ce­go­wi­ny, sto­li­ca kan­to­nu uńsko-sań­skie­go, sie­dzi­ba mia­sta Bihać. Leży nad rzeką Uną, w Bo­san­skiej kra­ji­nie. W 2013 roku li­czy­ło 39 690 miesz­kań­ców, z czego więk­szość sta­no­wi­li Bosz­nia­cy.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) W 1997 roku ot­war­to Uni­wer­sy­tet w Bi­ha­ciu.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲixat͡ɕ, AS: bʹiχać

Wiktionary


bihorski

przy­miot­nik od: Bihor (Góry Bi­hor­skie w Ru­mu­nii)


SJP.pl


bij-zabij

wy­krzy­knik

 (1.1) zob. bij zabij.

Wiktionary


bija

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. hy­dron. rzeka w az­ja­tyc­kiej czę­ści Rosji prze­pły­wa­ją­ca przez Kraj Ał­taj­ski i Re­pu­bli­kę Ał­ta­ju, wy­pły­wa z Je­zio­ra Te­lec­kie­go; po po­łą­cze­niu z Ka­tu­nią two­rzy rzekę Ob;

Wiktionary

Bija (ros. "Бия") – rzeka w az­ja­tyc­kiej czę­ści Rosji. Prze­pły­wa przez Kraj Ał­taj­ski i Re­pu­bli­kę Ał­ta­ju. Źró­dła w Je­zio­rze Te­lec­kim. Dłu­gość – 301 km, po­wierzch­nia do­rze­cza – 37 000 km². Po po­łą­cze­niu z rzeką Katuń two­rzą rzekę Ob.

Wikipedia

Powiązane:

 rzecz. Bijsk mrz.

Wiktionary


bijaczek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od bijak

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bijak m.

Wiktionary


bijak

1. kij przyt­wier­dzo­ny do rę­ko­je­ści cepa, słu­żą­cy do młó­ce­nia
2. kij uży­wa­ny do pod­bi­ja­nia piłki w ba­se­bal­lu
3. część ka­fa­ra, młota itp. bez­poś­red­nio ude­rza­ją­ca


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) daw. roln. krót­sza część cepa, kij przyt­wier­dzo­ny do trzon­ka (dzier­ża­ka), słu­żą­cy do ude­rza­nia zboża

 (1.2) sport. kij uży­wa­ny do pod­bi­ja­nia piłki w niek­tó­rych grach, np. w ba­se­bal­lu

 (1.3) techn. część młota lub niek­tó­rych me­cha­niz­mów słu­żą­ca do ude­rza­nia

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Cep zbu­do­wa­ny jest z dwóch kijów: dzier­ża­ka (dłuż­sze­go) i bi­ja­ka (krót­sze­go), po­łą­czo­nych rze­mie­niem (zwa­nym gązwą, gac­kiem lub ka­pi­cą) lub me­ta­lo­wym prze­gu­bem (zwa­nym ósem­ką).

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bijatyka ż., bicie n., bijanie n., ubijaczka ż.

:: zdrobn. bijaczek m.

 czas. ubijać, bić ndk., bijać ndk.

 przym. bitny

 przysł. bitnie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) młóczysko

Wiktionary


bijakowy

ty­czą­cy się bi­ja­ka


SJP.pl


bijanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|bijać.

Wiktionary

Powiązane:

 czas. bijać ndk.

 rzecz. bijak mrz.

Wiktionary


bijatyka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) bójka z udzia­łem więk­szej licz­by osób

 (1.2) gry­komp. ga­tu­nek gier kom­pu­te­ro­wych, któ­rych roz­gryw­ka opie­ra się na walce po­sta­ci gra­cza z in­ny­mi po­sta­cia­mi;

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • bi­ja­ty­ka – bójka, w któ­rej uczest­ni­czy kilka osób
  • bi­ja­ty­ka – ga­tu­nek gier kom­pu­te­ro­wych

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Gdy za­czę­ła się bi­ja­ty­ka w barze, spy­la­li­śmy aż się ku­rzy­ło.

Wiktionary

Powiązane:

 czas. ubijać, bić ndk., bijać ndk.

 rzecz. bicie n., bijak mrz.

Wiktionary


bijać

bić kogoś lub coś co pe­wien czas


SJP.pl

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. brak)

 (1.1) bić co pe­wien czas

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny bijać się (dk. brak)

 (2.1) bić się co jakiś czas; brać udział w bi­ja­ty­kach

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bicie n., bijak mrz., bijany mos., bijatyka ż., bijanie n., odbijacz mrz.

 czas. bić, odbijać, rozbić

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) karać

Wiktionary


bijekcja

funk­cja bę­dą­ca jed­no­cze­śnie iniek­cją i su­riek­cją


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) mat. funk­cja wza­jem­nie jed­noz­nacz­na;

Wiktionary


bijnik

część me­cha­niz­mu ude­rze­nio­we­go broni pal­nej


SJP.pl

Bij­nik – ele­ment me­cha­niz­mu ude­rze­nio­we­go ude­rza­ją­cy ru­chem pro­sto­li­nio­wym w igli­cę i po­wo­du­ją­cy od­pa­le­nie na­bo­ju. Ruch bij­ni­ka jest po­wo­do­wa­ny przez sprę­ży­nę ude­rze­nio­wą.

W wielu wzo­rach broni rolę bij­ni­ka speł­nia zamek lub su­wa­dło. W ta­kich przy­pad­kach rolę sprę­ży­ny ude­rze­nio­wej pełni sprę­ży­na po­wrot­na.

Wikipedia


bijok

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) daw. roln. gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski, Za­ol­zie. górna część cepa

 (1.2) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski, Za­ol­zie. awan­tur­nik, ktoś skory do bójek

Wiktionary


bik

naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Biuro In­for­ma­cji Kre­dy­to­wej
  • .bik – roz­sze­rze­nie pli­ków w for­ma­cie Bink Video
  • Biek

Wikipedia


bikarbonat

wo­do­ro­wę­glan so­do­wy, wy­stę­pu­ją­cy w po­sta­ci bia­łej sub­stan­cji kry­sta­licz­nej; soda oczy­szczo­na


SJP.pl


bikej

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) pot. żart. pejor. zob. bi­kej­ka. (dziew­czy­na)

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) pot. żart. pejor. zob. bi­kej­ka. (biały ko­za­czek)

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Oczy­wi­ście bi­ke­je bi­ke­jom nie­rów­ne, liczy się rów­nież to, co oprócz ko­zacz­ków mamy na sobie – róże, fu­ter­ka i tak dalej. (z In­ter­ne­tu)

 (1.1) Wiele bi­ke­jów to chcą­ce się za wszel­ką cenę od­mło­dzić panie w śred­nim wieku. (z In­ter­ne­tu)

 (2.1) Błą­dzi­łem po kra­kow­skim rynku, po­dzi­wia­jąc dziew­czę­ta w bi­ke­jach. (z In­ter­ne­tu)

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲikɛj, AS: bʹikei ̯

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bikejka ż.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1,2.1) bikejka

Wiktionary


bikejka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. żart. pejor. dziew­czy­na lub młoda ko­bie­ta ubie­ra­ją­ca się w pro­wo­ku­ją­cy i nie­zbyt gu­stow­ny spo­sób, któ­rej głów­nym celem jest ek­spo­no­wa­nie swej urody, do któ­rej czę­sto pod­cho­dzi bez­kry­tycz­nie

 (1.2) pot. żart. pejor. także: biały ko­za­czek no­szo­ny przez bi­kej­kę (1.1)

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Ty­po­wa bi­kej­ka jest zwy­kle stałą klient­ką so­la­riów oraz by­wal­czy­nią dy­sko­tek.

 (1.1-2) Bi­kej­ki wciąż kró­lu­ją na dy­sko­te­kach, uli­cach i w ga­le­riach hand­lo­wych.

 (1.2) Potem po­my­ka taka w ka­ba­ret­kach, bi­kej­kach na wiej­skie party.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲiˈkɛjka, AS: bʹikei ̯ka

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bikej m.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bikej

 (1.2) bikej

Wiktionary


bikejoring

[czy­taj: bajk dżo­ring] dy­scy­pli­na spor­tu za­przę­go­we­go, w któ­rej jeden lub dwa psy cią­gną rower


SJP.pl

Bi­ke­jo­ring jest dy­scy­pli­ną spor­tu za­przę­go­we­go roz­gry­wa­ną na dy­stan­sach sprin­ter­skich, w któ­rej jeden lub dwa psy cią­gną rower po­łą­czo­ne z nim liną z amor­ty­za­to­rem. Trasa biegu liczy zaz­wy­czaj od 4 do 10 km. Ma­szer chcą­cy wy­star­to­wać w bi­ke­jo­rin­gu musi mieć co najm­niej 15 lat i zdro­we­go psa o wadze mi­ni­mum 12 kg, któ­re­go w żaden fi­zycz­ny spo­sób nie można zmu­szać do biegu.

Wikipedia


bikejoringowy

→ bi­ke­jo­ring [czy­taj: bajk­dżo­rin­go­wy]


SJP.pl


bikepacking

[czy­taj: bajk­pa­king] forma tu­ry­sty­ki ro­we­ro­wej po­le­ga­ją­ca na wie­lod­nio­wych wy­pra­wach z lek­kim ba­ga­żem mo­co­wa­nym bez­poś­red­nio na ro­we­rze


SJP.pl

Bi­ke­pac­king – forma dłu­go­dy­stan­so­wej tu­ry­sty­ki ro­we­ro­wej, od­mia­na bi­ke­to­u­rin­gu. Bi­ke­pac­king i to­u­ring opi­su­ją dłuż­sze, wie­lod­nio­we wy­ciecz­ki ro­we­ro­we, przy czym to­u­ring naj­czę­ściej od­by­wa się po ut­war­dzo­nej dro­dze przy uży­ciu tra­dy­cyj­ne­go ze­sta­wu sakw i torby na kie­row­ni­cę, pod­czas gdy mon­to­wa­nie ba­ga­żu w "bi­ke­pac­kin­gu" nie zmie­nia cha­rak­te­ry­sty­ki ro­we­ru i poz­wa­la na po­dró­żo­wa­nie po bar­dziej wy­ma­ga­ją­cych dro­gach jak szla­ki, szu­try, czy drogi grun­to­we.

Wikipedia


bikepackingowy

→ bi­ke­pac­king


SJP.pl

Patrz:

bikepacking

bikepark

[czy­taj: bajk­park] wy­dzie­lo­ne miej­sce przez­na­czo­ne do spor­to­wej jazdy ro­we­rem; bajk­park, bike park


SJP.pl


bikeparkowy

→ bi­ke­park; bajk­par­ko­wy


SJP.pl


biker

[czy­taj: baj­ker] po­tocz­nie: ro­we­rzy­sta; baj­ker, baj­kers, bi­kers


SJP.pl

BiKeR (Bia­ło­stoc­ka Ko­mu­ni­ka­cja Ro­we­ro­wa) – sy­stem be­zob­słu­go­wych wy­po­ży­czal­ni ro­we­rów miej­skich dzia­ła­ją­cy w Bia­łym­sto­ku i oko­licz­nych gmi­nach na pod­sta­wie po­ro­zu­mień mię­dzyg­min­nych.

Wikipedia


bikerka

[czy­taj: baj­ker­ka] po­tocz­nie: ro­we­rzyst­ka


SJP.pl


bikers

[czy­taj: baj­kers lub bi­kers] po­tocz­nie: ro­we­rzy­sta; biker, baj­ker, baj­kers


SJP.pl


bikin

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. rzeka na Da­le­kim Wscho­dzie Rosji, prawy do­pływ Us­su­ri

Wiktionary

Bikin ( Бикин) – mia­sto w Rosji, w Kraju Cha­ba­row­skim, cen­trum ad­mi­ni­stra­cyj­ne re­jo­nu bi­kiń­skie­go. Po­ło­żo­ny jest na pra­wym brze­gu rzeki Bikin, do­pły­wu Us­su­ri, 223 km od Cha­ba­row­ska, przy gra­ni­cy z Chi­na­mi.

Miej­sco­wość pow­sta­ła w roku 1885 w związ­ku z bu­do­wą w la­tach 1884–1887 linii ko­le­jo­wej Wła­dy­wo­stok-Cha­ba­rowsk. Sta­tus mia­sta od 1938 roku.

Wikipedia


bikini

dam­ski dwu­czę­ścio­wy ko­stium pla­żo­wy


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) dwu­czę­ścio­wy dam­ski ko­stium pla­żo­wy;

Wiktionary

Bi­ki­ni – nazwa dwu­czę­ścio­we­go dam­skie­go ko­stiu­mu ką­pie­lo­we­go/pla­żo­we­go, skła­da­ją­ce­go się z fig i biu­sto­no­sza.

Bi­ki­ni zo­sta­ło pier­wszy raz po­ka­za­ne 5 lipca 1946 roku w pły­wal­ni Mo­li­tor w Pa­ry­żu przez pro­jek­tan­ta Lo­u­i­sa Réarda, za­pre­zen­to­wa­ła je Mi­che­li­ne Ber­nar­di­ni.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Wszy­scy oglą­da­li się za zgrab­ną blon­dyn­ką w bi­ki­ni.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲiˈcĩɲi, AS: bʹiḱĩńi

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bikiniarz

Wiktionary


bikiniara

→ bi­ki­niarz


SJP.pl

Patrz:

bikiniarz

bikiniarka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) człon­ki­ni pol­skiej sub­kul­tu­ry mło­dzie­żo­wej w la­tach 50., stro­jem na­śla­du­ją­cy styl ame­ry­kań­ski – ubra­nia o ja­skra­wych ko­lo­rach

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bikiniarz mos.

Wiktionary


bikiniarski

cha­rak­te­ry­stycz­ny dla bi­ki­nia­rza


SJP.pl


bikiniarstwo

styl bi­ki­nia­rza


SJP.pl


bikiniarz

mło­dzian ubie­ra­ją­cy się na­zbyt mod­nie


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) czło­nek pol­skiej sub­kul­tu­ry mło­dzie­żo­wej w la­tach 50., stro­jem na­śla­du­ją­cy styl ame­ry­kań­ski – ubra­nia o ja­skra­wych ko­lo­rach i przy­dłu­ga fry­zu­ra;

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bikini n.

:: fż. bikiniarka ż.

Wiktionary


bikont

naz­wi­sko


SJP.pl


bikorn

ro­dzaj ka­pe­lu­sza po­wszech­ne­go w XVIII i XIX wieku w Eu­ro­pie i Ame­ry­ce Pół­noc­nej w woj­sku i ma­ry­nar­ce, wy­wo­dzą­cy się z tri­kor­nu, ko­ja­rzo­ny z Na­po­le­o­nem Bo­na­par­te; dwu­róg, bi­cor­ne


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) dwu­roż­ny ka­pe­lusz;

Wiktionary

Bi­korn (także: dwu­róg, ka­pe­lusz sto­so­wa­ny) – ro­dzaj ka­pe­lu­sza, po­wszech­ne­go w uży­ciu w XVIII i XIX wieku, szcze­gól­nie w Eu­ro­pie i Ame­ry­ce Pół­noc­nej za­rów­no w woj­sku jak i w ma­ry­nar­ce, ko­ja­rzo­ne­go czę­sto z Na­po­le­o­nem Bo­na­par­te. Bi­kor­ny no­szo­ne były za­rów­no przez ofi­ce­rów jak i ge­ne­ra­łów epoki na­po­le­oń­skiej, przetr­wa­ły jako skład­nik mun­du­ru ga­lo­we­go w wielu ar­miach aż do lat dwu­dzie­stych XX wieku.

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ˈbʲikɔrn, AS: bʹikorn

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) dwuróg, kapelusz stosowany

Wiktionary


biksa

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk., reg. pozn. pusz­ka, bla­sza­ne pu­deł­ko

 (1.2) gw-pl|Górny Śląsk. pot. sa­mo­chód marki Sy­re­na

 (1.3) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. zo­o­techn. worek na obrok

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bikselka ż.

Wiktionary


biksbit

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) miner. mi­ne­rał, od­mia­na be­ry­lu;

Wiktionary

Biks­bit, czer­wo­ny beryl – mi­ne­rał, agre­sto­wo­czer­wo­na, przez­ro­czy­sta od­mia­na be­ry­lu.

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ˈbʲiɡzbʲit, AS: bʹigzbʹit

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bixbit

Wiktionary


biksyna

ek­strakt z na­sion ar­no­ty wła­ści­wej, po­ma­rań­czo­wo­czer­wo­ny barw­nik ter­pe­no­wy; an­na­to


SJP.pl

Bik­sy­na, E160b – or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny z grupy apo­ka­ro­te­no­i­dów (pod­gru­pa ka­ro­te­no­i­dów). Na­tu­ral­ny, po­ma­rań­czo­wo­czer­wo­ny barw­nik ter­pe­no­wy. Jest to ek­strakt otrzy­my­wa­ny z na­sion ar­no­ty wła­ści­wej ("Bixa orel­la­na"), na­zy­wa­nej rów­nież "an­na­to". 5% tych na­sion sta­no­wią pig­men­ty, które za­wie­ra­ją 70–80% bik­sy­ny.

Wikipedia


bikwadratowy

Od rów­na­nia bik­wa­dra­to­we­go, rów­na­nie al­ge­bra­icz­ne.


SJP.pl


bikówek

wieś w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim


SJP.pl

Bi­kó­wek – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie gró­jec­kim, w gmi­nie Gró­jec.

W la­tach 1954–1958 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Bi­kó­wek, po jej znie­sie­niu w gro­ma­dzie Ko­by­lin. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa ra­dom­skie­go.

Wikipedia


bil

kij uży­wa­ny do gry w bi­lard


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) kra­ków. świe­ża nie­o­so­lo­na sło­ni­na lub sno­o­ke­ra

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Ku­pi­łem kilo bilu.

Wiktionary


bila

1. kula do gry w bi­lar­da;
2. w bi­lar­dzie: ude­rze­nie kulą o kulę


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) sport. mała, twar­da kula do gry w bi­lard;

Wiktionary

Bila – kula uży­wa­na do gry w bi­lard.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Po do­brym ude­rze­niu kija, od­bi­ta bila wpada pro­sto do łuzy.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲila, AS: bʹila

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bilard mrz., bilardzista mos.

 przym. bilardowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) kula bilardowa

Wiktionary


bilabialny

w ję­zy­koz­naw­stwie: spół­gło­ska bi­la­bial­na - spół­gło­ska, przy któ­rej wy­ma­wia­niu pow­sta­je zwar­cie lub szcze­li­na mię­dzy war­ga­mi, np. pol­skie p, b, m; spół­gło­ska dwu­war­go­wa


SJP.pl


bilans

1. pod­su­mo­wa­nie, ze­sta­wie­nie;
2. spra­wo­zda­nie fi­nan­so­we przed­się­bior­stwa za dany okres


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) księg. spra­wo­zda­nie fi­nan­so­we

 (1.2) pro­por­cje wpły­wów i wy­pły­wów

 (1.3) ze­sta­wie­nie po­rów­naw­cze

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • bi­lans (ra­chun­ko­wość)
  • W ję­zy­ku po­tocz­nym bi­lans wy­stę­pu­je jako sy­no­nim słów: pod­su­mo­wa­nie, ze­sta­wie­nie.
  • W od­nie­sie­niu do po­szcze­gól­nych przed­sięw­zięć go­spo­dar­czych (kam­pa­nia re­kla­mo­wa, opra­co­wa­nie no­we­go pro­duk­tu, mo­der­ni­za­cja wy­po­sa­że­nia, lik­wi­da­cja za­kła­du itp.) bi­lan­sem na­zy­wa się cza­sem ze­sta­wie­nie ...
  • bi­lans płat­ni­czy
    • bi­lans obro­tów ka­pi­ta­ło­wych
      • bi­lans hand­lo­wy
    • bi­lans obro­tów bie­żą­cych
  • W go­spo­dar­ce na­ro­do­wej bi­lan­sem na­zy­wa się ze­sta­wie­nie ilu­stru­ją­ce pow­sta­wa­nie i wy­ko­rzy­sta­nie roz­ma­i­tych wiel­ko­ści lub ich prze­pły­wy (wpływ i wy­pływ), np. bi­lans środ­ków (za­so­bów) pie­nięż­nych, bi­lans...
  • W dzie­dzi­nach tech­nicz­nych bi­lans to ze­sta­wie­nie wpły­wa­ją­cych i wy­pły­wa­ją­cych z pro­ce­su tech­no­lo­gicz­ne­go czyn­ni­ków, np.:
    • bi­lans ma­te­ria­ło­wy (bi­lans mas)
    • bi­lans ciepl­ny
    • bi­lans ener­ge­tycz­ny

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Po­zy­cje in­wen­ta­rza spo­rzą­dzo­ne­go przez jed­nost­ki, które nie pro­wa­dzi­ły uprzed­nio ksiąg ra­chun­ko­wych, po­win­ny sta­no­wić od­po­wied­ni­ki lub roz­wi­nię­cia po­szcze­gól­nych po­zy­cji bi­lan­su ot­war­cia.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bilansówka ż., bilansowanie n., bilansowość ż.

:: zdrobn. bilansik mrz.

 czas. bilansować ndk.

 przym. bilansowy

Wiktionary


bilansik

zdrob­nie­nie od: bi­lans


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od bi­lans

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) To nie bi­lans, lecz tylko mały bi­lan­sik.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bilans m., bilansówka ż.

Wiktionary


bilansista

spe­cja­li­sta spo­rzą­dza­ją­cy bi­lans


SJP.pl


bilansistka

→ bi­lan­si­sta


SJP.pl

Patrz:

bilansista

bilansowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) wy­rów­ny­wa­nie dzia­ła­nia cze­goś wza­jem­nie do sie­bie prze­ciw­staw­ne­go, utrzy­my­wa­nie cze­goś w rów­no­wa­dze

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲilãw̃sɔˈvãɲɛ, AS: bʹilãũ̯sovãńe

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bilansówka ż., bilans m., zbilansowanie ż.

 czas. bilansować ndk., zbilansować dk.

 przym. bilansowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) równoważenie, kompensowanie

Wiktionary


bilansować

1. w księ­go­wo­ści:
a) spo­rzą­dzać bi­lans księ­go­wy;
b) o po­zy­cji, sumie w bi­lan­sie księ­go­wym: wy­rów­ny­wać wiel­ko­ści;
2. pod­su­mo­wy­wać, ze­sta­wiać


SJP.pl


bilansowość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) górn. geol. w od­nie­sie­niu do ko­pa­lin: cecha złoża, które speł­nia usta­lo­ne kry­te­ria ge­o­lo­gicz­no-gór­ni­cze, tech­nicz­no-ja­ko­ścio­we i eko­no­micz­ne; zwy­kle kry­te­ria te do­ty­czą m.in. głę­bo­ko­ści wy­stę­po­wa­nia, miąż­szo­ści po­kła­du i za­war­to­ści róż­nych mi­ne­ra­łów w złożu;

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Zgod­nie z przy­ję­ty­mi obec­nie kry­te­ria­mi bi­lan­so­wo­ści ek­splo­a­ta­cję węgla ka­mien­ne­go ogra­ni­czo­no do głę­bo­ko­ści 1000 m.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲilãw̃ˈsɔvɔɕt͡ɕ, AS: bʹilãũ̯sovość

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bilansówka ż., bilans

 przym. bilansowy

Wiktionary


bilansowy

przy­miot­nik od: bi­lans


SJP.pl


bilansówka

śro­do­wi­sko­wo: wy­na­gro­dze­nie wy­pła­ca­ne pra­cow­ni­kom księ­go­wo­ści w związ­ku z ukoń­cze­niem prac nad bi­lan­sem


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) środ. pre­mia wy­pła­ca­na księ­go­wym po za­koń­cze­niu prac nad bi­lan­sem

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Po­wie­dział mi, że da nam wy­so­kie bi­lan­sów­ki jeśli przy­spie­szy­my tempo.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bilans mrz., bilansowanie n., bilansowość ż., bilansik mrz.

 czas. bilansować ndk.

 przym. bilansowy

Wiktionary


bilard

1. gra roz­gry­wa­na na spe­cjal­nym, po­kry­tym su­knem stole, po­le­ga­ją­ca na ude­rza­niu kijem w bile w ten spo­sób, aby wpa­dły do ot­wo­rów znaj­du­ją­cych się na bo­kach stołu;
2. stół do gry w bi­lar­da; stół bi­lar­do­wy


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) sport. gra to­wa­rzy­ska i spor­to­wa po­le­ga­ją­ca na od­bi­ja­niu drew­nia­nych kul kijem na spe­cjal­nym stole;

 (1.2) po­kry­ty su­knem stół z ban­da­mi przy­sto­so­wa­ny­do gry w bi­lard (1.1);

 (1.3) pot. au­to­mat do gry z od­bi­ja­ją­cą się wew­nątrz me­ta­lo­wą kulą

Wiktionary

Bi­lard ( bil­liards, pool) – ro­dzaj gier roz­gry­wa­nych na po­kry­tym su­knem stole. Naj­czę­ściej gra po­le­ga na ude­rza­niu bil, czyli kul wy­ko­na­nych z od­po­wied­nie­go ma­te­ria­łu o okre­ślo­nych pa­ra­me­trach, za po­mo­cą kija i wbi­ja­niu ich do łuz (zwa­nych cza­sem kie­sze­nia­mi), czyli ot­wo­rów w stole, choć ist­nie­ją też od­mia­ny bi­lar­du roz­gry­wa­ne na stole po­zba­wio­nym łuz.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Ten czło­wiek to mistrz gry w bi­lard.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲilart, AS: bʹilart

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bila ż., bilardzista m., bilardzistka ż.

 przym. bilardowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.2) stół bilardowy

 (1.3) flipper

Wiktionary


bilardowy

przy­miot­nik od: bi­lard


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z bi­lar­dem, słu­żą­cy do gry w bi­lard

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Mo­żesz ją spot­kać gdzie­kol­wiek - za­czy­na­jąc od klubu bi­lar­do­we­go, aż na mu­ze­um et­no­gra­ficz­nym koń­cząc.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲilarˈdɔvɨ, AS: bʹilardovy

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bilard m., bila ż., bilardzista m., bilardzistka ż.

Wiktionary


bilardzik

zdrob­nie­nie od: bi­lard


SJP.pl


bilardzista

osoba gra­ją­ca w bi­lard


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) sport. ktoś, kto grywa w bi­lard – ama­tor­sko lub spor­to­wo

Wiktionary

Bi­lar­dzi­sta (oryg. "The Hust­ler") – ame­ry­kań­ski dra­mat fil­mo­wy z 1961 roku w re­ży­se­rii Ro­ber­ta Ros­se­na. Jest to adap­ta­cja po­wie­ści Wal­te­ra Te­vi­sa pod tym samym ty­tu­łem.

Wikipedia

Powiązane:

 rzecz. bilard m., bila ż.

:: fż. bilardzistka ż.

 przym. bilardowy

Wiktionary


bilardzistka

→ bi­lar­dzi­sta


SJP.pl

Patrz:

bilardzista

bilastyna

or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny sto­so­wa­ny jako lek prze­ciw­hi­sta­mi­no­wy


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) farm. lek prze­ci­wa­ler­gicz­ny; lek prze­ciw­hi­sta­mi­no­wy dru­giej ge­ne­ra­cji, an­ta­go­ni­sta re­cep­to­ra H1

Wiktionary

Bi­la­sty­na – or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny sto­so­wa­ny jako lek prze­ciw­hi­sta­mi­no­wy II ge­ne­ra­cji, an­ta­go­ni­sta re­cep­to­ra hi­sta­mi­no­we­go H1.

Bi­la­sty­na wpro­wa­dzo­na zo­sta­ła do te­ra­pii w 2010 roku. Sto­so­wa­na jest w le­cze­niu ob­ja­wo­wym se­zo­no­we­go oraz ca­ło­rocz­ne­go nie­ży­tu nosa i za­pa­le­nia spo­jó­wek, a także po­krzyw­ki.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Gdy przyj­mu­jesz bi­la­sty­nę, uni­kaj soku grejp­fru­to­we­go.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) nazwa systematyczna: kwas 2-[4-(2-{4-[1-(2-etoksyetylo)-1-benzoimidaz-2-ylo]piperydyn-1-ylo}etylo)fenylo]-2-metylopropionowy; wzór sumaryczny: C28H37N3O3; nazwa handlowa: Clatra

Wiktionary


bilateralizm

sy­stem roz­li­czeń mię­dzy dwoma pań­stwa­mi


SJP.pl

Bi­la­te­ra­lizm – wza­jem­na, obu­stron­na, a czę­sto jed­no­czes­na re­a­li­za­cja zo­bo­wią­zań dwóch państw lub or­ga­ni­za­cji mię­dzy­na­ro­do­wych wzglę­dem sie­bie. Zo­bo­wią­za­nia te re­a­li­zo­wa­ne są w myśl wcze­śniej usta­lo­nych umów dwu­stron­nych po­mię­dzy za­in­te­re­so­wa­ny­mi kra­ja­mi.

Wikipedia


bilateralność

dwu­stron­ność


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bi­la­te­ral­ne

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bilateralizm m., lateralizacja ż.

 przym. bilateralny

 przysł. bilateralnie

Wiktionary


bilateralny

1. dwu­stron­ny, obu­stron­ny;
2. do­ty­czą­cy dwóch kra­jów


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) dwu­stron­ny

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Ta umowa jest bi­la­te­ral­na.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲilatɛˈralnɨ, AS: bʹilateralny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. lateralizacja ż., bilateralizm m., bilateralność ż.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) dwustronny, obustronny, obopólny, wzajemny

Wiktionary


bilbao

mia­sto w Hisz­pa­nii


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Hisz­pa­nii;

Wiktionary

Bil­bao ( Bilbo) – mia­sto w pół­noc­nej Hisz­pa­nii, w re­gio­nie Kraj Ba­sków, u uj­ścia rzeki Ner­vión do Za­to­ki Bi­skaj­skiej Oce­a­nu At­lan­tyc­kie­go, sie­dzi­ba ad­mi­ni­stra­cyj­na pro­win­cji Bi­ska­ja. W 2019 li­czy­ło ok. 346 405 miesz­kań­ców. Wraz z przy­le­gły­mi miej­sco­wo­ścia­mi two­rzy ob­szar me­tro­po­li­tal­ny "Gran Bil­bao".

Wikipedia

Powiązane:

 przym. bilbaoński

Wiktionary


bilbaoński

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Bil­bao, do­ty­czą­cy Bil­bao

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Za­rów­no „Biz­ka­i­tar­ra”, jak i „Ba­ser­ri­tar­ra” były wy­da­wa­ne w Bil­bao i to wła­śnie spo­łecz­ność bil­ba­oń­ska two­rzy­ła, jak można są­dzić, pod­sta­wo­wą grupę czy­tel­ni­czą.

 (1.1) Ale było ono tym bo­le­śniej­sze i przy­krzej­sze, że wła­śnie prze­mysł bil­ba­oń­ski wy­róż­niał się w całej Hisz­pa­nii swym zmy­słem spo­łecz­nym i ofiar­no­ścią, że najm­niej był za­an­ga­żo­wa­ny we wspie­ra­niu fa­szyz­mu (…) uwsp..

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bilbao n.

Wiktionary


bilbergia

ro­śli­na z ro­dzi­ny bro­me­lio­wa­tych (ana­na­so­wa­tych)


SJP.pl

Bil­ber­gia, zwod­ni­ca ("Bill­ber­gia") – ro­dzaj ro­ślin na­le­żą­cy do ro­dzi­ny bro­me­lio­wa­tych. Na­le­ży do niego ponad 60 ga­tun­ków po­cho­dzą­cych z Ame­ry­ki Po­łud­nio­wej i Środ­ko­wej (z ob­sza­ru mię­dzy pół­noc­nym Mek­sy­kiem i pół­noc­ną Ar­gen­ty­ną). Są to epi­fi­ty ros­ną­ce na drze­wach w tro­pi­kal­nych la­sach de­szczo­wych.

Wikipedia


bilbil

ptak śpie­wa­ją­cy z rzędu wró­blo­wych


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) ornit. ptak z ro­dzi­ny bil­bi­li (nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Pyc­no­no­ti­dae|ref=tak.);

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Brat Owi­diusz trzy­mał u sie­bie bil­bi­la.

 (1.1) Na aka­cji bu­szu­ją dwa młode bil­bi­le.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bilbilowiec m., bilbilak m., bilbile nmos.

Wiktionary


bilbile

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) syst. ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Pyc­no­no­ti­dae|ref=tak., ro­dzi­na pta­ków z rzędu wró­blo­wych;

Wiktionary

Bil­bi­le (Pyc­no­no­ti­dae) – ro­dzi­na pta­ków z rzędu wró­blo­wych (Pas­se­ri­for­mes), obej­mu­ją­ca ponad 150 ga­tun­ków.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Więk­szość bil­bi­li rozs­ma­ko­wu­je się w owo­cach.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bilbil mzw.

Wiktionary


bilbokiet

dawna gra po­le­ga­ją­ca na po­drzu­ca­niu przy­wią­za­nej do pa­łecz­ki kulki tak, aby wpa­dła ona do uchwy­tu w gór­nej czę­ści pa­łecz­ki


SJP.pl


bilbord

bar­dzo duży pla­kat re­kla­mo­wy; bill­bo­ard


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) duża przy­droż­na ta­bli­ca re­kla­mo­wa

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Radni czte­ry go­dzi­ny dy­sku­to­wa­li o bil­bor­dach za­wie­szo­nych w cen­trum mia­sta.

Wiktionary


bilbordowy

→ bil­bord; bill­bo­ar­do­wy


SJP.pl


bilbordoza

zbyt po­wszech­ne wy­stę­po­wa­nie bil­bor­dów w prze­strze­ni pu­blicz­nej; bill­bo­ar­do­za


SJP.pl


bilcze

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bil­cze – wieś w ob­wo­dzie lwow­skim, w re­jo­nie mi­ko­ła­jow­skim
  • Bil­cze – wieś w ob­wo­dzie ró­wień­skim, w re­jo­nie de­mi­dow­skim
  • Bil­cze Złote – wieś w ob­wo­dzie tar­no­pol­skim, w re­jo­nie bor­szczow­skim
  • Bil­cze – sta­cja ko­le­jo­wa

Wikipedia


bilczewski

naz­wi­sko, m.in. Józef Bil­czew­ski (1860-1923) - świę­ty ka­to­lic­ki, ar­cy­bi­skup lwow­ski obrząd­ku ła­ciń­skie­go


SJP.pl


bilczów

wieś w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim


SJP.pl

Bil­czów – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim, w po­wie­cie bu­skim, w gmi­nie Busko-Zdrój. Ma sta­tus so­łect­wa.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa kie­lec­kie­go.

Wikipedia


bild

dzien­nik nie­miec­ki


SJP.pl

Bild (ofi­cjal­nie Bild-Ze­i­tung) – nie­miec­ka ga­ze­ta co­dzien­na o cha­rak­te­rze sen­sa­cyj­nym w for­ma­cie ta­blo­i­du. Jej wy­daw­cą jest Axel Sprin­ger SE. Pier­wsze wy­da­nie ga­ze­ty uka­za­ło się 24 czerw­ca 1952 roku. Ga­ze­ta uka­zu­je się od po­nie­dział­ku do so­bo­ty, na­to­miast w nie­dzie­lę uka­zu­je się – ga­ze­ta o włas­nym stylu i z włas­ną re­dak­cją.

Wikipedia


bildowany

przy­miot­nik

 (1.1) daw. gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. uczo­ny

Wiktionary


bildungsroman

rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) liter. po­wieść opi­su­ją­ca roz­wój mło­dzień­czy bo­ha­te­ra;

Wiktionary

Bil­dungs­ro­man (z niem. "Bil­dung" – „kształ­ce­nie”, „for­mo­wa­nie” i "Roman" – „po­wieść”; dosł. „po­wieść edu­ka­cyj­na” albo „po­wieść for­ma­cyj­na”) – typ po­wie­ści przed­sta­wia­ją­cej psy­cho­lo­gicz­ny, mo­ral­ny i spo­łecz­ny roz­wój pro­ta­go­ni­sty, zwy­kle mło­de­go, oraz jego kształ­to­wa­nie się w re­la­cji z oto­cze­niem spo­łecz­nym. W pol­skiej li­te­ra­tu­rze kry­tycz­nej ter­min bywa od­da­wa­ny jako „po­wieść for­ma­cyj­na”.

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ˌbʲildũŋkˈsrɔ̃mãn, AS: bʹildũŋksrõmãn

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) Entwicklungsroman

Wiktionary


bileciarka

urzą­dze­nie dziur­ku­ją­ce bi­le­ty ko­le­jo­we


SJP.pl


bilecik

zdrob­nie­nie od: bilet


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od bilet; mały bilet

Wiktionary

Bi­le­cik – mia­sto i pro­win­cja w Tur­cji.

We­dług da­nych na rok 2000 mia­sto za­miesz­ki­wa­ło 34 105 osób, a we­dług da­nych na rok 2004 całą pro­win­cję ok. 199 000 osób. Gę­stość za­lud­nie­nia w pro­win­cji wy­no­si­ła ok. 46 osób na km².

Mia­sto leży nad rzeką Ka­ra­su, do­pły­wem Sa­ka­ryi.

Wikipedia

Powiązane:

 rzecz. bilet m., bileter mos., bileterka ż., biletowanie n.

 przym. biletowy

Wiktionary


bilecki

naz­wi­sko


SJP.pl


bilet

1. kart­ka z od­po­wied­nim na­dru­kiem wy­da­ją­cej ją in­sty­tu­cji, bę­dą­ca do­wo­dem ui­szcze­nia opła­ty przez na­byw­cę, upraw­nia­ją­ca do okre­ślo­nej usłu­gi;
2. kart­ka z krót­ką wia­do­mo­ścią; bi­le­cik, li­ścik;
3. po­tocz­nie: prze­pust­ka do cze­goś, np. bilet do raju;
4. urzę­do­wo: pie­niądz pa­pie­ro­wy; ban­knot, asy­gna­ta;
5. wil­czy bilet - ne­ga­tyw­na opi­nia unie­moż­li­wia­ją­ca pod­ję­cie pracy, stu­diów lub wy­jazd za­gra­nicz­ny


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) do­ku­ment zez­wa­la­ją­cy na prze­jazd po­cią­giem, au­to­bu­sem, sa­mo­lo­tem itp., albo na wstęp do kina lub te­a­tru

 (1.2) środ. wojsk. wez­wa­nie do od­by­cia służ­by woj­sko­wej

 (1.3) kar­to­nik z na­dru­kiem

Wiktionary

Bilet (fr. "bil­let") – do­ku­ment pot­wier­dza­ją­cy upraw­nie­nie do sko­rzy­sta­nia z okre­ślo­nej usłu­gi (np. wej­ścia na mecz, prze­ja­zdu środ­ka­mi ko­mu­ni­ka­cji pu­blicz­nej (po­ciąg, au­to­bus)), za którą ui­ści­ło się opła­tę przy jego na­by­ciu.

W pu­blicz­nym tran­spor­cie zbio­ro­wym bilet oz­na­cza ważny do­ku­ment lub inny dowód za­war­cia umowy tran­spor­to­wej.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Prze­jazd au­to­bu­sem ko­mu­ni­ka­cji miej­skiej bez waż­ne­go bi­le­tu pod­le­ga karze 100 zło­tych.

 (1.1) Chło­pa­ki za­cią­gnę­li go do kina, potem Pa­we­łek zdo­był bi­le­ty na re­ci­tal Ewy De­mar­czyk, a potem był mecz ho­ke­jo­wy Pol­ska – NRD, na który posz­li całą gro­ma­dą i na prze­mian to wrze­szcze­li, to dęli w trąb­ki, do­pin­gu­jąc swo­ja­ków.

 (1.2) Z moich pla­nów nici, wła­śnie do­sta­łem bilet do woja.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲilɛt, AS: bʹilet

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bileter mos., bileterka ż., biletowanie n., zabiletowanie n.

:: zdrobn. bilecik mrz.

 czas. biletować ndk., zabiletować dk.

 przym. biletowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.2) karta mobilizacyjna, wezwanie do wojska, powołanie

Wiktionary


bileter

pra­cow­nik ma­ją­cy za za­da­nie kon­tro­lę waż­no­ści bi­le­tów, np. w kinie


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pra­cow­nik te­a­tru, kina itp. kon­tro­lu­ją­cy bi­le­ty przy wej­ściu

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Bi­le­ter nie chciał nas wpu­ścić, bo oka­za­ło się, że za­pom­nie­li­śmy bi­le­tów.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲiˈlɛtɛr, AS: bʹileter

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bilet m., bilecik m.

:: fż. bileterka ż.

 przym. biletowy

Wiktionary


bileteria

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ser­wis pro­wa­dzą­cy sprze­daż bi­le­tów do wielu in­sty­tu­cji lub na wy­stę­py wielu wy­ko­naw­ców

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Na wstę­pie dodam, że piszę to jako osoba, która od lat współ­pra­cu­je z róż­ny­mi bi­le­te­ria­mi przy wy­da­rze­niach stand-upo­wych i fe­sti­wa­lu.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bilet m., bileter m., bileterka ż.

 przym. biletowy

Wiktionary


bileterka

pra­cow­ni­ca ma­ją­ca za za­da­nie kon­tro­lę waż­no­ści bi­le­tów, np. w kinie


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pra­cow­nicz­ka te­a­tru, kina itp. kon­tro­lu­ją­ca bi­le­ty przy wej­ściu

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Bi­le­ter­ka nie chcia­ła nas wpu­ścić, bo oka­za­ło się, że za­pom­nie­li­śmy bi­le­tów.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲilɛˈtɛrka, AS: bʹileterka

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bilet m., bilecik m.

:: fm. bileter m.

 przym. bileterski, biletowy

Wiktionary


bileterski

przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z osobą lub sta­no­wi­skiem bi­le­te­ra

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bileterka ż.

Wiktionary


biletomacik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od bi­le­to­mat

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biletomat m.

Wiktionary


biletomat

po­tocz­nie: au­to­mat do sprze­da­ży bi­le­tów


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) au­to­mat słu­żą­cy do za­ku­pu bi­le­tu;

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲilɛˈtɔ̃mat, AS: bʹiletõmat

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biletomacik mrz.

Wiktionary


biletowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) środ. sprze­da­wa­nie bi­le­tów

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bilet m., bilecik m., bileter m., bileterka ż., bileciarka ż.

 czas. biletować ndk.

 przym. biletowy

Wiktionary


biletować

śro­do­wi­sko­wo: sprze­da­wać bi­le­ty pa­sa­że­rom środ­ków lo­ko­mo­cji


SJP.pl


biletowy

zwią­za­ny z bi­le­tem


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy bi­le­tów

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Od tego dzi­kie­go, po­sęp­ne­go kra­jo­bra­zu dziw­nie od­bi­ja­ły mi­zer­ne urzą­dze­nia tu­ry­stycz­ne: budka z kasą bi­le­to­wą, kiosk z na­po­ja­mi i ze sło­dy­cza­mi, ta­bli­ce ze wska­zów­ka­mi dla tu­ry­stów.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bileteria ż., bilet m., bilecik m., bileter m., bileterka ż., biletowanie n.

Wiktionary


bilewicz

naz­wi­sko


SJP.pl


bilewski

naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­gusz Bi­lew­ski – pol­ski aktor fil­mo­wy i te­a­tral­ny
  • Jan Baran-Bi­lew­ski – pol­ski lek­ko­at­le­ta i puł­kow­nik
  • Józef Bi­lew­ski – lek­ko­at­le­ta, olim­pij­czyk, ka­pi­tan ar­ty­le­rii, ofia­ra zbrod­ni ka­tyń­skiej
  • Ka­ta­rzy­na Bi­lew­ska – pol­ska praw­nik, ad­wo­kat

Wikipedia


bilharcjoza

tro­pi­kal­na cho­ro­ba pa­so­żyt­ni­cza czło­wie­ka i niek­tó­rych ga­tun­ków zwie­rząt wy­wo­ła­na przy­wrą krwi; schi­sto­so­ma­to­za


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) med. zob. schi­sto­so­ma­to­za.

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Ze wzglę­du na ry­zy­ko za­ka­że­niem bil­har­cjo­zą, nie wolno się kąpać w wo­dach sto­ją­cych i pły­ną­cych.

Wiktionary


biliard

licz­ba wy­no­szą­ca 10^15


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) mat. licz­ba o war­to­ści 1 000 000 000 000 000 = 1015;

Wiktionary

Bi­liard – licz­ba o war­to­ści: 1 000 000 000 000 000 = 1015. Ter­min "bi­liard" jest sto­so­wa­ny w na­zew­nict­wie li­czeb­ni­ków w skali dłu­giej i nie ma swo­je­go od­po­wied­ni­ka w skali krót­kiej.

W kra­jach sto­su­ją­cych skalę krót­ką (głów­nie kraje an­glo­ję­zycz­ne) licz­ba 1015 nosi nazwę kwa­dry­lion, tak jak 1024 w po­zo­sta­łych kra­jach.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) To od­po­wia­da stę­że­niom na po­zio­mie czę­ści na bi­liard (ppq).

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲilʲjart, AS: bʹilʹi ̯art

Wiktionary

Powiązane:

 przym. biliardowy

Wiktionary


biliardowy

→ bi­liard


SJP.pl

Patrz:

biliard

bilicki

naz­wi­sko


SJP.pl


bilicz

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wieś na Ukra­i­nie, w ob­wo­dzie lwow­skim, w re­jo­nie sta­ro­sam­bor­skim, nad rzeką Ja­błon­ką;

Wiktionary

Bi­licz ( Біличі, "Bi­ły­czi") – wieś na Ukra­i­nie, w ob­wo­dzie lwow­skim, w re­jo­nie sam­bor­skim (wcze­śniej w re­jo­nie sta­ro­sam­bor­skim), nad rzeką Ja­błon­ką, sie­dzi­ba rady wiej­skiej. W 2022 roku li­czy­ła 1263 miesz­kań­ców.

Wieś dzie­li się na Bi­licz Górny (nad po­to­kiem Bi­licz) i Bi­licz Dolny (po­ni­żej uj­ścia po­to­ku Bi­licz do Ja­błon­ki).

Wikipedia

Powiązane:

 przym. bilicki

Wiktionary


bilik

naz­wi­sko


SJP.pl


bilikiewicz

naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Adam Bi­li­kie­wicz (1933–2007) – pol­ski le­karz, psy­chia­tra
  • Bar­ba­ra Iwasz­kie­wicz-Bi­li­kie­wicz (1935–2011) – pol­ska le­kar­ka, oku­list­ka
  • Ta­de­usz Bi­li­kie­wicz (1901–1980) – pol­ski le­karz, psy­chia­tra

Wikipedia


bilinearny

zło­żo­ny z dwóch linii; dwu­li­nio­wy


SJP.pl


biling

wykaz roz­mów te­le­fo­nicz­nych prze­sy­ła­ny abo­nen­to­wi przez firmę te­le­ko­mu­ni­ka­cyj­ną; bil­ling


SJP.pl


bilingowy

→ bi­ling; bil­lin­go­wy


SJP.pl


bilingwalizm

w ję­zy­koz­naw­stwie: dobra zna­jo­mość dwu ję­zy­ków; dwu­ję­zycz­ność, bi­ling­wizm


SJP.pl


bilingwalny

po­słu­gu­ją­cy się dwoma ję­zy­ka­mi lub na­pi­sa­ny w dwóch ję­zy­kach; dwu­ję­zycz­ny


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) dwu­ję­zycz­ny, dwu­ję­zy­ko­wy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) dwujęzyczny, dwujęzykowy

Wiktionary


bilingwiczny

rzad­ko: po­słu­gu­ją­cy się dwoma ję­zy­ka­mi lub na­pi­sa­ny w dwóch ję­zy­kach; dwu­ję­zycz­ny, bi­ling­wal­ny


SJP.pl


bilingwista

osoba, która po­słu­gu­je się dwoma ję­zy­ka­mi


SJP.pl


bilingwizm

w ję­zy­koz­naw­stwie: dobra zna­jo­mość dwu ję­zy­ków; dwu­ję­zycz­ność, bi­ling­wa­lizm


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) bie­głe po­słu­gi­wa­nie się przez kogoś dwoma ję­zy­ka­mi

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) dwujęzyczność

Wiktionary


bilion

1. mi­lion mi­lio­nów; w niek­tó­rych kra­jach ty­siąc mi­lio­nów
2. zwy­kle w licz­bie mno­giej, o nie­prze­bra­nej ilo­ści cze­goś


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) licz­ba o war­to­ści: 1 000 000 000 000 = 1012;

Wiktionary

Bi­lion (skrót: bln) – licz­ba o war­to­ści: 1 000 000 000 000 = 1012 (czyli 1000 mi­liar­dów), w kra­jach sto­su­ją­cych długą skalę.

W kra­jach sto­su­ją­cych krót­ką skalę (głów­nie kraje an­glo­ję­zycz­ne) lek­sy­kal­ne bi­lion oz­na­cza licz­bę 109, czyli mi­liard na dłu­giej skali.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) At­mos­fe­ra Rei jest około 5 bi­lio­nów razy mniej gęsta od at­mos­fe­ry Ziemi.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲilʲjɔ̃n, AS: bʹilʹi ̯õn

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bilionowy

 liczporz. bilionowy

Wiktionary


bilioner

osoba ma­ją­ca bi­lio­no­wy ma­ją­tek w ja­kiejś wa­lu­cie


SJP.pl


bilionerka

ko­bie­ta ma­ją­ca bi­lio­no­wy ma­ją­tek w ja­kiejś wa­lu­cie


SJP.pl


bilionowy

przy­miot­nik od: bi­lion


SJP.pl

li­czeb­nik po­rząd­ko­wy lub przy­miot­nik

 (1.1) ostat­ni ze zbio­ru li­czą­ce­go bi­lion jed­no­stek; li­czą­cy bi­lion cze­goś

Wiktionary

Powiązane:

 licz. bilion

 rzecz. bilion mrz.

Wiktionary


bilirubina

po­ma­rań­czo­wy barw­nik żółci pow­sta­ją­cy z he­mo­glo­bi­ny uwol­nio­nej ze zni­szczo­nych w wą­tro­bie krwi­nek czer­wo­nych, wy­da­la­ny z kałem i śla­do­wo z mo­czem


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) bio­chem. barw­nik or­ga­nicz­ny, koń­co­wy pro­dukt de­gra­da­cji hemu;

Wiktionary

Bi­li­ru­bi­na (z łac. "bilis" – żółć, "ruber" – czer­wo­ny) – po­ma­rań­czo­wo­czer­wo­ny barw­nik żół­cio­wy ssa­ków, pro­dukt roz­pa­du hemu he­mo­glo­bi­ny i in­nych he­mo­pro­te­in. Wzrost stę­że­nia bi­li­ru­bi­ny we krwi i tkan­kach może po­wo­do­wać za­żół­ce­nie skóry i biał­ków­ki oczu, czyli żół­tacz­kę. Barw­nik ten wy­kry­ty zo­stał także u ro­ślin z ro­dza­ju stre­li­cja.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Po spo­ży­ciu tych ziół znacz­nie wzrósł mi po­ziom bi­li­ru­bi­ny we krwi i cały się zro­bi­łem żółty.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲilʲiruˈbʲĩna, AS: bʹilʹirubʹĩna

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bilirubinowy

Wiktionary


bilirubinowy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) bio­chem. zwią­za­ny z bi­li­ru­bi­ną, do­ty­czą­cy bi­li­ru­bi­ny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bilirubina ż.

Wiktionary


biliteralny

ina­czej: dwu­li­te­ro­wy, bi­li­te­ro­wy


SJP.pl


biliterowy

zło­żo­ny z dwóch liter; dwu­li­te­ro­wy


SJP.pl


biliwerdyna

zie­lon­ka­wy barw­nik żółci pow­sta­ją­cy w wą­tro­bie z roz­pa­du he­mo­glo­bi­ny, przeksz­tał­ca­ny na­stęp­nie pod wpły­wem flory bak­te­ryj­nej w bi­li­ru­bi­nę


SJP.pl

Bi­li­wer­dy­na – or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny, nie­bie­sko­zie­lo­ny barw­nik żół­cio­wy zbu­do­wa­ny z dwóch pier­ście­ni pi­ro­lo­wych i dwóch pi­ro­li­do­no­wych po­łą­czo­nych most­ka­mi me­ti­no­wy­mi =CH-. Pro­dukt re­ak­cji roz­pa­du pier­ście­nia por­fi­ry­no­we­go hemu.

Zwią­zek ten pow­sta­je w wą­tro­bie po­przez ro­zer­wa­nie most­ka α-me­ti­no­we­go w gru­pie he­mo­wej, przy udzia­le tlenu, NADPH i ka­ta­li­za­to­ra (ok­sy­ge­na­zy he­mo­wej).

Wikipedia


biliński

naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bi­liń­ski – pol­ski herb szla­chec­ki
  • Anna Bi­liń­ska-Boh­da­no­wi­czo­wa (1854–1893) – pol­ska ma­lar­ka
  • Bar­ba­ra Bi­liń­ska (ujed­noz­nacz­nie­nie)
  • Beata Bi­liń­ska (ur. 1972) – pol­ska pia­nist­ka, ka­me­ra­list­ka i pe­da­gog
  • Boh­dan Bi­liń­ski (1903–1962) – pol­ski księ­garz, bi­blio­te­karz i dzia­łacz spo­łecz­ny
  • Cze­sław Bi­liń­ski (1954–2021) – pol­ski ko­szy­karz
  • Dag­ma­ra Bi­liń­ska – pol­ska ak­tor­ka
  • Do­nald Bi­liń­ski (1916–1989) – ame­ry­kań­ski du­chow­ny rzym­sko­ka­to­lic­ki, fran­cisz­ka­nin, ar­chi­wi­sta i bi­blio­te­karz
  • Jan Bi­liń­ski (1540–1604) – pol­ski na­u­czy­ciel i wy­cho­waw­ca św. Sta­ni­sła­wa Kost­ki
  • Józef Bi­liń­ski (1889–1948) – pol­ski rol­nik, dzia­łacz spo­łecz­no-oś­wia­to­wy i po­li­tyk
  • Kamil Bi­liń­ski (ur. 1988) – pol­ski pił­karz
  • Krzysz­tof Bi­liń­ski (ur. 1962) – pol­ski hi­sto­ryk li­te­ra­tu­ry

Wikipedia


bill

pro­jekt usta­wy wnie­sio­ny do par­la­men­tu w Wiel­kiej Bry­ta­nii lub w USA


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bill – lieu-dit w gmi­nie Hel­per­knapp, w kan­to­nie Mersch
  • imię Bill jest an­giel­skim zdrob­nie­niem imie­nia Wil­helm (Wil­liam)
  • Bill – szwedz­ki prze­ciw­pan­cer­ny po­cisk kie­ro­wa­ny
  • Bill – ame­ry­kań­ski ko­me­dio­dramt z 2007
  • Bill Cosby Show – sit­com au­tor­stwa ko­mi­ka Billa Cosby’ego
  • Kill Bill – film Qu­en­ti­na Ta­ran­ti­no
  • The Bill – pol­ski punk roc­ko­wy ze­spół mu­zycz­ny
  • Max Bill (1908-1994) – szwaj­car­ski ar­chi­tekt, rzeź­biarz i pro­jek­tant
  • Buf­fa­lo Bill (1846-1917) – my­śli­wy, zwia­dow­ca armii ame­ry­kań­skiej
  • Buf­fa­lo Bills – ze­spół fut­bo­lu ame­ry­kań­skie­go

Wikipedia


billa

1. au­striac­kie przed­się­bior­stwo hand­lo­we;
2. su­per­mar­ket firmy Billa


SJP.pl

Zo­bacz też: Billa (film).

Billa () – po­cho­dzą­ca z Au­strii sieć su­per­mar­ke­tów na­le­żą­ca do kon­cer­nu.

Wikipedia


billboard

bil­bord;
1. bar­dzo duży pla­kat re­kla­mo­wy;
2. spe­cjal­na ta­bli­ca, na któ­rej umie­szcza­ny jest pla­kat re­kla­mo­wy


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) duża przy­droż­na ta­bli­ca re­kla­mo­wa

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bill­bo­ard – ame­ry­kań­skie cza­so­pis­mo mu­zycz­ne
  • bill­bo­ard – ta­bli­ca lub pla­kat re­kla­mo­wy
  • bill­bo­ard – krót­ki film re­kla­mo­wy
  • bill­bo­ard w gra­fi­ce kom­pu­te­ro­wej
  • Bill­bo­ard – film z 1998 roku, reż. Łu­kasz Za­drzyń­ski
  • Bill­bo­ard – sin­gel Jo­na­sa Blue i Tify Chen z 2019 roku

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Radni czte­ry go­dzi­ny dy­sku­to­wa­li o bill­bo­ar­dach za­wie­szo­nych w cen­trum mia­sta.

Wiktionary

Powiązane:

 przym. billboardowy

Wiktionary


billboardowy

→ bill­bo­ard [czy­taj: bil­bor­do­wy]; bil­bor­do­wy


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) od­no­szą­cy się do bill­bo­ar­du, zwią­za­ny z bill­bo­ar­dem

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) O afe­rze bill­bo­ar­do­wej zro­bi­ło się gło­śno po pu­bli­ka­cji ar­ty­ku­łu w lo­kal­nej ga­ze­cie.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. billboard

Wiktionary


billboardoza

[czy­taj: bil­bor­do­za] zbyt po­wszech­ne wy­stę­po­wa­nie bill­bo­ar­dów w prze­strze­ni pu­blicz­nej; bil­bor­do­za


SJP.pl


billewicz

naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Anna Bil­le­wicz
  • Gu­staw Bil­le­wicz – major ar­ty­le­rii Woj­ska Pol­skie­go.
  • Jerzy Woj­cie­cho­wicz Bil­le­wicz
  • Leon Bil­le­wicz
  • Maria Bil­le­wicz
  • Ta­de­usz Bil­le­wicz
  • Alek­san­dra Bil­le­wi­czów­na, Oleń­ka – po­stać li­te­rac­ka z po­wie­ści Potop Hen­ry­ka Sien­kie­wi­cza

Wikipedia


billie

[czy­taj: bili] obce imię żeń­skie


SJP.pl


billing

wykaz roz­mów te­le­fo­nicz­nych prze­sy­ła­ny abo­nen­to­wi przez firmę te­le­ko­mu­ni­ka­cyj­ną; bi­ling


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bil­ling (film)
  • Bil­ling – miej­sco­wość w An­glii, w hrab­stwie Nort­hamp­tons­hi­re
  • Bil­ling – ra­chu­nek szcze­gó­ło­wy
  • EBPP – elek­tro­nicz­na pre­zen­ta­cja i pła­ce­nie ra­chun­ków

Wikipedia


billingowy

→ bil­ling; bi­lin­go­wy


SJP.pl


billings

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bil­lings – mia­sto w sta­nie Mis­so­u­ri, w hrab­stwie Chri­stian
  • Bil­lings – mia­sto w sta­nie Mon­ta­na, w hrab­stwie Yel­low­sto­ne
  • Bil­lings – miej­sco­wość w sta­nie Okla­ho­ma, w hrab­stwie Noble
  • Bil­lings (ang. Bil­lings Towns­hip) – gmina w sta­nie Mi­chi­gan, w hrab­stwie Glad­win
  • Bil­lings (ang. Bil­lings Towns­hip) – gmina w sta­nie Da­ko­ta Pół­noc­na, w hrab­stwie Ca­va­lier
  • hrab­stwo Bil­lings (ang. Bil­lings Co­un­ty) – w sta­nie Da­ko­ta Pół­noc­na
  • Bil­lings w On­ta­rio

Wikipedia


billy

rasa psów goń­czych wy­wo­dzą­ca się z Fran­cji


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Billy Cox (ur. 1941) – ame­ry­kań­ski ba­si­sta, czło­nek Band of Gyp­sys i The Jimi Hen­drix Ex­pe­rien­ce
  • Billy (Al­lier) – fran­cu­ska gmina w re­gio­nie Ower­nia
  • Billy (Cal­va­dos) – fran­cu­ska gmina w re­gio­nie Dolna Nor­man­dia
  • Billy (Loir-et-Cher) – fran­cu­ska gmina w Re­gio­nie Cen­tral­nym
  • Billy (rasa psa) – rasa psów
  • IKEA Billy – seria re­ga­łów pro­du­ko­wa­nych przez IKEA od 1979 roku

Wikipedia


bilmez

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) daw. ani tro­chę

cza­sow­nik ułom­ny, nie­prze­chod­ni

 (2.1) gw-pl|Po­do­le. nie znać, nie umieć, nie po­tra­fić

Wiktionary

Przykłady

 (2.1) Ani słowa bil­mez. → Nie zna ani słowa.

Wiktionary

Synonimy:

 (1-2) war. belmez, belmes

Wiktionary


bilno

dwie wsie w wo­je­wództ­wie ku­jaw­sko-po­mor­skim


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bilno – wieś w woj. ku­jaw­sko-po­mor­skim, w pow. ra­dzie­jow­skim, w gmi­nie Osię­ci­ny
  • Bilno – wieś w woj. ku­jaw­sko-po­mor­skim, w pow. włoc­ław­skim, w gmi­nie Lu­bień Ku­jaw­ski
  • Bilno – gro­ma­da

Wikipedia


bilokacja

jed­no­czes­ne prze­by­wa­nie w dwóch miej­scach (zja­wi­sko pa­ra­nor­mal­ne)


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ezot. rel. jed­no­czes­ne prze­by­wa­nie w dwóch od­le­głych od sie­bie miej­scach;

Wiktionary

Bi­lo­ka­cja – wie­loz­nacz­ne po­ję­cie do­ty­czą­ce m.in. zja­wisk pa­ra­nor­mal­nych po­le­ga­ją­cych na moż­li­wo­ści znaj­do­wa­nia się w dwóch miej­scach jed­no­cze­śnie. W mi­sty­ce chrze­ści­jań­skiej bi­lo­ka­cja za­li­cza­na jest do darów cha­ryz­ma­tycz­nych o cha­rak­te­rze nad­przy­ro­dzo­nym.

Osoby, które opi­sa­ne są jako doś­wiad­cza­ją­ce bi­lo­ka­cji są w pełni świa­do­me swo­je­go prze­by­wa­nia w dwóch miej­scach.

Wikipedia


bilokacyjny

→ bi­lo­ka­cja


SJP.pl

Patrz:

bilokacja

bilon

me­ta­lo­we pie­nią­dze, mo­ne­ty


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) nu­mizm. pie­nią­dze o ni­skim no­mi­na­le;

 (1.2) nu­mizm. met. stop mie­dzi i sre­bra uży­wa­ny do bicia monet;

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • bilon – pie­niądz zdaw­ko­wy w po­sta­ci monet
  • bilon – stop mie­dzi i sre­bra
  • Bilon – pol­ski raper
  • Bil­lon – stan­dard obro­tu cy­fro­wą go­tów­ką typu block­cha­in

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Pa­sa­żer­ka wy­sia­da­jąc z auta ukra­dła port­fel szo­fe­ra. W pu­gi­la­re­sie znaj­do­wa­ły się trzy karty ban­ko­ma­to­we, prawo jazdy, 400 euro i nieco bi­lo­nu.

 (1.1) Dwóch do­tych­czas nie­u­sta­lo­nych męż­czyzn do­ko­na­ło kra­dzie­ży bi­lo­nu z roz­mie­niar­ki znaj­du­ją­cej się przy myjce be­zdo­ty­ko­wej w Gar­wo­li­nie.

 (1.1) Po­proś kio­ska­rza o resz­tę w bi­lo­nie.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲilɔ̃n, AS: bʹilõn

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bilonówka ż.

:: zdrobn. bilonik mrz.

 przym. bilonowy

Wiktionary


bilonik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od bilon

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bilon m.

Wiktionary


bilonowy

zwią­za­ny z bi­lo­nem


SJP.pl


bilonówka

po­tocz­nie: mały port­fel na mo­ne­ty


SJP.pl


bilski

naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Adam Bil­ski (1931–2024) – dzia­łacz spo­łecz­ny zwią­za­ny z Ochot­ni­czą Stra­żą Po­żar­ną
  • Ar­ka­diusz Bil­ski (ur. 1973) – pol­ski pił­karz, gra­ją­cy na po­zy­cji po­moc­ni­ka lub na­past­ni­ka, a na­stęp­nie tre­ner
  • Ed­ward Bil­ski (1917–?) – pol­ski po­li­tyk, poseł
  • Eu­ge­niusz Bil­ski (1925–2017) – pol­ski pro­fe­sor nauk rol­ni­czych w za­kre­sie agro­no­mii, doś­wiad­czal­nict­wa, ho­dow­li ro­ślin, na­sien­nict­wa i sta­ty­sty­ki ma­te­ma­tycz­nej
  • Ja­nusz Bil­ski (ur. 1978) – pol­ski urzęd­nik i dy­plo­ma­ta, Kon­sul Ge­ne­ral­ny RP w Ostra­wie (2015–2019)
  • Ka­zi­mierz Bil­ski (1913–1979) – major Pol­skich Sił Zbroj­nych, Armii Kra­jo­wej, ci­cho­ciem­ny, ka­wa­ler Or­de­ru Vir­tu­ti Mi­li­ta­ri
  • Kry­sty­na Bil­ska (1904–1975) – pol­ska tłu­macz­ka li­te­ra­tu­ry an­giel­skiej i ro­syj­skiej
  • Mar­cin Bil­ski – pol­ski ma­te­ma­tyk, dok­tor ha­bi­li­to­wa­ny nauk ma­te­ma­tycz­nych. Spe­cja­li­zu­je się w ge­o­me­trii ana­li­tycz­nej ze­spo­lo­nej
  • Mie­czy­sław Bil­ski – ujed­noz­nacz­nie­nie
  • Sta­ni­sław Bil­ski – ujed­noz­nacz­nie­nie

Wikipedia


bilstein

[czy­taj: bilsz­tajn] pro­du­cent amor­ty­za­to­rów


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bil­ste­in – nie­miec­ka nazwa miej­sco­wo­ści Bil­sta­in
  • Bil­ste­in – dziel­ni­ca Len­ne­stadt
  • Bil­ste­in – dziel­ni­ca Ove­rath
  • Uwe Bil­ste­in – nie­miec­ki autor
  • Bil­ste­in-Grup­pe – nie­miec­kie przed­się­bior­stwo
  • ThyssenKrupp Bil­ste­in – nie­miec­kie przed­się­bior­stwo

Wikipedia


bilwinowo

Bil­wi­no­wo – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie pod­la­skim, w po­wie­cie su­wal­skim, w gmi­nie Szy­plisz­ki.

Wieś kró­lew­ska eko­no­mii gro­dzień­skiej po­ło­żo­na była w końcu XVIII wieku w po­wie­cie gro­dzień­skim wo­je­wództ­wa troc­kie­go. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa su­wal­skie­go.

Wikipedia


bim

wy­krzy­knik na­śla­du­ją­cy bicie ze­ga­ra; bam, bom, bim-bam, bim-bom


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • () – mo­de­lo­wa­nie in­for­ma­cji o bu­do­wa­niu
  • Bu­lan­da Mucha Ar­chi­tek­ci (BiM Ar­chi­tek­ci) – pra­cow­nia ar­chi­tek­to­nicz­na
  • Bim – demon

Wikipedia


bim-bam

wy­krzy­knik na­śla­du­ją­cy bicie ze­ga­ra; bim, bam, bom, bim-bom


SJP.pl


bim-bam-bom

wy­krzy­knik na­śla­du­ją­cy bicie ze­ga­ra; bim-bam, bim-bom


SJP.pl


bim-bom

wy­krzy­knik na­śla­du­ją­cy bicie ze­ga­ra; bim, bam, bom, bim-bam


SJP.pl

Bim-Bom ("te­a­trzyk Bim-Bom") – gdań­ski teatr stu­denc­ki, dzia­ła­ją­cy w la­tach 1954-1960. Od 1957 r. re­zy­do­wał w hi­sto­rycz­nym bu­dyn­ku przy ul. Wały Ja­giel­loń­skie 1, bę­dą­cym w l. 1957-1995 sie­dzi­bą Klubu Stu­den­tów Wy­brze­ża „Żak” (od li­sto­pa­da 2000 r. mie­ści się w nim Nowy Ra­tusz - sie­dzi­ba Rady Mia­sta Gdań­ska).

Wikipedia


bima

pod­wyż­sze­nie na środ­ku bóż­ni­cy (po­dium z pul­pi­tem); al­me­mor; al­me­mar


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ar­chit. rel. żyd. pod­wyż­sze­nie sta­wia­ne w cen­trum sy­na­go­gi, z któ­re­go od­czy­ty­wa­na jest Tora;

Wiktionary

Bima, bel­mer ( ‏בימה‎ dosł. „pod­wyż­sze­nie”, „wieża”; ‏בימה‎ "bime"), al­me­mar ( ‏באַלעמער‎, "ba­le­mer"), w na­zew­nict­wie asz­ke­na­zyj­skim ba­łe­mer, al­mej­mar, a w na­zew­nict­wie se­far­dyj­skim tewa ( ‏תבה‎ dosł. „skrzy­nia, arka”) – pod­wyż­szo­ne miej­sce w sy­na­go­dze, z któ­re­go od­czy­ty­wa­na jest Tora oraz księ­gi pro­roc­kie i pro­wa­dzo­ne są mod­lit­wy.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Jakub Ro­sen­berg pod­niósł się cięż­ko z ławki i przy­sta­nął je­szcze na chwi­lę na środ­ku sali mod­li­tew­nej dla męż­czyzn, wsparł­szy się jedną ręką o kutą kratę bimy.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) tewa, almemor, almemar

Wiktionary


bimaristan

szpi­tal mu­zuł­mań­ski; ma­ri­stan; bi­mar­chan


SJP.pl


bimba

po­tocz­nie:
1. próż­no­wać, mar­no­wać czas; obi­jać się, próż­nia­czyć, wał­ko­nić się;
2. lek­ce­wa­żyć kogoś lub coś


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Poz­nań. tram­waj

forma cza­sow­ni­ka.

 (2.1) 3. os. lp. ter. od bim­bać

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) W ba­dej­kach do bimby się ła­du­jesz? Chyba ci amba od­bi­ła!

 (1.1) Szyb­ciej bym przy­le­ciał, ale dryn­dy żad­nej nie było, no i na bimbę trze­ba było po­cze­kać.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bimbiorz m.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) gw. Poznań trambimba, kraków|tramwajka., środ. stud. bimbaj

Wiktionary


bimbanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|bim­bać.

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Mó­wi­łam ci, że to twoje bim­ba­nie źle się skoń­czy! Bę­dziesz zi­mo­wał w ostat­niej kla­sie.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲĩmˈbãɲɛ, AS: bʹĩmbãńe

Wiktionary

Powiązane:

 czas. bimbać

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) olewanie

Wiktionary


bimbas

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) gw-pl|Za­ol­zie. czło­nek męski

Wiktionary

Powiązane:

 czas. bimbać ndk., bimbać se ndk.

Wiktionary


bimbać

po­tocz­nie:
1. próż­no­wać, mar­no­wać czas; obi­jać się, próż­nia­czyć, wał­ko­nić się;
2. lek­ce­wa­żyć kogoś lub coś


SJP.pl

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) pot. mar­no­wać czas, próż­no­wać

 (1.2) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski, Za­ol­zie. chwiać się, ko­ły­sać się

 (1.3) ko­ły­sać

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Cią­gle tylko bim­basz, za­miast się uczyć.

 (1.2) Przi­szij tyn kne­fel, bo bim­bie.

 (1.3) Nie mogła wprost pa­trzeć na No­wa­kow­skie­go, który, uśmie­cha­jąc się pod ryżą czu­pry­ną, stał na progu w swo­jej cien­kiej pi­żam­ce i osten­ta­cyj­nie bim­bał to­reb­ką lan­dry­nek.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲĩmbat͡ɕ, AS: bʹĩmbać

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bimbanie n., bimbas mzw.

Wiktionary


bimbałki

po­tocz­nie: ko­bie­ce pier­si; bim­ba­ły, zde­rza­ki, me­lo­ny, do­ni­ce


SJP.pl


bimbały

po­tocz­nie:
1. próż­no­wać, mar­no­wać czas; obi­jać się, próż­nia­czyć, wał­ko­nić się;
2. lek­ce­wa­żyć kogoś lub coś


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) slang. duży biust

Wiktionary


bimber

po­tocz­nie: wódka lub spi­ry­tus wyt­wa­rza­ne nie­le­gal­nie pry­mi­tyw­nym, do­mo­wym spo­so­bem; sa­mo­gon, sa­mi­zdat, księ­ży­ców­ka, krza­ków­ka


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) spoż. mocny al­ko­hol do­mo­wej ro­bo­ty, zaz­wy­czaj wyt­wa­rza­ny nie­le­gal­nie;

Wiktionary

Bim­ber ("sa­mo­gon", "księ­ży­ców­ka", "oko­wi­ta") – wy­so­ko­pro­cen­to­wy napój al­ko­ho­lo­wy pro­du­ko­wa­ny w wa­run­kach ama­tor­skich. Otrzy­my­wa­ny zaz­wy­czaj przez de­sty­la­cję okre­so­wą (w odróż­nie­niu od de­sty­la­cji cią­głej w go­rzel­niach prze­my­sło­wych) z za­cie­ru z fer­men­ta­cji al­ko­ho­lo­wej.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Tomek pędzi nie­zły bim­ber.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲĩmbɛr, AS: bʹĩmber

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bimbrownia ż., bimbrownik m., bimbrownictwo n.

:: zdrobn. bimberek m.

 przym. bimbrowniczy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) pot. samogon, księżycówka, krzakówka, siwucha; eufem. koniak pędzony nocą; reg. pozn. berbelucha

Wiktionary


bimbrarstwo

pro­duk­cja, pę­dze­nie bim­bru; bim­brow­nict­wo


SJP.pl


bimbrarz

rzad­ko: osoba pę­dzą­ca bim­ber lub hand­lu­ją­ca bim­brem; bim­brow­nik


SJP.pl


bimbrownia

miej­sce pro­duk­cji nie­le­gal­ne­go al­ko­ho­lu


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. miej­sce, w któ­rym pro­du­ku­je się bim­ber

 (1.2) techn. środ. ni­sko­ci­śnie­nio­we, fer­men­ta­cyj­ne urzą­dze­nie do pro­duk­cji dwut­len­ku węgla dla ak­wa­riów;

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) W piw­ni­cy uru­cho­mił swoją bim­brow­nię, czym smro­dzi nam w całym domu.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲĩmˈbrɔvʲɲa, AS: bʹĩmbrovʹńa

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bimber m., bimbrownik m., bimbrownictwo n.

 przym. bimbrowniczy

Wiktionary


bimbrownictwo

pro­duk­cja, pę­dze­nie bim­bru; bim­brar­stwo


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) pot. pro­duk­cja bim­bru

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲĩmbrɔvʲˈɲit͡stfɔ, AS: bʹĩmbrovʹńictfo

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bimber m., bimbrownik m., bimbrowniczka ż., bimbrownia ż.

 przym. bimbrowniczy, bimbrowy

Wiktionary


bimbrowniczka

wyt­wór­czy­ni bim­bru


SJP.pl


bimbrowniczy

przy­miot­nik

 (1.1) pot. zwią­za­ny z bim­brow­nict­wem lub bim­brow­ni­kiem

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) 1410 to rok bitwy pod Grun­wal­dem albo – w bim­brow­ni­czej aneg­do­cie – wzór na po­łą­cze­nie jed­nej czę­ści droż­dży, czte­rech cukru i dzie­się­ciu wody.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲĩmbrɔvʲˈɲit͡ʃɨ, AS: bʹĩmbrovʹńičy

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bimber m., bimbrownik m., bimbrowniczka ż., bimbrownia ż., bimbrownictwo n.

 przym. bimbrowy

Wiktionary


bimbrownik

osoba pę­dzą­ca bim­ber lub hand­lu­ją­ca bim­brem; bim­brarz


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba pro­du­ku­ją­ca bim­ber lub hand­lu­ją­ca nim

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Po­li­cjan­ci za­trzy­ma­li bim­brow­ni­ka, który po­kąt­nie wyt­wa­rzał al­ko­hol i sprze­da­wał go nie­let­nim.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲĩmˈbrɔvʲɲik, AS: bʹĩmbrovʹńik

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bimber m., bimbrownia ż., bimbrownictwo n.

:: fż. bimbrowniczka ż.

 przym. bimbrowniczy, bimbrowy

Wiktionary


bimbrowy

→ bim­ber


SJP.pl

Patrz:

bimber

bimetal

układ war­stwo­wy dwóch spo­jo­nych ze sobą me­ta­li lub sto­pów


SJP.pl

Bi­me­tal – trwa­le po­łą­czo­ne na całej po­wierzch­ni styku ele­men­ty z dwóch róż­nych pod wzglę­dem wła­ści­wo­ści fi­zy­ko­che­micz­nych me­ta­li lub sto­pów.

Wy­róż­nia się bi­me­ta­le sty­ko­we, prze­wo­do­we, prze­ciw­ko­ro­zyj­ne, np. pusz­ki ze stali po­kry­tej war­stwą cyny, ter­mo­me­trycz­ne (ter­mo­bi­me­ta­le).

Wikipedia


bimetaliczny

przy­miot­nik od: bi­me­tal; bi­me­ta­lo­wy


SJP.pl


bimetalizm

sy­stem pie­nięż­ny, w któ­rym środ­kiem płat­ni­czym są dwa me­ta­le (zwy­kle złoto i sre­bro)


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ekon. hist. sy­stem mo­ne­tar­ny, w któ­rym funk­cję pie­nią­dza speł­nia­ją dwa krusz­ce, złoto i sre­bro, a ich war­to­ści są od sie­bie ści­śle za­leż­ne;

Wiktionary

Nie mylić z: bi­me­tal.

Bi­me­ta­lizm – krusz­co­wy sy­stem mo­ne­tar­ny zbu­do­wa­ny w opar­ciu o dwa me­ta­le szla­chet­ne: sre­bro i złoto. Opie­rał się na usta­lo­nej re­la­cji sre­bra do złota. Obyd­wa krusz­ce na równi uczest­ni­czy­ły w obie­gu pie­nięż­nym. Jeśli jed­nak re­la­cja ryn­ko­wa złota i sre­bra róż­ni­ła się od usta­wo­wej re­la­cji monet zło­tych i srebr­nych, wów­czas pie­niądz re­la­tyw­nie droż­szy („lep­szy”) był te­za­u­ry­zo­wa­ny (oszczę­dza­ny, od­kła­da­ny), a w obie­gu po­zo­sta­wał pie­niądz re­la­tyw­nie tań­szy („gor­szy”).

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) W spra­wach wew­nętrz­nych re­pu­bli­ka­nie sprze­ci­wia­li się idei bi­me­ta­liz­mu i fa­wo­ry­zo­wa­li złoto.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲĩmɛˈtalʲism̥, AS: bʹĩmetalʹism̦

Wiktionary


bimetalowy

przy­miot­nik od: bi­me­tal; bi­me­ta­licz­ny


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) met. wy­ko­na­ny z dwóch róż­nych me­ta­li po­łą­czo­nych ze sobą

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bimetal mrz.

 przym. bimetaliczny

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) war. bimetaliczny

Wiktionary


bimodalny

1. po­sia­da­ją­cy dwie czę­ści, dwa tryby dzia­ła­nia, zło­żo­ny z dwóch skład­ni­ków lub eta­pów; dwus­kład­ni­ko­wy;
2. tran­sport bi­mo­dal­ny - tran­sport dro­go­wo-ko­le­jo­wy


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) po­sia­da­ją­cy dwa tryby, stany lub formy dzia­ła­nia

Wiktionary


bims

po­przecz­na belka wią­żą­ca boki stat­ku, ele­ment usz­tyw­nia­ją­cy szkie­let stat­ku; po­kład­nik


SJP.pl


bimzowarka

ma­szy­na uży­wa­na przy pro­duk­cji obu­wia do wy­gła­dza­nia brze­gów po­desz­wy buta


SJP.pl


bin

syn (w imio­nach arab­skich); ben, ibn


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bin – wa­loń­ska nazwa miej­sco­wo­ści Ben-Ahin
  • Bin Dżaw­wad – mia­sto
  • Bin Arus – mia­sto
  • Bin Kir­dan – mia­sto
  • Bin Shi­ma­da – ja­poń­ski aktor
  • Dong Bin – chiń­ski lek­ko­at­le­ta
  • Feng Bin – chiń­ska lek­ko­at­let­ka
  • Jo­seph Shen Bin – chiń­ski du­chow­ny
  • Kim Hong-bin – po­łud­nio­wo­ko­re­ań­ski al­pi­ni­sta
  • Lu Bin – chiń­ski lek­ko­at­le­ta
  • Moon Bin – po­łud­nio­wo­ko­re­ań­ski wo­ka­li­sta
  • Sun Bin – chiń­ski stra­teg

Wikipedia


bina

sta­ro­in­dyj­ski in­stru­ment stru­no­wy szar­pa­ny, przy­po­mi­na­ją­cy lut­nię, bu­do­wa­ny w wielu od­mia­nach; vina, wina


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) reg. spoż. długa bułka pszen­na

 (1.2) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. duży po­dest

 (1.3) gw-pl|Górny Śląsk. pszczo­ła

Wiktionary

Bina (hebr. בינה) – okre­śle­nie oz­na­cza­ją­ce zro­zu­mie­nie, in­te­li­gen­cję.

Wikipedia

Synonimy:

 (1.1) bułka francuska, bułka paryska, reg. angielka, kraków|weka., reg. śl. francuz, reg. pozn. kawiorka, reg. baton, reg. bułka wyborowa, reg. gryzka, reg. bułka kielecka, reg. bułka wrocławska, reg. kawiarka

Wiktionary


binacja

od­pra­wia­nie dwóch mszy przez jed­ne­go ka­pła­na tego sa­me­go dnia


SJP.pl

Bi­na­cja ("bi­na­tio"), "bi­no­wa­nie" – spra­wo­wa­nie dru­giej Mszy św. w tym samym dniu. Spra­wo­wa­na jest z waż­nych przy­czyn. Gdy za­bra­knie in­ne­go ka­pła­na, bi­skup może zez­wo­lić na nią ka­pła­no­wi, je­że­li tego do­ma­ga się ko­niecz­ność dusz­pa­ster­ska. W tym przy­pad­ku bi­na­cja wy­ma­ga od­po­wied­nich racji.

Wikipedia


binarka

po­tocz­nie: plik wy­ko­ny­wal­ny za­wie­ra­ją­cy pro­gram w po­sta­ci kodu ma­szy­no­we­go


SJP.pl


binarność

1. cecha cze­goś skła­da­ją­ce­go się wy­łącz­nie z zer i je­dy­nek; zero-je­dyn­ko­wość;
2. cecha cze­goś zło­żo­ne­go z dwóch czę­ści; pod­wój­ność, dwu­czę­ścio­wość


SJP.pl


binarny

1. skła­da­ją­cy się wy­łącz­nie z zer i je­dy­nek; zero-je­dyn­ko­wy;
2. skła­da­ją­cy się z dwóch prze­ciw­sta­wio­nych sobie czę­ści


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) pod­wój­ny, zło­żo­ny z dwóch czę­ści

 (1.2) in­form. mat. za­pi­sa­ny w dwój­ko­wym sy­ste­mie licz­bo­wym

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) podwójny, dwuczęściowy

 (1.2) zero-jedynkowy

Wiktionary


binarowa

wieś w Pol­sce


SJP.pl

Bi­na­ro­wa – wieś w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie ma­ło­pol­skim, w po­wie­cie gor­lic­kim, w gmi­nie Biecz.

W la­tach 1954–1972 wieś na­le­ża­ła a była sie­dzi­bą władz do 1959 r. gro­ma­dy Bi­na­ro­wa. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość na­le­ża­ła ad­mi­ni­stra­cyj­nie do wo­je­wództ­wa kro­śnień­skie­go.

Wikipedia


binarowski

przy­miot­nik od: Bi­na­ro­wa


SJP.pl


binaryzacja

przed­sta­wie­nie do­wol­nej in­for­ma­cji w po­sta­ci ciągu in­for­ma­cji, z któ­rych każda przy­bie­ra tylko dwie war­to­ści


SJP.pl


binaryzm

me­to­da opisu sy­ste­mu ję­zy­ko­we­go


SJP.pl


binda

1. dawna opa­ska do pod­wią­zy­wa­nia wąsów;
2. dawna ko­bie­ca opa­ska na głowę, ro­dzaj dia­de­mu do przy­stro­je­nia fry­zu­ry;
3. szpa­gat, słu­żą­cy do zszy­wa­nia ksią­żek;
4. taśma słu­żą­ca do opra­wia­nia do­ku­men­tów


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) druk. szpa­gat do zszy­wa­nia książ­ki

 (1.2) druk. de­ko­ra­cyj­ne prąż­ki na grzbie­cie książ­ki

 (1.3) ela­stycz­ny grzbiet do bin­do­wa­nia do­ku­men­tów

 (1.4) daw. opa­ska do pod­wią­zy­wa­nia wąsów;

 (1.5) daw. ro­dzaj dia­de­mu, ozdob­na ko­bie­ca opa­ska na głowę

Wiktionary

Zo­bacz też: Binda (sto­li­ca ty­tu­lar­na).

Binda (z niem. "Binde" – opa­ska) – opa­ska do pod­wią­zy­wa­nia wąsów dla na­da­nia im od­po­wied­nie­go kształ­tu.

Mo­co­wa­ną z tyłu głowy lub do uszu przy po­mo­cy ta­sie­mek albo gumki, za­kła­da­no ją na noc na wąsy dla utrzy­ma­nia ich kształ­tu po uprzed­nim na­ło­że­niu na nie po­ma­dy (fik­sa­tu­a­ru). Wkła­da­no ją też np. na kilka go­dzin przed przy­ję­ciem, by utr­wa­lić po­żą­da­ny kształt wąsów.

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ˈbʲĩnda, AS: bʹĩnda

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bindownica, bindowanie

 czas. bindować

Wiktionary


bindasz

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) żart. przest. czło­nek męski

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) (…) bo miał bin­dasz tak do­sta­ły, / Żeby był nie wlazł w żadne fa­mu­ra­ły.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲĩndaʃ, AS: bʹĩndaš

Wiktionary


bindał

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) stpol. prze­pa­ska

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲĩndaw, AS: bʹĩndau̯

Wiktionary


bindaż

kryta aleja w ogro­dach XVI-XVII wieku; berso, ko­leb­ka


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) hist. ogrod. par­ko­wa aleja kryta kra­tow­ni­cą sta­no­wią­cą ste­laż dla ga­łę­zi drzew lub pną­czy;

Wiktionary

Bin­daż (niem. "bin­den" – wią­zać), ber­ce­a­ux, chłod­nik, ko­leb­ka – aleja ob­sa­dzo­na obu­stron­nie drze­wa­mi lub pną­cza­mi, któ­rych pędy spla­ta­ją się nad drogą two­rząc skle­pie­nie. Bin­da­że za­kła­da­ne były w ogro­dach po­czą­wszy od re­ne­san­su, jed­nak naj­bar­dziej po­pu­lar­ne były w okre­sie ba­ro­ku.

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ˈbʲĩndaʃ, AS: bʹĩndaš

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) berso, kolebka, chłodnik

Wiktionary


bindel

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Za­ol­zie. węzeł

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bindla ż.

Wiktionary


binder

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. kra­wat

Wiktionary

Bin­der albo spła­szczak – ro­dzaj bie­liz­ny wy­ko­na­nej z ob­ci­słych ma­te­ria­łów, słu­żą­cej do spła­szcza­nia (bin­do­wa­nia) pier­si. Spe­cjal­nie skon­stru­o­wa­ne bin­de­ry są czę­sto ro­bio­ne ze span­dek­su lub in­ne­go włó­kna syn­te­tycz­ne­go, ale do bin­do­wa­nia uży­wa­ne są cza­sem też pasy tka­ni­ny, taśmy ki­nez­jo­lo­gicz­ne, ban­da­że i ko­szu­le za­ło­żo­ne war­stwo­wo od cias­nych do luź­nych.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Jo bin­dra nie nosza bez ty­dzień.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) gw. Górny Śląsk szlips, ślips

Wiktionary


bindka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Poz­nań. kra­wat

 (1.2) stpol. ban­daż

Wiktionary


bindla

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) daw. gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski, Za­ol­zie. kra­wat, kra­wat­ka

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bindel mrz.

Wiktionary


bindowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) opra­wia­nie do­ku­men­tów przy po­mo­cy bin­dow­ni­cy;

Wiktionary

Bin­do­wa­nie – tech­no­lo­gia in­tro­li­ga­tor­ska łą­cze­nia luź­nych kar­tek za po­mo­cą scze­pia­nia ich jed­ne­go brze­gu za po­mo­cą róż­nych tech­nik in­tro­li­ga­tor­skich.

Wikipedia

Powiązane:

 rzecz. bindownica ż., binda ż., zbindowanie n.

 czas. bindować ndk., zbindować dk.

Wiktionary


bindować

opra­wiać do­ku­men­ty, np. zszy­wać bindą


SJP.pl


bindownica

przy­rząd słu­żą­cy do łą­cze­nia kar­tek pa­pie­ru przez wy­cię­cie ot­wo­rów na jed­nej z kra­wę­dzi, a na­stęp­nie złą­cze­nie ich pla­sti­ko­wym, ela­stycz­nym i za­gi­na­nym do ot­wo­rów ele­men­tem


SJP.pl


bindra

klep­ka z drew­na dę­bo­we­go, słu­żą­ca do wy­ro­bu be­czek gru­bo­ścien­nych


SJP.pl


binduga

teren nad rzeką lub je­zio­rem, gdzie skła­da się drew­no do spła­wu i zbija trat­wy; win­du­ga


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miej­sce nad rzeką lub na wo­dzie, gdzie skła­du­je się drew­no i zbija trat­wy przez­na­czo­ne do spła­wu;

 (1.2) spław drze­wa, także jego zbi­ja­nie dla łą­cze­nia w trat­wy

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • bin­du­ga – miej­sce nad rzeką, ka­na­łem lub je­zio­rem, słu­żą­ce do przy­go­to­wa­nia drew­na do spła­wu
  • Bin­du­ga – część mia­sta Brańsk
  • Bin­du­ga – wieś w woj. ma­zo­wiec­kim, w pow. ło­sic­kim, w gmi­nie Sar­na­ki
  • Bin­du­ga – wieś w woj. ma­zo­wiec­kim, w pow. przas­ny­skim, w gmi­nie Cho­rze­le
  • Bin­du­ga – wieś w woj. po­mor­skim, w pow. choj­nic­kim, w gmi­nie Ko­na­rzy­ny
  • Bin­du­ga – osada w woj. war­miń­sko-ma­zur­skim, w pow. olsz­tyń­skim, w gmi­nie Sta­wi­gu­da
  • Bin­du­ga – rów, do­pływ Ełku
  • Bin­du­ga – nie­ist­nie­ją­ca wieś w re­jo­nie lu­bo­mel­skim, w ob­wo­dzie wo­łyń­skim
  • Bin­du­ga – przy­sta­nek Wi­gier­skiej Kolei Wą­sko­to­ro­wej

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Ogo­ło­co­ne z drze­wa zbo­cze, „bin­du­ga”, okry­te szcze­rym pia­skiem, na­da­je się do­sko­na­le do sta­cza­nia pni wprost do wody.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲĩnˈduɡa, AS: bʹĩnduga

Wiktionary


bindż

śro­do­wi­sko­wo: kom­pul­syw­ne od­da­wa­nie się ja­kiejś przy­jem­no­ści


SJP.pl


binegacja

wy­ra­że­nie zda­nio­we ut­wo­rzo­ne z in­nych wy­ra­żeń zda­nio­wych za po­mo­cą wzoru: "ani ..., ani ..."


SJP.pl

Nie mylić z: prawo pod­wój­ne­go prze­cze­nia, ina­czej pod­wój­nej ne­ga­cji.

Bram­ka NOR – jeden z funk­to­rów zda­nio­wych ra­chun­ku zdań; dwu­ar­gu­men­to­wa funk­cja bo­o­low­ska (funk­tor lo­gicz­ny) re­a­li­zu­ją­ca za­prze­czo­ną sumę lo­gicz­ną (NOT OR) – jest praw­dzi­wa wtedy i tylko wtedy, gdy oba skład­ni­ki są fał­szy­we. Od­po­wia­da wy­ra­że­niu „ani … ani…”. Jego zna­cze­nie przed­sta­wia po­niż­sza ta­bli­ca praw­dy:

Wikipedia


binek

naz­wi­sko


SJP.pl


binge-viewing

[czy­taj: bindż wju­łing] śro­do­wi­sko­wo: oglą­da­nie od­cin­ków se­ria­lu jeden po dru­gim, bez przer­wy; binge-wat­ching


SJP.pl


binge-watcher

[czy­taj: bindż ło­czer] śro­do­wi­sko­wo: osoba oglą­da­ją­ca od­cin­ki se­ria­lu jeden po dru­gim, bez przer­wy; binge-vie­wer


SJP.pl


binge-watching

[czy­taj: bindż ło­czing] śro­do­wi­sko­wo: oglą­da­nie od­cin­ków se­ria­lu jeden po dru­gim, bez przer­wy; binge-vie­wing


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) kopm­pul­syw­ne oglą­da­nie se­ria­li – po kilka, kil­ka­na­ście od­cin­ków na raz;

Wiktionary

Binge-wat­ching (binge-vie­wing, ma­rat­hon-vie­wing, pol. "oglą­da­nie cią­giem") − zja­wi­sko kom­pul­syw­ne­go oglą­da­nia se­ria­li, cha­rak­te­ry­zu­ją­ce się oglą­da­niem ko­lej­no kilku od­cin­ków bez przer­wy np. z wy­ko­rzy­sta­niem no­śni­ków pa­mię­ci lub on­li­ne.

Nie ist­nie­je de­fi­ni­cja okre­śla­ją­ca binge-wat­ching przez mi­ni­mal­ną licz­bę obej­rza­nych od­cin­ków, jed­nak w ba­da­niu prze­pro­wa­dzo­nym przez ser­wis Net­flix 73% an­kie­to­wa­nych wska­za­ło binge-wat­ching jako oglą­da­nie od dwóch do sze­ściu od­cin­ków z rzędu.

Wikipedia


bingo

ro­dzaj ha­zar­do­wej gry lo­so­wej


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) ro­dzaj gry ha­zar­do­wej

 (1.2) naj­wyż­szy wynik w bingo (1.1)

wy­krzy­knik

 (2.1) okrzyk gra­cza bingo (1.1) in­for­mu­ją­cy o jego wy­gra­nej

 (2.2) okrzyk zwy­cię­stwa, wy­ra­ża­ją­cy za­do­wo­le­nie z cze­goś

Wiktionary

Bingo – gra ha­zar­do­wa, ro­dzaj lo­te­rii, w któ­rej gra­cze na wy­dru­ko­wa­nej pa­pie­ro­wej plan­szy z licz­ba­mi za­kre­śla­ją licz­by wy­lo­so­wa­ne przez pro­wa­dzą­ce­go grę – cal­le­ra. Gra jest znana w dwóch wer­sjach: z plan­szą o roz­mia­rach 5x5 – BINGO 75 lub 3x9 – BINGO 90.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Jak mo­głeś roztr­wo­nić całą pen­sję w bingo? Ty masz nie­rów­no pod su­fi­tem, chło­pa­ku!

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲĩŋɡɔ, AS: bʹĩŋgo

Wiktionary


binia

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Lwów. dziew­czy­na (młoda ko­bie­ta)

 (1.2) gw-pl|Lwów. dziew­czy­na (part­ner­ka)

Wiktionary


biniecki

naz­wi­sko


SJP.pl


biniek

naz­wi­sko


SJP.pl


binino

Bi­ni­no – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie sza­mo­tul­skim, w gmi­nie Ostro­róg w od­le­gło­ści około 5 ki­lo­me­trów od Ostro­ro­ga.

Wikipedia


binistor

te­tro­da pół­prze­wod­ni­ko­wa, bi­sta­bil­ny ele­ment czyn­ny o ujem­nej opor­no­ści


SJP.pl


biniątki

Bi­niąt­ki – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim, w po­wie­cie bu­skim, w gmi­nie Busko-Zdrój. Ma sta­tus so­łect­wa.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa kie­lec­kie­go.

Przez wieś prze­cho­dzi nie­bie­ski szlak tu­ry­stycz­ny z Piń­czo­wa do Wi­śli­cy.

Wikipedia


binkiewicz

naz­wi­sko


SJP.pl


binkowo

Bin­ko­wo – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie śrem­skim, w gmi­nie Śrem. W la­tach 1975–1998 wieś ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa poz­nań­skie­go.

Wikipedia


binkowski

naz­wi­sko


SJP.pl


binks

rze­czow­nik

 (1.1) gw-pl|Poz­nań. żart. si­niak

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) gw. Poznań nieżart binol.

Wiktionary


binokel

gra kar­cia­na przez­na­czo­na dla 4 osób po­dzie­lo­nych na dwie dwu­o­so­bo­we dru­ży­ny, w któ­rej wy­ko­rzy­stu­je się 4 talie kart od 10 do asa


SJP.pl


binokle

1. oku­la­ry osa­dzo­ne na nosie za po­mo­cą sprę­żyn­ki, bez uchwy­tów za uszy; cwi­kier, pince-nez;
2. po­tocz­nie, żar­to­bli­wie: każde oku­la­ry ko­rek­cyj­ne


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) ro­dzaj daw­nych oku­la­rów za­kła­da­nych tylko na nos;

Wiktionary

Bi­no­kle (fr. "bi­noc­le", z łac. ; "bi-", „dwu-, obu-”, "ocu­lus", „oko” – „obu­ocz­ny”; dawn. także „cwi­kier”, niem. "Zwic­ker", od "zwic­ken", „szczy­pać”; lub "pince-nez", z fr. dosł. „szczy­pi­nos”) – od­mia­na oku­la­rów trzy­ma­ją­cych się na nosie dzię­ki spe­cjal­nie wy­gię­te­mu sprę­ży­nu­ją­ce­mu ele­men­to­wi łą­czą­ce­mu oba szkła.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Pra­dzia­dek ma na zdję­ciu czar­ne fa­wo­ry­ty i bi­no­kle.

Wiktionary


binokular

przy­rząd op­tycz­ny przy­sto­so­wa­ny do ob­ser­wa­cji obu­ocz­nych


SJP.pl


binokularny

poz­wa­la­ją­cy na ob­ser­wa­cję obyd­wo­ma ocza­mi, przy­sto­so­wa­ny do ta­kiej ob­ser­wa­cji; bi­no­ku­la­ro­wy, dwu­ocz­ny, ste­re­o­sko­po­wy


SJP.pl


binokularowy

poz­wa­la­ją­cy na ob­ser­wa­cję obyd­wo­ma ocza­mi, przy­sto­so­wa­ny do ta­kiej ob­ser­wa­cji; bi­no­ku­lar­ny, dwu­ocz­ny, ste­re­o­sko­po­wy


SJP.pl


binol

rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) gw-pl|Poz­nań. si­niak

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) gw. Poznań żart binks.

Wiktionary


binominalny

1. ma­ją­cy dwa imio­na, dwie nazwy lub nazwę dwucz­ło­no­wą;
2. opar­ty na dwucz­ło­no­wym na­zew­nict­wie


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) ma­ją­cy dwa imio­na albo dwie nazwy, zło­żo­ny z dwóch imion lub nazw

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲĩnɔ̃mʲĩˈnalnɨ, AS: bʹĩnõmʹĩnalny

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) dwuimienny

Wiktionary


binowo

Zo­bacz też: Bi­no­wo (je­zio­ro).

Bi­no­wo (do 1945 "Binow") – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie gry­fiń­skim, w gmi­nie Stare Czar­no­wo.

W la­tach 1975–1998 wieś ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa szcze­ciń­skie­go.

Wikipedia


binturong

dra­pież­ny ssak z po­dro­dzi­ny ła­sku­nów, ży­ją­cy w Azji


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) zool. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Arc­tic­tis bin­tu­rong|ref=tak., ssak leśny po­łud­nio­wo-wschod­niej Azji;

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲĩnˈturɔ̃ŋk, AS: bʹĩnturõŋk

Wiktionary


bio

wyraz okre­śla­ją­cy róż­ne­go ro­dza­ju wy­ro­by prze­my­sło­we, oz­na­cza­ją­cy, że są one bez­piecz­ne dla śro­do­wi­ska na­tu­ral­ne­go (np. pro­duk­ty bio); eko


SJP.pl

Bio – miej­sco­wość i gmina we Fran­cji, w re­gio­nie Ok­sy­ta­nia, w de­par­ta­men­cie Lot.

We­dług da­nych na rok 1990 gminę za­miesz­ki­wa­ły 214 osoby, a gę­stość za­lud­nie­nia wy­no­si­ła 20 osób/km² (wśród 3020 gmin re­gio­nu Midi-Pi­re­ne­je Bio pla­su­je się na 849. miej­scu pod wzglę­dem licz­by lud­no­ści, na­to­miast pod wzglę­dem po­wierzch­ni na miej­scu 1036.).

Wikipedia


bio-

prze­dro­stek

 (1.1) pier­wszy człon wy­ra­zów zło­żo­nych wska­zu­ją­cy na ich zwią­zek zna­cze­nio­wy z ży­ciem, pro­ce­sa­mi ży­cio­wy­mi

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲjɔ, AS: bʹi ̯o

Wiktionary


bio-art

kie­ru­nek w sztu­ce współ­czes­nej po­le­ga­ją­cy na wy­ko­rzy­sty­wa­niu róż­no­rod­nych form życia do two­rze­nia dzieł ar­ty­stycz­nych; bio art, bio­art, sztu­ka trans­ge­nicz­na, sztu­ka ge­ne­tycz­na


SJP.pl


bioaktywnie

→ bio­ak­tyw­ny


SJP.pl

Patrz:

bioaktywny

bioaktywny

ak­tyw­ny bio­lo­gicz­ne (np. bio­ak­tyw­ny krem ujędr­nia­ją­cy)


SJP.pl


bioakumulacja

pro­ces stop­nio­we­go gro­ma­dze­nia się sub­stan­cji che­micz­nychw tkan­kach or­ga­niz­mów ży­wych


SJP.pl

Bio­a­ku­mu­la­cja (bio­ma­gni­fi­ka­cja) – zdol­ność or­ga­niz­mów ro­ślin­nych i zwie­rzę­cych do ku­mu­lo­wa­nia kse­no­bio­ty­ków, w tym: za­nie­czy­szczeń, związ­ków che­micz­nych i pier­wiast­ków, np. niek­tó­rych me­ta­li cięż­kich, pe­sty­cy­dów w tkan­kach swego ustro­ju. Stę­że­nie tych związ­ków w tkan­kach może osią­gnąć wyż­szy po­ziom niż w ota­cza­ją­cym je śro­do­wi­sku.

Wikipedia


bioakustyczny

zwią­za­ny z dzia­łem aku­sty­ki zaj­mu­ją­cym się ba­da­niem od­dzia­ły­wań fal aku­stycz­nych na or­ga­niz­my bio­lo­gicz­ne


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z bio­a­ku­sty­ką

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bioakustyka ż.

Wiktionary


bioakustyk

spe­cja­li­sta zaj­mu­ją­cy się ba­da­niem od­dzia­ły­wań fal aku­stycz­nych na or­ga­niz­my bio­lo­gicz­ne


SJP.pl


bioakustyka

dział aku­sty­ki zaj­mu­ją­cy się ba­da­niem od­dzia­ły­wań fal aku­stycz­nych na or­ga­niz­my bio­lo­gicz­ne


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) dział zo­o­lo­gii da­ją­cy i sy­ste­ma­ty­zu­ją­cy dźwięk wy­da­wa­ne przez zwie­rzę­ta

Wiktionary

Bio­a­ku­sty­ka – dział aku­sty­ki na po­gra­ni­czu bio­lo­gii i fi­zy­ki, zaj­mu­ją­cy się rolą dźwię­ków w życiu zwie­rząt. Sku­pia się prze­de wszyst­kim na roz­prze­strze­nia­niu dźwię­ku w ela­stycz­nych, czę­sto or­ga­nicz­nych, oś­rod­kach, na jego in­ter­pre­ta­cji i po­strze­ga­niu przez zwie­rzę­ta, z ludź­mi włącz­nie.

Wikipedia

Powiązane:

 przym. bioakustyczny

Wiktionary


bioart

kie­ru­nek w sztu­ce współ­czes­nej po­le­ga­ją­cy na wy­ko­rzy­sty­wa­niu róż­no­rod­nych form życia do two­rze­nia dzieł ar­ty­stycz­nych; bio art, bio-art, sztu­ka trans­ge­nicz­na, sztu­ka ge­ne­tycz­na


SJP.pl


bioasekuracja

Bio­a­se­ku­ra­cja, bio­lo­gicz­na ochro­na fermy – dzia­ła­nia pro­wa­dzo­ne na te­re­nie go­spo­dar­stwa, jak i w jego naj­bliż­szym oto­cze­niu ma­ją­ce na celu ochro­nę bio­lo­gicz­ną i zdro­wot­ną go­spo­dar­stwa. Celem bio­a­se­ku­ra­cji jest ogra­ni­cze­nie roz­prze­strze­nia­nia się w obrę­bie go­spo­dar­stwa wi­ru­sów, bak­te­rii, my­ko­plazm, pa­so­ży­tów, wek­to­rów bio­lo­gicz­nych, po­przez stwo­rze­nie śro­do­wi­ska mak­sy­mal­nie wol­ne­go od drob­no­u­stro­jów cho­ro­bot­wór­czych.

Wikipedia


bioasekuracyjny

→ bio­a­se­ku­ra­cja


SJP.pl

Patrz:

bioasekuracja

bioastronauta

spe­cja­li­sta ba­da­ją­cy za­cho­wa­nie się ży­wych or­ga­niz­mów ziem­skich pod­czas lotów kos­micz­nych


SJP.pl


bioastronautyczny

przy­miot­nik od: bio­a­stro­na­u­ty­ka


SJP.pl


bioastronautyka

Bio­a­stro­na­u­ty­ka – jeden z dzia­łów astro­na­u­ty­ki. Bada wpływ wa­run­ków lotu ra­kie­to­we­go i kos­micz­ne­go, śro­do­wi­ska prze­strze­ni kos­micz­nej (nie­waż­ko­ści, prze­cią­że­nia, pro­mie­nio­wa­nia kos­micz­ne­go, dłu­gotr­wa­ła izo­la­cja) na or­ga­niz­my. Dzie­dzi­ną bio­a­stro­na­u­ty­ki jest me­dy­cy­na kos­micz­na, która bada wpływ po­wyż­szych czyn­ni­ków na or­ga­nizm ludz­ki.

Wikipedia


bioaura

na­tu­ral­na aura or­ga­niz­mów ży­wych


SJP.pl


biobank

ro­dzaj re­po­zy­to­rium prze­cho­wu­ją­ce­go prób­ki bio­lo­gicz­ne do wy­ko­rzy­sta­nia w ba­da­niach


SJP.pl


biobankowanie

pro­ces zbie­ra­nia, przet­wa­rza­nia, prze­cho­wy­wa­nia i udo­stęp­nia­nia ma­te­ria­łu bio­lo­gicz­ne­go oraz da­nych me­dycz­nych w ce­lach na­u­ko­wych i me­dycz­nych


SJP.pl


biobawełna

ba­weł­na z upraw eko­lo­gicz­nych; ba­weł­na or­ga­nicz­na


SJP.pl


biobazar

bazar z żyw­no­ścią eko­lo­gicz­ną


SJP.pl


biobazarek

mały bio­ba­zar


SJP.pl


bioblok

1. mała, kon­te­ne­ro­wa oczy­szczal­nia ście­ków;
2. część oczy­szczal­ni ście­ków, w któ­rej za­cho­dzi oczy­szcza­nie bio­lo­gicz­ne


SJP.pl


biobójczy

za­bi­ja­ją­cy żywe or­ga­niz­my


SJP.pl


biocenolog

spe­cja­li­sta w dzie­dzi­nie bio­ce­no­lo­gii


SJP.pl


biocenologia

nauka o bio­ce­no­zach


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nauk. ekol. dział eko­lo­gii zaj­mu­ją­cy się bio­ce­no­za­mi

Wiktionary

Bio­ce­no­lo­gia (bio­ce­no­ty­ka, sy­ne­ko­lo­gia) – dział eko­lo­gii zaj­mu­ją­cy się ba­da­niem struk­tu­ry i dy­na­mi­ki na­tu­ral­nych, wie­lo­ga­tun­ko­wych ugru­po­wań or­ga­niz­mów ży­wych. [], na­to­miast ba­da­nia nad zbio­ro­wi­ska­mi ro­ślin­ny­mi roz­wi­nę­ły się odręb­nie. Naj­młod­szy kie­ru­nek zaj­mu­je się zgru­po­wa­nia­mi zwie­rząt lą­do­wych.

Wikipedia

Powiązane:

 przym. biocenologiczny

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) biocenotyka

Wiktionary


biocenologiczny

przy­miot­nik od: bio­ce­no­lo­gia


SJP.pl


biocenometr

przy­rząd w po­sta­ci skrzyn­ki bez dna, o bo­kach i wierz­chu z siat­ki, do przy­kry­wa­nia po­wierzch­ni 1 m2 w celu wy­ło­wie­nia, zba­da­nia i prze­li­cze­nia ży­wych or­ga­niz­mów znaj­du­ją­cych się na tej po­wierzch­ni


SJP.pl


biocenotyczny

do­ty­czą­cy bio­ce­no­zy, za­cho­dzą­cy w bio­ce­no­zie


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z bio­ce­no­zą, do­ty­czą­cy bio­ce­no­zy

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biocenoza ż.

Wiktionary


biocenotyk

spe­cja­li­sta ba­da­ją­cy struk­tu­rę, funk­cjo­no­wa­nie i dy­na­mi­kę roz­wo­ju ze­spo­łów or­ga­niz­mów ro­ślin­nych i zwie­rzę­cych po­wią­za­nych wza­jem­ny­mi za­leż­no­ścia­mi


SJP.pl


biocenotyka

spe­cja­li­sta ba­da­ją­cy struk­tu­rę, funk­cjo­no­wa­nie i dy­na­mi­kę roz­wo­ju ze­spo­łów or­ga­niz­mów ro­ślin­nych i zwie­rzę­cych po­wią­za­nych wza­jem­ny­mi za­leż­no­ścia­mi


SJP.pl


biocenoza

wie­lo­ga­tun­ko­wy ze­spół or­ga­niz­mów ro­ślin­nych i zwie­rzę­cych wza­jem­nie po­wią­za­nych róż­ny­mi za­leż­no­ścia­mi bio­lo­gicz­ny­mi, sta­no­wią­cy żywą część eko­sy­ste­mu


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ekol. ze­spół po­pu­la­cji róż­nych ga­tun­ków, ży­ją­cych w okre­ślo­nej prze­strze­ni śro­do­wi­ska lą­do­we­go lub wod­ne­go;

Wiktionary

Bio­ce­no­za (gr. "bios" ‘życie’, "ko­i­nós" ‘wspól­ny’), ze­spół bio­tycz­ny – ze­spół po­pu­la­cji or­ga­niz­mów ro­ślin­nych (fi­to­ce­no­za), zwie­rzę­cych (zo­o­ce­no­za) oraz mi­kro­or­ga­niz­mów (mi­kro­bio­ce­no­za) da­ne­go śro­do­wi­ska abio­tycz­ne­go (bio­to­pu), na­le­żą­cych do róż­nych ga­tun­ków, ale po­wią­za­nych ze sobą róż­no­rod­ny­mi czyn­ni­ka­mi eko­lo­gicz­ny­mi i za­leż­no­ścia­mi po­kar­mo­wy­mi (sieci tro­ficz­ne), two­rzą­cych ca­łość, która po­zo­sta­je w sta­nie rów­no­wa­gi.

Wikipedia

Powiązane:

 przym. biocenotyczny

 przysł. biocenotycznie

Wiktionary


biochem.

skrót od: bio­che­mia, bio­che­micz­ny (czy­ta­ny jako cały, od­mien­ny wyraz)


SJP.pl


biochemia

nauka o skła­dzie che­micz­nym or­ga­niz­mów ży­wych i o za­cho­dzą­cych w nich pro­ce­sach che­micz­nych; che­mia fiz­jo­lo­gicz­na, che­mia bio­lo­gicz­na


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nauk. eduk. nauka na po­gra­ni­czu che­mii or­ga­nicz­nej i bio­lo­gii zaj­mu­ją­ca się sub­stan­cja­mi or­ga­nicz­ny­mi o zna­cze­niu bio­lo­gicz­nym;

Wiktionary

Bio­che­mia – nauka zaj­mu­ją­ca się che­mią w or­ga­niz­mach ży­wych, a w szcze­gól­no­ści bio­syn­te­zą, struk­tu­rą, stę­że­niem, funk­cja­mi (w tym skut­ka­mi nie­do­bo­ru oraz nad­mia­ru) i prze­mia­na­mi sub­stan­cji che­micz­nych w or­ga­niz­mach (z uwz­ględ­nie­niem aspek­tów ener­ge­tycz­nych).

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Na an­glo­ję­zycz­nych stu­diach ma­gi­ster­skich z bio­che­mii zy­skasz do­głęb­ny wgląd w che­micz­ny skład or­ga­niz­mów ży­wych.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲjɔˈxɛ̃mʲja, AS: bʹi ̯oχẽmʹi ̯a

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biochemiczka ż., biochemik m., biochemistka ż.

 przym. biochemiczny

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) chemia biologiczna

Wiktionary


biochemiczka

→ bio­che­mik


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nauk. spe­cja­list­ka w za­kre­sie bio­che­mii, ko­bie­ta zaj­mu­ją­ca się bio­che­mią

Wiktionary

Patrz:

biochemik

Przykłady

 (1.1) Krót­ko ob­cię­te włosy i aura ta­jem­ni­czo­ści mogły mieć wpływ na uz­na­nie jej za jedną z bar­dziej sek­sow­nych bio­che­mi­czek w hi­sto­rii kina, ale z pew­no­ścią umie­jęt­no­ści ak­tor­skie Sha­ron Stone, także za­słu­gu­ją tutaj na uwagę.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biochemia ż.

:: fm. biochemik mos.

 przym. biochemiczny

Wiktionary


biochemiczny

→ bio­che­mia


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) bio­chem. zwią­za­ny z bio­che­mią, ro­zu­mia­ny w za­kre­sie bio­che­mii

Wiktionary

Patrz:

biochemia

Powiązane:

 rzecz. biochemik mos., biochemiczka ż., biochemistka ż., biochemia ż.

Wiktionary


biochemik

na­u­ko­wiec zaj­mu­ją­cy się ba­da­niem che­micz­nej bu­do­wy or­ga­niz­mów ży­wych i prze­bie­ga­ją­cych w nich pro­ce­sów che­micz­nych i ener­ge­tycz­nych


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) nauk. spe­cja­li­sta w za­kre­sie bio­che­mii, osoba zaj­mu­ją­ca się bio­che­mią

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) W 2022 roku Hugh Ross prze­ka­zał przy­wództ­wo or­ga­ni­za­cji i funk­cję dy­rek­to­ra in­sty­tu­tu bio­che­mi­ko­wi dok­to­ro­wi Fa­za­le Rana.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biochemia ż.

:: fż. biochemiczka ż.

 przym. biochemiczny

Wiktionary


biochemikalia

sub­stan­cje che­micz­ne oraz od­czyn­ni­ki bio­lo­gicz­ne wy­ko­rzy­sty­wa­ne do badań nad pro­ce­sa­mi ży­cio­wy­mi


SJP.pl


biochemistka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nauk. spe­cja­list­ka w bio­che­mii

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biochemia ż.

:: fm. biochemik mos.

 przym. biochemiczny

Wiktionary


biochip

[czy­taj: bio­czip] chip umie­szcza­ny w ży­wych or­ga­niz­mach, ma­ją­cy głów­nie na celu ich iden­ty­fi­ka­cję; bio­czip


SJP.pl

Bio­chip – ele­ment elek­tro­nicz­ny umie­szczo­ny w ży­wych or­ga­niz­mach ludz­kich lub zwie­rzę­cych, ma­ją­cy głów­nie na celu ich iden­ty­fi­ka­cję (RFID), ewen­tu­al­nie lo­ka­li­za­cję drogą ra­dio­wą (np. pod­czas mi­gra­cji róż­nych ga­tun­ków zwie­rząt). Naj­no­wsze na­daj­ni­ki mają wiel­kość ziar­na ryżu (11 mm dłu­go­ści / 2 mm sze­ro­ko­ści).

Wikipedia


biochora

ze­spół jed­no­rod­nych bio­to­pów


SJP.pl

Bio­cho­ra – prze­strzeń, którą zaj­mu­je jedna, kon­kret­na fi­to­ce­no­za (zbio­ro­wość).

Wikipedia


biocybernetyczny

→ bio­cy­ber­ne­ty­ka


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) od­no­szą­cy się do bio­cy­ber­ne­ty­ki, zwią­za­ny z bio­cy­ber­ne­ty­ką

Wiktionary

Patrz:

biocybernetyka

Przykłady

 (1.1) Two­rzył mo­de­le bio­cy­ber­ne­tycz­ne na za­mó­wie­nie in­sty­tu­tu.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biocybernetyk m., biocybernetyka ż.

 przym. cybernetyczny

Wiktionary


biocybernetyk

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) spe­cja­li­sta w dzie­dzi­nie bio­cy­ber­ne­ty­ki

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) By­li­śmy na po­grze­bie zna­ne­go bio­cy­ber­ne­ty­ka z Mi­ko­ło­wa.

 (1.1) Wy­stą­pił na zjeź­dzie bio­cy­ber­ne­ty­ków w Łodzi.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. cybernetyka m., biocybernetyka ż.

:: fż. biocybernetyczka ż.

 przym. biocybernetyczny

Wiktionary


biocybernetyka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) dział cy­ber­ne­ty­ki, ba­da­nie pro­ce­sów ste­ro­wa­nia w ukła­dach bio­lo­gicz­nych;

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. i B. lp. od: bio­cy­ber­ne­tyk

Wiktionary

Bio­cy­ber­ne­ty­ka – dział cy­ber­ne­ty­ki zaj­mu­ją­cy się ba­da­niem pro­ce­sów ste­ro­wa­nia w ukła­dach bio­lo­gicz­nych oraz sprzę­żeń po­mię­dzy tymi pro­ce­sa­mi a śro­do­wi­skiem.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Pora jed­nak wy­ja­śnić, czym jest bio­cy­ber­ne­ty­ka.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biocybernetyk m., cybernetyka ż., neurocybernetyka ż.

 przym. biocybernetyczny

Wiktionary


biocyd

śro­dek za­bi­ja­ją­cy grzy­by i bak­te­rie


SJP.pl


biocykl

ob­szar bę­dą­cy ze­spo­łem bio­chor tego sa­me­go typu, np. wody słod­kie, pu­sty­nie


SJP.pl


bioczip

chip umie­szcza­ny w ży­wych or­ga­niz­mach, ma­ją­cy głów­nie na celu ich iden­ty­fi­ka­cję; bio­chip


SJP.pl


bioczujnik

część urzą­dze­nia po­mia­ro­we­go sto­so­wa­ne­go w bio­tech­no­lo­gii i me­dy­cy­nie


SJP.pl

Bio­czuj­nik (bio­sen­sor) – część urzą­dze­nia po­mia­ro­we­go sto­so­wa­ne­go w bio­tech­no­lo­gii i me­dy­cy­nie.

Bio­czuj­nik skła­da się z czę­ści bio­lo­gicz­nej i czę­ści apa­ra­tu­ro­wej przet­wa­rza­ją­cej sy­gnał ode­bra­ny przez część bio­lo­gicz­ną. Dużą prze­wa­gą bio­sen­so­rów nad kla­sycz­ny­mi czuj­ni­ka­mi elek­trycz­ny­mi jest ich wy­so­ka zdol­ność wy­biór­cza kon­kret­nych ele­men­tów w ba­da­nym śro­do­wi­sku, jak związ­ków che­micz­nych, bia­łek czy nawet mi­kro­or­ga­niz­mów.

Wikipedia


biocząsteczka

czą­stecz­ka che­micz­na bio­rą­ca udział w pro­ce­sach bio­lo­gicz­nych; bio­mo­le­ku­ła, czą­stecz­ka bio­lo­gicz­na


SJP.pl


biodegradacja

roz­kład sub­stan­cji w na­tu­ral­ny spo­sób pod wpły­wem en­zy­mów, bak­te­rii itp.


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) bio­chem. pro­ces roz­pa­du sub­stan­cji na pro­ste związ­ki or­ga­nicz­ne pod wpły­wem czyn­ni­ków na­tu­ral­nych – bak­te­rii, grzy­bów, pier­wot­nia­ków i że­ro­wa­nia or­ga­niz­mów wyż­szych;

Wiktionary

Bio­de­gra­da­cja (gr. "bios" ‘życie’, łac. "de­gra­da­tio" ‘ob­ni­że­nie’) – bio­che­micz­ny roz­kład związ­ków or­ga­nicz­nych przez sa­pro­bion­ty (głów­nie bak­te­rie i grzy­by, ale także pier­wot­nia­ki, pro­mie­niow­ce, glony i ro­ba­ki) na pro­ste związ­ki nie­or­ga­nicz­ne. Poza or­ga­niz­ma­mi ży­wy­mi, do bio­de­gra­da­cji przy­czy­nia­ją się także czyn­ni­ki na­tu­ral­ne, takie jak: świa­tło sło­necz­ne, tlen z po­wie­trza i woda. Dzię­ki niej roz­kła­do­wi może ule­gać nawet 95% sub­stan­cji or­ga­nicz­nej.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Bio­de­gra­da­cji bia­łek i ami­nok­wa­sów to­wa­rzy­szy bar­dzo nie­przy­jem­ny za­pach pow­sta­ją­cych amin…

Wiktionary

Powiązane:

 przym. biodegradowalny

Wiktionary


biodegradacyjny

→ bio­de­gra­da­cja


SJP.pl

Patrz:

biodegradacja

biodegradalność

→ bio­de­gra­dal­ny; bio­de­gra­do­wal­ność


SJP.pl


biodegradalny

rzad­ko: łatwo ule­ga­ją­cy na­tu­ral­ne­mu pro­ce­so­wi roz­kła­du i nie­skut­ku­ją­cy pow­sta­wa­niem szkod­li­wych sub­stan­cji; bio­de­gra­do­wal­ny


SJP.pl


biodegradowalność

→ bio­de­gra­do­wal­ny; bio­de­gra­dal­ność


SJP.pl


biodegradowalny

łatwo ule­ga­ją­cy na­tu­ral­ne­mu pro­ce­so­wi roz­kła­du i nie­skut­ku­ją­cy pow­sta­wa­niem szkod­li­wych sub­stan­cji; bio­de­gra­dal­ny


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) ule­ga­ją­cy roz­pa­do­wi bio­lo­gicz­ne­mu

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Za­wie­si­na roz­py­la­na jest po­wierzch­nio­wo przy po­mo­cy spe­cjal­ne­go hy­dro­siew­ni­ka i po od­pa­ro­wa­niu wody two­rzy ce­lu­lo­zo­wą bio­de­gra­do­wal­ną sko­ru­pę.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲjɔdɛɡradɔˈvalnɨ, AS: bʹi ̯odegradovalny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biodegradowalność ż., biodegradacja ż.

Wiktionary


biodegradować

roz­kła­dać się w spo­sób na­tu­ral­ny pod wpły­wem mi­kro­or­ga­niz­mów lub en­zy­mów


SJP.pl


biodegradujący

taki, który roz­kła­da się w spo­sób na­tu­ral­ny pod wpły­wem mi­kro­or­ga­niz­mów, en­zy­mów


SJP.pl


bioderko

małe bio­dro


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) zdrobn. pieszcz. od: bio­dro

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Tań­czy­ły mię­dzy skrzyn­ka­mi pocz­to­wy­mi, wy­gi­na­jąc zgrab­ne bio­der­ka (…).

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biodro n.

Wiktionary


bioderkowy

→ bio­der­ko


SJP.pl

Patrz:

bioderko

biodiesel

pa­li­wo z ole­jów ro­ślin­nych lub tłu­szczów zwie­rzę­cych, przez­na­czo­ne do sil­ni­ków dies­lo­wych


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) mot. bio­pa­li­wo do sil­ni­ków wy­so­ko­pręż­nych;

Wiktionary

Bio­die­sel — bio­pa­li­wo (przet­wo­rzo­ny che­micz­nie olej ro­ślin­ny, np. rze­pa­ko­wy) do sil­ni­ków wy­so­ko­pręż­nych (Dies­la).

Bio­dies­lem na­zy­wa się za­rów­no czy­ste estry kwa­sów tłu­szczo­wych i al­ko­ho­li, np. estry me­ty­lo­we (FAME, z Fatty Acid Met­hyl Esters) lub ety­lo­we (FAEE, z Fatty Acid Ethyl Esters), jak i mie­szan­ki pa­li­wo­we z ole­jem na­pę­do­wym w celu otrzy­ma­nia pa­li­wa za­pew­nia­ją­ce­go lep­sze wa­run­ki pracy sil­ni­ka:

Wikipedia

Wymowa:

IPA: bʲjɔˈdʲizɛl, AS: bʹi ̯odʹizel

Wiktionary


biododatek

eko­lo­gicz­ny do­da­tek do pa­li­wa


SJP.pl


biodostępność

→ bio­do­stęp­ny


SJP.pl

Patrz:

biodostępny

biodostępny

o sub­stan­cji czyn­nej: do­sta­ją­cy się do krwio­bie­gu


SJP.pl


biodro

część ciała, którą sta­no­wią: staw bio­dro­wy, bocz­na część mied­ni­cy i górna zew­nętrz­na część uda


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) anat. część ciała, którą sta­no­wią: staw bio­dro­wy, bocz­na część mied­ni­cy i górna zew­nętrz­na część uda

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • bio­dro (ana­to­mia owa­dów) – u owa­dów człon nogi, po­łą­czo­ny z przed­bio­drzem i z krę­ta­rzem
  • oko­li­ca bio­dro­wa – u krę­gow­ców czwo­ro­noż­nych (w tym czło­wie­ka) – część obrę­czy koń­czy­ny dol­nej (koń­czy­ny tyl­nej) wraz ze sta­wem bio­dro­wym
  • staw bio­dro­wy

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Po bie­ga­niu bo­la­ły mnie ko­la­na i bio­dra.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲjɔdrɔ, AS: bʹi ̯odro

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biodrówka ż., bioderko n.

 przym. biodrowy, biodrzasty

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) staw biodrowy; gw. Mazowsze biedro

Wiktionary


biodrowy

przy­miot­nik od: bio­dro


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z bio­drem, do­ty­czą­cy bio­dra

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Gdy zaś wró­cił i zo­stał sam jeden, ktoś zma­gał się z nim aż do wscho­du ju­trzen­ki, a wi­dząc, że nie może go po­ko­nać, dot­knął jego stawu bio­dro­we­go i wy­wich­nął Ja­ku­bo­wi ten staw pod­czas zma­ga­nia się z nim.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲjɔˈdrɔvɨ, AS: bʹi ̯odrovy

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biodro n.

 przym. biodrzasty

Wiktionary


biodruk

two­rze­nie tka­nek z ży­wych ko­mó­rek przy po­mo­cy dru­kar­ki 3D; bio­prin­ting


SJP.pl


biodrukarka

dru­kar­ka wy­ko­nu­ją­ca bio­druk


SJP.pl


biodrzasty

ma­ją­cy wy­dat­ne bio­dra


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy sze­ro­kie, wy­dat­ne bio­dra

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Wil­helm towar za­chwa­lał z hu­mo­rem, ry­mo­wan­ka­mi, łypał okiem do bio­drza­stych dzie­wuch.

 (1.1) Za okna­mi se­ce­syj­nych bu­dow­li czło­wiek tęs­knie wy­pa­try­wał roz­ne­gli­żo­wa­nych ciał bio­drza­stych Cze­szek.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biodro n., biodrówka ż.

 przym. biodrowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) szerokobiodry

Wiktionary


biodrówka

spód­ni­ca nisko opi­na­ją­ca bio­dra


SJP.pl


biodrówki

po­tocz­nie: spod­nie się­ga­ją­ce do bio­der


SJP.pl


bioekolog

spe­cja­li­sta w dzie­dzi­nie bio­e­ko­lo­gii


SJP.pl


bioekologia

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ekol. dział eko­lo­gii ba­da­ją­cy ze­spo­ły bio­lo­gicz­ne, sku­pia­ją­cy się na bio­ce­no­zie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) biocenologia

Wiktionary


bioekologiczność

→ bio­e­ko­lo­gicz­ny


SJP.pl

Patrz:

bioekologiczny

bioekologiczny

→ bio­e­ko­lo­gia


SJP.pl

Patrz:

bioekologia

bioelektroniczny

przy­miot­nik od: bio­e­lek­tro­ni­ka


SJP.pl


bioelektronik

spe­cja­li­sta w dzie­dzi­nie bio­e­lek­tro­ni­ki


SJP.pl


bioelektronika

spe­cja­li­sta w dzie­dzi­nie bio­e­lek­tro­ni­ki


SJP.pl

Bio­e­lek­tro­ni­ka – nauka in­ter­dy­scy­pli­nar­na, która po­sia­da trzy nie­za­leż­ne zna­cze­nia. We­dług jed­ne­go z nich jest to dzie­dzi­na wie­dzy z po­gra­ni­cza elek­tro­ni­ki oraz bio­lo­gii. Nauka ta zaj­mu­je się ba­da­niem bu­do­wy i funk­cjo­no­wa­nia ży­wych or­ga­niz­mów, a na­stęp­nie wy­ko­rzy­sty­wa­niem zdo­by­tych w ten spo­sób in­for­ma­cji do kon­stru­o­wa­nia bio­po­dob­nych ele­men­tów elek­tro­nicz­nych.

Wikipedia


bioelektryczny

przy­miot­nik

 (1.1) fizj. do­ty­czą­cy zja­wisk elek­trycz­nych w ży­wych or­ga­niz­mach

Wiktionary


bioelektryk

spe­cja­li­sta w za­kre­sie pro­ce­sów elek­trycz­nych za­cho­dzą­cych w ży­wych or­ga­niz­mach


SJP.pl


bioelement

pier­wia­stek che­micz­ny wcho­dzą­cy w skład or­ga­niz­mów ży­wych, nie­zbęd­ny do ich funk­cjo­no­wa­nia; nu­trient, bio­pier­wia­stek


SJP.pl


bioenergetyczny

→ bio­e­ner­ge­ty­ka


SJP.pl

Patrz:

bioenergetyka

bioenergetyka

Bio­e­ner­ge­ty­ka – nauka bio­lo­gicz­na z po­gra­ni­cza bio­che­mii i bio­fi­zy­ki, obej­mu­ją­ca ba­da­nia prze­mian ener­gii za­cho­dzą­cych w ży­wych or­ga­niz­mach i eko­sy­ste­mach.

Z punk­tu wi­dze­nia bio­e­ner­ge­ty­ki, żywy or­ga­nizm jest ot­war­tym, nie­od­wra­cal­nym ukła­dem ter­mo­dy­na­micz­nym, który za­cho­wu­je swoją formę i re­pro­du­ku­je się dzię­ki po­bie­ra­niu ener­gii ze śro­do­wi­ska.

Wikipedia


bioenergia

1. ener­gia bio­lo­gicz­na, wyt­wa­rza­na w or­ga­niz­mach ży­wych;
2. na­tu­ral­na ener­gia or­ga­niz­mów ży­wych, ma­ją­ca uz­dra­wiać


SJP.pl

Bio­e­ner­gia to ener­gia wyt­wa­rza­na z bio­ma­sy lub bio­pa­li­wa. Bio­ma­sa to każdy ma­te­riał or­ga­nicz­ny, który po­chło­nął świa­tło sło­necz­ne i zma­ga­zy­no­wał je w po­sta­ci ener­gii che­micz­nej. Przy­kła­da­mi są drew­no, upra­wy ener­ge­tycz­ne i od­pa­dy z lasów lub go­spo­darstw rol­nych.

Wikipedia


bioenergoterapeuta

w me­dy­cy­nie al­ter­na­tyw­nej: uz­dro­wi­ciel le­czą­cy za po­mo­cą bio­e­ner­go­te­ra­pii (bio­te­ra­pii); bio­te­ra­pe­u­ta, ener­go­te­ra­pe­u­ta


SJP.pl


bioenergoterapeutka

→ bio­e­ner­go­te­ra­pe­u­ta; bio­te­ra­pe­ut­ka, he­a­ler­ka


SJP.pl


bioenergoterapeutyczny

→ bio­e­ner­go­te­ra­pia


SJP.pl

Patrz:

bioenergoterapia

bioenergoterapia

kwe­stio­no­wa­na przez me­dy­cy­nę me­to­da uz­dra­wia­nia po­przez od­dzia­ły­wa­nia na cho­re­go ener­gią bio­lo­gicz­ną te­ra­pe­u­ty; ener­go­te­ra­pia


SJP.pl

Ten ar­ty­kuł opi­su­je te­o­rie, me­to­dy lub czyn­no­ści niez­god­ne ze współ­czes­ną wie­dzą me­dycz­ną.

Bio­e­ner­go­te­ra­pia – grupa metod z za­kre­su me­dy­cy­ny nie­kon­wen­cjo­nal­nej, za­kła­da­ją­cych moż­li­wość od­dzia­ły­wa­nia osoby wy­ko­nu­ją­cej za­bieg (bio­e­ner­go­te­ra­pe­u­ty) na osobę chorą, w spo­sób bez­poś­red­ni (po­przez zbli­że­nie lub dotyk) lub na od­le­głość (po­przez prze­pływ nie­o­kre­ślo­ne­go ro­dza­ju ener­gii). Do metod tych za­li­cza się też mod­lit­wę i inne me­to­dy men­tal­ne.

Wikipedia


bioetanol

od­wod­nio­ny al­ko­hol ety­lo­wy, otrzy­my­wa­ny z kom­po­nen­tów po­cho­dze­nia ro­ślin­ne­go, sto­so­wa­ny w prze­my­śle pe­tro­che­micz­nym jako kom­po­nent paliw sil­ni­ko­wych


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) techn. eta­nol pro­du­ko­wa­ny z bio­ma­sy i/lub ule­ga­ją­cej bio­de­gra­da­cji czę­ści od­pa­dów, do uży­cia jako bio­pa­li­wo;

Wiktionary

Bio­e­ta­nol (al­ko­hol rol­ni­czy) – od­wod­nio­ny (< 1% wody) al­ko­hol ety­lo­wy (eta­nol) otrzy­my­wa­ny z bio­ma­sy (jako od­na­wial­ne­go źró­dła węgla) lub z bio­de­gra­do­wal­nej czę­ści od­pa­dów (pa­pie­ru, płyt drew­nia­nych, itp.). Bio­e­ta­nol może być sto­so­wa­ny w czy­stej po­sta­ci (tzw. E100) lub mie­sza­ny z in­ny­mi al­ko­ho­la­mi (np. z me­ta­no­lem) jako bio­pa­li­wo; może też być mie­sza­ny z pa­li­wa­mi, po­chod­ny­mi ole­jów mi­ne­ral­nych.

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ˌbʲjɔɛˈtãnɔl, AS: bʹi ̯oetãnol

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bioetanolowy

Wiktionary


bioetanolowy

→ bio­e­ta­nol


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy bio­e­ta­no­lu, zwią­za­ny z bio­e­ta­no­lem

Wiktionary

Patrz:

bioetanol

Wymowa:

IPA: ˌbʲjɔɛtãnɔˈlɔvɨ, AS: bʹi ̯oetãnolovy

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bioetanol m.

Wiktionary


bioetyczka

ba­dacz­ka pro­ble­mów mo­ral­nych do­ty­czą­cych prak­tyk bio­lo­gicz­nych i me­dycz­nych


SJP.pl


bioetyczny

→ bio­e­ty­ka


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z bio­e­ty­ką lub bio­e­ty­ka­mi

Wiktionary

Patrz:

bioetyka

Wymowa:

IPA: ˌbʲjɔɛˈtɨt͡ʃnɨ, AS: bʹi ̯oetyčny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bioetyka ż., bioetyk m.

 przysł. bioetycznie

Wiktionary


bioetyk

dział etyki zaj­mu­ją­cy się ana­li­zą dy­le­ma­tów mo­ral­nych po­ja­wia­ją­cych się w prak­ty­ce nauk me­dycz­nych i bio­lo­gicz­nych


SJP.pl


bioetyka

dział etyki zaj­mu­ją­cy się ana­li­zą dy­le­ma­tów mo­ral­nych po­ja­wia­ją­cych się w prak­ty­ce nauk me­dycz­nych i bio­lo­gicz­nych


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) dział etyki do­ty­czą­cy ana­li­zy dy­le­ma­tów mo­ral­nych, które po­ja­wia­ją się w na­u­kach me­dycz­nych i bio­lo­gicz­nych

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. i B. lp. od: bio­e­tyk

Wiktionary

Bio­e­ty­ka ( bio­et­hics, gr. "bios" „życie”, "ethos" „za­cho­wa­nie”) – in­ter­dy­scy­pli­nar­na dzie­dzi­na wie­dzy te­o­re­tycz­nej i prak­tycz­nej wy­ni­ka­ją­ca z re­flek­sji nad etycz­nym wy­mia­rem dzia­łań z za­kre­su bio­lo­gii i me­dy­cy­ny.

Bio­e­ty­cy ana­li­zu­ją dzia­ła­nia czło­wie­ka zwią­za­ne ze zdo­by­wa­niem wie­dzy bio­lo­gicz­nej i me­dycz­nej, jej za­sto­so­wa­nia­mi oraz z in­ge­ren­cją czło­wie­ka w przy­ro­dę.

Wikipedia

Powiązane:

 rzecz. bioetyk m., bioetyczka ż.

 przym. bioetyczny

Wiktionary


biofacja

kom­pleks skał osa­do­wych za­wie­ra­ją­cych ten sam cha­rak­te­ry­stycz­ny ze­spół ska­mie­nia­ło­ści


SJP.pl

Bio­fa­cja – facja wy­róż­nio­na na pod­sta­wie za­war­tych w osa­dzie szcząt­ków or­ga­nicz­nych.

Jest to ze­spół cech pa­le­on­to­lo­gicz­nych odróż­nia­ją­cych od sie­bie osady tego sa­me­go wieku.

Wikipedia


biofag

or­ga­nizm ży­wią­cy się tkan­ka­mi in­nych or­ga­niz­mów, np. sa­pro­fit; bio­trof


SJP.pl

Bio­fag (łac. "biop­ha­ga", z gr. "bíos" – życie, "phageín" – jeść) – or­ga­nizm odży­wia­ją­cy się żywym po­kar­mem, zja­da­ją­cy inne or­ga­niz­my lub ich czę­ści.

W za­leż­no­ści od ro­dza­ju po­bie­ra­ne­go po­kar­mu bio­fa­gi dzie­lo­ne są na:

Wśród obyd­wu grup bio­fa­gów wy­róż­nia­ne są stop­nie spe­cja­li­za­cji po­kar­mo­wej za­leż­ne od róż­no­rod­no­ści po­bie­ra­ne­go po­kar­mu przez dany ga­tu­nek:

Wikipedia


biofarmaceutyczny

→ bio­far­ma­ce­u­tyk


SJP.pl

Patrz:

biofarmaceutyk

biofarmaceutyk

lek pro­du­ko­wa­ny przy uży­ciu ży­wych or­ga­niz­mów


SJP.pl


biofeedback

[czy­taj: bio­fid­bek] me­to­da le­cze­nia po­le­ga­ją­ca na sto­so­wa­niu apa­ra­tu­ry umoż­li­wia­ją­cej pa­cjen­to­wi ob­ser­wa­cje włas­ne­go ciała, dzię­ki czemu uczy się on je kon­tro­lo­wać


SJP.pl

Bio­fe­ed­back, "bio­lo­gicz­ne sprzę­że­nie zwrot­ne" – do­star­cza­nie czło­wie­ko­wi in­for­ma­cji zwrot­nej („fe­ed­back”) o zmia­nach jego stanu fiz­jo­lo­gicz­ne­go. Zmia­ny fiz­jo­lo­gicz­ne or­ga­niz­mu mo­ni­to­ro­wa­ne są przez od­po­wied­nie urzą­dze­nie, np. po­mia­ro­wy sy­stem kom­pu­te­ro­wy.

Me­to­da ta wy­ko­rzy­sty­wa­na jest mię­dzy in­ny­mi w psy­cho­lo­gii, w me­dy­cy­nie, w pa­rap­sy­cho­lo­gii, ale także w spor­cie czy biz­ne­sie.

Wikipedia


biofilia

przy­wią­za­nie do życia; in­stynkt sa­mo­za­cho­waw­czy


SJP.pl


biofiliczny

→ bio­fi­lia


SJP.pl

Patrz:

biofilia

biofilm

błona bio­lo­gicz­na po­cho­dze­nia bak­te­ryj­ne­go two­rzą­ca się np. na skó­rze, bło­nie ślu­zo­wej


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) biol. wie­lo­ko­mór­ko­wa struk­tu­ra bak­te­rii (i in­nych or­ga­niz­mów) oto­czo­na war­stwą sub­stan­cji or­ga­nicz­nych i nie­or­ga­nicz­nych, pro­du­ko­wa­nych przez te drob­no­u­stro­je, wy­ka­zu­ją­ca ad­hez­ję do po­wierzch­ni bio­lo­gicz­nych i abio­tycz­nych;

Wiktionary

Bio­film (z ang. "film" – "war­stwa") zwany także błoną bio­lo­gicz­ną (ang. "bio­lo­gi­cal mem­bra­ne") – zło­żo­na wie­lo­ko­mór­ko­wa struk­tu­ra bak­te­rii (i in­nych or­ga­niz­mów) oto­czo­na war­stwą sub­stan­cji or­ga­nicz­nych i nie­or­ga­nicz­nych, pro­du­ko­wa­nych przez te drob­no­u­stro­je, wy­ka­zu­ją­ca ad­hez­ję za­rów­no do po­wierzch­ni bio­lo­gicz­nych, jak i abio­tycz­nych. Błona bio­lo­gicz­na może od­kła­dać się na gra­ni­cy faz nie­za­leż­nie od ich ro­dza­ju. Drob­no­u­stro­je wolno ży­ją­ce na­zy­wa­ne są plank­to­nem.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Żeby struk­tu­rę bio­fil­mu sobie wy­o­bra­zić, trze­ba przy­pom­nieć sobie osad gro­ma­dzą­cy się w wa­zo­nie z kwia­ta­mi – ob­śliz­głą, lepką, cuch­ną­cą war­stew­kę wi­docz­ną gołym okiem, z cza­sem od­pa­da­ją­cą w pła­tach.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) błona biologiczna

Wiktionary


biofilny

pier­wia­stek bio­fil­ny - pier­wia­stek, który wcho­dzi w skład or­ga­niz­mów ży­wych, jest nie­zbęd­ny do bu­do­wy ich ciała oraz dla pro­ce­sów prze­mia­ny ma­te­rii, np. wodór, wę­giel, azot, tlen; bio­pier­wia­stek


SJP.pl


biofiltr

urzą­dze­nie lub sy­stem oczy­szcza­nia po­wie­trza, wody lub ście­ków przy uży­ciu mi­kro­or­ga­niz­mów


SJP.pl


biofiltracja

Bio­fil­tra­cja – bio­lo­gicz­na me­to­da oczy­szcza­nia gazów z za­nie­czy­szczeń or­ga­nicz­nych. Po­le­ga na prze­pu­szcza­niu gazów wraz z za­nie­czy­szcze­nia­mi przez złoże stałe, or­ga­nicz­ne, na­wil­żo­ne, bę­dą­ce sied­li­skiem mi­kro­or­ga­niz­mów.

Wikipedia


biofiltracyjny

→ bio­fil­tra­cja


SJP.pl

Patrz:

biofiltracja

biofizyczka

spe­cja­list­ka zaj­mu­ją­ca się bio­fi­zy­ką


SJP.pl


biofizyczny

przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy bio­fi­zy­ki

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biofizyka ż., biofizyk m.

Wiktionary


biofizyk

spe­cja­li­sta zaj­mu­ją­cy się bio­fi­zy­ką


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) spe­cja­li­sta w dzie­dzi­nie bio­fi­zy­ki

Wiktionary

Powiązane:

 przym. biofizyczny

 rzecz. biofizyka ż.

Wiktionary


biofizyka

dzie­dzi­na nauk bio­lo­gicz­nych zaj­mu­ją­ca się fi­zycz­ny­mi i fi­zy­ko­che­micz­ny­mi pod­sta­wa­mi pro­ce­sów ży­cio­wych


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nauk. dzie­dzi­na bio­lo­gii ba­da­ją­ca fi­zycz­ne pod­sta­wy pro­ce­sów ży­cio­wych;

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. i B. lp. od: bio­fi­zyk

Wiktionary

Bio­fi­zy­ka – dzie­dzi­na nauki z po­gra­ni­cza fi­zy­ki i bio­lo­gii, zaj­mu­ją­ca się ba­da­niem pro­ce­sów fi­zycz­nych zwią­za­nych z funk­cjo­no­wa­niem okre­ślo­nych obiek­tów ży­wych: or­ga­niz­mów, or­ga­nów, tka­nek, ko­mó­rek, oraz ta­kich pro­ce­sów i prze­mian jak: ener­ge­tycz­ne, zja­wi­ska elek­trycz­ne, me­cha­ni­ka ru­chów.

Wikipedia

Powiązane:

 rzecz. biofizyk mos.

 przym. biofizyczny

Wiktionary


bioflawonoid

na­tu­ral­na sub­stan­cja o dzia­ła­niu wspo­ma­ga­ją­cym układ od­por­no­ścio­wy


SJP.pl


biofor

w ge­ne­ty­ce kla­sycz­nej: najm­niej­sza cząst­ka ma­te­rii zdol­na do życia


SJP.pl


bioformuła

czyn­nik sub­stan­cji pio­rą­cych usu­wa­ją­cych za­bru­dze­nia po­przez bio­de­gra­da­cję


SJP.pl


biogaz

łat­wo­pal­ny gaz pow­sta­ją­cy pod­czas bezt­le­no­wej fer­men­ta­cji sub­stan­cji or­ga­nicz­nych, np. świe­że­go obor­ni­ka; agro­gaz


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) chem. roln. mie­sza­ni­na gazów otrzy­my­wa­na pod­czas bezt­le­no­we­go roz­kła­du obor­ni­ka lub in­nych po­zo­sta­ło­ści or­ga­nicz­nych;

Wiktionary

Bio­gaz – mie­sza­ni­na gazów bę­dą­ca pro­duk­tem bezt­le­no­we­go roz­kła­du ma­te­rii or­ga­nicz­nej (np. ście­ki, or­ga­nicz­ne od­pa­dy ko­mu­nal­ne, od­cho­dy zwie­rzę­ce, od­pa­dy prze­my­słu rolno-spo­żyw­cze­go, ma­te­riał ro­ślin­ny), a czę­ścio­wo także ich roz­pa­du gnil­ne­go.

Bio­gaz wyt­wa­rza­ny w pro­ce­sie fer­men­ta­cji me­ta­no­wej przez mi­kro­or­ga­niz­my ana­e­ro­bo­we, skła­da się głów­nie z me­ta­nu i dwut­len­ku węgla, może za­wie­rać nie­wiel­kie ilo­ści siar­ko­wo­do­ru, wo­do­ru, wody, tlen­ku węgla oraz si­lok­sa­nów.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) W Pol­sce pier­wsze stu­dium emi­sji bio­ga­zu z wy­sy­pisk wy­ko­na­no w 1991 r. Opra­co­wa­nie poz­wo­li­ło osza­co­wać emi­sję me­ta­nu i dwut­len­ku węgla z umie­szczo­nych w ewi­den­cji […] 681 wy­sy­pisk od­pa­dów ko­mu­nal­nych.

Wiktionary

Powiązane:

 przym. biogazowy

 rzecz. gaz mrz., biogazownia ż.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) agrogaz

Wiktionary


biogazownia

za­kład zaj­mu­ją­cy się pro­duk­cją bio­ga­zu


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) in­sta­la­cja słu­żą­ca do ce­lo­wej pro­duk­cji bio­ga­zu z bio­ma­sy ro­ślin­nej, od­cho­dów zwie­rzę­cych, od­pa­dów or­ga­nicz­nych, od­pa­dów po­u­bo­jo­wych lub bio­lo­gicz­ne­go osadu ze ście­ków;

Wiktionary

Bio­ga­zow­nia – za­kład pro­du­ku­ją­cy bio­gaz z bio­ma­sy ro­ślin­nej, od­cho­dów zwie­rzę­cych, od­pa­dów or­ga­nicz­nych (na przy­kład z prze­my­słu spo­żyw­cze­go), od­pa­dów po­u­bo­jo­wych lub osadu bio­lo­gicz­ne­go ze ście­ków.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) W Chi­nach i In­diach już od sześć­dzie­sią­tych lat roz­po­czę­ło się silne roz­po­wszech­nia­nie sto­so­wa­nia ma­łych przy­do­mo­wych bio­ga­zow­ni w celu po­kry­cia po­trzeb ener­gii po­szcze­gól­nych go­spo­darstw, w opar­ciu o ku­chen­ne i ogro­do­we od­pad­ki.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲjɔɡaˈzɔvʲɲa, AS: bʹi ̯ogazovʹńa

Wiktionary

Powiązane:

 przym. biogazowy

 rzecz. biogaz mrz.

Wiktionary


biogazowy

→ bio­gaz


SJP.pl

Patrz:

biogaz

biogen

zwią­zek or­ga­nicz­ny nie­zbęd­ny do życia i roz­wo­ju ro­ślin


SJP.pl


biogenetyczny

→ bio­ge­ne­za


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) biol. zwią­za­ny z bio­ge­ne­zą, do­ty­czą­cy bio­ge­ne­zy

Wiktionary

Patrz:

biogeneza

Powiązane:

 rzecz. biogeneza ż.

Wiktionary


biogenetyka

1. nauka zaj­mu­ją­ca się ba­da­niem dzie­dzicz­no­ści i zmien­no­ści or­ga­niz­mów ży­wych; ge­ne­ty­ka;
2. in­ży­nie­ria ge­ne­tycz­na


SJP.pl


biogeneza

pro­ces pow­sta­wa­nia życia na Ziemi; bio­po­e­za


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nauk. biol. pro­ces pow­sta­wa­nia życia; po­cho­dze­nie życia

Wiktionary

Powiązane:

 przym. biogenetyczny

Wiktionary


biogeocenologiczny

→ bio­ge­o­ce­no­lo­gia


SJP.pl

Patrz:

biogeocenologia

biogeocenoza

układ eko­lo­gicz­ny obej­mu­ją­cy zwią­za­ne ze sobą żywe or­ga­niz­my i śro­do­wi­sko nie­o­ży­wio­ne; eko­sy­stem, bio­ge­o­sy­stem


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ekol. zob. eko­sy­stem.

Wiktionary


biogeochemia

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) biol. geol. chem. ekol. dzie­dzi­na nauki zaj­mu­ją­ca się ba­da­niem wy­mia­ny albo prze­pły­wu ma­te­rii mię­dzy ży­wy­mi a nie­o­ży­wio­ny­mi kom­po­nen­ta­mi bios­fe­ry;

Wiktionary

Bio­ge­o­che­mia – dział ge­o­che­mii zaj­mu­ją­cy się ba­da­niem obie­gu pier­wiast­ków w przy­ro­dzie przy udzia­le pro­ce­sów bio­lo­gicz­nych. Jest dzie­dzi­ną in­ter­dy­scy­pli­nar­ną, la­wi­ru­ją­cą na gra­ni­cy wielu nauk ści­słych, ta­kich jak bio­lo­gia, che­mia, ge­o­lo­gia czy też ochro­na śro­do­wi­ska i eko­lo­gia.

Wikipedia

Powiązane:

 przym. biogeochemiczny

Wiktionary


biogeochemiczny

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) biol. geol. chem. ekol. zwią­za­ny z bio­ge­o­che­mią

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biogeochemia ż.

Wiktionary


biogeochemik

spe­cja­li­sta ba­da­ją­cy krą­że­nie pier­wiast­ków w przy­ro­dzie pod wpły­wem pro­ce­sów ży­cio­wych


SJP.pl


biogeograf

spe­cja­li­sta ba­da­ją­cy roz­mie­szcze­nie na Ziemi or­ga­niz­mów zwie­rzę­cych i ro­ślin­nych oraz ich zwią­zek ze śro­do­wi­skiem


SJP.pl


biogeografia

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nauka o roz­mie­szcze­niu na Ziemi ży­wych or­ga­niz­mów;

Wiktionary

Bio­ge­o­gra­fia (gr. "bíos" ‘życie’, "gé" ‘zie­mia’, "gráphein" ‘pisać’) – nauka przy­rod­ni­cza z po­gra­ni­cza bio­lo­gii i ge­o­gra­fii, ba­da­ją­ca roz­mie­szcze­nie prze­strzen­ne osob­ni­ków oraz:

Bio­ge­o­gra­fia zaj­mu­je się za­rów­no po­je­dyn­czy­mi ga­tun­ka­mi oraz bio­ce­no­za­mi, jak rów­nież ich ze­spo­ła­mi, bio­ma­mi, a także całą bios­fe­rą.

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ˌbʲjɔɡɛɔˈɡrafʲja, AS: bʹi ̯ogeografʹi ̯a

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biogeograf m.

 przym. biogeograficzny

Wiktionary


biogeograficzny

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) biol. geogr. zwią­za­ny z bio­ge­o­gra­fią, do­ty­czą­cy bio­ge­o­gra­fii

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biogeografia ż., biogeograf mos.

Wiktionary


biogeosystem

układ eko­lo­gicz­ny obej­mu­ją­cy zwią­za­ne ze sobą żywe or­ga­niz­my i śro­do­wi­sko nie­o­ży­wio­ne; bio­ge­o­ce­no­za, eko­sy­stem


SJP.pl


biogerontologia

Bio­ge­ron­to­lo­gia (od. "bios" „życie“, "geron" „sta­rze­nie“, "logos" „nauka“) – jest sto­sun­ko­wo młodą ga­łę­zią nauki i zaj­mu­je się ba­da­nia­mi nad przy­czy­na­mi sta­rze­nia bio­lo­gicz­ne­go oraz kon­sek­wen­cja­mi sta­rze­nia się or­ga­niz­mów.

Bio­ge­ron­to­lo­gia jest nie­daw­no ut­wo­rzo­nym, ale sto­sun­ko­wo szyb­ko roz­wi­ja­ją­cym się dzia­łem bio­lo­gii, zwła­szcza w naj­no­wszych ba­da­niach nad le­cze­niem ludzi, któ­rym zaj­mu­je się ge­ria­tria.

Wikipedia


biogospodarka

Bio­go­spo­dar­ka (zwana rów­nież bio­e­ko­no­mią, in­ży­nie­rią eko­lo­gicz­ną lub go­spo­da­ro­wa­niem su­row­ca­mi od­na­wial­ny­mi i mi­ne­ral­ny­mi) – jest od­po­wie­dzią na wzra­sta­ją­ce za­po­trze­bo­wa­nie na roz­wój nauki z za­kre­su no­wych ure­gu­lo­wań i pro­ce­sów za­cho­dzą­cych w go­spo­dar­ce.

Wikipedia


biograf

autor bio­gra­fii; osoba opi­su­ją­ca czy­jeś życie


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) autor bio­gra­fii;

Wiktionary

Bio­graf – autor bio­gra­fii, czyli szcze­gó­ło­we­go i kom­plet­ne­go opisu życia ja­kiejś zna­czą­cej po­sta­ci, który oprócz przed­sta­wie­nia ży­cio­ry­su wniósł także istot­ny wkład poz­naw­czy w opi­sa­nie, udo­ku­men­to­wa­nie lub usy­ste­ma­ty­zo­wa­nie wie­dzy o tej po­sta­ci.

Ter­min „bio­graf” jest okre­śle­niem wy­róż­nia­ją­cym, czę­sto nawet no­bi­li­tu­ją­cym ze wzglę­du na po­nie­sio­ną pracę i wnie­sio­ny wkład w do­stęp­ną wie­dzę na temat danej po­sta­ci, a tym samym upraw­nia do trak­to­wa­nia au­to­ra jako osoby, na którą można po­wo­ły­wać się pod­czas dy­sku­sji lub też, któ­rej naz­wi­skiem można do­ku­men­to­wać po­praw­ność wy­ko­rzy­sty­wa­nych in­for­ma­cji na temat danej po­sta­ci.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Spot­ka­łem się z bio­gra­fem Adama Mic­kie­wi­cza, który na­pi­sał o nim wiele ksią­żek.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲjɔɡraf, AS: bʹi ̯ograf

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biografia ż.

:: fż. biografka ż.

 przym. biograficzny, biografijny

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) książk. żywotopisarz

Wiktionary


biografia

opo­wieść o życiu ja­kiejś po­sta­ci rze­czy­wi­stej, naj­czę­ściej wy­bit­nej, czę­sto przed­sta­wio­na w po­sta­ci zbe­le­try­zo­wa­nej; ży­cio­rys


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) opis życia i dzia­łal­no­ści ja­kiejś osoby;

Wiktionary

Bio­gra­fia ( βίος 'życie' i γράφω 'piszę') – opis życia po­sta­ci au­ten­tycz­nej, który może mieć cha­rak­ter na­u­ko­wy, li­te­rac­ki lub po­pu­la­ry­za­tor­ski. Ga­tu­nek wyksz­tał­cił się w sta­ro­żyt­no­ści.

Bio­gra­fia może mieć po­stać opra­co­wa­nia na­u­ko­we­go lub po­pu­lar­no­na­u­ko­we­go, jed­nak może przy­jąć rów­nież formę li­te­rac­ką w po­sta­ci po­wie­ści bio­gra­ficz­nej – m.in.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Książ­ka jest bio­gra­fią bar­dzo zna­ne­go poety.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲjɔˈɡrafʲja, AS: bʹi ̯ografʹi ̯a

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biograf m., biografistyka ż., biografizm m.

 przym. biograficzny, biografijny

 przysł. biograficznie

Wiktionary


biograficznie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób do­ty­czą­cy bio­gra­fii

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biografia ż.

 przym. biograficzny, biografijny

Wiktionary


biograficzny

przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z bio­gra­fią, do­ty­czą­cy bio­gra­fii

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Niez­mo­dy­fi­ko­wa­ny tekst jego noty bio­gra­ficz­nej wciąż do­stęp­ny jest m.in. w an­glo­ję­zycz­nej Wi­ki­pe­dii.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲjɔɡraˈfʲit͡ʃnɨ, AS: bʹi ̯ografʹičny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. autobiografizm mrz., autobiograficzność ż., autobiografka ż., autobiograf mos., biografia ż., biograf m., biografka ż., biogram m., autobiografia ż., biograficzność ż., biografistyka ż., biografista m., biografistka ż., biografizm m.

 przym. autobiograficzny, biografistyczny, biografijny

 przysł. biograficznie, autobiograficznie

 czas. autobiografizować

Wiktionary


biografijny

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) daw. zwią­za­ny z bio­gra­fią, do­ty­czą­cy bio­gra­fii

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biografia ż., biograf mos., biografistyka ż., biografizm mrz.

 przym. biograficzny

 przysł. biograficznie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) współcz. biograficzny

Wiktionary


biografio

forma rze­czow­ni­ka.

 (1.1) W. od: bio­gra­fia

Wiktionary


biografista

osoba pi­szą­ca bio­gra­fie


SJP.pl


biografistka

ko­bie­ta pi­szą­ca bio­gra­fie


SJP.pl


biografistyczny

→ bio­gra­fi­sta


SJP.pl

Patrz:

biografista

biografistyka

Bio­gra­fi­sty­ka (gr. "bios" „życie” + "grap­ho" „piszę”) – bio­gra­fie ar­ty­stów, po­sta­ci hi­sto­rycz­nych czy na­u­kow­ców w for­mie po­wie­ści. Bio­gra­fi­sta wy­ra­ża za­in­te­re­so­wa­nie bo­ha­te­rem, do­bra­ny­mi fak­ta­mi, cza­sem nie pot­wier­dzo­ny­mi przez żadne źró­dło. Jest to typ twór­czo­ści, gdzie tzw. jed­ność two­rzą „dzie­ło i życie”.

Wikipedia


biografizm

in­ter­pre­ta­cja ut­wo­ru li­te­rac­kie­go jako du­ko­men­tu oso­bi­stych prze­żyć au­to­ra


SJP.pl


biografizować

na­da­wać cze­muś cha­rak­ter bio­gra­fii


SJP.pl


biografka

ko­bie­ta opi­su­ją­ca czy­jeś życie; au­tor­ka bio­gra­fii


SJP.pl


biogram

en­cy­klo­pe­dycz­ny lub słow­ni­ko­wy ar­ty­kuł, do­ty­czą­cy życia, dzia­łal­no­ści, twór­czo­ści, do­ko­nań danej osoby


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) skró­co­ny ży­cio­rys osoby

Wiktionary

Bio­gram – zwię­zły ży­cio­rys w en­cy­klo­pe­dii (słow­ni­ku, lek­sy­ko­nie), za­wie­ra­ją­cy pod­sta­wo­we in­for­ma­cje o życiu, do­ko­na­niach, twór­czo­ści przed­sta­wia­nej osoby; ina­czej nota bio­gra­ficz­na.

Wikipedia

Powiązane:

 przym. biograficzny

Wiktionary


biogrupa

grupa drzew wy­róż­nia­ją­ca się w lesie jako zwar­ta ze­spo­ło­wa jed­nost­ka bio­lo­gicz­na; grupa bio­lo­gicz­na


SJP.pl


biogurt

hand­lo­wa nazwa bio­jo­gur­tu


SJP.pl


biohacker

[czy­taj: bio­ha­ker] osoba wy­ko­nu­ją­ca ek­spe­ry­men­ty bio­lo­gicz­ne, w tym ge­ne­tycz­ne, zwy­kle poza ofi­cjal­ny­mi la­bo­ra­to­ria­mi; bio­ha­ker


SJP.pl


biohackerka

[czy­taj: bio­ha­ker­ka] ko­bie­ta wy­ko­nu­ją­ca ek­spe­ry­men­ty bio­lo­gicz­ne, w tym ge­ne­tycz­ne, zwy­kle poza ofi­cjal­ny­mi la­bo­ra­to­ria­mi; bio­ha­ker­ka


SJP.pl


biohacking

[czy­taj: bio­ha­king] bio­lo­gicz­ne lub ge­ne­tycz­ne uspraw­nia­nie dzia­ła­nia or­ga­niz­mu; bio­ha­king


SJP.pl


biohaker

osoba wy­ko­nu­ją­ca ek­spe­ry­men­ty bio­lo­gicz­ne, w tym ge­ne­tycz­ne, zwy­kle poza ofi­cjal­ny­mi la­bo­ra­to­ria­mi; bio­cha­ker


SJP.pl

Bio­ha­ker – okre­śle­nie osoby wy­ko­nu­ją­cej ek­spe­ry­men­ty bio­lo­gicz­ne, w tym zwią­za­ne z DNA i in­ny­mi aspek­ta­mi ge­ne­ty­ki, zwy­kle poza la­bo­ra­to­ria­mi aka­de­mic­ki­mi, rzą­do­wy­mi lub la­bo­ra­to­ria­mi firm – np. far­ma­ce­u­tycz­nych.

Wikipedia


biohakerka

ko­bie­ta wy­ko­nu­ją­ca ek­spe­ry­men­ty bio­lo­gicz­ne, w tym ge­ne­tycz­ne, zwy­kle poza ofi­cjal­ny­mi la­bo­ra­to­ria­mi; bio­hac­ker­ka


SJP.pl


biohaking

bio­lo­gicz­ne lub ge­ne­tycz­ne uspraw­nia­nie dzia­ła­nia or­ga­niz­mu; bio­hac­king


SJP.pl


biohumus

nawóz z od­cho­dów dżdżow­nic kom­po­sto­wych; kom­post ko­pro­li­to­wy, wer­mi­kom­post


SJP.pl

Bio­hu­mus, kom­post ko­pro­li­to­wy, wer­mi­kom­post – od­cho­dy kom­po­stow­ca ró­żo­we­go (dżdżow­ni­cy ka­li­for­nij­skiej) ("Ei­se­nia fe­ti­da" (Sav.)) uzy­ski­wa­ne po przet­wo­rze­niu sub­stan­cji or­ga­nicz­nej (obor­nik, torf, od­pa­dy z rzeź­ni lub przet­wór­ni owo­co­wo-wa­rzyw­nych, pa­pier, wy­słod­ki, tro­ci­ny, osady ze ście­ków) w spe­cjal­nych ło­żach. Bio­hu­mus jest na­wo­zem or­ga­nicz­nym.

Wikipedia


bioindykacja

roz­poz­na­wa­nie stanu za­nie­czy­szcze­nia śro­do­wi­ska na pod­sta­wie re­ak­cji or­ga­niz­mów zwie­rzę­cych i ro­ślin­nych na zmia­ny oto­cze­nia


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) biol. ekol. ocena stanu śro­do­wi­ska na­tu­ral­ne­go lub okre­śle­nie wła­ści­wo­ści ja­kie­goś czyn­ni­ka śro­do­wi­sko­we­go (np. po­zio­mu za­nie­czy­szczeń) za po­mo­cą wskaź­ni­ków bio­lo­gicz­nych, któ­ry­mi są or­ga­niz­my (bio­in­dy­ka­to­ry);

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) W bio­in­dy­ka­cji zwy­kle bie­rze się pod uwagę trzy głów­ne ka­te­go­rie wskaź­ni­ków eko­lo­gicz­nych: ob­fi­tość fauny, jej struk­tu­rę ja­ko­ścio­wą, ele­men­ty funk­cjo­no­wa­nia, np. mi­gra­cje.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bioindykator m.

 przym. bioindykacyjny

Wiktionary


bioindykacyjny

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z bio­in­dy­ka­cją, do­ty­czą­cy bio­in­dy­ka­cji

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bioindykacja ż., bioindykator m.

Wiktionary


bioindykator

w eko­lo­gii: or­ga­nizm żywy wy­stę­pu­ją­cy w ści­śle okre­ślo­nych wa­run­kach śro­do­wi­ska, słu­żą­cy jako wskaź­nik, np. za­nie­czy­szcze­nia po­wie­trza, wody lub sub­stan­cji za­war­tych w gle­bie; biow­skaź­nik, or­ga­nizm wskaź­ni­ko­wy


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ekol. bio­lo­gicz­ny wskaź­nik ja­ko­ści śro­do­wi­ska, któ­rym jest zwie­rzę lub ro­śli­na o dużej wraż­li­wo­ści na dzia­ła­nie okre­ślo­nych czyn­ni­ków

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Bio­in­dy­ka­to­rem do ba­da­nia czy­sto­ści wód wy­ko­rzy­stu­je się daf­nię, chlo­rel­lę, pałkę sze­ro­ko­list­ną, gu­pi­ka oraz pstrąg po­to­ko­we­go.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bioindykacja

 przym. bioindykacyjny

Wiktionary


bioinformatyk

nauka zaj­mu­ją­ca się sto­so­wa­niem na­rzę­dzi ma­te­ma­tycz­nych oraz in­for­ma­tycz­nych do roz­wią­zy­wa­nia pro­ble­mów bio­lo­gicz­nych


SJP.pl


bioinformatyka

nauka zaj­mu­ją­ca się sto­so­wa­niem na­rzę­dzi ma­te­ma­tycz­nych oraz in­for­ma­tycz­nych do roz­wią­zy­wa­nia pro­ble­mów bio­lo­gicz­nych


SJP.pl

Bio­in­for­ma­ty­ka – in­ter­dy­scy­pli­nar­na dzie­dzi­na łą­czą­ca nauki bio­lo­gicz­ne i in­for­ma­tycz­ne.

Obej­mu­je roz­wój metod obli­cze­nio­wych słu­żą­cych do ba­da­nia i sy­mu­la­cji struk­tu­ry, funk­cji i ewo­lu­cji genów, ge­no­mów i bia­łek. Two­rzy me­to­dy wy­ko­rzy­sty­wa­ne do ana­li­zy i za­rzą­dza­nia in­for­ma­cji bio­lo­gicz­nej gro­ma­dzo­nej w toku badań ge­no­micz­nych oraz badań pro­wa­dzo­nych z za­sto­so­wa­niem wy­so­ko­prze­pu­sto­wych tech­nik ek­spe­ry­men­tal­nych.

Wikipedia


bioinżynier

spe­cja­li­sta w dzie­dzi­nie bio­in­ży­nie­rii


SJP.pl


bioinżynieria

Bio­in­ży­nie­ria "(in­ży­nie­ria bio­pro­ce­so­wa)" – dział bio­tech­no­lo­gii. Od­po­wia­da na py­ta­nia z za­kre­su roz­wią­zy­wa­nia tech­nicz­nych i eko­no­micz­nych pro­ble­mów zwią­za­nych z pro­ce­sa­mi bio­tech­no­lo­gicz­ny­mi pro­wa­dzo­ny­mi w skali prze­my­sło­wej.

Wikipedia


bioinżynierka

→ bio­in­ży­nier


SJP.pl

Patrz:

bioinżynier

bioinżynieryjny

→ bio­in­ży­nie­ria


SJP.pl

Patrz:

bioinżynieria

biojogurt

ro­dzaj jo­gur­tu z do­dat­kiem mleka acy­do­fil­ne­go; bio­gurt


SJP.pl


biokatalityczny

→ bio­ka­ta­li­za


SJP.pl

Patrz:

biokataliza

bioklimat

kli­mat wła­ści­wy okre­ślo­ne­mu śro­do­wi­sku


SJP.pl


bioklimatolog

spe­cja­li­sta w dzie­dzi­nie bio­kli­ma­to­lo­gii


SJP.pl


bioklimatologia

dzie­dzi­na nauki zaj­mu­ją­ca się ba­da­niem po­wią­zań po­mię­dzy pro­ce­sa­mi fiz­jo­lo­gicz­ny­mi ro­ślin, zwie­rząt i ludzi, ich roz­mie­szcze­niem na kuli ziem­skiej a kli­ma­tem


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nauk. dzie­dzi­na nauki ba­da­ją­ca wpływ kli­ma­tu i wa­run­ków po­go­do­wych na or­ga­niz­my żywe;

Wiktionary

Bio­kli­ma­to­lo­gia – dział bio­lo­gii zaj­mu­ją­cy się bio­kli­ma­tem, czyli ba­da­niem wpły­wu związ­ków i za­leż­no­ści po­mię­dzy wa­run­ka­mi kli­ma­tycz­ny­mi pa­nu­ją­cy­mi na danym ob­sza­rze a za­miesz­ku­ją­cy­mi ów ob­szar or­ga­niz­ma­mi, po­pu­la­cja­mi, bio­ce­no­za­mi. Punk­tem wyj­ścia w bio­kli­ma­to­lo­gii jest za­ło­że­nie do­ty­czą­ce ist­nie­nia związ­ku po­mię­dzy danym czyn­ni­kiem fi­zycz­nym śro­do­wi­ska (cza­sem ze­spo­łem ta­kich czyn­ni­ków) a jed­nost­ką bio­lo­gicz­ną bądź eko­lo­gicz­ną (or­ga­niz­mem, po­pu­la­cją, bio­ce­no­zą).

Wikipedia

Powiązane:

 przym. bioklimatologiczny

 przysł. bioklimatologicznie

Wiktionary


bioklimatologiczny

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) biol. zwią­za­ny z bio­kli­ma­to­lo­gią, do­ty­czą­cy bio­kli­ma­to­lo­gii

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bioklimatologia ż.

Wiktionary


bioklimatyczny

przy­miot­nik od: bio­kli­mat, np. wa­run­ki bio­kli­ma­tycz­ne; eko­kli­ma­tycz­ny


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) biol. zwią­za­ny z bio­kli­ma­tem, do­ty­czą­cy bio­kli­ma­tu

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bioklimat mrz.

Wiktionary


biokominek

eko­lo­gicz­ny ko­mi­nek na bio­pa­li­wo


SJP.pl

Bio­ko­mi­nek – forma ko­min­ka opa­la­ne­go płyn­nym lub że­lo­wym pa­li­wem na bazie al­ko­ho­lu. Pa­li­wo na bazie al­ko­ho­lu (prze­waż­nie ety­lo­we­go) spala się nie wyt­wa­rza­jąc dymu, ani za­pa­chu. W odróż­nie­niu od tra­dy­cyj­ne­go ko­min­ka, w bio­ko­min­ku po wy­pa­le­niu miar­ki płynu lub żelu w pa­le­ni­sku nie po­zo­sta­je po­piół.

Wikipedia


biokominkowy

→ bio­ko­mi­nek


SJP.pl

Patrz:

biokominek

biokomponent

skład­nik pa­li­wa lub bio­pa­li­wa, uzy­ski­wa­ny głów­nie z su­row­ców rol­ni­czych, np. rze­pa­ku


SJP.pl


biokonwersja

prze­o­bra­że­nie się związ­ku w inny przy po­mo­cy ży­wych or­ga­niz­mów


SJP.pl


biokorozja

ko­roz­ja spo­wo­do­wa­na przez mi­kro­or­ga­niz­my, głów­nie bak­te­rie i grzy­by; ko­roz­ja mi­kro­bio­lo­gicz­na


SJP.pl


biokosmetyk

kos­me­tyk wy­pro­du­ko­wa­ny z sub­stan­cji na­tu­ral­nych lub niesz­kod­li­wych dla śro­do­wi­ska na­tu­ral­ne­go; eko­kos­me­tyk


SJP.pl


biokosmetyka

kos­me­ty­ka z za­sto­so­wa­niem wy­łącz­nie na­tu­ral­nych pro­duk­tów


SJP.pl


biol.

skrót od: bio­lo­gia, bio­lo­gicz­ny (czy­ta­ny jako cały, od­mien­ny wyraz)


SJP.pl

skrót

 (1.1) = (ter­min) bio­lo­gicz­ny

Wiktionary


biola

w gwa­rze ucz­niow­skiej: bio­lo­gia


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) uczn. bio­lo­gia (przed­miot szkol­ny)

 (1.2) uczn. bio­lo­gia (lek­cja bio­lo­gii)

Wiktionary

Biola – jed­nost­ka osad­ni­cza w Sta­nach Zjed­no­czo­nych, w sta­nie Ka­li­for­nia, w hrab­stwie Fres­no.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Do­sta­łam pałę z bioli.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲjɔla, AS: bʹi ̯ola

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biolka ż.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1-2) biolka

Wiktionary


biolchem

po­tocz­nie: klasa o pro­fi­lu bio­lo­gicz­no-che­micz­nym


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) środ. uczn. pro­fil klasy w szko­le śred­niej, o roz­sze­rzo­nej bio­lo­gii i che­mii

Wiktionary


biolit

skała ut­wo­rzo­na ze szcząt­ków or­ga­niz­mów ro­ślin­nych i zwie­rzę­cych


SJP.pl


biolka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) uczn. zdrobn. bio­lo­gia (przed­miot szkol­ny)

 (1.2) uczn. zdrobn. bio­lo­gia (lek­cja bio­lo­gii)

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biola ż.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1-2) biola

Wiktionary


biolog

1. spe­cja­li­sta w dzie­dzi­nie bio­lo­gii;
2. na­u­czy­ciel bio­lo­gii;
3. stu­dent lub ab­sol­went wy­dzia­łu bio­lo­gii


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) spe­cja­li­sta w za­kre­sie bio­lo­gii

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (2.1) ko­bie­ta bio­log (1.1)

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Den­dro­log jest bo­ta­ni­kiem, bio­lo­giem, który bada drze­wa.

 (2.1) Mał­go­rza­ta jest bio­lo­giem i zaj­mu­je się na­czel­ny­mi.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲjɔlɔk, AS: bʹi ̯olok

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biologia ż., biologiczność ż.

:: fż. biolożka ż.

 przym. biologiczny

 przysł. biologicznie

Wiktionary

Synonimy:

 (2.1) pot. biolożka

Wiktionary


biologa

forma rze­czow­ni­ka.

 (1.1) D. B. lp. od: bio­log

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲjɔˈlɔɡa, AS: bʹi ̯ologa

Wiktionary


biologia

1. nauka o wszyst­kich for­mach życia wy­stę­pu­ją­cych na Ziemi obec­nie oraz w przesz­ło­ści
2. spo­sób dzia­ła­nia or­ga­niz­mu
3. kie­ru­nek na wyż­szej uczel­ni lub jej wy­dział, na któ­rym stu­diu­je się tę naukę
4. przed­miot szkol­ny obej­mu­ją­cy naukę o świe­cie żywym i pra­wach, które nim rzą­dzą; lek­cja tego przed­mio­tu


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nauk. biol. nauka przy­rod­ni­cza o życiu, roz­wo­ju i ewo­lu­cji osob­ni­czej;

 (1.2) eduk. przed­miot szkol­ny obej­mu­ją­cy wie­dzę o przy­ro­dzie

Wiktionary

Bio­lo­gia (z gr. βίος, "bios" – życie; λόγος, "logos" – słowo, nauka) – nauka przy­rod­ni­cza ba­da­ją­ca życie. Część jej ob­sza­rów na­le­ży do nauk ści­słych.

Wie­dza o or­ga­niz­mach była gro­ma­dzo­na już w pre­hi­sto­rii, jed­nak wy­o­dręb­nie­nie się bio­lo­gii jako sa­mo­dziel­nej nauki przysz­ło w XIX wieku.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Pi­sa­łem ma­tu­rę z bio­lo­gii.

 (1.2) Dziś na bio­lo­gii była kla­sów­ka.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲjɔˈlɔɟja, AS: bʹi ̯oloǵi ̯a

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biolog mos./ż., biologiczność ż., biolożka ż.

 przym. biologiczny

 przysł. biologicznie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) przyrodoznawstwo

Wiktionary


biologica

okre­śle­nie mło­dzie­żo­we na­u­czy­ciel­ki bio­lo­gii


SJP.pl


biologiczka

na­u­czy­ciel­ka bio­lo­gii


SJP.pl


biologicznie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób do­ty­czą­cy bio­lo­gii, pod wzglę­dem bio­lo­gii

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biologia ż., biolog m., biologiczność ż., biolożka ż.

 przym. biologiczny

Wiktionary


biologiczność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co jest bio­lo­gicz­ne

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Te­o­re­ty­cy fe­mi­niz­mu i spe­cja­li­ści od twór­czo­ści ko­bie­cej jako cechy ty­po­we dla dam­skiej wy­o­braź­ni wy­mie­nia­ją - wła­śnie obok spo­łecz­nej wraż­li­wo­ści - emo­cjo­nal­ność, skłon­ność do iro­nii i prze­ko­ry, a także swo­i­ście ro­zu­mia­ną bio­lo­gicz­ność.

 (1.1) Ów pa­ra­doks po­ka­zu­je, jak w ma­gicz­nym Lwo­wie prze­ni­ka­ją się na­tu­ra i kul­tu­ra, zwy­czaj­ność i me­ta­fi­zy­ka, bio­lo­gicz­ność i tęs­kno­ta za czymś wyż­szym.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biolog m., biologia ż., biologizm m.

 przym. biologiczny

 przysł. biologicznie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) organiczność

Wiktionary


biologiczny

zwią­za­ny z bio­lo­gią, or­ga­niz­ma­mi ży­wy­mi, ich ży­ciem


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z bio­lo­gią, do­ty­czą­cy bio­lo­gii

 (1.2) o ro­dzi­cu: taki, który spło­dził dziec­ko

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Barwa wody jest de­ter­mi­no­wa­na splo­tem czyn­ni­ków na­tu­ry bio­lo­gicz­nej, che­micz­nej i fi­zycz­nej.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲjɔlɔˈɟit͡ʃnɨ, AS: bʹi ̯oloǵičny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biolog mos./ż., biologia ż., biologiczność ż., biolożka ż.

 przysł. biologicznie

Wiktionary


biologie

forma rze­czow­ni­ka.

 (1.1) M., B. i W. lm. od: bio­lo­gia

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲjɔˈlɔɟjɛ, AS: bʹi ̯oloǵi ̯e

Wiktionary


biologio

forma rze­czow­ni­ka.

 (1.1) W. lp. od bio­lo­gia

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲjɔˈlɔɟjɔ, AS: bʹi ̯oloǵi ̯o

Wiktionary


biologistyczny

→ bio­lo­gizm


SJP.pl

Patrz:

biologizm

biologizm

tłu­ma­cze­nie za­cho­wa­nia czło­wie­ka czyn­ni­ka­mi bio­lo­gicz­ny­mi


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) spo­sób wy­ja­śnia­nia in­dy­wi­du­al­nych oraz spo­łecz­nych za­cho­wań ludz­kich czyn­ni­ka­mi bio­lo­gicz­ny­mi

Wiktionary

Bio­lo­gizm – sta­no­wi­sko fi­lo­zo­ficz­ne roz­pa­tru­ją­ce ogół za­gad­nień fi­lo­zo­ficz­nych, zwła­szcza do­ty­czą­cych in­dy­wi­du­al­nych i spo­łecz­nych za­cho­wań ludzi, z punk­tu wi­dze­nia bio­lo­gii. Głów­ny­mi re­pre­zen­tan­ta­mi bio­lo­giz­mu byli ucze­ni ewo­lu­cjo­ni­ści Char­les Dar­win oraz Her­bert Spen­cer. Po­nad­to kie­ru­nek ten wy­stę­pu­je u fi­lo­zo­fów życia (np. Henri Berg­son) i w etyce (Fry­de­ryk Nietzs­che).

Wikipedia

Powiązane:

 rzecz. biologiczność ż., biologizowanie n.

Wiktionary


biologizowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) tłu­ma­cze­nie in­dy­wi­du­al­nych i spo­łecz­nych za­cho­wań ludzi czyn­ni­ka­mi bio­lo­gicz­ny­mi

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biologizm m.

 czas. biologizować

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) biologizm

Wiktionary


biolożka

→ bio­log


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. spe­cja­list­ka w za­kre­sie bio­lo­gii

 (1.2) pot. na­u­czy­ciel­ka bio­lo­gii w szko­le

 (1.3) pot. stu­dent­ka albo ab­sol­went­ka wy­dzia­łu bio­lo­gii

Wiktionary

Patrz:

biolog

Powiązane:

 rzecz. biologia ż.

:: fm. biolog mos.

 przym. biologiczny

 przysł. biologicznie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) biolog

 (1.2) nauczycielka biologii

Wiktionary


bioluminescencja

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) biol. zdol­ność or­ga­niz­mów ży­wych do wyt­wa­rza­nia i emi­to­wa­nia świa­tła na dro­dze re­ak­cji che­micz­nych;

Wiktionary

Bio­lu­mi­ne­scen­cja – świe­ce­nie ży­wych or­ga­niz­mów, jeden z ro­dza­jów che­mi­lu­mi­ne­scen­cji. Za­cho­dzi ona wsku­tek bez­poś­red­niej za­mia­ny ener­gii wią­zań che­micz­nych w z mi­ni­mal­nym wy­dzie­le­niem cie­pła (pro­ces ten ce­chu­je się bar­dzo wy­so­ką wy­daj­no­ścią, się­ga­ją­cą nie­kie­dy nawet 100%).

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Świet­li­ki są znane ze swo­jej bio­lu­mi­ne­scen­cji.

Wiktionary


bioluminescencyjny

przy­miot­nik od: bio­lu­mi­ne­scen­cja


SJP.pl


biom

zbio­ro­wi­sko or­ga­niz­mów ro­ślin­nych i zwie­rzę­cych za­miesz­ku­ją­ce więk­szy, zróż­ni­co­wa­ny eko­lo­gicz­nie ob­szar


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ekol. ze­spół eko­sy­ste­mów, two­rzą­cy duże i łatwe do roz­róż­nie­nia re­gio­ny bio­lo­gicz­ne na Ziemi

Wiktionary

Biom – roz­le­gły ob­szar o okre­ślo­nym kli­ma­cie, cha­rak­te­ry­stycz­nej sza­cie ro­ślin­nej i szcze­gól­nym świe­cie zwie­rzę­cym. Typ ro­ślin­no­ści biomu jest cha­rak­te­ry­stycz­ny, choć skład ga­tun­ko­wy może być różny w za­leż­no­ści od po­ło­że­nia ge­o­gra­ficz­ne­go i hi­sto­rii flory.

Wikipedia


biomagnetyzm

wyt­wa­rza­nie pola ma­gne­tycz­ne­go przez or­ga­niz­my żywe


SJP.pl


biomanipulacja

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) in­ge­ren­cja w śro­do­wi­sko w celu re­kul­ty­wa­cji wód;

Wiktionary

Bio­ma­ni­pu­la­cja (gr. "bios – życie, łac. ma­ni­pu­la­re – robić coś rę­ka­mi") – jedna z metod wy­ko­rzy­sty­wa­na w pro­ce­sie re­kul­ty­wa­cji wód. Po­le­ga­ją­ca na in­ge­ren­cji w śro­do­wi­sko po­przez zmia­nę wa­run­ków życia or­ga­niz­mów lub zmia­nę sto­sun­ków ilo­ścio­wych w danym eko­sy­ste­mie, przy wy­ko­rzy­sta­niu sze­re­gu za­leż­no­ści łań­cu­cha po­kar­mo­we­go (np. zwięk­sze­nie ilo­ści zo­o­plank­to­nu i in­tro­duk­cja wy­bra­nych ga­tun­ków ryb wpły­nie na ogra­ni­cze­nie li­czeb­no­ści glo­nów).

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ˌbʲjɔ̃mãɲipuˈlat͡sʲja, AS: bʹi ̯õmãńipulacʹi ̯a

Wiktionary


biomarker

wskaź­nik bio­lo­gicz­ny okre­śla­ją­cy stan zdro­wia lub cho­ro­by or­ga­niz­mu


SJP.pl


biomarkerowy

→ bio­mar­ker


SJP.pl

Patrz:

biomarker

biomasa

waga wszyst­kich or­ga­niz­mów za­miesz­ku­ją­cych w danej chwi­li okre­ślo­ną po­wierzch­nię lub prze­strzeń wodną


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ekol. ma­te­ria za­war­ta w or­ga­niz­mach ży­wych;

 (1.2) ekol. masa ma­te­rii za­war­tej w or­ga­niz­mach ży­wych (zwy­kle po­da­wa­na na metr kwa­dra­to­wy lub sze­ścien­ny)

Wiktionary

Bio­ma­sa – oz­na­cza ule­ga­ją­cą bio­de­gra­da­cji frak­cję pro­duk­tów, od­pa­dów i po­zo­sta­ło­ści z pro­duk­cji rol­nej (w tym sub­stan­cje po­cho­dze­nia ro­ślin­ne­go i zwie­rzę­ce­go), le­śnej i po­wią­za­nych ga­łę­zi prze­my­słu, w tym ry­bo­łów­stwa i ak­wa­kul­tu­ry, a także bio­ga­zy i ule­ga­ją­cą bio­de­gra­da­cji frak­cję od­pa­dów prze­my­sło­wych i ko­mu­nal­nych.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Tutaj także in­ten­syw­nie roz­wi­ja się ba­da­nie przeksz­tał­ca­nia bio­ma­sy w al­ko­hol i tech­no­lo­gia cał­ko­wi­te­go zga­zo­wa­nia i pi­ro­li­zy bio­ma­sy, pod­czas któ­rych uzy­sku­je się olej, gaz i wę­giel drzew­ny.

 (1.1) Bio­ma­sa to wspól­na nazwa dla całej ma­te­rii or­ga­nicz­nej, która pow­sta­je w pro­ce­sie fo­to­syn­te­zy ro­ślin przy wy­ko­rzy­sta­niu słoń­ca jako źró­dła ener­gii.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲjɔ̃ˈmasa, AS: bʹi ̯õmasa

Wiktionary


biomasaż

masaż po­łą­czo­ny z za­bie­ga­mi bio­e­ner­go­te­ra­pe­u­tycz­ny­mi; masaż ener­ge­tycz­ny


SJP.pl


biomasażysta

osoba zaj­mu­ją­ca się wy­ko­ny­wa­niem bio­ma­sa­żu


SJP.pl


biomasażystka

→ bio­ma­sa­ży­sta


SJP.pl

Patrz:

biomasażysta

biomasowy

→ bio­ma­sa


SJP.pl

Patrz:

biomasa

biomaszyna

sztucz­nie za­pro­jek­to­wa­ny or­ga­nizm bio­lo­gicz­ny; bio­ro­bot


SJP.pl


biomatematyka

dzie­dzi­na wie­dzy zaj­mu­ją­ca się wy­kry­wa­niem pra­wi­dło­wo­ści w ukła­dach bio­lo­gicz­nych przy uży­ciu metod ma­te­ma­tycz­nych


SJP.pl

Bio­ma­te­ma­ty­ka, bio­lo­gia ma­te­ma­tycz­na – nauka in­ter­dy­scy­pli­nar­na z po­gra­ni­cza bio­lo­gii i ma­te­ma­ty­ki, wcho­dzą­ca w za­kres ma­te­ma­ty­ki sto­so­wa­nej, zaj­mu­ją­ca się roz­wo­jem metod ma­te­ma­tycz­nych na po­trze­by bio­lo­gii i nauk po­krew­nych (np. bio­in­for­ma­ty­ka, in­for­ma­ty­ka me­dycz­na, bio­fi­zy­ka, bio­che­mia, bio­tech­no­lo­gia, in­ży­nie­ria śro­do­wi­ska.

Wikipedia


biomateriał

Bio­ma­te­riał (zwany też ma­te­ria­łem bio­me­dycz­nym) – ma­te­riał, z któ­re­go można pro­du­ko­wać urzą­dze­nia i ele­men­ty, ma­ją­ce bez­poś­red­ni kon­takt z tkan­ka­mi or­ga­niz­mu. Z bio­ma­te­ria­łów pro­du­ku­je się im­plan­ty (np. pro­te­zy or­to­pe­dycz­ne, na­czy­nio­we), a także po­kry­wa się nimi po­wierzch­nie urzą­dzeń wszcze­pia­nych do wnę­trza or­ga­niz­mu (np.

Wikipedia


biomateriałowy

→ bio­ma­te­riał


SJP.pl

Patrz:

biomateriał

biomechaniczny

→ bio­me­cha­ni­ka


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) nauk. zwią­za­ny z bio­me­cha­ni­ką

Wiktionary

Patrz:

biomechanika

Przykłady

 (1.1) Na­u­kow­cy prze­pro­wa­dzi­li ba­da­nie bio­me­cha­nicz­ne chodu spor­tow­ców.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biomechanika ż.

Wiktionary


biomechanik

nauka zaj­mu­ją­ca się ba­da­niem ruchu czło­wie­ka i zwie­rząt pod kątem praw me­cha­ni­ki


SJP.pl


biomechanika

nauka zaj­mu­ją­ca się ba­da­niem ruchu czło­wie­ka i zwie­rząt pod kątem praw me­cha­ni­ki


SJP.pl

Bio­me­cha­ni­ka – bada wła­ści­wo­ści me­cha­nicz­ne tka­nek, na­rzą­dów, ukła­dów oraz ruch me­cha­nicz­ny ży­wych or­ga­niz­mów - jego przy­czy­ny i skut­ki. Przy­czy­na­mi ruchu są siły: zew­nętrz­ne (zwła­szcza cięż­ko­ści) i wew­nętrz­ne (zwła­szcza mię­śnio­we). Skut­kiem jest zmia­na po­ło­że­nia ca­łe­go or­ga­niz­mu lub względ­ne­go po­ło­że­nia jego czę­ści lub ciał zew­nętrz­nych. Skut­kiem może być także na­prę­że­nia, czy odksz­tał­ce­nia ciała.

Wikipedia


biomedycyna

nauka o wpły­wie czyn­ni­ków bio­lo­gicz­nych na życie i zdro­wie czło­wie­ka


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) dzie­dzi­na me­dy­cy­ny opar­ta na za­sa­dach nauk bio­lo­gicz­nych;

Wiktionary

Bio­me­dy­cy­na – dzie­dzi­na me­dy­cy­ny wy­ko­rzy­stu­ją­ca osią­gnię­cia nauk bio­lo­gicz­nych, bio­che­micz­nych, bio­fi­zycz­nych i bio­tech­no­lo­gicz­nych, ma­ją­ca za­sto­so­wa­nie m.in. w pre­wen­cji, dia­gno­sty­ce i le­cze­niu cho­rób. Bio­me­dy­cy­na jako nauka zaj­mu­je się nie tylko fiz­jo­lo­gicz­nym i pa­to­lo­gicz­nym kon­tek­stem zdro­wia i cho­ro­by czło­wie­ka ale rów­nież re­gu­la­cją praw­ną za­gad­nień etycz­nych, uję­tych np.

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ˌbʲjɔ̃mɛdɨˈt͡sɨ̃na, AS: bʹi ̯õmedycỹna

Wiktionary

Powiązane:

 przym. biomedyczny

Wiktionary


biomedyczka

spe­cja­list­ka ba­da­ją­ca wpływ czyn­ni­ków bio­lo­gicz­nych na życie i zdro­wie czło­wie­ka


SJP.pl


biomedyczny

przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z bio­me­dy­cy­ną, do­ty­czą­cy bio­me­dy­cy­ny

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Są na­u­kow­cy, któ­rzy chcą wy­e­li­mi­no­wać uży­cie zwie­rząt w la­bo­ra­to­riach ana­liz bio­me­dycz­nych.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲjɔ̃mɛˈdɨt͡ʃnɨ, AS: bʹi ̯õmedyčny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biomedycyna ż., biomedyk m., biomedyczka ż.

 przysł. biomedycznie

Wiktionary


biomedyk

spe­cja­li­sta ba­da­ją­cy wpływ czyn­ni­ków bio­lo­gicz­nych na życie i zdro­wie czło­wie­ka


SJP.pl


biomet

wpływ ak­tu­al­nych wa­run­ków po­go­do­wych na or­ga­nizm czło­wie­ka


SJP.pl


biometan

od­na­wial­ne, nie­ko­pal­ne źró­dło ener­gii otrzy­my­wa­nej z bio­ma­sy


SJP.pl


biometanol

me­ta­nol pro­du­ko­wa­ny z bio­ma­sy, uży­wa­ny jako bio­pa­li­wo


SJP.pl


biometanownia

bio­ga­zow­nia zaj­mu­ją­ca się pro­duk­cją bio­me­ta­nu


SJP.pl


biometanowy

→ bio­me­tan


SJP.pl

Patrz:

biometan

biometeo

skró­to­wo: bio­me­te­o­ro­lo­gicz­ny


SJP.pl


biometeorolog

spe­cja­li­sta w za­kre­sie bio­me­te­o­ro­lo­gii


SJP.pl


biometeorologia

nauka ba­da­ją­ca wpływ wa­run­ków at­mos­fe­rycz­nych na or­ga­nizm czło­wie­ka, ro­ślin i zwie­rząt


SJP.pl

Bio­me­te­o­ro­lo­gia, bio­kli­ma­to­lo­gia – in­ter­dy­scy­pli­nar­na nauka na styku bio­lo­gii, me­dy­cy­ny, ge­o­gra­fii, kli­ma­to­lo­gii i in., zaj­mu­ją­ca się ge­ne­ral­nie wpły­wem wa­run­ków at­mos­fe­rycz­nych na fiz­jo­lo­gię or­ga­niz­mów ży­wych oraz ich roz­mie­szcze­nie na kuli ziem­skiej.

Nauki wy­o­dręb­nia­ne w za­leż­no­ści od przed­mio­tu badań to:

Wikipedia


biometeorologiczny

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) biol. me­te­o­rol. zwią­za­ny z bio­me­te­o­ro­lo­gią, do­ty­czą­cy bio­me­te­o­ro­lo­gii

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biometeorologia ż., biometeorolog mos.

Wiktionary


biometria

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) in­form. iden­ty­fi­ka­cja osoby na pod­sta­wie cech bio­lo­gicz­nych

 (1.2) nauk. biol. za­sto­so­wa­nie metod sta­ty­stycz­nych do badań or­ga­niz­mów ży­wych

Wiktionary

Bio­me­tria – nauka zaj­mu­ją­ca się ba­da­niem zmien­no­ści po­pu­la­cji or­ga­niz­mów. Wy­ni­ki po­mia­rów bio­me­trycz­nych po opra­co­wa­niu me­to­da­mi sta­ty­sty­ki ma­te­ma­tycz­nej wy­ko­rzy­sty­wa­ne są, mię­dzy in­ny­mi w an­tro­po­lo­gii, fiz­jo­lo­gii, ge­ne­ty­ce, ho­dow­li, me­dy­cy­nie, pa­le­on­to­lo­gii.

Wikipedia

Powiązane:

 przym. biometryczny

Wiktionary


biometryczny

przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z bio­me­trią, do­ty­czą­cy lub słu­żą­cy do po­mia­rów istot ży­wych, także do roz­poz­na­wa­nia cech lub toż­sa­mo­ści

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biometria ż.

Wiktionary


biometryk

nauka po­moc­ni­cza bio­lo­gii zaj­mu­ją­ca się ba­da­niem zmien­no­ści po­pu­la­cji or­ga­niz­mów, po­słu­gu­ją­ca się me­to­da­mi sta­ty­sty­ki ma­te­ma­tycz­nej; bio­me­tria


SJP.pl


biometryka

nauka po­moc­ni­cza bio­lo­gii zaj­mu­ją­ca się ba­da­niem zmien­no­ści po­pu­la­cji or­ga­niz­mów, po­słu­gu­ją­ca się me­to­da­mi sta­ty­sty­ki ma­te­ma­tycz­nej; bio­me­tria


SJP.pl


biomezoterapia

me­to­da le­cze­nia niek­tó­rych cho­rób skóry po­le­ga­ją­ca na śród­skór­nym wstrzy­ki­wa­niu pre­pa­ra­tów ho­me­o­pa­tycz­nych


SJP.pl


biomikroskopia

ba­da­nie w lam­pie szcze­li­no­wej słu­żą­ce m.in. ob­ser­wa­cji przed­nie­go od­cin­ka oka


SJP.pl


biomimetyczny

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) taki, który udaje żywy or­ga­nizm, ukry­wa się upo­dab­nia­jąc się do or­ga­niz­mu ży­we­go

Wiktionary


biomineralogia

nauka z po­gra­ni­cza bio­lo­gii, pa­le­on­to­lo­gii i mi­ne­ra­lo­gii, zaj­mu­ją­ca się pro­ce­sa­mi mi­ne­ra­li­za­cji w or­ga­niz­mach ży­wych


SJP.pl


biomolekuła

czą­stecz­ka che­micz­na bio­rą­ca udział w pro­ce­sach bio­lo­gicz­nych; bio­czą­stecz­ka, czą­stecz­ka bio­lo­gicz­na


SJP.pl

Bio­mo­le­ku­ła, bio­czą­stecz­ka, czą­stecz­ka bio­lo­gicz­na – każda czą­stecz­ka che­micz­na bio­rą­ca udział w pro­ce­sach bio­lo­gicz­nych.

Wikipedia


biomonitoring

ob­ser­wo­wa­nie i ocena stanu oraz za­cho­dzą­cych zmian w eko­sy­ste­mach


SJP.pl

Bio­mo­ni­to­ring, mo­ni­to­ring bio­lo­gicz­ny, mo­ni­to­ring przy­rod­ni­czy – dzia­ła­nia po­le­ga­ją­ce na ob­ser­wo­wa­niu i oce­nie stanu oraz za­cho­dzą­cych zmian w eko­sy­ste­mach, skład­ni­kach róż­no­rod­no­ści bio­lo­gicz­nej i kra­jo­bra­zo­wej, w tym ty­pach sied­lisk przy­rod­ni­czych, po­pu­la­cjach i ga­tun­kach, a także słu­żą­ce oce­nie sku­tecz­no­ści sto­so­wa­nych metod ochro­ny przy­ro­dy.

Wikipedia


biomorf

po­stać we­ge­ta­cyj­na ro­śli­ny, wy­ni­ka­ją­ca z wa­run­ków śro­do­wi­ska i spo­so­bów we­ge­ta­cji


SJP.pl


biomorficzny

przy­po­mi­na­ją­cy wy­glą­dem lub za­cho­wa­niem or­ga­niz­my żywe


SJP.pl


bioniczny

okre­śla­ją­cy po­łą­cze­nie or­ga­niz­my ży­we­go (bio­lo­gicz­ne­go) i tech­ni­ki (elek­tro­ni­ki, me­cha­tro­ni­ki, etc.)


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z bio­ni­ką

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲjɔ̇̃ˈɲit͡ʃnɨ, AS: bʹi ̯o̊̃ńičny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bionika ż., bionik m.

Wiktionary


bionik

spe­cja­li­sta w dzie­dzi­nie bio­ni­ki


SJP.pl


bionika

spe­cja­li­sta w dzie­dzi­nie bio­ni­ki


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) biol. techn. nauka ba­da­ją­ca moż­li­wo­ści wy­ko­rzy­sta­nia w tech­ni­ce (głów­nie w au­to­ma­ty­ce, elek­tro­ni­ce i me­cha­ni­ce) wie­dzy o bu­do­wie i funk­cjo­no­wa­niu ży­wych or­ga­niz­mów;

Wiktionary

Bio­ni­ka (z bio­nics – skrót od bio­lo­gi­cal­ly in­spi­red en­gi­ne­e­ring; inne nazwy: bio­mi­me­ty­ka od "mi­me­sis" „na­śla­do­wa­nie”, bio­mi­mi­kra od mi­mi­kra, in­ży­nie­ria bio­nicz­na) – in­ter­dy­scy­pli­nar­na nauka ba­da­ją­ca bu­do­wę i za­sa­dy dzia­ła­nia or­ga­niz­mów oraz ich adap­to­wa­nie w tech­ni­ce i bu­do­wie urzą­dzeń tech­nicz­nych na wzór or­ga­niz­mu.

Wikipedia

Powiązane:

 rzecz. bionik m.

 przym. bioniczny

Wiktionary


bioniko

forma rze­czow­ni­ka.

 (1.1) W. lp. od: bio­ni­ka

Wiktionary


bionomia

1. nauka o pod­sta­wo­wych pra­wach życia; fiz­jo­lo­gia ogól­na
2. dział bio­lo­gii zaj­mu­ją­cy się związ­kiem or­ga­niz­mów ro­ślin­nych i zwie­rzę­cych z ich oto­cze­niem


SJP.pl


biont

isto­ta ży­ją­ca, or­ga­nizm żywy


SJP.pl


bioodpad

odpad ule­ga­ją­cy bio­de­gra­da­cji


SJP.pl


bioortogonalny

che­mia bio­or­to­go­nal­na - dzie­dzi­na nauki ba­da­ją­ca pro­ce­sy wew­nątrz­ko­mór­ko­we bez za­kłó­ca­nia re­ak­cji bio­lo­gicz­nych


SJP.pl


biopaliwo

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) pa­li­wo otrzy­my­wa­ne z bio­ma­sy;

Wiktionary

Bio­pa­li­wo – pa­li­wo pow­sta­łe z przet­wór­stwa bio­ma­sy — pro­duk­tów or­ga­niz­mów ży­wych np. ro­ślin­nych, zwie­rzę­cych czy mi­kro­or­ga­niz­mów.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Niek­tó­re firmy pro­du­ku­ją bio­pa­li­wo z od­pa­dów po pro­duk­cji ku­ku­ry­dzy.

Wiktionary


biopaliwowy

→ bio­pa­li­wo


SJP.pl

Patrz:

biopaliwo

biopierwiastek

pier­wia­stek, który wcho­dzi w skład or­ga­niz­mów ży­wych, jest nie­zbęd­ny do bu­do­wy ich ciała oraz dla pro­ce­sów prze­mia­ny ma­te­rii, np. wodór, wę­giel, azot, tlen; pier­wia­stek bio­fil­ny


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) pier­wia­stek wcho­dzą­cy w skład or­ga­niz­mów ży­wych, który jest nie­zbęd­ny do bu­do­wy ich ciała oraz do prze­mia­ny ma­te­rii

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) O roli bio­pier­wiast­ków, mi­kro­e­le­men­tów, „me­ta­li życia”, czy jak­kol­wiek je naz­wać, w na­szym or­ga­niz­mie wiemy od nie­daw­na.

Wiktionary


bioplast

gięt­kie two­rzy­wo sztucz­ne, z któ­re­go two­rzy się kol­czy­ki


SJP.pl


bioplastik

two­rzy­wo sztucz­ne wyt­wa­rza­ne z su­row­ców bio­lo­gicz­nych lub ule­ga­ją­ce bio­de­gra­da­cji


SJP.pl


bioplazmatyczny

→ bio­plaz­ma


SJP.pl

Patrz:

bioplazma

biopleograf

Bio­ple­o­graf – apa­rat ki­ne­ma­to­gra­ficz­ny skon­stru­o­wa­ny w 1898 roku przez pol­skie­go wy­na­laz­cę Ka­zi­mie­rza Pró­szyń­skie­go. Urzą­dze­nie było pro­jek­to­rem – słu­ży­ło je­dy­nie emi­sji, w prze­ci­wień­stwie do wcze­śniej­sze­go wy­na­laz­ku kon­struk­to­ra – ple­o­gra­fu, łą­czą­ce­go funk­cje re­je­stra­cji oraz odt­wa­rza­nia na­gra­ne­go ma­te­ria­łu.

Wikipedia


biopochodny

ma­ją­cy na­tu­ral­ne, bio­lo­gicz­ne po­cho­dze­nie


SJP.pl


biopodobny

lek bio­po­dob­ny - lek wy­ka­zu­ją­cy wy­so­kie po­do­bień­stwo do in­ne­go, już wpro­wa­dzo­ne­go do obro­tu


SJP.pl


biopoeza

pro­ces pow­sta­wa­nia życia na Ziemi; bio­ge­ne­za


SJP.pl


biopole

pole pro­mie­nio­wa­nia bio­lo­gicz­ne­go


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) ener­gia ży­cio­wa, która ota­cza i prze­ni­ka or­ga­niz­my żywe

Wiktionary


biopowinowactwo

po­rów­na­nie sta­łych ro­zbież­no­ści mię­dzy bio­ryt­ma­mi dwóch osób, wy­ni­ka­ją­cych z ich daty uro­dze­nia; po­wi­no­wact­wo bio­ryt­micz­ne


SJP.pl


bioprinting

two­rze­nie tka­nek z ży­wych ko­mó­rek przy po­mo­cy dru­kar­ki 3D; bio­druk


SJP.pl


bioproces

pro­ces bio­lo­gicz­ny


SJP.pl


bioprodukt

ar­ty­kuł wy­pro­du­ko­wa­ny z od­na­wia­nych ma­te­ria­łów bio­ge­nicz­nych


SJP.pl


bioprognoza

pro­gno­za po­go­dy, w któ­rej uwz­ględ­nia się wpływ wa­run­ków at­mos­fe­rycz­nych na sa­mo­po­czu­cie i za­cho­wa­nie czło­wie­ka; pro­gno­za bio­me­te­o­ro­lo­gicz­na


SJP.pl


bioprąd

prąd czyn­no­ścio­wy w żywym or­ga­niz­mie


SJP.pl


bioprądy

prąd czyn­no­ścio­wy w żywym or­ga­niz­mie


SJP.pl


biopsja

po­bra­nie frag­men­tu tkan­ki lub na­rzą­du ży­we­go osob­ni­ka w celu prze­pro­wa­dze­nia ba­da­nia mi­kro­sko­po­we­go pot­wier­dza­ją­ce­go lub odrzu­ca­ją­ce­go hi­po­te­zę cho­ro­by no­wot­wo­ro­wej


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) med. ro­dzaj spe­cjal­ne­go za­bie­gu dia­gno­stycz­ne­go, bę­dą­ce­go in­wa­zyj­ną me­to­dą po­bra­nia ma­te­ria­łu bio­lo­gicz­ne­go z przy­pu­szczal­nie zmie­nio­nych cho­ro­bo­wo tka­nek, który na­stęp­nie jest oce­nia­ny mor­fo­lo­gicz­nie z uży­ciem mi­kro­sko­pu świetl­ne­go;

Wiktionary

Biop­sja ( βίος "bios", życie bio­lo­gicz­ne, i ὄψις "opsis", ob­ser­wa­cja, pa­trze­nie) – za­bieg dia­gno­stycz­ny bę­dą­cy in­wa­zyj­ną me­to­dą po­bra­nia ma­te­ria­łu bio­lo­gicz­ne­go z przy­pu­szczal­nie zmie­nio­nych cho­ro­bo­wo tka­nek, który na­stęp­nie jest oce­nia­ny mor­fo­lo­gicz­nie przy uży­ciu mi­kro­sko­pu świetl­ne­go (ba­da­nie hi­sto­pa­to­lo­gicz­ne). Nie­kie­dy ma­te­riał po­bra­ny me­to­da­mi biop­syj­ny­mi (biop­tat) jest wy­ko­rzy­sty­wa­ny do badań in­nych niż mor­fo­lo­gicz­ne (wi­ru­so­lo­gicz­nych, bio­che­micz­nych i tym po­dob­nych).

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Boję się biop­sji, bo jest to po­waż­na in­ge­ren­cja w or­ga­nizm, ale wiem, że to ba­da­nie może mi ura­to­wać życie.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲjɔpsʲja, AS: bʹi ̯opsʹi ̯a

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. oligobiopsja ż.

 przym. biopsyjny

Wiktionary


biopsychoduchowy

od­no­szą­cy się do życia fi­zycz­ne­go, psy­chicz­ne­go i ducha (umy­słu, myśli, uczuć)


SJP.pl


biopsycholog

na­u­ko­wiec łą­czą­cy w ba­da­niach ele­men­ty bio­lo­gii z ele­men­ta­mi psy­cho­lo­gii or­ga­niz­mów ży­wych


SJP.pl


biopsychologia

dział psy­cho­lo­gii łą­czą­cy ele­men­ty bio­lo­gii (ba­da­nie czyn­no­ści bio­lo­gicz­nych) z ele­men­ta­mi psy­cho­lo­gii (ba­da­nie za­cho­wa­nia) or­ga­niz­mów ży­wych


SJP.pl


biopsyjny

→ biop­sja


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) med. do­ty­czą­cy biop­sji, zwią­za­ny z biop­sją

Wiktionary

Patrz:

biopsja

Powiązane:

 rzecz. biopsja ż.

Wiktionary


bioptat

frag­ment tkan­ki uży­tej do badań hi­sto­pa­to­lo­gicz­nych


SJP.pl


biorafineria

za­kład prze­my­sło­wy, który przet­wa­rza bio­ma­sę na uży­tecz­ne pro­duk­ty


SJP.pl


biorca

osoba, któ­rej prze­szcze­pia się jakiś na­rząd lub prze­ta­cza krew


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) med. przyj­mu­ją­cy prze­szczep lub prze­ta­cza­ną krew

 (1.2) otrzy­mu­ją­cy coś

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. branie n.

 czas. brać ndk.

Wiktionary


biorczyni

ko­bie­ta, któ­rej prze­ta­cza się krew lub prze­szcze­pia na­rząd


SJP.pl


bioreaktor

Bio­re­ak­tor, fer­men­ta­tor, fer­men­tor – urzą­dze­nie umoż­li­wia­ją­ce pro­wa­dze­nie pro­ce­sów mi­kro­bio­lo­gicz­nych, en­zy­ma­tycz­nych, jak rów­nież ho­dow­le ko­mó­rek or­ga­niz­mów wie­lo­ko­mór­ko­wych, skon­stru­o­wa­ne w spo­sób umoż­li­wia­ją­cy, po­przez po­miar i re­gu­la­cję pa­ra­me­trów, kon­tro­lę pro­ce­su pro­duk­cyj­ne­go i jego op­ty­mal­ny prze­bieg, w wa­run­kach mak­sy­mal­ne­go ogra­ni­cze­nia lub cał­ko­wi­te­go wy­e­li­mi­no­wa­nia moż­li­wo­ści za­ka­żeń.

Wikipedia


bioremediacja

oczy­szcza­nie śro­do­wi­ska (gleby, wody) przy uży­ciu mi­kro­or­ga­niz­mów, grzy­bów lub ro­ślin


SJP.pl

Bio­re­me­dia­cja – tech­no­lo­gia usu­wa­nia za­nie­czy­szczeń (głów­nie sub­stan­cji ro­po­po­chod­nych) z gleby i wód po­dziem­nych za po­mo­cą ży­wych mi­kro­or­ga­niz­mów w celu ka­ta­li­zo­wa­nia, de­struk­cji lub trans­for­ma­cji róż­ne­go ro­dza­ju za­nie­czy­szczeń w formy mniej szkod­li­we. W bio­re­me­dia­cji wy­ko­rzy­sty­wa­ne są na­tu­ral­ne zdol­no­ści mi­kro­or­ga­niz­mów do roz­kła­du wę­glo­wo­do­rów ropy naf­to­wej.

Wikipedia


biorepozytorium

re­po­zy­to­rium ma­te­ria­łów bio­lo­gicz­nych


SJP.pl


bioretencja

1. me­to­da za­go­spo­da­ro­wa­nia wód opa­do­wych z za­sto­so­wa­niem ro­ślin­no­ści, umoż­li­wia­ją­ca za­ra­zem usu­nię­cie za­nie­czy­szczeń wody;
2. zdol­ność do za­trzy­ma­nia i wy­ko­rzy­sta­nia ma­gne­zu przez or­ga­nizm; re­ten­cja ma­gne­zu


SJP.pl

Bio­re­ten­cja – me­to­da za­go­spo­da­ro­wa­nia wód opa­do­wych z za­sto­so­wa­niem ro­ślin­no­ści, poz­wa­la­ją­ca także na usu­wa­nie przez or­ga­niz­my żywe lub ma­te­riał ro­ślin­ny za­nie­czy­szczeń wody. Wody opa­do­we z te­re­nów nie­prze­pu­szczal­nych są kie­ro­wa­ne do ob­sza­rów sta­no­wią­cych sy­stem bio­re­ten­cyj­ny.

Wikipedia


bioretencyjny

→ bio­re­ten­cja


SJP.pl

Patrz:

bioretencja

biorezonans

nie­kon­wen­cjo­nal­na me­to­da le­cze­nia, wy­ko­rzy­stu­ją­ca od­dzia­ły­wa­nie pól elek­tro­ma­gne­tycz­nych; te­ra­pia bio­re­zo­nan­so­wa


SJP.pl

Nie mylić z: Dia­gno­sty­ką obra­zo­wą me­to­dą re­zo­nan­su ma­gne­tycz­ne­go.

Ten ar­ty­kuł opi­su­je te­o­rie, me­to­dy lub czyn­no­ści niez­god­ne ze współ­czes­ną wie­dzą me­dycz­ną.

Bio­re­zo­nans, ina­czej dia­gno­sty­ka lub te­ra­pia me­to­dą bio­re­zo­nan­su ( bio­re­so­nan­ce the­ra­py, BRT) – pse­u­do­na­u­ko­wa, niez­god­na z me­dy­cy­ną opar­tą na fak­tach, nie­kon­wen­cjo­nal­na me­to­da ma­ją­ca słu­żyć wy­kry­wa­niu i le­cze­niu róż­nych pro­ble­mów zdro­wot­nych, któ­rej war­tość dia­gno­stycz­na jest nie­pot­wier­dzo­na, a sku­tecz­ność jest nie więk­sza niż pla­ce­bo.

Wikipedia


biorezonansowy

te­ra­pia bio­re­zo­nan­so­wa - nie­kon­wen­cjo­nal­na me­to­da le­cze­nia, wy­ko­rzy­stu­ją­ca od­dzia­ły­wa­nie pól elek­tro­ma­gne­tycz­nych; bio­re­zo­nans


SJP.pl


biorolnictwo

rol­nict­wo przy­jaz­ne śro­do­wi­sku, nie­sto­su­ją­ce środ­ków che­micz­nych; rol­nict­wo eko­lo­gicz­ne, eko­rol­nict­wo


SJP.pl


biorolnik

rol­nik uwz­ględ­nia­ją­cy za­sa­dy eko­lo­gii, nie­wy­rzą­dza­ją­cy szko­dy śro­do­wi­sku na­tu­ral­ne­mu; eko­rol­nik


SJP.pl


biortogonalny

układ bior­to­go­nal­ny - ma­te­ma­tycz­ne po­ję­cie z za­kre­su al­ge­bry li­nio­wej i ana­li­zy funk­cjo­nal­nej


SJP.pl


biorytmiczny

→ bio­rytm


SJP.pl

Patrz:

biorytm

biorytmika

1. nauka o cy­klicz­nym prze­bie­gu pro­ce­sów ży­cio­wych w ludz­kim or­ga­niz­mie;
2. ze­spół zja­wisk ryt­micz­nych w bio­sy­ste­mach


SJP.pl


biorytmolog

spe­cja­li­sta w za­kre­sie bio­ryt­mo­lo­gii


SJP.pl


biorównoważność

→ bio­rów­no­waż­ny


SJP.pl

Bio­rów­no­waż­ność – brak zna­czą­cej róż­ni­cy w do­stęp­no­ści bio­lo­gicz­nej czyn­nych skład­ni­ków leku, w miej­scu ich dzia­ła­nia, po po­da­niu leków w tej samej dawce i po­sta­ci. Ba­da­nia bio­rów­no­waż­no­ści prze­pro­wa­dza się w celu po­rów­na­nia leku ge­ne­rycz­ne­go i ory­gi­nal­ne­go.

Wikipedia

Patrz:

biorównoważny

biorównoważny

rów­no­waż­ny bio­lo­gicz­nie


SJP.pl


bioróżnorodność

roz­ma­i­tość form życia


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ekol. zróż­ni­co­wa­nie życia na wszel­kich po­zio­mach jego or­ga­ni­za­cji w przy­ro­dzie;

 (1.2) od­przym. cecha tego, co jest bio­róż­no­rod­ne

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Bio­róż­no­rod­ność ma pod­sta­wo­we zna­cze­nie dla ewo­lu­cji.

 (1.1) Nie­wie­le osób zdaje sobie za­pew­ne spra­wę, że ko­sze­nie traw­ni­ka i usu­wa­nie chwa­stów szko­dzi bio­róż­no­rod­no­ści.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲjɔruʒnɔˈrɔdnɔɕt͡ɕ, AS: bʹi ̯oružnorodność

Wiktionary


bioróżnorodny

do­ty­czą­cy róż­no­rod­no­ści form życia


SJP.pl


bios

mie­sza­ni­na sub­stan­cji bio­lo­gicz­nych po­wo­du­ją­ca wzrost droż­dży


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) odżyw­ka po­wo­du­ją­ca wzrost droż­dży

Wiktionary

BIOS (akro­nim Basic Input/Out­put Sy­stem – pod­sta­wo­wy sy­stem wej­ścia-wyj­ścia) – za­pi­sa­ny w pa­mię­ci sta­łej ze­staw pod­sta­wo­wych pro­ce­dur poś­red­ni­czą­cych po­mię­dzy sy­ste­mem ope­ra­cyj­nym a sprzę­tem. Jest wy­po­sa­żo­ny w pa­mięć kon­fi­gu­ra­cji, w któ­rej znaj­du­ją się in­for­ma­cje do­ty­czą­ce daty, czasu oraz da­nych na temat wszyst­kich urzą­dzeń za­in­sta­lo­wa­nych w kom­pu­te­rze.

Wikipedia

Wymowa:

IPA: bʲjɔs, AS: bʹi ̯os

Wiktionary


biosfera

świat or­ga­niz­mów ży­wych na Ziemi


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ekol. ze­spół wszyst­kich ist­nie­ją­cych na Ziemi eko­sy­ste­mów, naj­więk­szy i naj­bliż­szy sa­mo­wy­star­czal­no­ści układ bio­lo­gicz­ny za­miesz­ki­wa­ny przez or­ga­niz­my żywe

Wiktionary

Bios­fe­ra (zob. bio, ge­os­fe­ra) – stre­fa kuli ziem­skiej za­miesz­ka­na przez or­ga­niz­my, w któ­rej od­by­wa­ją się pro­ce­sy eko­lo­gicz­ne.

Ob­sza­ry na któ­rych nie wy­stę­pu­je życie na­zy­wa się stre­fą abio­tycz­ną.

Bios­fe­ra jest czę­ścią po­wło­ki ziem­skiej, która obej­mu­je sko­ru­pę ziem­ską, a rów­nież po­wie­trze, ląd i wodę.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Z ini­cja­ty­wy UNESCO w 1970 r. ut­wo­rzo­no świa­to­wą sieć re­zer­wa­tów bios­fe­ry, obej­mu­ją­cą naj­bar­dziej war­to­ścio­we z punk­tu wi­dze­nia ba­daw­cze­go i edu­ka­cyj­ne­go ob­sza­ry. Na­le­ży do nich w Pol­sce 7 par­ków na­ro­do­wych (Ba­bio­gór­ski, Bia­ło­wie­ski, Bie­szczadz­ki, Kar­ko­no­ski, Kam­pi­no­ski, Sło­wiń­ski iTatrzański), re­zer­wat "Je­zio­ro Łu­knaj­no" i ob­szar Po­le­sia Za­chod­nie­go.

 (1.1) W 2000 roku KPN zo­stał wpi­sa­ny na świa­to­wą listę re­zer­wa­tów bios­fe­ry UNESCO.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲjɔˈsfɛra, AS: bʹi ̯osfera

Wiktionary

Powiązane:

 przym. biosferyczny

 rzecz. sfera ż.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) ekosfera

Wiktionary


biosferyczny

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) biol. zwią­za­ny z bios­fe­rą, do­ty­czą­cy bios­fe­ry

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biosfera ż.

Wiktionary


bioskop

daw­niej: pro­jek­tor fil­mo­wy lub kino (nieme)


SJP.pl


biosocjolog

so­cjo­log ba­da­ją­cy zna­cze­nie czyn­ni­ków bio­lo­gicz­nych w życiu spo­łecz­nym jed­nost­ki i grupy


SJP.pl


biostabilizator

urzą­dze­nie do bio­che­micz­nej prze­rób­ki od­pad­ków na kom­post; kom­po­stow­nik


SJP.pl


biostar

Bio­star (pełna nazwa: Bio­star Mi­cro­tech In­ter­na­tio­nal Corp) – pro­du­cent sprzę­tu kom­pu­te­ro­we­go z sie­dzi­bą na Taj­wa­nie. Spe­cja­li­zu­je się w pro­jek­to­wa­niu i pro­du­ko­wa­niu po­dze­spo­łów ta­kich jak płyty głów­ne, karty gra­ficz­ne, a także kom­pu­te­rów typu ba­re­bo­ne i kom­pu­te­rów prze­my­sło­wych.

Wikipedia


biostatyka

prze­sta­rza­le:
1. nauka o prze­cięt­nej dłu­go­ści życia or­ga­niz­mu;
2. nauka o za­leż­no­ści bu­do­wy or­ga­niz­mu od jego funk­cji


SJP.pl


biostatystyczka

spe­cja­list­ka ba­da­ją­ca pra­wi­dło­wo­ści kie­ru­ją­ce zmien­no­ścią cech po­pu­la­cji or­ga­niz­mów ży­wych, po­słu­gu­ją­ca się me­to­da­mi sta­ty­sty­ki ma­te­ma­tycz­nej


SJP.pl


biostatystyczny

→ bio­sta­ty­sty­ka


SJP.pl

Patrz:

biostatystyka

biostatystyk

nauka ba­da­ją­ca pra­wi­dło­wo­ści kie­ru­ją­ce zmien­no­ścią cech po­pu­la­cji or­ga­niz­mów ży­wych, po­słu­gu­ją­ca się me­to­da­mi sta­ty­sty­ki ma­te­ma­tycz­nej; bio­me­tria


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) spe­cja­li­sta w za­kre­sie bio­sta­ty­sty­ki

Wiktionary


biostatystyka

nauka ba­da­ją­ca pra­wi­dło­wo­ści kie­ru­ją­ce zmien­no­ścią cech po­pu­la­cji or­ga­niz­mów ży­wych, po­słu­gu­ją­ca się me­to­da­mi sta­ty­sty­ki ma­te­ma­tycz­nej; bio­me­tria


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) adap­ta­cja metod sta­ty­stycz­nych na po­trze­by ana­li­zy i in­ter­pre­ta­cji da­nych w ba­da­niach bio­lo­gicz­nych

Wiktionary

Bio­sta­ty­sty­ka (na­zy­wa­na rów­nież bio­me­trią) – nauka z po­gra­ni­cza bio­lo­gii i sta­ty­sty­ki, adap­ta­cja metod sta­ty­stycz­nych na po­trze­by prac ba­daw­czych w dzie­dzi­nie bio­lo­gii, zwią­za­nych prze­de wszyst­kim z me­dy­cy­ną, ge­ne­ty­ką, fiz­jo­lo­gią, an­tro­po­lo­gią, eko­lo­gią i rol­nict­wem.

Wikipedia


biosterować

kie­ro­wać czyn­no­ścia­mi or­ga­niz­mu za po­mo­cą ma­szyn


SJP.pl


biostratygrafia

me­to­da okre­śla­nia wieku skał na pod­sta­wie ska­mie­nia­łych szcząt­ków ro­ślin i zwie­rząt, znaj­du­ją­cych się w tych ska­łach


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) geol. dzie­dzi­na stra­ty­gra­fii opar­ta na ba­da­niu ska­mie­nia­ło­ści;

Wiktionary

Bio­stra­ty­gra­fia – dzie­dzi­na stra­ty­gra­fii opar­ta na ba­da­niu ska­mie­nia­ło­ści. Celem kla­sy­fi­ka­cji bio­stra­ty­gra­ficz­nej (roz­po­zio­mo­wa­nia bio­stra­ty­gra­ficz­ne­go) jest wy­dzie­le­nie w ska­łach jed­no­stek na pod­sta­wie ana­li­zy roz­prze­strze­nie­nia stra­ty­gra­ficz­ne­go (pio­no­we­go) ko­pal­nych tak­so­nów (ska­mie­nia­ło­ści prze­wod­nich).

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ˌbʲjɔstratɨˈɡrafʲja, AS: bʹi ̯ostratygrafʹi ̯a

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. stratygrafia ż.

 przym. biostratygraficzny, stratygraficzny

Wiktionary


biostymina

nazwa hand­lo­wa leku ro­ślin­ne­go wspo­ma­ga­ją­ce­go od­por­ność, za­wie­ra­ją­ce­go płyn­ny wy­ciąg ze świe­żych liści alo­e­su drze­wia­ste­go


SJP.pl


biostymulacja

po­bu­dza­nie na­tu­ral­nych zdol­no­ści re­ge­ne­ra­cyj­nych or­ga­niz­mu


SJP.pl


biostymulacyjny

→ bio­sty­mu­la­cja


SJP.pl

Patrz:

biostymulacja

biostymulator

1. urzą­dze­nie wyt­wa­rza­ją­ce ener­gię elek­tro­ma­gne­tycz­ną, sto­so­wa­ne przy le­cze­niu niek­tó­rych cho­rób;
2. na­tu­ral­ny pre­pa­rat ko­rzyst­nie wpły­wa­ją­cy na stan i roz­wój or­ga­niz­mów ży­wych


SJP.pl


biostymulować

po­bu­dzać na­tu­ral­ne zdol­no­ści re­ge­ne­ra­cyj­ne or­ga­niz­mu


SJP.pl


biosurfaktant

sur­fak­tant po­cho­dze­nia mi­kro­bio­lo­gicz­ne­go


SJP.pl


biosyntetyczny

→ bio­syn­te­za


SJP.pl

Patrz:

biosynteza

biosynteza

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) biol. two­rze­nie związ­ków or­ga­nicz­nych przez or­ga­nizm żywy

Wiktionary

Bio­syn­te­za, syn­te­za bio­lo­gicz­na – pro­ces bio­lo­gicz­ny skła­da­ją­cy się na ana­bo­lizm. Za­cho­dzi w or­ga­niz­mach ży­wych, w wy­ni­ku czego pow­sta­ją związ­ki or­ga­nicz­ne, m.in. biał­ka, tłu­szcze i wę­glo­wo­da­ny. Bio­syn­te­za za­cho­dzi w każ­dej żywej ko­mór­ce, choć na­jin­ten­syw­niej (zwła­szcza bio­syn­te­za biał­ka) w ko­mór­kach roz­wi­ja­ją­cych się, które mogą zu­ży­wać do tego nawet 90% ener­gii do­stęp­nej dla or­ga­niz­mu.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Bak­te­rio­bój­czy me­cha­nizm dzia­ła­nia pe­ni­cy­li­ny po­le­ga na ha­mo­wa­niu bio­syn­te­zy ścia­ny ko­mór­ko­wej mło­dych, nam­na­ża­ją­cych się ko­mó­rek bak­te­rii.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. synteza ż.

 przym. biosyntetyczny, syntetyczny

Wiktionary


biot

jed­nost­ka na­tę­że­nia prądu elek­trycz­ne­go w ukła­dzie miar CGS, równa 10 am­pe­rom


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) me­trol. elektr. po­za­u­kła­do­wa jed­nost­ka na­tę­że­nia prądu elek­trycz­ne­go równa 10 am­pe­rom;

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • biot – jed­nost­ka na­tę­że­nia prądu elek­trycz­ne­go
  • Jean-Bap­ti­ste Biot – fran­cu­ski fizyk
  • Biot (Alpy Nad­mor­skie) – fran­cu­ska gmina w re­gio­nie Pro­wan­sja-Alpy-La­zu­ro­we Wy­brze­że
  • Le Biot – fran­cu­ska gmina w re­gio­nie Rodan-Alpy w de­par­ta­men­cie Haute-Sa­vo­ie

Wikipedia

Synonimy:

 (1.1) skr. Bi

Wiktionary


biota

biota wschod­nia - drze­wo lub krzew z ro­dzi­ny cy­pry­so­wa­tych; tuja wschod­nia; ży­wot­nik wschod­ni


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • biota w eko­lo­gii – wszyst­kie or­ga­niz­my da­ne­go re­gio­nu ge­o­gra­ficz­ne­go w okre­ślo­nym cza­sie
  • biota wschod­nia – ro­śli­na igla­sta z ro­dzi­ny cy­pry­so­wa­tych
  • Biota – gmina w Hisz­pa­nii, w pro­win­cji Sa­ra­gos­sa, w Ara­go­nii.

Wikipedia


biotatuaż

tym­cza­so­wy ta­tu­aż wy­ko­ny­wa­ny za po­mo­cą na­tu­ral­nych, nie­u­czu­la­ją­cych tuszy


SJP.pl


biotechnolog

spe­cja­li­sta w za­kre­sie bio­tech­no­lo­gii


SJP.pl


biotechnologia

dzie­dzi­na nauki z po­gra­ni­cza bio­che­mii, mi­kro­bio­lo­gii, ge­ne­ty­ki i tech­ni­ki zaj­mu­ją­ca się wy­ko­rzy­sty­wa­niem ży­wych or­ga­niz­mów (głów­nie mi­kro­or­ga­niz­mów) w prze­my­śle spo­żyw­czym, far­ma­ce­u­tycz­nym, w oczy­szczal­niach ście­ków itp.


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nauk. dy­scy­pli­na zaj­mu­ją­ca się wy­ko­rzy­sta­niem or­ga­niz­mów ży­wych (drob­no­u­stro­jów) do pro­duk­cji prze­my­sło­wej;

Wiktionary

Bio­tech­no­lo­gia – in­ter­dy­scy­pli­nar­na dzie­dzi­na nauki, wy­ko­rzy­stu­ją­ca pro­ce­sy bio­lo­gicz­ne na skalę prze­my­sło­wą.

"Kon­wen­cja o róż­no­rod­no­ści bio­lo­gicz­nej" ONZ po­da­je jedną z naj­szer­szych de­fi­ni­cji:

"Bio­tech­no­lo­gia to uży­wa­nie ukła­dów bio­lo­gicz­nych, or­ga­niz­mów ży­wych lub ich skład­ni­ków w celu wyt­wa­rza­nia lub mo­dy­fi­ko­wa­nia pro­duk­tów lub pro­ce­sów w okre­ślo­nym za­sto­so­wa­niu."

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Tomek jest ek­sper­tem w dzie­dzi­nie bio­tech­no­lo­gii.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲjɔtɛxnɔˈlɔɟja, AS: bʹi ̯oteχnoloǵi ̯a

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biotechnolog m.

 przym. biotechnologiczny

Wiktionary


biotechnologiczny

do­ty­czą­cy bio­tech­no­lo­gii (np. prze­mysł bio­tech­no­lo­gicz­ny, pro­ce­sy bio­tech­no­lo­gicz­ne)


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z bio­tech­no­lo­gią, do­ty­czą­cy bio­tech­no­lo­gii

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biotechnologia ż., biotechnolog mos./ż.

 przysł. biotechnologicznie

Wiktionary


biotechnolożka

→ bio­tech­no­log


SJP.pl

Patrz:

biotechnolog

biotelemetria

ba­da­nie za­cho­wa­nia się i fiz­jo­lo­gii zwie­rząt przy uży­ciu fal ra­dio­wych


SJP.pl


bioterapeuta

uz­dro­wi­ciel le­czą­cy za po­mo­cą bio­te­ra­pii (bio­e­ner­go­te­ra­pii); bio­e­ner­go­te­ra­pe­u­ta; he­a­ler


SJP.pl


bioterapeutka

→ bio­te­ra­pe­u­ta; bio­e­ner­go­te­ra­pe­ut­ka, he­a­ler­ka


SJP.pl


bioterapeutyczny

→ bio­te­ra­pia; bio­enr­go­te­ra­pe­u­tycz­ny


SJP.pl


bioterrorysta

osoba uży­wa­ją­ca czyn­ni­ków bio­lo­gicz­nych (wi­ru­sów, bak­te­rii, tok­syn) wobec ludzi z za­mia­rem za­stra­sze­nia ich i wy­mu­sze­nia na nich ja­kie­goś dzia­ła­nia


SJP.pl


bioterrorystka

→ bio­ter­ro­ry­sta


SJP.pl

Patrz:

bioterrorysta

bioterrorystyczny

→ bio­ter­ro­ryzm


SJP.pl

Patrz:

bioterroryzm

bioterroryzm

uży­cie czyn­ni­ków bio­lo­gicz­nych (wi­ru­sów, bak­te­rii, tok­syn) wobec ludzi z za­mia­rem za­stra­sze­nia ich i wy­mu­sze­nia na nich ja­kie­goś dzia­ła­nia


SJP.pl

Bio­ter­ro­ryzm – ro­dzaj ter­ro­ryz­mu de­fi­nio­wa­ny jako bez­praw­ne, nie­le­gal­ne uży­cie czyn­ni­ków bio­lo­gicz­nych wobec ludzi z za­mia­rem wy­mu­sze­nia ja­kie­goś dzia­ła­nia lub za­stra­sze­nia rządu, lud­no­ści cy­wil­nej, lub ja­kiej­kol­wiek jej czę­ści, dla osią­gnię­cia celów oso­bi­stych, po­li­tycz­nych, spo­łecz­nych lub re­li­gij­nych.

Wikipedia


bioton

Bio­ton S.A. – pol­skie przed­się­bior­stwo bio­tech­no­lo­gicz­ne zaj­mu­ją­ce się pro­duk­cją leków. Za­ło­żo­ne zo­sta­ło 24 sierp­nia 1989 r.

Od 2 sierp­nia 2004 spół­ka ak­cyj­na, od 16 marca 2005 r. no­to­wa­na na Gieł­dzie Pa­pie­rów War­to­ścio­wych w War­sza­wie. Wcho­dzi­ła w skład in­dek­su WIG20, gru­pu­ją­ce­go akcje 20 naj­więk­szych spó­łek no­to­wa­nych na GPW. W la­tach 2010–2013 w skła­dzie do in­dek­su mWIG40.

Wikipedia


biotop

na­tu­ral­ne śro­do­wi­sko życia or­ga­niz­mów ro­ślin­nych i zwie­rzę­cych; eko­top


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) biol. ekol. ob­szar o okre­ślo­nych wa­run­kach eko­lo­gicz­nych, bę­dą­cy sied­li­skiem dla bio­ce­no­zy lub osob­ni­ka;

Wiktionary

Bio­top (gr. βίος "bíos" „życie”, τόπος "tópos" „miej­sce, re­gion”) – śro­do­wi­sko życia bio­ce­no­zy, śro­do­wi­sko­wa część eko­sy­ste­mu. Pier­wot­nie bio­to­pem okre­śla­no tylko abio­tycz­ne ele­men­ty sied­li­ska. Obec­nie czę­sto ro­zu­mia­ny jest jako sied­li­sko nie­o­ży­wio­ne zmie­nio­ne przez bio­ce­no­zę. Bio­top razem z bio­ce­no­zą two­rzy eko­sy­stem.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) W swoim na­tu­ral­nym bio­to­pie ro­śnie w za­cie­nio­nych miej­scach.

Wiktionary

Powiązane:

 przym. biotopowy

Wiktionary


biotopowy

→ bio­top


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) od­no­szą­cy się do bio­to­pu, ma­ją­cy zwią­zek z bio­to­pem

Wiktionary

Patrz:

biotop

Przykłady

 (1.1) Jego firma bu­du­je ak­wa­ria bio­to­po­we dla pry­wat­nych klien­tów.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biotop mrz.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) środowiskowy

Wiktionary


biotransformacja

Bio­trans­for­ma­cja – re­ak­cja che­micz­na ka­ta­li­zo­wa­na przez en­zy­my, w wy­ni­ku któ­rej na­stę­pu­je przeksz­tał­ce­nie okre­ślo­ne­go związ­ku che­micz­ne­go.

Bio­trans­for­ma­cje u mi­kro­or­ga­niz­mów można po­rów­nać do bio­ka­ta­li­za­to­rów, które prze­pro­wa­dza­ją prze­mia­ny pro­wa­dzą­ce do otrzy­ma­nia po­żą­da­ne­go pro­duk­tu.

Wikipedia


biotrof

or­ga­nizm ży­wią­cy się tkan­ka­mi in­nych or­ga­niz­mów, np. sa­pro­fit; bio­fag


SJP.pl


biotron

izo­lo­wa­ne po­mie­szcze­nie przez­na­czo­ne do le­cze­nia cho­rób serca i na­czyń


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) med. izo­lo­wa­ne po­mie­szcze­nie, gdzie pa­nu­je stałe ci­śnie­nie, tem­pe­ra­tu­ra i wil­goć, które jest wy­ko­rzy­sty­wa­ne w le­cze­niu cho­rób serca i na­czyń

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲjɔtrɔ̃n, AS: bʹi ̯otrõn

Wiktionary


biotroniczny

zwią­za­ny ze sto­so­wa­niem nie­kon­wen­cjo­nal­nych metod le­cze­nia w celu przy­wró­ce­nia rów­no­wa­gi ener­ge­tycz­nej w or­ga­niz­mie cho­re­go


SJP.pl


biotronik

osoba sto­su­ją­ca nie­kon­wen­cjo­nal­ne me­to­dy le­cze­nia w celu przy­wró­ce­nia rów­no­wa­gi ener­ge­tycz­nej w or­ga­niz­mie cho­re­go


SJP.pl


biotronika

osoba sto­su­ją­ca nie­kon­wen­cjo­nal­ne me­to­dy le­cze­nia w celu przy­wró­ce­nia rów­no­wa­gi ener­ge­tycz­nej w or­ga­niz­mie cho­re­go


SJP.pl


biotusz

ma­te­riał do bio­dru­ku 3D za­wie­ra­ją­cy żywe ko­mór­ki


SJP.pl

Bio­tu­sze to ma­te­ria­ły sto­so­wa­ne do bio­dru­ku 3D. Naj­czę­ściej bio­tusz skła­da się z ży­wych ko­mó­rek oraz no­śni­ka za­pew­nia­ją­ce­go im śro­do­wi­sko i ochro­nę w trak­cie pro­ce­su dru­ko­wa­nia. Ak­tu­al­nie naj­bar­dziej po­pu­lar­ny­mi bio­tu­sza­mi są al­gi­nia­ny, me­ta­kry­la­ny że­la­ty­ny oraz la­mi­ni­ny. In­ny­mi po­pu­lar­ny­mi skład­ni­ka­mi bio­tu­szy są: na­no­fi­bry­lo­wa­na ce­lu­lo­za, ko­la­gen, chi­to­zan, guma ksan­ta­no­wa, fi­bry­no­gen.

Wikipedia


biotyczny

zwią­za­ny z ży­wy­mi or­ga­niz­ma­mi da­ne­go śro­do­wi­ska


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) (o re­la­cjach eko­lo­gicz­nych) zwią­za­ny z or­ga­niz­ma­mi ży­wy­mi, także bę­dą­cy wy­ni­kiem ich dzia­ła­nia

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Po­ja­wi­li się na­to­miast na­tu­ral­ni wro­go­wie za­gro­żeń bio­tycz­nych, tacy jak licz­ne ga­tun­ki pta­ków czy grzy­by kon­ku­ren­cyj­ne w sto­sun­ku do pa­to­ge­nów.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲjɔˈtɨt͡ʃnɨ, AS: bʹi ̯otyčny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biotyk m.

Wiktionary


biotyk

po­tocz­nie: skład­nik po­kar­mo­wy albo pre­pa­rat mo­gą­cy przy­no­sić ko­rzy­ści dla kon­su­men­ta (pre­bio­tyk, pro­bio­tyk, syn­bio­tyk lub post­bio­tyk)


SJP.pl


biotyna

wi­ta­mi­na H, he­te­ro­cy­klicz­ny zwią­zek wy­stę­pu­ją­cy w tkan­kach ro­ślin­nych i zwie­rzę­cych, syn­te­ty­zo­wa­ny przez florę bak­te­ryj­ną prze­wo­du po­kar­mo­we­go


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) bio­chem. wi­ta­mi­na B7, or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny roz­pu­szczal­ny w wo­dzie, od­po­wie­dzial­ny za me­ta­bo­lizm tłu­szczów i wę­glo­wo­do­rów;

Wiktionary

Bio­ty­na ( "bios" – życie), wi­ta­mi­na H, wi­ta­mi­na B7 – he­te­ro­cy­klicz­ny or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny z grupy wi­ta­min B. Za­wie­ra układ skon­den­so­wa­nych pier­ście­ni – imi­da­zo­li­dy­no­we­go oraz tio­la­no­we­go z łań­cu­chem al­ki­lo­wym za­koń­czo­nym grupą kar­bok­sy­lo­wą. Wy­stę­pu­je w or­ga­niz­mach zwie­rzę­cych (głów­nie w wą­tro­bie i żółt­ku), ro­ślin­nych, a także w droż­dżach.

Wikipedia

Wymowa:

IPA: bʲjɔˈtɨ̃na, AS: bʹi ̯otỹna

Wiktionary


biotyp

ze­spół osob­ni­ków o tych sa­mych wła­ści­wo­ściach dzie­dzicz­nych, czyli o takim samym ge­no­ty­pie


SJP.pl

Bio­typ – (ekol.) grupa or­ga­niz­mów lub wi­ru­sów da­ne­go ga­tun­ku o takim samym ge­no­mie, która wy­róż­nia się wśród in­nych osob­ni­ków tego ga­tun­ku szcze­gól­ny­mi ce­cha­mi, np. za­cho­wa­niem, do­bo­rem po­kar­mu, zwy­cza­ja­mi roz­rod­czy­mi itp.

Przy­kła­dem może być flora bak­te­ryj­na, za­sied­la­ją­ca or­ga­niz­my ludz­kie. Każdy czło­wiek ma wiele bio­ty­pów bak­te­ryj­nych wła­ści­wych wy­łącz­nie dla niego, wyksz­tał­co­nych w ciągu jego życia.

Wikipedia


biotyt

mi­ne­rał, gli­no­krze­mian po­ta­su; czar­na mika


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) miner. mi­ne­rał ska­łot­wór­czy z grupy mik ciem­nych o bar­wie bru­nat­nej do czar­nej i cha­rak­te­ry­stycz­nie łu­pli­wej bu­do­wie; uwod­nio­ny gli­no­krze­mian po­ta­su, ma­gne­zu i że­la­za;

Wiktionary

Bio­tyt – mi­ne­rał z gro­ma­dy krze­mia­nów, na­le­żą­cy do grupy mik (ły­szczy­ków). Jego nazwa po­cho­dzi od naz­wi­ska fran­cu­skie­go fi­zy­ka Jeana Bap­ti­ste’a Biota.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Ciem­ną barwę zaw­dzię­cza bio­tyt ab­sorp­cji wi­dzial­nych pro­mie­ni świetl­nych przez wiele po­zio­mów elek­tro­no­wych ota­cza­ją­cych że­la­zo, […].

Wiktionary


biotytowy

→ bio­tyt


SJP.pl

Patrz:

biotyt

biotytyzacja

w ge­o­lo­gii: pro­ces prze­o­bra­ża­nia gra­na­tów, pi­rok­se­nów oraz am­fi­bo­li w bio­tyt


SJP.pl


biovital

pre­pa­rat wi­ta­mi­no­wy sto­so­wa­ny m.in. w przy­pad­ku osła­bie­nia mię­śnia ser­co­we­go, nie­do­bo­ru wi­ta­min i że­la­za oraz zmniej­sze­niu od­por­no­ści or­ga­niz­mu


SJP.pl


biowskaźnik

w eko­lo­gii: or­ga­nizm żywy wy­stę­pu­ją­cy w ści­śle okre­ślo­nych wa­run­kach śro­do­wi­ska, słu­żą­cy jako wskaź­nik, np. za­nie­czy­szcze­nia po­wie­trza, wody lub sub­stan­cji za­war­tych w gle­bie; bio­in­dy­ka­tor, or­ga­nizm wskaź­ni­ko­wy


SJP.pl


biowęgiel

ma­te­riał po­dob­ny do węgla drzew­ne­go, pow­sta­ją­cy z od­pa­dów w pro­ce­sie py­ro­li­zy, uży­wa­ny m.in. jako pa­li­wo i śro­dek użyź­nia­ją­cy glebę; kar­bo­ni­zat


SJP.pl

Bio­wę­giel, kar­bo­ni­zat, bio­kar­bon, agri­kar­bon, to­ry­fi­kat – sub­stan­cja o wła­ści­wo­ściach zbli­żo­nych do węgla drzew­ne­go uzy­ski­wa­na w pro­ce­sie pi­ro­li­zy z ro­ślin ener­ge­tycz­nych, od­pa­dów le­śnych, bio­ma­sy rol­ni­czej, od­pa­dów z przet­wór­stwa rolno-spo­żyw­cze­go, osa­dów ście­ko­wych, od­pa­dów ko­mu­nal­nych.

Wikipedia


biowęglowy

→ bio­wę­giel


SJP.pl

Patrz:

biowęgiel

bioza

wę­glo­wo­dan zbu­do­wa­ny z dwóch czą­ste­czek cu­krów pro­stych po­łą­czo­nych wią­za­niem gli­ko­zy­do­wym; dwu­sa­cha­ryd, bi­sa­cha­ryd, di­sa­cha­ryd, dwu­cu­kier


SJP.pl


biozabieg

za­bieg po­le­ga­ją­cy na od­dzia­ły­wa­niu ener­gią bio­lo­gicz­ną te­ra­pe­u­ty na ciało cho­re­go


SJP.pl


biozgodność

cecha leku lub im­plan­tu pra­wi­dło­wo dzia­ła­ją­ce­go w or­ga­niz­mie


SJP.pl

Bioz­god­ność, bio­kom­pa­ty­bil­ność – cecha sub­stan­cji lub bio­ma­te­ria­łu, wa­run­ku­ją­ca iż w or­ga­niz­mie, do któ­re­go zo­stał wpro­wa­dzo­ny (np. na za­sa­dzie wszcze­pie­nia im­plan­tu) nie wy­wo­łu­je on dzia­łań nie­po­żą­da­nych. Po­nie­waż jed­nak od­po­wie­dzi im­mu­no­lo­gicz­ne oraz różne funk­cje na­praw­cze or­ga­niz­mu są bar­dzo zło­żo­ny­mi pro­ce­sa­mi, opi­sy­wa­nie bioz­god­no­ści da­ne­go ma­te­ria­łu w re­la­cji do po­je­dyn­cze­go typu ko­mór­ki lub tkan­ki jest uz­na­wa­ne za nie­po­praw­ne.

Wikipedia


biołtyk

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Tu­li­gło­wy. biał­ko jajka

Wiktionary


bip

wyraz na­śla­du­ją­cy ni­skie, krót­kie dźwię­ki, np. od­głos sa­mo­cho­do­we­go klak­so­nu; pip


SJP.pl

skró­to­wiec w funk­cji rze­czow­ni­ka ro­dza­ju mę­sko­rze­czo­we­go

 (1.1) = adm. Biu­le­tyn In­for­ma­cji Pu­blicz­nej;

 (1.2) = hist. Biuro In­for­ma­cji i Pro­pa­gan­dy;

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Biu­le­tyn In­for­ma­cji Pu­blicz­nej – sy­stem stron in­ter­ne­to­wych
  • Biuro In­for­ma­cji i Pro­pa­gan­dy – kon­spi­ra­cyj­na in­sty­tu­cja ut­wo­rzo­na w 1940
  • Bin­ding im­mu­no­glo­bin pro­te­in – biał­ko cha­pe­ro­no­we z ro­dzi­ny Hsp 70

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) In­for­ma­cje i do­ku­men­ty do­ty­czą­ce na­bo­ru wnio­sków zo­sta­ły opu­bli­ko­wa­ne na stro­nie in­ter­ne­to­wej mi­ni­ster­stwa, w BIP mi­ni­ster­stwa oraz na stro­nie De­par­ta­men­tu Eko­no­mii Spo­łecz­nej.

Wiktionary


bipartycja

po­dział na dwie roz­se­pa­ro­wa­ne czę­ści


SJP.pl


biper

ro­dzaj urzą­dze­nia elek­tro­nicz­ne­go do prze­ka­zy­wa­nia wia­do­mo­ści; be­e­per; pager


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zob. be­e­per.

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Spod ka­na­py usły­sze­li­śmy sy­gnał bi­pe­ra.

Wiktionary


bipinnaria

plank­to­nicz­na larwa wy­stę­pu­ją­ca w cyklu roz­wo­jo­wym rozg­wiazd, dwu­bocz­nie sy­me­trycz­na, za­o­pa­trzo­na w dwa pasma rzę­sek bie­gną­ce wzdłuż ciała, od ot­wo­ru gę­bo­we­go do od­by­to­we­go


SJP.pl


bipirydyl

za­sa­da or­ga­nicz­na, ciało stałe; sto­so­wa­na w ana­li­zie che­micz­nej jako od­czyn­nik do wy­kry­wa­nia i oz­na­cza­nia niek­tó­rych me­ta­li


SJP.pl


biplan

sa­mo­lot po­sia­da­ją­cy dwa płaty nośne; dwu­pła­to­wiec, dwu­płat


SJP.pl


bipod

rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) jeden z ro­dza­jów blo­ków be­to­no­wych słu­żą­cych do bu­do­wy fa­lo­chro­nów na­rzu­to­wych i w ochro­nie brze­gu mor­skie­go

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲipɔt, AS: bʹipot

Wiktionary


bipolarność

struk­tu­ra dwu­bie­gu­no­wa (cze­goś), po­sia­da­nie przez coś dwóch bie­gu­nów; dwu­bie­gu­no­wość, bi­po­la­ryzm


SJP.pl


bipolarny

ma­ją­cy struk­tu­rę dwu­bie­gu­no­wą


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy dwa prze­ciw­ne bie­gu­ny

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Czą­stecz­ka wody ma bu­do­wę bi­po­lar­ną.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) dwubiegunowy

Wiktionary


bipolaryzacja

wspó­łist­nie­nie dwóch do­mi­nu­ją­cych, prze­ciw­staw­nych sił; dwu­bie­gu­no­wość, np. bi­po­la­ry­za­cja po­li­tycz­na - do­mi­na­cja dwóch prze­ciw­staw­nych par­tii; bi­po­la­ry­za­cja rynku - du­o­pol, po­dział rynku mię­dzy dwa do­mi­nu­ją­ce pod­mio­ty itp.


SJP.pl


bipolaryzm

struk­tu­ra dwu­bie­gu­no­wa (cze­goś), po­sia­da­nie przez coś dwóch bie­gu­nów; dwu­bie­gu­no­wość, bi­po­lar­ność


SJP.pl

Bi­po­la­ryzm – dwu­bie­gu­no­wość ry­wa­li­za­cji po­li­tycz­nej. Oz­na­cza, że o wła­dzę za­bie­ga­ją z re­al­ny­mi szan­sa­mi tylko dwie par­tie, z któ­rych jedna lo­ku­je się po lewej, a druga po pra­wej stro­nie sceny po­li­tycz­nej. Ry­wa­li­za­cja dwu­bie­gu­no­wa wiąże się z wza­jem­ną opo­zy­cyj­no­ścią obu stron we wszyst­kich waż­niej­szych kwe­stiach spo­łecz­nych.

Wikipedia


bipryzmat

ele­ment op­tycz­ny zło­żo­ny z dwóch pryz­ma­tów, uży­wa­ny głów­nie w fo­to­me­trii


SJP.pl


bira

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. hy­dron. rzeka na Da­le­kim Wscho­dzie Rosji, w Ży­dow­skim Ob­wo­dzie Au­to­no­micz­nym, lewy do­pływ Amuru

Wiktionary

Bira – osied­le typu miej­skie­go w Rosji, w Ży­dow­skim Ob­wo­dzie Au­to­no­micz­nym. W 2010 roku li­czy­ło 3167 miesz­kań­ców.

Wikipedia


birbancki

od­no­szą­cy się do bir­ban­ta, wła­ści­wy bir­ban­to­wi; hu­la­szczy


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) przest. zwią­za­ny z bir­ban­to­wa­niem, do­ty­czą­cy bir­ban­to­wa­nia

przy­miot­nik dzier­żaw­czy

 (2.1) przest. na­le­żą­cy do bir­ban­ta lub bir­bant­ki

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. birbant mos., birbanteria ż., birbantka ż., birbantowanie n.

 czas. birbantować ndk.

 przysł. birbancko

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) hulaszczy, próżniaczy

Wiktionary


birbancko

przy­słó­wek

 (1.1) hu­la­szczo, li­ber­tyń­sko

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Ich syn pro­wa­dzi się bir­banc­ko, trwo­niąc pie­nią­dze ro­dzi­ców.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. birbant mos., birbanteria ż., birbantka ż., birbantowanie n.

 czas. birbantować ndk.

 przym. birbancki

Wiktionary


birbant

prze­sta­rza­łe: czło­wiek pro­wa­dzą­cy lek­ko­myśl­ne życie, próż­niak, hu­la­ka


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) przest. męż­czyz­na pro­wa­dzą­cy hu­la­szczy tryb życia

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Oj­ciec całe życie był bir­ban­tem, dbał o ucie­chy, ale włas­ne, zaś ro­dzi­nę trak­to­wał jak piąte koło u wozu.

 (1.1) Po­sia­dał wy­so­ką szar­żę w woj­sku i przy­je­chał niby to na służ­bę, ale zda­wał się tylko za­ba­wiać mi­łost­ka­mi, po­ka­zu­jąc się bir­ban­tem i za­pa­mię­ta­łym gra­czem, czym jed­nał sobie przy­ja­ciół i sławę naj­mil­sze­go kom­pa­nio­na.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲirbãnt, AS: bʹirbãnt

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. birbanteria ż., birbantowanie n.

:: fż. birbantka ż.

 czas. birbantować ndk.

 przym. birbancki

 przysł. birbancko

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) utracjusz, hulaka, lekkoduch, złoty młodzieniec, bibosz

Wiktionary


birbanteria

1. wszyst­ko to, co cha­rak­te­ry­stycz­ne dla bir­ban­ta;
2. hu­la­szcze życie


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) rzad. to, co wła­ści­we bir­ban­to­wi

 (1.2) rzad. życie hu­la­szcze

Wiktionary

Przykłady

 (1.2) Opro­te­sto­wa­ła jego bir­ban­te­rię i za­gro­zi­ła, że od niej już ani gro­sza nie do­sta­nie.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. birbant mos., birbantka ż., birbantowanie n.

 czas. birbantować ndk.

 przym. birbancki

 przysł. birbancko

Wiktionary


birbantka

ko­bie­ta pro­wa­dzą­ca hu­la­szczy tryb życia


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) li­ber­tyń­ski, hu­la­szczy tryb życia

 (1.2) ko­bie­ta pro­wa­dzą­ca życie hu­la­szcze

Wiktionary

Przykłady

 (1.2) Na oto­man­ce pół­le­ża­ła roz­ka­pry­szo­na bir­bant­ka, paląc cy­ga­ro.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. birbant mos., birbantowanie n., birbanteria ż.

 czas. birbantować ndk.

 przym. birbancki

 przysł. birbancko

Wiktionary


birbantowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) przest. spę­dza­nie czasu na hu­lan­kach i roz­pu­ście

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. birbant m., birbantka ż., birbanteria ż.

 czas. birbantować

 przym. birbancki

 przysł. birbancko

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) hulanie

Wiktionary


birbantować

daw­niej: spę­dzać czas na hu­lan­kach i roz­pu­ście; próż­no­wać, hulać


SJP.pl

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) pro­wa­dzić życie hu­la­szcze i roz­pust­ne

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny bir­ban­to­wać się

 (2.1) źle się pro­wa­dzić, hulać

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Mło­dzi ofi­ce­rzy bir­ban­tu­ją z dzie­wu­cha­mi z mia­sta.

 (2.1) Twój syn jest utra­cju­szem, bir­ban­tu­je się, za­miast zna­leźć żonę i za­ło­żyć ro­dzi­nę.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. birbant mos., birbanteria ż., birbantka ż., birbantowanie n.

 przym. birbancki

 przysł. birbancko

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) hulać

Wiktionary


bircza

mia­sto w Pol­sce


SJP.pl

}|-

Bir­cza – mia­sto w Pol­sce, po­ło­żo­ne w wo­je­wództ­wie pod­kar­pac­kim, w po­wie­cie prze­my­skim, sie­dzi­ba miej­sko-wiej­skiej gminy Bir­cza. Leży na Po­gó­rzu Prze­my­skim, nad rzeką Stup­ni­ca (do­pływ Sanu), po­to­kiem Ko­rze­niec­kim i po­to­kiem Ko­rzon­ka.

Pry­wat­ne mia­sto szla­chec­kie lo­ko­wa­ne w 1464 roku, w XVI wieku było po­ło­żo­ne w wo­je­wództ­wie ru­skim.

Wikipedia


birczanin

miesz­ka­niec Bir­czy (mia­sta w Pol­sce)


SJP.pl


birczanka

miesz­kan­ka Bir­czy (mia­sta w Pol­sce)


SJP.pl


birczański

→ Bir­cza


SJP.pl

Patrz:

Bircza

bird

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bird (ang. Bird Towns­hip) – gmina w sta­nie Ar­kan­sas, w hrab­stwie Con­way
  • Bird (ang. Bird Towns­hip) – gmina w sta­nie Ar­kan­sas, w hrab­stwie Jack­son
  • Bird (ang. Bird Towns­hip) – gmina w sta­nie Il­li­no­is, w hrab­stwie Ma­co­u­pin
  • Brad Bird – ame­ry­kań­ski re­ży­ser i sce­na­rzy­sta
  • Char­lie „Bird” Par­ker – muzyk jaz­zo­wy
  • Henry Bird – an­giel­ski sza­chi­sta
  • Larry Bird – ko­szy­karz ame­ry­kań­ski
  • Le­ster Bird – po­li­tyk an­ti­gu­ań­ski
  • Sue Bird – ame­ry­kań­ska ko­szy­kar­ka
  • Bird Is­land – wyspy
  • Bird – film w re­ży­se­rii Clin­ta Ea­stwo­o­da
  • Bird – kon­cer­to­wa kom­pi­la­cja ame­ry­kań­skie­go sak­so­fo­ni­sty Char­lie­go Par­ke­ra

Wikipedia


birdwatcher

[czy­taj: ber­dło­czer] ama­tor oglą­da­nia pta­ków w ich na­tu­ral­nym śro­do­wi­sku; pta­siarz


SJP.pl


birdwatcherka

→ bird­wat­cher [czy­taj: ber­dło­czer­ka]


SJP.pl


birdwatching

[czy­taj: ber­dło­czing] oglą­da­nie pta­ków w ich na­tu­ral­nym śro­do­wi­sku; pta­siar­stwo, tu­ry­sty­ka or­ni­to­lo­gicz­na


SJP.pl


birecki

naz­wi­sko


SJP.pl


birek

naz­wi­sko


SJP.pl


birema

sta­ro­rzym­ski okręt wo­jen­ny


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) sta­roż. mar. zob. diera.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) dwurzędowiec, diera

Wiktionary


biret

gra­nia­sta lub okrą­gła cza­pecz­ka bez dasz­ka, część ofi­cjal­ne­go stro­ju du­chow­nych, przed­sta­wi­cie­li są­dow­nict­wa, se­na­tu uni­wer­sy­tec­kie­go i pro­fe­su­ry


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) okrą­głe na­kry­cie głowy – oz­na­ka bycia dok­to­rem na wyż­szych uczel­niach

 (1.2) rel. kan­cia­ste na­kry­cie głowy du­chow­nych

 (1.3) część ofi­cjal­ne­go stro­ju sę­dziów, pro­ku­ra­to­rów i ad­wo­ka­tów

 (1.4) stpol. mę­skie na­kry­cie głowy

Wiktionary

Nie mylić z: biu­ret.

Biret (z ła­ci­ny "bir­re­tum", cza­pecz­ka) – na­kry­cie głowy znane już w XIII wieku we Fran­cji, a w Pol­sce po­pu­lar­ne od wieku XV. Przy­bie­ra­ło różne formy (beret). Naj­czę­ściej jed­nak nie­wiel­kie, kwa­dra­to­we i ści­śle zwią­za­ne z funk­cja­mi:

Wikipedia

Przykłady

 (1.1-3) Biret jest obec­nie czę­ścią ofi­cjal­ne­go stro­ju człon­ków se­na­tu wyż­szej uczel­ni, du­chow­nych i sę­dziów.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲirɛt, AS: bʹiret

Wiktionary


birginiak

ga­tu­nek wod­ne­go ptaka z ro­dzi­ny kacz­ko­wa­tych; kacz­ka sro­ka­ta, kacz­ka pstro­ka­ta


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Po­ly­stic­ta stel­le­ri|ref=tak., pstro­kacz­ka, kacz­ka sro­ka­ta, ga­tu­nek kacz­ki edre­do­no­wej;

Wiktionary

Bir­gi­niak, kacz­ka sro­ka­ta, kacz­ka pstro­ka­ta ("Po­ly­stic­ta stel­le­ri") – ga­tu­nek śred­niej wiel­ko­ści ptaka wod­ne­go z ro­dzi­ny kacz­ko­wa­tych (Ana­ti­dae). W se­zo­nie lę­go­wym za­miesz­ku­je pół­noc­ną Sy­be­rię i Ala­skę; spo­ra­dycz­nie za­la­tu­je do Pol­ski. Jest na­ra­żo­ny na wy­gi­nię­cie.

Wikipedia

Wymowa:

IPA: bʲirʲˈɟĩɲak, AS: bʹirʹǵĩńak

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) kaczka srokata, pstrokaczka, edredon Stellera

Wiktionary


biriusa

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. hy­dron. rzeka w az­ja­tyc­kiej czę­ści Rosji, po po­łą­cze­niu z Czuną two­rzy Ta­sie­je­wę;

Wiktionary

Bi­riu­sa (ros. Бирюса; Ona, Она; w gór­nym biegu Bol­sza­ja Bi­riu­sa, Большая Бирюса) – rzeka w az­ja­tyc­kiej czę­ści Rosji, na te­re­nie Kraju Kras­no­jar­skie­go i ob­wo­du ir­kuc­kie­go.

Źró­dło rzeki znaj­du­je się w pa­śmie gór­skim Dżu­głym­skij Chrie­biet (część Sa­ja­nu Wschod­nie­go).

Wikipedia


birkenau

(I 1942 - 27 I 1945) hit­le­row­ski obóz kon­cen­tra­cyj­ny w Brze­zin­ce, część kom­plek­su obo­zo­we­go Aus­chwitz


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bir­ke­nau – gmina w kraju związ­ko­wym Hesja, w po­wie­cie Bergstraße
  • Brze­zin­ka (Gli­wi­ce)
  • Brze­zin­ka (po­wiat oś­wię­cim­ski)
  • Nie­wia­dom
  • Aus­chwitz-Bir­ke­nau

Wikipedia


birkut

1. duży ptak dra­pież­ny z ro­dzi­ny ja­strzę­bio­wa­tych, o upie­rze­niu ciem­no­brą­zo­wym, na gło­wie i ogo­nie - bia­łym; ber­kut; bie­lik;
2. daw­niej: strza­ła z or­li­mi pió­ra­mi


SJP.pl

Bir­kut – pol­ski herb szla­chec­ki.

Wikipedia


birma

pań­stwo w Azji; My­an­mar, Mjan­ma


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. polit. zob. Mjan­ma.

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Mjan­ma (Birma) – pań­stwo w Azji
  • Birma Bry­tyj­ska – ko­lo­nia bry­tyj­ska
  • Górna Birma (Mjan­ma Wła­ści­wa) – re­gion ge­o­gra­ficz­ny
  • Dolna Birma (Mjan­ma Zew­nętrz­na) – re­gion ge­o­gra­ficz­ny

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Pol­ska re­pre­zen­ta­cja do­brze grała w meczu z Birmą, ale prze­gra­ła.

 (1.1) Trzę­sie­nie ziemi jest dla Birmy czar­nym ła­bę­dziem, czyli do­pro­wa­dzi do zmia­ny po­li­tycz­nej w kraju, ale nie wia­do­mo, czy wzmoc­ni rzą­dzą­cą juntę woj­sko­wą, czy też ją do­bi­je.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲirma, AS: bʹirma

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Birmańczyk mos., Birmanka ż., birmański mrz.

 przym. birmański

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) Mjanma, Myanmar, Republika Związku Mjanmy, Związek Mjanmy, daw. Burma

Wiktionary


birman

po­tocz­nie: kot bir­mań­ski


SJP.pl


birmanka

→ Bir­mań­czyk


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) oby­wa­tel­ka Mjan­my (Birmy)

Wiktionary

Patrz:

Birmańczyk

Wymowa:

IPA: bʲirˈmãŋka, AS: bʹirmãŋka

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Birma ż., birmański

:: fm. Birmańczyk mos.

 przym. birmański

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) Mjanmanka

Wiktionary


birmańczyk

oby­wa­tel Birmy (Mjan­my, My­an­ma­ru); Mjan­mań­czyk


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) oby­wa­tel Mjan­my (Birmy)

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲirˈmãj̃n͇t͡ʃɨk, AS: bʹirmãĩ ̯ṇčyk

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Birma ż., birmański m.

:: fż. Birmanka ż.

 przym. birmański

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) Mjanmańczyk

Wiktionary


birmański

→ Birma; my­an­mar­ski, mjan­mań­ski


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) od­no­szą­cy się do pań­stwa Mjan­ma (Birma), wy­wo­dzą­cy się z Mjan­my (Birmy), do­ty­czą­cy Mjan­mań­czy­ków (Bir­mań­czy­ków)

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) jęz. język urzę­do­wy Mjan­my (Birmy);

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲirˈmãj̃sʲci, AS: bʹirmãĩ ̯sʹḱi

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Birma ż., Birmańczyk m., Birmanka ż.

 przym. birmańskojęzyczny

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) mjanmański

Wiktionary


birmańskojęzyczny

przy­miot­nik

 (1.1) taki, który po­słu­gu­je się ję­zy­kiem bir­mań­skim

 (1.2) taki, któ­re­go miesz­kań­cy po­słu­gu­ją się ję­zy­kiem bir­mań­skim

 (1.3) spi­sa­ny, stwo­rzo­ny w ję­zy­ku bir­mań­skim

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲirˈmãj̃skɔjɛ̃w̃ˈzɨt͡ʃnɨ, AS: bʹirmãĩ ̯skoi ̯ẽũ̯zyčny

Wiktionary

Powiązane:

 przym. birmański

 rzecz. birmański mrz.

Wiktionary


birmingham

1. [czy­taj: ber­min­gem] mia­sto w An­glii;
2. [czy­taj: ber­ming­hem] nazwa kilku miast w USA


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki lub mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w An­glii, sie­dzi­ba władz hrab­stwa West Mid­lands;

 (1.2) geogr. to­po­nim, nazwa dwu­dzie­stu trzech miej­sco­wo­ści i gmin w USA

 (1.3) astr. kra­ter księ­ży­co­wy na pół­noc­nym krań­cu Mare Fri­go­ris

Wiktionary

Bir­ming­ham (ang. wym. //) – mia­sto ("city") i dy­strykt me­tro­po­li­tal­ny w Wiel­kiej Bry­ta­nii, w An­glii, w hrab­stwie me­tro­po­li­tal­nym West Mid­lands. Dru­gie pod wzglę­dem licz­by lud­no­ści (po Lon­dy­nie) w Wiel­kiej Bry­ta­nii; w 2026 roku li­czy­ło 1 199 447

Cały oś­ro­dek me­tro­po­li­tal­ny (m.in. wraz z mia­sta­mi Co­ven­try, Wol­ver­hamp­ton, So­li­hull, Tam­worth, Dud­ley, Wal­sall) rów­nież jest drugi pod wzglę­dem licz­by lud­no­ści w Wiel­kiej Bry­ta­nii – za­miesz­ku­je go ok. 4.3 mln osób.

Wikipedia

Powiązane:

 przym. birminghamski

Wiktionary


birminghamczyk

[czy­taj: ber­min­gem­czyk albo ber­ming­hem­czyk] miesz­ka­niec Bir­ming­ha­mu


SJP.pl


birminghamka

[czy­taj: ber­min­gem­ka albo ber­ming­hem­ka] miesz­kan­ka Bir­ming­ha­mu


SJP.pl


birminghamski

→ Bir­ming­ham


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) geogr. zwią­za­ny z Bir­ming­ha­mem, do­ty­czą­cy Bir­ming­ha­mu

Wiktionary

Patrz:

Birmingham

Powiązane:

 rzecz. Birmingham n./mrz.

Wiktionary


birobidżan

mia­sto w Rosji, sto­li­ca Ży­dow­skie­go Ob­wo­du Au­to­no­micz­ne­go


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w az­ja­tyc­kiej czę­ści Rosji, po­ło­żo­ne na Da­le­kim Wscho­dzie, mię­dzy rze­ka­mi Birą i Bi­dża­nem;

Wiktionary

Bi­ro­bi­dżan ( Биробиджан, ‏ביראָבידזשאַן‎) – mia­sto w az­ja­tyc­kiej czę­ści Rosji, po­ło­żo­ne na Da­le­kim Wscho­dzie mię­dzy rze­ka­mi Birą i Bi­dża­nem, bli­sko gra­ni­cy chiń­sko-ro­syj­skiej i szla­ku Kolei Trans­sy­be­ryj­skiej. Sto­li­ca Ży­dow­skie­go Ob­wo­du Au­to­no­micz­ne­go.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Po dłu­gich dy­sku­sjach co do re­jo­nu, w któ­rym mia­ło­by się sku­pić ży­dow­skie osad­nict­wo, wybór padł na Bi­ro­bi­dżan, wokół któ­re­go ut­wo­rzo­no Ży­dow­ski Obwód Au­to­no­micz­ny.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. birobidżanin mos., birobidżanka ż.

 przym. birobidżański

Wiktionary


birobidżanin

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Bi­ro­bi­dża­nu; osoba z tego mia­sta

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Bi­ro­bi­dża­nie po­wi­ta­li nas cie­płym – „Szo­lem” (Pokój wam).

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Birobidżan mrz.

:: fż. birobidżanka ż.

 przym. birobidżański

Wiktionary


birobidżanka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Bi­ro­bi­dża­nu; ko­bie­ta z tego mia­sta

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Birobidżan mrz.

:: fm. birobidżanin mos.

 przym. birobidżański

Wiktionary


birobidżański

→ Bi­ro­bi­dżan (sto­li­ca Ży­dow­skie­go Ob­wo­du Au­to­no­micz­ne­go)


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy Bi­ro­bi­dża­nu, zwią­za­ny z Bi­ro­bi­dża­nem

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Ek­spe­ry­ment bi­ro­bi­dżań­ski przy­cią­gnął mi­ni­mal­ną licz­bę lud­no­ści ży­dow­skiej i zo­stał fak­tycz­nie za­wie­szo­ny w okre­sie Wiel­kie­go Ter­ro­ru.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Birobidżan mrz., birobidżanin mos., birobidżanka ż.

Wiktionary


birofil

mi­ło­śnik, znaw­ca, zbie­racz rek­wi­zy­tów zwią­za­nych z piwem, np. kaps­li, pu­szek, ety­kiet, pod­kła­dek; bi­ro­fi­li­sta


SJP.pl


birofilia

ko­lek­cjo­no­wa­nie piw­nych ak­ce­so­riów: ety­kiet, kaps­li, pod­sta­wek, szkla­nek, kufli, ser­we­tek, bu­te­lek


SJP.pl


birofilista

mi­ło­śnik, znaw­ca, zbie­racz rek­wi­zy­tów zwią­za­nych z piwem, np. kaps­li, pu­szek, ety­kiet, pod­kła­dek; bi­ro­fil


SJP.pl


birofilistka

mi­ło­śnicz­ka, znaw­czy­ni, zbie­racz­ka rek­wi­zy­tów zwią­za­nych z piwem, np. kaps­li, pu­szek, ety­kiet, pod­kła­dek


SJP.pl


birofilistyczny

→ bi­ro­fi­lia, → bi­ro­fi­li­sty­ka


SJP.pl

Patrz:

birofilia, → birofilistyka

birofilistyka

ko­lek­cjo­no­wa­nie przed­mio­tów zwią­za­nych z piwem


SJP.pl

Bi­ro­fi­li­sty­ka (lub bi­ro­fi­lia; z niem. "Bier" piwo; gr. "phi­los" przy­ja­ciel, mi­łu­ją­cy) – hobby po­le­ga­ją­ce na ko­lek­cjo­no­wa­niu ak­ce­so­riów zwią­za­nych z piwem.

Wikipedia


birofilka

→ bi­ro­fil


SJP.pl

Patrz:

birofil

birofilski

→ bi­ro­fil


SJP.pl

Patrz:

birofil

biroturystyka

zwie­dza­nie miejsc po­wią­za­nych z piwem, np. bro­wa­rów, pubów itp. oraz sma­ko­wa­nie róż­nych ga­tun­ków piwa


SJP.pl


birr

jed­nost­ka mo­ne­tar­na Etio­pii (1 birr = 100 cen­tów)


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) monet. wa­lu­ta Etio­pii;

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Birr – hi­sto­rycz­na nazwa miej­sco­wo­ści Buc we Fran­cji
  • Birr – mia­sto w Ir­lan­dii
  • Birr – gmina w Szwaj­ca­rii, w kan­to­nie Ar­go­wia, w okrę­gu Brugg
  • Birr – wa­lu­ta w Etio­pii
  • Birr (ang. Birr Cast­le) – zamek w Ir­lan­dii
  • Kevin Birr (ur. 1969) – ame­ry­kań­ski cur­ler
  • Todd Birr (ur. 1968) – ame­ry­kań­ski cur­ler
  • BIR

Wikipedia

Wymowa:

IPA: bʲir, AS: bʹir

Wiktionary


birsztany

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Lit­wie, w okrę­gu ko­wień­skim;

Wiktionary

Birsz­ta­ny (lit. "Birštonas") – mia­sto na Lit­wie, nad Niem­nem, na po­łud­nie od Kowna. Znane od XIV w., od 1966 mia­sto. Ok. 3 tys. miesz­kań­ców (2005).

Po­ło­żo­ne na pra­wym brze­gu Niem­na, w miej­scu gdzie rzeka two­rzy ma­low­ni­cze me­an­dry. Mia­sto ota­cza­ją sos­no­we lasy. Są miej­scem ku­ra­cji i wy­po­czyn­ku. Są tu sa­na­to­ria. Wody mi­ne­ral­ne za­wie­ra­ją m.in. potas i ma­gnez.

Wikipedia

Wymowa:

IPA: birˈʂta.nɘ

Wiktionary

Powiązane:

 przym. birsztański

Wiktionary


birsztański

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy Birsz­tan

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Birsztany lm.

Wiktionary


birtugan

mie­sza­niec pow­sta­ły przez sko­ja­rze­nie wiel­błą­da jed­no­garb­ne­go (dro­ma­de­ra) z dwu­garb­nym (bak­tria­nem); tulu, nar


SJP.pl

Bir­tu­gan, wiel­błąd mie­sza­ny, tulu, nar – hy­bry­da wiel­błą­da jed­no­garb­ne­go (dro­ma­de­ra) z dwu­garb­nym (bak­tria­nem). Są spo­ty­ka­ne w Af­ga­ni­sta­nie, Ka­zach­sta­nie, Ira­nie, Rosji i Tur­cji. Bir­tu­ga­ny są więk­sze i sil­niej­sze od swo­ich ro­dzi­ców, mają jeden garb i są ła­god­niej­sze w obej­ściu. W Ka­zach­sta­nie sa­mi­ce bir­tu­ga­nów (hy­bry­da F1) krzy­żu­je się po­now­nie z bak­tria­nem dla uzy­ska­nia hy­bry­dy F2 (3/4 bak­tria­na i 1/4 dro­ma­de­ra).

Wikipedia


biruang

czar­ny niedź­wiedź z bia­ła­wą pod­ko­wą na pier­si; za­miesz­ku­je lasy Pół­wy­spu In­do­chiń­skie­go i wysp In­do­nez­ji; niedź­wiedź ma­laj­ski


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) zool. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|He­larc­tos|Hors­field|ref=tak., dra­pież­ny ssak z ro­dzi­ny niedź­wie­dzio­wa­tych wy­stę­pu­ją­cy w po­łud­nio­wej i po­łud­nio­wo-wschod­niej Azji;

Wiktionary

Bi­ru­ang ("He­larc­tos") – ro­dzaj ssa­ków dra­pież­nych z po­dro­dzi­ny Ur­si­nae w obrę­bie ro­dzi­ny niedź­wie­dzio­wa­tych (Ur­si­dae).

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) W Sin­ga­pu­rze bi­ru­an­gi wy­gi­nę­ły.

Wiktionary


biruta

imię żeń­skie


SJP.pl

Bi­ru­ta ("Birutė") – imię żeń­skie po­cho­dze­nia li­tew­skie­go. Wy­wo­dzi się od słowa "birti" oz­na­cza­ją­ce­go: „roz­pra­szać”, „wy­le­wać”.

Imię na­le­ża­ło w Pol­sce do rzad­ko na­da­wa­nych i takim po­zo­sta­je. W stycz­niu 2024 r. w re­je­strze PESEL, wśród pu­blicz­nie do­stęp­nych da­nych do­ty­czą­cych osób ży­ją­cych, wy­ka­za­no 160 ko­biet o imie­niu Bi­ru­ta na­da­nym jako imię pier­wsze oraz 64 ko­bie­ty no­szą­ce imię Bi­ru­ta jako imię dru­gie.

Wikipedia


biryani

[czy­taj: bi­ria­ni] ryż za­pie­ka­ny z mię­sem i wa­rzy­wa­mi, danie kuch­ni in­dyj­skiej


SJP.pl


birytualista

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) rel. du­chow­ny ka­to­lic­ki, który ma prawo ce­le­bro­wać sa­kra­men­ty i inne na­bo­żeń­stwa w dwóch obrząd­kach;

Wiktionary

Bi­ry­tu­a­li­sta – du­chow­ny ka­to­lic­ki, który ma prawo ce­le­bro­wać sa­kra­men­ty i inne na­bo­żeń­stwa w dwóch obrząd­kach – naj­czę­ściej jest to ryt ła­ciń­ski i jeden z obrząd­ków wschod­nich.

Przy­kła­do­wo: du­chow­ny obrząd­ku ła­ciń­skie­go otrzy­mu­je poz­wo­le­nie na po­słu­gę li­tur­gicz­ną w jed­nym kon­kret­nym obrząd­ku wschod­nim, lub też du­chow­ny obrząd­ku wschod­nie­go otrzy­mu­je poz­wo­le­nie albo na po­słu­gę li­tur­gicz­ną w obrząd­ku ła­ciń­skim, albo w innym obrząd­ku wschod­nim.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Wtedy bi­skup Pluta pro­sił, bym jako ka­płan wschod­nie­go obrząd­ku pra­co­wał jako ofi­cjal­ny bi­ry­tu­a­li­sta w Mię­dzy­rze­czu.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. birytualizm mrz.

 przym. birytualny

 przysł. birytualnie

Wiktionary


birytualny

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z pod­wój­nym ry­tu­a­łem, do­ty­czą­cy pod­wój­ne­go ry­tu­a­łu

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Ar­che­o­lo­dzy od­kry­li cmen­ta­rzy­sko bi­ry­tu­al­ne z X wieku.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. rytuał mrz., birytualista mos.

 przym. rytualny

Wiktionary


birżański

przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy Birż, zwią­za­ny z Bir­ża­mi

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) W 1811 roku Ra­dzi­wił­ło­wie z linii nieś­wie­skiej, pod pre­tek­stem nies­pła­co­nych dłu­gów, tracą dobra bir­żań­skie na rzecz Tysz­kie­wi­czów.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Birże nmos., birżanin m., birżanka ż.

Wiktionary


birże

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Lit­wie, w okrę­gu po­nie­wie­skim.

Wiktionary

Zo­bacz też: Birże (gmina).

Birże (lit. "Biržai", łot. "Birži", ros. "Биржи") – mia­sto na Lit­wie, po­ło­żo­ne nad rze­ka­mi Opo­szcza (lit. Apaščia) i Egło­na (lit. Aglu­o­na) oraz je­zio­rem Szyr­we­na; dawna pol­ska re­zy­den­cja ma­gnac­ka.

Wikipedia

Powiązane:

 przym. birżański

Wiktionary


bis

do­dat­ko­wy wy­stęp na ży­cze­nie pu­blicz­no­ści


SJP.pl

Bis (z łac. „dwa razy, je­szcze raz”) – do­dat­ko­wy utwór, wy­ko­na­ny poza pro­gra­mem kon­cer­tu na ży­cze­nie pu­blicz­no­ści.

Także en­tuz­ja­stycz­ny okrzyk pu­blicz­no­ści do­ma­ga­ją­cej się po­now­ne­go wy­ko­na­nia ut­wo­ru lub wy­ko­na­nia do­dat­ko­we­go ut­wo­ru, nie­prze­wi­dzia­ne­go w pro­gra­mie.

Wikipedia


bisabolen

wę­glo­wo­dór nie­na­sy­co­ny z grupy ter­pe­nów (sesk­wi­ter­pen), skład­nik olej­ków ete­rycz­nych, np. cy­try­ny, ore­ga­no


SJP.pl


bisabolol

al­ko­hol ter­pe­no­wy uzy­ski­wa­ny głów­nie z ru­mian­ku, dzia­ła­ją­cy ko­ją­co


SJP.pl


bisacharyd

wę­glo­wo­dan zbu­do­wa­ny z dwóch czą­ste­czek cu­krów pro­stych po­łą­czo­nych wią­za­niem gli­ko­zy­do­wym; dwu­sa­cha­ryd, di­sa­cha­ryd, dwu­cu­kier, bioza


SJP.pl


bisaga

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski, Za­ol­zie. wał­koń, nie­rób

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bisagowani n.

 czas. bisagować ndk.

Wiktionary


bisagowani

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. obi­ja­nie się, nie­rób­stwo

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bisaga mos.

 czas. bisagować ndk.

Wiktionary


bisagować

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski, Za­ol­zie. wy­mi­gi­wać się od pracy, le­niu­cho­wać

 (1.2) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski, Za­ol­zie. włó­czyć się

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bisaga mos., bisagowani n.

Wiktionary


bisajanka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) etn. przed­sta­wi­ciel­ka rdzen­nej lud­no­ści za­miesz­ku­ją­cej pół­noc­no-za­chod­nie wy­brze­że wyspy Bor­neo

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz.

:: fm. Bisajanin mos.

Wiktionary


bisbigliando

wy­ko­na­nie tre­mo­la na har­fie


SJP.pl


bischofshofen

Bis­chofs­ho­fen – mia­sto, oś­ro­dek nar­ciar­ski i wy­po­czyn­ko­wy w Au­strii, w kraju związ­ko­wym Sal­zburg, w po­wie­cie St. Jo­hann im Pon­gau, w do­li­nie rzeki Sal­zach.

Znaj­du­je się tu kom­pleks skocz­ni nar­ciar­skich, w tym naj­bar­dziej znana skocz­nia im. Paula Aus­ser­le­it­ne­ra, na któ­rej co­rocz­nie 6 stycz­nia koń­czy się Tur­niej Czte­rech Skocz­ni.

Wikipedia


biscione

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki lub mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) he­rald. wło­ski he­ral­dycz­ny sym­bol przed­sta­wia­ją­cy węża po­ły­ka­ją­ce­go dziec­ko po­ja­wia­ją­cy się m.in. w her­bach Me­dio­la­nu, rodu Vi­scon­tich i Swo­rzów czy logo Alfa Romeo

Wiktionary


bisdiapason

od­le­głość dwóch oktaw; ter­min sto­so­wa­ny w trak­ta­tach te­o­re­tycz­nych Śred­nio­wie­cza i Re­ne­san­su


SJP.pl


bise

skrót od: Bank Ini­cja­tyw Spo­łecz­no-Eko­no­micz­nych


SJP.pl

Bise – lo­kal­ny wiatr wie­ją­cy głów­nie ze wscho­du i pół­noc­ne­go wscho­du, nad ob­ni­że­niem mię­dzy Al­pa­mi a Jurą. Latem przy­no­si suche po­wie­trze, po­go­da jest sło­necz­na, a tem­pe­ra­tu­ra od­po­wied­nia do pory roku. Zimą na­pły­wa­ją­ce po­wie­trze jest zimne i wil­got­ne oraz duże ni­skie zach­mu­rze­nie. Efek­ty wia­tru są szcze­gól­nie od­czu­wal­ne w oko­li­cy Ge­ne­wy.

Wikipedia


bisegmentacja

po­dział na dwa seg­men­ty


SJP.pl


biseks

po­tocz­nie o bi­sek­su­a­li­ście; bi


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. bi­sek­su­a­li­sta

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. seks mrz., biseksualista mos., biseksualistka ż.

Wiktionary


bisekstylny

przy­miot­nik

 (1.1) okre­śle­nie roku prze­stęp­ne­go;

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) W 45 roku p.n.e. Rzy­mia­nie wpro­wa­dzi­li rok bi­sek­styl­ny, aby co czte­ry lata wy­rów­nać czas.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲisɛkˈstɨlnɨ, AS: bʹisekstylny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bisekstyl

Wiktionary


biseksualista

osoba od­czu­wa­ją­ca po­ciąg płcio­wy do męż­czyzn i ko­biet; po­tocz­nie: bi­seks, bi


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) seks. osoba od­czu­wa­ją­ca po­ciąg sek­su­al­ny do ludzi obyd­wu płci

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Był to film o star­szym ho­mo­sek­su­a­li­ście za­ko­cha­nym w młod­szym bi­sek­su­a­li­ście, który ma ro­mans z ko­bie­tą - sy­tu­a­cja ta nie była mi obca.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲisɛksuwaˈlʲista, AS: bʹiseksuu̯alʹista

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biseksualizm m., biseksualność ż., biseks m.

:: fż. biseksualistka ż.

 przym. biseksualny

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) pot. biseks; środ. LGBT bizon

Wiktionary


biseksualistka

→ bi­sek­su­a­li­sta


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) seks. ko­bie­ta od­czu­wa­ją­ca po­ciąg sek­su­al­ny do ludzi obyd­wu płci

Wiktionary

Patrz:

biseksualista

Wymowa:

IPA: ˌbʲisɛksuwaˈlʲistka, AS: bʹiseksuu̯alʹistka

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biseksualizm m., biseksualność ż., biseks m.

:: fm. biseksualista m.

 przym. biseksualny

Wiktionary


biseksualizm

popęd płcio­wy do oboj­ga płci; bi­sek­su­al­ność


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) seks. od­czu­wa­nie po­pę­du płcio­we­go do osob­ni­ków obu płci;

 (1.2) biol. wy­stę­po­wa­nie u da­ne­go osob­ni­ka gru­czo­łów płcio­wych za­rów­no mę­skich, jak i żeń­skich

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲisɛksuˈwalʲism̥, AS: bʹiseksuu̯alʹism̦

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. seks mrz., biseksualność ż., biseksualista m., biseksualistka ż.

 przym. biseksualny

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) biseksualność

 (1.2) dwupłciowość, obupłciowość, obojnactwo, obojnaczość, obojnaczność, hermafrodytyzm, interseksualizm

Wiktionary


biseksualnie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) w spo­sób bi­sek­su­al­ny

Wiktionary

Powiązane:

 przym. biseksualny

 rzecz. biseksualność ż.

Wiktionary


biseksualność

popęd płcio­wy do oboj­ga płci; bi­sek­su­a­lizm


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bi­sek­su­al­ne; cecha tych, któ­rzy są bi­sek­su­al­ni

Wiktionary

Bi­sek­su­al­ność (z łac. "bi" „oboje, dwa” oraz z se­xu­a­lis „płcio­wy”), także: "bi­sek­su­a­lizm" – po­ciąg sek­su­al­ny do za­rów­no męż­czyzn, jak i ko­biet.

Ter­min „bi­sek­su­a­lizm” jest czę­sto uży­wa­ny głów­nie w kon­tek­ście ogól­ne­go po­cią­gu do ko­biet i jak i męż­czyzn, jed­nak bi­sek­su­al­ność (orien­ta­cji sek­su­al­na) od­po­wia­da wy­łącz­nie za po­ciąg sek­su­al­ny, więc nie jest tym samym co bi­ro­man­tycz­ność (orien­ta­cja ro­man­tycz­na) która od­po­wia­da za ro­man­tycz­ne od­czu­cia wobec tych sa­mych osób lub płci.

Wikipedia

Powiązane:

 rzecz. seks mrz., biseksualizm m., biseksualista m., biseksualistka ż.

 przym. biseksualny

 przysł. biseksualnie

Wiktionary


biseksualny

1. obupł­cio­wy, her­ma­fro­dy­tycz­ny; oboj­na­czy, oboj­nac­ki;
2. taki, który od­czu­wa po­ciąg sek­su­al­ny do obu płci


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) seks. od­czu­wa­ją­cy po­ciąg sek­su­al­ny do osob­ni­ków obu płci

 (1.2) biol. do­ty­czą­cy or­ga­niz­mu obupł­cio­we­go

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) O tym ak­to­rze opo­wia­da się, że jest bi­sek­su­al­ny.

 (1.1) Bi­fo­bia może do­ty­kać osoby, które nie­ko­niecz­nie są bi­sek­su­al­ne, ale są po­strze­ga­ne jako takie.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲisɛksuˈwalnɨ, AS: bʹiseksuu̯alny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biseksualistka ż., seks mrz., biseksualizm m., biseksualista m., biseksualność ż.

 przysł. biseksualnie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) żart. i na żagiel, i na parę

 (1.2) dwupłciowy, hermafrodytyczny, obojnacki, obojnaczy, obupłciowy

Wiktionary


biseptol

nazwa hand­lo­wa an­ty­bio­ty­ku uży­wa­ne­go w le­cze­niu za­ka­żeń dróg od­de­cho­wych, ukła­du mo­czo­we­go i prze­wo­du po­kar­mo­we­go


SJP.pl


bisfenol

bis­fe­nol A - zwią­zek sto­so­wa­ny w pro­duk­cji two­rzyw sztucz­nych


SJP.pl


bishalter

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. biu­sto­nosz

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Ze­flik, kaj je mój bis­hal­ter?

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) lajbik

Wiktionary


bishop

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bi­skup
  • Bis­hop – bry­tyj­skie dzia­ło sa­mo­bież­ne z cza­sów dru­giej wojny świa­to­wej
  • Bis­hop – jeden z bo­ha­te­rów ko­mik­su X-Men
  • Bis­hop – an­dro­id, jeden z bo­ha­te­rów fil­mów Obcy – de­cy­du­ją­ce star­cie i Obcy 3
  • Ben Bis­hop – ho­ke­i­sta ame­ry­kań­ski
  • Ed­mund Bis­hop – hi­sto­ryk an­giel­ski
  • Eli­za­beth Bis­hop – po­et­ka
  • Ma­u­ri­ce Bis­hop – po­li­tyk gre­na­dyj­ski
  • Wil­liam Bis­hop – pilot
  • Bis­hop – mia­sto w sta­nie Ka­li­for­nia, w hrab­stwie Inyo
  • Bis­hop – miej­sco­wość w sta­nie Ge­or­gia, w hrab­stwie Oco­nee
  • Bis­hop – mia­sto w sta­nie Tek­sas, w hrab­stwie Nu­e­ces

Wikipedia


bisior

1. na­szyj­nik z pereł na­szy­wa­nych na jed­wab­nej ta­śmie;
2. daw­niej: cenna tka­ni­na, naj­czę­ściej lnia­na;
3. wy­dzie­li­na gru­czo­łu bi­sio­ro­we­go małży


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zool. wiąz­ka jed­wa­bi­stych nici pow­sta­ją­ca z szyb­ko krzep­ną­cej wy­dzie­li­ny niek­tó­rych małży;

 (1.2) daw. cien­ka tka­ni­na wy­ra­bia­nia z bi­sio­ru (1.1)

 (1.3) daw. de­li­kat­na i kosz­tow­na tka­ni­na (ba­weł­nia­na, lnia­na lub weł­nia­na)

 (1.4) wi­sior, fe­ston, gir­lan­da

 (1.5) lśnią­ce pa­cior­ki

Wiktionary

Bi­sior (sta­ro­rus. "biser" – na­szyj­nik z pereł) – wiąz­ka jed­wa­bi­stych nici pow­sta­ją­ca z szyb­ko krzep­ną­cej wy­dzie­li­ny niek­tó­rych, głów­nie mor­skich małży (omu­łek, szoł­dra) lub rzad­ko słod­ko­wod­nych (ra­cicz­ni­ca). Wśród ga­tun­ków wy­stę­pu­ją­cych w Pol­sce bi­sior wyt­wa­rza ra­cicz­ni­ca zmien­na.

Wikipedia

Przykłady

 (1.3) Niek­tó­re zaś kom­na­ty całe od złota; krze­sła i ławy bi­sio­rem albo lamą kryte, stoły z mar­mu­ru i ala­ba­stru […]

 (1.3) Sam pan So­bie­ski sta­nął w ka­pią­cym od złota i bi­sio­rów na­mio­cie Hus­se­i­na-baszy i z niego wie­ści o szczę­śli­wym zwy­cię­stwie na wszyst­kie stro­ny przez lot­nych goń­ców roz­sy­łał.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲiɕɔr, AS: bʹiśor

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bisiorowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.2) morski jedwab

Wiktionary


bisiorka

ga­tu­nek ptaka z ro­dzi­ny kacz­ko­wa­tych


SJP.pl

Bi­sior­ka ("Bi­ziu­ra lo­ba­ta") – trud­ny do skla­sy­fi­ko­wa­nia ga­tu­nek du­że­go ptaka z ro­dzi­ny kacz­ko­wa­tych (Ana­ti­dae). Za­miesz­ku­je Au­stra­lię razem z Tas­ma­nią. Samce są więk­sze, bar­dziej barw­ne i po­sia­da­ją uni­kal­ny wśród ka­czek przy­da­tek gło­wo­wy na bro­dzie, który pod­czas toków może się po­więk­szać do roz­mia­rów piłki gol­fo­wej.

Wikipedia


bisiorowy

→ bi­sior


SJP.pl

Patrz:

bisior

biskajski

1. zwią­za­ny z Za­to­ką Bi­skaj­ską, za­to­ką mię­dzy Fran­cją a Pół­wy­spem Ibe­ryj­skim;
2. wie­lo­ryb a. wal bi­skaj­ski - ssak o czar­nym ubar­wie­niu, moż­li­we też białe plamy, osią­ga­ją­cy dłu­gość ciała 13-18 me­trów i nawet ponad 50 ton masy ciała, ży­ją­cy w wo­dach oce­a­nicz­nych, za­gro­żo­ny wy­gi­nię­ciem


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) dosł. zwią­za­ny z Biz­ka­ią, do­ty­czą­cy Biz­kai (kra­i­ny w Kraju Ba­sków)

 (1.2) zwią­za­ny z Za­to­ką Bi­skaj­ską, do­ty­czą­cy Za­to­ki Bi­skaj­skiej

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) jęz. dia­lekt ję­zy­ka ba­skij­skie­go uży­wa­ny w Biz­kai

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Dzi­siaj zjed­li­śmy dorsz po bi­skaj­sku.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Biskajczyk mos., Biskajka ż.

Wiktionary


biski

naz­wi­sko


SJP.pl


biskowice

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wieś na za­chod­niej Ukra­i­nie, w ob­wo­dzie lwow­skim, w re­jo­nie sam­bor­skim, po­ło­żo­na nad rzeką Strwiąż;

Wiktionary

Bi­sko­wi­ce (ukr. Бісковичі) – wieś w za­chod­niej Ukra­i­nie, w ob­wo­dzie lwow­skim, w re­jo­nie sam­bor­skim, w sie­dzi­ba hro­ma­dy Bi­sko­wi­ce.

Lud­ność: 2300 miesz­kań­ców (2025 r.). Po­ło­żo­na nad rzeką Strwiąż.

We wsi jest przy­sta­nek ko­le­jo­wy Bi­sko­wi­ce.

Wikipedia

Powiązane:

 przym. biskowicki

Wiktionary


biskup

w Ko­ścio­łach ka­to­lic­kich i pra­wo­sław­nych: du­chow­ny ma­ją­cy naj­wyż­szy sto­pień świę­ceń ka­płań­skich


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) kośc. w ko­ścio­łach chrze­ści­jań­skich du­chow­ny wy­so­kie­go szcze­bla, ze świę­ce­nia­mi bi­sku­pi­mi lub or­dy­no­wa­ny na urząd bi­sku­pi, naj­czę­ściej kie­ru­ją­cy die­cez­ją;

Wiktionary

Bi­skup ( epi­sco­pus; ἐπίσκοπος, epi­sko­pos: na­dzor­ca, opie­kun) – w Ko­ścio­łach chrze­ści­jań­skich zwierzch­nik ko­ścio­ła par­ty­ku­lar­ne­go „jako za­stęp­ca i wy­słan­nik Chry­stu­sa”. Ro­zu­mie­nie różni się w za­leż­no­ści od wyz­na­nia chrze­ści­jań­skie­go. W Ko­ście­le rzym­sko­ka­to­lic­kim, Ko­ścio­łach sta­ro­ka­to­lic­kich i w Ko­ścio­łach pra­wo­sław­nych jest nim du­chow­ny, męż­czyz­na, ma­ją­cy peł­nię sa­kra­men­tu świę­ceń.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Tylko bi­skup może udzie­lić bierz­mo­wa­nia.

 (1.1) Mał­żeń­stwo nie­do­peł­nio­ne, za­war­te przez ochrz­czo­nych lub mię­dzy stro­ną ochrz­czo­ną i stro­ną nie­ochrz­czo­ną, może być ze słusz­nej przy­czy­ny roz­wią­za­ne przez Bi­sku­pa Rzym­skie­go, na proś­bę obyd­wu stron lub tylko jed­nej, choć­by druga się nie zga­dza­ła.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲiskup, AS: bʹiskup

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biskupstwo n., Biskupin m., Biskupiec m., Biskupice nmos., Biskupów m., Biskupie n., arcybiskup m., arcybiskupstwo n.

:: zdrobn. biskupek m.

:: fż. biskupka ż.

 przym. biskupi, arcybiskupi, biskupiński

 skr. bp

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) ordynariusz, apostoł, purpurat; skr. bp

Wiktionary


biskupa

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) kośc. zwierzch­nicz­ka ko­ściel­na wy­so­kie­go szcze­bla, zwy­kle lu­te­rań­skie­go, kie­ru­ją­ca die­cez­ją

forma rze­czow­ni­ka|ro­dzaj=mę­sko­o­so­bo­wy.

 (2.1) D. i B. lp. od bi­skup

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) W 2023 r. pier­wsza Polka zo­sta­ła bi­sku­pą Ko­ścio­ła lu­te­rań­skie­go w Wiel­kiej Bry­ta­nii.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biskupstwo n., arcybiskup m., Biskupin m., biskupek m., Biskupiec m., Biskupice nmos., Biskupów m., Biskupie n., arcybiskup m., arcybiskupstwo n.

:: fm. biskup m.

:: zdrobn. biskupka ż.

 przym. biskupi, biskupiński, arcybiskupi

 skr. bp, abp

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) biskupka

Wiktionary


biskupczanin

miesz­ka­niec Bi­skup­ca


SJP.pl


biskupczanka

miesz­kan­ka Bi­skup­ca


SJP.pl


biskupi

1. taki, który jest cha­rak­te­ry­stycz­ny dla bi­sku­pa lub jest w po­sia­da­niu bi­sku­pa;
2. taki, który jest fio­le­to­wy z od­cie­niem ama­ran­to­wym


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) rel. do­ty­czą­cy do bi­sku­pa, zwią­za­ny z bi­sku­pem

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (2.1) ma­ją­cy kolor ama­ran­to­wo­fio­le­to­wy, taki jak kolor szaty bi­sku­pa

forma rze­czow­ni­ka.

 (3.1) M. i W. lm. od: bi­skup

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Przy­jął świę­ce­nia bi­sku­pie w nowej ka­te­drze.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲisˈkupʲi, AS: bʹiskupʹi

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biskupa ż., biskupka ż., biskupinianka ż., biskup mos., biskupowanie n., biskupstwo n., biskupszczyzna ż., Biskupin mrz., Biskupiec mrz., Biskupice nmos.

 czas. przest. biskupować ndk.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) episkopalny

Wiktionary


biskupice

1. nazwa wielu wsi w Pol­sce;
2. dziel­ni­ca Za­brza;
3. wieś na Sło­wa­cji


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bi­sku­pi­ce – część mia­sta Wią­zów
  • Bi­sku­pi­ce – część mia­sta Za­brze
  • Bi­sku­pi­ce – wieś w woj. dol­no­ślą­skim, w pow. le­gnic­kim, w gmi­nie Le­gnic­kie Pole
  • Bi­sku­pi­ce – wieś w woj. dol­no­ślą­skim, w pow. ole­śnic­kim, w gmi­nie Syców
  • Bi­sku­pi­ce – osada w woj. dol­no­ślą­skim, w pow. trzeb­nic­kim, w gmi­nie Wisz­nia Mała
  • Bi­sku­pi­ce – ko­lo­nia w woj. dol­no­ślą­skim, w pow. wo­łow­skim, w gmi­nie Wołów
  • Bi­sku­pi­ce – wieś w woj. dol­no­ślą­skim, w pow. wroc­ław­skim, w gmi­nie Jor­da­nów Ślą­ski
  • Bi­sku­pi­ce – wieś w woj. ku­jaw­sko-po­mor­skim, w pow. ra­dzie­jow­skim, w gmi­nie Ra­dzie­jów
  • Bi­sku­pi­ce – wieś w woj. ku­jaw­sko-po­mor­skim, w pow. to­ruń­skim, w gmi­nie Łu­bian­ka
  • Bi­sku­pi­ce – wieś w woj. lu­bel­skim, w pow. świd­nic­kim, w gmi­nie Traw­ni­ki
  • Bi­sku­pi­ce – wieś w woj. łódz­kim, w pow. sie­radz­kim, w gmi­nie Sie­radz
  • Bi­sku­pi­ce – wieś w woj. ma­ło­pol­skim, w pow. dą­brow­skim, w gmi­nie Grę­bo­szów

Wikipedia


biskupicki

przy­miot­nik od: Bi­sku­pi­ce


SJP.pl


biskupiec

1. mia­sto w Pol­sce;
2. wieś w Pol­sce


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce, w po­wie­cie olsz­tyń­skim;

Wiktionary

Bi­sku­piec (lub "Bi­sku­piec Re­szel­ski"; Bis­chofs­burg) – mia­sto w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim, w po­wie­cie olsz­tyń­skim, sie­dzi­ba gminy miej­sko-wiej­skiej Bi­sku­piec. Mia­sto po­ło­żo­ne jest na Po­je­zie­rzu Olsz­tyń­skim nad rzeką Dymer.

We­dług da­nych GUS z 1 stycz­nia 2024 r. Bi­sku­piec li­czył 9924 miesz­kań­ców.

Wikipedia

Wymowa:

IPA: bʲisˈkupʲjɛt͡s, AS: bʹiskupʹi ̯ec

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biskupa ż., biskupka ż., Biskupczanin m., Biskupczanka ż., biskup mos., biskupstwo n.

 przym. biskupiecki, biskupi

Wiktionary


biskupiecki

przy­miot­nik od: Bi­sku­piec, Bi­sku­piec Po­mor­ski


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy Bi­skup­ca

 (1.2) do­ty­czą­cy Bi­skup­ca Po­mor­skie­go

Wiktionary

Powiązane:

 (1.1)

 rzecz. Biskupiec m., Biskupczanin m., Biskupczanka ż.

Wiktionary


biskupin

1. wieś w Pol­sce;
2. osied­le we Wroc­ła­wiu


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. to­po­nim, nazwa dziel­ni­cy Wroc­ła­wia oraz kilku wsi w Pol­sce;

 (1.2) ar­che­ol. nazwa sta­no­wi­ska ar­che­o­lo­gicz­ne­go na Po­je­zie­rzu Gnieź­nień­skim zwią­za­ne­go z krę­giem kul­tu­ry łu­życ­kiej;

Wiktionary

Gród w Bi­sku­pi­nie – sta­no­wi­sko ar­che­o­lo­gicz­ne na Po­je­zie­rzu Żniń­sko-Mo­gi­leń­skim we wsi Bi­sku­pin w wo­je­wództ­wie ku­jaw­sko-po­mor­skim. Od­kry­cie osady było jed­nym z naj­waż­niej­szych wy­da­rzeń w dzie­jach pol­skiej i eu­ro­pej­skiej ar­che­o­lo­gii.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Moja bab­cia miesz­ka w Bi­sku­pi­nie i jeż­dżę do niej co roku na wa­ka­cje.

 (1.2) Za­cho­wa­ne szcząt­ki grodu w Bi­sku­pi­nie po­cho­dzą z ós­me­go wieku p.n.e..

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲisˈkupʲĩn, AS: bʹiskupʹĩn

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biskupa ż., biskupka ż., biskup mos., biskupinianin mos., biskupinianka ż., biskupstwo n., arcybiskup mos.

 przym. biskupi, biskupiński

Wiktionary


biskupinianin

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Bi­sku­pi­na

 (1.2) osoba po­cho­dzą­ca z Bi­sku­pi­na, uro­dzo­na w Bi­sku­pi­nie

Wiktionary

Przykłady

 (1.2) Le­cho­sław jest ro­do­wi­tym bi­sku­pi­nia­ni­nem.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Biskupin mrz.

:: fż. biskupinianka ż.

 przym. biskupiński

Wiktionary


biskupinianka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Bi­sku­pi­na

 (1.2) ko­bie­ta po­cho­dzą­ca z Bi­sku­pi­na, uro­dzo­na w Bi­sku­pi­nie

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Biskupin mrz.

:: fm. biskupinianin mos.

 przym. biskupi, biskupiński

Wiktionary


biskupiński

przy­miot­nik od: Bi­sku­pin


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy Bi­sku­pi­na

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Ucze­ni coraz czę­ściej kwe­stio­nu­ją pra­sło­wiań­skość osady bi­sku­piń­skiej.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biskupa ż., biskupka ż., biskup mos., Biskupin mrz., biskupinianin mos., biskupinianka ż.

Wiktionary


biskupka

w niek­tó­rych Ko­ścio­łach chrze­ści­jań­skich: ko­bie­ta ma­ją­ca naj­wyż­szy sto­pień świę­ceń ka­płań­skich


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) kośc. w niek­tó­rych ko­ścio­łach chrze­ści­jań­skich du­chow­na wy­so­kie­go szcze­bla, ze świę­ce­nia­mi bi­sku­pi­mi lub or­dy­no­wa­na na urząd bi­sku­pi, naj­czę­ściej kie­ru­ją­ca die­cez­ją

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Bi­skup se­nior i bi­skup­ka señorita spró­bo­wa­li ostrej en­chil­la­dy.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biskupstwo n., arcybiskupstwo n., arcybiskup mos., Biskupin mrz., Biskupiec mrz., Biskupice nmos., Biskupów mrz., Biskupie n., biskupek mos.

:: fm. biskup mos.

 przym. biskupi, arcybiskupi, biskupiński

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) kobieta biskup

Wiktionary


biskupnica

Bi­skup­ni­ca (niem. "Bis­chofs­wal­de," ka­szub. "Biskùpnica") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie człu­chow­skim, w gmi­nie Człu­chów. Leży przy tra­sie linii ko­le­jo­wej Człu­chów-Szcze­ci­nek.

Wieś jest sie­dzi­bą so­łect­wa "Bi­skup­ni­ca". W skład so­łect­wa wcho­dzi rów­nież miej­sco­wość Gę­ba­rze­wo.

Wikipedia


biskupski

naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Da­riusz Bi­skup­ski – pol­ski aktor te­a­tral­ny i fil­mo­wy
  • Lud­wik Bi­skup­ski – tu­rec­ki hi­sto­ryk i dzia­łacz Po­lo­nii w Tur­cji
  • Ma­ciej Bi­skup­ski – pol­ski so­cjo­log, dzia­łacz sa­mo­rzą­do­wy
  • Mie­czy­sław Bi­skup­ski – pol­ski praw­nik, kor­po­rant, ofi­cer II Kor­pu­su Pol­skie­go w Rosji, rot­mistrz WP, urzęd­nik pań­stwo­wy, ofi­cer AK.
  • Sta­ni­sław Bi­skup­ski – ka­pi­tan WP, dzia­łacz nie­pod­le­gło­ścio­wy, har­cerz, in­wa­li­da wo­jen­ny
  • Ste­fan Bi­skup­ski – ka­to­lic­ki du­chow­ny, pro­fe­sor prawa ka­no­nicz­ne­go
  • Ste­fan Bi­skup­ski – pol­ski po­li­tyk
  • Ste­fan Bi­skup­ski – pol­ski rol­nik, zie­mia­nin, dzia­łacz spo­łecz­ny, rot­mistrz WP, urzęd­nik pań­stwo­wy
  • Ta­de­usz Bi­skup­ski – pol­ski in­ży­nier che­mik, ofi­cer, przed­się­bior­ca
  • Win­cen­ty Bi­skup­ski – pol­ski ad­wo­kat, wy­daw­ca, po­li­tyk, dzia­łacz go­spo­dar­czy i spo­łecz­ny

Wikipedia


biskupstwo

1. jed­nost­ka po­dzia­łu te­ry­to­rial­ne­go w Ko­ście­le; die­cez­ja
2. urząd, god­ność bi­sku­pa


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) kośc. god­ność, urząd bi­sku­pa

 (1.2) kośc. praw. ad­mi­ni­stra­cyj­ny okręg ko­ściel­ny pod ju­rys­dyk­cją bi­sku­pa

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bi­skup­stwo – urząd ko­ściel­ny spra­wo­wa­ny przez bi­sku­pa
  • Bi­skup­stwo – die­cez­ja, bi­skup­stwo re­zy­den­cjal­ne czyli te­ry­to­rium, na któ­rym bi­skup wy­ko­nu­je swą wła­dzę
  • Bi­skup­stwo – bi­skup­stwo mi­syj­ne
  • Bi­skup­stwo – bi­skup­stwo ty­tu­lar­ne

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Ten pol­ski pur­pu­rat nie cenił sobie swo­je­go bi­skup­stwa.

 (1.2) To bi­skup­stwo usta­no­wił Oj­ciec Świę­ty Jan Paweł II.

 (1.2) Bi­skup­stwo po­me­zań­skie jest die­cez­ją ty­tu­lar­ną bp. Adama Wo­dar­czy­ka.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biskupa ż., biskup mos., Biskupin mrz., Biskupiec mrz., Biskupice nmos., biskupka ż.

 przym. biskupi

Wiktionary

Synonimy:

 (1.2) diecezja; skr. bpstwo

Wiktionary


biskwit

1. lek­kie, do­brze wy­pie­czo­ne cia­sto cu­kier­ni­cze; bisz­kopt;
2. trwa­łe pie­czy­wo cu­kier­ni­cze, np. her­bat­nik, su­char;
3. przed­miot de­ko­ra­cyj­ny przy­po­mi­na­ją­cy mar­mur;
4. pół­pro­dukt w prze­my­śle ce­ra­micz­nym; bisz­kopt


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) wstęp­nie wy­pa­lo­na ce­ra­mi­ka przed szkli­wie­niem;

 (1.2) ce­ra­mi­ka niesz­kli­wio­na o po­wierzch­ni przy­po­mi­na­ją­cej mar­mur

 (1.3) cuk. cia­sto bisz­kop­to­we

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bisk­wit – przed­miot de­ko­ra­cyj­ny z por­ce­la­ny niesz­kli­wio­nej, przy­po­mi­na­ją­cej mar­mur. Także pół­pro­dukt w prze­my­śle ce­ra­micz­nym.
  • Bisk­wit – lekki wy­piek cia­sto cu­kier­ni­czy, bisz­kopt

Wikipedia

Powiązane:

 przym. biskwitowy

 rzecz. biskwitowanie n.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.3) ciasto biszkoptowe, biszkopt

Wiktionary


biskwitowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) techn. wy­pa­la­nie su­ro­we­go wy­ro­bu ce­ra­micz­ne­go przed szkli­wie­niem

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biskwit m.

 czas. biskwitować

Wiktionary


biskwitować

wy­ża­rzać su­ro­wy wyrób ce­ra­micz­ny przed szkli­wie­niem w tem­pe­ra­tu­rze 900°C


SJP.pl


biskwitowy

→ bisk­wit


SJP.pl

Patrz:

biskwit

bislama

język kre­ol­ski pow­sta­ły na bazie an­giel­skie­go, język urzę­do­wy Va­nu­a­tu


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) jęz. jeden z ję­zy­ków urzę­do­wych na Va­nu­a­tu;

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲisˈlãma, AS: bʹislãma

Wiktionary


bismala

for­mu­ła roz­po­czy­na­ją­ca surę Ko­ra­nu, sta­no­wią­ca także mu­zuł­mań­ski or­na­ment ka­li­gra­ficz­ny i ar­chi­tek­to­nicz­ny; bas­ma­la, bis­mil­la, bis­mil­lah


SJP.pl


bismarck

[czy­taj: bis­mark] naz­wi­sko, np. Otto von Bis­marck (1815-98), nie­miec­ki ksią­żę, pier­wszy kanc­lerz zjed­no­czo­ne­go ce­sar­stwa nie­miec­kie­go


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Otto von Bis­marck – nie­miec­ki po­li­tyk, kanc­lerz II Rze­szy
  • Georg von Bis­marck − nie­miec­ki ofi­cer Wehr­mach­tu w ran­dze ge­ne­ra­ła po­rucz­ni­ka
  • Pan­cer­ni­ki typu „Bis­marck” – typ pan­cer­ni­ków nie­miec­kich z okre­su II wojny świa­to­wej
    • „Bis­marck” – nie­miec­ki pan­cer­nik z okre­su II wojny świa­to­wej
  • Ar­chi­pe­lag Bis­marc­ka – grupa wysp w za­chod­niej czę­ści Oce­a­nu Spo­koj­ne­go
  • Morze Bis­marc­ka – morze mię­dzy­wy­spo­we, część Oce­a­nu Spo­koj­ne­go
  • Bis­marck – bra­zy­lij­ski pił­karz
  • Bis­marck-Tun­nel – dawna pi­wiar­nia w Poz­na­niu
  • Bis­marck – sto­li­ca sta­no­wa i mia­sto w sta­nie Da­ko­ta Pół­noc­na, w hrab­stwie Bur­le­igh
  • Bis­marck – mia­sto w Niem­czech, w Sak­so­nii-An­halt
  • Bis­marck – wieś w sta­nie Il­li­no­is, w hrab­stwie Ver­mi­lion
  • Bis­marck – mia­sto w sta­nie Mis­so­u­ri, w hrab­stwie St. Fran­co­is

Wikipedia


bismarkowski

taki jak u Bis­marc­ka, cha­rak­te­ry­stycz­ny dla Bis­marc­ka


SJP.pl


bismilla

for­mu­ła roz­po­czy­na­ją­ca surę Ko­ra­nu, sta­no­wią­ca także mu­zuł­mań­ski or­na­ment ka­li­gra­ficz­ny i ar­chi­tek­to­nicz­ny; bis­ma­la, bas­ma­la, bis­mil­lah


SJP.pl


bismillah

for­mu­ła roz­po­czy­na­ją­ca surę Ko­ra­nu, sta­no­wią­ca także mu­zuł­mań­ski or­na­ment ka­li­gra­ficz­ny i ar­chi­tek­to­nicz­ny; bis­ma­la, bis­mil­la, bas­ma­la


SJP.pl


bisnowaty

przy­miot­nik

 (1.1) przest. gw-pl|Dro­ho­bycz., reg-pl|Kresy po­łud­nio­we,Prze­myśl. głupi, nar­wa­ny, nie­speł­na ro­zu­mu

 (1.2) daw. gw-pl|Ka­mie­niec Po­dol­ski. opę­ta­ny, na­past­li­wy

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) — Słysz, głupi Bi­ło­wus, — po­wie­dział mu zacny Dasz­kie­wicz — ty człek bis­no­wa­ty, ja ci córki nie wydam, aże­byś ją skrzyw­dził.

 (1.2) Do­pie­ro wtedy, Hnat, z wszyst­kich na­jod­waż­niej­szy, spoj­rza­wszy przez ramię Se­me­no­wi za­wo­łał: // — To nie bies lu­dzie, to bis­no­wa­ty Ny­ko­ła!

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) war. biesnowaty; głupi, narwany, niespełna rozumu, postrzelony, głupkowaty; gwara. prymchowaty

 (1.2) war. biesnowaty; opętany, napastliwy

Wiktionary


bisowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) muz. pow­ta­rza­nie ut­wo­ru albo wy­ko­ny­wa­nie do­dat­ko­we­go ut­wo­ru na ży­cze­nie pu­blicz­no­ści

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bis m.

 czas. bisować

Wiktionary


bisować

od­gry­wać, odś­pie­wy­wać bis; pow­ta­rzać


SJP.pl


bisowy

przy­miot­nik od: bis


SJP.pl


bissa

1. język urzę­do­wy Bur­ki­na Faso;
2. pod­ga­tu­nek żół­wia szyl­kre­to­we­go


SJP.pl

Bissa – grupa et­nicz­na z ro­dzi­ny ludów Mande, za­miesz­ku­ją­ca na te­re­nach Bur­ki­na Faso, Ghany, Wy­brze­ża Kości Sło­nio­wej i w mniej­szej licz­bie w Togo. Po­słu­gu­ją się ję­zy­kiem bissa z grupy mande. Ich po­pu­la­cję sza­cu­je się na bli­sko 1 mi­lion.

Bissa żyją głów­nie z upra­wy prosa, ku­ku­ry­dzy, ryżu i orzesz­ków ziem­nych. Sprze­da­ją ba­weł­nę i wa­rzy­wa.

Wikipedia


bissau

sto­li­ca Gwi­nei Bis­sau


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. sto­li­ca Gwi­nei Bis­sau;

Wiktionary

Bis­sau – sto­li­ca Gwi­nei Bis­sau. Jest naj­więk­szym mia­stem i głów­nym por­tem kraju z 427 400 miesz­kań­ca­mi (2007). Po­ło­żo­ne na wy­spie u uj­ścia rzeki Gêba do Oce­a­nu At­lan­tyc­kie­go.

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ˈbʲisːaw, AS: bʹi•sau̯

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bissauczyk mos., bissauka ż.

 przym. bissauski

Wiktionary


bissauczyk

[czy­taj: bis­sał­czyk] miesz­ka­niec Bis­sau (sto­li­cy Gwi­nei Bis­sau)


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Bis­sau; osoba z tego mia­sta

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bissau n.

:: fż. bissauka ż.

 przym. bissauski

Wiktionary


bissauka

[czy­taj: bis­sał­ka] miesz­kan­ka Bis­sau (sto­li­cy Gwi­nei Bis­sau)


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Bis­sau; ko­bie­ta z tego mia­sta

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bissau n.

:: fm. bissauczyk mos.

 przym. bissauski

Wiktionary


bissauski

→ Bis­sau [czy­taj: bis­sał­ski]


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) od­no­szą­cy się do mia­sta Bis­sau

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲisˈːawsʲci, AS: bʹi•sau̯sʹḱi

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bissau n., bissauczyk mos., bissauka ż.

Wiktionary


bista

naz­wi­sko, np. Hen­ryk Bista (zm. 1997), aktor


SJP.pl


bistabilność

→ bi­sta­bil­ny


SJP.pl

Patrz:

bistabilny

bistabilny

ma­ją­cy dwa sta­bil­ne stany


SJP.pl


bisti

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) per­ska mo­ne­ta o war­to­ści 20 di­na­rów;

Wiktionary

Bisti – per­ska mo­ne­ta o war­to­ści 20 di­na­rów, bita od XVI wieku. "Bisti" naj­dłu­żej emi­to­wa­no w Gruz­ji pod oku­pa­cją ro­syj­ską – do 1810 r., gdzie od­po­wia­da­ła dwóm ko­piej­kom.

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ˈbʲistʲi, AS: bʹistʹi

Wiktionary


bistor

krem­pli­na; we włó­kien­nict­wie:
1. skę­dzie­rza­wio­na przę­dza syn­te­tycz­na o dużej pu­szy­sto­ści;
2. tka­ni­na, dzia­ni­na z tej przę­dzy;
3. po­tocz­nie: odzież z ta­kiej dzia­ni­ny


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) włók. przę­dza syn­te­tycz­na pro­duk­cji pol­skiej o dużej pu­szy­sto­ści; także tka­ni­na, dzia­ni­na z tej przę­dzy;

 (1.2) pot. ubra­nie z bi­sto­ru (1.1)

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲistɔr, AS: bʹistor

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bistorowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) kremplina

Wiktionary


bistorowy

przy­miot­nik od: bi­stor


SJP.pl


bistr

ciem­no­brą­zo­wa farba spo­rzą­dza­na z sadzy drzew­nej, sto­so­wa­na w śred­nio­wie­czu w ma­lar­stwie ak­wa­re­lo­wym i ce­ra­micz­nym


SJP.pl

Bistr, bi­ster (fr. " bi­stre" - ciem­no­bru­nat­ny, ciem­no­brą­zo­wy) – przez­ro­czy­sty pig­ment wyt­wa­rza­ny z roz­pu­szczo­nej w wo­dzie i kleju smo­li­stej sadzy, uzy­ski­wa­nej przy spa­la­niu róż­nych ga­tun­ków drew­na, głów­nie bu­ko­we­go.

W za­leż­no­ści od uży­te­go su­row­ca i spo­so­bu przy­go­to­wa­nia uzy­sku­je barwy od ciem­no­żół­tej do ciem­no­brą­zo­wej.

Wikipedia


bistro

ro­dzaj baru z pro­sty­mi da­nia­mi, za­ką­ska­mi, al­ko­ho­la­mi; nie­wiel­ka re­sta­u­ra­cja


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) książk. gastr. nie­wiel­ka re­sta­u­ra­cja, wi­niar­nia, bar z za­ką­ska­mi i na­po­ja­mi al­ko­ho­lo­wy­mi;

Wiktionary

Zo­bacz też: Bi­stro (Bo­śnia i Her­ce­go­wi­na).

Bi­stro – nie­wiel­ki, czę­sto zaj­mu­ją­cy na­roż­ny bu­dy­nek lokal ga­stro­no­micz­ny, który jest spe­cy­ficz­ną kom­bi­na­cją re­sta­u­ra­cji z barem i ka­wiar­nią.

Zaz­wy­czaj w bi­strach pa­nu­je kli­mat luź­nej ele­gan­cji, który odróż­nia te lo­ka­le od ty­po­wych, po­waż­nych re­sta­u­ra­cji.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Wciąż wspo­mi­nam to bi­stro na Mont­mar­tre i jego nie­pow­ta­rzal­ną at­mos­fe­rę.

 (1.1) Gdzieś w Pa­ry­żu mie­ście jest małe, nocne bi­stro • Gdzie z na­po­jów pija się tylko wódkę czy­stą.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲistrɔ, AS: bʹistro

Wiktionary


bisulfat

kwa­śny siar­czan so­do­wy


SJP.pl


bisurman

bi­sur­ma­nin; daw­niej:
1. po­gard­li­wie o wyz­naw­cy is­la­mu;
2. urwis, hul­taj


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) daw. po­gard. wyz­naw­ca is­la­mu, ma­ho­me­ta­nin

 (1.2) przest. przen. czło­wiek (zwła­szcza dziec­ko) roz­pu­szczo­ny, zu­chwa­ły, hul­taj, urwis, ur­wi­po­łeć, ło­bu­ziak

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bisurmanin mos., bisurmaństwo n.; bisurmaniny blp.

:: fż. bisurmanka

 czas. bisurmanić, bisurmanieć ndk.; bisurmanić się

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) muzułmanin, niewierny, pohaniec; war. basurman, besurman, beserman, besermaniec, basroman, bosurman, busurman

Wiktionary


bisurmanica

→ bi­sur­man


SJP.pl

Patrz:

bisurman

bisurmanienie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|bi­sur­ma­nić.

Wiktionary

Powiązane:

 czas. bisurmanić

 rzecz. bisurmanin mos.

Wiktionary


bisurmanin

bi­sur­man; daw­niej:
1. po­gard­li­wie o wyz­naw­cy is­la­mu;
2. urwis, hul­taj


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) daw. po­gard. wyz­naw­ca is­la­mu

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bisurman m., bisurmanienie n.

 czas. bisurmanić

 przym. bisurmański

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) stpol. bisurman; przest. mahometanin, islamista; neutralnie muzułmanin

Wiktionary


bisurmanić

1. robić, co się chce, pro­wa­dzić hu­la­szcze życie; hulać, bra­dzia­żyć, lum­po­wać, lam­par­to­wać się;
2. ło­bu­zo­wać, pso­cić, roz­ra­biać;
3. uwo­dzić czy­jąś żonę


SJP.pl

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) daw. na­wra­cać na wiarę ma­ho­me­tań­ską; tur­czyć

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny bi­sur­ma­nić się

 (2.1) daw. wieść hu­la­szcze życie

 (2.2) daw. pso­cić

 (2.3) daw. przyj­mo­wać islam; Glo­ger|Bi­sur­man|bi­sur­man.

Wiktionary

Przykłady

 (2.2) Mło­dzi bi­sur­ma­ni­li się, urzą­dza­li psie figle, star­si pili al­ko­hol, urzą­dza­li burdy.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲisurˈmãɲit͡ɕ, AS: bʹisurmãńić

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bisurmaństwo n., bisurman m., bisurmanienie n., bisurmanin mos.

Wiktionary

Synonimy:

 (2.3) turczyć się

Wiktionary


bisurmanka

→ bi­sur­man


SJP.pl

Patrz:

bisurman

bisurmański

→ bi­sur­man, → bi­sur­ma­nin (daw­niej, po­gard­li­wie: mu­zuł­mań­ski)


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) stpol. ma­ho­me­tań­ski, is­lam­ski

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲisurˈmãj̃sʲci, AS: bʹisurmãĩ ̯sʹḱi

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bisurmanin mos.

Wiktionary


bisz

naz­wi­sko


SJP.pl

Bisz, właśc. Ja­ro­sław Ja­ru­szew­ski (ur. 9 maja 1984 w Byd­go­szczy) – pol­ski raper, poeta i pro­du­cent mu­zycz­ny. Ja­ro­sław Ja­ru­szew­ski znany jest prze­de wszyst­kim z wy­stę­pów w ze­spo­le hip-ho­po­wym B.O.K. Współt­wo­rzył także duety wraz z pro­du­cen­ta­mi mu­zycz­ny­mi Kosą i Pekro. Pro­wa­dzi po­nad­to so­lo­wą dzia­łal­ność ar­ty­stycz­ną.

Wikipedia


biszcza

wieś w Pol­sce


SJP.pl

Bi­szcza (do 30 grud­nia 1999 "Bi­szcza Pier­wsza") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, w po­wie­cie bił­go­raj­skim, w gmi­nie Bi­szcza. Leży na Pła­sko­wy­żu Tar­no­grodz­kim, nad rzeką Ła­zow­ną.

Wieś kró­lew­ska Bies­cza, po­ło­żo­na była w 1589 roku w sta­ro­stwie nie­gro­do­wym krze­szow­skim w ziemi prze­my­skiej wo­je­wództ­wa ru­skie­go.

Wikipedia


biszczański

→ Bi­szcza


SJP.pl

Patrz:

Biszcza

biszek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) gw-pl|Santa Cat­ha­ri­na. robak

 (1.2) gw-pl|Santa Cat­ha­ri­na. pchła

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biszo n.

Wiktionary


biszewo

Bi­sze­wo – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie pod­la­skim, w po­wie­cie sie­mia­tyc­kim, w gmi­nie Gro­dzisk.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa bia­ło­stoc­kie­go.

Wier­ni ko­ścio­ła rzym­sko­ka­to­lic­kie­go na­le­żą do pa­ra­fii Trój­cy Prze­najś­więt­szej w Dziad­ko­wi­cach.

Wikipedia


biszkecki

→ Bisz­kek (sto­li­ca Kir­gi­sta­nu); bisz­ke­kań­ski


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) od­no­szą­cy się do mia­sta Bisz­kek, zwią­za­ny z mia­stem Bisz­kek

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲiˈʃkɛt͡sʲci, AS: bʹiškecʹḱi

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Biszkek mrz., biszkekańczyk mos., biszkekanka ż.

 przym. biszkekański

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) biszkekański

Wiktionary


biszkek

sto­li­ca Kir­gi­sta­nu


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. sto­li­ca Kir­gi­sta­nu;

Wiktionary

Bisz­kek ( Бишкек, trl. "Biškek", trb. "Bisz­kek"; Бишкек, trl. "Biškek", trb. "Bisz­kiek"; do roku 1926 Pisz­pek, w la­tach 1926–1991 Frun­ze) – sto­li­ca i naj­więk­sze mia­sto Kir­gi­sta­nu, po­ło­żo­ne w Tien­sza­nie u pod­nó­ża Gór Kir­gi­skich w Kot­li­nie Czuj­skiej, nad rze­ka­mi Ała Arcza i Ała­me­din. Na pół­no­cy mia­sto prze­ci­na kanał Wiel­ki Czuj­ski.

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ˈbʲiʃkɛk, AS: bʹiškek

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biszkekańczyk mos., biszkekanka ż.

 przym. biszkekański, biszkecki

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) hist. Biszbek, Piszpek, Frunze

Wiktionary


biszkekanka

miesz­kan­ka Bisz­ke­ku


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Bisz­ke­ku; ko­bie­ta z tego mia­sta

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Biszkek mrz.

:: fm. biszkekańczyk mos.

 przym. biszkecki, biszkekański

Wiktionary


biszkekańczyk

miesz­ka­niec Bisz­ke­ku


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Bisz­ke­ku; osoba z tego mia­sta

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Biszkek mrz.

:: fż. biszkekanka ż.

 przym. biszkecki, biszkekański

Wiktionary


biszkekański

→ Bisz­kek (sto­li­ca Kir­gi­sta­nu); bisz­kec­ki


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Bisz­ke­kiem (sto­li­cą Kir­gi­sta­nu)

Wiktionary

Powiązane:

 przym. biszkecki

 rzecz. biszkekańczyk mos., Biszkek mrz., biszkekanka ż.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) biszkecki

Wiktionary


biszkokt

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) stpol. bisz­kopt

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲiʃkɔkt, AS: bʹiškokt

Wiktionary


biszkopcik

zdrob­nie­nie od: bisz­kopt


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od bisz­kopt

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) To nie bisz­kopt, lecz tylko mały bisz­kop­cik.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biszkopt m.

 przym. biszkoptowy

Wiktionary


biszkopt

wyrób cu­kier­ni­czy z cia­sta o tej samej naz­wie


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) cuk. spoż. lek­kie, suche cia­sto uży­wa­ne do wy­ro­bów cu­kier­ni­czych;

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy lub mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) kulin. ciast­ko z bisz­kop­tu (1.1)

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (3.1) środ. harc. nowy har­cerz, bez stop­nia, przed Przy­rze­cze­niem Har­cer­skim

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Do bisz­kop­tu po­trzeb­nych bę­dzie pięć jajek.

 (1.1) Upie­kłam dwa bisz­kop­ty, teraz muszę po­prze­kła­dać je ma­sa­mi.

 (2.1) Zro­bić ser­nik na zimno na bisz­kop­tach czy na her­bat­ni­kach?

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲiʃkɔpt, AS: bʹiškopt

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz.

:: zdrobn. biszkopcik

 przym. biszkoptowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) biskwit; stpol. biszkokt

Wiktionary


biszkoptowiec

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) kulin. cia­sto z bisz­kop­ta­mi

Wiktionary


biszkoptowy

zwią­za­ny z bisz­kop­tem


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) kulin. do­ty­czą­cy bisz­kop­tu, zwią­za­ny z bisz­kop­tem

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Nie lubię, cia­sta bisz­kop­to­we­go, za­wsze zja­dam samą ga­la­ret­kę.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲiʃkɔpˈtɔvɨ, AS: bʹiškoptovy

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biszkopt m., biszkopcik m.

Wiktionary


biszkopty

wyrób cu­kier­ni­czy z cia­sta o tej samej naz­wie


SJP.pl


biszofit

mi­ne­rał, uwod­nio­ny chlo­rek ma­gne­zu


SJP.pl

Bi­szo­fit – mi­ne­rał z grupy ha­lo­gen­ków, któ­re­go głów­nym skład­ni­kiem jest sze­ścio­wod­ny chlo­rek ma­gne­zu, MgCl2·6H2O.

Jest ewa­po­ra­tem pow­sta­łym na dnie mor­skim w okre­sie permu.

Zo­stał on od­kry­ty w Staßfurcie przez nie­miec­kie­go ge­o­lo­ga Gu­sta­va Bis­cho­fa w dru­giej po­ło­wie XIX wieku. Mi­ne­rał otrzy­mał nazwę na cześć swo­je­go od­kryw­cy.

Wikipedia


biszofitowy

→ bi­szo­fit


SJP.pl

Patrz:

biszofit

biszon

po­tocz­nie: pies rasy bi­chon frise


SJP.pl


biszt

tra­dy­cyj­ny męski płaszcz arab­ski wy­ko­na­ny z wełny


SJP.pl

Biszt ( ‏بشت‎) – płaszcz na­kła­da­ny na saub. Jest tra­dy­cyj­nym na­kry­ciem mę­skim, za­kła­da­nym na spe­cjal­ne okaz­je przez lud­ność Za­to­ki Per­skiej i Le­wan­tu.

Pier­wot­nie biszt chro­nił Be­du­i­nów przed zim­nem, obec­nie uży­wa­ny jest, aby pod­kre­ślić rangę wy­da­rze­nia.

Wikipedia


bisztynczanin

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Bisz­tyn­ka

 (1.2) osoba po­cho­dzą­ca z Bisz­tyn­ka, uro­dzo­na w Bisz­tyn­ku

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Bisz­tyn­cza­nie z nie­chę­cią przy­ję­li de­cyz­ję o zmia­nie nazw ulic Pawła Fin­de­ra i Ma­ria­na Bucz­ka.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bisztynek m.

:: fż. bisztynczanka ż.

 przym. bisztynecki

Wiktionary


bisztynczanka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Bisz­tyn­ka

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bisztynek m.

:: fm. bisztynczanin m.

 przym. bisztynecki

Wiktionary


bisztynecki

przy­miot­nik od: Bisz­ty­nek


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) od­no­szą­cy się do Bisz­tyn­ka, zwią­za­ny z Bisz­tyn­kiem

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Dali na mszę za duszę babki w bisz­ty­nec­kim ko­ście­le.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bisztynek m., bisztynczanin mos., bisztynczanka ż.

Wiktionary


bisztynek

mia­sto w Pol­sce


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim;

Wiktionary

Bisz­ty­nek ( Bis­chof­ste­in) – mia­sto w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim, w po­wie­cie bar­to­szyc­kim, sie­dzi­ba gminy miej­sko-wiej­skiej Bisz­ty­nek.

W la­tach 1975–1998 mia­sto ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ło do wo­je­wództ­wa olsz­tyń­skie­go. We­dług da­nych GUS z 1 stycz­nia 2024 r. Bisz­ty­nek li­czył 2156 miesz­kań­ców.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Do­dat­ko­wo Bisz­ty­nek otrzy­mał 30 włók we wsi Dą­bro­wa.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲiˈʃtɨ̃nɛk, AS: bʹištỹnek

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bisztynczanin mos., bisztynczanka ż.

 przym. bisztynecki

Wiktionary


bisztynianin

miesz­ka­niec Bisz­tyn­ka (mia­sta w Pol­sce)


SJP.pl


bisztynianka

miesz­kan­ka Bisz­tyn­ka (mia­sta w Pol­sce)


SJP.pl


bit

1. roc­ko­wa mu­zy­ka roz­ryw­ko­wa po­pu­lar­na w la­tach 60. XX wieku, cha­rak­te­ry­zu­ją­ca się sil­nie zaz­na­czo­nym ryt­mem; beat, big­bit, big-beat, mocne ude­rze­nie;
2. w mu­zy­ce: rów­no­mier­ne ude­rze­nie od­mie­rza­ją­ce ko­lej­ne takty ut­wo­ru; beat


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) in­form. mat. najm­niej­sza por­cja in­for­ma­cji, licz­ba bi­nar­na, mo­gą­ca przy­jąć war­to­ści 0 lub 1;

 (1.2) techn. wy­mien­na koń­ców­ka w elek­trycz­nych na­rzę­dziach do wkrę­ca­nia;

 (1.3) muz. ryt­micz­ne ude­rze­nie od­mie­rza­ją­ce ko­lej­ne takty ut­wo­ru

Wiktionary

Bit (z ang., ka­wa­łek, także skrót od "bi­na­ry digit", czyli cyfra dwój­ko­wa) – najm­niej­sza ilość in­for­ma­cji po­trzeb­na do okre­śle­nia, który z dwóch rów­nie praw­do­po­dob­nych sta­nów przy­jął układ. Jed­nost­ka lo­gicz­na.

Jest to rów­nież najm­niej­sza jed­nost­ka in­for­ma­cji uży­wa­na w od­nie­sie­niu do sprzę­tu kom­pu­te­ro­we­go, a oz­na­cza­na jest za po­mo­cą „b”.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Naj­star­szy bit w ko­dzie U2 in­for­mu­je o znaku licz­by.

 (1.2) Po dłuż­szym użyt­ko­wa­niu wkrę­tar­ki tępią się bity.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲit, AS: bʹit

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bitowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) skr. b

 (1.2) grot

Wiktionary


bitchface

[czy­taj: bicz­fejs] śro­do­wi­sko­wo: wrogi wyraz twa­rzy, głów­nie u ko­bie­ty; bitch face, bicz­fejs


SJP.pl


bitcoin

[czy­taj: bit­kojn] kryp­to­wa­lu­ta stwo­rzo­na w 2009 roku


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) fi­nans. jedna z kryp­to­wa­lut, wpro­wa­dzo­na do użyt­ku w 2009 roku;

Wiktionary

Bit­co­in – elek­tro­nicz­ny sy­stem go­tów­ko­wy peer-to-peer. Kryp­to­wa­lu­ta bit­co­in zo­sta­ła wpro­wa­dzo­na w 2009 roku przez osobę, bądź grupę osób, o pse­u­do­ni­mie Sa­tos­hi Na­ka­mo­to. Nazwa Bit­co­in od­no­si się także do ot­war­toź­ró­dło­we­go opro­gra­mo­wa­nia wę­złów ("Bit­co­in Core"), two­rzą­cych sieć kom­pu­te­ro­wą typu "peer-to-peer" (Bit­co­in Net­work).

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Oczy­wi­ście tech­no­lo­gia block­cha­in wy­wo­dzi się od bit­co­i­nów, ale dziś wcale nie służy tylko i wy­łącz­nie do ob­słu­gi tej kryp­to­wa­lu­ty.

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bitcoinowy

Wiktionary


bitcoiniarz

po­tocz­nie: osoba in­we­stu­ją­ca w bit­co­i­na lub inne kryp­to­wa­lu­ty albo en­tuz­ja­stycz­nie je pro­pa­gu­ją­ca


SJP.pl


bitcoinowy

→ bit­co­in [czy­taj: bit­kojn]


SJP.pl


bitels

Bi­tels, be­at­les, bit­les; po­tocz­nie:
1. czło­nek ze­spo­łu The Be­at­les;
2. osoba na­śla­du­ją­ca wy­glą­dem człon­ków The Be­at­les


SJP.pl


bitelsi

Bi­tels, be­at­les, bit­les; po­tocz­nie:
1. czło­nek ze­spo­łu The Be­at­les;
2. osoba na­śla­du­ją­ca wy­glą­dem człon­ków The Be­at­les


SJP.pl


bitelsowaty

rzad­ko: przy­po­mi­na­ją­cy wy­glą­dem bi­tel­sa - człon­ka ze­spo­łu The Be­at­les; bit­le­so­wa­ty, bi­tel­sow­ski, bit­le­sow­ski, be­at­le­sow­ski


SJP.pl


bitelsowski

bit­le­sow­ski, be­at­le­sow­ski;
1. na­wią­zu­ją­cy do twór­czo­ści ze­spo­łu The Be­at­les, taki jak w mu­zy­ce tego ze­spo­łu;
2. zwią­za­ny z sub­kul­tu­rą mło­dzie­żo­wą lat sześć­dzie­sią­tych XX wieku, na­śla­du­ją­cą styl lan­so­wa­ny przez ten ze­spół


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) cha­rak­te­ry­stycz­ny dla okre­su dzia­ła­nia i twór­czo­ści grupy The Be­at­les

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Lata sześć­dzie­sią­te to także okres bi­tel­sow­skie­go szału.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. beatlesówka ż., bitelsówa ż., bitels m., beatles m.

Wiktionary


bitelsówa

be­at­le­sów­ka, bit­le­sów­ka, bi­tel­sów­ka;
1. pła­ska, owal­na czap­ka z dasz­kiem, po­pu­lar­na w la­tach 60. XX wieku;
2. skó­rza­ny but na wy­so­kim ob­ca­sie, z wą­skim i dłu­gim no­skiem i cho­lew­ką się­ga­ją­cą do kost­ki, po­pu­lar­ny w la­tach 60. XX wieku


SJP.pl


bitelsówka

be­at­le­sów­ka, bit­le­sów­ka;
1. pła­ska, owal­na czap­ka z dasz­kiem, po­pu­lar­na w la­tach 60. XX wieku; bi­tel­só­wa;
2. ro­dzaj gi­ta­ry aku­stycz­nej uży­wa­nej m.in. przez człon­ków grupy The Be­at­les;
3. skó­rza­ny but z pła­skim ob­ca­sem i cho­lew­ką ponad kost­kę, uży­wa­ny w jeź­dziect­wie; rol­ling­ston­ka, szty­blet


SJP.pl


bitelsówki

ro­dzaj skó­rza­ne­go obu­wia na wy­so­kim ob­ca­sie, z wą­ski­mi i dłu­gi­mi no­ska­mi i cho­lew­ka­mi się­ga­ją­cy­mi do kost­ki, po­pu­lar­ne­go w la­tach 60. XX wieku; be­at­le­sów­ki, bi­tel­só­wy


SJP.pl


bitelsówy

ro­dzaj skó­rza­ne­go obu­wia na wy­so­kim ob­ca­sie, z wą­ski­mi i dłu­gi­mi no­ska­mi i cho­lew­ka­mi się­ga­ją­cy­mi do kost­ki, po­pu­lar­ne­go w la­tach 60. XX wieku; be­at­le­sów­ki, bi­tel­sów­ki


SJP.pl


bitewka

nie­wiel­ka bitwa; po­tycz­ka


SJP.pl


bitewniak

śro­do­wi­sko­wo: plan­szo­wa gra bi­tew­na


SJP.pl


bitewny

→ bitwa


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy bitwy, zwią­za­ny z bitwą

Wiktionary

Patrz:

bitwa

Przykłady

 (1.1) Ledwo pół wieku po woj­nach hu­syc­kich na po­lach bi­tew­nych Eu­ro­py kró­lo­wa­ła już ar­ty­le­ria, a po­płoch bu­dzi­li pi­ki­nie­rzy szwaj­car­scy i for­ma­cje lanc­knech­tów Frunds­ber­ga – karne, zwar­te, po ple­bej­skie­bej­sku so­li­dar­ne, wier­nie na­śla­du­ją­ce hu­syc­ki styl wo­jo­wa­nia.

 (1.1) Na wy­spie widać bi­tew­ne przy­go­to­wa­nia. Nad brze­giem po­ja­wia­ją się łucz­ni­cy i pro­ca­rze. W dal­szych sze­re­gach mio­ta­cze oszcze­pów i cięż­koz­broj­ni.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bitwa ż.

 czas. bić

Wiktionary


bitka

1. nie­wiel­ka, mało zna­czą­ca bójka;
2. bitki - kot­le­ty bite
3. awan­tu­ra po­łą­czo­na z bi­ciem się; burda, bi­ja­ty­ka, bójka


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. bójka

 (1.2) karc. tura, pod­czas któ­rej gra­cze zrzu­ca­ją karty w od­po­wie­dzi na kartę wy­sta­wio­ną przez gra­cza, który tę turę za­czął

 (1.3) karc. karty z bitki (1.2)

 (1.4) pot. kulin. kot­let bity

 (1.5) kulin. (ba­let­ka), cia­stecz­ko bisz­kop­to­we prze­ło­żo­ne mar­mo­la­dą lub po­wi­dła­mi i po­sy­pa­ne ma­kiem

Wiktionary

Przykłady

 (1.4) Winna Ba­sień­ka i obita wy­ła­do­wa­ła się na bit­kach wo­ło­wych, które mąż lubił z kaszą, a Ka­zi­mierz bez­sku­tecz­nie szu­kał Jadzi po Wał­brzy­chu.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲitka, AS: bʹitka

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bitki nmos., bitwa ż., bicie n.

 czas. bić ndk.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.3) lewa, wziątka

Wiktionary


bitki

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) kulin. ro­zbi­te tłucz­kiem od­kraw­ki mięsa

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. lp. oraz M., B.i W. lm. od: bitka

Wiktionary

Bitki – kot­le­ty mięs­ne z wo­ło­wi­ny lub wie­przo­wi­ny. Mięso kroi się na mniej­sze ka­wał­ki i ro­zbi­ja tłucz­kiem (kot­let bity), na­stęp­nie po lek­kim obs­ma­że­niu na pa­tel­ni dusi się w rond­lu.

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ˈbʲitʲci, AS: bʹitʹḱi

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bitka ż.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) zrazy

Wiktionary


bitków

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. osied­le typu miej­skie­go w re­jo­nie nad­wór­niań­skim ob­wo­du iwa­no­fran­kiw­skie­go w po­łud­nio­wo-za­chod­niej czę­ści Ukra­i­ny, po­mię­dzy rze­ka­mi By­strzy­cą So­łot­wiń­ską a By­strzy­cą Nad­wór­niań­ską u przed­pro­ża pasma Gor­ga­nów;

Wiktionary

Bit­ków (ukr. Битків) – osied­le typu miej­skie­go w re­jo­nie nad­wór­niań­skim w po­łud­nio­wo-za­chod­niej czę­ści Ukra­i­ny, po­ło­żo­ne 12 km na za­chód od Nad­wór­nej po­mię­dzy rze­ka­mi By­strzy­cą So­łot­win­ską a By­strzy­cą Nad­wór­nian­ską u przed­pro­ża pasma Gor­ga­nów (obwód iwa­no­fran­kow­ski). 4359 miesz­kań­ców (2020), dla po­rów­na­nia spis po­wszech­ny w 2001 za­no­to­wał ich 4273.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Tu jest cząst­ka ich oj­czyz­ny, ich dzie­ciń­stwa, lat mło­dych gór­nych i chmur­nych, prze­su­wa­ją się wspom­nie­nia: Lwów, Bo­ry­sław, Dro­ho­bycz, Bit­ków , Tru­ska­wiec, Ka­łusz, Grod­no, Wilno, Sokal i Sta­rzyn­ki Małe.

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bitkowski

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) hist. Biłków

Wiktionary


bitles

be­at­les (czę­ściej), bi­tels (czę­ściej);
1. czło­nek ze­spo­łu The Be­at­les;
2. po­tocz­nie: chło­pak o dłu­gich wło­sach


SJP.pl


bitlesi

be­at­les (czę­ściej), bi­tels (czę­ściej);
1. czło­nek ze­spo­łu The Be­at­les;
2. po­tocz­nie: chło­pak o dłu­gich wło­sach


SJP.pl


bitlesowaty

rzad­ko: przy­po­mi­na­ją­cy wy­glą­dem bit­le­sa - człon­ka ze­spo­łu The Be­at­les; bi­tel­so­wa­ty, bi­tel­sow­ski, bit­le­sow­ski, be­at­le­sow­ski


SJP.pl


bitlesowski

bi­tel­sow­ski, be­at­le­sow­ski;
1. na­wią­zu­ją­cy do twór­czo­ści ze­spo­łu The Be­at­les, taki jak w mu­zy­ce tego ze­spo­łu;
2. zwią­za­ny z sub­kul­tu­rą mło­dzie­żo­wą lat sześć­dzie­sią­tych XX wieku, na­śla­du­ją­cą styl lan­so­wa­ny przez ten ze­spół


SJP.pl


bitlesówka

[czy­taj: bi­tel­sów­ka] bi­tel­sów­ka, be­at­le­sów­ka;
1. pła­ska, owal­na czap­ka z dasz­kiem, po­pu­lar­na w la­tach 60. XX wieku; bi­tel­só­wa;
2. ro­dzaj gi­ta­ry aku­stycz­nej uży­wa­nej m.in. przez człon­ków grupy The Be­at­les;
3. skó­rza­ny but z pła­skim ob­ca­sem i cho­lew­ką ponad kost­kę, uży­wa­ny w jeź­dziect­wie; rol­ling­ston­ka, szty­blet


SJP.pl


bitmapa

Bit­ma­pa, mapa bi­to­wa – obraz cy­fro­wy w po­sta­ci pliku wy­ko­rzy­stu­ją­ce­go ra­stro­wy spo­sób re­pre­zen­ta­cji kom­pu­te­ro­wej gra­fi­ki dwu­wy­mia­ro­wej po­le­ga­ją­cy na okre­śle­niu po­ło­że­nia każ­de­go pik­se­la obra­zu oraz przy­pi­sa­niu mu war­to­ści okre­śla­ją­cej kolor w danym try­bie ko­lo­ru.

Wikipedia


bitmapowy

przy­miot­nik od: bit­ma­pa


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) in­form. do­ty­czą­cy bit­ma­py, wła­ści­wy bit­ma­pie

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bitmapa ż., mapa ż.

 czas. mapować

Wiktionary


bitnet

dawna sieć kom­pu­te­ro­wa


SJP.pl

BITNET – za­po­cząt­ko­wa­na w 1981 ogól­noś­wia­to­wa sieć roz­le­gła, w pew­nym sen­sie kon­ku­ren­cyj­na do In­ter­ne­tu. Nazwa sieci po­cho­dzi od an­giel­skie­go hasła "Be­ca­u­se It's There Net­work", sze­rzej zna­ne­go w for­mie "Be­ca­u­se It's Time Net­work".

Wikipedia


bitniczka

→ bit­nik


SJP.pl

Patrz:

bitnik

bitnie

przy­słó­wek

 (1.1) daw. lub książk. w spo­sób bitny; wa­lecz­nie, wo­jow­ni­czo

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Sza­blą ro­biąc na sławę, i wo­ju­jąc bit­nie, Ufaj, że na twym skro­niu, nowy Laur zak­wit­nie (…).

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bijak mrz., bitność ż.

 przym. bitny

Wiktionary


bitniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: bit­nie


SJP.pl


bitniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: bitny


SJP.pl


bitnik

przed­sta­wi­ciel grupy mło­dzie­ży zbun­to­wa­nej prze­ciw­ko nor­mom spo­łecz­nym i wy­ra­ża­ją­cy ten bunt w róż­nych ek­sce­sach; be­at­nik


SJP.pl


bitnikowski

→ bit­nik; be­at­ni­kow­ski


SJP.pl


bitność

→ bitny


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bitne; cecha tych, któ­rzy są bitni

Wiktionary

Patrz:

bitny

Powiązane:

 przym. bitny

 przysł. bitnie

Wiktionary


bitny

wa­lecz­ny


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) książk. dziel­ny w boju, od­waż­ny i nie­u­stę­pli­wy w walce

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Zbój­ni­cy, stroj­ni i bitni, opro­mie­nie­ni sławą dobrą i złą, prze­bie­ga­li prze­łę­cze wio­dą­ce na po­łud­nio­wą stro­nę Tatr, na rów­ni­ny żyzne i bo­ga­te.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bitność ż., bicie n., bitwa ż., bijak mrz.

 czas. bić ndk.

 przysł. bitnie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) waleczny

Wiktionary


bitola

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w po­łud­nio­wo-za­chod­niej Ma­ce­do­nii, po­ło­żo­ne 15 km od gra­ni­cy z Gre­cją;

Wiktionary

Bi­to­la ( Битола) w sta­ro­żyt­no­ści He­ra­kle­ja Lyn­ke­stis, w cza­sach bi­zan­tyj­skich Pe­la­go­nia – mia­sto w po­łud­nio­wo-za­chod­niej czę­ści Ma­ce­do­nii Pół­noc­nej, po­ło­żo­ne 15 km od gra­ni­cy z Gre­cją. Przez mia­sto prze­pły­wa rzeka Dra­gor.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Wra­ca­jąc do miejsc w Ma­ce­do­nii, które wiążą się z po­ez­ją, nie spo­sób nie wspom­nieć o Bi­to­li. To jeden z naj­waż­niej­szych oś­rod­ków li­te­rac­kich Ma­ce­do­nii (…).

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) Herakleja, Herakleja Lynkestis, Pelagonia

Wiktionary


bitomat

au­to­mat do za­ku­pu bit­co­i­nów


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) urzą­dze­nie do ku­po­wa­nia i sprze­da­wa­nia kryp­to­wa­lut

Wiktionary


bitonalność

za­sa­da sto­so­wa­nia dwóch to­na­cji w dwóch róż­nych, rów­no­czes­nych gło­sach ut­wo­ru mu­zycz­ne­go


SJP.pl

Bi­to­nal­ność – uży­cie w ut­wo­rze w dwóch jed­no­cze­śnie brzmią­cych gło­sach dwóch róż­nych to­na­cji, np. pre­lu­dium "" Cla­u­de'a De­bus­sy'ego (koń­co­wy frag­ment ut­wo­ru w to­na­cjach C-dur i Des-dur) i zbu­do­wa­na w to­na­cjach C-dur i Fis-dur fan­fa­ra na po­cząt­ku ba­le­tu "Pie­trusz­ka" Igora Stra­win­skie­go:

Wikipedia


bitonalny

za­wie­ra­ją­cy dwie to­na­cje; w dwóch to­na­cjach


SJP.pl


bitowiec

mi­ło­śnik, sym­pa­tyk bitu (big­bi­tu); big­bi­to­wiec


SJP.pl


bitowy

zwią­za­ny z bitem


SJP.pl


bitrate

[czy­taj: bi­trejt] w in­for­ma­ty­ce: pa­ra­metr okre­śla­ją­cy ja­kość pliku z fil­mem lub dźwię­kiem, mie­rzo­ny w bi­tach na se­kun­dę lub baj­tach na se­kun­dę i ich krot­no­ściach; prze­pływ­ność


SJP.pl


bitter

[czy­taj: biter]
1. lek­kie bry­tyj­skie piwo se­syj­ne, od­mia­na piwa typu ale;
2. gorz­ka, aro­ma­tycz­na za­pra­wa bar­mań­ska na bazie al­ko­ho­lu, sto­so­wa­na jako skład­nik kok­taj­li


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • bit­ter – od­mia­na piwa typu ale
  • Bit­ter – nie­miec­kie przed­się­bior­stwo mo­to­ry­za­cyj­ne
  • bit­ter – grupa gorz­kich wódek i li­kie­rów
  • Al­bert Bit­ter – nie­miec­ki du­chow­ny
  • Fran­cis Bit­ter – ame­ry­kań­ski fizyk
  • Jo­han­nes Bit­ter – nie­miec­ki pił­karz ręcz­ny

Wikipedia


bittorrent

[czy­taj: bit to­rent] pro­to­kół wy­mia­ny i dy­stry­bu­cji pli­ków przez in­ter­net


SJP.pl

BitTorrent – pro­to­kół wy­mia­ny i dy­stry­bu­cji pli­ków przez In­ter­net, któ­re­go celem jest od­cią­że­nie łączy ser­we­ra udo­stęp­nia­ją­ce­go pliki. Jego naj­więk­szą za­le­tą w po­rów­na­niu do pro­to­ko­łu HTTP jest po­dział pasma po­mię­dzy osoby, które w tym samym cza­sie po­bie­ra­ją dany plik. Oz­na­cza to, że użyt­kow­nik w cza­sie po­bie­ra­nia wy­sy­ła frag­men­ty pliku innym użyt­kow­ni­kom.

Wikipedia


bitum

sub­stan­cja po­cho­dze­nia or­ga­nicz­ne­go, mie­sza­ni­na wę­glo­wo­do­rów za­war­tych w ska­łach; bi­tu­min


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) chem. mie­sza­ni­na róż­nych sub­stan­cji or­ga­nicz­nych cie­kłych bądź sta­łych o dużej lep­ko­ści, bę­dą­ca naj­czę­ściej ko­lo­ru czar­ne­go lub bru­nat­no­czar­ne­go;

 (1.2) skład­nik bi­tu­mu (1.1)

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bitumowy, bitumiczny

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1-2) war. bitumin, bitumen

Wiktionary


bitumen

od­po­wied­nik be­to­nu lub jedna z od­mian uży­wa­ne­go w ma­lar­stwie brązu (bru­na­tu)


SJP.pl


bitumiczność

→ bi­tu­micz­ny


SJP.pl

Patrz:

bitumiczny

bitumiczny

za­wie­ra­ją­cy bi­tu­mi­ny; bi­tu­mi­no­wy, smo­li­sty


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) bio­chem. geol. techn. do­ty­czą­cy bi­tu­me­nu

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Droga zo­sta­ła po­kry­ta bi­tu­micz­ną na­wierzch­nią.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bitumizowanie n., bitumowanie n., bitum m., bitumin m., bitumen m.

 czas. bitumizować ndk., bitumować ndk.

 przym. bitumowy

Wiktionary


bitumin

sub­stan­cja po­cho­dze­nia or­ga­nicz­ne­go, mie­sza­ni­na wę­glo­wo­do­rów za­war­tych w ska­łach; bitum


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) chem. geol. górn. na­tu­ral­na mie­sza­ni­na wę­glo­wo­do­rów sta­łych i pół­sta­łych, czyli sub­stan­cji or­ga­nicz­nych po­cho­dze­nia na­tu­ral­ne­go, które pow­sta­ły z roz­kła­du ma­te­rii ro­ślin­nej i zwie­rzę­cej w wa­run­kach bezt­le­no­wych

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Naj­więk­sze na świe­cie złoża bi­tu­mi­nu po­sia­da Ka­na­da, głów­nie w pro­win­cji Al­ber­ta.

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bitumiczny, bitumowy

 rzecz. bitumizowanie n., bitumowanie n.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) war. bitum, bitumen

Wiktionary


bituminizacja

bi­tu­mi­za­cja;
1. two­rze­nie się bi­tu­mi­nów w ska­łach;
2. na­peł­nia­nie cze­goś bi­tu­mi­na­mi - sub­stan­cja­mi mi­ne­ral­ny­mi po­cho­dze­nia or­ga­nicz­ne­go


SJP.pl


bituminowy

za­wie­ra­ją­cy bi­tu­mi­ny; bi­tu­micz­ny, smo­li­sty


SJP.pl


bitumizacja

bi­tu­mi­ni­za­cja;
1. two­rze­nie się bi­tu­mów w ska­łach;
2. na­peł­nia­nie cze­goś bi­tu­ma­mi - sub­stan­cja­mi mi­ne­ral­ny­mi po­cho­dze­nia or­ga­nicz­ne­go


SJP.pl

Bi­tu­mi­za­cja – pro­ces roz­kła­du sub­stan­cji or­ga­nicz­nej w obec­no­ści bak­te­rii bezt­le­no­wych w śro­do­wi­sku ubo­gim w tlen, pro­wa­dzą­cy do pow­sta­wa­nia związ­ków bi­tu­micz­nych (bi­tu­mi­nów). Zja­wi­sko to za­cho­dzi głów­nie w osa­dach mor­skich i je­zior­nych.

Ter­min „bi­tu­mi­za­cji” od­no­si się rów­nież do tech­nicz­ne­go pro­ce­su na­sy­ca­nia i pow­le­ka­nia skał bi­tu­mi­na­mi, które służy do iniek­cyj­ne­go wzmoc­nie­nie ma­sy­wów grun­to­wych i gó­rot­wo­rów.

Wikipedia


bitumizowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) zob. bi­tu­mo­wa­nie.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bitumin m., bitumizacja ż., bitumowanie n.

 czas. bitumować ndk., bitumizować ndk.

 przym. bitumiczny, bitumowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bitumowanie, bitumizacja

Wiktionary


bitumizować

na­sy­cać, pow­le­kać bi­tu­mem (bi­tu­mi­nem); bi­tu­mo­wać


SJP.pl


bitumowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) na­sy­ca­nie lub pow­le­ka­nie cze­goś bi­tu­mi­na­mi

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bitumin m., bitumizacja ż., bitumizowanie n.

 czas. bitumować ndk., bitumizować ndk.

 przym. bitumiczny, bitumowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bitumizowanie, bitumizacja

Wiktionary


bitumować

na­sy­cać, pow­le­kać bi­tu­mem (bi­tu­mi­nem); bi­tu­mi­no­wać


SJP.pl


bitumowy

przy­miot­nik od: bitum


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy bi­tu­mu; za­wie­ra­ją­cy bitum

Wiktionary


bitunk

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) stpol. łup, zdo­bycz

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲitũŋk, AS: bʹitũŋk

Wiktionary


bitwa

walka; wojna


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) wojsk. bez­poś­red­nie star­cie zbroj­ne wojsk skon­flik­to­wa­nych stron;

 (1.2) przen. każda inna po­tycz­ka, rów­nież dla za­ba­wy

Wiktionary

Bitwa – zbroj­ne star­cie sił zbroj­nych stron pro­wa­dzą­cych wojnę, ma­ją­ce zwy­kle duży lub de­cy­du­ją­cy wpływ na prze­bieg lub wynik ope­ra­cji, kam­pa­nii i wojny. We współ­czes­nej ter­mi­no­lo­gii woj­sko­wej bitwa to kilka jed­no­czes­nych lub ko­lej­nych ope­ra­cji pro­wa­dzo­nych si­ła­mi kilku współ­dzia­ła­ją­cych ze sobą fron­tów lub grup armii przy udzia­le lot­nict­wa i ewen­tu­al­nie ma­ry­nar­ki wo­jen­nej. Po­tocz­nie bitwą okre­śla się każde więk­sze star­cie zbroj­ne.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) […] Mistrz Ulryk wzywa twój ma­je­stat Panie i księ­cia Wi­tol­da na bitwę śmier­tel­ną […].

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲitfa, AS: bʹitfa

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bitka ż., bicie n.

:: zdrobn. bitewka ż.

 czas. bić ndk.

 przym. bitewny, bitny

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bój, batalia

Wiktionary


bity

po­tocz­nie: cały, pełny (np. bite dwie go­dzi­ny)


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) ut­war­dzo­ny, za­gę­szczo­ny przez ubi­ja­nie

 (1.2) pot. pełny, cały

 (1.3) pot. po­wy­pad­ko­wy (o sa­mo­cho­dzie)

forma cza­sow­ni­ka.

 (2.1) ims. przy­miot­ni­ko­wy bier­ny od bić

forma rze­czow­ni­ka|ro­dzaj=mę­sko­rze­czo­wy.

 (3.1) plu­ral|bit.

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Zo­ba­czył mia­sta, tu­lą­ce się u pod­nó­ża zam­ków, sioła i drogi bite, mosty na rze­kach, kład­ki i ławy na stru­mie­niach, wiel­kie ka­te­dry i wspa­nia­łe porty u brze­gów morza.

 (1.2) – Już pięć ty­god­ni od Go­wo­roż­ca. A już dwa ty­god­nie, jak tu sie­dzi­my. Dwa bite ty­god­nie!

Wiktionary

Powiązane:

 czas. bić

Wiktionary


bitynia

kra­i­na hi­sto­rycz­na nad Mo­rzem Czar­nym


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. hist. kra­i­na hi­sto­rycz­na w Azji Mniej­szej, pro­win­cja rzym­ska;

Wiktionary

Bi­ty­nia ( Βιθυνία) − kra­i­na hi­sto­rycz­na, gó­rzy­sta lecz uro­dzaj­na, znaj­du­ją­ca się w Azji Mniej­szej nad Mo­rzem Czar­nym, na ob­sza­rze dzi­siej­szej Tur­cji.

Głów­nym mia­stem (sto­li­cą) była pier­wot­nie Ni­ko­me­dia, a na­stęp­nie Nicea (Ni­ka­ia, obec­nie İznik).

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Pró­bo­wa­li przejść do Bi­ty­nii, ale Duch Je­zu­sa nie poz­wo­lił im.

 (1.1) Głów­nym źró­dłem wia­do­mo­ści o rzym­skiej Bi­ty­nii są listy Pli­niu­sza Młod­sze­go do ce­sa­rza Tra­ja­na.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bityńczyk mos., Bitynka ż.

 przym. bityński

Wiktionary


bitynka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Bi­ty­nii

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bitynia ż.

:: fm. Bityńczyk m.

 przym. bityński

Wiktionary


bityńczyk

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Bi­ty­nii

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bitynia ż.

:: fż. Bitynka ż.

 przym. bityński

Wiktionary


bityński

przy­miot­nik od: Bi­ty­nia (w sta­ro­żyt­no­ści kraj w pn.-zach. Azji Mniej­szej)


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Bi­ty­nią, do­ty­czą­cy Bi­ty­nii, po­cho­dzą­cy z Bi­ty­nii

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bitynia ż., Bityńczyk mos., Bitynka ż.

Wiktionary


biuletyn

1. in­for­ma­tor o dzia­łal­no­ści in­sty­tu­cji, to­wa­rzy­stwa na­u­ko­we­go itp.;
2. ser­wis in­for­ma­cji pra­so­wych;
3. urzę­do­wy ko­mu­ni­kat o wy­da­rze­niach bie­żą­cych


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) druk. ma­ło­na­kła­do­we wy­daw­nict­wo róż­nych in­sty­tu­cji, ugru­po­wań czy or­ga­ni­za­cji;

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Jak za­u­wa­ża biu­le­tyn pra­so­wy ad­wen­ty­stów z 25 lipca, Bi­blia jest naj­czę­ściej tłu­ma­czo­ną książ­ką wszech cza­sów.

Wiktionary

Powiązane:

 przym. biuletynowy

Wiktionary


biuletynowy

zwią­za­ny z biu­le­ty­nem


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy biu­le­ty­nu, zwią­za­ny z biu­le­ty­nem

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biuletyn m.

Wiktionary


biur.

skrót od: biu­ro­wość, biu­ro­wy


SJP.pl


biuralista

1. po­tocz­nie: urzęd­nik, który kie­ru­je się w wy­ko­ny­wa­niu swo­ich obo­wiąz­ków wy­łącz­nie prze­pi­sa­mi; biu­ro­kra­ta, for­ma­li­sta;
2. prze­sta­rza­łe: urzęd­nik za­trud­nio­ny w biu­rze


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pra­cow­nik biura

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biuro n., biurko n., biureczko n.

:: fż. biuralistka ż.

 przym. biurowy

 przysł. biurowo

Wiktionary


biuralistka

1. po­tocz­nie: urzęd­nicz­ka, która kie­ru­je się w wy­ko­ny­wa­niu swo­ich obo­wiąz­ków wy­łącz­nie prze­pi­sa­mi; biu­ro­krat­ka, for­ma­list­ka;
2. prze­sta­rza­łe: urzęd­nicz­ka za­trud­nio­na w biu­rze


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pra­cow­ni­ca biura

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Po mie­sią­cu ćwi­czeń stu­ka­ła już jak za­wo­do­wa biu­ra­list­ka, nie pa­trząc na kla­wia­tu­rę, kie­ru­jąc się je­dy­nie bez­błęd­ną pa­mię­cią pal­ców.

 (1.1) Potem ko­lej­no po­da­ła, że […] była biu­ra­list­ką, ma skoń­czo­ne osiem klas szko­ły po­wszech­nej, jest panną na­ro­do­wo­ści nie­miec­kiej, w woj­sku nie słu­ży­ła, […] za­mel­do­wa­na w Li­gni­cy [!] na ulicy Środ­ko­wej 46.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biuralistyka ż., biuro n., biurko n., biureczko n.

:: fm. biuralista m.

 przym. biurowy

 przysł. biurowo

Wiktionary


biuralistyczny

1. nad­mier­nie prze­strze­ga­ją­cy prze­pi­sów i be­zdusz­nie trak­tu­ją­cy ludz­kie spra­wy; biu­ro­kra­tycz­ny;
2. po­le­ga­ją­cy na pracy w biu­rze


SJP.pl


biuralistyka

prze­sta­rza­łe: za­wo­do­wa praca biu­ro­wa, za­ję­cie biu­ra­li­sty (biu­ra­list­ki) - pra­cow­ni­ka biura; se­kre­ta­rzo­wa­nie


SJP.pl


biureczko

zdrob­nie­nie od: biur­ko


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) zdrobn. od: biur­ko

 (1.2) zdrobn. od: biuro

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biuro n., biurko n., biuralista m., biuralistka ż., biurwa ż., biurowiec m., biurotyka ż.

 przym. biurowy, biuralistyczny, biurowcowy, biurotyczny

 przysł. biurowo, biuralistycznie

Wiktionary


biuret

zwią­zek che­micz­ny bę­dą­cy po­chod­ną mocz­ni­ka


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) chem. zwią­zek or­ga­nicz­ny bę­dą­cy di­me­rem mocz­ni­ka;

Wiktionary

Nie mylić z: Biu­re­ta.

Biu­ret – or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny, pro­dukt kon­den­sa­cji mocz­ni­ka.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Naj­prost­szym związ­kiem ule­ga­ją­cym re­ak­cji biu­re­to­wej jest sam biu­ret.

Wiktionary

Powiązane:

 przym. biuretowy

Wiktionary


biureta

przy­rząd w po­sta­ci rurki szkla­nej z po­dział­ką i zam­knię­ciem u dołu


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) chem. sprzęt la­bo­ra­to­ryj­ny o kształ­cie (zaz­wy­czaj) dłu­giej i cien­kiej rurki szkla­nej, z pre­cy­zyj­ną skalą ob­ję­to­ści, który jest od dołu za­koń­czo­ny kra­ni­kiem i pre­cy­zyj­nie wy­ko­na­nym „dziób­kiem”, uży­wa­ny w che­micz­nej ana­li­zie ob­ję­to­ścio­wej do od­mie­rza­nia rozt­wo­rów

Wiktionary

Nie mylić z: Biu­ret.

Wikipedia

Powiązane:

 przym. biuretowy

Wiktionary


biuretowy

re­ak­cja biu­re­to­wa - re­ak­cja poz­wa­la­ją­ca na wy­kry­cie bia­łek i po­li­pep­ty­dów dzię­ki za­sto­so­wa­niu biu­re­tu


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy biu­re­ty

Wiktionary


biurko

mebel słu­żą­cy do pracy biu­ro­wej lub nauki


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) mebel, który służy do wy­god­ne­go pi­sa­nia i czy­ta­nia

 (1.2) rzad. zdrobn. od biuro

Wiktionary

Biur­ko – mebel skrzy­nio­wy z szu­fla­da­mi, szaf­ka­mi i skryt­ka­mi.

Uży­wa­ny we Fran­cji i An­glii ter­min "bu­re­au" po­cho­dzi od słowa "bure", oz­na­cza­ją­cy typ zgrzeb­ne­go płót­na, któ­rym w śred­nio­wie­czu przy­kry­wa­no stoły i pul­pi­ty kan­ce­li­stów.

Obec­nie jest naj­czę­ściej uży­wa­ne jako pul­pit do pi­sa­nia i pod­staw­ka pod kom­pu­ter. Szu­fla­dy i szaf­ki służą jako schow­ki na pa­pier i przy­bo­ry biu­ro­we.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Janek siadł przy biur­ku i za­czął odra­biać lek­cje.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲjurkɔ, AS: bʹi ̯urko

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biuro n., biurowiec m., biurwa ż., biurfons m., biuralista m., biuralistka ż.

:: zdrobn. biureczko n.

 przym. biurkowy, biurowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) pulpit

Wiktionary


biurkowy

zwią­za­ny z biur­kiem


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy biur­ka, zwią­za­ny z biur­kiem

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Szef do­sta­nie od nas przed­wo­jen­ny kom­plet biur­ko­wy wy­ko­na­ny z mar­mu­ru.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biurko n., biuro n., biurowiec mrz.

Wiktionary


biuro

1. in­sty­tu­cja lub jej część, do któ­rych zadań na­le­żą prace tech­nicz­no-kan­ce­la­ryj­ne, za­łat­wia­nie in­te­re­san­tów itp.;
2. lokal tej in­sty­tu­cji;
3. ze­spół urzęd­ni­ków pra­cu­ją­cych w ja­kiejś in­sty­tu­cji;
4. daw­niej: biur­ko (mebel)


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) bu­dy­nek lub po­mie­szcze­nie, w któ­rym są wy­ko­ny­wa­ne prace ad­mi­ni­stra­cyj­ne, umy­sło­we, są zbie­ra­ne i przet­wa­rza­ne in­for­ma­cje;

 (1.2) forma dzia­łal­no­ści ad­mi­ni­stra­cyj­nej po­le­ga­ją­ca na zbie­ra­niu, opra­co­wy­wa­niu i prze­ka­zy­wa­niu in­for­ma­cji

 (1.3) forma dzia­łal­no­ści usłu­go­wej po­le­ga­ją­ca na zbie­ra­niu i sprze­da­ży in­for­ma­cji

Wiktionary

Biuro (fr. "bu­re­au") – miej­sce pracy pra­cow­ni­ków ad­mi­ni­stra­cyj­nych in­sty­tu­cji lub firmy albo ad­mi­ni­stra­cyj­na in­sty­tu­cja, wy­ko­nu­ją­ca wła­ści­we sobie prace urzęd­ni­cze.

Pod­sta­wo­we typy po­mie­szczeń pracy biu­ro­wej:

Ilość po­wierzch­ni biura jako ze­spo­łu po­mie­szczeń słu­żą­cych pra­cow­ni­kom biu­ro­wym pra­cu­ją­cym na stałe w biu­rze przy­pa­da­ją­ca na jedną osobę oz­na­cza po­ziom za­lud­nie­nia biura.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Moja praca w biu­rze po­le­ga na prze­kła­da­niu pa­pier­ków z jed­nej kupki na drugą.

 (1.2) Mię­dzy­na­ro­do­we Biuro Po­ko­ju otrzy­ma­ło w roku 1910 Po­ko­jo­wą Na­gro­dę Nobla.

 (1.3) Ist­nie­je za­sad­ni­cza róż­ni­ca mię­dzy agen­cją to­wa­rzy­ską a biu­rem ma­try­mo­nial­nym.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲjurɔ, AS: bʹi ̯uro

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biurowiec m., biurwa ż., biurotyka ż., biuralistyka ż., biuralista m., biuralistka ż.

:: zdrobn. biurko n., biureczko n.

 przym. biurowy, biurkowy

Wiktionary


biurofaks

te­le­faks za­in­sta­lo­wa­ny na pocz­cie do użyt­ku klien­tów


SJP.pl


biurokracja

1. w po­li­ty­ce: sy­stem za­rzą­dza­nia, w któ­rym de­cy­du­ją­cą rolę speł­nia apa­rat ad­mi­ni­stra­cyj­ny;
2. grupa ludzi za­wo­do­wo trud­nią­ca się ad­mi­ni­stro­wa­niem i or­ga­ni­za­cją pracy in­sty­tu­cji pań­stwo­wych go­spo­dar­czych, spo­łecz­nych; ad­mi­ni­stra­cja;
3. prze­rost for­ma­li­sty­ki w dzia­łal­no­ści urzę­dów, be­zdusz­ne prze­strze­ga­nie prze­pi­sów w za­łat­wia­niu spraw urzę­do­wych i in­te­re­san­tów; biu­ro­kra­tycz­ność, biu­ro­kra­tyzm, for­ma­lizm, for­ma­li­sty­ka


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. prze­sad­na for­ma­li­sty­ka w dzia­łal­no­ści urzę­dów, be­zdusz­ne prze­strze­ga­nie prze­pi­sów w za­łat­wia­niu spraw urzę­do­wych i in­te­re­san­tów

 (1.2) polit. sy­stem za­rzą­dza­nia, w któ­rym de­cy­du­ją­cą rolę od­gry­wa ad­mi­ni­stra­cyj­ny apa­rat urzęd­ni­czy;

 (1.3) urz. grupa ludzi za­wo­do­wo trud­nią­ca się ad­mi­ni­stro­wa­niem i or­ga­ni­za­cją pracy in­sty­tu­cji pań­stwo­wych, go­spo­dar­czych, spo­łecz­nych

Wiktionary

Biu­ro­kra­cja (od słów bu­re­au – „urząd, biuro, biur­ko” i gr. "kra­tos" – „wła­dza”) – scen­tra­li­zo­wa­ny sy­stem or­ga­ni­za­cyj­ny, w któ­rym wła­dza po­wią­za­na jest z urzę­dem. Po­ję­cie to oz­na­cza oder­wa­nie wła­dzy od oby­wa­te­li, a wręcz po­dej­mo­wa­nie przez urzęd­ni­ków de­cyz­ji szkod­li­wych dla spo­łe­czeń­stwa.

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ˌbʲjurɔˈkrat͡sʲja, AS: bʹi ̯urokracʹi ̯a

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biurokratyzm m., biurokrata m., biurokratka ż., biurokratyczność ż., biurokratyzowanie n.

 czas. biurokratyzować, biurokratycznieć

 przym. biurokratyczny

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) biurokratyzm, formalizm

 (1.3) administracja

Wiktionary


biurokracyjny

→ biu­ro­kra­cja; biu­ro­kra­tycz­ny


SJP.pl


biurokrata

urzęd­nik, który kie­ru­je się w wy­ko­ny­wa­niu swo­ich obo­wiąz­ków wy­łącz­nie prze­pi­sa­mi; biu­ra­li­sta, for­ma­li­sta


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) urzęd­nik ści­śle prze­strze­ga­ją­cy i wy­ma­ga­ją­cy prze­strze­ga­nia kwe­stii for­mal­nych

Wiktionary

Biu­ro­kra­ta (od bu­re­a­u­cra­te) – urzęd­nik za­łat­wia­ją­cy spra­wy biu­ro­kra­tycz­nie, tj. sztyw­no trzy­ma­ją­cy się prze­pi­sów i bez na­le­ży­te­go uwz­ględ­nie­nia wy­ma­gań życia prak­tycz­ne­go.

Urzęd­ni­ka biu­ro­kra­tę ce­chu­je nad­mier­ny for­ma­lizm, pro­wa­dzą­cy do sche­ma­tycz­ne­go roz­poz­na­wa­nia spraw zgod­nie z jedną, obo­wią­zu­ją­cą in­ter­pre­ta­cją i bez uwz­ględ­nie­nia oko­licz­no­ści kon­kret­ne­go przy­pad­ku.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Mam na­dzie­ję, że biu­ro­kra­tom i po­li­ty­kom nie uda się zdu­sić ich en­tuz­jaz­mu i ducha bo­jo­we­go.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biurokracja ż., biurokratyzm mrz., biurokratyczność ż., biurokratyzacja ż., biurokratyzowanie n., zbiurokratyzowanie n., biurokratycznienie n.

:: fż. biurokratka ż.

 czas. biurokratyzować ndk., zbiurokratyzować dk., biurokratycznieć ndk.

 przym. biurokratyczny

 przysł. biurokratycznie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) pogard. urzędas, barnakla, gryzipiórek, pąkla

Wiktionary


biurokratka

urzęd­nicz­ka nad­mier­nie prze­strze­ga­ją­ca prze­pi­sów


SJP.pl


biurokratycznienie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|biu­ro­kra­tycz­nieć.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲjurɔkratɨt͡ʃʲˈɲɛ̇̃ɲɛ, AS: bʹi ̯urokratyčʹńė̃ńe

Wiktionary

Powiązane:

 czas. biurokratycznieć

 rzecz. biurokrata mos.

 przym. biurokratyczny

Wiktionary


biurokratycznieć

sta­wać się biu­ro­kra­tą (be­zdusz­nym urzęd­ni­kiem)


SJP.pl

cza­sow­nik

 (1.1) pot. sta­wać się biu­ro­kra­tą

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Ak­ty­wi­ści par­tyj­ni i związ­ko­wi biu­ro­kra­tycz­nie­ją jak urzęd­ni­cy.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲjurɔkraˈtɨt͡ʃʲɲɛ̇t͡ɕ, AS: bʹi ̯urokratyčʹńėć

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biurokrata mos., biurokratycznienie n., biurokracja

 przym. biurokratyczny

Wiktionary


biurokratyczność

prze­rost for­ma­li­sty­ki w dzia­łal­no­ści urzę­dów, be­zdusz­ne prze­strze­ga­nie prze­pi­sów w za­łat­wia­niu spraw urzę­do­wych i in­te­re­san­tów; biu­ro­kra­cja, biu­ro­kra­tyzm, for­ma­lizm, for­ma­li­sty­ka


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest biu­ro­kra­tycz­ne; cecha tych, któ­rzy są biu­ro­kra­tycz­ni

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biurokracja ż., biurokratyzm m., biurokratyzacja ż., biurokrata mos., biurokratka mos.

 przym. biurokratyczny

 przysł. biurokratycznie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) biurokratyzm

Wiktionary


biurokratyczny

1. w po­li­ty­ce: zwią­za­ny z biu­ro­kra­cją - sy­ste­mem rzą­dów urzęd­ni­czych;
2. po­tocz­nie: be­zdusz­ny, ści­śle prze­strze­ga­ją­cy prze­pi­sów; for­ma­li­stycz­ny, ru­ty­niar­ski


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z biu­ro­kra­cją, do­ty­czą­cy biu­ro­kra­cji

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (2.1) nad­mier­nie prze­strze­ga­ją­cy prze­pi­sów

Wiktionary

Przykłady

 (2.1) Wpro­wa­dzi­li nam do firmy ISO 9001 i teraz z byle spra­wą jest cała biu­ro­kra­tycz­na ce­re­mo­nia.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biurokratyzowanie n., biurokracja ż., biurokrata mos., biurokratka ż., biurokratyzacja ż. zbiurokratyzowanie n., biurokratycznienie n., biurokratyczność ż.

 czas. biurokratyzować ndk., zbiurokratyzować dk., biurokratycznieć ndk.

 przysł. biurokratycznie

Wiktionary

Synonimy:

 (2.1) formalistyczny

Wiktionary


biurokratyzacja

pro­ces po­sze­rza­nia wła­dzy urzęd­ni­ków po­przez pod­po­rząd­ko­wy­wa­nie róż­nych dzie­dzin życia spo­łecz­ne­go pro­ce­du­rom i sztyw­nym prze­pi­som


SJP.pl

Biu­ro­kra­ty­za­cja – pro­ces roz­po­wszech­nia­nia się or­ga­ni­za­cji opar­tych na mo­de­lu biu­ro­kra­cji, bę­dą­cy na­stęp­stwem de­mo­kra­ty­za­cji; po­sze­rze­nie wła­dzy urzęd­ni­ków po­przez pod­po­rząd­ko­wa­nie coraz więk­szej sfery życia spo­łecz­ne­go prze­pi­som i pro­ce­du­rom praw­nym.

Niek­tó­rzy au­to­rzy po­stu­lu­ją moż­li­wość de­biu­ro­kra­ty­za­cji:

Wikipedia


biurokratyzm

prze­rost for­ma­li­sty­ki w dzia­łal­no­ści urzę­dów, be­zdusz­ne prze­strze­ga­nie prze­pi­sów w za­łat­wia­niu spraw urzę­do­wych i in­te­re­san­tów; biu­ro­kra­cja, biu­ro­kra­cja, for­ma­lizm, for­ma­li­sty­ka


SJP.pl


biurokratyzowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) pod­po­rząd­ko­wy­wa­nie cze­goś sztyw­nym i biu­ro­kra­tycz­nym za­sa­dom

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biurokracja ż., biurokratyzacja ż., biurokratyzm m., biurokrata m., biurokratka ż.

 czas. biurokratyzować

 przym. biurokratyczny

 przysł. biurokratycznie

Wiktionary


biurokratyzować

wpro­wa­dzać gdzieś me­to­dy biu­ro­kra­tycz­ne, czy­nić biu­ro­kra­tycz­nym - zwią­za­nym z be­zdusz­nym sy­ste­mem rzą­dów urzęd­ni­czych, ści­śle prze­strze­ga­ją­cym prze­pi­sów


SJP.pl

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. zbiu­ro­kra­ty­zo­wać)

 (1.1) na­da­wać cze­muś cech biu­ro­kra­cji; przeksz­tał­cać coś w pro­ces bar­dziej sfor­ma­li­zo­wa­ny, urzęd­ni­czy

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Nowe prze­pi­sy za­czy­na­ją biu­ro­kra­ty­zo­wać cały sy­stem szko­leń.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biurokrata mos., biurokratyzowanie n., biurokracja ż.

 przym. biurokratyczny

Wiktionary


biurotyka

in­for­ma­ty­ka biu­ro­wa, sy­ste­my in­for­ma­tycz­ne uspraw­nia­ją­ce prace biu­ro­we


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) in­form. in­for­ma­ty­ka biu­ro­wa, sy­ste­my in­for­ma­tycz­ne uspraw­nia­ją­ce prace biu­ro­we

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲjuˈrɔtɨka, AS: bʹi ̯urotyka

Wiktionary

Powiązane:

 przym. biurowy

 rzecz. biuro n., biureczko n.

Wiktionary


biurowiec

bu­dy­nek, w któ­rym znaj­du­ją się biura


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ar­chit. bu­dy­nek, w któ­rym mie­szczą się biura

Wiktionary

Biu­ro­wiec, także bu­dy­nek biu­ro­wy – bu­dy­nek mie­szczą­cy biura i inne po­mie­szcze­nia słu­żą­ce za miej­sce wy­ko­ny­wa­nia pracy umy­sło­wej.

Kla­sycz­ne biu­row­ce sta­no­wią sie­dzi­by za­rzą­du przed­się­biorstw prze­my­sło­wych lub hand­lo­wych. W szer­szym uję­ciu do biu­row­ców za­li­cza się bu­dyn­ki urzę­dów ad­mi­ni­stra­cji pań­stwo­wej albo też mie­szczą­ce ca­łość przed­się­bior­stwa nie­pro­duk­cyj­ne­go.

Wikipedia

Wymowa:

IPA: bʲjuˈrɔvʲjɛt͡s, AS: bʹi ̯urovʹi ̯ec

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biuro n., biurko n., biureczko n., biurwa ż.

 przym. biurowy, biurkowy

Wiktionary


biurowość

1. nauka o ogóle czyn­no­ści zwią­za­nych z pro­wa­dze­niem biura (se­kre­ta­ria­tu);
2. nazwa przed­mio­tu (lek­cji) w li­ce­um eko­no­micz­nym trak­tu­ją­ce­go o pi­sa­niu pism


SJP.pl


biurowy

zwią­za­ny z biu­rem, do­ty­czą­cy biura


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z biu­rem, do­ty­czą­cy biura

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Spa­li­ło się po­mie­szcze­nie biu­ro­we, w któ­rym znaj­do­wał się sprzęt kom­pu­te­ro­wy.

 (1.1) Rów­no­le­gle do zmian w struk­tu­rze or­ga­ni­za­cyj­nej MSZ na­stę­po­wa­ło do­sko­na­le­nie sy­ste­mu biu­ro­we­go.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲjuˈrɔvɨ, AS: bʹi ̯urovy

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biuralistka ż., biuralista mos., biureczko n., biuro, biurowość, biurko, biurotyka, biurowiec

 przysł. biurowo

Wiktionary


biurwa

obel­ży­wie o urzęd­nicz­ce


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. po­gard. pra­cow­ni­ca biura nie­wy­wią­zu­ją­ca się ze swo­ich obo­wiąz­ków, nie­kom­pe­tent­na, po­gard­li­wie trak­tu­ją­ca pe­ten­tów

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲjurva, AS: bʹi ̯urva

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biureczko n., biurko, biuro, biurowiec

Wiktionary


biust

1. pier­si ko­bie­ce
2. rzeź­ba lub pła­sko­rzeź­ba przed­sta­wia­ją­ca górną część po­sta­ci; po­pier­sie


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) pier­si ko­bie­ty

 (1.2) po­pier­sie

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) […] dzień i noc ma­rzył mu się jej kształt­ny biust […]

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲjust, AS: bʹi ̯ust

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biuścik m.

 przym. biuściasty

Wiktionary


biusthalter

daw­niej: biu­sto­nosz


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) przest. biu­sto­nosz

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲjusˈtxaltɛr, AS: bʹi ̯ustχalter

Wiktionary


biustnik

re­gio­nal­nie: biu­sto­nosz, sta­nik


SJP.pl


biustonosz

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) kraw. część gar­de­ro­by pod­trzy­mu­ją­ca ko­bie­ce pier­si;

Wiktionary

Biu­sto­nosz lub sta­nik – ro­dzaj bie­liz­ny dla ko­biet słu­żą­cej do przy­kry­cia i pod­trzy­my­wa­nia pier­si.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Moja córka po­pro­si­ła mnie, by kupić jej pier­wszy biu­sto­nosz.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲjuˈstɔ̃nɔʃ, AS: bʹi ̯ustõnoš

Wiktionary

Powiązane:

 przym. biustonoszowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) stanik; przest. biusthalter; pot. cyckonosz, reg. śl. bishalter, reg. śl. cychalter, reg. śl. lajbik

Wiktionary


biuwar

ka­len­darz biur­ko­wy peł­nią­cy rów­nież funk­cję no­tat­ni­ka


SJP.pl


biuściasty

po­tocz­nie: ma­ją­cy duży biust; cy­ca­ty, cy­ca­sty


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) pot. o ko­bie­cie ma­ją­ca duży, wy­dat­ny biust

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲjüɕˈt͡ɕastɨ, AS: bʹi ̯üśćasty

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biust m., biuścik m.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) cycaty, piersiasty

Wiktionary


biuścik

zdrob­nie­nie od: biust


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od biust

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biust m.

 przym. biuściasty

Wiktionary


biwa

in­stru­ment mu­zycz­ny z wschod­niej Azji, typ lutni


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) muz. czte­ro­strun­na ja­poń­ska lut­nia

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Biwa (in­stru­ment mu­zycz­ny) po­cho­dzą­cy z wschod­niej Azji.
  • Biwa (je­zio­ro)

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Przy akom­pa­nia­men­cie biw wy­ko­nu­je się pie­śni kla­sycz­ne.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲiwa, AS: bʹiu̯a

Wiktionary


biwaczek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od biwak

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biwak m.

Wiktionary


biwak

1. obo­zo­wa­nie, zwy­kle w na­mio­tach
2. miej­sce obo­zo­wa­nia; obóz


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) tu­ryst. obo­zo­wa­nie pod gołym nie­bem w na­mio­tach, naj­czę­ściej jedna z form obo­zów mło­dzie­żo­wych

Wiktionary

Biwak ( bi­vo­u­ac) – ro­dzaj im­pro­wi­zo­wa­ne­go obozu, uży­wa­ne­go głów­nie przez żoł­nie­rzy, w tu­ry­sty­ce (np. we wspi­nacz­ce gór­skiej ta­ter­ni­ków (al­pi­ni­stów) lub w har­cer­stwie). Wiąże się ze spa­niem na wol­nym po­wie­trzu, pod im­pro­wi­zo­wa­nym przy­kry­ciem – pa­łat­ką, płach­tą bi­wa­ko­wą, na­mio­tem lub sa­mo­dziel­nie zbu­do­wa­nym sza­ła­sem. Biwak nie oz­na­cza kem­pin­go­wa­nia z pla­no­wym ro­zbi­ciem na­mio­tu na przy­go­to­wa­nym do tego te­re­nie.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Ostat­nio byłem na bi­wa­ku.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲivak, AS: bʹivak

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biwakowicz m., biwakowanie n., zabiwakowanie n.

:: zdrobn. biwaczek m.

 czas. zabiwakować dk., biwakować ndk.

 przym. biwakowy

 przysł. biwakowo

Wiktionary


biwakowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) prze­by­wa­nie gdzieś na bi­wa­ku, pod na­mio­ta­mi

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biwak m., biwakowicz m., biwakowiczka ż.

 czas. biwakować, zabiwakować

 przym. biwakowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) obozowanie

Wiktionary


biwakować

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. za­bi­wa­ko­wać)

 (1.1) uczest­ni­czyć w bi­wa­ku

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) We­so­ła kom­pa­nia bi­wa­ku­je pod gołym nie­bem.

 (1.1) Zwy­kle bi­wa­ko­wa­no na po­la­nie nie­da­le­ko ru­cza­ju.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biwak mrz., biwakowanie n., biwakowicz mos., biwakowiczka ż.

 czas. zabiwakować dk.

 przym. biwakowy

Wiktionary


biwakowicz

ten, kto miesz­ka na bi­wa­ku, bi­wa­ku­je


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba bę­dą­ca na bi­wa­ku

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Wczo­raj­si bi­wa­ko­wi­cze zo­sta­wi­li po sobie po­rzą­dek.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biwak mrz., biwakowanie n.

:: fż. biwakowiczka ż.

 przym. biwakowy

 czas. zabiwakować, biwakować

Wiktionary


biwakowiczka

→ bi­wa­ko­wicz


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) uczest­nicz­ka bi­wa­ku

Wiktionary

Patrz:

biwakowicz

Przykłady

 (1.1) Jedna z bi­wa­ko­wi­czek zgu­bi­ła się w lesie.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biwak mrz., biwakowanie n.

:: fm. biwakowicz mos.

 przym. biwakowy

 czas. zabiwakować, biwakować

Wiktionary


biwakowy

zwią­za­ny z bi­wa­kiem


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z bi­wa­kiem, do­ty­czą­cy bi­wa­ku

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biwakowicz mos., biwak mrz., biwakowanie n., biwakowiczka ż.

 czas. zabiwakować, biwakować ndk.

Wiktionary


biwalent

para chro­mo­so­mów ho­mo­lo­gicz­nych w pier­wszej pro­fa­zie me­jo­zy, uło­żo­nych tak, aby sty­ka­ły się cen­tro­me­ra­mi


SJP.pl

Bi­wa­lent, te­tra­da – para chro­mo­so­mów ho­mo­lo­gicz­nych (czyli te­tra­da chro­ma­tyd) po­łą­czo­nych chiaz­ma­mi. Ogra­ni­cza­ją one frag­men­ty, w któ­rych do­cho­dzi do "cros­sing-over", czyli wy­mia­ny DNA mię­dzy są­sia­du­ją­cy­mi chro­ma­ty­da­mi chro­mo­so­mów ho­mo­lo­gicz­nych. Pro­ces ten za­cho­dzi w pier­wszej pro­fa­zie me­jo­zy.

Wikipedia


biwuar

ro­dzaj ak­tów­ki z miej­scem na notes i przy­bo­ry do pi­sa­nia, kli­pem przy­trzy­mu­ją­cym kart­ki, schow­kiem na te­le­fon lub ta­blet itp.


SJP.pl


biydny

przy­miot­nik

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. ubogi

 (1.2) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. chory, słaby

 (1.3) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. wątły, nie­u­da­ny

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. osoba dot­knię­ta cho­ro­bą

Wiktionary


biyrka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zo­o­techn. gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski, Za­ol­zie. młoda owca

 (1.2) zo­o­techn. rasa owiec wa­ła­skich

Wiktionary


biz

1. skó­rza­ny pasek przy bucie;
2. spód pier­ścion­ka łą­czą­cy wierzch z szyną


SJP.pl

skró­to­wiec

 (1.1) = ekon. bez­poś­red­nie in­we­sty­cje za­gra­nicz­ne

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • BIZ – Bez­poś­red­nie In­we­sty­cje Za­gra­nicz­ne
  • BIZ – kod Be­li­ze we­dług oz­na­czeń Mię­dzy­na­ro­do­we­go Ko­mi­te­tu Olim­pij­skie­go
  • BiZ - przed­miot szkol­ny, Biz­nes i Za­rzą­dza­nie
  • .biz
  • Biez
  • Bitz

Wikipedia


biz-jet

[czy­taj: biz-dżet] mały, luk­su­so­wy odrzu­to­wiec; biz­jet


SJP.pl


biza

1. skó­rza­ny pasek przy bucie;
2. spód pier­ścion­ka łą­czą­cy wierzch z szyną


SJP.pl


bizancjum

po­tocz­nie: prze­pych


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki, nazwa włas­na

 (1.1) hist. sta­ro­żyt­ne mia­sto nad cie­śni­ną Bos­for, nad za­to­ką Zło­te­go Rogu; póź­niej Kon­stan­ty­no­pol; obec­nie Stam­buł;

 (1.2) ter­min sto­so­wa­ny przez no­wo­żyt­nych hi­sto­ry­ków na okre­śle­nie ce­sar­stwa bi­zan­tyń­skie­go/ce­sar­stwa bi­zan­tyj­skie­go

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Ce­sar­stwo Bi­zan­tyń­skie
  • Bi­zan­cjum – sta­ro­żyt­ne mia­sto le­żą­ce nad cie­śni­ną Bos­for, obec­nie Stam­buł
  • bi­zan­cjum – po­tocz­ne okre­śle­nie sztu­ki bi­zan­tyń­skiej

Wikipedia

Przykłady

 (1.2) Po­ło­że­nie ge­o­po­li­tycz­ne Bi­zan­cjum, sta­no­wią­ce­go ba­stion Eu­ro­py przed ek­span­sją az­ja­tyc­ką, lecz ata­ko­wa­ne­go rów­nież od za­cho­du, za­wie­ra­ło wszyst­kie prze­słan­ki póź­niej­szej ka­ta­stro­fy.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲiˈzãnt͡sʲjũm, AS: bʹizãncʹi ̯ũm

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bizantyjczyk m., Bizantyńczyk m., Bizantyjka ż., bizantyjskość ż., bizantynizowanie n.

 przym. bizantyjski, bizantyński

Wiktionary


bizancki

prze­sta­rza­le: zwią­za­ny z Bi­zan­cjum; bi­zan­tyj­ski, bi­zan­tyń­ski


SJP.pl


bizant

złota mo­ne­ta bi­zan­tyń­ska długo bę­dą­ca w śred­nio­wiecz­nej Eu­ro­pie sym­bo­lem do­bro­by­tu


SJP.pl

Bi­zant, be­zant (łac. "by­san­tius", "be­san­tius" od "By­zan­tius num­mus") – po­tocz­ne okre­śle­nie zło­tej mo­ne­ty ce­sar­stwa bi­zan­tyń­skie­go; w śred­nio­wie­czu sym­bol bo­gact­wa i do­bro­by­tu.

Sta­no­wił późną po­stać bi­zan­tyj­skie­go so­li­da ma­ją­ce­go sze­ro­ki obieg w Eu­ro­pie od IV do około XV wieku.

Wikipedia


bizant.

skrót od: bi­zan­tyj­ski


SJP.pl


bizantologia

nauka zaj­mu­ją­ca się ba­da­niem hi­sto­rii, kul­tu­ry, sztu­ki sta­ro­żyt­ne­go Bi­zan­cjum; bi­zan­ty­ni­sty­ka, bi­zan­ty­no­lo­gia


SJP.pl


bizantyja

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. awan­tur­ni­ca

Wiktionary


bizantyjczyk

oby­wa­tel Bi­zan­cjum (pań­stwa); Bi­zan­tyń­czyk


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) hist. miesz­ka­niec Bi­zan­cjum (ce­sar­stwa bi­zan­tyj­skie­go)

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bizancjum mrz., Bizantyńczyk mos., bizantynistyka ż., bizantyńczyk mos., bizantyjczyk mos., bizantyjka ż., bizantyjskość ż., bizantynizowanie n., bizant mrz.

:: fż. Bizantyjka ż.

 przym. bizantyjski, bizantyński

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) Bizantyńczyk

Wiktionary


bizantyjka

miesz­kan­ka Bi­zan­cjum (mia­sta)


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) hist. miesz­kan­ka Bi­zan­cjum (ce­sar­stwa bi­zan­tyj­skie­go)

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bizancjum mrz., bizantynistyka ż., bizantyńczyk mos., bizantyjczyk mos., bizantyjka ż., bizantyjskość ż., bizantynizowanie n., bizant mrz.

:: fm. Bizantyjczyk mos., Bizantyńczyk mos.

 przym. bizantyjski, bizantyjski

Wiktionary


bizantyjski

bi­zan­tyń­ski;
1. przy­miot­nik od: Bi­zan­cjum (np. sztu­ka bi­zan­tyj­ska);
2. cha­rak­te­ry­zu­ją­cy się wiel­kim prze­py­chem


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) hist. do­ty­czą­cy Bi­zan­cjum, zwią­za­ny z Bi­zan­cjum

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (2.1) książk. przen. wy­róż­nia­ją­cy się wschod­nim prze­py­chem

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Roz­wój ta­kich oś­rod­ków hand­lo­wych, jak Ne­a­pol, Gaeta, Amal­fi, czy nawet Bari lub Brin­di­si, wią­zał się z ich po­ło­że­niem w miej­scu prze­ci­na­nia się trzech wiel­kich krę­gów eko­no­micz­nych ob­sza­ru śró­dziem­no­mor­skie­go: bi­zan­tyj­skie­go, arab­skie­go i za­chod­nio­e­u­ro­pej­skie­go.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲizãnˈtɨjsʲci, AS: bʹizãntyi ̯sʹḱi

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bizantyńczyk mos., Bizantyjka ż., Bizantyjczyk mos., Bizancjum n., bizantynistyka ż., bizantynologia ż., bizantynizm m., bizantyjskość ż., bizantynizowanie n.

 przym. bizantyński, wczesnobizantyjski

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1, 2.1) war. bizantyński

Wiktionary


bizantyjskość

→ bi­zan­tyj­ski


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bi­zan­tyj­skie

Wiktionary

Patrz:

bizantyjski

Powiązane:

 rzecz. Bizancjum n., Bizantyńczyk mos., Bizantyjczyk mos., Bizantyjka ż.

 przym. bizantyjski

Wiktionary


bizantynista

osoba spe­cja­li­zu­ją­ca się w bi­zan­ty­ni­sty­ce; bi­zan­ty­no­log


SJP.pl


bizantynistka

→ bi­zan­ty­ni­sta


SJP.pl

Patrz:

bizantynista

bizantynistyka

nauka zaj­mu­ją­ca się ba­da­niem hi­sto­rii, kul­tu­ry, sztu­ki sta­ro­żyt­ne­go Bi­zan­cjum; bi­zan­ty­no­lo­gia, bi­zan­to­lo­gia


SJP.pl


bizantynizacja

pod­da­wa­nie wpły­wom bi­zan­tyj­skim, na­da­wa­nie cze­muś cech ty­po­wo bi­zan­tyj­skich


SJP.pl


bizantynizm

ze­spół cech wła­ści­wych dla róż­nych dzie­dzin życia w ce­sar­stwie bi­zan­tyj­skim


SJP.pl


bizantynizowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) na­da­wa­nie cze­muś cech bi­zan­tyj­skich

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bizantyńczyk mos., Bizancjum n., Bizantyjczyk mos., Bizantyjka ż.

 czas. bizantynizować

 przym. bizantyjski

Wiktionary


bizantynizować

1. pod­da­wać wpły­wom cy­wi­li­za­cji i kul­tu­ry bi­zan­tyj­skiej;
2. bi­zan­ty­ni­zo­wać się - ule­gać wpły­wom cy­wi­li­za­cji i kul­tu­ry bi­zan­tyj­skiej


SJP.pl


bizantynolog

spe­cja­li­sta w dzie­dzi­nie bi­zan­ty­no­lo­gii; bi­zan­ty­ni­sta


SJP.pl


bizantynologia

nauka zaj­mu­ją­ca się ba­da­niem hi­sto­rii, kul­tu­ry, sztu­ki sta­ro­żyt­ne­go Bi­zan­cjum; bi­zan­ty­ni­sty­ka, bi­zan­to­lo­gia


SJP.pl

Bi­zan­ty­no­lo­gia, in. bi­zan­ty­ni­sty­ka – dział nauk zaj­mu­ją­cy się ba­da­niem hi­sto­rii, li­te­ra­tu­ry, sztu­ki Ce­sar­stwa Bi­zan­tyń­skie­go (395–1453), zwa­ne­go od cza­sów re­ne­san­su Bi­zan­cjum. Ter­min Bi­zan­cjum zo­stał po raz pier­wszy użyty w 1562 roku przez nie­miec­kie­go hi­sto­ry­ka Hie­ro­ni­ma Wolfa. Bi­zan­ty­no­lo­gia sta­no­wi obec­nie odręb­ną gałąź hi­sto­rii po­wszech­nej śred­nio­wie­cza.

Wikipedia


bizantynolożka

→ bi­zan­ty­no­log


SJP.pl

Patrz:

bizantynolog

bizantyńczyk

oby­wa­tel Bi­zan­cjum (pań­stwa); Bi­zan­tyj­czyk


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) hist. miesz­ka­niec Bi­zan­cjum (ce­sar­stwa bi­zan­tyj­skie­go)

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bizancjum mrz., Bizantyjczyk mos., bizantynistyka ż., bizantyńczyk mos., bizantyjczyk mos., bizantyjka ż., bizantyjskość ż., bizantynizowanie n., bizant mrz.

:: fż. Bizantyjka ż.

 przym. bizantyjski, bizantyński

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) Bizantyjczyk

Wiktionary


bizantyński

bi­zan­tyj­ski;
1. przy­miot­nik od: Bi­zan­cjum (np. sztu­ka bi­zan­tyń­ska);
2. cha­rak­te­ry­zu­ją­cy się wiel­kim prze­py­chem


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) ina­czej: bi­zan­tyj­ski

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Za­kres ro­ma­ni­za­cji lub hel­le­ni­za­cji kul­tur bar­ba­rzyń­skich był tu sto­sun­ko­wo naj­skrom­niej­szy, a struk­tu­ry no­we­go ustro­ju znacz­nie od­bie­ga­ły od za­chod­nich lub bi­zan­tyń­skich wzo­rów.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲizãnˈtɨ̃j̃sʲci, AS: bʹizãntỹĩ ̯sʹḱi

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bizancjum n., bizantynistyka ż., bizantynologia ż., bizantynizm m., Bizantyjczyk mos., Bizantyńczyk mos.

 przym. bizantyjski

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) zob. bizantyjski.

Wiktionary


bizarre

[czy­taj: biZAR] wzór na tka­ni­nie o dy­na­micz­nej kom­po­zy­cji z mo­ty­wów ro­ślin­nych, ab­strak­cyj­nych i fan­ta­stycz­nych


SJP.pl

Bi­zar­re, wła­ści­wie Rufus Art­hur John­son (ur. 5 lipca 1976 r. w De­tro­it) – ame­ry­kań­ski raper. Czło­nek ze­spo­łu D12. Za­czy­nał w gru­pie zwa­nej Out­si­daz z Rah Digga oraz Emi­ne­mem.

Go­ścin­nie po­ja­wił się w 2008 roku na pły­cie "KontraWersja" po­cho­dzą­ce­go z Ka­li­sza ra­pe­ra Gorz­kie­go (aka Uncle G) we współ­pra­cy ze Sta­ni­sła­wem Soyką.

Wikipedia


bizerta

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. adm. mia­sto w pół­noc­nej Tu­nez­ji, port nad Mo­rzem Śró­dziem­nym;

Wiktionary

Bi­zer­ta (arab. بنزرت, "Ban­zart"; fr. "Bi­zer­te"; łac. "Hippo Diarr­hy­tus") – mia­sto w pół­noc­nej Tu­nez­ji, oś­ro­dek ad­mi­ni­stra­cyj­ny gu­ber­na­tor­stwa Bi­zer­ta, port nad Mo­rzem Śró­dziem­nym, przy uj­ściu ka­na­łu łą­czą­ce­go je­zio­ro Bi­zer­ta z mo­rzem. W 2014 roku li­czy­ło ok. 137 tys. miesz­kań­ców.

Wikipedia


bizet

naz­wi­sko, np. Ge­or­ges Bizet [czy­taj: żorż biZE, w od­mia­nie, np. Ge­or­ges'a Bi­ze­ta - żorża biZEta] kom­po­zy­tor fran­cu­ski (1838-75)


SJP.pl


bizjet

[czy­taj: biz­dżet] mały, luk­su­so­wy odrzu­to­wiec; biz-jet


SJP.pl


bizmit

ochra biz­mu­to­wa


SJP.pl


bizmut

pier­wia­stek che­micz­ny (Bi) z grupy azo­tow­ców


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) chem. pier­wia­stek che­micz­ny o sym­bo­lu Bi i licz­bie ato­mo­wej 83;

 (1.2) atom biz­mu­tu (1.1)

Wiktionary

Biz­mut (Bi, bis­mu­tum) – pier­wia­stek che­micz­ny, metal bloku p ukła­du okre­so­we­go.

Nazwa po­cho­dzi od zla­ty­ni­zo­wa­ne­go nie­miec­kie­go słowa Wis­mut (al­ter­na­tyw­na pi­sow­nia: Wie­se­mut, Wies­mut, Wis­muth; póź­niej Wi­suth i Bi­se­mu­tum), po­cho­dzą­ce­go od okre­śle­nia we­is­se Masse, „biała masa”. W pol­skim na­zew­nict­wie XIX-wiecz­nym po­cząt­ko­wo do­mi­no­wa­ła nazwa "bis­mut". Zmia­nę na "biz­mut" wpro­wa­dził Ję­drzej Śnia­dec­ki w III wy­da­niu „Po­cząt­ków che­mii” i ta wer­sja zo­sta­ła osta­tecz­nie przy­ję­ta przez in­nych au­to­rów.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Jakie wła­ści­wo­ści che­micz­ne ma biz­mut?

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲizmut, AS: bʹizmut

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bizmutyn m., bizmutyt m., bizmutyl m., bizmutyna ż., bizmutan m.

:: zdrobn. bizmutek m.

 czas. bizmutować

 przym. bizmutowy, bizmutylowy, bizmutawy, bizmutowany

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) symbol. Bi

Wiktionary


bizmutan

sól kwasu biz­mu­to­we­go


SJP.pl


bizmutany

sól kwasu biz­mu­to­we­go


SJP.pl


bizmutek

sól kwasu biz­mu­to­wo­do­ro­we­go


SJP.pl


bizmutki

sól kwasu biz­mu­to­wo­do­ro­we­go


SJP.pl


bizmutowodór

zwią­zek che­micz­ny; wo­do­rek biz­mu­tu


SJP.pl

Biz­mu­to­wo­dór ("wo­do­rek biz­mu­tu"), – nie­or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny, pow­sta­je w śla­do­wych ilo­ściach w wy­ni­ku dzia­ła­nia kwasu sol­ne­go na stop biz­mu­tu z ma­gne­zem. W tem­pe­ra­tu­rze po­ko­jo­wej roz­kła­da się na pier­wiast­ki.

Wikipedia


bizmutowy

przy­miot­nik od: biz­mut


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy biz­mu­tu

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bizmut mrz.

Wiktionary


bizmutyl

ka­tion za­wie­ra­ją­cy trój­war­to­ścio­wy biz­mut


SJP.pl

Biz­mu­tyl, #PATRZ − nie­za­le­ca­na nazwa hi­po­te­tycz­ne­go jed­no­war­to­ścio­we­go ka­tio­nu, za­wie­ra­ją­ce­go biz­mut na III stop­niu ut­le­nie­nia, pow­sta­ją­ce­go w wy­ni­ku hy­dro­li­zy soli biz­mu­tu(III).

Przy­kła­dem związ­ku uz­na­wa­ne­go daw­niej za za­wie­ra­ją­cy ka­tion biz­mu­ty­lo­wy jest chlo­rek biz­mu­ty­lu, Bi(O)Cl.

Wikipedia


bizmutyn

mi­ne­rał, siar­czek biz­mu­tu; biz­mu­ty­nit


SJP.pl


bizmutynit

biz­mu­tyn; mi­ne­rał, siar­czek biz­mu­tu


SJP.pl

Biz­mu­ty­nit – mi­ne­rał z gro­ma­dy siarcz­ków. Jest mi­ne­ra­łem śred­nio­tem­pe­ra­tu­ro­wych hy­dro­ter­mal­nych żył krusz­co­wych. Nazwa po­cho­dzi od skła­du che­micz­ne­go mi­ne­ra­łu.

Wikipedia


biznes

in­te­res, przed­sięw­zię­cie, han­del; bu­si­ness


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) in­te­res, przed­sięw­zię­cie przy­no­szą­ce zysk

Wiktionary

Biz­nes (rów­nież in­te­res, bu­si­ness) – przed­sięw­zię­cie hand­lo­we, pro­duk­cyj­ne lub usłu­go­we.

Ety­mo­lo­gicz­nie słowo "bu­si­ness" wy­wo­dzi się z „busy” – za­ję­ty, ak­tyw­ny. W wy­mia­rze spo­łecz­nym bycie „za­ję­tym” czło­wie­kiem biz­ne­su może oz­na­czać za­an­ga­żo­wa­nie w or­ga­ni­za­cję pro­ce­su wyt­wa­rza­nia dóbr lub usług w ce­lach ko­mer­cyj­nych.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Zakup tych akcji był istot­nie świet­nym biz­ne­sem.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲiznɛs, AS: bʹiznes

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biznesmen m., biznesmenka ż.

 rzecz. biznesowy

 przysł. biznesowo

 przym. biznesowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) business; pot. interes

Wiktionary


biznes.

skrót od: biz­nes­meń­ski


SJP.pl


biznesiara

pe­jo­ra­tyw­nie o biz­nes­men­ce


SJP.pl


biznesik

mały biz­nes - firma; fi­rem­ka


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) mała firma

Wiktionary


biznesmen

bu­si­ness­man;
1. czło­wiek pro­wa­dzą­cy in­te­re­sy; przed­się­bior­ca, hand­lo­wiec, prze­my­sło­wiec;
2. wła­ści­ciel firmy pro­duk­cyj­nej, hand­lo­wej lub usłu­go­wej


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pot. ekon. osoba ofi­cjal­nie pro­wa­dzą­ca dzia­łal­ność go­spo­dar­czą

 (1.2) pot. osoba pro­wa­dzą­ca in­te­re­sy

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Mi­ni­ster go­spo­dar­ki spot­kał się z biz­nes­me­na­mi.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲizˈnɛsmɛ̃n, AS: bʹiznesmẽn

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biznes mrz.

:: fż. biznesmenka ż.

 przym. biznesmeński, biznesowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) przedsiębiorca

Wiktionary


biznesmenka

ko­bie­ta pro­wa­dzą­ca in­te­re­sy; przed­się­bior­czy­ni, bu­si­ness­wo­man, bu­si­ness­man­ka


SJP.pl


biznesmeński

zwią­za­ny z biz­nes­me­nem, bę­dą­cy wła­ści­wo­ścią biz­nes­me­na


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z biz­nes­me­nem, do­ty­czą­cy biz­nes­me­na

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biznesmen mos.

Wiktionary


biznesowy

→ biz­nes


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) hand. do­ty­czą­cy biz­ne­su

Wiktionary

Patrz:

biznes

Przykłady

 (1.1) Mu­si­my ujaw­nić świa­tu złe prak­ty­ki biz­ne­so­we tej firmy.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biznes mrz., biznesmen mos., biznesmenka ż.

 przysł. biznesowo

Wiktionary


biznespartnerka

→ biz­ne­spart­ner


SJP.pl

Patrz:

biznespartner

biznesplan

bu­si­ness plan, biz­nes plan;
1. plan funk­cjo­no­wa­nia przed­się­bior­stwa lub re­a­li­za­cji przed­sięw­zię­cia go­spo­dar­cze­go;
2. do­ku­ment za­wie­ra­ją­cy taki plan


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zarz. szcze­gó­ło­wy plan dzia­ła­nia firmy przy­go­to­wy­wa­ny przed jej za­ło­że­niem lub przed roz­po­czę­ciem no­we­go pro­jek­tu

Wiktionary

Biz­ne­splan (plan biz­ne­so­wy, ang. "bu­si­ness plan") – do­ku­ment przed­się­bior­stwa z pla­nem roz­wo­ju, a w przy­pad­ku no­wych przed­sięw­zięć, także z pla­nem ich pow­sta­nia. Spo­rzą­dza­ny na po­trze­by wew­nętrz­ne i zew­nętrz­ne przed­się­bior­stwa – m.in. w celu po­zy­ska­nia źró­deł fi­nan­so­wa­nia in­we­sty­cji.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Przy­go­to­wa­li­śmy biz­ne­splan dla na­szej nowej ga­le­rii hand­lo­wej.

Wiktionary


bizneswoman

[czy­taj: biz­ne­sło­men] rzad­ko: ko­bie­ta pro­wa­dzą­ca in­te­re­sy; przed­się­bior­czy­ni, bu­si­ness­wo­man, biz­nes­men­ka, bu­si­ness­man­ka


SJP.pl


bizon

duży ssak ło­ży­sko­wy z ro­dzi­ny krę­to­ro­gich


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) zool. naj­więk­szy stad­ny ssak Ame­ry­ki Pół­noc­nej, za­miesz­ku­ją­cy pre­rie i lasy;

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) środ. LGBT: bi­sek­su­a­li­sta

Wiktionary

Bizon ("Bison") – po­dro­dzaj du­żych ssa­ków z ro­dzi­ny wo­ło­wa­tych (Bo­vi­dae) cha­rak­te­ry­zu­ją­cych się krót­ką, sze­ro­ką głową, krót­ką szyją i wy­so­kim kłę­bem. Owło­sie­nie przed­niej czę­ści ciała jest dłuż­sze.

Ro­dzaj obej­mu­je ga­tun­ki ży­ją­ce współ­cze­śnie, okre­śla­ne jako grupa bi­son­ti­na:

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) (…) pa­miąt­ko­we kubki i kie­li­chy z ko­ko­so­we­go orze­cha, rogu bi­zo­na i żół­wiej szkar­łu­pi­ny, do­ko­na­ne przed wie­ka­mi przez niez­na­nych ar­ty­stów Ame­ry­ki, wy­dar­te przez konk­wi­sta­do­rów, zdo­bi­ły teraz, na nowo zra­bo­wa­ne, bie­siad­ni­czy stół lan­sje­rów (…) (S. Że­rom­ski: Po­pio­ły, Tom III)

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbʲizɔ̃n, AS: bʹizõn

Wiktionary

Synonimy:

 (2.1) neutr. biseksualista; pot. biseks

Wiktionary


bizonek

zdrob­nie­nie od: bizon


SJP.pl


bizoni

→ bizon; bi­zo­no­wy


SJP.pl


bizoniak

kol­co­róg bi­zo­niak - ga­tu­nek plusk­wia­ka z ro­dzi­ny zgar­bo­wa­tych


SJP.pl


bizonowy

→ bizon; bi­zo­ni


SJP.pl


bizoń

naz­wi­sko


SJP.pl

Bizoń – pol­skie naz­wi­sko, na po­cząt­ku lat 90. XX wieku no­si­ło je w Pol­sce około 2000 osób.

Wikipedia


bizun

1. prze­sta­rza­le o bacie
2. łobuz, nic­poń, wał­koń


SJP.pl


bizuny

1. baty z by­czej skóry;
2. ude­rze­nia batem


SJP.pl


bić

1. za­da­wać razy; chło­stać;
2. ude­rzać;
3. dzwo­nić;
4. na­pły­wać;
5. strze­lać, tra­fiać strza­łem;
6. wy­le­wać się, try­skać;
7. zwy­cię­żać, po­ko­ny­wać;
8. lśnić;
9. za­bi­jać;
10. tło­czyć, dru­ko­wać;
11. ubi­jać, mie­sić;
12. bić się:
a) po­je­dyn­ko­wać się;
b) bić sa­me­go sie­bie;
c) bić jeden dru­gie­go


SJP.pl

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) ude­rzać kogoś lub coś, za­da­wać komuś ból

 (1.2) o dzwo­nie emi­to­wać gło­śny dźwięk

 (1.3) o skrzy­dłach i rę­kach ma­chać nimi

 (1.4) o sercu / pul­sie nor­mal­na lub (czę­ściej) wzmo­żo­na, czyn­ność serca, od­czu­wal­ny puls

 (1.5) w grach za­bie­rać prze­ciw­ni­ko­wi kartę, pion­ka, itp.

 (1.6) o mo­ne­tach, me­da­lach pro­du­ko­wać za po­mo­cą stem­pla lub prasy

 (1.7) ude­rzać w jakiś in­stru­ment per­ku­syj­ny

 (1.8) ubi­jać zwie­rzę­ta

 (1.9) wojsk. strze­lać z dział, ar­ma­ty; o ar­ma­tach: wy­strze­li­wać po­ci­ski

 (1.10) stpol. na­pa­dać

 (1.11) stpol. wbi­jać, za­kła­dać

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Wik­to­rio, nie bij pana, bo się spo­cisz!

 (1.2) Na Anioł Pań­ski biją dzwo­ny.

 (1.3) Pis­klak bije po­wie­trze skrzy­dła­mi bez­sku­tecz­nie, pró­bu­jąc wzle­cieć.

 (1.4) Ale mi serce bije ze stra­chu.

 (1.4) Na widok Pawła, Eli moc­niej za­bi­ło serce.

 (1.7) Już tam ociec do swej Basi mówi za­pła­ka­ny: „słu­chaj jeno, pono nasi biją w ta­ra­ba­ny”.

 (1.8) Muchy i ka­ra­lu­chy można bić zło­żo­ną ga­ze­tą.

 (1.20) Świa­tło bi­ją­ce z księ­gar­ni MPiK oble­wa­ło jego suche, mę­skie rysy i za­pa­la­ło złote bły­ski w prze­past­nych oczach.

 (1.21) W po­bli­żu wul­ka­nu biją go­rą­ce źró­dła.

 (1.22) In­for­ma­cja o po­dej­rze­niu ko­rup­cji bije w re­pu­ta­cję mi­ni­stra i jed­ność ko­a­li­cji rzą­dzą­cej.

 (1.23) Takim wy­ni­kiem bie­gacz bije do­tych­cza­so­wy re­kord świa­ta.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲit͡ɕ, AS: bʹić

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bicie n., bitka ż., bitwa ż., bijak m., odbijacz mrz., bijatyka ż., rozbicie n., dobicie n.

 czas. bijać ndk., dobić dk., nabić dk., obić dk., odbić dk., przybić dk., pobić dk., podbić dk., rozbić dk., ubić dk., wbić dk., wybić dk., zabić dk., dobijać ndk., nabijać ndk., obijać ndk., odbijać ndk., przybijać ndk., pobijać ndk., podbijać ndk., rozbijać ndk., ubijać ndk., wbijać ndk., wybijać ndk., zabijać ndk.

 przym. bity, bitny, bitewny

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) uderzać, tłuc; wulg. reg. śl. ciulać

 (1.2) dzwonić, wybijać

 (1.3) machać

 (1.6) emitować, wybijać

 (1.7) bębnić

 (1.8) tłuc, ubijać

 (1.9) strzelać,

 (1.21) tryskać

 (1.22) uderzać

 (1.23) poprawiać

 (2.1) nawalać się, tłuc się

Wiktionary


bięcino

wieś wo­je­wództ­wie po­mor­skim


SJP.pl

Bię­ci­no (kaszb. "Bicëno", Ben­zin) – wieś-uli­ców­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie słup­skim, w gmi­nie Dam­ni­ca. Ma sta­tus so­łect­wa.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa słup­skie­go.

Wikipedia


biłgoraj

1. mia­sto w Pol­sce;
2. osada w Pol­sce


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto po­wia­to­we w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim;

 (1.2) geogr. adm. gmina wiej­ska w Pol­sce;

Wiktionary

Bił­go­raj ( Bil­go­raj, ‏בילגוריי‎, Билгорай, Білго́рай) – mia­sto w po­łud­nio­wo-wschod­niej Pol­sce, w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, sie­dzi­ba po­wia­tu bił­go­raj­skie­go i gminy wiej­skiej Bił­go­raj.

Dru­gie pod wzglę­dem licz­by lud­no­ści (po Za­mo­ściu) mia­sto w po­łud­nio­wej czę­ści wo­je­wództ­wa lu­bel­skie­go. W przesz­ło­ści był mia­stem szla­chec­kim, za­ło­żo­nym przez Go­ra­y­skich herbu Kor­czak w dru­giej po­ło­wie XVI wieku.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) W la­tach 1975-1998 Bił­go­raj ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­żał do wo­je­wództ­wa za­moj­skie­go.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bʲiwˈɡɔraj, AS: bʹiu̯gorai ̯

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biłgorajanin mos., biłgorajanka ż.

 przym. biłgorajski

Wiktionary


biłgorajanin

miesz­ka­niec Bił­go­ra­ja (mia­sta w Pol­sce); Bił­go­raj­czyk


SJP.pl


biłgorajanka

miesz­kan­ka Bił­go­ra­ja (mia­sta w Pol­sce)


SJP.pl


biłgorajczyk

miesz­ka­niec Bił­go­ra­ja (mia­sta w Pol­sce); Bił­go­ra­ja­nin


SJP.pl


biłgorajka

miesz­kan­ka Bił­go­ra­ju


SJP.pl


biłgorajski

przy­miot­nik od: Bił­go­raj


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy Bił­go­ra­ja, zwią­za­ny z Bił­go­ra­jem

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲiwɡɔˈrajsʲci, AS: bʹiu̯gorai ̯sʹḱi

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Biłgoraj m., biłgorajanin m., biłgorajanka ż.

Wiktionary


bińczyk

naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Ewa Biń­czyk (ur. 1976) – pol­ska fi­lo­zof­ka
  • Jan Biń­czyk – pol­ski par­ty­zant
  • Maria Biń­czyk – nie­miec­ko-pol­ska łyż­wiar­ka fi­gu­ro­wa

Wikipedia


bińkowski

naz­wi­sko


SJP.pl


biś

naz­wi­sko


SJP.pl


biżu

po­tocz­nie: bi­żu­te­ria


SJP.pl


biżuteria

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) przed­mio­ty wy­ra­bia­ne z me­ta­li szla­chet­nych i ka­mie­ni szla­chet­nych (lub ich imi­ta­cji) słu­żą­ce do ozdo­by stro­ju, ciała;

Wiktionary

Bi­żu­te­ria (fr. "bi­jo­u­te­rie", od "bijou" – klej­not) – drob­ny przed­miot złot­ni­czy i ju­bi­ler­ski słu­żą­cy do ozdo­by ciała i stro­ju, zaz­wy­czaj z me­ta­li i ka­mie­ni szla­chet­nych i ozdob­nych.

Bi­żu­te­ria odz­na­cza się prze­de wszyst­kim ar­ty­stycz­nym wy­ko­na­niem – i dzię­ki temu kry­te­rium do bi­żu­te­rii można za­li­czyć ozdo­by ludów pier­wot­nych. Formy ar­ty­stycz­ne kształ­to­wa­ły się i kształ­tu­ją zgod­nie z ogól­ny­mi tren­da­mi mody.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Same szyją swoje ubra­nia i robią swoją bi­żu­te­rię.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲiʒuˈtɛrʲja, AS: bʹižuterʹi ̯a

Wiktionary

Powiązane:

 przym. biżuteryjny

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) środ. biżu

Wiktionary


biżuteryjny

przy­miot­nik od: bi­żu­te­ria


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy bi­żu­te­rii, zwią­za­ny z bi­żu­te­rią

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Po przy­go­dzie z Ma­ry­nar­ką Kevin przy­pom­niał sobie o wy­u­czo­nym za­wo­dzie che­mi­ka bi­żu­te­ryj­ne­go.

 (1.1) Cały zbiór le­gnic­ki po­zy­ska­ny zo­stał drogą za­ku­pu i darów liczy obec­nie 560 ek­spo­na­tów, w tym 300 uni­ka­to­wych prac bi­żu­te­ryj­nych.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲiʒutɛˈrɨjnɨ, AS: bʹižuteryi ̯ny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. biżuteria ż.

Wiktionary


bj

[czy­taj: beJOT] skrót od: Bi­blio­te­ka Ja­giel­loń­ska


SJP.pl

skró­to­wiec

 (1.1) = Bi­blio­te­ka Ja­giel­loń­ska;

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɛ‿ˈjɔt, AS: be‿i ̯ot

Wiktionary


bjelkit

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) miner. zob. co­sa­lit.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) cosalit

Wiktionary


bjj

skró­to­wiec, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) = bra­zy­lij­skie jiu-jitsu

Wiktionary


bjrm

skró­to­wiec

 (1.1) = geogr. polit. Była Ju­go­sło­wiań­ska Re­pu­bli­ka Ma­ce­do­nii

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɛ‿jɔt‿ɛr‿ˈɛ̃m, AS: be‿i ̯ot‿er‿ẽm

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) Republika Macedonii

Wiktionary


björk

Björk Guðmundsdóttir (wym. ; ur. 21 li­sto­pa­da 1965 w Reykjavíku) – is­landz­ka pio­sen­kar­ka, au­tor­ka tek­stów, kom­po­zy­tor­ka, ak­tor­ka, pro­du­cent­ka mu­zycz­na i DJ.

Wie­lo­krot­nie na­gra­dza­na róż­ny­mi na­gro­da­mi mu­zycz­ny­mi, ta­ki­mi jak Brit Awards i Eu­ro­pej­skie Na­gro­dy Mu­zycz­ne MTV. Za­ję­ła 60. miej­sce w ze­sta­wie­niu „100 naj­lep­szych wo­ka­li­stów wszech cza­sów” spo­rzą­dzo­nym przez ma­ga­zyn „Rol­ling Stone”.

Wikipedia


bk

sym­bol ber­ke­la, pier­wiast­ka che­micz­ne­go


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bur­ger King
  • wirus BK
  • ba­da­nie w kie­run­ku prąt­ków gruź­li­cy (Bac­te­rium Koch)

Wikipedia


bla

po­tocz­nie: wyraz, zwy­kle pow­tó­rzo­ny dwu- lub trzy­krot­nie (bla, bla, bla), oz­na­cza­ją­cy mó­wie­nie, ga­da­nie; ple, ble


SJP.pl


blacha

1. wyrób me­ta­lo­wy w po­sta­ci pro­sto­kąt­ne­go ar­ku­sza, otrzy­my­wa­ne­go przez wal­co­wa­nie;
2. pła­skie na­czy­nie do pie­cze­nia ciast;
3. płyta pieca ku­chen­ne­go


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cien­ki, pła­ski ka­wa­łek me­ta­lu;

 (1.2) me­ta­lo­wa płyta przy­kry­wa­ją­ca piec ku­chen­ny

 (1.3) kulin. skró­ce­nie od|bla­cha do pie­cze­nia. → me­ta­lo­we na­czy­nie uży­wa­ne do pie­cze­nia

 (1.4) kulin. za­war­tość bla­chy (1.3)

 (1.5) muz. slang. in­stru­men­ty dęte bla­sza­ne

 (1.6) slang. odz­na­ka po­li­cyj­na

 (1.7) pot. zło­tów­ka

 (1.8) zob. bla­chy.

 (1.9) gw-pl|Bu­ko­wi­na. gar­nek

Wiktionary

Bla­cha – wyrób hut­ni­czy, któ­re­go gru­bość jest znacz­nie mniej­sza od dłu­go­ści i sze­ro­ko­ści. Gru­bo­ści blach leżą w gra­ni­cach od dzie­sią­tych czę­ści mi­li­me­tra do kil­ku­dzie­się­ciu mi­li­me­trów.

Bla­chy mogą być gład­kie lub mieć fak­tu­rę po­wierzch­nio­wą. Do­star­cza­ne są w po­sta­ci pła­skich ar­ku­szy lub taśm zwi­nię­tych w kręgi.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Mój garaż jest po­kry­ty bla­chą ocyn­ko­wa­ną.

 (1.3) Po wy­mie­sza­niu masła z cu­krem i jaj­ka­mi mo­że­my wylać cia­sto na bla­chę i wsta­wić do pie­kar­ni­ka.

 (1.4) Pra­wie cała bla­cha cia­ste­czek zo­sta­ła już zje­dzo­na.

 (1.6) Pod­szedł do mnie facet ubra­ny po cy­wi­lu i nagle błys­nął mi bla­chą, mu­sia­łem po­je­chać na ko­mi­sa­riat i zło­żyć wy­ja­śnie­nia.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈblaxa, AS: blaχa

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blacharz m., blacharstwo n., blacharka ż., blaszak m., blachy nmos.

:: zdrobn. blaszka ż.

 czas. blachować ndk.

 przym. blacharski, blaszany, blaszkowy, blaszkowaty

Wiktionary

Synonimy:

 (1.2) płyta

 (1.3) blacha do pieczenia

 (1.9) gorczek, gorneczek

Wiktionary


blachara

po­tocz­nie: mało in­te­li­gent­na dziew­czy­na, ubie­ra­ją­ca się wy­zy­wa­ją­co, która in­te­re­su­je się głów­nie sa­mo­cho­da­mi i dobrą za­ba­wą


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. pejor. dziew­czy­na lub młoda ko­bie­ta da­rzą­ca za­in­te­re­so­wa­niem męż­czyzn jeż­dżą­cych do­bry­mi, luk­su­so­wy­mi sa­mo­cho­da­mi (sta­no­wią­cy­mi sym­bol do­stat­ku)

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Pio­trek po­der­wał ko­lej­ną bla­cha­rę na tę swoją be­em­kę.

 (1.1) Jed­nak moje zda­nie jest takie, żebyś kupił takie auto, jakie ci się po­do­ba, nie żeby wy­ry­wać dupy, bo wyr­wiesz bla­cha­rę.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: blaˈxara, AS: blaχara

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blachowanie n., blacha ż., blacharstwo n., blacharz m., blaszak m.

 czas. blachować ndk.

 przym. blacharski

Wiktionary


blacharka

po­tocz­nie:
1. bla­char­stwo;
2. bla­sza­na obu­do­wa po­ja­zdu; ka­ro­se­ria;
3. re­zul­tat prac bla­char­skich


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) prace bla­char­skie, zwła­szcza wy­ko­ny­wa­ne przy ka­ro­se­rii sa­mo­cho­do­wej

 (1.2) ka­ro­se­ria sa­mo­cho­do­wa lub jej część

Wiktionary

Wymowa:

IPA: blaˈxarka, AS: blaχarka

Wiktionary

Powiązane:

 przym. blaszany, blacharski

 rzecz. blacharstwo n., blacha ż., blaszka ż., blacharz mos., blachy nmos.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) blacharstwo

Wiktionary


blacharnia

1. za­kład zaj­mu­ją­cy się wy­ro­bem przed­mio­tów bla­sza­nych;
2. skład bla­chy


SJP.pl


blacharski

przy­miot­nik od: bla­charz


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z bla­char­stwem lub bla­cha­rzem, do­ty­czą­cy bla­char­stwa lub bla­cha­rza

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Ka­ro­se­ria tego sa­mo­cho­du wy­ma­ga na­pra­wy bla­char­skiej.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blaszak mrz., blachy nmos., blachara ż., blacharstwo n., blacharz mos., blacharka ż., blacha ż.

 przym. blaszany, blaszkowaty

Wiktionary


blacharstwo

dział tech­no­lo­gii (rze­mio­sło) obej­mu­ją­cy wyrób przed­mio­tów z blach


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) rzem. dział rze­mio­sła obej­mu­ją­cy wyt­wór oraz na­pra­wę przed­mio­tów wy­ko­na­nych z bla­chy i kry­cie nią da­chów;

Wiktionary

Bla­char­stwo – dział rze­mio­sła obej­mu­ją­cy wyt­wa­rza­nie i na­pra­wę przed­mio­tów z bla­chy i kry­cie da­chów bla­chą. Współ­cze­śnie ko­ja­rzo­ne głów­nie z bla­char­stwem po­ja­zdo­wym, czyli z na­pra­wą usz­ko­dzo­nej ka­ro­se­rii sa­mo­cho­do­wej.

Rze­mieśl­nik zaj­mu­ją­cy się bla­char­stwem to bla­charz.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) W za­przy­jaź­nio­nym warsz­ta­cie ślu­sar­skim udo­stęp­nio­no mi apa­rat do spa­wa­nia ga­zo­we­go. Mu­sia­łem też na­u­czyć się na­stęp­ne­go za­wo­du - spa­wal­nict­wa oraz bla­char­stwa.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blaszak mrz., blachy nmos., blachara ż., blacharz mos., blacharka ż., blacha ż.

 przym. blaszany, blaszkowaty, blacharski

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) blacharka

Wiktionary


blacharz

rze­mieśl­nik zaj­mu­ją­cy się re­no­wa­cją i re­pe­ra­cja­mi ka­ro­se­rii


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) rzem. rze­mieśl­nik wyt­wa­rza­ją­cy lub na­pra­wia­ją­cy przed­mio­ty z bla­chy

 (1.2) rzem. rze­mieśl­nik na­pra­wia­ją­cy ka­ro­se­rię sa­mo­cho­do­wą

 (1.3) reg. pot. mi­li­cjant, po­li­cjant

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Św. Piotr, pier­wszy pa­pież, jest pa­tro­nem m.in. die­cez­ji w Rzy­mie, wielu, także pol­skich miast oraz bla­cha­rzy, bu­dow­ni­czych mo­stów, ko­wa­li, ka­mie­nia­rzy, ma­ry­na­rzy, ry­ba­ków i ze­gar­mi­strzów.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blaszka ż., blacharka ż., blacha ż., blachara ż., blacharstwo n., blachy lm nm.

 przym. blacharski, blaszany

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) gw. Górny Śląsk klympiorz, klympiyrz

 (1.3) gliniarz, władza

Wiktionary


blachnicki

naz­wi­sko


SJP.pl


blachoczek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. bla­sza­ny gar­nu­szek

Wiktionary


blachodachówka

1. bla­sza­ne po­kry­cie da­cho­we; bla­chów­ka;
2. po­je­dyn­czy ar­kusz bla­chy two­rzą­cy po­kry­cie dachu


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) bud. bla­sza­ny ma­te­riał na po­kry­cie dachu imi­tu­ją­cy fak­tu­rą da­chów­kę;

Wiktionary

Bla­cho­da­chów­ka – sta­lo­we po­kry­cie da­cho­we pro­du­ko­wa­ne z ocyn­ko­wa­nych blach sta­lo­wych o gru­bo­ści 0,4-1,25 mm, pow­le­ka­nych po­wło­ka­mi or­ga­nicz­ny­mi o gru­bo­ści od 25 μm (po­wło­ki po­lie­stro­we) do 200 μm (pla­sti­zol). Poś­ród po­włók ochron­nych sto­so­wa­ne są m.in.: po­lie­ster, PVDF, TC 50, PRELAQ 50, pural lub pla­sti­zol.

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ˌblaxɔdaˈxufka, AS: blaχodaχufka

Wiktionary


blachowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|bla­cho­wać.

Wiktionary

Powiązane:

 czas. blachować ndk.

 rzecz. blachara ż., blaszka ż.

Wiktionary


blachowatość

→ bla­cho­wa­ty


SJP.pl

Patrz:

blachowaty

blachowaty

po­dob­ny do bla­chy


SJP.pl


blachować

cza­sow­nik

 (1.1) pot. szpa­no­wać sa­mo­cho­dem

Wiktionary

Wymowa:

IPA: blaˈxɔvat͡ɕ, AS: blaχovać

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blachy nmos., blaszka ż., blachara ż., blachowanie n., blacha

Wiktionary


blachowkręt

spe­cjal­ny wkręt do bla­chy


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) techn. spe­cjal­ny wkręt do bla­chy;

Wiktionary

Bla­chow­kręt – ro­dzaj wkrę­ta do me­ta­lu, przez­na­czo­ny do mo­co­wa­nia bla­chy lub in­ne­go ma­te­ria­łu do kon­struk­cji me­ta­lo­wej.

Bla­chow­krę­tów szcze­gól­nie po­wszech­nie używa się do łą­cze­nia z bla­chą czę­ści, na któ­rych nie wy­stę­pu­ją znacz­ne ob­cią­że­nia (np. w prze­my­śle mo­to­ry­za­cyj­nym do mo­co­wa­nia do ka­ro­se­rii z bla­chy ele­men­tów ta­pi­cer­ki albo wy­po­sa­że­nia wnę­trza). Śred­ni­ce bla­chow­krę­tów na ogół nie prze­kra­cza­ją 7 mi­li­me­trów, a gru­bość bla­chy nie jest na ogół więk­sza od 0,5 mi­li­me­tra.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Taki wkrę­tak uda­ro­wy służy rów­nież do od­krę­ca­nia i przy­krę­ca­nia wkrę­tów lub bla­chow­krę­tów.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: blaˈxɔfkrɛ̃nt, AS: blaχofkrẽnt

Wiktionary


blachowkrętarka

urzą­dze­nie do umie­szcza­nia wkrę­tów w bla­sze (ar­ku­szu me­ta­lu)


SJP.pl


blachowkrętowy

→ bla­chow­kręt


SJP.pl

Patrz:

blachowkręt

blachownia

od­dział stocz­ni, zaj­mu­ją­cy się obrób­ką blach do bu­do­wy ka­dłu­bów okrę­to­wych


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce;

Wiktionary

Bla­chow­nia (niem. "Blachstädt") – mia­sto w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie ślą­skim, w po­wie­cie czę­sto­chow­skim, sie­dzi­ba władz gminy miej­sko-wiej­skiej Bla­chow­nia.

We­dług da­nych z 31 grud­nia 2023 r. mia­sto miało 9041 miesz­kań­ców.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Jutro po­je­dzie­my nad zalew w Bla­chow­ni.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: blaˈxɔvʲɲa, AS: blaχovʹńa

Wiktionary

Powiązane:

 przym. blachowniański, blaszany

 rzecz. blachownianin, blachownianka

Wiktionary


blachownianin

miesz­ka­niec Bla­chow­ni (mia­sta w wo­je­wództ­wie ślą­skim)


SJP.pl


blachownianka

miesz­kan­ka Bla­chow­ni (mia­sta w wo­je­wództ­wie ślą­skim)


SJP.pl


blachowniański

przy­miot­nik od: Bla­chow­nia, Bla­chow­nia Ślą­ska


SJP.pl


blachownica

1. ma­szy­na do wyt­wa­rza­nia bla­chy;
2. daw­niej: część zbroi okry­wa­ją­ca pierś; kirys; na­pier­śnik


SJP.pl

Bla­chow­ni­ca – dźwi­gar zło­żo­ny, zbu­do­wa­ny z blach po­łą­czo­nych w prze­krój od­po­wied­ni do wy­ma­gań kon­struk­cyj­nych i usz­tyw­nio­ny że­bra­mi po­ło­żo­ny­mi po­przecz­nie w sto­sun­ku do osi dźwi­ga­ra.

Bla­chow­ni­ce mogą mieć prze­krój ot­war­ty, np. dwu­te­o­wy lub zam­knię­ty (skrzyn­ko­wy). Po­szcze­gól­ne ele­men­ty łą­czo­no nieg­dyś przy po­mo­cy nitów lub śrub, współ­cze­śnie bla­chow­ni­ce są zwy­kle spa­wa­ne. Spo­ty­ka się kon­struk­cje mo­sto­we bla­chow­ni­co­we z żel­be­to­wą współ­pra­cu­ją­cą kon­struk­cyj­nie płytą mostu.

Wikipedia


blachowski

naz­wi­sko


SJP.pl


blachy

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) slang. ta­bli­ca re­je­stra­cyj­na

forma rze­czow­ni­ka|ro­dzaj=żeń­ski.

 (2.1) M., B., i W. plu­ral|bla­cha.

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Romek przy­je­chał do mnie bryką na nie­miec­kich bla­chach.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blacha ż., blacharz m., blacharstwo n., blacharka ż., blaszak m., blaszka ż.

 czas. blachować ndk.

 przym. blacharski, blaszany

Wiktionary


blachówka

pół­wy­rób w kształ­cie płyty, przez­na­czo­ny do wy­ro­bu bla­chy przez dal­sze wal­co­wa­nie


SJP.pl


blacik

zdrob­nie­nie od: blat


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od blat

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) To nie blat, lecz tylko mały bla­cik.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blat m.

Wiktionary


black

naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Black – mia­sto w sta­nie Ala­ba­ma, w hrab­stwie Ge­ne­va
  • Gmina Black (ang. Black Towns­hip) w sta­nie In­dia­na, w hrab­stwie Posey
  • Gmina Black (ang. Black Towns­hip) w sta­nie Pen­syl­wa­nia, w hrab­stwie So­mer­set
  • Gmina Black (ang. Black Towns­hip) w sta­nie Da­ko­ta Po­łud­nio­wa, w hrab­stwie Tripp
  • Black – bry­tyj­ski wo­ka­li­sta i kom­po­zy­tor
  • Cilla Black – bry­tyj­ska pio­sen­kar­ka
  • Cla­u­dia Black – au­stra­lij­ska ak­tor­ka
  • Crun­chy Black – ame­ry­kań­ski raper
  • Holly Black – ame­ry­kań­ska pi­sar­ka
  • Jack Black – ame­ry­kań­ski aktor
  • Jet Black – bry­tyj­ski per­ku­si­sta
  • Karen Black − ame­ry­kań­ska ak­tor­ka, sce­na­rzyst­ka, pio­sen­kar­ka i kom­po­zy­tor­ka

Wikipedia


blackberry

[czy­taj: blek­be­ry] marka smart­fo­nów i firma


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) smart­fon ka­na­dyj­skiej firmy BlackBerry Li­mi­ted, w więk­szo­ści mo­de­li z cha­rak­te­ry­stycz­ną kla­wia­tu­rą

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • BlackBerry – linia smart­fo­nów i ta­ble­tów
  • BlackBerry – ame­ry­kań­skie przed­się­bior­stwo
  • Black­ber­ry (ang. Black­ber­ry Towns­hip) – gmina w sta­nie Il­li­no­is, w hrab­stwie Kane
  • Black­ber­ry (ang. Black­ber­ry Towns­hip) – gmina w sta­nie Min­ne­so­ta, w hrab­stwie Ita­sca

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Je­szcze do nie­daw­na te­le­fo­ny BlackBerry – które jako jedne z nie­licz­nych na rynku miały fi­zycz­ną kla­wia­tu­rę, do tego były do­brze za­bez­pie­czo­ne przed ata­ka­mi ha­ke­rów – były pod­sta­wo­wym urzą­dze­niem, któ­rym po­słu­gi­wa­li się po­li­ty­cy czy biz­nes­me­ni.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) pot. jeżynka

Wiktionary


blackface

[czy­taj: blak­fejs]
1. styl te­a­tral­ne­go ma­ki­ja­żu no­szo­ne­go przez białą osobę w celu upo­dob­nie­nia się do osoby czar­no­skó­rej;
2. prak­ty­ka, w któ­rej biała osoba upo­dab­nia się do osoby czar­no­skó­rej w spo­sób ste­re­o­ty­po­wy lub ka­ry­ka­tu­ral­ny (np. ma­ki­jaż, prze­bra­nie, gesty), uz­na­wa­na za prze­jaw ra­siz­mu


SJP.pl

Black­fa­ce (dosł. „czar­na twarz”) – styl te­a­tral­ne­go ma­ki­ja­żu no­szo­ne­go przez białą osobę w celu upo­dob­nie­nia się do osoby czar­no­skó­rej lub prak­ty­ka wy­ko­ny­wa­nia go.

Wikipedia


blackjack

[czy­taj: blek­dżek] ha­zar­do­wa gra w karty; black jack, oczko, dwa­dzie­ścia jeden


SJP.pl

Black­jack – ka­sy­no­wa gra kar­cia­na, w któ­rej gracz stara się po­ko­nać kru­pie­ra po­przez uzy­ska­nie sumy jak naj­bliż­szej 21 punk­tów w kar­tach, nie prze­kra­cza­jąc 21.

Wikipedia


blackmetalowiec

1. czło­nek ze­spo­łu gra­ją­ce­go black metal;
2. mi­ło­śnik black me­ta­lu


SJP.pl


blackmetalowy

→ black metal [czy­taj: blek­me­ta­lo­wy]


SJP.pl


blackminton

[czy­taj: blek­min­ton] za­ba­wo­wa wer­sja cross­min­to­na, w którą gra się nocą przy uży­ciu flu­o­re­scen­cyj­nej lotki


SJP.pl


blackout

[czy­taj: ble­kałt] z an­giel­skie­go: za­ciem­nie­nie; ble­ka­ut;
1. wy­ga­sze­nie świa­teł na sce­nie w celu od­dzie­le­nia od sie­bie scen sztu­ki;
2. krót­ka scen­ka sa­ty­rycz­na od­dzie­lo­na od resz­ty wy­stę­pu wy­ga­sze­niem świa­teł;
3. roz­le­gła awa­ria za­si­la­nia elek­trycz­ne­go


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) elektr. dłu­gotr­wa­ły zanik na­pię­cia w sieci ener­ge­tycz­nej;

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Blac­ko­ut – roz­le­gła awa­ria za­si­la­nia
  • Blac­ko­ut – pol­ski ze­spół big­bi­to­wy
  • The Blac­ko­ut – ze­spół post-hard­co­re’owy po­cho­dzą­cy z po­łud­nio­wej Walii
  • Blac­ko­ut – sin­giel Milk Inc.
  • Blac­ko­ut – album ze­spo­łu Blac­ko­ut
  • Blac­ko­ut – album Brit­ney Spe­ars wy­da­ny w roku 2007
  • Blac­ko­ut – album grupy (hed) P.E
  • Blac­ko­ut – album ze­spo­łu Scor­pions z 1982 roku
  • Blac­ko­ut – album Kart­ky’ego z 2018 roku
  • Blac­ko­ut! – de­biu­tanc­ki album duetu Met­hod Man & Red­man wy­da­ny w 1999 roku
  • Blac­ko­ut! 2 – drugi album duetu Met­hod Man & Red­man wy­da­ny w 2009 roku
  • Blac­ko­ut – sin­giel pro­mo­cyj­ny grupy Lin­kin Park

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Z per­spek­ty­wy badań nad bez­pie­czeń­stwem na­ro­do­wym, szcze­gól­ne zna­cze­nie mają ma­syw­ne blac­ko­u­ty, które zda­rza­ją się rzad­ko, ale ich kon­sek­wen­cje spo­łecz­no-eko­no­micz­ne są nie­ba­ga­tel­ne.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) awaria zasilania

Wiktionary


blackrockowy

→ black rock [czy­taj: ble­kro­ko­wy]


SJP.pl


blacksburg

[czy­taj: bleks­berg] mia­sto w USA, w sta­nie Wir­gi­nia


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Blacks­burg – miej­sco­wość w sta­nie Ka­ro­li­na Po­łud­nio­wa, w hrab­stwie Che­ro­kee
  • Blacks­burg – miej­sco­wość w sta­nie Wir­gi­nia, w hrab­stwie Mont­go­me­ry

Wikipedia


blackwater

[czy­taj: ble­kło­ter]
1. rzeka w Ir­lan­dii;
2. nazwa kilku gmin w Sta­nach Zjed­no­czo­nych


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Black­wa­ter World­wi­de – ame­ry­kań­ska pry­wat­na agen­cja ochro­ny
  • Black­wa­ter Park – album ze­spo­łu Opeth
  • Black­wa­ter – rzeka w hrab­stwie Essex
  • Black­wa­ter – miej­sco­wość w sta­nie Qu­e­ens­land
  • Black­wa­ter – jed­nost­ka osad­ni­cza w sta­nie Ari­zo­na, w hrab­stwie Pinal
  • Black­wa­ter – mia­sto w sta­nie Mis­so­u­ri, w hrab­stwie Co­o­per
  • Black­wa­ter (ang. Black­wa­ter Towns­hip) – gmina w sta­nie Mis­so­u­ri, w hrab­stwie Co­o­per
  • Black­wa­ter (ang. Black­wa­ter Towns­hip) – gmina w sta­nie Mis­so­u­ri, w hrab­stwie Pet­tis
  • Black­wa­ter (ang. Black­wa­ter Towns­hip) – gmina w sta­nie Mis­so­u­ri, w hrab­stwie Sa­li­ne
  • Black­wa­ter (ang. Black­wa­ter Towns­hip) – gmina w sta­nie Da­ko­ta Pół­noc­na, w hrab­stwie McLean
  • Black­wa­ter – mia­sto w hrab­stwie Wex­ford
  • Black­wa­ter – miej­sco­wość w hrab­stwie Dor­set (An­glia)

Wikipedia


blackwell

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Black­well – mia­sto w sta­nie Okla­ho­ma, w hrab­stwie Kay
  • Black­well – mia­sto w sta­nie Tek­sas, w hrab­stwie Nolan
  • Black­well – mia­sto w sta­nie Wi­scon­sin, w hrab­stwie Fo­rest
  • Black­well (ang. Black­well Town) – gmina w sta­nie Wi­scon­sin, w hrab­stwie Fo­rest
  • Black­well (Bol­so­ver) – miej­sco­wość w hrab­stwie Der­bys­hi­re (An­glia)
  • Black­well – miej­sco­wość w hrab­stwie Dur­ham (An­glia)
  • Black­well – miej­sco­wość w Kum­brii (An­glia)
  • Black­well – miej­sco­wość w hrab­stwie So­mer­set (An­glia)
  • Black­well – miej­sco­wość w hrab­stwie War­wicks­hi­re (An­glia)
  • Black­well – miej­sco­wość w hrab­stwie West Sus­sex (An­glia)
  • Black­well – miej­sco­wość w hrab­stwie Wor­ce­sters­hi­re (An­glia)
  • Black­well in the Peak – miej­sco­wość w hrab­stwie Der­bys­hi­re (An­glia)

Wikipedia


bladawy

zbli­żo­ny do bla­de­go, nie do końca blady, pra­wie blady


SJP.pl


blade

forma przy­miot­ni­ka.

 (1.1) n. lp. i ż. plu­ral|blady.

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Blade – bo­ha­ter ko­mik­su au­tor­stwa Marva Wolf­ma­na oraz Gene'a Con­la­na.
  • Blade: Wiecz­ny łowca,
  • Blade: Wiecz­ny łowca II,
  • Blade: Mrocz­na trój­ca,
  • Blade: The Se­ries

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ˈbladɛ, AS: blade

Wiktionary


bladnąć

tra­cić kolor, tra­cić in­ten­syw­ność ko­lo­ru, sta­wać się bla­dym


SJP.pl


blado

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) z obec­no­ścią bla­do­ści lub in­nych cech ty­po­wych dla bla­dych przed­mio­tów

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Inni po­rów­ny­wa­ją te dni do apo­kry­fów, wsu­nię­tych po­ta­jem­nie mię­dzy roz­dzia­ły wiel­kiej księ­gi roku, do pa­limp­se­stów, skry­cie włą­czo­nych po­mię­dzy jej stro­ni­ce, albo do tych bia­łych nie za­dru­ko­wa­nych kar­tek, na któ­rych oczy, na­czy­ta­ne do syta i pełne tre­ści, bro­czyć mogą obra­za­mi i gubić ko­lo­ry na tych pu­stych stro­ni­cach, coraz bla­dziej i bla­dziej, ażeby wy­po­cząć na ich ni­co­ści, zanim wcią­gnię­te zo­sta­ną w la­bi­ryn­ty no­wych przy­gód i roz­dzia­łów.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bladość ż.

 przym. blady, bladziutki, bledziutki

Wiktionary


bladobursztynowy

nie­in­ten­syw­nie bursz­ty­no­wy; jas­no­bursz­ty­no­wy


SJP.pl


bladobłękitny

nie­in­ten­syw­nie błę­kit­ny; błę­kit­na­wy


SJP.pl


bladoczerwony

nie­in­ten­syw­nie czer­wo­ny; jas­no­czer­wo­ny, czer­wo­na­wy


SJP.pl

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) czer­wo­ny o bla­dym od­cie­niu

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Dziew­czy­na miała na sobie wy­łącz­nie skąpy bla­do­czer­wo­ny ko­stium ką­pie­lo­wy z mięk­kie­go lnu.

Wiktionary


bladofioletowy

nie­in­ten­syw­nie fio­le­to­wy; jas­no­fio­le­to­wy, fio­le­to­wa­wy


SJP.pl

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) fio­le­to­wy o bla­dym od­cie­niu

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Płet­wy nie­pa­rzy­ste mają bla­do­fio­le­to­wy od­cień, płet­wa grzbie­to­wa jest długa, wy­so­ka i ozdo­bio­na kil­ko­ma rzę­da­mi czer­wo­nych i czar­nych plam­ka­a­mek.

Wiktionary


bladofiołkowy

nie­in­ten­syw­nie fioł­ko­wy; jas­no­fioł­ko­wy


SJP.pl


bladokwiatowy

przy­miot­nik

 (1.1) bot. po­sia­da­ją­cy blade kwia­ty

Wiktionary


bladolawendowy

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) la­wen­do­wy o bla­dym od­cie­niu

Wiktionary


bladolicy

po­e­tyc­ko: ma­ją­cy bladą cerę, bez ru­mień­ców; blady


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) książk. taki, który ma bladą twarz (lico)

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Tylko mgła­wi­ce nad nur­tem Na­re­wu skłę­bi­ły się gę­ściej i ukry­ły w swej płach­cie bla­do­li­ce bo­gin­ki, zie­lo­no­o­kie ru­sał­ki-wod­ni­ce, to­pie­li­ce upior­ne, uno­szo­ne war­tem bież­nym, ro­ga­ny-la­ta­wi­ce, na pru­ską Szatr­ję dą­żą­ce. sic.

 (1.1) A jed­nak stało się! Po­wie­dzia­łem tej bla­do­li­cej dziew­czy­nie, że ją ko­cham, i jutro slę mego groma Le­o­nar­da na siwym ru­ma­ku do jej babki z epi­sto­łą bła­ga­ją­cą, aby wsta­wi­ła się za mną do jej matki etc., etc., aby na ko­niec rącz­ka panny Wac­ła­wy zo­sta­ła włas­no­ścią twego wier­ne­go sługi.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) białolicy

Wiktionary


bladolila

nie­in­ten­syw­nie li­lio­wy; bla­do­li­lio­wy


SJP.pl


bladoliliowy

nie­in­ten­syw­nie li­lio­wy; bla­do­li­la


SJP.pl


bladoniebieski

nie­in­ten­syw­nie nie­bie­ski; nie­bie­ska­wy, jas­no­nie­bie­ski


SJP.pl

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) nie­bie­ski o bla­dym od­cie­niu

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Sym­bo­lem „Ca­ri­tas Aca­de­mi­ca” był bla­do­nie­bie­ski, rów­no­ra­mien­ny krzyż.

Wiktionary


bladoochrowy

ochro­wy o bla­dym od­cie­niu


SJP.pl


bladopomarańczowy

nie­in­ten­syw­nie po­ma­rań­czo­wy; jas­no­po­ma­rań­czo­wy, po­ma­rań­czo­wa­wy


SJP.pl


bladoróżowy

nie­in­ten­syw­nie ró­żo­wy; jas­no­ró­żo­wy, ró­żo­wa­wy


SJP.pl

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) ró­żo­wy o bla­dym, ro­zbie­lo­nym od­cie­niu

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) W domku za­pew­ne było biuro: na dasz­ku ło­po­ta­ła bez­wład­nie bla­do­ró­żo­wa flaga, już po­strzę­pio­na.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) różowawy, jasnoróżowy

Wiktionary


bladosiny

nie­in­ten­syw­nie siny; si­na­wy, jas­no­si­ny


SJP.pl


bladoszary

nie­in­ten­syw­nie szary; jas­no­sza­ry, sza­ra­wy


SJP.pl


bladosłomkowy

o ko­lo­rze: słom­ko­wy o jas­nym od­cie­niu, po­dob­ny do jas­no­żół­te­go; jas­no­słom­ko­wy


SJP.pl


bladowski

naz­wi­sko


SJP.pl


bladozielonkawo

→ bla­do­zie­lon­ka­wy


SJP.pl

Patrz:

bladozielonkawy

bladozielonkawy

nie­in­ten­syw­nie zie­lon­ka­wy


SJP.pl


bladozielony

nie­in­ten­syw­nie zie­lo­ny; jas­no­zie­lo­ny, mdło­zie­lo­ny, mgli­sto­zie­lo­ny, zie­lo­na­wy, zie­lon­ka­wy


SJP.pl

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) jas­no­zie­lo­ny, zie­lo­ny o sła­bym, bla­dym od­cie­niu

Wiktionary


bladozłoty

nie­in­ten­syw­nie złoty; jas­no­zło­ty, zło­ta­wy


SJP.pl


bladołososiowy

przy­miot­nik

 (1.1) jas­no­ło­so­sio­wy

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Gdy kom­pu­ter ce­low­ni­czy Sky­wal­ke­ra na­mie­rzył wylot szybu wen­ty­la­cyj­ne­go, coś za­mi­ga­ło na wyś­wiet­la­czu tak­tycz­nym Ke­le­ma­ha i kasz­ta­no­wa skóra tech­ni­ka przy­bra­ła bla­do­ło­so­sio­wą barwę.

Wiktionary


bladość

→ blady


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co blade; cecha tych, któ­rzy są bla­dzi

Wiktionary

Bla­dość – efekt spo­wo­do­wa­ny zmniej­sze­niem ilo­ści ok­sy­he­mo­glo­bi­ny w na­czy­niach krwio­no­śnych skóry lub błon ślu­zo­wych, który może wy­ni­kać z cho­ro­by, wstrzą­su emo­cjo­nal­ne­go, stre­su, uni­ka­nia świa­tła sło­necz­ne­go, bądź też nie­dokr­wi­sto­ści. Bla­dość może mieć po­dło­że ge­ne­tycz­ne. Jest naj­le­piej wi­docz­na na twa­rzy i dło­niach. W za­leż­no­ści od przy­czy­ny może po­ja­wić się nagle lub stop­nio­wo.

Wikipedia

Patrz:

blady

Przykłady

 (1.1) Już sina bla­dość ustą­pi­ła z jej po­licz­ków, na któ­rych za­ry­so­wy­wał się chwi­la­mi lekki ru­mie­niec.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bladaczka ż., blednica ż., bladawość ż., blednięcie n., zblednięcie n., poblednięcie n.

 czas. blednąć ndk., zblednąć dk., poblednąć dk.

 przym. blady, bladawy, bladziutki, bledziutki

 przysł. blado, bladawo

Wiktionary


bladożółtawy

nieco żółty o jas­nym od­cie­niu; jas­no­żół­ta­wy


SJP.pl


bladożółty

nie­in­ten­syw­nie żółty; jas­no­żół­ty, żół­ta­wy


SJP.pl

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) żółty o bla­dym od­cie­niu

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Kolor do­bie­ra­my w za­leż­no­ści od ga­tun­ku drew­na, jakie chce­my imi­to­wać, np. bla­do­żół­ty dla jas­ne­go dębu lub czer­wo­no­brą­zo­wy dla ma­ho­niu.

Wiktionary


bladszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: blady; bled­szy


SJP.pl


blady

1. nie­ma­ją­cy ru­mień­ców; biały;
2. o bar­wie, świet­le: mało in­ten­syw­ny; mdły;
3. mało wy­ra­zi­sty; mdły;
4. ni­czym się nie­wy­róż­nia­ją­cy; ni­ja­ki, ba­nal­ny


SJP.pl

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) o bar­wie skóry ludz­kiej po­zba­wio­ny ru­mień­ca, opa­le­niz­ny, ma­ją­cy jasną kar­na­cję

 (1.2) o mało in­ten­syw­nej bar­wie

 (1.3) mało wy­ra­zi­sty

 (1.4) przen. ba­nal­ny, nie­wy­róż­nia­ją­cy się, nudny

 (1.5) gw-pl|Bu­ko­wi­na, księ­stwo ło­wic­kie. ró­żo­wy

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) – Dla­cze­go wszyst­kie nie­szczę­ścia za­wsze spa­da­ją na moją głowę? – pa­trzy­ła gdzieś obok za­sty­głej z przy­kro­ści i bla­dej Do­mi­ni­ki.

 (1.2) Od stro­ny ulicy Zwie­rzy­niec­kiej nad­cią­gnę­ła druga dama. Z jej siat­ki dra­ma­tycz­nie ster­cza­ły blade nogi kur­cza­ka w ce­lo­fa­nie.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbladɨ, AS: blady

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bladość ż., bladaczka ż., blednica ż., bladawość ż., blednięcie n., zblednięcie n., poblednięcie n.

 czas. blednąć ndk., zblednąć dk., poblednąć dk., pobladzić dk.

 przym. bladawy, bladziutki, bledziutki

 przysł. blado, bladawo

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bezkrwisty

Wiktionary


bladziej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: blado; ble­dziej


SJP.pl


bladzieć

cza­sow­nik

 (1.1) stpol. bled­nąć

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈblad͡ʑɛ̇t͡ɕ, AS: blaʒ́ėć

Wiktionary


bladziuchny

zdrob­nie­nie od: blady; ble­dziuch­ny, bla­dziuś­ki (ble­dziuś­ki), bla­dziut­ki (ble­dziut­ki)


SJP.pl


bladziuteńki

zdrob­nie­nie od: bla­dziut­ki


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) pot. zdrobn. od: blady

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌblad͡ʑuˈtɛ̃ɲci, AS: blaʒ́utẽńḱi

Wiktionary


bladziutki

zdrob­nie­nie od: blady; bla­dziuch­ny (ble­dziuch­ny), bla­dziuś­ki (ble­dziuś­ki), ble­dziut­ki


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) zdrobn. od: blady

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Te­go­rocz­na edy­cja me­mo­ria­łu była bla­dziut­ka, mar­niut­ka, a prze­de wszyst­kim to­czy­ła się przy ma­leń­kim za­in­te­re­so­wa­niu pu­blicz­no­ści.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: blaˈd͡ʑutʲci, AS: blaʒ́utʹḱi

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bladość ż., bladawość ż., blednica ż., bladaczka ż., blednięcie n., zblednięcie n., poblednięcie n.

 czas. blednąć ndk., zblednąć dk., poblednąć dk.

 przym. blady, bladawy, bledziutki

 przysł. blado, bladawo

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bledziutki

Wiktionary


bladziuśki

zdrob­nie­nie od: blady; bla­dziuch­ny (ble­dziuch­ny), ble­dziuś­ki, bla­dziut­ki (ble­dziut­ki)


SJP.pl


bladź

wul­gar­nie: pro­sty­tut­ka; du­po­daj­ka, kurwa, kur­wi­szcze


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) wulg. pejor. wyz­wi­sko wobec ko­bie­ty

 (1.2) wulg. pejor. pro­sty­tut­ka

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Pro­szę, niech się pani za­sta­no­wi i po­mo­że czło­wie­ko­wi, bo sam nie da rady wyr­wać się ze szpo­nów tej wy­ra­fi­no­wa­nej bla­dzi.

 (1.2) Zio­mek po­szedł na bry­ling i wró­cił po pół go­dzi­nie z grypą. Nie cho­dzi mi o cho­ro­bę, ale o taką lo­kal­ną bladź, co ją każdy miał.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.2) wulg. kurwa, kurwiszon, kurwiszcze, dziwka, ścierka

Wiktionary


blaga

zmy­śle­nie, kłam­stwo


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) kłam­stwo, nie­praw­da, bujda

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Blaga – wieś w Ru­mu­nii, w okrę­gu Bacău, w gmi­nie Dealu Morii
  • Blaga – wieś w Ru­mu­nii, w okrę­gu Jassy, w gmi­nie Schi­tu Duca
  • Lu­cian Blaga
  • Va­si­le Blaga
  • (4891) Blaga

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Wszy­scy drwią z sa­mo­chwal­ców, a jed­nak im blaga w życiu po­ma­ga.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈblaɡa, AS: blaga

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blagierstwo n., blagieria ż., blagier m., blagierka ż., blagowanie n.

 czas. blagować

 przym. blagierski

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) zob. kłamstwo.

Wiktionary


blagier

czło­wiek świa­do­mie mó­wią­cy nie­praw­dę; łgarz, kłam­ca, oszust


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pot. ktoś mó­wią­cy rze­czy nie­praw­dzi­we, zmy­ślo­ne dla zwró­ce­nia na sie­bie uwagi, czło­wiek upra­wia­ją­cy blagę

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈblaɟɛr, AS: blaǵer

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blaga ż., blagierstwo n., blagieria ż., blagowanie n.

:: fż. blagierka ż.

 czas. blagować

 przym. blagierski

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bajerant, koloryzator, daw. kolorysta

Wiktionary


blagieria

prze­sta­rza­le: bla­gier­stwo, blaga


SJP.pl


blagierka

1. zmy­śla­nie, fan­taz­jo­wa­nie;
2. ko­bie­ta mó­wią­ca nie­praw­dę, lu­bią­ca zmy­ślać i ko­lo­ry­zo­wać


SJP.pl


blagierski

→ bla­gier


SJP.pl

Patrz:

blagier

blagierstwo

zmy­śla­nie, oszu­ki­wa­nie, bla­go­wa­nie; blaga


SJP.pl


blagowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) pot. mó­wie­nie nie­praw­dy w celu zro­bie­nia na kimś wra­że­nia

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blaga ż., blagierstwo n., blagieria ż., blagier m., blagierka ż.

 czas. blagować

 przym. blagierski

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) kłamanie; pot. bajerowanie, bajcowanie, bajtlowanie, bujanie, kitowanie, kręcenie, picowanie, ściemnianie

Wiktionary


blagować

po­tocz­nie: mówić rze­czy nie­po­kry­wa­ją­ce się z praw­dą; łgać, zmy­ślać, kła­mać


SJP.pl

cza­sow­nik

 (1.1) pot. kła­mać

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blaga ż., blagier mos., blagowanie n.

Wiktionary


blair

[czy­taj: bler] naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Blair – mia­sto w sta­nie Ne­bra­ska, w hrab­stwie Was­hing­ton
  • Blair – miej­sco­wość w sta­nie Okla­ho­ma, w hrab­stwie Jack­son
  • Blair – mia­sto w sta­nie Wi­scon­sin, w hrab­stwie Trem­pe­a­le­au
  • Blair (ang. Blair Towns­hip) – gmina w sta­nie Il­li­no­is, w hrab­stwie Clay
  • Blair (ang. Blair Towns­hip) – gmina w sta­nie Mi­chi­gan, w hrab­stwie Grand Tra­ver­se
  • Blair (ang. Blair Towns­hip) – gmina w sta­nie Pen­syl­wa­nia, w hrab­stwie Blair
  • hrab­stwo Blair (ang. Blair Co­un­ty) – w sta­nie Pen­syl­wa­nia
  • Tony Blair
  • Eric Blair

Wikipedia


blairysta

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) polit. zwo­len­nik Tony'ego Bla­i­ra, daw­ne­go przy­wód­cy bry­tyj­skiej Par­tii Pracy oraz pre­mie­ra Wiel­kiej Bry­ta­nii w la­tach 1997–2007

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Jego zda­niem to bla­i­ry­ści, a więc także jego brat, od­po­wia­da­ją za klę­skę Par­tii Pracy w ma­jo­wych wy­bo­rach

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blairyzm m.

Wiktionary


blairyzm

[czy­taj: ble­ryzm] po­li­tycz­na ide­o­lo­gia by­łe­go pre­mie­ra Wiel­kiej Bry­ta­nii, Tony'ego Bla­i­ra, opar­ta na za­sa­dach so­li­dar­no­ści spo­łecz­nej


SJP.pl


blaise

[czy­taj: blez] fran­cu­skie imię mę­skie


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bla­i­se – rzeka, do­pływ Eure
  • Bla­i­se – rzeka, do­pływ Marny
  • Bla­i­se-sous-Arzillières – gmina
  • Bla­i­se Aldo – fran­cu­ski po­li­tyk
  • Bla­i­se Cen­drars – fran­cu­ski pro­za­ik
  • Bla­i­se Compaoré – bur­kiń­ski po­li­tyk
  • Bla­i­se de Vigenère – fran­cu­ski dy­plo­ma­ta
  • Bla­i­se Dia­gne – se­ne­gal­ski po­li­tyk
  • Bla­i­se Gie­zen­dan­ner – fran­cu­ski nar­ciarz al­pej­ski
  • Bla­i­se Ko­u­as­si – pił­karz w Wy­brze­ża Kości Sło­nio­wej
  • Bla­i­se Ma­tu­i­di – fran­cu­ski pił­karz
  • Bla­i­se Nkufo – szwaj­car­ski pił­karz

Wikipedia


blajba

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Poz­nań. miesz­ka­nie, miej­sce noc­le­go­we, tym­cza­so­we lokum

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) – Pod dwu­na­stym, sza­now­ny panie, bę­dzie ta blaj­ba pana Raj­mun­da, na czwar­tym kiju z pra­wej – za­wo­łał je­szcze stróż, po czym znów wró­cił do swo­je­go za­ję­cia.

Wiktionary


blake

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Yohan Blake – ja­maj­ski lek­ko­at­le­ta, sprin­ter
  • Wil­liam Blake – an­giel­ski pi­sarz, poeta, ma­larz i gra­fik
  • Blake Car­ring­ton – głów­ny bo­ha­ter se­ria­lu Dy­na­stia

Wikipedia


blakier

daw­niej: przy­ścien­na lampa lub świecz­nik z przy­le­ga­ją­cą do ścia­ny tar­czą, od­bi­ja­ją­cą świa­tło; kin­kiet


SJP.pl


blaknięcie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|bla­knąć.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. wyblaknięcie n.

 czas. blaknąć ndk., wyblaknąć dk.

 przym. wyblakły

Wiktionary


blaknyć

cza­sow­nik do­ko­na­ny

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. wy­ga­dać się z czymś

 (1.2) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. za­cho­wać się nie­tak­tow­nie

Wiktionary


blaknąć

1. tra­cić blask, in­ten­syw­ność barwy; pło­wieć
2. prze­no­śnie: sta­wać się nie­waż­nym, nie­i­stot­nym


SJP.pl

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) o ko­lo­rze: tra­cić wy­ra­zi­stość

 (1.2) przen. być przyć­mie­wa­nym

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈblaknɔ̃ɲt͡ɕ, AS: blaknõńć

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blaknięcie n., wyblaknięcie n.

 czas. wyblaknąć dk.

 przym. wyblakły

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) płowieć

Wiktionary


blama

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gwara. reg. ośmie­sze­nie się

Wiktionary

Blama – mia­sto w Sier­ra Leone, w Pro­win­cji Wschod­niej. We­dług da­nych na rok 2015 li­czy­ło 7097 miesz­kań­ców.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Nie rób blamy i ubierz się do po­rząd­ku.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blamaż mrz.

 czas. blamować się ndk.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) blamaż, gafa, kaszana, klops, kompromitacja, niepowodzenie, obciach, porażka, wpadka, wsypa, wtopa

Wiktionary


blamanż

ro­dzaj ga­la­ret­ki, słod­ki deser ro­bio­ny naj­czę­ściej z mleka (lub śmie­ta­ny) i cukru, za­gę­szcza­ny że­la­ty­ną, mąką ku­ku­ry­dzia­ną lub mchem ir­landz­kim i przy­pra­wia­ny mig­da­ła­mi


SJP.pl


blamaż

kom­pro­mi­ta­cja, ośmie­sze­nie się


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) książk. kom­pro­mi­ta­cja, ośmie­sze­nie się

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Pre­mie­ra tego przed­sta­wie­nia oka­za­ła się bla­ma­żem, na sali było mniej miejsc niż sprze­da­no bi­le­tów, a ak­to­rzy nie znali ról.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈblãmaʃ, AS: blãmaš

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blamowanie n., zblamowanie n., blama ż.

 czas. blamować się ndk., zblamować się dk.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) kompromitacja, ośmieszenie się, zblamowanie się, poruta, wstyd, hańba; reg. blama

Wiktionary


blamborek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. po­dłuż­ny po­jem­nik na wodę do zwil­ża­nia oseł­ki

Wiktionary

Powiązane:

 czas. blamborzić ndk.

 rzecz. blambory lm. nmos.

Wiktionary


blambory

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) zo­o­techn. gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. zlew­ki

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blamborek mrz.

 czas. blamborzić ndk.

Wiktionary


blamborzić

cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. mie­szać coś z czymś

 (1.2) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. nie­ład­nie pić, chłep­tać

 (1.3) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. jeść dużo róż­nych rze­czy

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blamborek mrz., blambory lm. nmos.

Wiktionary


blamowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) sta­wa­nie się śmiesz­nym, na­ra­ża­nie się na kpiny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blamaż m.

 czas. blamować się

Wiktionary


blamować

książ­ko­wo: bla­mo­wać się - ośmie­szać się, kom­pro­mi­to­wać się


SJP.pl


blanc

[czy­taj: blã] naz­wi­sko


SJP.pl


blanchard

[czy­taj: bląSZAR] naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Jac­qu­es Blan­chard – fran­cu­ski ma­larz ba­ro­ko­wy
  • Jean-Pier­re Blan­chard – fran­cu­ski ae­ro­na­u­ta i wy­na­laz­ca, pio­nier lotów ba­lo­no­wych.
  • Blan­chard – mia­sto w sta­nie Iowa, w hrab­stwie Page
  • Blan­chard – miej­sco­wość w sta­nie Lu­iz­ja­na, w pa­ra­fii Caddo
  • Blan­chard – mia­sto w sta­nie Okla­ho­ma, w hrab­stwie McClain
  • Blan­chard – jed­nost­ka osad­ni­cza w sta­nie Mis­so­u­ri, w hrab­stwie At­chi­son
  • Blan­chard – jed­nost­ka osad­ni­cza w sta­nie Pen­syl­wa­nia, w hrab­stwie Cen­tre
  • Blan­chard – jed­nost­ka osad­ni­cza w sta­nie Da­ko­ta Pół­noc­na, w hrab­stwie Tra­ill
  • Blan­chard – jed­nost­ka osad­ni­cza w sta­nie Idaho, w hrab­stwie Cen­tre
  • Blan­chard – mia­sto w sta­nie Wi­scon­sin, w hrab­stwie La­fa­y­et­te
  • Blan­chard (ang. Blan­chard Towns­hip) – gmina w sta­nie Da­ko­ta Pół­noc­na, w hrab­stwie Tra­ill
  • Blan­chard (ang. Blan­chard Towns­hip) – gmina w sta­nie Ohio, w hrab­stwie Han­cock

Wikipedia


blanching

[czy­taj: blan­czing] tech­ni­ka wy­gła­dza­nia drob­nych zmar­szczek


SJP.pl


blanco

[czy­taj: blan­ko] tylko w wy­ra­że­niu: in blan­co - do­ku­ment opa­trzo­ny pod­pi­sem, ale bez tek­stu; in blan­ko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Blan­co – jed­nost­ka osad­ni­cza w sta­nie Nowy Mek­syk, w hrab­stwie San Juan
  • Blan­co – jed­nost­ka osad­ni­cza w sta­nie Okla­ho­ma, w hrab­stwie Pitts­burg
  • Blan­co – mia­sto w sta­nie Tek­sas, w hrab­stwie Blan­co
  • Blan­co (ang. Blan­co Co­un­ty) – hrab­stwo w sta­nie Tek­sas
  • Blan­co – pio­sen­karz wło­ski
  • Blan­co 1 – gro­ma­da ot­war­ta
  • Bian­co
  • Blan­che
  • Sa­ba­na Blan­co
  • Seroe Blan­co

Wikipedia


blandyn

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|m.;

Wiktionary

Blan­dyn – imię mę­skie po­cho­dzą­ce od ła­ciń­skie­go imie­nia "Blan­di­nus", ut­wo­rzo­ne­go od przy­miot­ni­ka "blan­dus" (ż. "blan­da"), 'poch­leb­ny, po­wab­ny, wdzięcz­ny, cza­ru­ją­cy'. Pa­tro­nem imie­nia jest św. Blan­dyn (Bla­dyn) z VII wieku, je­dy­ny świę­ty o tym imie­niu.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Chło­pak miał na imię Blan­dyn i po­cho­dził z Włoch.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Blandyna ż.

Wiktionary


blandyna

imię żeń­skie


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|ż.;

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. i B. lp. od: Blan­dyn

Wiktionary

Blan­dy­na – żeń­ska forma imie­nia Blan­dyn, ut­wo­rzo­na od łac. przy­miot­ni­ka "blan­di­nus" (ż. "blan­di­na"), w zna­cze­niu „po­wab­ny, wdzięcz­ny, cza­ru­ją­cy, ew. uprzej­my, przy­ja­ciel­ski”.

Blan­dy­na ob­cho­dzi imie­ni­ny 2 czerw­ca i 5 li­sto­pa­da.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Mam na imię Blan­dy­na i pra­cu­ję w cu­kier­ni w Cho­rzo­wie.

 (1.1) W Ko­ście­le ka­to­lic­kim na 2 czerw­ca przy­pa­da wspom­nie­nie św. Blan­dy­ny z Lyonu, pa­tron­ki dzie­wic i słu­żą­cych.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Blandyn mos.

Wiktionary


blaneta

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) astr. hi­po­te­tycz­ne ogrom­ne ciało nie­bie­skie po­ru­sza­ją­ce się wokół su­per­ma­syw­nej czar­nej dziu­ry

Wiktionary

Bla­ne­ta – hi­po­te­tycz­na eg­zo­pla­ne­ta znaj­du­ją­ca się na or­bi­cie czar­nej dziu­ry.

Bla­ne­ty pod wzglę­dem bu­do­wy mia­ły­by być po­dob­ne do zwy­kłych pla­net ska­li­stych, tj. po­sia­dać wy­star­cza­ją­cą masę, aby ich włas­na gra­wi­ta­cja pod wpły­wem rów­no­wa­gi hy­dro­sta­tycz­nej po­wo­do­wa­ła na­da­nie im ku­li­ste­go kształt, ale też na tyle mała, aby nie mogły one za­po­cząt­ko­wać re­ak­cje ter­mo­ją­dro­we.

Wikipedia


blank

1. prze­sta­rza­łe: jeden z zę­ba­tych wy­stę­pów w blan­kach - zwień­cze­niu murów obron­nych i baszt; blan­ka;
2. wy­pra­wio­na skóra uży­wa­na w ry­mar­stwie


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) rzem. sztyw­na, gład­ka i wy­pra­wio­na skóra do wyt­wa­rza­nia sio­deł i in­nych pro­duk­tów ry­mar­skich

 (1.2) ar­chit. jeden wy­stęp w blan­kach

 (1.3) w grach słow­nych: płyt­ka bez li­te­ry

przy­słó­wek spo­so­bu

 (2.1) gw-pl|Górny Śląsk. cał­kiem, cał­ko­wi­cie

przy­miot­nik

 (3.1) gw-pl|Górny Śląsk. czy­sty

 (3.2) gw-pl|Górny Śląsk. oczy­wi­sty

Wiktionary

Blank ("Blanc") – pol­ski herb szla­chec­ki, od­mia­na herbu Prus III.

Wikipedia

Przykłady

 (2.1) Mu­rzyn to je blank czor­ny czło­wiek.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: blãŋk, AS: blãŋk

Wiktionary

Synonimy:

 (1.2) blanka, krenel

 (1.3) pot. mydło

Wiktionary


blanka

prze­sta­rza­łe: jeden z zę­ba­tych wy­stę­pów w blan­kach - zwień­cze­niu murów obron­nych i baszt; blank


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ar­chit. zę­ba­te zwień­cze­nie murów obron­nych;

 (1.2) stpol. gruba belka

Wiktionary

Blan­ka – imię żeń­skie wy­wo­dzą­ce się od hisz­pań­skiej wer­sji fran­cu­skie­go imie­nia "Blan­che" lub z ger­mań­skie­go "blan­kus, blan­chus" „biała”. W niek­tó­rych ję­zy­kach wy­stę­pu­je rów­nież w for­mie Bian­ka.

Blan­ka imie­ni­ny ob­cho­dzi: 7 paź­dzier­ni­ka i 1 grud­nia.

W Ko­ście­le ka­to­lic­kim pa­tron­ką tego imie­nia jest świę­ta Blan­ka Ka­sty­lij­ska – kró­lo­wa Fran­cji, matka świę­te­go Lud­wi­ka i za­kon­ni­ca.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Łucz­nik scho­wał się za jedną z ka­mien­nych bla­nek i cier­pli­wie wy­cze­ki­wał.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈblãnka, AS: blãnka

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blankowanie n.

 czas. blankować ndk.

 przym. blankowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) krenelaż, blank

Wiktionary


blanki

1. prze­sta­rza­łe: jeden z zę­ba­tych wy­stę­pów w blan­kach - zwień­cze­niu murów obron­nych i baszt; blan­ka;
2. wy­pra­wio­na skóra uży­wa­na w ry­mar­stwie


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) ar­chit. sze­reg pro­sto­kąt­nych, zę­ba­tych wy­stę­pów wień­czą­cych mur obron­ny; ; Glo­ger|Blan­ki.

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) plu­ral|blank.

 (2.2) plu­ral|blan­ka.

Wiktionary

Blan­ki (kre­ne­laż) – ele­ment ar­chi­tek­to­nicz­ny w po­sta­ci zwień­cze­nia murów obron­nych i baszt tzw. zę­ba­mi – mer­lo­na­mi, po­mię­dzy któ­ry­mi znaj­du­je się wolna prze­strzeń (tzw. mie­dza), co miało ułat­wić obro­nę w cza­sie oblę­że­nia. Blan­ki sta­no­wi­ły przed­pier­sie wień­czą­ce mur, jed­no­cze­śnie chro­niąc bie­gną­cy za nimi chod­nik strze­lec­ki. W cza­sie walk w prześ­wi­tach po­mię­dzy zę­ba­mi byli roz­lo­ko­wa­ni łucz­ni­cy.

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ˈblãŋʲci, AS: blãŋʹḱi

Wiktionary

Powiązane:

 czas. blankowanie ndk.

 rzecz. blankowanie n.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) blankowanie, krenelaż

Wiktionary


blankiecik

zdrob­nie­nie od: blan­kiet


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od blan­kiet

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) To nie blan­kiet, lecz tylko mały blan­kie­cik.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blankiet m.

Wiktionary


blankiet

pismo urzę­do­we z wy­dru­ko­wa­nym tek­stem, ru­bry­ka­mi do wy­peł­nie­nia, na­głów­kiem, pie­cząt­ką in­sty­tu­cji, firmy


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) pa­pier, druk, który na­le­ży wy­peł­nić

 (1.2) ar­kusz ko­re­spon­den­cyj­ny

 (1.3) środ. przy­ję­cie ta­necz­ne po­łą­czo­ne ze spo­ży­wa­niem al­ko­ho­lu

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈblãŋʲcɛt, AS: blãŋʹḱet

Wiktionary

Powiązane:

 przym. blankietowy

 rzecz. blankiecik mrz.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) formularz

Wiktionary


blankietowy

→ blan­kiet


SJP.pl

Patrz:

blankiet

blankista

zwo­len­nik blan­kiz­mu


SJP.pl


blankistka

→ blan­ki­sta


SJP.pl

Patrz:

blankista

blankistowski

→ blan­kizm


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z blan­kiz­mem, do­ty­czą­cy blan­kiz­mu lub blan­ki­stów

Wiktionary

Patrz:

blankizm

Przykłady

 (1.1) Ruch blan­ki­stow­ski w dru­giej po­ło­wie lat sześć­dzie­sią­tych i po­cząt­ku sie­dem­dzie­sią­tych był już w znacz­nej mie­rze pro­le­ta­riac­ki, a „par­tia blan­ki­stow­ska" or­ga­ni­za­cją jak na owe czasy ma­so­wą.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blankizm mrz., blankista

Wiktionary


blankizm

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) polit. dok­try­na re­wo­lu­cyj­na za­kła­da­ją­ca, że wła­dzę można zdo­być dzię­ki dzia­ła­niu nie­wiel­kiej, do­brze zor­ga­ni­zo­wa­nej grupy spi­skow­ców, bez sze­ro­kie­go udzia­łu mas spo­łecz­nych;

Wiktionary

Blan­kizm – dok­try­na gło­szo­na przez Lo­u­i­sa Blan­qui, da­ją­ca pier­wszeń­stwo dzia­łal­no­ści spi­sko­wej, która mia­ła­by do­pro­wa­dzić do walki zbroj­nej i wy­wal­cze­nia no­we­go ustro­ju bez ko­niecz­no­ści wcze­śniej­sze­go mo­bi­li­zo­wa­nia mas lu­do­wych. Zwo­len­ni­cy tego ruchu (blan­ki­ści) ode­gra­li zna­czą­cą rolę pod­czas Ko­mu­ny Pa­ry­skiej w 1871 roku.

Wikipedia

Powiązane:

 rzecz. blankista mos., blankistka ż.

 przym. blankistowski

Wiktionary


blanko

puste miej­sce w peł­no­moc­nict­wie, ra­chun­ku lub innym do­ku­men­cie hand­lo­wym; blan­co, bian­co


SJP.pl


blankofor

zwią­zek che­micz­ny ab­sor­bu­ją­cy nad­fio­let, sto­so­wa­ny jako śro­dek bie­lą­cy


SJP.pl


blankowanie

zę­ba­te zwień­cze­nie muru obron­ne­go, basz­ty itd., kry­ją­ce od zew­nątrz chod­nik lub po­most dla bro­nią­cych; blank, blan­ka, kre­ne­laż


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|blan­ko­wać.

Wiktionary

Powiązane:

 czas. blankować

 rzecz. blanka ż., blanki nmos.

Wiktionary


blankowany

ma­ją­cy blan­ki (kre­ne­laż)


SJP.pl


blankować

1. śro­do­wi­sko­wo: usu­wać stro­nę in­ter­ne­to­wą, temat lub wpis na forum;
2. zwień­czać mur zę­ba­tym za­koń­cze­niem


SJP.pl

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) czy­nić blan­ki, zwień­czać mur zę­ba­tym za­koń­cze­niem

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blanka ż., blankowanie n.

Wiktionary


blankowy

przy­miot­nik od: blank


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z blan­ka­mi, do­ty­czą­cy bla­nek

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blanka ż.

Wiktionary


blanqui

[czy­taj: bląKI] naz­wi­sko


SJP.pl


blansz

daw­niej: biały puder kos­me­tycz­ny, uży­wa­ny do pie­lę­gno­wa­nia cery i wy­bie­la­nia skóry twa­rzy


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) daw. kos­met. sypki puder roz­ja­śnia­ją­cy lub wy­bie­la­ją­cy cerę

 (1.2) daw. teatr. biała farba do na­da­wa­nia twa­rzy ko­lo­ru bia­łe­go

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Różu i blan­szu uży­wa­ją niek­tó­re ko­bie­ty, dla na­da­nia więk­sze­go bla­sku swo­jej cerze.

 (1.2) Za chwi­lę znaj­du­ję się w ga­bi­ne­cie panny Eu­gen­ji, która do­by­wa ar­se­nał zna­ko­mi­cie za­o­pa­trzo­ny; jest płyn­ny blansz, i puder, i kar­min na wargi („To z ostat­niej ma­ska­ra­dy”, ob­ja­śnia skrom­nie).

Wiktionary

Powiązane:

 czas. blanszować

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bielidło (toaletowe), puder; stpol. blanksz, mączyca, bieliczka; żart. gips

Wiktionary


blanszerowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) kulin. zob. blan­szo­wa­nie.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blanszowanie n.

 czas. blanszerować ndk., blanszować ndk.

Wiktionary


blanszowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) kulin. krót­kotr­wa­łe ob­go­to­wy­wa­nie wa­rzyw lub owo­ców, a na­stęp­nie pod­da­nie ich schło­dze­niu;

 (1.2) przest. kos­met. na­kła­da­nie na skórę blan­szu

Wiktionary

Blan­szo­wa­nie (z fr. "blan­chir") – ro­dzaj obrób­ki ciepl­nej żyw­no­ści po­le­ga­ją­cy na za­nu­rze­niu na kil­ka­na­ście do kil­ku­dzie­się­ciu se­kund we wrząt­ku i na­stęp­nym schło­dze­niu po­przez za­nu­rze­nie w zim­nej wo­dzie (naj­le­piej z do­dat­kiem lodu).

Blan­szo­wa­nie wy­ko­nu­je się na de­li­kat­nych owo­cach i wa­rzy­wach (np. li­ściach szcza­wiu, bro­ku­łach). Nie ob­ni­ża ono w nich za­war­to­ści wi­ta­min, o ile jest wy­ko­na­ne we wła­ści­wym cza­sie

Wikipedia

Powiązane:

 czas. blanszować ndk.

 rzecz. blanszerowanie n.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) blanżerowanie

 (1.2) pudrowanie

Wiktionary


blanszować

1. ob­go­to­wy­wać lub pod­da­wać dzia­ła­niu pary owoce i wa­rzy­wa, by za­po­biec ich ciem­nie­niu oraz zmniej­szyć ilość drob­no­u­stro­jów i tlenu;
2. ar­cha­icz­nie: po­kry­wać blan­szem; pu­dro­wać


SJP.pl

cza­sow­nik prze­chod­ni

 (1.1) kulin. pod­da­wać pro­ce­so­wi krót­kotr­wa­łe­go pod­grze­wa­nia a na­stęp­nie schła­dza­nia

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Po­mi­do­ry blan­szo­wać kilka minut we wrząt­ku, aby le­piej scho­dzi­ła z nich skór­ka.

 (1.1) Kra­jan­ka może być wstęp­nie blan­szo­wa­na (w temp. 95÷100 ℃) lub kie­ro­wa­na do su­sze­nia bez­poś­red­nio po kro­je­niu.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blanszowanie n., blanszerowanie n.

Wiktionary


blanszownik

urzą­dze­nie do blan­szo­wa­nia


SJP.pl


blant

pa­pie­ros skrę­ca­ny zwy­kle z ma­ri­hu­a­ny lub ty­to­niu; joint, dżo­int, skręt, blunt


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) zob. joint.

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Miesz­ka­łem wtedy w Lon­dy­nie z jed­nym takim ko­le­siem, który co­dzien­nie palił blan­ty i ni­czym się nie przej­mo­wał. (z In­ter­ne­tu)

Wiktionary

Wymowa:

IPA: blãnt, AS: blãnt

Wiktionary


blanżerowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) kulin. lek­kie ob­go­to­wy­wa­nie wa­rzyw lub owo­ców

Wiktionary

Powiązane:

 czas. blanżerować

Wiktionary


blanżerować

1. krót­ko go­to­wać wa­rzy­wa lub owoce, nieco ob­go­to­wy­wać;
2. od­ci­nać wew­nętrz­ną część skóry (tzw. miz­drę) za po­mo­cą sta­lo­wej płyt­ki


SJP.pl


blasfemia

daw­niej: bluź­nier­stwo


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) rel. przest. bluź­nier­stwo

Wiktionary

Wymowa:

IPA: blasˈfɛ̃mʲja, AS: blasfẽmʹi ̯a

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bluźnierstwo, świętokradztwo

Wiktionary


blask

ja­skra­we, mocne świa­tło; jas­ność, świa­tło od­bi­te


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ja­skra­we świa­tło

 (1.2) świa­tło od­bi­te, po­blask

 (1.3) książk. świet­ność, glo­ria

 (1.4) książk. prze­jaw, prze­błysk

 (1.5) pot. przen. ek­spre­sja ra­do­ści, szczę­ścia

 (1.6) fiz. lu­mi­nan­cja

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • jas­ność (łac. cla­ri­tas) – po­ję­cie este­tycz­ne
  • blask – w fi­zy­ce: lu­mi­nan­cja
  • blask gwia­zdy – w astro­no­mii: jas­ność ob­ser­wo­wa­na gwia­zdy (zo­bacz też: krzy­wa bla­sku)
  • Blask (oryg. Shine) – bry­tyj­ski film z 1996 roku
  • Blask – album stu­dyj­ny pol­skiej pio­sen­kar­ki Da­nu­ty Stan­kie­wicz
  • Blask – de­biu­tanc­ki album stu­dyj­ny pol­skie­go ze­spo­łu mu­zycz­ne­go Anie­li
  • Blask – utwór pol­skie­go ra­pe­ra ReTo

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Sta­nął wresz­cie przed lu­ster­kiem i pa­trząc ko­lej­no to na nogi, to na od­bi­cie swo­jej fiz­jo­no­mii w zwier­ciad­le, uśmiech­nął się, kon­tent, że taki blask bije mu od głowy i obu­wia.

 (1.2) Blask dia­men­tów jest je­dy­ny w swoim ro­dza­ju.

 (1.3) Blask tar­ga­ne­go kon­flik­ta­mi im­pe­rium za­czął przy­ga­sać.

 (1.4) Uj­rza­łem blask przy­chyl­no­ści w oczach mej wy­bran­ki.

 (1.5) Spójrz, jaka za­do­wo­lo­na, aż blask od niej bije.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: blask, AS: blask

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. odblask mrz., poblask mrz., odblaskówka ż.

 przym. blaskowy, odblaskowy, poblaskowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) jasność

Wiktionary


blaskomiotny

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) rzad. głów­nie żart. emi­tu­ją­cy blask

 (1.2) rzad. głów­nie żart. przen. chwa­leb­ny

Wiktionary

Przykłady

 (1.2) Tak za­koń­czył się naj­bar­dziej chlub­ny, a jed­no­cze­śnie niez­wy­kle bla­sko­miot­ny epi­zod pow­sta­nia stycz­nio­we­go na Rusi.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) błyszczący

Wiktionary


blaskowy

zwią­za­ny z bla­skiem


SJP.pl


blason

utwór wier­szo­wa­ny, po­chwal­ny lub prze­śmiew­czy, po­pu­lar­ny we Fran­cji w XVI wieku


SJP.pl

Bla­son – ga­tu­nek li­te­rac­ki roz­po­wszech­ny w li­te­ra­tu­rze fran­cu­skiej XVI i XVII wieku. Za­po­cząt­ko­wał go fran­cu­ski poeta Clément Marot w roku 1536.

Był to krót­ki utwór wier­szo­wa­ny pi­sa­ny w sar­ka­stycz­nym lub po­chwal­nym tonie, przed­sta­wia­ją­cy szcze­gó­ło­wy wykaz atry­bu­tów lub błę­dów. Za­koń­cze­niem wier­sza był kon­kret­ny wnio­sek skie­ro­wa­ny bez­poś­red­nio do danej osoby, da­ne­go przed­mio­tu, miej­sco­wo­ści czy też jej miesz­kań­ców.

Wikipedia


blastema

sku­pie­nie ko­mó­rek zdol­nych do szyb­kich po­dzia­łów mi­to­tycz­nych oraz róż­ni­co­wa­nia się w tkan­ki i na­rzą­dy


SJP.pl

Bla­ste­ma – masa ko­mó­rek zdol­nych do wzro­stu i re­ge­ne­ra­cji w na­rzą­dy. Hi­sto­rycz­nie uwa­ża­no, że bla­ste­mę two­rzą niez­róż­ni­co­wa­ne ko­mór­ki plu­ri­po­ten­cjal­ne, jed­nak no­wsze ba­da­nia wska­zu­ją, że u pew­nych or­ga­niz­mów bla­ste­my mogą za­cho­wy­wać pa­mięć po­cho­dze­nia tkan­ko­we­go. Bla­ste­mę spo­ty­ka się ty­po­wo na wczes­nych okre­sach roz­wo­ju or­ga­niz­mu (roz­wój za­rod­ko­wy), bądź pod­czas re­ge­ne­ra­cji.

Wikipedia


blaster

ro­dzaj broni wy­stę­pu­ją­cej w ut­wo­rach scien­ce-fic­tion


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) sf. broń ręcz­na strze­la­ją­ca stru­mie­nia­mi ener­gii;

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • bla­ster – ro­dzaj broni wy­stę­pu­ją­cej w ut­wo­rach scien­ce fic­tion
    • bla­ster – broń z serii Gwiezd­ne Wojny
  • Sound Bla­ster – ro­dzi­na kart dźwię­ko­wych opra­co­wa­na przez firmę Cre­a­ti­ve Labs
  • Ma­ster Bla­ster – prze­bój Ste­vie Won­de­ra
  • Bla­ster – album Scot­ta We­i­lan­da & The Wil­da­bo­uts
  • Bla­ster – robak kom­pu­te­ro­wy

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Jed­nak zgod­nie z re­be­lianc­ką na­tu­rą pier­wsze, co zro­bi­ła, to za­czę­ła pod­no­sić bla­ster.

Wiktionary

Powiązane:

 przym. blasterowy

Wiktionary


blasterowy

→ bla­ster


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy bla­ste­ra

Wiktionary

Patrz:

blaster

Przykłady

 (1.1) I wtedy spo­glą­dam w lufę jego ka­ra­bi­nu bla­ste­ro­we­go.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blaster mrz.

Wiktionary


blasteza

w ge­o­lo­gii: pro­ces re­kry­sta­li­za­cji ze­spo­łów mi­ne­ral­nych skały, za­cho­dzą­cy w wa­run­kach me­ta­mor­fiz­mu


SJP.pl

Bla­ste­za – ter­min okre­śla­ny też jako kry­sta­lo­bla­ste­za. Jest to pro­ces kry­sta­li­za­cji lub re­kry­sta­li­za­cji skał w śro­do­wi­sku sta­łym, po­le­ga­ją­cym na wzro­ście no­wych mi­ne­ra­łów kosz­tem po­przed­nio ut­wo­rzo­nych i ma­ją­cych po­dob­ny lub zu­peł­nie inny skład che­micz­ny.

Wikipedia


blastocel

wnę­trze bla­stu­li wy­peł­nio­ne pły­nem wy­dzie­la­nym przez two­rzą­ce ją ko­mór­ki


SJP.pl

Bla­sto­cel, pro­to­ce­lo­ma, pier­wot­na jama ciała – szcze­li­no­wa­ta jama ciała w za­rod­ku znaj­du­ją­cym się w sta­dium bla­stu­li. Wy­peł­nio­na jest pły­nem wy­dzie­la­nym przez ota­cza­ją­cą ją, po­je­dyn­czą war­stwę bla­sto­me­rów, ogra­ni­czo­na bla­sto­der­mą. U dwu­war­stwow­ców bla­sto­cel jest je­dy­ną jamą ciała.

Wikipedia


blastocysta

bla­stu­la ssa­ków i czło­wie­ka, pę­che­rzyk o ścia­nie ut­wo­rzo­nej z jed­nej war­stwy ko­mó­rek


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) biol. wczes­ne sta­dium roz­wo­ju za­rod­ka ssa­ków, w tym czło­wie­ka, w po­sta­ci nie­wiel­kiej struk­tu­ry zbu­do­wa­nej z ko­mó­rek, wew­nątrz któ­rej znaj­du­je się jama wy­peł­nio­na pły­nem

Wiktionary

Bla­sto­cy­sta – bla­stu­la ło­ży­skow­ców, sta­dium roz­wo­ju za­rod­ko­we­go. Skła­da się z tro­fo­bla­stu i węzła za­rod­ko­we­go (em­brio­blast). Na­stę­pu­je po sta­dium roz­wo­ju mo­ru­li. W sta­dium bla­sto­cy­sty za­ro­dek za­gnież­dża się w ślu­zów­ce ma­ci­cy. Z ko­mó­rek węzła za­rod­ko­we­go niek­tó­rych ssa­ków (czło­wie­ka, myszy) uzy­ska­no ho­dow­le za­rod­ko­wych ko­mó­rek ma­cie­rzy­stych, ma­ją­cych zdol­ność sa­mo­od­na­wia­nia się i wyt­wa­rza­nia wszyst­kich ro­dza­jów ko­mó­rek.

Wikipedia


blastoderma

zew­nętrz­na war­stwa ko­mó­rek po­kry­wa­ją­cych pę­che­rzyk bla­stu­li


SJP.pl


blastogeneza

pro­ces pow­sta­nia no­we­go osob­ni­ka zwie­rzę­ce­go przez pącz­ko­wa­nie


SJP.pl


blastoid

wy­mar­ły szkar­łu­pień ży­ją­cy od sy­lu­ru do permu


SJP.pl


blastoidy

gro­ma­da wy­mar­łych szkar­łup­ni, ży­ją­cych od sy­lu­ru do permu; or­ga­niz­my wy­łącz­nie mor­skie, pro­wa­dzą­ce ben­to­nicz­ny, osia­dły tryb życia; pącz­kow­ce


SJP.pl


blastomer

ko­mór­ka za­rod­ka w sta­dium bla­stu­li


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) biol. każda ko­mór­ka po­tom­na pow­sta­ła na sku­tek po­dzia­łów mi­to­tycz­nych zy­go­ty pod­czas sta­dium bruzd­ko­wa­nia;

Wiktionary

Bla­sto­mer (gr. "bla­stos" ‘kie­łek’, ‘za­ro­dek’; "me­ri­zo" ‘dzie­lę’) – każda ko­mór­ka po­tom­na bla­stu­li pow­sta­ła na sku­tek po­dzia­łów mi­to­tycz­nych zy­go­ty pod­czas sta­dium bruzd­ko­wa­nia. Zy­go­ta dzie­li się naj­pierw na dwa bla­sto­me­ry, a potem te dwie ko­mór­ki dzie­lą się mi­to­tycz­nie i pow­sta­ją czte­ry ko­mór­ki, które dzie­lą się na­stęp­nie po­przecz­nie do po­przed­nich po­dzia­łów na 8 ko­mó­rek, potem na 16, 32 i tak dalej, aż pow­sta­je mo­ru­la.

Wikipedia


blastomykoza

grzy­bi­ca wy­wo­ła­na za­ka­że­niem grzy­ba­mi z ro­dza­ju Bla­sto­my­ces (droż­dża­ka­mi), po­wo­du­ją­ca pow­sta­wa­nie zmian w skó­rze i na­rzą­dach wew­nętrz­nych; ro­dzaj droż­dży­cy


SJP.pl

Bla­sto­my­ko­za, cho­ro­ba Gil­chri­sta, droż­dży­ca pół­noc­no­a­me­ry­kań­ska, droż­dży­ca ame­ry­kań­ska – przew­le­kła cho­ro­ba ropna i ziar­ni­nia­ko­wa wy­wo­ły­wa­na przez "Bla­sto­my­ces der­ma­ti­ti­dis", wy­stę­pu­ją­ca en­de­micz­nie w po­łud­nio­wo-wschod­niej i po­łud­nio­wo-środ­ko­wej czę­ści Sta­nów Zjed­no­czo­nych (od­no­to­wa­no jed­nak przy­pad­ki także w Eu­ro­pie, Azji i Afry­ce).

Wikipedia


blastopor

otwór pro­wa­dzą­cy do pra­je­li­ta (jamy ga­stru­li), który u pra­gę­bow­ców w dal­szych eta­pach roz­wo­ju za­rod­ko­we­go przeksz­tał­ca się w otwór gę­bo­wy, na­to­miast u wtór­no­gę­bow­ców funk­cjo­nu­je jako odbyt; pra­gę­ba, pra­u­sta, pro­sto­ma


SJP.pl


blastospora

spora wyt­wa­rza­na przez grzy­by w dro­dze pącz­ko­wa­nia


SJP.pl

Bla­sto­spo­ra, bla­sto­ko­ni­dium – ro­dzaj za­rod­ni­ków z grupy mi­to­spor. Pow­sta­ją przez pącz­ko­wa­nie – na ko­mór­ce ma­cie­rzy­stej pow­sta­je pą­czek, który ro­śnie i od­ci­na się od ma­cie­rzy­stej ko­mór­ki prze­gro­dą. Bla­sto­ko­ni­dia pow­sta­ją w niek­tó­rych gru­pach grzy­bów, np. u "Taph­ri­no­my­ce­tes", "Usti­la­gi­no­my­ce­tes", "Sac­cha­ro­my­ce­tes". U droż­dży i grzy­bów droż­dżo­po­dob­nych mogą pow­sta­wać na praw­dzi­wych strzęp­kach, na pse­u­do­strzęp­kach i na po­je­dyn­czych ko­mór­kach.

Wikipedia


blastostyl

u hy­dro­po­li­pów: miej­sce, gdzie z za­wiąz­ków wyksz­tał­ca­ją się me­du­zy


SJP.pl


blastowy

→ blast (kry­sta­lo­blast), np. mi­kro­klin bla­sto­wy; kry­sta­lo­bla­sto­wy


SJP.pl


blastula

wczes­ne sta­dium roz­wo­jo­we za­rod­ka zwie­rząt i czło­wie­ka


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) biol. wczes­ne sta­dium roz­wo­jo­we za­rod­ka tkan­kow­ców w po­sta­ci pę­che­rzy­ka, któ­re­go ścia­na (bla­sto­der­ma) jest zbu­do­wa­na z jed­nej lub kilku warstw ko­mó­rek ota­cza­ją­cych jamę (bla­sto­cel) wy­peł­nio­ną pły­nem

Wiktionary

Bla­stu­la – wczes­ne sta­dium roz­wo­ju za­rod­ko­we­go tkan­kow­ców pow­sta­łe w wy­ni­ku bruzd­ko­wa­nia. U więk­szo­ści zwie­rząt ma kształt pę­che­rzy­ka ku­li­ste­go (ce­lo­bla­stu­la), któ­re­go ścia­na (bla­sto­der­ma) zbu­do­wa­na jest z jed­nej lub kilku warstw bla­sto­me­rów, ota­cza­ją­cych jamę bla­stu­li (bla­sto­cel), wy­peł­nio­ną pły­nem (albo cza­sem ga­la­re­to­wa­tą, bez­ko­mór­ko­wą masą).

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Pro­ces two­rze­nia się ga­stru­li (z bla­stu­li) nosi nazwę ga­stru­la­cji.

Wiktionary


blastyczny

ko­mór­ki bla­stycz­ne - ro­dzaj ko­mó­rek ma­cie­rzy­stych szpi­ku ko­sten­go


SJP.pl


blaszaczek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od bla­szak

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blaszak m.

Wiktionary


blaszak

po­tocz­nie:
1. nie­wiel­ki bu­dy­nek, garaż, sklep itp. zro­bio­ny z bla­chy;
2. bla­sza­ny przed­miot


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) bu­dy­nek (garaż, sklep, dom) zro­bio­ny z bla­chy

 (1.2) pot. na­czy­nie z bla­chy

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Maria miała 17 lat i była w dru­gim mie­sią­cu ciąży, gdy uz­na­ła, że czas zo­sta­wić ojca jej dziec­ka i roz­pa­da­ją­cy się bla­szak, w któ­rym miesz­ka­ła z matką i trze­ma brać­mi.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blacha ż., blaszka ż., blachara ż., blacharstwo n., blachy nmos.

:: zdrobn. blaszaczek m.

 przym. blaszany, blaszkowy, blaszkowaty, blacharski

Wiktionary


blaszanka

na­czy­nie zro­bio­ne z bla­chy


SJP.pl

Bla­szan­ka – znie­sio­na miej­sco­wość w gra­ni­cach wsi Szczęs­na w Pol­sce, po­ło­żo­nej w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie gró­jec­kim, w gmi­nie Gró­jec.

Pod za­bo­rem ro­syj­skim Bla­szan­ka (rus. "Бляшанка") sta­no­wi­ła odręb­ną miej­sco­wość i była sie­dzi­bą władz gminy Ko­by­lin w po­wie­cie gró­jec­kim w gu­ber­ni war­szaw­skiej.

Wikipedia


blaszany

przy­miot­nik

 (1.1) taki, który zo­stał wy­ko­na­ny z bla­chy

 (1.2) o dźwię­ku brzmią­cy jak ude­rze­nie o bla­chę

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Her­man, nasz naj­młod­szy, ude­rzał z za­chwy­tem w bla­sza­ny kubek, aż dzwo­ni­ło.

 (1.2) Cia­pa­nie rydla i bla­sza­ny szczęk wia­dra od­bi­ja­ją się we mnie jak echo w ka­mien­nej za­klę­sło­ści.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: blaˈʃãnɨ, AS: blašãny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blacha ż., blacharka ż., blacharnia ż., blacharstwo n., blacharz m., blachownia ż., blaszak m., blaszka ż., Blachownia ż., blachy nmos.

 przym. blacharski, blachowy, blaszkowaty

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) przest. blachowy

Wiktionary


blaszka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od: bla­cha

 (1.2) nie­wiel­ki ka­wa­łek bla­chy

 (1.3) mała lub pła­ska forma do pie­cze­nia

 (1.4) bot. głów­na, pła­ska cześć li­ścia, od­po­wie­dzial­na za po­chła­nia­nie świa­tła i fo­to­syn­te­zę

 (1.5) bot. ele­ment owoc­ni­ka grzy­ba bu­du­ją­cy jeden z typów hy­me­no­fo­ru;

 (1.6) zool. ele­ment bu­du­ją­cy skrze­la

 (1.7) anat. cien­ka war­stwa po­wię­zi, opon móz­go­wo-rdze­nio­wych, wię­za­deł lub błon su­ro­wi­czych

 (1.8) anat. pasmo isto­ty bia­łej lub płyt­ka isto­ty sza­rej

 (1.9) anat. cien­ka płyt­ka kost­na;

 (1.10) anat. ele­ment war­stwo­wy tkan­ki

 (1.11) med. wtór­ny wyk­wit skór­ny pow­sta­ły ze zro­go­wa­cia­łych ko­mó­rek;

 (1.12) miner. cien­ka war­stwa mi­ne­ra­łu ma­ją­ce­go po­krój blasz­ko­wy

 (1.13) slang. drob­ne pie­nią­dze

 (1.14) slang. jeden złoty

 (1.15) slang. me­ta­lo­wy ele­ment do iden­ty­fi­ka­cji żoł­nie­rza

 (1.16) sport. ele­ment mo­co­wa­ny w ob­ca­sie buta, który łączy go z łyżwą sta­re­go typu;

 (1.17) wędk. pot. ro­dzaj sztucz­nej przy­nę­ty węd­kar­skiej wy­ko­na­nej z me­ta­lu

 (1.18) gw-pl|Bu­ko­wi­na. me­ta­lo­wy kubek

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • blasz­ka (grzyb)
  • blasz­ka (łyż­wiar­stwo)
  • blasz­ka (krew)
  • blasz­ka (liść)
  • blasz­ka (me­dy­cy­na)

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Mę­żu­siu, przy par­ko­wa­niu wgię­łam tro­szecz­kę blasz­kę w ka­ro­se­rii mo­je­go punto.

 (1.2) Po przy­cię­ciu ar­ku­sza bla­chy po­zo­sta­ło kilka bla­szek.

 (1.3) Upie­kłam dziś dwie blasz­ki szar­lot­ki.

 (1.4) Li­ście to­po­li bia­łej mają gład­ką blasz­kę a spód po­kry­ty kut­ne­rem.

 (1.5) Wszyst­kie mu­cho­mo­ry mają cha­rak­te­ry­stycz­ne blasz­ki pod ka­pe­lu­szem.

 (1.6) Nieś­wie­żą rybę poz­nać łatwo po bru­nat­nych blasz­kach skrze­li.

 (1.9) W tkan­ce kost­nej zbi­tej po­je­dyn­cza blasz­ka jest łu­ko­wa­to za­gię­ta wzdłuż dłu­giej osi.

 (1.11) Blasz­ki są ty­po­wym ob­ja­wem kli­nicz­nym łu­szczy­cy.

 (1.12) Łupki mi­ko­we łatwo dzie­lą się na blasz­ki.

 (1.13) Kie­row­ni­ku, kops­nij blasz­kę na apasz­kę.

 (1.15) Współ­czes­ny żoł­nierz, razem z blasz­ką, do­sta­je po­li­wę­gla­no­wą kartę toż­sa­mo­ści.

 (1.16) Blasz­ki umoż­li­wia­ją za­mo­co­wa­nie łyżew do zwy­kłych butów.

 (1.17) Szczu­pa­ki czę­sto łapię na blasz­kę obro­to­wą.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈblaʃka, AS: blaška

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blacha ż., blacharz m., blacharka ż., blachowanie n., blachownia ż., blaszak m., blachy nmos.

 czas. blachować

 przym. blaszany, blaszkowy, blaszkowany, blaszkowaty

 temsłow. blacho-

Wiktionary

Synonimy:

 (1.13) drobne, drobniaki, bilon

 (1.14) złotówka

 (1.15) nieśmiertelnik

 (1.17) błystka, blacha

 (1.18) garnuszek, gorczek, gorneczek

Wiktionary


blaszkodziobe

rząd pta­ków grze­bie­nio­wych


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) syst. ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|An­se­ri­for­mes|Wa­gler|ref=tak., rząd pta­ków z in­fra­gro­ma­dy pta­ków ne­o­gna­tycz­nych, do któ­re­go, z pta­ków wy­stę­pu­ją­cych w Pol­sce, na­le­żą gęsi, ła­bę­dzie i kacz­ki;

Wiktionary

Blasz­ko­dzio­be (An­se­ri­for­mes) – rząd pta­ków z pod­gro­ma­dy pta­ków no­wo­czes­nych Ne­or­nit­hes. Obej­mu­je ga­tun­ki wodne za­miesz­ku­ją­ce wszyst­kie kon­ty­nen­ty poza An­tark­ty­dą.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Niek­tó­re ga­tun­ki blasz­ko­dzio­bych zo­sta­ły udo­mo­wio­ne przez czło­wie­ka.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blaszkodzioby mzw.

 przym. blaszkodzioby

Wiktionary


blaszkodzioby

na­le­żą­cy do blasz­ko­dzio­bych


SJP.pl


blaszkorogi

o ce­chach blasz­ko­ro­gich (na­dro­dzi­na chrzą­szczy)


SJP.pl


blaszkorogie

na­dro­dzi­na chrzą­szczy z po­drzę­du wie­lo­żer­nych; żu­koksz­tałt­ne, żuki


SJP.pl


blaszkoskrzelne

1. pod­gro­ma­da mor­skich i słod­ko­wod­nych małży o pa­rzy­stych skrze­lach;
2. dawna nazwa małży;
3. dawna nazwa ryb spo­do­u­stych


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • blasz­kos­krzel­ne (Eu­la­mel­li­bran­chia), blasz­kos­krzel­ne wła­ści­we (Eu­la­mel­li­bran­chia­ta) – pod­gro­ma­da małży
  • blasz­kos­krzel­ne (La­mel­li­bran­chia­ta) – dawna nazwa małży
  • blasz­kos­krzel­ne – dawna nazwa ryb spo­do­u­stych (Elas­mo­bran­chii)

Wikipedia


blaszkoskrzelny

o ce­chach blasz­kos­krzel­nych (pod­gro­ma­da małży)


SJP.pl


blaszkowaty

w kształ­cie po­dob­nym do blasz­ki


SJP.pl

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) ma­ją­cy blasz­ki, przy­po­mi­na­ją­cy blasz­kę

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) U tor­fow­ców splą­tek jest blasz­ko­wa­ty.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blacharstwo n., blaszak mrz., blacha ż., blaszka ż.

 przym. blacharski, blaszany, blaszkowy

Wiktionary


blaszkowiec

ro­dzaj grzy­bów z ro­dzi­ny żag­wio­wa­tych


SJP.pl


blaszkowy

→ blasz­ka


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy blasz­ki, zwią­za­ny z blasz­ką

Wiktionary

Patrz:

blaszka

Przykłady

 (1.1) Jest to grzyb o blasz­ko­wym hy­me­no­fo­rze.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blaszak mrz., blacha ż., blaszka ż.

 przym. blaszkowaty

Wiktionary


blat

po­wierzch­nia stołu


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) górna część stołu lub in­ne­go przed­mio­tu uży­wa­ne­go jako stół

 (1.2) łódź. włók. pło­cha, grze­bień

 (1.3) daw. gw-pl|War­sza­wa. rubel

 (1.4) daw. środ. więz. ugoda z po­li­cją

 (1.5) daw. środ. więz. ła­pów­ka

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) gwara. prze­stęp­cza ude­rze­nie w czołofakt.

Wiktionary

Blat – ir­landz­ka świę­ta ka­to­lic­ka, dzie­wi­ca.

Blat wspo­mi­na­na jest w gru­pie świę­tych dzie­wic wraz ze świę­ty­mi Anną, Fe­am­mor i Scoth. We­ry­fi­ka­cja ich losów jest trud­na. Ist­nie­ją hi­po­te­zy utoż­sa­mia­ją­ce św. Blat z po­sta­cią za­kon­ni­cy z oto­cze­nia św. Bry­gi­dy o imie­niu "Blath­nat" (VI wiek).

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Na bla­cie leżą no­życz­ki, nici, pa­pie­ry i dłu­go­pi­sy, więc nie ma gdzie zjeść obia­du.

 (1.2) I trze­ba puźni wpro­wa­dzić te nitki w tak zwany blat. (zbio­ry tek­stów mó­wio­nych w Ka­te­drze Hi­sto­rii Ję­zy­ka Pol­skie­go UŁ)

Wiktionary

Wymowa:

IPA: blat, AS: blat

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blacik mrz.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) gw. Górny Śląsk blot, tofel, tofla

Wiktionary


blatny

1. śro­do­wi­sko­wo: za­u­fa­ny, bę­dą­cy do­brym to­wa­rzy­szem, swój;
2. taki, który przy­jaź­ni się z prze­stęp­ca­mi, po­ma­ga prze­stęp­com;
3. o prze­stęp­cy: doś­wiad­czo­ny


SJP.pl


blaton

naz­wi­sko


SJP.pl

Bla­ton – dziel­ni­ca "(sec­tion)" gminy Ber­nis­sart w Bel­gii, w Re­gio­nie Wa­loń­skim, w pro­win­cji Ha­i­na­ut, w okrę­gu Ath. 1 stycz­nia 2020 roku li­czy­ła 4234 miesz­kań­ców. Do 31 grud­nia 1976 sa­mo­dziel­na gmina.

Wikipedia


blatowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|bla­to­wać.

Wiktionary

Powiązane:

 czas. blatować, zblatować

Wiktionary


blatować

daw­niej:
1. zjed­ny­wać sobie kogoś, prze­cią­gać na swoją stro­nę;
2. bla­to­wać się - wcho­dzić w po­ro­zu­mie­nie z kimś, zwy­kle w złych za­mia­rach


SJP.pl

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. zbla­to­wać)

 (1.1) pot. (także. gw-pl|War­sza­wa., środ. prze­stęp., hist. środ. skrót|kon­spir.|kon­spi­ra­cyj­ne, gwara kon­spi­ra­cyj­na|w:Kon­spi­ra­cja.) prze­ku­py­wać, wrę­czać ła­pów­kę

 (1.2) pot. (także. gw-pl|War­sza­wa., środ. prze­stęp.) ura­biać kogoś pers­waz­ją lub poch­leb­stwa­mi, na­kła­niać do cze­goś; ukła­dać się z kimś i zjed­ny­wać go sobie

 (1.3) środ. prze­stęp. kraść, okra­dać

 (1.4) daw. rzem. skrót|cies.|cie­siel­stwo, cie­siel­ski|w:Cie­śla. skrót|sto­lar.|sto­lar­stwo, sto­lar­ski|w:Sto­lar­stwo. łą­czyć ele­men­ty drew­nia­ne na za­kład­kę; pły­to­wać

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (2.1) posp. ko­pu­lo­wać, od­by­wać sto­su­nek płcio­wy

 (2.2) pot. młodz. jeź­dzić na ro­we­rze

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny bla­to­wać się (dk. zbla­to­wać się)

 (3.1) pot. wcho­dzić z kimś w nie­for­mal­ne, czę­sto nie­jaw­ne ukła­dy dla obo­pól­nej ko­rzy­ści; kon­szach­to­wać, fra­ter­ni­zo­wać się

 (3.2) posp. ko­pu­lo­wać, od­by­wać sto­su­nek płcio­wy

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) By­wa­ło też i tak, że dwie grupy wal­czy­ły ze sobą — potem do­ga­dy­wa­li się. […] Mało tego, ban­dy­ci szu­ka­li kon­tak­tów z cie­cia­mi z ochro­ny. Bla­to­wa­li ochro­nę, że do­sta­ną za to część akcji, jak będą z nimi.

 (1.1) — […] Za­dar­łeś z ruską mafią. […] Roz­ma­wia­łeś z ich sze­fem, na­wrzu­ca­łeś mu od ostat­nich, strasz­nie go obra­zi­łeś. […] // — I co teraz bę­dzie? – wy­szep­tał i chyba przy okaz­ji pu­ścił bąka. // – Trze­ba bla­to­wać. Mu­sisz mu dać ja­kieś fanty – od­par­łem. […] // – Pie­nią­dze? – za­py­tał. // – Pie­nią­dze to już wziął. Teraz chce two­je­go jeepa grand che­ro­kee.

 (1.1) — Bla­to­wać! Bla­to­wać! Je­szcze raz bla­to­wać — krzy­czał Jo­se­łe Żółt­ko. — Bla­to­wać wachę [= straż, war­tow­nię] po­tra­fisz.

 (1.2) I tata chwa­lił Baśkę, że ładna z niej dziew­czy­na ro­śnie i coraz ład­niej­sza. Aż się zdzi­wi­łem, bo tata nigdy ta­kich rze­czy nie mówi. I zaraz tata po­wie­dział, że Baśka robi się coraz po­dob­niej­sza do mamy. Więc od razu ska­po­wa­łem, że tata sobie bla­tu­je mamę. Ale mama nic tacie nie po­wie­dzia­ła. Wtedy tata znów za­czy­na.

 (1.2) gw-pl|War­sza­wa.: Król na­ra­zie my­ślał „cho­le­ra mnie do tego, niech się grze­ją” i je­chać nie chciał, bo wła­śnie „dro­gie śmier­ci” drzew­ka­my wy­sa­dzał. Ale jak go za­czę­li ba­je­ro­wać i bla­to­wać, zgo­dził się, woj­sko na wie­deń­skie kolej za­ła­do­wał i po­je­cha­li.

 (1.3) Po wyj­ściu na wol­ność Stach po­rzu­cił Wilno i wy­je­chał do Miń­ska. Tam stał się do­roż­ka­rzem. Wresz­cie oże­nił się i ustat­ko­wał. Owszem, bla­to­wał nadal, lecz tylko z fir­mo­wy­mi chło­pa­ka­mi.

 (1.3) W wię­zie­niu sie­dział krót­ko. Umiał za­wsze usu­nąć się w porę. Był taki pewny sie­bie, że na­wią­zy­wał nawet zna­jo­mo­ści z przed­sta­wi­cie­la­mi spra­wied­li­wo­ści ro­syj­skiej […]. Na Moł­do­wan­ce było ta­jem­ni­cą pu­blicz­ną, że w jego domu od­by­wa­ją się przy­ję­cia, gdzie szam­pan i ładne dziew­czyn­ki do­po­ma­ga­ją bla­to­wać opor­nych.

 (1.4) Cie­ślom nad ka­pli­ca­mi Ska­ry­szew­ską i Ze­brzy­dow­ską ro­bią­cym co krok­wie bla­to­wa­li dachu pod­no­si­li, ła­ci­li, gon­ta­mi obili jed­ne­mu za dni 9 i pół a flor. 1, dru­gie­mu za dni 11 a gro­szy 24 za­pła­ci­łem 18 flo­re­nów. sic.

 (3.1) Zda­niem posła Grzy­ba, szef każ­de­go sa­mo­rzą­du ma dy­le­mat: z jed­nej stro­ny nie po­wi­nien „bla­to­wać się” z biz­ne­sem; z dru­giej jed­nak nie może uni­knąć współ­pra­cy z biz­nes­me­na­mi.

 (3.1) Car­ska po­li­cja — jak to już sy­gna­li­zo­wa­no — była prze­kup­na, czę­sto „bla­to­wa­ła się” ze zło­dzie­ja­mi i uda­wa­ła, że nie widzi po­peł­nia­nych przez nich kra­dzie­ży.

 (3.1) PRL-owska no­men­kla­tu­ra bla­tu­je się z no­wo­bo­gac­ką elitą wy­ro­słą z de­mo­kra­tycz­nej opo­zy­cji […].

 (3.1) Lu­dzie, wier­ni, zwra­ca­ją Ko­ścio­ło­wi bilet. Z Ko­ścio­łem i bi­sku­pa­mi, któ­rzy kryją pe­do­fi­lów, któ­rzy bla­tu­ją się [z] wła­dzą nie chcą mieć nic wspól­ne­go.

 (3.1) To­ma­szew­ski uważa, że po­win­no się za­sto­so­wać wszel­kie moż­li­we środ­ki, by za­po­biec po­stę­pu­ją­cej prze­stęp­czo­ści pod­czas me­czów. — Może zam­knię­cie dwóch fla­go­wych obiek­tów pol­skiej ek­stra­kla­sy i ude­rze­nie w fi­nan­so­we pod­sta­wy klu­bów […] spra­wi, że wła­dze tych klu­bów prze­sta­ną „bla­to­wać się” z ki­bol­stwem? — twier­dzi pu­bli­cy­sta.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blat mrz./mos., blatniak mos., blatowanie n., blatniaczka ż., blatna ż., blatnik mos., blaty nmos.

:: fż. blatka ż.

 czas. zblatować dk.

 przym. blatny, blat

 wykrz. blat

Wiktionary

Synonimy:

 (3.1) konszachtować; książk. fraternizować się; pot. kumać się

Wiktionary


blatowy

→ blat


SJP.pl

Patrz:

blat

blauka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Poz­nań. zob. blał­ka.

Wiktionary

Bla­u­ka – pol­ski duet au­tor­sko-kom­po­zy­tor­ski i za­ra­zem ze­spół mu­zycz­ny, za­ło­żo­ny w 2018 w War­sza­wie przez Ge­or­gi­nę Ta­ra­siuk i Pio­tra Le­wań­czy­ka. Ko­lek­tyw two­rzy mu­zy­kę z ga­tun­ku indie pop, okre­śla­ną przez sa­mych mu­zy­ków jako „re­tro­spek­tyw­ny rock re­kre­a­cyj­ny”.

Wikipedia


blaupunkt

marka sprzę­tu elek­tro­nicz­ne­go i firma


SJP.pl

Bla­u­punkt – byłe nie­miec­kie przed­się­bior­stwo z sie­dzi­bą w Hil­des­he­im pro­du­ku­ją­ce sprzęt elek­tro­nicz­ny, było też jed­nym z naj­więk­szych pro­du­cen­tów ak­ce­so­riów do sa­mo­cho­dów na świe­cie.

Wikipedia


blaut

naz­wi­sko


SJP.pl


blaxploitation

Blax­plo­i­ta­tion (od słów ang. "black" – czar­ny i "ex­plo­i­ta­tion" – wy­ko­rzy­sta­nie, ek­splo­a­ta­cja) – ga­tu­nek fil­mo­wy, stwo­rzo­ny we wczes­nych la­tach sie­dem­dzie­sią­tych XX wieku w obrę­bie kina afro­a­me­ry­kań­skie­go. Spe­cy­fi­ka ga­tun­ku po­le­ga­ła na wy­ko­rzy­sta­niu, głów­nie w fil­mach ni­sko­bu­dże­to­wych (zo­bacz: ex­plo­i­ta­tion), po­pu­lar­no­ści te­ma­ty­ki afro­a­me­ry­kań­skiej.

Wikipedia


blaza

re­gio­nal­nie:
1. bańka, bąbel, pę­che­rzyk;
2. pę­cherz mo­czo­wy;
3. dętka w piłce


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. od­cisk, pę­cherz, bąbel

 (1.2) gw-pl|Górny Śląsk. pę­cherz mo­czo­wy

 (1.3) gw-pl|Górny Śląsk. przen. dętka w piłce

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Jorg ino dwa razy stu­knął pyr­li­kiem i już mu się blazy zro­bi­ły.

Wiktionary


blazar

typ ga­lak­ty­ki zmie­nia­ją­cej jas­ność we wszyst­kich za­kre­sach pro­mie­nio­wa­nia


SJP.pl

Bla­zar – typ ga­lak­ty­ki ak­tyw­nej, któ­rej ob­ser­wo­wa­ne widmo pro­mie­nio­wa­nia w znacz­nej mie­rze po­cho­dzi od re­la­ty­wi­stycz­ne­go dżetu skie­ro­wa­ne­go pod nie­wiel­kim kątem w stro­nę ob­ser­wa­to­ra. Do klasy bla­za­rów na­le­żą niek­tó­re ra­dio­wo gło­śne kwa­za­ry oraz la­cer­ty­dy – obiek­ty typu BL La­cer­tae. Nazwa bla­zar jest kom­bi­na­cją słow­ną wy­ra­zów BL Lac i kwa­zar.

Wikipedia


blazer

[czy­taj: blej­zer] model sa­mo­cho­du marki Chev­ro­let


SJP.pl

Bla­zer (hebr. בלייזר), w Iz­ra­e­lu rów­nież jako Bal­tan (hebr. בלטן) – iz­ra­el­ski pan­cerz re­ak­tyw­ny (ang. "Ex­plo­si­ve Re­ac­ti­ve Ar­mo­ur", ERA) za­pro­jek­to­wa­ny i pro­du­ko­wa­ny przez firmy Ra­fa­el i Is­ra­el Mi­li­ta­ry In­du­stries (IMI) prze­de wszyst­kim na po­trze­by Kor­pu­su Pan­cer­ne­go Sił Obron­nych Iz­ra­e­la, a także na ek­sport.

Wikipedia


blazgonić

cza­sow­nik

 (1.1) stpol. pa­plać

Wiktionary

Wymowa:

IPA: blazˈɡɔ̃ɲit͡ɕ, AS: blazgõńić

Wiktionary


blazonowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) he­rald. opis herbu wy­ko­na­ny zgod­nie z za­sa­da­mi he­ral­dy­ki

Wiktionary

Za­wo­ła­nie

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ˌblazɔ̃nɔˈvãɲɛ, AS: blazõnovãńe

Wiktionary


blazować

daw­niej:
1. bar­dzo osła­biać; wy­cień­czać, fa­ty­go­wać;
2. bla­zo­wać się - wy­cień­czać się; fa­ty­go­wać się


SJP.pl


blałka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Poz­nań. wa­ga­ry

Wiktionary


bld

skrót od: bi­liard (czy­ta­ny jako cały, od­mien­ny wyraz)


SJP.pl


ble

1. wy­krzy­knik wy­ra­ża­ją­cy wstręt, obrzy­dze­nie, nies­mak; fuu, fu, pfe, pfu, fuj, pfuj, fe, fee;
2. rzad­ko: wyraz, zwy­kle pow­tó­rzo­ny dwu- lub trzy­krot­nie, oz­na­cza­ją­cy mó­wie­nie, ga­da­nie; bla, ple


SJP.pl

wy­krzy­knik

 (1.1) pot. wy­ra­ża­nie obrzy­dze­nia

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Ble, tego się nie da jeść!

Wiktionary

Wymowa:

IPA: blɛ, AS: ble

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) fu, fuj

Wiktionary


blech

miej­sce bie­le­nia płót­na; blich


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) daw. miej­sce, w któ­rym bieli się tka­ni­ny płó­cien­ne; Glo­ger.

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Blech – część mia­sta Dukla
  • Blech – część mia­sta Ko­ła­czy­ce
  • Blech – część wsi Fi­li­po­wi­ce w woj. ma­ło­pol­skim, w pow. kra­kow­skim, w gmi­nie Krze­szo­wi­ce
  • Blech – część wsi Su­ło­szo­wa w woj. ma­ło­pol­skim, w pow. kra­kow­skim, w gmi­nie Su­ło­szo­wa
  • Blech – część wsi To­kar­nia w woj. ma­ło­pol­skim, w pow. my­śle­nic­kim, w gmi­nie To­kar­nia
  • Blech – część wsi Stry­sza­wa w woj. ma­ło­pol­skim, w pow. su­skim, w gmi­nie Stry­sza­wa
  • Blech – część wsi Naw­sie Ko­ła­czyc­kie w woj. pod­kar­pac­kiem, w pow. ja­siel­skim, w gmi­nie Ko­ła­czy­ce
  • Blech – mi­kro­re­jon Wilna, w okrę­gu wi­leń­skim, na Lit­wie

Wikipedia

Powiązane:

 rzecz. blecharka ż.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) blich, bielarnia, bielnik, bielnica

Wiktionary


blechacz

naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Ber­na­det­ta Ble­chacz (ur. 1955) – pol­ska lek­ko­at­let­ka-oszczep­nicz­ka
  • Rafał Ble­chacz (ur. 1985) – pol­ski pia­ni­sta

Wikipedia


blecharczyk

naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Iwona Ble­char­czyk – pol­ska kie­row­czy­ni sa­mo­cho­dów cię­ża­ro­wych i yo­u­tu­ber­ka,
  • Ma­rian Ble­char­czyk – pol­ski po­li­tyk,
  • Mi­chał Ble­char­czyk – rzym­sko­ka­to­lic­ki bi­skup,
  • To­masz Ble­char­czyk – pol­ski na­u­czy­ciel i pe­da­gog,
  • Woj­ciech Ble­char­czyk – pol­ski bio­log, na­u­czy­ciel szkol­ny i aka­de­mic­ki.

Wikipedia


blecharnia

bu­dy­nek, w któ­rym ble­chu­je się płót­no


SJP.pl


blechowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ble­cho­wać.

Wiktionary

Powiązane:

 czas. blechować

Wiktionary


blechować

wy­bie­lać płót­no; bli­cho­wać


SJP.pl


blechszera

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. techn. no­ży­ce do bla­chy

Wiktionary


bled

Bled – mia­sto w pół­noc­no-za­chod­niej Sło­we­nii. Jest po­ło­żo­ny w Gór­nej Kra­i­nie, nad je­zio­rem Bled, u pod­nó­ża Alp Ju­lij­skich, 45 km od gra­ni­cy z Au­strią i Wło­cha­mi.

Bled liczy około 5 tys. miesz­kań­ców, w se­zo­nie przyj­mu­je do 4 tys. tu­ry­stów. Atrak­cją tu­ry­stycz­ną jest bli­skość Alp, je­zio­ro Bled z wyspą Blej­ski Otok, na któ­rej znaj­du­je się ko­ściół piel­grzym­ko­wy pw.

Wikipedia


blednica

1. nie­dokr­wi­stość wy­stę­pu­ją­ca naj­czę­ściej u mło­dych dziew­cząt w okre­sie doj­rze­wa­nia płcio­we­go;
2. bled­ni­ca egip­ska - pa­so­żyt­ni­cza cho­ro­ba czło­wie­ka i zwie­rząt wy­wo­ły­wa­na przez ni­cie­nie tę­go­ryj­ce, ob­ja­wia­ją­ca się m.in. nie­dokr­wi­sto­ścią; an­cy­lo­sto­ma­to­za; ane­mia gór­ni­ków


SJP.pl

Bled­ni­ca (chlo­ro­za, cho­ro­ba zie­lo­na, cho­ro­ba dzie­wi­cza) – hi­sto­rycz­na nazwa ob­ja­wów cha­rak­te­ry­zu­ją­cych formę nie­dokr­wi­sto­ści zwią­za­nej z nie­do­bo­rem że­la­za, wy­stę­pu­ją­cej głów­nie u mło­dych dziew­cząt i ko­biet. Cha­rak­te­ry­stycz­nym ob­ja­wem bled­ni­cy jest zie­lon­ka­wo­żół­te za­bar­wie­nie skóry.

Wikipedia


bledniczka

bie­dron­ka bled­nicz­ka - ga­tu­nek chrzą­szcza z ro­dzi­ny bie­dron­ko­wa­tych


SJP.pl


blednąć

sta­wać się bla­dym


SJP.pl

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) sta­wać się bla­dym

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Ale już gwia­zdy bled­ną, o Ligio, a po­ran­ny „Lu­cy­fer” świe­ci coraz moc­niej.

Wiktionary

Powiązane:

 przym. blady, bladziutki, bledziutki

 rzecz. bladość ż.

Wiktionary


bledszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: blady; blad­szy


SJP.pl


bledzew

wieś w Pol­sce


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wieś w Pol­sce;

 (1.2) geogr. adm. gmina w Pol­sce;

Wiktionary

Ble­dzew – wieś (dawne mia­sto) w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bu­skim, w po­wie­cie mię­dzy­rzec­kim, w gmi­nie Ble­dzew. Sie­dzi­ba gminy Ble­dzew.

W la­tach 1954–1972 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Ble­dzew. W la­tach 1975–1998 wieś ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa go­rzow­skie­go.

Wikipedia


bledzewo

Ble­dze­wo – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie sier­pec­kim, w gmi­nie Sierpc. Ma sta­tus so­łect­wa.

Pry­wat­na wieś szla­chec­ka "Ble­dze­wo Wiel­kie" po­ło­żo­na była w dru­giej po­ło­wie XVI wieku w po­wie­cie sier­pec­kim wo­je­wództ­wa płoc­kie­go. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa płoc­kie­go.

Wikipedia


bledzewski

przy­miot­nik od: Ble­dzew


SJP.pl


bledzianów

Ble­dzia­nów – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie ostrze­szow­skim, w gmi­nie Ostrze­szów.

W 1450 wzmian­ko­wa­no "fe­ro­fo­di­na Bla­dza­now­ska" czyli kuź­ni­cę Ble­dzia­now­ską, jed­nak sama wieś roz­wi­nę­łą się do­pie­ro w XVII wieku.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa ka­li­skie­go.

Wikipedia


bledziej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: blado; bla­dziej


SJP.pl


bledziuchny

zdrob­nie­nie od: blady; bla­dziuch­ny, bla­dziuś­ki (ble­dziuś­ki), bla­dziut­ki (ble­dziut­ki)


SJP.pl


bledziuteńki

zdrob­nie­nie od: ble­dziut­ki


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) pot. zdrobn. od: blady

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌblɛd͡ʑuˈtɛ̃ɲci, AS: bleʒ́utẽńḱi

Wiktionary


bledziutki

zdrob­nie­nie od: blady; bla­dziuch­ny (ble­dziuch­ny), bla­dziuś­ki (ble­dziuś­ki), bla­dziut­ki


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) zdrobn. od: blady

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Aż wresz­cie sie­dzia­ła przed Tka­czem do­kład­nie taka jak w rze­czy­wi­sto­ści: ble­dziut­ka, wiel­ko­o­ka, szczu­pła aż do prze­sa­dy.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: blɛˈd͡ʑutʲci, AS: bleʒ́utʹḱi

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bladość ż., bladawość ż., blednica ż., bladaczka ż., blednięcie n., zblednięcie n., poblednięcie n.

 czas. blednąć ndk., zblednąć dk., poblednąć dk.

 przym. blady, bladawy, bladziutki

 przysł. blado, bladawo

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bladziutki

Wiktionary


bledziuśki

zdrob­nie­nie od: blady; bla­dziuch­ny (ble­dziuch­ny), bla­dziuś­ki, bla­dziut­ki (ble­dziut­ki)


SJP.pl


bleed

[czy­taj: blid] ilu­stra­cja, re­kla­ma itp. obej­mu­ją­ca całą stro­nę cza­so­pis­ma, bez miej­sca na mar­gi­nes


SJP.pl


blef

bluff;
1. próba wpro­wa­dze­nia kogoś w błąd;
2. w kar­tach: wy­wo­ła­nie u po­zo­sta­łych gra­czy wra­że­nia, że się ma moc­niej­sze karty niż w rze­czy­wi­sto­ści


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) karc. tak­ty­ka ma­ją­ca na celu wpro­wa­dze­nie w błąd in­nych uczest­ni­ków gry; su­ge­ro­wa­nie, że ma się moc­niej­sze karty niż w rze­czy­wi­sto­ści

 (1.2) książk. ce­lo­we wpro­wa­dze­nie kogoś w błąd, próba za­sko­cze­nia, onie­śmie­le­nia kogoś po­przez stwo­rze­nie po­zo­rów, że ma się prze­wa­gę, ja­kieś po­waż­ne atuty prze­ciw­ko komuś lub cze­muś

Wiktionary

Blef, bluff – tak­ty­ka ma­ją­ca na celu wpro­wa­dze­nie w błąd in­nych uczest­ni­ków gry, głów­nie kar­cia­nej. Słowo blef trwa­le wesz­ło do ję­zy­ka po­tocz­ne­go i oz­na­cza ce­lo­we wpro­wa­dze­nie in­nych osób w błąd.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Darek nie miał wiel­kie­go szczę­ścia w kar­tach, ale był mi­strzem blefu.

 (1.2) In­for­ma­cja o tym, że wy­le­ci­my z pracy, jeśli nie zdo­bę­dzie­my tego kon­trak­tu, oka­za­ła się ble­fem.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: blɛf, AS: blef

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blefiarz m., blefowanie n.

 czas. blefować

Wiktionary


blefaroplastyka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) med. za­bieg chi­rur­gicz­ny po­le­ga­ją­cy na usu­nię­ciu nad­mia­ru luź­nej skóry po­wiek

Wiktionary


blefiarz

ten, kto ble­fu­je; bluf­fiarz


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba, która sto­su­je blef

Wiktionary


blefowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) karc. uda­wa­nie, że gracz ma karty sil­niej­sze niż w rze­czy­wi­sto­ści

 (1.2) przen. wpro­wa­dza­nie kogoś w błąd po­przez wy­wo­ła­nie wra­że­nia, że się ma ja­kieś mocne, ukry­te atuty

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blef m., blefiarz m.

 czas. blefować ndk.

Wiktionary


blefować

wpro­wa­dzać w błąd dla wy­wo­ła­nia wra­że­nia o po­sia­da­niu więk­szych (niż rze­czy­wi­ste) moż­li­wo­ści; bluf­fo­wać


SJP.pl

cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny

 (1.1) karc. uda­wać, że się ma lep­sze karty niż w rze­czy­wi­sto­ści

 (1.2) przen. umyśl­nie wpro­wa­dzać w błąd

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Poker po­le­ga na ble­fo­wa­niu.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blef m., blefowanie n.

Wiktionary


blejtram

rama na płót­no ma­lar­skie


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) szt. rama, na któ­rej ma­larz roz­pi­na płót­no na obraz;

 (1.2) więz. twarz

Wiktionary

Blej­tram ("kros­na ma­lar­skie") – rama z pro­fi­lo­wa­nych li­stew, zwy­kle pro­sto­kąt­na, cza­sem okrą­gła lub owal­na, na którą na­cią­ga się i przy­bi­ja płót­no ma­lar­skie.

W blej­tra­mach o więk­szych roz­mia­rach sto­su­je się do­dat­ko­we li­stwy po­przecz­ne (roz­pór­ki), które za­po­bie­ga­ją odksz­tał­ca­niu się (skrę­ca­niu) ca­łe­go blej­tra­mu.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Roz­piął płót­no na blej­tra­mie i za­czął je grun­to­wać.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈblɛjtrãm, AS: blei ̯trãm

Wiktionary

Powiązane:

 przym. blejtramowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) krosna malarskie

Wiktionary


blejtramowy

zwią­za­ny z blej­tra­mem


SJP.pl


blejwajs

za­sa­do­wy wę­glan oło­wiu; biel oło­wio­wa


SJP.pl


blejwas

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) stpol. biel oło­wia­na

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈblɛjvas, AS: blei ̯vas

Wiktionary


blekaut

wy­ga­sze­nie świa­teł na sce­nie w celu od­dzie­le­nia od sie­bie scen sztu­ki


SJP.pl


blekot

ro­dzaj ro­śli­ny na­le­żą­cy do ro­dzi­ny se­le­ro­wa­tych


SJP.pl

Ble­kot ("Aet­hu­sa" L.) – ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny se­le­ro­wa­tych. W więk­szo­ści współ­czes­nych ujęć tak­so­no­micz­nych jest to tak­son mo­no­ty­po­wy z jed­nym ga­tun­kiem – ble­ko­tem po­spo­li­tym ("A. cy­na­pium"). Spoś­ród wy­o­dręb­nia­nych w jego obrę­bie pod­ga­tun­ków jeden bywa pod­no­szo­ny do rangi osob­ne­go ga­tun­ku. Za­sięg ro­dza­ju obej­mu­je Eu­ro­pę, za­chod­nią Azję i pół­noc­ną Afry­kę.

Wikipedia


blekotanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ble­ko­tać.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blekot m.

 czas. blekotać

Wiktionary


blekotać

1. daw­niej: mówić gniew­nie, łajać; gde­rać, wy­my­ślać, fukać;
2. mówić byle co bez za­sta­no­wie­nia; pleść, pa­plać


SJP.pl


blekotnik

daw­niej: czło­wiek ga­dat­li­wy, lu­bią­cy dużo mówić o byle czym; ga­du­ła, ple­ciuch, plo­ciuch, ple­ciu­ga, papla, pa­placz


SJP.pl


blend-a-med

pasta do zębów


SJP.pl


blenda

1. wnęka w murze w for­mie ar­ka­dy lub okna, sto­so­wa­na jako motyw de­ko­ra­cyj­ny;
2. mi­ne­rał, dwus­kład­ni­ko­wy zwią­zek siar­ki z me­ta­la­mi;
3. w fo­to­gra­fii: daw­niej nazwa przy­sło­ny (nie­wła­ści­wa), dzi­siaj tzw. ekran od­bla­sko­wy słu­żą­cy do od­bi­ja­nia świa­tła i wy­peł­nia­nia cieni


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ar­chit. de­ko­ra­cyj­na wnęka w murze, kształ­tem przy­po­mi­na­ją­ca okno lub ar­ka­dę;

 (1.2) fot. przy­sło­na w apa­ra­cie fo­to­gra­ficz­nym

 (1.3) fot. zwy­kle fo­lio­wy ekran od­bla­sko­wy, umoż­li­wia­ją­cy zmia­nę, po­pra­wie­nie oś­wiet­le­nia obiek­tu;

 (1.4) miner. zwią­zek siar­ki z me­ta­lem

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • blen­ding (gra­fi­ka)
  • blen­da (część pral­ki)
  • blen­da (mi­ne­ra­lo­gia): blen­da cyn­ko­wa, blen­da smo­li­sta, blen­da ura­no­wa
  • blen­da (ar­chi­tek­tu­ra)
  • blen­da (fo­to­gra­fia)
  • blend (mu­zy­ka)
  • Blen­da (prze­ciw­lot­ni­czy ze­staw ar­ty­le­ryj­ski)
  • Blen­da – wieś
  • Blen­da – gro­ma­da

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ˈblɛ̃nda, AS: blẽnda

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blinda

Wiktionary


blender

1. pro­gram do mo­de­lo­wa­nia obra­zów i ani­ma­cji trój­wy­mia­ro­wych;
2. szkla­ne na­czy­nie z wi­ru­ją­cy­mi no­ży­ka­mi w dol­nej czę­ści, słu­żą­ce do przy­rzą­dza­nia kok­taj­li


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) techn. urzą­dze­nie słu­żą­ce do mik­so­wa­nia (np. zup czy kok­taj­li) w po­sta­ci szkla­ne­go na­czy­nia z wi­ru­ją­cy­mi wew­nątrz no­ży­ka­mi lub rę­ko­je­ści za­koń­czo­nej no­ży­ka­mi, wkła­da­nej do do­wol­ne­go na­czy­nia;

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Blen­der – pro­gram gra­ficz­ny
  • Blen­der – elek­trycz­ne urzą­dze­nie ku­chen­ne, słu­żą­ce do mik­so­wa­nia lub mie­sza­nia
  • Blen­der – gmina w Niem­czech, w kraju związ­ko­wym Dolna Sak­so­nia, w po­wie­cie Ver­den
  • Blen­der – an­glo­ję­zycz­ny ma­ga­zyn mu­zycz­ny
  • Blen­ders – pol­ski ze­spół mu­zycz­ny

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) W misce umie­ścić serek wiej­ski, żółt­ka, masło, sok po­ma­rań­czo­wy i zmik­so­wać blen­de­rem na gład­ką masę.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈblɛ̃ndɛr, AS: blẽnder

Wiktionary


blenderować

mik­so­wać w blen­de­rze; blen­do­wać


SJP.pl


blendować

1. mik­so­wać w blen­de­rze;
2. roz­cie­rać cień lub inny ko­lo­ro­wy kos­me­tyk


SJP.pl


blendy

1. wnęka w murze w for­mie ar­ka­dy lub okna, sto­so­wa­na jako motyw de­ko­ra­cyj­ny;
2. mi­ne­rał, dwus­kład­ni­ko­wy zwią­zek siar­ki z me­ta­la­mi;
3. w fo­to­gra­fii: daw­niej nazwa przy­sło­ny (nie­wła­ści­wa), dzi­siaj tzw. ekran od­bla­sko­wy słu­żą­cy do od­bi­ja­nia świa­tła i wy­peł­nia­nia cieni


SJP.pl


bler

skrót od: Block Error Rate, licz­ba błę­dów pow­sta­łych w ciągu se­kun­dy pod­czas za­pi­su da­nych na pły­cie CD-R, nie po­win­na prze­kra­czać 220


SJP.pl


blesbok

pod­ga­tu­nek an­ty­lo­py w obrę­bie ga­tun­ku sa­se­bi przy­ląd­ko­wy; sa­se­bi zu­lu­ski


SJP.pl


bleskotka

ma­leń­ki owad błon­kos­krzy­dły


SJP.pl


bleskotki

na­dro­dzi­na owa­dów z po­drzę­du sty­li­kow­ców; Chal­ci­do­i­dea


SJP.pl

Ble­skot­ki (Chal­ci­do­i­dea) – na­dro­dzi­na owa­dów z po­drzę­du trzon­kó­wek.

Drob­ne i bar­dzo drob­ne owady wy­stę­pu­ją­ce na całym świe­cie. Dłu­gość ciała w prze­dzia­le 0,2–5 mm. Larwy pa­so­ży­tu­ją w owa­dach, niek­tó­re w pa­ję­cza­kach lub na ro­śli­nach. Ga­tu­nek "Bla­stop­ha­ga pse­nes" od­po­wia­da za za­py­la­nie kwia­tów fi­gow­ców po­spo­li­tych.

Wikipedia


bleskotkowate

ro­dzi­na owa­dów z rzędu błon­kos­krzy­dłych


SJP.pl

Ble­skot­ko­wa­te (Chal­ci­di­dae) – ro­dzi­na błon­kó­wek z na­dro­dzi­ny ble­sko­tek.

Wikipedia


bleskotkowaty

o ce­chach ble­skot­ko­wa­tych (ro­dzi­na owa­dów)


SJP.pl


bletka

cie­niut­ki ka­wa­łek pa­pie­ru do ro­bie­nia skrę­tów; bi­buł­ka


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) bar­dzo cien­ki ka­wa­łek pa­pie­ru uży­wa­ny do za­wi­ja­nia weń ty­to­niu bądź in­nych spe­cy­fi­ków przez­na­czo­nych do pa­le­nia

Wiktionary

Blet­ka, właśc. Alek­san­dra Ble­tek (ur. 27 marca 1999 w Kra­ko­wie) – pol­ska pio­sen­kar­ka oraz au­tor­ka tek­stów.

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ˈblɛtka, AS: bletka

Wiktionary


bleu

[czy­taj: ble] ser ple­śnio­wy o spe­cy­ficz­nym nie­bie­sko­zie­lon­ka­wym ko­lo­rze, pro­du­ko­wa­ny głów­nie we Fran­cji, wy­stę­pu­ją­cy w ponad 20 ga­tun­kach


SJP.pl

BLEU (Bi­lin­gu­al Eva­lu­a­tion Un­der­stu­dy) – al­go­rytm do ewa­lu­a­cji ja­ko­ści tłu­ma­cze­nia au­to­ma­tycz­ne­go z jed­ne­go ję­zy­ka na­tu­ral­ne­go na inny. Ja­kość jest ro­zu­mia­na jako ko­re­la­cja mię­dzy da­ny­mi wyj­ścio­wy­mi a tek­stem ludz­kim: „im bliż­sze tłu­ma­cze­nie au­to­ma­tycz­ne jest pro­fe­sjo­nal­ne­mu tłu­ma­cze­niu ludz­kie­mu, tym jest lep­sze”. BLEU był jedną z pier­wszych me­tryk, która uzy­ska­ła wy­so­ką ko­re­la­cję z ludz­kim osą­dem ja­ko­ści. Po­zo­sta­je także naj­bar­dziej po­pu­lar­ną z metod.

Wikipedia


blezer

długi, luźny ża­kiet


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) odzież. ro­dzaj spor­to­wej ma­ry­nar­ki, o luź­nym kroju, po­pu­lar­na wśród bry­tyj­skich ucz­niów

Wiktionary

Ble­zer – ro­dzaj roz­pi­na­nej bluzy, krót­kiej kurt­ki lub ża­kie­tu. Ble­zer ma luźny, spor­to­wy krój i jest wy­ko­ny­wa­ny z mięk­kich tka­nin. Czę­sto nie ma koł­nie­rza.

Okre­śle­nie po­cho­dzi od an­giel­skie­go słowa bla­zer, oz­na­cza­ją­ce­go spor­to­wą ma­ry­nar­kę.

Wikipedia


blezerek

zdrob­nie­nie od: ble­zer


SJP.pl


bleżowo

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wieś na pół­noc­no-za­chod­niej Ukra­i­nie, w re­jo­nie ro­ki­cień­skim ob­wo­du ró­wień­skie­go, po­ło­żo­na nad rzeką Stwi­hą

Wiktionary

Ble­żo­wo ( Блажове, "Bła­żo­we") – wieś na Ukra­i­nie, w ob­wo­dzie ró­wień­skim, w re­jo­nie sar­neń­skim, w hro­ma­dzie Ro­kit­no. W 2001 li­czy­ła 1380 miesz­kań­ców.

W okre­sie mię­dzy­wo­jen­nym wieś znaj­do­wa­ła się w gra­ni­cach II RP, wcho­dząc w skład gminy Be­re­zów w po­wie­cie sto­liń­skim, w wo­je­wództ­wie po­le­skim.

Wikipedia

Powiązane:

 przym. bleżowski

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) Bleżów

Wiktionary


blicek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. po­li­cjant

Wiktionary


blich

miej­sce bie­le­nia płót­na; blech


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) przest. miej­sce bie­le­nia płót­na;

Wiktionary

Zo­bacz też: Blich w in­nych zna­cze­niach tej nazwy.

Blich albo blech (od Ble­i­che) – miej­sce, w któ­rym bie­lo­no płót­no. Były to łąki po­ło­żo­ne w po­bli­żu rzek, na po­łud­nio­wych sto­kach ze wzglę­du na wzmo­żo­ne dzia­ła­nie pro­mie­ni sło­necz­nych. Tka­ni­ny lnia­ne lub ko­nop­ne – naj­le­piej w maju lub czerw­cu – roz­kła­da­no na tra­wie, by wy­sy­cha­jąc bie­la­ły na słoń­cu.

Wikipedia

Wymowa:

IPA: blʲix, AS: blʹiχ

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blicharz, blichownia

 czas. blichować

Wiktionary


blicharski

naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Cze­sław Bli­char­ski – pol­ski woj­sko­wy, ko­lek­cjo­ner i hi­sto­ryk ama­tor
  • Ta­de­usz Bli­char­ski – pol­ski woj­sko­wy, dzia­łacz nie­pod­le­gło­ścio­wy
  • Wac­ław Bli­char­ski – pol­ski al­pi­ni­sta

Wikipedia


blicharz

naz­wi­sko


SJP.pl


blichowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|bli­cho­wać.

Wiktionary

Powiązane:

 czas. blichować ndk.

Wiktionary


blichować

wy­bie­lać płót­no; ble­cho­wać


SJP.pl

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) przest. bie­lić ma­te­riał che­micz­nie lub przez pod­da­nie wpły­wo­wi czyn­ni­ków at­mos­fe­rycz­nych

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Jest to go­to­wa do kła­dze­nia masa szpach­lo­wa, do któ­rej do­da­je się barw­ni­ki w pły­nie. Kła­dzie się kilka ko­lej­nych warstw w róż­nych ko­lo­rach, a na końcu bli­chu­je się i szli­fu­je – aż do uzy­ska­nia efek­tu mar­mu­ru.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: blʲiˈxɔvat͡ɕ, AS: blʹiχovać

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blichowanie n., blich

Wiktionary


blichowo

Bli­cho­wo – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie płoc­kim, w gmi­nie Bul­ko­wo.

Wieś szla­chec­ka po­ło­żo­na była w dru­giej po­ło­wie XVI wieku w ziemi wy­szo­grodz­kiej.

W la­tach 1954–1972 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Bli­cho­wo. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa płoc­kie­go.

Wikipedia


blichtr

rzecz po­sia­da­ją­ca po­zor­ną, po­wierz­chow­ną świet­ność


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) prze­pych, bo­gact­wo, po­zor­na świet­ność, zew­nętrz­ny polor, tani efekt

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Nie dał się zwieść blich­tro­wi tego mia­sta.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: blʲixtr̥, AS: blʹiχtr̦

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) efekciarstwo, fasadowość, pozór

Wiktionary


blichówka

packa do wy­gła­dza­nia tynku


SJP.pl


blida

naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Blida – wieś po­ło­żo­na w Li­ba­nie, w Mu­ha­fa­zie An-Na­ba­tij­ja, w dy­stryk­cie Kada Mardż Ujun
  • Blida – dawna nazwa Al-Bu­laj­da, mia­sta w pół­noc­nej Al­gie­rii
  • Bar­ba­ra Blida (1949–2007) – pol­ska po­li­tyk

Wikipedia


bligia

1. ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny myd­leń­co­wa­tych;
2. bli­gia po­spo­li­ta - drze­wo owo­co­we z ro­dzi­ny myd­leń­co­wa­tych, po­cho­dzą­ce z za­chod­nich ob­sza­rów tro­pi­kal­nej Afry­ki; aka


SJP.pl


blik

1. sztu­ka: jasna farba, na­ło­żo­na grubo celem odw­zo­ro­wa­nia sku­pie­nia od­bi­te­go świa­tła;
2. fo­to­gra­fia: re­fleks świetl­ny


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) szt. w ma­lar­stwie jasna farba na­ło­żo­na gru­biej dla pod­kre­śle­nia pla­stycz­no­śća­stycz­no­ści przed­mio­tu oraz jego po­łys­kli­wo­ści

 (1.2) fot. silne, utr­wa­lo­ne na kli­szy od­bi­cie świa­tła

 (1.3) pot. plama

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Blik – w fo­to­gra­fii, silne, utr­wa­lo­ne na kli­szy od­bi­cie świa­tła
  • Blik – w ma­lar­stwie, jasna smuga farby na­ło­żo­na gru­biej, dla pod­kre­śle­nia pla­stycz­no­ści przed­mio­tu oraz jego po­łys­kli­wo­ści; zob. też im­past
  • Blik – pol­ski sy­stem płat­no­ści
  • Ga­le­ria Blik – ga­le­ria sztu­ki współ­czes­nej w Gdań­sku

Wikipedia

Wymowa:

IPA: blʲik, AS: blʹik

Wiktionary

Powiązane:

 czas. bliknąć

Wiktionary


blikawy

przy­miot­nik

 (1.1) stpol. tro­chę ślepy

Wiktionary

Wymowa:

IPA: blʲiˈkavɨ, AS: blʹikavy

Wiktionary


blikać

po­tocz­nie: wy­ko­ny­wać szyb­ki prze­lew na te­le­fon w sy­ste­mie BLIK


SJP.pl


bliknąć

po­tocz­nie: wy­ko­nać szyb­ki prze­lew na te­le­fon w sy­ste­mie BLIK


SJP.pl

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. bli­kać)

 (1.1) neol. pot. prze­lać pie­nią­dze za poś­red­nict­wem BLIK-a

 (1.2) neol. pot. za­pła­cić za coś za po­mo­cą BLIK-a

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Naj­więk­szym plu­sem Blika jest to, że nie mu­si­my wy­sy­łać ni­ko­mu prze­le­wów za wspól­ną kawę – wy­star­czy „bli­knąć” od­po­wied­nią kwotę na czyjś numer te­le­fo­nu i już – pie­nią­dze do­cie­ra­ją w kilka se­kund, a nie – jak zaz­wy­czaj to bywa z tra­dy­cyj­ny­mi prze­le­wa­mi – po go­dzi­nie 17.

 (1.1) Jakby kie­dyś była opcja „zle­ce­nia” re­cenz­ji da­ne­go za­pa­chu za jakąś sym­bo­licz­ną kwotę, to był­bym w sta­nie bli­knąć

 (1.2) Od 1 stycz­nia można bę­dzie bli­knąć po­da­tek.

 (1.2) Fak­tycz­nie, wy­star­czy BLIKnąć i wszyst­ko pio­ru­nem za­pła­co­ne :D

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blik mrz.

 czas. war. BLIKnąć dk.

Wiktionary


blikowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) fot. film. silne od­bi­ja­nie świa­tła w kie­run­ku obiek­ty­wu apa­ra­tu lub ka­me­ry

Wiktionary

Powiązane:

 czas. blikować

Wiktionary


blikować

od­bi­jać świa­tło w kie­run­ku obiek­ty­wu apa­ra­tu fo­to­gra­ficz­ne­go lub ka­me­ry


SJP.pl


blin

(zaz­wy­czaj w licz­bie mno­giej - bliny) re­gio­nal­ne: pla­cek z cia­sta droż­dżo­we­go, sma­żo­ny na tłu­szczu; blina


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy lub mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) kulin. spoż. po­dob­ne do na­le­śni­ka, ty­po­we dla kuch­ni ro­syj­skiej, bia­ło­ru­skiej i ukra­iń­skiej danie, sma­żo­ne z cia­sta z do­dat­kiem mąki gry­cza­nej oraz droż­dży;

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • blin – ro­dzaj droż­dżo­we­go na­le­śni­ka
  • Blin – skała na wzgó­rzu Bia­kło koło Olsz­ty­na na Wy­ży­nie Czę­sto­chow­skiej

Wikipedia


blina

(zaz­wy­czaj w licz­bie mno­giej - bliny) re­gio­nal­ne: pla­cek z cia­sta droż­dżo­we­go, sma­żo­ny na tłu­szczu; blin


SJP.pl


blinczyk

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) kulin. ro­dzaj na­le­śni­ka przy­go­to­wa­ne­go tra­dy­cyj­nie z fer­men­to­wa­nej mąki pszen­nej, po­da­wa­ne­go z do­dat­ka­mi na słod­ko lub wy­traw­nie, spe­cjal­ność kuch­ni kre­so­wej i ro­syj­skiej

Wiktionary


blind

płat drew­na sto­so­wa­ny jako pod­kład pod okle­i­nę; ślepy for­nir


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Blind, wł. Fran­co Popi Rujan (ur. 2000) – wło­ski raper
  • Blind – au­stra­lij­ski ze­spół mu­zycz­ny
  • Blind – sin­gel Hurts (2013)
  • Blind – sin­gel Korn (1994)
  • Blind – sin­gel Tal­king Heads (1988)
  • Blind – album The Icic­le Works (1988)
  • Blind – album Cor­ro­sion of Con­for­mi­ty (1991)
  • Blind – album The Sun­da­ys (1992)
  • Ślepa mi­łość (Blind) – ho­len­der­ski film z 2007, re­ży­se­ria: Tamar van den Dop
  • Mi­łość w ciem­no­ści (Blind) – ame­ry­kań­ski film z 2016, re­ży­se­ria: Mi­cha­el Ma­i­ler
  • Blind (Blind) – po­łud­nio­wo­ko­re­ań­ski film z 2011, re­ży­se­ria: Ahn Sang-hoon
  • Blind (Blind) – ame­ry­kań­ski film z 2019, re­ży­se­ria: Mar­cel Walz

Wikipedia


blinda

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) żegl. pa­sa­żer na gapę lub ktoś, kto ukrył się na stat­ku

 (1.2) środ. przy­sło­na na okna, szcze­gól­nie wię­zien­ne

 (1.3) daw. wojsk. za­sło­na, rama z chru­stu ma­sku­ją­ca wej­ście do rowu for­tecz­ne­go lub osło­na strzel­ni­cza

 (1.4) gwara. cie­szyń­skie za­sło­na na oczy konia

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Po ty­god­niu rejsu bos­man od­krył blin­dę w ła­dow­ni.

 (1.2) Za­kra­to­wa­ne okno za­bi­to blin­da­mi, przez które prześ­wie­ca­ły wą­skie paski nieba.

 (1.3) Po­je­dyn­cza blin­da sta­wia się po­spo­li­cie na ławie wa­ło­wej (…) sic.

 (1.4) Kóń je spo­koj­niej­szy jak mo blin­de na oczach. sic.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈblʲĩnda, AS: blʹĩnda

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blenda ż., blindaż m., bilndziarz m.

 czas. blindować ndk., zablindować dk.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bilndziarz, ślepy pasażer, blindpasażer

 (1.3) blenda

 (1.4) klapka na oczy

Wiktionary


blindaż

1. w bu­dow­nict­wie: fu­tro­wa­nie, po­kry­cie ścian zro­bio­ne z desek;
2. sta­lo­we opan­ce­rze­nie stat­ku wo­jen­ne­go, chro­nią­ce przed po­ci­ska­mi;
3. da­szek nad oko­pem, chro­nią­cy przed odłam­ka­mi po­ci­sków (od­mia­na "blin­da­żów" prze­sta­rza­ła)


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) wojsk. drew­nia­na, drew­nia­no-ziem­na póź­niej też bla­sza­na lub be­to­no­wa osło­na schro­nu, oko­pów albo in­nych for­ty­fi­ka­cji, chro­nią­ca przed ostrza­łem

 (1.2) daw. wojsk. schron

 (1.3) daw. wojsk. do­dat­ko­we sta­lo­we opan­ce­rze­nie okrę­tu lub po­ja­zdu

 (1.4) fu­tro­wa­nie, obi­cie ścian zro­bio­ne z desek

Wiktionary

Blin­daż – drew­nia­ny lub bla­sza­ny da­szek nad oko­pem, przy­kry­ty fa­szy­ną i zie­mią, za­bez­pie­cza­ją­cy żoł­nie­rzy przed pa­da­ją­cy­mi z góry kul­ka­mi szrap­ne­lo­wy­mi i odłam­ka­mi gra­na­tów.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) „Nadto «No­u­vel­li­ste de Rouen» do­no­si, iż wy­da­no roz­ka­zy nie tylko uz­bro­je­nia wy­brze­ży, ale nadto zbu­do­wa­nia blin­da­ży mo­gą­cych wy­trzy­mać ude­rze­nia kuli i bomby.”.

 (1.1) „Inż. Buł­ga­row (..) opo­wia­dał (...): Forty wew­nętrz­ne są w Por­cie Ar­tu­ra osło­nio­ne blin­da­ża­mi, które nadto okry­te są wor­ka­miz zie­mią i grubą bla­chą. Raz tylko jeden 6-ca­lo­we po­ci­ski ja­poń­skie prze­bi­ły blin­da­że i pękły wew­nątrz domu firmy «Kunst i Al­bers».”

 (1.1) „W oba­wie, że nie zdążą w porę usu­nąć się z nie­bez­piecz­ne­go te­re­nu, ma­ru­de­rzy owi ukry­li się w po­bli­skim «blin­da­żu», t. j. dole ziem­nym, osza­lo­wa­nym de­ska­mi, z dość wy­so­kim na­sy­pem. «Blin­daż» taki służy za schro­nie­nie żoł­nie­rzom, ob­ser­wu­ją­cym sku­tecz­ność strza­łów, oraz jako skład róż­nych na­rzę­dzi po­moc­ni­czych; kulom dział po­lo­wych, więc mniej­sze­go ka­li­bru, może on sta­wić opór sku­tecz­ny, na­to­miast nie jest w moż­no­ści oprzeć się cięż­kim po­ci­skom dział for­tecz­nych.”

 (1.2) Pan Pre­zy­dent zwie­dził ruiny i wszedł do jed­ne­go z po­zo­sta­łych z cza­sów wojny schro­nów be­to­no­wych (blin­da­ży), ukry­tych wśród zwa­lisk.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blinda ż.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) daw. zwodnik

 (1.2) schron, pot. bunkier

Wiktionary


blinddruk

li­te­ry lub or­na­men­ty tło­czo­ne na okład­kach ksią­żek bez uży­cia farby


SJP.pl


blindgafel

roz­pór­ka opar­ta pro­sto­pad­le o buksz­pryt


SJP.pl

Blind­ga­fel, wa­ter­sa­ling – roz­pór­ka sto­so­wa­na na niek­tó­rych ża­glow­cach, opar­ta pro­sto­pad­le o buksz­pryt, zwięk­sza­ją­ca kąt dzia­ła­nia wa­ter­baksz­ta­gu na buksz­pryt, a przez to zwięk­sza­ją­ca jego usz­tyw­nia­ją­ce dzia­ła­nie. Sto­so­wa­na jest przy dłuż­szych buksz­pry­tach lub wą­skich dzio­bach.

Wikipedia


blindować

w gwa­rze ślą­skiej: ośle­piać świa­tłem


SJP.pl

cza­sow­nik

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. ośle­piać

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Klara blin­du­je. → Słoń­ce tak mocno świe­ci, że ośle­pia.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blinda ż.

Wiktionary


blinek

Bli­nek – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie gro­dzi­skim, w gmi­nie Ra­ko­nie­wi­ce.

W okre­sie za­bo­ru pru­skie­go Bli­nek na­le­żał do ów­czes­ne­go po­wia­tu ba­bi­moj­skie­go w re­jen­cji poz­nań­skiej.

W cza­sie Wiel­kie­go Księ­stwa Poz­nań­skie­go (1815-1848) wieś wzmian­ko­wa­na jako Blen­ki na­le­ża­ła do ra­ko­nie­wic­kie­go okrę­gu po­li­cyj­ne­go po­wia­tu ba­bi­moj­skie­go i sta­no­wi­ła część ma­jąt­ku Wio­ska, który na­le­żał wów­czas do Gers­dor­fa.

Wikipedia


blinno

Blin­no – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie sier­pec­kim, w gmi­nie Szczu­to­wo. Ma sta­tus so­łect­wa.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa płoc­kie­go.

Wikipedia


blinowski

naz­wi­sko


SJP.pl


bliny

(zaz­wy­czaj w licz­bie mno­giej - bliny) re­gio­nal­ne: pla­cek z cia­sta droż­dżo­we­go, sma­żo­ny na tłu­szczu; blina


SJP.pl

Bliny, młyn­ci (ukr. млинці, "młyn­ci"; biał. бліны́, "bliny"; ros. блины, "bliny") – tra­dy­cyj­ne danie kuch­ni ro­syj­skiej, ukra­iń­skiej i bia­ło­ru­skiej. Zgod­nie z tra­dy­cją spo­ży­wa­ne w ty­god­niu ostat­ko­wym zwa­nym Mas­le­ni­cą, przed wiel­kim po­stem, współ­cze­śnie rów­nież w in­nych po­rach roku, bez kon­tek­stu re­li­gij­ne­go.

Wikipedia


bliski

1. znaj­du­ją­cy się w nie­wiel­kiej od­le­gło­ści;
2. spo­krew­nio­ny z kimś;
3. wy­stę­pu­ją­cy w nie­od­le­głej przesz­ło­ści lub przysz­ło­ści


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) taki, który jest w nie­wiel­kiej od­le­gło­ści

 (1.2) taki, który pra­wie osią­gnął jakiś stan

 (1.3) zbli­żo­ny do cze­goś, po­dob­ny

 (1.4) bez­poś­red­nio spo­krew­nio­ny

 (1.5) taki, który jest w nie­wiel­kiej od­le­gło­ści cza­so­wej; który ma nie­dłu­go na­stą­pić

 (1.6) po­łą­czo­ny ści­śle uczu­cia­mi, po­glą­da­mi

 (1.7) bliż­szy: do­kład­ny, okre­ślo­ny, spre­cy­zo­wa­ny

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) krew­ny, przy­ja­ciel

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Prze­pra­szam, gdzie jest naj­bliż­sza sta­cja ben­zy­no­wa?

 (1.2) Gdy na sta­dio­nie nagle zga­sło świa­tło, lu­dzie byli bli­scy pa­ni­ki i chcie­li ucie­kać, ale na szczę­ście udało się wszyst­kich uspo­ko­ić.

 (1.3) Pur­pu­ra to kolor bli­ski czer­wo­ne­mu.

 (1.4) Cio­cia Ania jest moją naj­bliż­szą ży­ją­cą krew­ną.

 (2.1) Bli­scy mart­wi­li się jego nagłą zmia­ną za­cho­wa­nia i ata­ka­mi agre­sji.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈblʲisʲci, AS: blʹisʹḱi

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. zbliżenie n., zbliżanie n., bliskość ż.

 czas. zbliżać ndk., zbliżyć dk.

 przym. bliziuteńki

 przysł. blisko

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) pobliski, niedaleki

 (1.5) nadchodzący, nieuchronny

Wiktionary


blisko

przy­słó­wek

 (1.1) w nie­wiel­kiej od­le­gło­ści

 (1.2) w krót­kim cza­sie

 (1.3) w znacz­nym stop­niu

 (1.4) w bli­skich, za­ży­łych sto­sun­kach, re­la­cjach

 (1.5) do­kład­nie, pre­cy­zyj­nie, wni­kli­wie

przy­i­mek

 (2.1) …in­for­mu­ją­cy o małej od­le­gło­ści mię­dzy obiek­ta­mi, miej­sca­mi, przed­mio­ta­mi

 (2.2) …in­for­mu­ją­cy o małej od­le­gło­ści mię­dzy punk­ta­mi w cza­sie

par­ty­ku­ła

 (3.1) …in­for­mu­ją­ca o nie­cał­ko­wi­tym osią­gnię­ciu da­ne­go stanu

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) O Boże, po sied­miu la­tach sa­mot­no­ści, okręt tak bli­sko!

 (3.1) W wy­pad­ku zgi­nę­ło bli­sko 50 000 ludzi.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈblʲiskɔ, AS: blʹisko

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bliskość ż., bliski mos., zbliżenie n., zbliżanie n.

 czas. zbliżyć dk., zbliżać ndk.

 przym. bliski

 przysł. bliziuteńko, bliziutko

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bliziutko, bliziuteńko, dwa kroki, na miejscu, niedaleko, nieopodal, o krok, o miedzę, o rzut kamieniem, obok, o włos, opodal, po sąsiedzku, pod bokiem, tuż za progiem, tuż, tuż, w pobliżu, w sąsiedztwie, w zasięgu ręki, za miedzą; pot. pod nosem; pot. żart. rzut beretem

 (3.1) niemal, nieomal, niemalże, prawie

Wiktionary


bliskodystansowiec

osoba po­ko­nu­ją­ca bli­skie dy­stan­se pie­szo lub za po­mo­cą środ­ków lo­ko­mo­cji


SJP.pl


bliskodystansowy

rzad­ko: od­by­wa­ją­cy się na bli­skich dy­stan­sach, po­ko­nu­ją­cy małe od­le­gło­ści


SJP.pl


bliskowice

Bli­sko­wi­ce – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, w po­wie­cie kra­śnic­kim, w gmi­nie An­no­pol.

Wieś szla­chec­ka po­ło­żo­na była w dru­giej po­ło­wie XVI wieku w po­wie­cie urzę­dow­skim wo­je­wództ­wa lu­bel­skie­go. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do ów­czes­ne­go wo­je­wództ­wa tar­no­brze­skie­go.

Wikipedia


bliskowschodni

przy­miot­nik od: Bli­ski Wschód


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy Bli­skie­go Wscho­du, dzie­ją­cy się na Bli­skim Wscho­dzie

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Wiele wąt­ków, które za­wie­ra, za­czerp­nię­tych zo­sta­ło z wcze­śniej­szych mi­to­lo­gii bli­skows­chod­nich, tek­stów sta­ro­te­sta­men­to­wych, jak rów­nież z tra­dy­cji chrze­ści­jań­skiej.

 (1.1) Bę­dzie­my sprzy­jać do­ko­na­niu rze­czy­wi­ste­go prze­ło­mu w ure­gu­lo­wa­niu kon­flik­tu bli­skows­chod­nie­go, wy­ko­rzy­stu­jąc moż­li­wo­ści, jakie stwo­rzy nam człon­ko­stwo w Unii Eu­ro­pej­skiej.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌblʲiskɔfˈsxɔdʲɲi, AS: blʹiskofsχodʹńi

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bliski Wschód m.

Wiktionary


bliskowzroczny

taki, który źle widzi z da­le­ka; krót­kowz­rocz­ny


SJP.pl


bliskoziemski

znaj­du­ją­cy się w po­bli­żu Ziemi


SJP.pl


bliskoznacznik

w ję­zy­koz­naw­stwie: wyraz lub zwią­zek fra­ze­o­lo­gicz­ny ma­ją­cy takie samo zna­cze­nie co inny wyraz lub zwią­zek albo po­dob­ny zna­cze­nio­wo in­ne­mu wy­ra­zo­wi lub związ­ko­wi, np. auto i sa­mo­chód; sy­no­nim, wyraz bli­skoz­nacz­ny


SJP.pl


bliskoznaczność

po­do­bień­stwo zna­czeń; sy­no­ni­mia, sy­no­ni­micz­ność


SJP.pl


bliskoznaczny

taki, któ­re­go zna­cze­nie jest bli­skie in­ne­mu zna­cze­niu; sy­no­ni­micz­ny


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) gram. o po­dob­nym zna­cze­niu

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌblʲiskɔzˈnat͡ʃnɨ, AS: blʹiskoznačny

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) synonimiczny

Wiktionary


bliskościowy

→ bli­skość


SJP.pl

Patrz:

bliskość

bliskość

1. małe od­da­le­nie w prze­strze­ni, np. bli­skość morza; są­siedzt­wo;
2. szyb­kie na­stęp­stwo w cza­sie, np. bli­skość śmier­ci;
3. prze­no­śnie: zgod­ność, wspól­ność pew­nych cech dwu albo wię­cej osób, przed­mio­tów itp.; pra­wie jed­na­ko­wy wy­gląd, po­wi­no­wact­wo, po­do­bień­stwo, zbież­ność, po­kre­wień­stwo;
4. prze­no­śnie: ser­decz­ność, za­ży­łość, przy­jaz­ne sto­sun­ki; po­bra­tym­stwo


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nie­wiel­kie od­da­le­nie w prze­strze­ni, mały dy­stans mię­dzy da­ny­mi obiek­ta­mi

 (1.2) bli­skie na­stęp­stwo ja­kie­goś wy­da­rze­nia

 (1.3) dobre sto­sun­ki mię­dzy­ludz­kie

Wiktionary

Bli­skość – sit­com ame­ry­kań­ski, se­rial te­le­wi­zyj­ny, któ­re­go twór­ca­mi są Mark Du­plass i Jay Du­plass. Se­rial jest emi­to­wa­ny od 11 stycz­nia 2015 roku przez HBO. W Pol­sce se­rial emi­to­wa­ny jest od 12 stycz­nia 2015 roku przez HBO Pol­ska. 28 stycz­nia 2015 roku, sta­cja HBO za­mó­wi­ła 2 sezon se­ria­lu. 26 marca 2016 roku, sta­cja HBO ogło­si­ła za­koń­cze­nie pro­duk­cji se­ria­lu po dwóch se­zo­nach

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Kto wie, może to po pro­stu sy­nan­tro­pi­za­cja i sowy przyz­wy­cza­i­ły się do świa­tła la­tar­ni oraz bli­sko­ści domów.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈblʲiskɔɕt͡ɕ, AS: blʹiskość

Wiktionary

Powiązane:

 czas. zbliżać ndk., zbliżyć dk., przybliżać ndk.

 przym. bliski

 przysł. blisko

 rzecz. zbliżanie n., bliski mos., zbliżenie n.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) sąsiedztwo

 (1.3) zażyłość, serdeczność

Wiktionary


blister

ro­dzaj opa­ko­wa­nia ta­ble­tek, pa­sty­lek itp.; cien­ki ar­ku­sik z two­rzy­wa z wy­tło­czo­ny­mi prze­gród­ka­mi, za­kle­jo­ny od spodu


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) hand. opa­ko­wa­nie skła­da­ją­ce się z war­stwy spod­niej i sztyw­nej, przez­ro­czy­stej war­stwy gór­nej;

Wiktionary

Bli­ster – opa­ko­wa­nie skła­da­ją­ce się zwy­kle z war­stwy spod­niej (na przy­kład kar­to­nu lub folii, czę­sto alu­mi­nio­wej) i sztyw­ne­go, przez­ro­czy­ste­go two­rzy­wa sztucz­ne­go. Two­rzy­wo to jest tak wy­pro­fi­lo­wa­ne, aby widać było pro­dukt umie­szczo­ny mię­dzy tymi war­stwa­mi.

Wikipedia


blistrować

pa­ko­wać w bli­stry


SJP.pl


blistrowo

→ bli­stro­wy


SJP.pl

Patrz:

blistrowy

blistrowy

→ bli­ster


SJP.pl

Patrz:

blister

blitz

[czy­taj: blic] śro­do­wi­sko­wo: sza­chy bły­ska­wicz­ne (par­tia sza­cho­wa, w któ­rej każdy z gra­czy ma do dy­spo­zy­cji nie wię­cej niż 10 minut)


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • sza­chy bły­ska­wicz­ne – od­mia­na gry w sza­chy
  • blitz (na­lo­ty)
  • Blitz – an­giel­ska grupa pun­ko­wa
  • Blitz – bra­zy­lij­ska grupa roc­ko­wa
  • Blitz (ty­god­nik)
  • Blitz (album KMFDM)
  • Blitz (fut­bol ame­ry­kań­ski)
  • Blitz (pro­du­cent czę­ści sa­mo­cho­do­wych)
  • Blitz (squat) – le­wi­co­wa spo­łecz­ność w Oslo
  • Blitz – bry­tyj­sko-ame­ry­kań­sko-fran­cu­ski film kry­mi­nal­ny

Wikipedia


blitzkrieg

[czy­taj: blic­krig] dok­try­na wo­jen­na wy­pra­co­wa­na przez mi­li­ta­ry­stów nie­miec­kich; Blitz­krieg, wojna bły­ska­wicz­na


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) wojsk. wojna bły­ska­wicz­na pro­wa­dzo­na po­przez zma­so­wa­ne ude­rze­nie;

Wiktionary

Blitz­krieg (z niem. "wojna bły­ska­wicz­na") – ter­min oz­na­cza­ją­cy bły­ska­wicz­ne, sko­or­dy­no­wa­ne ude­rze­nie woj­sko­wy­mi si­ła­mi zbroj­ny­mi (po­wietrz­ny­mi, mor­ski­mi i lą­do­wy­mi) na te­ry­to­rium nie­przy­ja­cie­la, ze szcze­gól­nym na­ci­skiem na wy­ma­ne­wro­wa­nie i okrą­ża­nie wro­gich wojsk.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) W cza­sie dru­giej wojny świa­to­wej na­zi­ści pro­wa­dzi­li swój "blitz­krieg" prze­ciw Pol­sce i Fran­cji.

Wiktionary


blizanowski

przy­miot­nik od: Bli­za­nów


SJP.pl


blizanów

wieś w Pol­sce


SJP.pl

Bli­za­nów – wieś w Pol­sce, w Ka­li­skiem, nad Pros­ną, w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie ka­li­skim, sie­dzi­ba gminy Bli­za­nów.

Do 1954 Bli­za­nów był sie­dzi­bą gminy Bru­dzew. W la­tach 1954–1972 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Bli­za­nów. W la­tach 1975–1998 wieś ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa ka­li­skie­go.

Wikipedia


blizanówek

Bli­za­nó­wek – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie ka­li­skim, w gmi­nie Bli­za­nów.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa ka­li­skie­go.

Wikipedia


blizbor

imię mę­skie


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bli­zbor – imię mę­skie
  • Bli­zbor – szczyt (712 m n.p.m.) w Gó­rach Izer­skich

Wikipedia


blizenka

zdrob­nie­nie od: bliz­na


SJP.pl


blizianka

wieś w Pol­sce


SJP.pl

Bli­zian­ka – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie pod­kar­pac­kim, w po­wie­cie strzy­żow­skim, w gmi­nie Nie­by­lec. Ma sta­tus so­łect­wa.

Miej­sco­wość jest sie­dzi­bą pa­ra­fii pod wez­wa­niem Pod­wyż­sze­nia Krzy­ża Świę­te­go, na­le­żą­cej do de­ka­na­tu Czu­dec, die­cez­ji rze­szow­skiej.

Wikipedia


blizin

Bli­zin – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie łódz­kim, w po­wie­cie piotr­kow­skim, w gmi­nie Wola Krzysz­to­por­ska.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa piotr­kow­skie­go.

We­dług Słow­ni­ka ge­o­gra­ficz­ne­go Kró­le­stwa Pol­skie­go, w 1827 roku Bli­zin po­sia­dał 21 do­mostw i 140 miesz­kań­ców.

Wikipedia


bliziuchny

zdrob­nie­nie od: bli­ski


SJP.pl


bliziuteńki

zdrob­nie­nie od: bli­ski


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) pot. zdrobn. od: bli­ski

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌblʲiʑuˈtɛ̃ɲci, AS: blʹiźutẽńḱi

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. zbliżenie n., bliski mos.

 przysł. bliziuteńko, bliziutko

 przym. bliski

Wiktionary


bliziuteńko

przy­słó­wek

 (1.1) pot. zdrobn. od: bli­sko

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Mamy rze­czy­wi­ście bli­ziu­teń­ko do ko­ścio­ła.

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bliski, bliziuteńki

 przysł. blisko, bliziutko

 rzecz. zbliżenie n.

 przyim. blisko

 partyk. blisko

Wiktionary


bliziutki

zdrob­nie­nie od: bli­ski


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) zdrobn. od: bli­ski

Wiktionary

Wymowa:

IPA: blʲiˈʑutʲci, AS: blʹiźutʹḱi

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. zbliżenie n.

Wiktionary


bliziutko

przy­słó­wek

 (1.1) pot. zdrobn. od: bli­sko

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Mamy bli­ziut­ko do lasu.

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bliski, bliziuteńki

 przysł. blisko, bliziuteńko

 rzecz. zbliżenie n.

 przyim. blisko

 partyk. blisko

Wiktionary


bliziński

naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Wac­ław Bli­ziń­ski – ksiądz pra­łat, dzia­łacz spo­łecz­ny i po­li­tyk, pro­boszcz w Li­sko­wie koło Ka­li­sza
  • Józef Fran­ci­szek Bli­ziń­ski – pol­ski dra­ma­turg i ko­me­dio­pi­sarz po­zy­ty­wi­stycz­ny
  • Marek Bli­ziń­ski – pol­ski gi­ta­rzy­sta jaz­zo­wy i kom­po­zy­tor

Wikipedia


blizna

ślad po­zo­sta­ły po za­go­je­niu się rany; zna­mię


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) med. ślad po ranie;

 (1.2) bot. ślad na pę­dach po od­pad­nię­ciu od­ga­łę­zie­nia, li­ścia, łuski

 (1.3) włók. przer­wa w os­no­wie, bra­ku­ją­ca nitka w tka­ni­nie

 (1.4) techn. usz­ko­dze­nie po­wierzch­ni w po­sta­ci drob­nych za­głę­bień

Wiktionary

Bliz­na ( ci­ca­trix) – zmia­na skór­na bę­dą­ca naj­czę­ściej na­stęp­stwem usz­ko­dze­nia skóry wła­ści­wej i za­stą­pie­niem ubyt­ku tkan­ką łącz­ną włó­kni­stą.

Bliz­ny mogą mieć cha­rak­ter prze­ro­sto­wy (bliz­no­wiec), gdy ilość tkan­ki łącz­nej jest więk­sza niż ilość tkan­ki zni­szczo­nej ura­zem, albo za­ni­ko­wy.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Za­u­wa­ży­łeś bliz­nę na jej ra­mie­niu?

 (1.1) Ogól­nie czuje się nieź­le, tylko je­szcze cza­sa­mi boli go bliz­na po ope­ra­cji.

 (1.1) — Czem ta zie­mia? — Mą Oj­czyz­ną. — Czem zdo­by­ta? — Krwią i bliz­ną.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈblʲizna, AS: blʹizna

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. zabliźnienie n., zabliźnianie n.

 przym. bliznowy

 czas. zabliźnić dk., zabliźniać ndk., pobliźnić dk.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) szrama, znak; przest. kresa; gw. Górny Śląsk narba

Wiktionary


blizne

wieś w Pol­sce


SJP.pl

Bliz­ne – wieś w wo­je­wództ­wie pod­kar­pac­kim, w po­wie­cie brzo­zow­skim, w gmi­nie Ja­sie­ni­ca Ro­siel­na.

Przy­wi­lej lo­ka­cyj­ny Bliz­ne­go zo­stał wy­da­ny przez króla Ka­zi­mie­rza Wiel­kie­go 25 kwiet­nia 1366 roku na zamku w Sa­no­ku. Wieś zo­sta­ła lo­ko­wa­na na pra­wie mag­de­bur­skim, obej­mo­wa­ła 50 łanów.

Wikipedia


bliznowaty

przy­po­mi­na­ją­cy wy­glą­dem bliz­nę; od­no­szą­cy się do bliz­ny


SJP.pl


bliznowiec

zgru­bie­nie skóry o wy­glą­dzie włó­kni­stej wy­bu­ja­łej bliz­ny róż­ne­go kształ­tu, pow­sta­łe sa­mo­ist­nie albo w wy­ni­ku urazu; ke­lo­id


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zgru­bia­ła zmia­na skór­na, która może roz­ra­stać się poza pier­wot­ny ob­szar bliz­ny

Wiktionary

Bliz­no­wiec, ke­lo­id (łac. "ke­lo­id") – prze­ro­śnię­ta, gu­zo­wa­ta, stward­nia­ła bliz­na two­rzą­ca się w skó­rze pod wpły­wem urazu lub bez uchwyt­nej przy­czy­ny w wy­ni­ku prze­ro­stu fi­bro­bla­stów.

Na to, czy pow­sta­nie bliz­no­wiec, wpły­wa miej­sce urazu, ale więk­sze zna­cze­nie ma skłon­ność osob­ni­cza. Wy­ka­zu­je ona cha­rak­ter ro­dzin­ny, za­le­ży też od rasy (czę­ściej zmia­ny takie wy­stę­pu­ją u rdzen­nych miesz­kań­ców Afry­ki i Azji). Po­nad­to w ze­spo­le Tur­ne­ra stwier­dza się więk­szą czę­stość bliz­now­ców.

Wikipedia


bliznowy

przy­miot­nik od: bliz­na


SJP.pl


blizocin

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bli­zo­cin – wieś w woj. dol­no­ślą­skim, w pow. trzeb­nic­kim, w gmi­nie Trzeb­ni­ca
  • Bli­zo­cin – wieś w woj. lu­bel­skim, w pow. lu­bar­tow­skim, w gmi­nie Je­zio­rza­ny

Wikipedia


blizzard

[czy­taj: bli­zard] gwał­tow­ny, zimny wiatr pół­noc­no-za­chod­ni w Ame­ry­ce Pół­noc­nej


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bliz­zard En­ter­ta­in­ment – przed­się­bior­stwo pro­du­ku­ją­ce gry kom­pu­te­ro­we
  • bliz­zard – ro­dzaj wia­tru
  • Bliz­zard Ski – przed­się­bior­stwo pro­du­ku­ją­ce sprzęt nar­ciar­ski

Wikipedia


bliźni

1. bli­ski, po­krew­ny;
2. daw­niej: bliź­nia­czy; jed­na­ko­wy


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) po­dob­ny

 (1.2) przest. spo­wi­no­wa­co­ny, krew­ny

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) bibl. każdy czło­wiek

forma cza­sow­ni­ka.

 (3.1) 3. os. lp. ter. od: bliź­nić

Wiktionary

Bliź­ni (norw. "Med­men­ne­ske") – po­wieść nor­we­skie­go pi­sa­rza Olava Duuna z 1929.

Po­wieść cha­rak­te­ry­zu­je się sto­sun­ko­wo ubogą fa­bu­łą, oszczęd­ną nar­ra­cją i zwar­tą ar­chi­tek­tu­rą wew­nętrz­ną. Trak­tu­je o roz­kła­dzie pa­triar­chal­nej ro­dzi­ny chłop­skiej i to­wa­rzy­szą­cych temu pro­ce­so­wi zja­wi­skach mo­ral­nych.

Wikipedia

Przykłady

 (2.1) Bę­dziesz mi­ło­wał swego bliź­nie­go jak sie­bie sa­me­go.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bliźnię n., bliźniaczość ż., bliźniak mos., Bliźniak mos./mzw.

 czas. bliźnić się ndk.

 przym. bliźniaczy

 przysł. bliźniaczo

Wiktionary


bliźniactwo

1. zja­wi­sko ro­dze­nia się dwoj­ga dzie­ci w cza­sie jed­ne­go po­ro­du;
2. bycie bliź­nię­ciem


SJP.pl


bliźniaczek

zdrob­nie­nie od: bliź­niak


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) zdrobn. od bliź­niak

Wiktionary

Patrz:

bliźniak

Powiązane:

 rzecz. bliźniak m., Bliźniak mzw./mos.

Wiktionary


bliźniaczka

→ bliź­niak


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) forma żeń­ska od: bliź­niak

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. i B. lp. od: bliź­nia­czek

Wiktionary

Patrz:

bliźniak

Przykłady

 (1.1) Magda i Asia są bliź­niacz­ka­mi.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: blʲiʑˈɲat͡ʃka, AS: blʹiźńačka

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bliźniak mzw./mos., bliźniak

Wiktionary


bliźniaczo

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób bliź­nia­czy

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bliźni, bliźniaczy

 rzecz. bliźni mos., bliźniak mos./mrz.

Wiktionary


bliźniaczość

→ bliź­nia­czy


SJP.pl

Patrz:

bliźniaczy

bliźniaczy

1. do­ty­czą­cy bliź­niąt, wła­ści­wy bliź­nia­kom;
2. bar­dzo po­dob­ny, jed­na­ko­wy;
3. skła­da­ją­cy się z dwóch jed­na­ko­wych czę­ści


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z bliź­nię­ta­mi, od­no­szą­cy się do bliź­niąt

 (1.2) bar­dzo po­dob­ny, iden­tycz­ny – wobec każ­dej z dwóch rze­czy

Wiktionary

Przykłady

 (1.2) Wy­glą­da­ła teraz zu­peł­nie jak jej bliź­nia­cza sio­stra, He­ka­te.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: blʲiʑˈɲat͡ʃɨ, AS: blʹiźńačy

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bliźnię n., bliźniak m., bliźniaczka ż., bliźni m., bliźniaczość ż., Bliźniak mos., Bliźnięta nmos., bliźniakowanie n.

 przysł. bliźniaczo

 przym. bliźni

Wiktionary


bliźniak

jeden z dwoj­ga osob­ni­ków uro­dzo­nych w cza­sie jed­ne­go po­ro­du; bliź­nię


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) każda z dwóch osób uro­dzo­nych w jed­nym po­ro­dzie

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) bud. dom sty­ka­ją­cy się z innym lub in­ny­mi po­dob­ny­mi jedną lub dwoma ścia­na­mi

 (2.2) dam­ski kom­plet odzie­żo­wy, skła­da­ją­cy się z cien­kie­go swe­ter­ka i bluz­ki zwy­kle w tym samym ko­lo­rze i z tej samej dzia­ni­ny

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Marta ma brata bliź­nia­ka, który ma na imię Paweł.

 (2.1) Na moim osied­lu wy­bu­do­wa­no kilka bliź­nia­ków.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈblʲiʑɲak, AS: blʹiźńak

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bliźnię n., bliźni m.

:: zdrobn. bliźniaczek m.

:: fż. bliźniaczka ż.

 przym. bliźniaczy, bliźni

 przysł. bliźniaczo

Wiktionary

Synonimy:

 (2.1) dom bliźniaczy, domek bliźniaczy

Wiktionary


bliźniaki

1. dam­ski kom­plet odzie­ży skła­da­ją­cy się z bluz­ki bez rę­ka­wów i swe­tra z dłu­gim rę­ka­wem, wy­ko­na­nych z tej samej dzia­ni­ny ;
2. ro­dzaj domu miesz­kal­ne­go


SJP.pl


bliźniakowanie

w me­cha­ni­ce: me­cha­nizm odksz­tał­ca­nia pla­stycz­ne­go


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) met. kry­stal. odksz­tał­ce­nie pla­stycz­ny­a­stycz­ne po­le­ga­ją­ce na prze­su­nię­ciu ko­lej­nych warstw ato­mów w krysz­ta­le pod wpły­wem na­prę­żeń ści­na­ją­cych, przy czym odksz­tał­co­na część krysz­ta­łu zo­sta­je skrę­co­na wzglę­dem czę­ści nie­odksz­tał­co­nej w taki spo­sób, że sta­no­wią one od­bi­cia lu­strza­ne;

Wiktionary

Bliź­nia­ko­wa­nie – jeden z me­cha­niz­mów odksz­tał­ce­nia pla­stycz­ne­go. Jest to nagły pro­ces po­śliz­gu za­cho­dzą­cy w nie­wiel­kim ob­sza­rze struk­tu­ry, ści­śle ogra­ni­czo­nym przez gra­ni­ce bliź­nia­cze.

Wikipedia

Powiązane:

 rzecz. bliźniak mrz., zbliźniaczenie n.

 przym. bliźniaczy, zbliźniaczony

 czas. bliźniakować

Wiktionary


bliźniczka

gę­sto­kęp­ko­wa trawa o sztyw­nych, szyd­la­stych li­ściach i kwia­tach ze­bra­nych w kłosy, po­spo­li­ta w całej Pol­sce na ja­ło­wych, zak­wa­szo­nych gle­bach, gdzie two­rzy ni­skie mu­ra­wy zwane psia­ra­mi; bliź­nicz­ka psia traw­ka, psia traw­ka, psiar­ka (nazwa zwy­cza­jo­wa)


SJP.pl

Bliź­nicz­ka ("Nar­dus") – ro­dzaj ro­ślin na­le­żą­cy do ro­dzi­ny wiech­li­no­wa­tych. We współ­czes­nych uję­ciach sy­ste­ma­tycz­nych jest to tak­son mo­no­ty­po­wy z jed­nym, za­ra­zem ty­po­wym ga­tun­kiem – "Nar­dus stric­ta". Inne, daw­niej za­li­cza­ne tu ga­tun­ki włą­cza­ne są do ro­dza­jów "Mi­croch­loa" i "Psi­lu­rus".

Wikipedia


bliźnieński

→ Bliz­ne


SJP.pl

Patrz:

Blizne

bliźniuk

naz­wi­sko


SJP.pl


bliźnić

bliź­nić się -
1. goić się, zra­stać się;
2. daw­niej: bra­tać się, przy­jaź­nić się


SJP.pl


bliźnię

jeden z dwoj­ga osob­ni­ków uro­dzo­nych w cza­sie jed­ne­go po­ro­du; bliź­niak


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) jeden z dwóch osob­ni­ków z tej samej ciąży

forma cza­sow­ni­ka.

 (2.1) 1. os. lp. ter. od: bliź­nić

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bliźni, bliźniaczy

 rzecz. bliźni mos., bliźniak mos./mrz.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bliźniak

Wiktionary


bliźnięcy

→ bliź­nię


SJP.pl

Patrz:

bliźnię

bliźnięta

jeden z dwoj­ga osob­ni­ków uro­dzo­nych w cza­sie jed­ne­go po­ro­du; bliź­niak


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) astr. zo­dia­kal­ny gwia­zdo­zbiór nieba pół­noc­ne­go, w Pol­sce wi­docz­ny zimą i wios­ną;

 (1.2) astr. astrol. trze­ci znak zo­dia­ku, w któ­rym Słoń­ce znaj­du­je się od 21 (22) maja do 20 (21) czerw­ca;

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (2.1) pot. osoby uro­dzo­ne pod zna­kiem Bliź­niąt (1.2); zob. Bliź­niak.

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bliź­nię­ta – astro­lo­gicz­ny znak zo­dia­ku
  • Bliź­nię­ta (łac. Ge­mi­ni) – gwia­zdo­zbiór
  • Bliź­nię­ta – skała w Do­li­nie Ko­by­lań­skiej na Wy­ży­nie Kra­kow­sko-Czę­sto­chow­skiej
  • ciąża bliź­nia­cza
  • Ge­mi­ni

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Bliź­nię­ta by­wa­ją w le­gen­dach iden­ty­fi­ko­wa­ne z nie­ro­złącz­ny­mi bliź­nia­ka­mi – Ka­sto­rem i Pol­luk­sem.

 (1.1) Naj­ja­śniej­szy­mi gwia­zda­mi w gwia­zdo­zbio­rze Bliź­niąt są Pol­luks i Ka­stor.

 (1.1) Kon­ste­la­cja Bliź­niąt gó­ru­je o pół­no­cy w stycz­niu.

 (1.2) Bliź­nię­ta to jeden ze zna­ków zo­dia­ku, który wy­stę­pu­je po Byku, a przed Ra­kiem.

 (1.2) Pod ko­niec maja Słoń­ce wcho­dzi w znak Bliź­niąt.

 (1.2) Bliź­nię­ta­mi, jed­nym z wio­sen­nych, po­wietrz­nych i zmien­nych zna­ków zo­dia­ku, rzą­dzi pla­ne­ta Mer­ku­ry.

 (2.1) Oni za­cho­wu­ją się jak ty­po­we Bliź­nię­ta.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: blʲiʑˈɲɛ̃nta, AS: blʹiźńẽnta

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bliźniak mos./mzw., bliźniak mos./mrz., bliźniaczek mos., bliźniaczka ż., bliźnię n., bliźni mos., bliźniaki nmos., bliźniaczość ż., bliźniactwo n., bliźnięcość ż., bliźniość ż.

 przym. bliźniaczy, bliźni, bliźnięcy

 przysł. bliźniaczo, bliźnięco

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) skr. Gem

 (1.2) symbol. ♊

Wiktionary


bliża

w oku­li­sty­ce: od­wrot­ność dali, bli­ska prze­strzeń, bli­skość; np. oku­la­ry do bliży - oku­la­ry słu­żą­ce do ko­ry­go­wa­nia obra­zu prze­strze­ni bli­skiej dla pa­trzą­ce­go, np. do czy­ta­nia


SJP.pl


bliżej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: bli­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bli­żej − sztu­ka Pa­tric­ka Mar­be­ra
  • Bli­żej − ame­ry­kań­ski film z 2004
  • Bli­żej − sin­gel Ewe­li­ny Flin­ty
  • Bli­żej − sin­gel ze­spo­łu Muchy
  • Jan Po­spie­szal­ski: Bli­żej − cy­klicz­ny pro­gram te­le­wi­zyj­ny pro­wa­dzo­ny przez Jana Po­spie­szal­skie­go

Wikipedia


bliższość

→ bliż­szy


SJP.pl

Patrz:

bliższy

bliższy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: bli­ski


SJP.pl


bliżyn

wieś w Pol­sce


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wieś w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim;

Wiktionary

Bli­żyn – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim, w po­wie­cie skar­ży­skim, nad rzeką Ka­mien­na. Ma sta­tus so­łect­wa.

Wikipedia

Powiązane:

 rzecz. bliżynianin mos., bliżynianka ż.

 przym. bliżyński

Wiktionary


bliżynianin

miesz­ka­niec Bli­ży­na


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Bli­ży­na

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bliżyn mrz.

:: fż. bliżynianka ż.

 przym. bliżyński

Wiktionary


bliżynianka

miesz­kan­ka Bli­ży­na


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Bli­ży­na

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bliżyn mrz.

:: fm. bliżynianin mos.

 przym. bliżyński

Wiktionary


bliżyć

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) daw. czy­nić bli­skim albo bliż­szym

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny bli­żyć się

 (2.1) daw. zbli­żać się

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) współcz. przybliżać, zbliżać

Wiktionary


bliżyński

przy­miot­nik od: Bli­żyn


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) geogr. do­ty­czą­cy Bli­ży­na, zwią­za­ny z Bli­ży­nem, po­cho­dzą­cy z Bli­ży­na

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bliżyn mrz., bliżynianin mos., bliżynianka ż.

Wiktionary


bliżów

Bli­żów – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, w po­wie­cie za­moj­skim, w gmi­nie Ada­mów. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość na­le­ża­ła ad­mi­ni­stra­cyj­nie do wo­je­wództ­wa za­moj­skie­go.

Wieś jest so­łect­wem w gmi­nie Ada­mów. We­dług Na­ro­do­we­go Spisu Po­wszech­ne­go z roku 2011 wieś li­czy­ła 249 miesz­kań­ców i była dzie­wią­tą co do licz­by lud­no­ści miej­sco­wo­ścią gminy.

Wikipedia


blm

skrót od: bez licz­by mno­giej (zgod­nie ze zwy­cza­jem); blm. (rzad­ko)


SJP.pl

skrót

 (1.1) = jęz. bez licz­by mno­giej

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • blm – bez licz­by mno­giej, skrót, któ­rym opa­try­wa­ne są rze­czow­ni­ki typu sin­gu­la­re tan­tum
  • BLM – oz­na­cze­nie Saint-Barthélemy we­dług normy ISO 3166-1 alfa-3
  • BLM – akro­nim od Black Lives Mat­ter – nazwy ruchu ak­ty­wi­stów afro­a­me­ry­kań­skich w Sta­nach Zjed­no­czo­nych w XXI wieku

Wikipedia

Synonimy:

 (1.1) blm.

Wiktionary


blm.

skrót od: bez licz­by mno­giej (zgod­nie z za­sa­da­mi); blm (czę­ściej)


SJP.pl

skrót

 (1.1) = jęz. bez licz­by mno­giej

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) blm

Wiktionary


bln

skrót od: bi­lion (czy­ta­ny jako cały, od­mien­ny wyraz)


SJP.pl


bloatware

Blo­at­wa­re (od ang. "soft­wa­re bloat") – ne­ga­tyw­ne okre­śle­nie opro­gra­mo­wa­nia cha­rak­te­ry­zu­ją­ce­go się nad­mier­ną za­so­bo­żer­no­ścią w sto­sun­ku do swo­ich moż­li­wo­ści. Czę­sto pro­gram taki dzia­ła wol­niej na kom­pu­te­rze o więk­szej mocy obli­cze­nio­wej niż jego star­sze od­po­wied­ni­ki na sprzę­cie mniej wy­daj­nym, ofe­ru­jąc jed­no­cze­śnie po­rów­ny­wal­ne moż­li­wo­ści.

Wikipedia


bloblik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. spoż. twar­dy cu­kie­rek do ssa­nia; kar­me­lek, lan­dryn­ka

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Jak po­je­dzie­cie do mia­sta to przy­wieź­cie mi do­brych blo­bli­ków. → Jak po­je­dzie­cie do mia­sta przy­wieź­cie mi do­brych cu­kier­ków.

Wiktionary


bloch

naz­wi­sko


SJP.pl

rze­czow­nik

 (1.1) stpol. nie­o­cio­sa­ne drew­no

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bloch – herb szla­chec­ki
  • Bloch – fran­cu­ska wyt­wór­nia lot­ni­cza (Société des Avions Mar­cel Bloch)
  • Al­bert Bloch (1882–1961) – ame­ry­kań­ski ma­larz i tłu­macz
  • Artur Bloch (ur. 1992) – pol­ski pro­fe­sjo­nal­ny gracz e-spor­to­wy w Star­craft II
  • Au­gu­styn Bloch (1929–2006) – pol­ski kom­po­zy­tor i or­ga­ni­sta
  • Cze­sław Bloch (1927–2000) – pol­ski hi­sto­ryk
  • Er­nest Bloch (1880–1959) – ame­ry­kań­ski kom­po­zy­tor, pe­da­gog i dy­ry­gent
  • Ernst Bloch (1885–1877) – nie­miec­ki fi­lo­zof mark­si­stow­ski i te­o­log ate­i­stycz­ny
  • Felix Bloch (1905–1983) – szwaj­car­ski fizyk
  • Fran­ci­szek Bloch (1921–1951) – major UB
  • Kon­rad Bloch (1912–2000) – bio­che­mik ame­ry­kań­ski
  • Iwan Bloch (1872–1922) – nie­miec­ki le­karz der­ma­to­log i sek­su­o­log

Wikipedia

Wymowa:

IPA: blɔx, AS: bloχ

Wiktionary


blochanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|blo­chać.

Wiktionary

Powiązane:

 czas. blochać ndk.

Wiktionary


blochać

cza­sow­nik

 (1.1) stpol. wy­mio­to­wać

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈblɔxat͡ɕ, AS: bloχać

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blochanie n.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) stpol. bluć

Wiktionary


blockbuster

[czy­taj: blokBAster] śro­do­wi­sko­wo: film ki­no­wy lub pro­gram te­le­wi­zyj­ny bar­dzo po­pu­lar­ny wśród wi­dzów; prze­bój


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) książk. film. przed­sta­wie­nie, książ­ka, film lub inne dzie­ło, które zdo­by­ło dużą po­pu­lar­ność i stało się wy­jąt­ko­wo zy­skow­ne;

Wiktionary

Block­bu­ster – ter­min w na­jo­gól­niej­szym zna­cze­niu okre­śla­ją­cy dzie­ło (film, sztu­kę te­a­tral­ną czy grę kom­pu­te­ro­wą), które stało się prze­bo­jem, od­no­sząc suk­ces ka­so­wy.

Przed 1975 ro­kiem mia­nem block­bu­ste­rów okre­śla­no filmy takie jak np. "Prze­mi­nę­ło z wia­trem", "Quo vadis", "Dzie­się­cio­ro przy­ka­zań" czy "Ben Hura", opie­ra­jąc się wy­łącz­nie na wy­so­kich do­cho­dach ze sprze­da­ży bi­le­tów.

Wikipedia


blockchain

[czy­taj: blok­cze­in] zde­cen­tra­li­zo­wa­na i roz­pro­szo­na baza da­nych w sieci in­ter­ne­to­wej; łań­cuch blo­ków


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) in­form. baza da­nych skła­da­ją­ca się z po­łą­czo­nych kryp­to­gra­ficz­nie re­kor­dów sta­no­wią­cych zwy­kle spis tran­sak­cji, zwła­szcza tych do­ko­ny­wa­nych z uży­ciem kryp­to­wa­lut, za­rzą­dza­na wspól­nie przez kom­pu­te­ry po­łą­czo­ne sie­cią peer-to-peer;

Wiktionary

Block­cha­in (łań­cuch blo­ków) – ros­ną­ca lista wpi­sów (re­kor­dów), zwa­nych "blo­ka­mi", które po­wią­za­ne są ze sobą z uży­ciem ele­men­tów kryp­to­gra­fii. Każdy "blok" skła­da się ze znacz­ni­ka czasu, da­nych tran­sak­cji oraz kryp­to­gra­ficz­ne­go skró­tu z tre­ści (haszu) ( hash) po­przed­nie­go bloku, dzię­ki któ­re­mu for­mu­ją one jed­no­kie­run­ko­wą listę — łań­cuch blo­ków — w któ­rej nowo two­rzo­ne bloki po­wią­za­ne są ze wszyst­ki­mi wcze­śniej­szy­mi.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Klucz pry­wat­ny umoż­li­wia do­stęp do ak­ty­wów na block­cha­i­nie i na­le­ży go chro­nić przed do­stę­pem osób trze­cich.

Wiktionary

Powiązane:

 przym. blockchainowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) łańcuch bloków

Wiktionary


blockchainowy

→ block­cha­in [czy­taj: blok­czej­no­wy]


SJP.pl


blockers

[czy­taj: blo­kers] pe­jo­ra­tyw­nie: młody, zbun­to­wa­ny miesz­ka­niec du­że­go osied­la miej­skie­go, po­cho­dzą­cy z ubo­giej ro­dzi­ny i nie­ma­ją­cy per­spek­tyw ży­cio­wych; blo­kers, blo­ker


SJP.pl


bloczek

1. zdrob­nie­nie od: blok (ze­szy­cik z kart­ka­mi do wy­ry­wa­nia);
2. ma­szy­na pro­sta, umoż­li­wia­ją­ca pod­no­sze­nie cię­ża­rów; krą­żek li­no­wy; blok;
3. re­gio­nal­nie: kwi­tek


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od: blok

 (1.2) plik ma­łych, spię­tych ze sobą kar­tek

 (1.3) nie­wiel­ki krą­żek li­no­wy

 (1.4) wy­dru­ko­wa­ny ze­staw znacz­ków pocz­to­wych

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Blo­czek (ma­te­riał bu­dow­la­ny) – ma­te­riał uży­wa­ny w bu­dow­nict­wie
  • Krą­żek li­no­wy – po­tocz­nie na­zy­wa­ny blocz­kiem

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ˈblɔt͡ʃɛk, AS: bloček

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blok m., blokowisko n., blokers m., blokowy mos., blokowanie n., bloczydło n.

 przym. blokowy, bloczkowy

 czas. zablokować, blokować

Wiktionary


bloczkowy

→ blo­czek


SJP.pl

Patrz:

bloczek

bloczność

po­dat­ność skał na odłu­py­wa­nie się w po­sta­ci blo­ków o kształ­cie pro­sto­pa­dło­ścia­nów


SJP.pl


bloczydło

brzyd­ki blok miesz­kal­ny


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) pejor. brzyd­ki blok miesz­kal­ny

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Teraz roi się od no­wych blo­czy­deł, które są bu­do­wa­ne obok sta­rych ka­mie­nic, a same tylko szpe­cą oko­li­cę.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blok m., blokowiec m.

:: zdrobn. bloczek m.

 przym. blokowy

 czas. blokować

Wiktionary


bloemfontein

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w RPA

Wiktionary

Blo­em­fon­te­in (wy­mo­wa afri­ka­ans: []) – mia­sto w Po­łud­nio­wej Afry­ce, sto­li­ca są­dow­ni­cza tego pań­stwa, oś­ro­dek ad­mi­ni­stra­cyj­ny pro­win­cji Wolne Pań­stwo (do 1995 Wolne Pań­stwo Ora­nia). Po­ło­żo­ne 1395 m n.p.m. 256,2 tys. miesz­kań­ców (2011). Mia­sto za­ło­żo­ne w 1846 roku.

Wikipedia


blog

1. dzien­nik in­ter­ne­to­wy, zwy­kle z moż­li­wo­ścią ko­men­to­wa­nia po­szcze­gól­nych wpi­sów przez in­ter­na­u­tów;
2. fał­szy­wy blog - blog za­ło­żo­ny w ce­lach mar­ke­tin­go­wych przez opła­co­ną osobę; flog


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy lub mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) in­form. dzien­nik (pa­mięt­nik) do­stęp­ny w In­ter­ne­cie;

Wiktionary

Blog (ang. "web" – sieć; "log" – dzien­nik) – forma pu­bli­ko­wa­nia ory­gi­nal­nych tre­ści na stro­nie in­ter­ne­to­wej, za­wie­ra­ją­cej odręb­ne wpisy, upo­rząd­ko­wa­ne zaz­wy­czaj w ko­lej­no­ści od­wrot­nie chro­no­lo­gicz­nej.

Blogi umoż­li­wia­ją zaz­wy­czaj ar­chi­wi­za­cję oraz ka­te­go­ry­za­cję i ta­go­wa­nie wpi­sów, a także ko­men­to­wa­nie no­ta­tek przez czy­tel­ni­ków da­ne­go dzien­ni­ka sie­cio­we­go.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) W blo­gach można spot­kać wszyst­ko – od prze­pi­sów ku­li­nar­nych, przez wspom­nie­nia, po włas­ną twór­czość.

 (1.1) Za­ło­ży­łem bloga i dzie­lę się moim doś­wiad­cze­niem w ak­wa­ry­sty­ce.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: blɔk, AS: blok

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blogers mos., bloger m., blogerka ż., blogowanie n.

 czas. blogować ndk.

 przym. blogowy

 przysł. blogowo

Wiktionary


blogasek

ek­spre­syw­nie: blog


SJP.pl


bloger

osoba pu­bli­ku­ją­ca swój blog w In­ter­ne­cie; blog­ger, blo­go­wicz


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) in­form. osoba pro­wa­dzą­ca bloga

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Blo­ge­rzy nie będą mu­sie­li się re­je­stro­wać, ale nie będą mieć też dzien­ni­kar­skich przy­wi­le­jów – do­no­si „Rzecz­po­spo­li­ta”.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈblɔɡɛr, AS: bloger

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blog m., blogowanie n.

:: fż. blogerka ż.

 czas. blogować ndk.

 przym. blogerski, blogowy

 przysł. blogowo

Wiktionary


blogerka

→ blo­ger; blo­go­wicz­ka, blog­ger­ka


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) in­form. au­tor­ka blogu

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Sy­no­wi mi­ni­stra spra­wied­li­wo­ści nie spo­do­ba­ły się wpisy słyn­nej po­li­tycz­nej blo­ger­ki Ka­ta­ry­ny.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: blɔˈɡɛrka, AS: blogerka

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blog m., blogowanie n.

:: fm. bloger m.

 czas. blogować ndk.

 przym. blogerski, blogowy

 przysł. blogowo

Wiktionary


blogers

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) in­form. zob. blo­ger.

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Cza­sa­mi jedna wy­po­wiedź blo­ger­sa po­wo­du­je la­wi­nę ko­men­ta­rzy i burz­li­wą dy­sku­sję wśród in­ter­na­u­tów. (z In­ter­ne­tu)

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈblɔɡɛrs, AS: blogers

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blog

Wiktionary


blogerski

→ blo­ger


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy blo­ge­rów

Wiktionary

Patrz:

bloger

Przykłady

 (1.1) Wil jest po­wszech­nie ko­ja­rzo­ny jako jeden z pier­wszych blo­ge­rów ce­le­bry­tów i sta­no­wi li­czą­cy się głos w śro­do­wi­sku blo­ger­skim.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bloger mos., blogerka ż.

Wiktionary


blogerstwo

za­ję­cie blo­ge­ra


SJP.pl


blogger

[czy­taj: blo­ger] osoba pu­bli­ku­ją­ca swój blog w In­ter­ne­cie; blo­ger, blo­go­wicz


SJP.pl

Nie mylić z: blo­ger – osoba pi­szą­ca dzien­nik sie­cio­wy.

Blog­ger – dar­mo­wy ser­wis blo­go­wy stwo­rzo­ny w roku 1999 przez Pyra Labs, a na­stęp­nie prze­ję­ty i roz­wi­ja­ny przez Go­o­gle (od 2003). Zsyn­chro­ni­zo­wa­ny z ser­wi­sem Pi­ca­sa Web Al­bums. Blogi użyt­kow­ni­ków wi­docz­ne są naj­czę­ściej w do­me­nie blog­spot.com.

Wikipedia


bloggerka

→ blog­ger [czy­taj: blo­ger­ka]; blo­go­wicz­ka, blo­ger­ka


SJP.pl


blogging

[czy­taj: blo­ging] pro­wa­dze­nie bloga; blo­ging, blo­go­wa­nie


SJP.pl


bloging

pro­wa­dze­nie bloga; blog­ging, blo­go­wa­nie


SJP.pl


blogosfera

ze­spół blo­gów trak­to­wa­ny jako spo­łecz­ność lub sieć spo­łecz­na


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) publ. społ. ogół blo­gów trak­to­wa­nych jako prze­strzeń spo­łecz­na i pu­bli­cy­stycz­na au­to­rów oraz ich czy­tel­ni­ków;

Wiktionary

Blo­gos­fe­ra (ang. "blo­gosp­he­re") – ter­min okre­śla­ją­cy ogół blo­gów i po­wią­zań mię­dzy nimi.

Wiele blo­gów jest po­łą­czo­nych mię­dzy sobą. Ich au­to­rzy czy­ta­ją inne blogi i zo­sta­wia­ją na nich ko­men­ta­rze, umie­szcza­ją do nich linki, od­no­szą się też w tre­ści wpi­sów. W ten spo­sób tak po­łą­czo­ne blogi wyt­wo­rzy­ły włas­ną kul­tu­rę. Pod­czas gdy blogi po­zo­sta­ją wciąż formą pu­bli­ka­cji, blo­gos­fe­ra jest zja­wi­skiem spo­łecz­nym i jak inne pod­le­ga­ją­cym ba­da­niom so­cjo­lo­gicz­nym.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Za chwi­lę zagra w sza­chy, ale wcze­śniej po­dzie­li się swymi uczu­cia­mi z in­ter­na­u­ta­mi. Ot­wo­rzył swój blog, wszedł w blo­gos­fe­rę.

Wiktionary


blogowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) pro­wa­dze­nie bloga

Wiktionary

Powiązane:

 czas. blogować

 rzecz. blog mrz./mzw.

Wiktionary


blogować

pro­wa­dzić blog (dzien­nik na stro­nie WWW)


SJP.pl

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) in­form. pro­wa­dzić blog

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Dziś sze­re­go­wi pra­cow­ni­cy blo­gu­ją na temat swo­ich firm, na­to­miast kon­su­men­ci roz­ma­wia­ją bez­poś­red­nio z oso­ba­mi, które mają po­dob­ne za­in­te­re­so­wa­nia.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blog m., blogowanie n., bloger m., blogerka ż., blogowość ż.

 przym. blogowy

 przysł. blogowo

Wiktionary


blogowicz

blo­ger, blog­ger;
1. autor in­ter­ne­to­we­go pa­mięt­ni­ka;
2. osoba in­te­re­su­ją­ca się blo­ga­mi


SJP.pl


blogowiczka

→ blo­go­wicz; blo­ger­ka, blog­ger­ka


SJP.pl


blogowo

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) in­form. w spo­sób wła­ści­wy dla blo­go­wa­nia

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blog m., bloger m., blogerka ż., blogowanie n.

 czas. blogować ndk.

 przym. blogowy

Wiktionary


blogowy

→ blog


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy bloga lub blo­go­wa­nia, zwią­za­ny z blo­go­wa­niem

Wiktionary

Patrz:

blog

Przykłady

 (1.1) Jaki jest naj­więk­szy pol­ski ser­wis blo­go­wy?

 (1.1) To już druga ko­mer­cyj­na skór­ka blo­go­wa w moim port­fo­lio.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blog m., bloger m., blogerka ż., blogowanie n.

 czas. blogować ndk.

 przysł. blogowo

Wiktionary


blogroll

[czy­taj: blo­grol] lista lin­ków na stro­nie blo­ge­ra, które od­sy­ła­ją do in­nych po­le­ca­nych blo­gów


SJP.pl

Blo­groll – ze­staw od­no­śni­ków do in­nych blo­gów umie­szcza­ny zwy­kle w bocz­nym menu (pa­ne­lu) bloga. Nie­kie­dy jest to me­cha­nizm wy­mia­ny od­no­śni­ków po­mię­dzy blo­ga­mi, w innym wy­pad­ku są to od­no­śni­ki do blo­gów, które autor da­ne­go bloga re­gu­lar­nie czyta i oce­nia.

Wiele go­to­wych skryp­tów ot­war­te­go opro­gra­mo­wa­nia za­wie­ra wbu­do­wa­ne me­cha­niz­my umoż­li­wia­ją­ce sko­rzy­sta­nie z wy­mia­ny od­no­śni­ków np. WordPress. Wy­mia­na od­no­śni­ków naj­czę­ściej od­by­wa się przy wy­ko­rzy­sta­niu me­cha­niz­mów OPML.

Wikipedia


blois

[czy­taj: bluA] mia­sto we Fran­cji


SJP.pl

Blois (,) – miej­sco­wość i gmina we Fran­cji, w Re­gio­nie Cen­tral­nym-Do­li­nie Loary, w de­par­ta­men­cie Loir-et-Cher nad rzeką Loarą.

We­dług da­nych na rok 1990 gminę za­miesz­ki­wa­ło 49 318 osób, a gę­stość za­lud­nie­nia wy­no­si­ła 1317 osób/km² (wśród 1842 gmin Cen­tre Blois pla­su­je się na 5. miej­scu pod wzglę­dem licz­by lud­no­ści, na­to­miast pod wzglę­dem po­wierzch­ni na miej­scu 203.).

Wikipedia


blok

1. jed­no­li­ta bryła o re­gu­lar­nym kształ­cie;
2. kil­ku­pię­tro­wy bu­dy­nek o pow­ta­rzal­nych seg­men­tach;
3. ze­szyt z kart­ka­mi przez­na­czo­ny­mi do wy­ry­wa­nia;
4. ro­dzaj ma­szy­ny pro­stej do pod­no­sze­nia ła­dun­ków; krą­żek li­no­wy;
5. zwią­zek państw, par­tii, ugru­po­wań po­li­tycz­nych itp.;
6. ele­ment blo­ku­ją­cy; blo­ka­da;
7. kilka au­dy­cji, ar­ty­ku­łów itp., two­rzą­cych pewną ca­łość
8. w siat­ków­ce: gra obron­na przy siat­ce po­le­ga­ją­ca na wy­sta­wie­niu rąk przez wszyst­kich gra­czy ponad siat­kę, w celu za­trzy­ma­nia piłki ude­rza­nej przez prze­ciw­ni­ka; blo­ka­da, blo­king;
9. barak dla więź­niów w obo­zach


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ro­dzaj bu­dyn­ku wie­lo­pię­tro­we­go; zob. blok miesz­kal­ny.

 (1.2) duża, fo­rem­na bryła względ­nie twar­de­go ma­te­ria­łu, np. ka­mie­nia, be­to­nu, lodu, chał­wy

 (1.3) polit. zwią­zek państw, par­tii po­li­tycz­nych

 (1.4) ze­szyt, notes z kart­ka­mi więk­sze­go for­ma­tu

 (1.5) sport. w siat­ków­ce obro­na po­le­ga­ją­ca na pod­nie­sie­niu rąk ponad siat­kę przez jed­ne­go lub kilku gra­czy dru­ży­ny;

 (1.6) pot. zbiór au­dy­cji, pro­gra­mów ra­dio­wych na­da­wa­nych ko­lej­no po sobie

 (1.7) bud. żegl. krą­żek na któ­rym lina zmie­nia kie­ru­nek prze­su­wa­jąc się w rowku;

 (1.8) jeden lub wię­cej znacz­ków pocz­to­wych w obra­mo­wa­niu;

 (1.9) hist. barak w obo­zach kon­cen­tra­cyj­nych

 (1.10) in­form. wy­dzie­lo­na część kodu pro­gra­mu;

 (1.11) med. za­bu­rze­nie prze­wo­dze­nia bodź­ców w sercu;

 (1.12) kolej. ele­ment blo­ka­dy

 (1.13) grupa po­mie­szczeń lub urzą­dzeń peł­nią­cych okre­ślo­ną funk­cję

 (1.14) kulin. ro­dzaj de­se­ru z mleka w prosz­ku oraz po­kru­szo­nych her­bat­ni­ków lub wafli

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • blok sa­ni­tar­ny
  • blok ope­ra­cyj­ny
  • blok serca
  • blok w fi­zy­ce – krą­żek li­no­wy
  • blok sil­ni­ka – ele­ment obu­do­wy sil­ni­ka spa­li­no­we­go
  • blok ener­ge­tycz­ny
  • Blok – po­ję­cie z za­kre­su in­ter­ne­tu
  • blok d, blok f, blok p, blok s – grupy pier­wiast­ków ze wzglę­du na po­ło­że­nie ostat­nie­go elek­tro­nu
  • blok, blok skal­ny – nie­ob­to­czo­ny frag­ment skal­ny o du­żych roz­mia­rach; zob. też głaz
  • Blok – cza­so­pis­mo ar­ty­stycz­ne wy­da­wa­ne przez grupę ar­ty­stycz­ną „Blok”
  • Blok – pol­ska po­wieść Sła­wo­mi­ra Shu­te­go
  • blok (city block) – w Sta­nach Zjed­no­czo­nych prze­strzeń mię­dzy ale­ja­mi i prze­ci­na­ją­cy­mi je uli­ca­mi

Wikipedia

Przykłady

 (1.2) Stu­let­nie druz­go­ce drze­wa, bloki gra­ni­tów strą­ca, si­kla­wy z ło­żysk wy­rzu­ca, łka­ją­ca, try­um­fu­ją­ca.

 (1.3) Zak­wa­li­fi­ko­wa­ne do tego grona osoby kie­ro­wa­no na szko­le­nie przez GRU lub KGB w Związ­ku So­wiec­kim lub in­nych kra­jach bloku ko­mu­ni­stycz­ne­go.

 (1.7) Trzy ło­dzie zje­cha­ły na blo­kach i li­nach z owego pa­row­ca i plus­ną­ćus­nę­ły w fa­lach.

 (1.12) Kiedy in­dziej pu­szczał w ruch kolbę sta­wi­dła lub że­laz­ne dźwi­gnie na bloku i prze­rzu­cał szyny na torze.

 (1.14) Marta przy­go­to­wy­wa­ła blok cze­ko­la­do­wy.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: blɔk, AS: blok

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bloking m., blokowisko n., blokers m., blokowy m., blokowa ż.

:: zdrobn. bloczek m.

 przym. blokowy

 czas. zablokować, blokować

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) wieżowiec

 (1.2) bryła

 (1.3) koalicja

 (1.5) blokada, bloking

Wiktionary


blokada

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) utrud­nie­nie do­stę­pu do cze­goś

 (1.2) polit. sy­stem środ­ków zmie­rza­ją­cych do izo­la­cji ja­kie­goś pań­stwa, obiek­tu, mia­sta itp. w celu wy­mu­sze­nia ja­kichś ustępstw lub ka­pi­tu­la­cji

 (1.6) mech. za­bez­pie­cze­nie urzą­dze­nia za po­mo­cą urzą­dzeń blo­ku­ją­cych

 (1.7) mech. urzą­dze­nie blo­ku­ją­ce

 (1.8) mot. akcja za­blo­ko­wa­nia drogi np. przez po­li­cję

 (1.9) bank. tym­cza­so­we unie­moż­li­wie­nie dy­spo­no­wa­nia środ­ka­mi na kon­cie

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • blo­ka­da (in­for­ma­ty­ka)
  • blo­ka­da (tech­ni­ka)
  • blo­ka­da (me­dy­cy­na)
  • Blo­ka­da (woj­sko)
  • blo­ka­da eko­no­micz­na
  • blo­ka­da elek­tro­e­ner­ge­tycz­na
  • blo­ka­da ko­le­jo­wa
  • blo­ka­da kon­ty­nen­tal­na
  • blo­ka­da mor­ska
  • blo­ka­da (dru­kar­stwo)

Wikipedia

Przykłady

 (1.2) Ofi­cjal­nym celem sank­cji jest wy­mu­sze­nie re­form na Kubie, ale od dawna widać, że blo­ka­da wy­wo­łu­je re­zul­tat od­wrot­ny.

 (1.7) Ry­szar­do­wa im­pa­la ma za­ło­żo­ną blo­ka­dę.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: blɔˈkada, AS: blokada

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blok m., blokowanie n., zablokowanie m., blokowisko n.

 czas. blokować ndk., zablokować dk., zablokowywać ndk., zblokować dk.

 przym. blokadowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.5) blok

 (1.7) zabezpieczenie

Wiktionary


blokadka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od; blo­ka­da

Wiktionary


blokadowy

→ blo­ka­da


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z blo­ka­dą, do­ty­czą­cy blo­ka­dy

Wiktionary

Patrz:

blokada

Powiązane:

 rzecz. blokada ż.

Wiktionary


blokdiagram

per­spek­ty­wicz­ny ry­su­nek wy­cin­ka sko­ru­py ziem­skiej, przed­sta­wia­ją­cy w rzu­cie ak­so­no­me­trycz­nym uksz­tał­to­wa­nie po­wierzch­ni oraz bu­do­wę ge­o­lo­gicz­ną te­re­nu do okre­ślo­nej głę­bo­ko­ści


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) geogr. po­wierzch­nia i struk­tu­ra ge­o­lo­gicz­na sko­ru­py ziem­skiej w for­mie ry­sun­ku per­spek­ty­wicz­ne­go;

Wiktionary

Blok­dia­gram – wy­kres przed­sta­wia­ją­cy wy­ci­nek sko­ru­py ziem­skiej oraz uksz­tał­to­wa­nie jego po­wierzch­ni w rzu­cie per­spek­ty­wicz­nym. Blok­dia­gram wpro­wa­dził ame­ry­kań­ski ge­o­graf i ge­o­log Wil­liam Mor­ris Davis do ilu­stro­wa­nia swych po­glą­dów na temat roz­wo­ju rzeź­by te­re­nu. Blok­dia­gra­my mogą do­brze ilu­stro­wać np. związ­ki mię­dzy bu­do­wą ge­o­lo­gicz­ną i rzeź­bą te­re­nu.

Wikipedia

Wymowa:

IPA: blɔɡˈdʲjaɡrãm, AS: blogdʹi ̯agrãm

Wiktionary


bloker

1. spor­to­wiec unie­moż­li­wia­ją­cy prze­ciw­ni­ko­wi sku­tecz­ny atak lub ruch;
2. po­tocz­nie: osoba, która coś blo­ku­je;
3. pe­jo­ra­tyw­nie: młody, zbun­to­wa­ny miesz­ka­niec du­że­go osied­la miej­skie­go, po­cho­dzą­cy z ubo­giej ro­dzi­ny i nie­ma­ją­cy per­spek­tyw ży­cio­wych; bloc­kers, blo­kers


SJP.pl

Blo­ker – węzeł sto­so­wa­ny we wspi­nacz­ce, po­dob­nie jak pru­sik – czyli m.in. do au­to­a­se­ku­ra­cji pod­czas zja­zdu na linie.

Jest łatwy w prze­su­wa­niu, ale nie da się za­wią­zać jedna ręką; w przy­pad­ku węzła Pru­si­ka jest to moż­li­we; jest to ważna cecha wę­złów, szcze­gól­nie w al­pi­niz­mie.

Wikipedia


blokerka

→ blo­ker


SJP.pl

Patrz:

bloker

blokers

pe­jo­ra­tyw­nie: młody, zbun­to­wa­ny miesz­ka­niec du­że­go osied­la miej­skie­go, po­cho­dzą­cy z ubo­giej ro­dzi­ny i nie­ma­ją­cy per­spek­tyw ży­cio­wych; bloc­kers, blo­ker


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) so­cjol. przed­sta­wi­ciel sub­kul­tu­ry mło­dzie­żo­wej bli­sko zwią­za­nej z hip hopem, pow­sta­łej wśród za­miesz­ku­ją­cych blo­ko­wi­ska przed­sta­wi­cie­li ubo­gich ro­dzin, nie­ma­ją­cych per­spek­tyw ży­cio­wych;

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Zwła­szcza że przy­ję­ła się opi­nia o wiel­kich blo­ko­wi­skach jako ma­tecz­ni­kach blo­ker­sów, hip hopu, graf­fi­ti.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈblɔkɛrs, AS: blokers

Wiktionary

Powiązane:

 zob. blok.

Wiktionary


blokerski

→ blo­kers


SJP.pl

Patrz:

blokers

blokhauz

schron bo­jo­wy lub ufor­ty­fi­ko­wa­ny bu­dy­nek przy­sto­so­wa­ny do sa­mo­dziel­nej obro­ny


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) wojsk. schron lub bu­dy­nek ufor­ty­fi­ko­wa­ny z przez­na­cze­niem na sa­mo­dziel­ną obro­nę ze wszyst­kich stron;

 (1.2) pot. przen. duży, zwła­szcza be­to­no­wy bu­dy­nek, o pro­stej bu­do­wie

Wiktionary

Blok­ha­uz lub blok­ha­us ( Block­ha­us; Block „blo­ka­da”; Haus „dom”) – nie­wiel­ka woj­sko­wa, ufor­ty­fi­ko­wa­na bu­dow­la peł­nią­ca funk­cję schro­nu bo­jo­we­go ze strzel­ni­ca­mi, słu­żą­ca jako osta­tecz­ny punkt oporu.

Bu­do­wa­no go m.in. wew­nątrz redut i lunet. Sto­so­wa­ny był do ochro­ny mo­stów, tu­ne­li, przejść i in­nych waż­nych punk­tów stra­te­gicz­nych. Sa­mo­dziel­ne blok­ha­u­zy były rów­nież wy­ko­rzy­sty­wa­ne w te­re­nach słabo za­lud­nio­nych, szcze­gól­nie w cza­sie wojen ko­lo­nial­nych.

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ˈblɔkxaws, AS: blokχau̯s

Wiktionary


blokier

w gwa­rze war­szaw­skiej: blo­ker (w grach słow­nych: typ gra­cza sta­ra­ją­ce­go się unie­moż­li­wić ry­wa­lo­wi wy­ło­że­nie wszyst­kich pły­tek w jed­nym ruchu, czę­sto już po uzy­ska­niu pew­nej prze­wa­gi punk­to­wej)


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) zaw. hand. pra­cow­nik re­sta­u­ra­cji przyj­mu­ją­cy od kel­ne­rów kwity ka­so­we i kon­tro­lu­ją­cy wy­da­wa­nie po­traw

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Blo­kier po­wi­nien do­ko­nać ostat­niej lu­stra­cji po­tra­wy, którą kel­ner ma za­nieść na stół.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈblɔcɛr, AS: bloḱer

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blokierka

Wiktionary


blokierka

pra­cow­ni­ca re­sta­u­ra­cji przyj­mu­ją­ca od kel­ne­rów kwity ka­so­we i kon­tro­lu­ją­ca wy­da­wa­nie po­traw


SJP.pl


bloking

w siat­ków­ce: gra obron­na przy siat­ce, ma­ją­ca na celu za­trzy­ma­nie piłki ude­rza­nej przez ry­wa­la po­przez wy­sta­wie­nie rąk ponad siat­kę; blok, blo­ka­da


SJP.pl


blokowa

więź­niar­ka obozu kon­cen­tra­cyj­ne­go peł­nią­ca funk­cję na­dzor­czy­ni w ba­ra­ku dla więź­niów


SJP.pl


blokowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|blo­ko­wać.

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Blo­ko­wa­nie (dzie­wiar­stwo)
  • Blo­ko­wa­nie (ko­szy­ków­ka)
  • Blo­ko­wa­nie (woj­sko)

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Blo­ko­wa­nie i od­blo­ko­wy­wa­nie przy­ci­sków, edy­tor­ków i in­nych ele­men­tów in­ter­fej­su to ele­men­tarz two­rze­nia lo­gi­ki in­ter­fej­sów apli­ka­cji.

Wiktionary

Powiązane:

 czas. zablokować, blokować ndk.

 rzecz. bloczek mrz., blokada ż.

Wiktionary


blokować

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) unie­moż­li­wiać ruch

 (1.2) unie­moż­li­wiać wy­ko­na­nie cze­goś

 (1.3) sca­lać coś mniej­sze­go w więk­sze grupy

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Nie blo­kuj przej­ścia!

Wiktionary

Wymowa:

IPA: blɔˈkɔvat͡ɕ, AS: blokovać

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bloczydło n., blokowy mos., blokowanie n., blok m., blokada ż., bloczek m., blokowisko n., zablokowanie m.

 czas. zablokować dk., zablokowywać ndk., zblokować dk.

 przym. blokowy

Wiktionary


blokowiec

po­tocz­nie: miesz­ka­niec bloku miesz­kal­ne­go


SJP.pl


blokowisko

ob­szar, osied­le zło­żo­ne z wielu blo­ków miesz­kal­nych


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) osied­le miesz­ka­nio­we za­bu­do­wa­ne wiel­ki­mi blo­ka­mi

 (1.2) geol. luźna skała okru­cho­wa

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • blo­ko­wi­sko – wiel­ki ze­spół miesz­ka­nio­wy
  • blo­ko­wi­sko – w ge­o­lo­gii: luźna skała okru­cho­wa

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Zwła­szcza że przy­ję­ła się opi­nia o wiel­kich blo­ko­wi­skach jako ma­tecz­ni­kach blo­ker­sów, hip hopu, graf­fi­ti. Nie­ko­niecz­nie to, co wi­docz­ne i krzy­kli­we, musi od­da­wać ge­nius loci trój­miej­skich osied­li z wiel­kiej płyty.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blokowy mos., blok m., blokers m., bloczek mrz., blokada ż.

 przym. blokowy, blokerski

 czas. blokować

Wiktionary


blokowiskowy

→ blo­ko­wi­sko


SJP.pl

Patrz:

blokowisko

blokownia

1. po­mie­szcze­nie na urzą­dze­nia blo­ko­we;
2. część stocz­ni, miej­sce mon­ta­żu sek­cji pła­to­wych lub ze­spo­ło­wych w bloki ka­dłu­ba stat­ku


SJP.pl


blokowość

→ blo­ko­wy


SJP.pl

Patrz:

blokowy

blokowy

zwią­za­ny z blo­kiem


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) hist. wię­zień wyz­na­czo­ny do na­dzo­ro­wa­nia bloku w obo­zie kon­cen­tra­cyj­nym

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blok m., bloczek mrz., blokowisko n., bloczydło n.

 czas. blokować

Wiktionary


blokoza

zbyt licz­ne wy­stę­po­wa­nie blo­ków w prze­strze­ni mia­sta


SJP.pl


blokujący

→ blo­ko­wać


SJP.pl

Patrz:

blokować

blond

tylko w od­nie­sie­niu do wło­sów: jasny, zło­ta­wy, płowy


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) o wło­sach jasny, płowy

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) kolor blond (1.1)

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • blond – kolor wło­sów
  • Blond – miej­sco­wość i gmina we Fran­cji
  • Anita Blond (ur. 1976) – wę­gier­ska ak­tor­ka wy­stę­pu­ją­ca w fil­mach por­no­gra­ficz­nych

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Mó­wisz o tym chło­pa­ku z blond czu­pry­ną?

 (2.1) Chcę sobie prze­far­bo­wać włosy na blond.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: blɔ̃nt, AS: blõnt

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blondyna ż., blondyn, blondynka, blondas

Wiktionary


blonda

daw­niej: cien­ka ko­ron­ka kloc­ko­wa wy­ra­bia­na z su­ro­we­go jed­wa­biu


SJP.pl


blondas

żar­to­bli­wie: blon­dyn


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pot. blon­dyn

Wiktionary

Powiązane:

 przym. blond

 rzecz. blondynka ż., blond mrz., blondyn mos., blondyna ż.

Wiktionary


blondasek

zdrob­nie­nie od: blon­das


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) zdrobn. blon­das

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blondyn mos., blondynka ż.

Wiktionary


blondaska

zdrob­nie­nie od: blon­das


SJP.pl


blondi

po­tocz­nie: blon­dyn­ka; blon­da­ska


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. blon­dyn­ka

Wiktionary

Blon­di (ur. 1941 lub 1942, zm. 29 kwiet­nia 1945) – suka rasy ow­cza­rek nie­miec­ki na­le­żą­ca do Adol­fa Hit­le­ra. Hit­ler do­stał ją od Mar­ti­na Bor­man­na w 1941 (lub w 1942). Wie­czo­rem z 29 na 30 kwiet­nia 1945 Blon­di zo­sta­ła otru­ta za po­mo­cą cy­jan­ku po­ta­su.

Wikipedia

Powiązane:

 rzecz. blondynka ż., blondyn mos., blondyna ż.

Wiktionary


blondwłosy

ma­ją­cy jasne, żół­ta­we włosy; pło­wo­wło­sy, jas­no­wło­sy


SJP.pl


blondyn

czło­wiek o wło­sach jas­nych, w ko­lo­rze blond


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) męż­czyz­na ma­ją­cy włosy ko­lo­ru blond

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Kim jest ten przy­stoj­ny blon­dyn obok Pawła?

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈblɔ̃ndɨ̃n, AS: blõndỹn

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blond m., blondi ż.

:: zdrobn. blondynek m., blondyneczek m., blondas m., blondasek m.

:: fż. blondyna ż., blondynka ż.

 przym. blond

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) żart. blondas

Wiktionary


blondyna

blon­dyn­ka;
1. ko­bie­ta o blond wło­sach;
2. po­tocz­nie: ko­bie­ta za­cho­wu­ją­ca się głu­pio, nie­doj­rza­le


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta o jas­nych wło­sach

forma rze­czow­ni­ka|ro­dzaj=mę­sko­o­so­bo­wy.

 (2.1) D. i B. lp. od: blon­dyn

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Jacka wi­du­je się ostat­nio w to­wa­rzy­stwie ja­kiejś blon­dy­ny o dłu­gich wło­sach.

 (2.1) Paweł ma chło­pa­ka blon­dy­na.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: blɔ̃nˈdɨ̃na, AS: blõndỹna

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blond m., blondi ż., blondas m., blondyneczek m., blondynek m.

:: zdrobn. blondynka ż., blondyneczka ż., blondaska ż.

:: fm. blondyn m.

 przym. blond

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) złotowłosa

Wiktionary


blondyneczek

zdrob­nie­nie od: blon­dyn­ka


SJP.pl


blondyneczka

zdrob­nie­nie od: blon­dyn­ka


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. zdrobn. od: blon­dyn­ka

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) — Są­dzisz, że nam do­su­ną, blon­dy­necz­ko?… Wy­rzuć te myśli, mel­du­ję ci, za­łat­wi­my ich sześć koło.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌblɔ̃ndɨ̃ˈnɛt͡ʃka, AS: blõndỹnečka

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blondyna ż., blondynka

Wiktionary


blondynek

zdrob­nie­nie od: blon­dyn


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) zdrobn. od: blon­dyn

Wiktionary

Blon­dy­nek – frag­men­ta­rycz­nie za­cho­wa­na mar­mu­ro­wa rzeź­ba grec­ka z okre­su ar­cha­icz­ne­go. Znaj­du­je się w zbio­rach Mu­ze­um Akro­po­lu w Ate­nach.

Rzeź­ba wy­ko­na­na zo­sta­ła z mar­mu­ru pa­ryj­skie­go. Tra­dy­cyj­nie da­to­wa­na jest na około 490–480 p.n.e. i może po­cho­dzić sprzed zni­szcze­nia Akro­po­lu przez Per­sów, cho­ciaż część ba­da­czy su­ge­ru­je da­ta­cję młod­szą o około 10 lat.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Aaaa, Kaśka pipę po­ka­za­ła! – krzy­knął umo­ru­sa­ny blon­dy­nek, wska­zu­jąc brud­nym pa­lu­chem na dziew­czyn­kę, któ­rej twarz na­tych­miast po­kry­ła się ru­mień­cem

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blondynka ż., blondyn mos., blondyna ż.

Wiktionary


blondynka

ko­bie­ta o blond wło­sach; blon­dy­na


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta o jas­nym (blond) ko­lo­rze wło­sów na gło­wie

 (1.2) środ. pot. przen. biała, gu­mo­wa pałka po­li­cyj­na

 (1.3) pot. pejor. mało in­te­li­gent­na ko­bie­ta

 (1.4) daw. środ. polit. wa­liz­ka w jas­nym ko­lo­rze słu­żą­ca do tran­spor­tu bi­bu­ły (ma­te­ria­łów agi­ta­cyj­nych)

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • blon­dyn­ka – ko­bie­ta o blond wło­sach
  • Blon­dyn­ka – pol­ski se­rial te­le­wi­zyj­ny emi­to­wa­ny w 2010 i od 2013
  • Blon­dyn­ka – album ze­spo­łu Bajm
  • Blon­dyn­ka – ame­ry­kań­ski film z 2022
  • Praw­dzi­wa blon­dyn­ka – ame­ry­kań­ski film ko­me­dio­wy z 1997 roku
  • Le­gal­na blon­dyn­ka – ame­ry­kań­ski film fa­bu­lar­ny z 2001 roku

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Moja dziew­czy­na jest na­tu­ral­ną blon­dyn­ką.

 (1.2) Na ko­men­dzie ober­wa­łem blon­dyn­ką od ja­kie­goś psa.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: blɔ̃nˈdɨ̃nka, AS: blõndỹnka

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blondi ż., blond m., blondas m., blondynek m., blondasek m.

:: zdrobn. blondyneczka ż.

:: zgrub. blondyna ż.

:: fm. blondyn m.

 przym. blond

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) pot. blondyna, blondi

Wiktionary


blondynowaty

przy­po­mi­na­ją­cy wy­glą­dem blon­dy­na


SJP.pl


blood

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Blood – album for­ma­cji This Mor­tal Coil
  • Blood – album ze­spo­łu Vader
  • Blood – album OSI
  • Blood – album ze­spo­łu In This Mo­ment
  • Blood – bry­tyj­ski hor­ror z 2000 roku, w re­ży­se­rii Char­ly’ego Can­to­ra
  • Blood – gra kom­pu­te­ro­wa
  • Blood – ple­mię in­diań­skie, znane też jako Káínawa
  • Blood – ja­poń­ski ze­spół j-roc­ko­wy/vi­su­al kei
  • Blood – nie­miec­ki ze­spół wy­ko­nu­ją­cy mu­zy­kę z po­gra­ni­cza death metal/grind­co­re
  • Blood – se­rial po­łud­nio­wo­ko­re­ań­ski z 2015 roku.
  • Ka­pi­tan Blood (po­wieść)
  • Blood: The Last Vam­pi­re – peł­no­me­tra­żo­wy film anime

Wikipedia


bloodhound

[czy­taj: blad­hałnd] duży, ma­syw­ny pies goń­czy, o krót­kiej sier­ści i wą­skiej gło­wie, uży­wa­ny m.in. do po­szu­ki­wa­nia za­gi­nio­nych osób; pies świę­te­go Hu­ber­ta


SJP.pl

Blo­od­ho­und – jedna z ras psów na­le­żą­ca do grupy psów goń­czych, po­so­kow­ców i ras po­krew­nych, za­kla­sy­fi­ko­wa­na do sek­cji psów goń­czych. Znaj­du­je się w pod­sek­cji du­żych psów goń­czych. Typ wyż­ło­wa­ty.

We­dług kla­sy­fi­ka­cji FCI na­le­ży do grupy 6 i pod­le­ga pró­bom pracy.

Wikipedia


bloom

[czy­taj blum] naz­wi­sko, m.in. Or­lan­do Bloom - bry­tyj­ski aktor fil­mo­wy


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Allan Bloom – ame­ry­kań­ski fi­lo­zof po­li­tycz­ny
  • An­to­ni (An­driej Bo­ri­so­wicz Bloom) – ro­syj­ski bi­skup pra­wo­sław­ny
  • Ben­ja­min Bloom – ame­ry­kań­ski psy­cho­log i pe­da­gog
  • Brian Bloom – ame­ry­kań­ski aktor
  • Cla­i­re Bloom – bry­tyj­ska ak­tor­ka
  • Da­niel Bloom – pol­ski muzyk, kom­po­zy­tor
  • Eric Bloom – ame­ry­kań­ski muzyk
  • God­frey Bloom – bry­tyj­ski po­li­tyk, poseł do Par­la­men­tu Eu­ro­pej­skie­go VI i VII ka­den­cji
  • Ha­rold Bloom – ame­ry­kań­ski li­te­ra­tu­roz­naw­ca
  • Je­re­my Bloom – ame­ry­kań­ski nar­ciarz
  • Matt Bloom – ame­ry­kań­ski wrest­ler
  • Or­lan­do Bloom – bry­tyj­ski aktor

Wikipedia


bloomberg

[czy­taj: blum­berg] naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Blo­om­berg − agen­cja pra­so­wa za­ło­żo­na przez Mi­cha­e­la Blo­om­ber­ga
  • Blo­om­berg – kanał te­le­wi­zyj­ny
  • Mi­cha­el Blo­om­berg − ame­ry­kań­ski przed­się­bior­ca i po­li­tyk, bur­mistrz No­we­go Jorku
  • Blo­om­berg Tower − wie­żo­wiec w Nowym Jorku

Wikipedia


bloomers

pumpy dam­skie (od naz­wi­ska Ame­lii Blo­o­mer, 1818-94, pio­nier­ki walki o prawa ko­biet w USA)


SJP.pl


bloomfield

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Le­o­nard Blo­om­field
  • Blo­om­field – miej­sco­wość w sta­nie Con­nec­ti­cut, w hrab­stwie Hart­ford
  • Blo­om­field – miej­sco­wość w sta­nie In­dia­na, w hrab­stwie Gre­e­ne
  • Blo­om­field – mia­sto w sta­nie Iowa, w hrab­stwie Davis
  • Blo­om­field – mia­sto w sta­nie Ken­tuc­ky, w hrab­stwie Nel­son
  • Blo­om­field – jed­nost­ka osad­ni­cza w sta­nie Ka­li­for­nia, w hrab­stwie So­no­ma
  • Blo­om­field – mia­sto w sta­nie Mis­so­u­ri, w hrab­stwie Stod­dard
  • Blo­om­field – mia­sto w sta­nie Ne­bra­ska, w hrab­stwie Knox
  • Blo­om­field – jed­nost­ka osad­ni­cza w sta­nie New Jer­sey, w hrab­stwie Essex
  • Blo­om­field – mia­sto w sta­nie Nowy Mek­syk, w hrab­stwie San Juan
  • Blo­om­field – wieś w sta­nie Nowy Jork, w hrab­stwie On­ta­rio
  • Blo­om­field – mia­sto w sta­nie Pen­syl­wa­nia, w hrab­stwie Perry

Wikipedia


bloomsbury

Blo­oms­bu­ry – dziel­ni­ca cen­tral­ne­go Lon­dy­nu po­ło­żo­na w gmi­nie Cam­den. Cha­rak­te­ry­stycz­ny­mi punk­ta­mi dziel­ni­cy są licz­ne in­sty­tu­cje na­u­ko­we (m.in. sie­dzi­ba Uni­ver­si­ty of Lon­don) oraz Mu­ze­um Bry­tyj­skie. Nieg­dyś mie­ści­ła się tu Bi­blio­te­ka Bry­tyj­ska. Przy­bli­żo­ne gra­ni­ce dziel­ni­cy wyz­na­cza­ją ulice: Tot­ten­ham Court Road na za­cho­dzie, Eu­ston Road na pół­no­cy, na wscho­dzie oraz The­o­balds Road, Blo­oms­bu­ry Way i New Ox­ford Stre­et na po­łud­niu.

Wikipedia


blot

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. blat, lada

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) gw. Górny Śląsk tofel, tofla

Wiktionary


blotka

karta o mniej­szej war­to­ści w grze


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) karc. karta o ni­skiej war­to­ści

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Znowu mam same blot­ki!

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈblɔtka, AS: blotka

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) młódka

Wiktionary


blotter

[czy­taj: blo­ter] tek­tu­ro­wy lub pa­pie­ro­wy pasek do te­sto­wa­nia per­fum.


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) kos­met. nie­wiel­ki pasek pa­pie­ru słu­żą­cy do te­sto­wa­nia per­fum;

 (1.2) środ. kar­to­nik na­są­czo­ny LSD

Wiktionary

Blot­ter (ang. "susz­ka") – nie­wiel­ki pasek pa­pie­ru słu­żą­cy do te­sto­wa­nia per­fum. Jest on uży­wa­ny przez per­fu­mia­rzy przy two­rze­niu kom­po­zy­cji za­pa­cho­wych, jak rów­nież przez klien­tów per­fu­me­rii, któ­rzy chcą wy­pró­bo­wać per­fu­my przed za­ku­pem.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Nie oce­niaj za­pa­chu roz­py­la­ne­go na blot­te­rze (…). Jeśli za­pach z pa­pier­ka wy­da­je ci się in­te­re­su­ją­cy — ko­niecz­nie prze­te­stuj go na skó­rze.

 (1.1) Dla mnie, nowe Sa­u­va­ge pach­ną jak ja­ło­wiec: za­rów­no z blot­te­ra, jak i na skó­rze.

 (1.2) Tylko dla­te­go, że blot­ter (…) sma­ku­je (…) gorz­ko, nie oz­na­cza że to nie „kwas”.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.2) kartonik

Wiktionary


blołdżob

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) wulg. pot. oral­na sty­mu­la­cja pe­ni­sa

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈblɔwd͡ʒɔp, AS: blou̯ǯop

Wiktionary

Powiązane:

 czas. blołdżobować ndk.

Wiktionary


blp

skrót od: bez licz­by po­je­dyn­czej (zgod­nie ze zwy­cza­jem); blp. (rzad­ko)


SJP.pl

skrót

 (1.1) = jęz. bez licz­by po­je­dyn­czej

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) blp.

Wiktionary


blp.

skrót od: bez licz­by po­je­dyn­czej (zgod­nie z za­sa­da­mi); blp (czę­ściej)


SJP.pl

skrót

 (1.1) = jęz. bez licz­by po­je­dyn­czej

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) blp, plurale tantum

Wiktionary


blu-ray

[czy­taj: blu-rej] for­mat za­pi­su op­tycz­ne­go, na­stęp­ca DVD


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) in­form. for­mat za­pi­su op­tycz­ne­go wy­ko­rzy­stu­ją­cy nie­bie­ski laser, uwa­ża­ny za na­stęp­cę for­ma­tu DVD

 (1.2) in­form. dysk cy­fro­wy w for­ma­cie blu-ray (1.1)

 (1.3) urzą­dze­nie do odt­wa­rza­nia lub na­gry­wa­nia płyt blu-ray (1.2)

Wiktionary

Blu-ray, Blu-ray disc (BD) – for­mat za­pi­su op­tycz­ne­go, opra­co­wa­ny przez Blu‑ray Disc As­so­cia­tion (BDA). Na­stęp­ca for­ma­tu DVD, od któ­re­go odróż­nia się więk­szą po­jem­no­ścią płyt, co jest moż­li­we dzię­ki za­sto­so­wa­niu nie­bie­skie­go la­se­ra. Wy­grał z kon­ku­ren­cyj­nym for­ma­tem HD‑DVD.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Blu-ray odróż­nia się od DVD więk­szą po­jem­no­ścią płyt.

 (1.2) Ile da­nych mie­ści się na tym blu-rayu?

 (1.3) Ma­ciek kupił no­we­go blu-raya i za­pra­sza nas na ma­ra­ton fil­mo­wy.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.2) BD

Wiktionary


blubranie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) gw-pl|Poz­nań. glę­dze­nie

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Do słow­ni­ka z tą gwarą do­łą­czo­na jest płyta z blu­bra­niem Ma­ry­cha.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blubry

 czas. blubrać

Wiktionary


blubrać

cza­sow­nik

 (1.1) gw-pl|Poz­nań. gadać, glę­dzić

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blubranie n., blubry

Wiktionary


blubry

w gwa­rze poz­nań­skiej: wy­po­wie­dzi bez więk­szej wagi; nie­wy­raź­ne mó­wie­nie, beł­ko­ta­nie


SJP.pl

rze­czow­nik

 (1.1) gw-pl|Poz­nań. pier­do­ły, bred­nie, bzdu­ry

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blubranie

 czas. blubrać

Wiktionary


bluebird

[czy­taj: blu­berd] model sa­mo­cho­du marki Nis­san


SJP.pl

Blu­e­bird – pier­wszy pro­gram CIA zwią­za­ny z kon­tro­lą umy­słu i zmia­ną za­cho­wań ludz­kich, za­po­cząt­ko­wa­ny w 1949 roku przy po­mo­cy nie­miec­kich na­u­kow­ców. Pro­jekt ist­niał do 1951 roku, kiedy to zo­stał za­stą­pio­ny pro­jek­tem Ar­ti­cho­ke. Pod­sta­wo­wym celem pro­gra­mu było opra­co­wa­nie i udo­sko­na­le­nie kon­tro­li nad za­cho­wa­niem umy­słu ludz­kie­go w celu szpie­go­stwa, kontr­wy­wia­du i taj­nych ma­ni­pu­la­cji w glo­bal­nej po­li­ty­ce.

Wikipedia


bluegrass

[czy­taj: blu­gras] tra­dy­cyj­na mu­zy­ka "lu­do­wa" z po­łud­nio­wych Sta­nów Zjed­no­czo­nych, in­stru­men­tal­na od­mia­na co­un­try


SJP.pl


bluegrassowy

→ blu­e­grass [czy­taj: blu­gra­so­wy]


SJP.pl


bluejacker

[czy­taj: blu­dża­ker] osoba wy­sy­ła­ją­ca nie­po­żą­da­ne tre­ści przy po­mo­cy tech­no­lo­gii blu­e­to­oth


SJP.pl


bluejacking

[czy­taj: blu­dża­king] wy­sy­ła­nie nie­po­żą­da­nych tre­ści przy po­mo­cy tech­no­lo­gii blu­e­to­oth


SJP.pl

Blu­e­jac­king – wy­sy­ła­nie niech­cia­nych wia­do­mo­ści przy po­mo­cy mo­du­łu Blu­e­to­oth do urzą­dzeń umoż­li­wia­ją­cych ich od­biór: te­le­fo­nów ko­mór­ko­wych, lap­to­pów, palm­to­pów naj­czę­ściej przy uży­ciu vCard i in­for­ma­cji wpi­sa­nej w polu o per­so­na­liach.

Jest to forma za­ba­wy, niek­tó­rzy trak­tu­ją blu­e­jac­king jako sport.

Wikipedia


blues

[czy­taj: blus]
1. jedna z naj­star­szych form mu­zy­ki pół­noc­no­a­me­ry­kań­skich Mu­rzy­nów, po­cząt­ko­wo wo­kal­na, póź­niej także in­stru­men­tal­na, stała się pod­sta­wo­wą formą jazzu;
2. utwór utrzy­ma­ny w tym stylu;
3. po­tocz­nie: czuć blu­e­sa - ro­zu­mieć coś lub kogoś, od­czu­wać coś wspól­nie z drugą osobą


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) muz. wo­kal­no-in­stru­men­tal­ny styl mu­zycz­ny się­ga­ją­cy ko­rze­nia­mi lu­do­wych pie­śni czar­no­skó­rych

 (1.2) muz. utwór w tym stylu

Wiktionary

Blues (od blue – „smut­ny”, „me­lan­cho­lij­ny”, od­no­szo­ny także do sta­nów przy­gnę­bie­nia) – pod­sta­wo­wa forma mu­zycz­na jazzu, afro­a­me­ry­kań­ski ga­tu­nek pie­śni so­lo­wej o cha­rak­te­rze oso­bi­stym, opar­ty na struk­tu­rze re­spon­so­rial­nej typu "call and re­spon­se".

Ga­tu­nek ten wy­wo­dzi się z wcze­śniej­szych świec­kich form mu­zycz­nych fol­klo­ru mu­zycz­ne­go Afro­a­me­ry­ka­nów w Sta­nach Zjed­no­czo­nych, za­miesz­ku­ją­cych po­łud­nio­we ob­sza­ry Sta­nów Zjed­no­czo­nych, zwła­szcza deltę Mis­si­si­pi oraz wschod­ni Tek­sas, ta­kich jak "work song" oraz "song ser­mon", które uksz­tał­to­wa­ły jego nar­ra­cyj­no-wo­kal­ny cha­rak­ter.

Wikipedia

Powiązane:

 przym. bluesowy

Wiktionary


blues-rock

[czy­taj: blus rok] ga­tu­nek mu­zy­ki roc­ko­wej pow­sta­ły przez po­łą­cze­nie ele­men­tów blu­e­sa i rocka, za­po­cząt­ko­wa­ny w po­ło­wie lat 60. XX wieku; blues rock


SJP.pl

Blues-rock – styl w mu­zy­ce roc­ko­wej, pow­sta­ły z po­łą­cze­nia ele­men­tów blu­e­sa i rocka. Blues-rock na­ro­dził się w po­ło­wie lat 60. XX wieku w Wiel­kiej Bry­ta­nii i Sta­nach Zjed­no­czo­nych. Pier­wszy­mi ar­ty­sta­mi gra­ją­cy­mi blues-rocka byli Ale­xis Kor­ner, John Ma­y­all oraz Paul But­ter­field Blues Band.

Wikipedia


blues-rockowy

→ blues-rock [czy­taj: blus ro­ko­wy]


SJP.pl


bluesman

[czy­taj: blus­men] osoba gra­ją­ca blu­e­sa


SJP.pl


bluesmanka

[czy­taj: blus­men­ka] mu­zycz­ka gra­ją­ca blu­e­sa


SJP.pl


bluesować

po­tocz­nie: grać blu­e­sa


SJP.pl


bluesowy

→ blues [czy­taj: blu­so­wy]


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) muz. zwią­za­ny z blu­e­sem, wła­ści­wy blu­e­so­wi

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Innym przy­kła­dem jest sty­li­za­cja na wzor­ce mu­zy­ki wie­ków daw­nych (np. mu­zy­kę kla­sycz­ną czy ro­man­tycz­ną) jak i wieku XX, szcze­gól­nie mu­zy­kę rock-and-rol­lo­wą, blu­e­so­wą, roc­ko­wą i co­un­try.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bluˈsɔvɨ, AS: blusovy

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blues m.

Wiktionary


bluetka

drob­ny utwór sce­nicz­ny po­pu­lar­ny w dru­giej po­ło­wie XIX w., frasz­ka jed­no­ak­to­wa


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) teatr. jed­no­ak­to­wa ko­me­dia bądź farsa, roz­po­wszech­nio­na w 2. (= dru­giej) po­ło­wie XIX wieku

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bluˈwɛtka, AS: bluu̯etka

Wiktionary


bluetooth

[czy­taj: blu­tuf] tech­no­lo­gia łącz­no­ści ra­dio­wej ni­skiej mocy


SJP.pl

Blu­e­to­oth (wym. /)/ – stan­dard bez­prze­wo­do­wej ko­mu­ni­ka­cji krót­kie­go za­się­gu po­mię­dzy róż­ny­mi urzą­dze­nia­mi elek­tro­nicz­ny­mi, ta­ki­mi jak kla­wia­tu­ra, kom­pu­ter, lap­top, palm­top, smart­fon i wie­lo­ma in­ny­mi.

Jest to ot­war­ty stan­dard opi­sa­ny w spe­cy­fi­ka­cji IEEE 802.15.1.

Wikipedia


bluff

[czy­taj: blef] blef;
1. próba wpro­wa­dze­nia kogoś w błąd;
2. w kar­tach: wy­wo­ła­nie u po­zo­sta­łych gra­czy wra­że­nia, że się ma moc­niej­sze karty niż w rze­czy­wi­sto­ści


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bluff – jed­nost­ka osad­ni­cza w sta­nie Utah, w hrab­stwie San Juan
  • Bluff – mia­sto opu­szczo­ne w sta­nie Tek­sas
  • Bluff – jed­nost­ka osad­ni­cza w sta­nie Ken­tuc­ky
  • Bluff City – miej­sco­wo­ści w Sta­nach Zjed­no­czo­nych
  • Bluff (ang. Bluff Towns­hip) – gmina w sta­nie Kan­sas, w hrab­stwie Sum­ner
  • Bluff – mia­sto por­to­we w Nowej Ze­lan­dii
  • Bluff – mia­sto w Au­stra­lii
  • Bluff – rzeka w Au­stra­lii, w sta­nie Au­stra­lia Za­chod­nia
  • Bluff – me­te­o­ryt zna­le­zio­ny w Tek­sa­sie
  • Blef

Wikipedia


bluffiarz

ten, kto ble­fu­je; ble­fiarz


SJP.pl


bluffowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) zob. ble­fo­wa­nie.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bluff m.

 czas. bluffować

Wiktionary


bluffować

[czy­taj: ble­fo­wać] wpro­wa­dzać w błąd dla wy­wo­ła­nia wra­że­nia o po­sia­da­niu więk­szych (niż rze­czy­wi­ste) moż­li­wo­ści; ble­fo­wać


SJP.pl


blum

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Igna­cy Blum – ge­ne­rał bry­ga­dy Woj­ska Pol­skie­go
  • Jo­nat­hon Blum – ho­ke­i­sta
  • Leon Blum – so­cja­li­stycz­ny po­li­tyk fran­cu­ski
  • Ma­nu­el Blum – in­for­ma­tyk
  • Ro­bert Blum – nie­miec­ki dzia­łacz i pi­sarz po­li­tycz­ny
  • Blum – herb szla­chec­ki
  • Blum – mia­sto w USA, w sta­nie Tek­sas

Wikipedia


blumentop

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. ogrod. do­nicz­ka

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) gw. Górny Śląsk blumtopa, łotka

Wiktionary


bluming

zgnia­tacz kę­sisk kwa­dra­to­wych


SJP.pl


blumkol

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. bot. kulin. ka­la­fior

Wiktionary


blumkól

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. zob. blum­kol.

Wiktionary


blumsztajn

naz­wi­sko


SJP.pl


blumsztynder

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. kwiet­nik

Wiktionary


blumtopa

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. ogrod. do­nicz­ka

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) gw. Górny Śląsk blumentop, łotka

Wiktionary


blunt

[czy­taj: blant] pa­pie­ros skrę­ca­ny zwy­kle z ma­ri­hu­a­ny lub ty­to­niu; skręt, joint, dżo­int, blant


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) zob. joint.

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Blunt – miej­sco­wość w sta­nie Da­ko­ta Po­łud­nio­wa, w hrab­stwie Hug­hes
  • James Blunt
  • Emily Blunt
  • Roy Blunt
  • Giles Blunt
  • Ant­ho­ny Blunt – so­wiec­ki szpieg
  • Blo­unt

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Suk­ce­sem jest to, że chcą z nami być, bo mo­gli­by sie­dzieć z ko­le­ga­mi i kirać klej, palić blun­ty, okra­dać prze­chod­niów albo miesz­ka­nia.

Wiktionary


blurb

[czy­taj: blerb] krót­ka notka re­kla­mo­wa na tyl­nej okład­ce książ­ki lub płyty DVD


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) stre­szcze­nie lub re­ko­men­da­cja umie­szcza­na na czwar­tej stro­nie okład­ki książ­ki;

Wiktionary

Blurb (wym. [blerp] lub [blurp]) – re­ko­men­da­cja lub krót­kie stre­szcze­nie ut­wo­ru, umie­szcza­ne naj­czę­ściej na czwar­tej stro­nie okład­ki i/lub ob­wo­lu­ty książ­ki lub płyty DVD. Blurb za­wsze przed­sta­wia utwór w spo­sób po­zy­tyw­ny lub nawet en­tuz­ja­stycz­ny, gdyż z za­ło­że­nia ma cha­rak­ter mar­ke­tin­go­wy, a nie kry­tycz­no­li­te­rac­ki.

Wikipedia

Wymowa:

IPA: blurp|blɛrp, AS: blurp|blerp

Wiktionary


bluszcz

1. ozdob­na ro­ślin na­sien­na z ro­dzi­ny ara­lio­wa­tych;
2. pe­jo­ra­tyw­nie: osoba cią­gle kon­tro­lu­ją­ca swo­je­go part­ne­ra i po­trze­bu­ją­ca sta­łe­go za­pew­nia­nia o uczu­ciach


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) bot. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|He­de­ra|ref=tak., ro­śli­na pnąca, którą można zo­ba­czyć naj­czę­ściej na mu­rach lub drze­wach, któ­rej li­ście po­zo­sta­ją zie­lo­ne w zimie;

Wiktionary

Bluszcz ("He­de­ra" L.) – ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny ara­lio­wa­tych ("Ara­lia­ce­ae"). Obej­mu­je w za­leż­no­ści od uję­cia sy­ste­ma­tycz­ne­go od ok. 12, po­przez 18 do ok. 22 ga­tun­ków. Wy­stę­pu­ją one w Eu­ro­pie, pół­noc­nej Afry­ce, w tym na Wy­spach Ka­na­ryj­skich, Ma­de­rze i Azo­rach, na Ka­u­ka­zie oraz w za­chod­niej, cen­tral­nej i wschod­niej Azji.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Kra­i­na nie była pu­styn­na: jak okiem się­gnąć, wid­nia­ły w niej do­li­ny i wzgó­rza, po­ro­słe ślicz­ny­mi kę­pa­mi drzew, wokół któ­rych wiły się pną­cze, zwoje blu­szczu i wi­no­gra­du zwie­sza­ły się ze skał.

 (1.1) Mury zamku były po­ro­śnię­te blu­szczem.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bluʃt͡ʃ, AS: blušč

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bluszczowy

Wiktionary


bluszczolistny

przy­miot­nik

 (1.1) bot. po­sia­da­ją­cy li­ście jak bluszcz

Wiktionary


bluszczowatość

prze­no­śnie: szu­ka­nie w kimś opar­cia, nie­sa­mo­dziel­ność; blu­szczo­wość


SJP.pl


bluszczowaty

1. po­dob­ny do blu­szczu;
2. mało sa­mo­dziel­ny; chwiej­ny


SJP.pl


bluszczowość

prze­no­śnie: szu­ka­nie w kimś opar­cia, nie­sa­mo­dziel­ność; blu­szczo­wa­tość


SJP.pl


bluszczowy

przy­miot­nik od: bluszcz


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z blu­szczem; uple­cio­ny z blu­szczu

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bluszcz mrz.

Wiktionary


bluszczyk

1. ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny jas­no­to­wa­tych;
2. zdrob­nie­nie od: bluszcz


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od bluszcz

Wiktionary

Blu­szczyk ("Gle­cho­ma" L.) – ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny jas­no­to­wa­tych. Obej­mu­je 7 ga­tun­ków. Ro­śli­ny te wy­stę­pu­ją w stre­fie umiar­ko­wa­nej w Eu­ro­pie i Azji, z cen­trum zróż­ni­co­wa­nia we wschod­niej Azji, gdzie ro­śnie 5 ga­tun­ków. W Pol­sce wy­stę­pu­ją dwa ga­tun­ki – blu­szczyk kos­ma­ty "G. hir­su­ta" i blu­szczyk kur­dy­ba­nek "G. he­de­ra­cea". Ro­śli­ny z tego ro­dza­ju są upra­wia­ne i dzi­cze­ją­ce w Ame­ry­ce Pół­noc­nej i Po­łud­nio­wej.

Wikipedia


bluszczykowaty

przy­miot­nik

 (1.1) bot. przy­po­mi­na­ją­cy blu­szczyk

Wiktionary


bluszczykowy

→ blu­szczyk


SJP.pl

Patrz:

bluszczyk

bluza

górna część ubra­nia spor­to­we­go, ro­bo­cze­go lub mun­du­ru, ma­ją­ca fason ko­szu­lo­wy lub wszy­ta w pasek i się­ga­ją­ca do bio­der


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) odzież. kraw. jed­no­czę­ścio­we ubra­nie na tułów;

Wiktionary

Bluza – część gar­de­ro­by okry­wa­ją­ca tułów i ręce, zaz­wy­czaj o luź­nym kroju i dłu­go­ści do bio­der. Po­pu­lar­nie za­kła­da­na na ko­szul­kę lub pod­ko­szul­kę.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Bluzę płó­cien­ną ma, ła­ta­ną bluzę tylko…

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbluza, AS: bluza

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bluzka ż.

 przym. bluzowy, bluzkowy

 czas. zbluzować

Wiktionary


bluzczarka

kraw­co­wa szy­ją­ca bluz­ki dam­skie


SJP.pl


bluzeczka

zdrob­nie­nie od: bluz­ka


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. zdrobn. od: bluz­ka

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Na blu­zecz­ce miała wy­szy­te ko­ni­ki i krów­ki.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bluˈzɛt͡ʃka, AS: bluzečka

Wiktionary


bluzg

(zwy­kle w licz­bie mno­giej)
1. książ­ko­wo: wy­trysk, chlup­nię­cie, bryzg;
2. po­tocz­nie: prze­kleń­stwo, wyz­wi­sko, zło­rze­cze­nie


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) pot. prze­kleń­stwo lub obraź­li­we słowo

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Stra­cił przy­tom­ność. A gdy wresz­cie odzy­skał ją, po strasz­nych bluz­gach do­my­ślił się, że jest w aresz­cie.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: blusk, AS: blusk

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bluzganie n., bluzgnięcie n.

 czas. bluzgać ndk., bluzgnąć n.

Wiktionary


bluzganie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) gwał­tow­ne wy­le­wa­nie się cie­czy

 (1.2) uży­wa­nie prze­kleństw lub wyz­wisk

Wiktionary

Przykłady

 (1.2) Nie prze­ry­wam bluz­ga­nia, gdy po­cią­gam mocno za drą­żek ste­row­ni­czy i wbi­jam nogi w pe­da­ły.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bluzg m., zbluzganie n.

 czas. bluźnić, bluzgać ndk., bluznąć dk.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) tryskanie

 (1.2) przeklinanie

Wiktionary


bluzgać

1. o pły­nie lub ma­zi­stej sub­stan­cji: wy­le­wać się, wy­do­by­wać się skądś gwał­tow­nie, ob­fi­tym stru­mie­niem; try­skać, roz­pry­ski­wać się;
2. po­wo­do­wać roz­pry­ski­wa­nie się cze­goś;
3. po­tocz­nie: wy­po­wia­dać gwał­tow­nie, gło­śno, wy­krzy­ki­wać prze­kleń­stwa, wyz­wi­ska


SJP.pl


bluzina

tania, licha bluz­ka


SJP.pl


bluzka

górna część ubra­nia ko­biet


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) odzież. kraw. lekka, górna część dam­skiej gar­de­ro­by za­kła­da­na przez głowę

Wiktionary

Bluz­ka – górna część dam­skiej gar­de­ro­by wierzch­niej, która wy­wo­dzi się z mę­skiej ko­szu­li. Uży­wa­na w stro­ju lu­do­wym od XVIII wieku. W XIX wieku za­czę­ła być no­szo­na ze spód­ni­cą, a póź­niej także z ko­stiu­mem.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Po­pra­wi­ła włosy, bluz­kę, wy­su­nę­ła bucik w taki spo­sób, żeby go pan re­dak­tor spo­strzegł od razu i nie od­pra­wił z kwit­kiem.

 (1.1) Ku­pi­łaś tę bluz­kę na ry­necz­ku?

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbluska, AS: bluska

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bluza ż.

 czas. zbluzować

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) koszulka, gw. Śląsk Cieszyński jakla

Wiktionary


bluzkowy

→ bluz­ka


SJP.pl

Patrz:

bluzka

bluzowy

→ bluza


SJP.pl

Patrz:

bluza

bluć

cza­sow­nik

 (1.1) stpol., także. gw-pl|Cie­sza­nów,Lu­ba­to­wa,Budy,Pie­ka­ry,Ho­ro­dy­szcze. wy­mio­to­wać

 (1.2) gw-pl|Nie­na­dów­ka. wy­my­ślać komuś krzy­kli­wie

Wiktionary

Wymowa:

IPA: blut͡ɕ, AS: bluć

Wiktionary


bluźnienie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|bluź­nić.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bluźnierstwo n., bluźnierca m.

 czas. bluźnić

 przym. bluźnierczy, bluźnierski

 przysł. bluźnierczo

Wiktionary


bluźnierca

czło­wiek, który bluź­ni


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) ten, kto bluź­ni; osoba urą­ga­ją­ca świę­to­ściom

Wiktionary

Bluź­nier­ca – pier­wszy so­lo­wy album kie­lec­kie­go ra­pe­ra Kaj­ma­na. Zo­stał wy­da­ny 28 stycz­nia 2008 roku na­kła­dem nie­za­leż­nej wyt­wór­ni mu­zycz­nej Ju­i­cey - Juice Pro­mo­tion. W celu pro­mo­cji zo­stał na­krę­co­ny te­le­dysk do ut­wo­ru "To jest Kaj­man!".

Wikipedia

Powiązane:

 rzecz. bluźnienie n., bluźnierstwo n.

 czas. bluźnić ndk., zbluźnić dk.

 przym. bluźnierczy

 przysł. bluźnierczo

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) obrazoburca

Wiktionary


bluźnierczo

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób bluź­nier­czy

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bluźnierstwo n., bluźnienie n., bluźnierca mos.

 przym. bluźnierczy

 czas. bluźnić

Wiktionary


bluźnierczy

→ bluź­nier­ca


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) obra­ża­ją­cy to, co świę­te; zwią­za­ny z bluź­nier­stwem

Wiktionary

Patrz:

bluźnierca

Przykłady

 (1.1) Wszyst­kie jej żarty są bluź­nier­cze.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bluźnierca mos., bluźnierstwo n., bluźnienie n.

 czas. bluźnić ndk.

 przysł. bluźnierczo

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) profanujący, świętokradczy

Wiktionary


bluźnierczyni

→ bluź­nier­ca; obra­zo­bur­czy­ni, pro­fa­na­tor­ka


SJP.pl


bluźnierstwo

znie­wa­ża­nie (sło­wem lub czy­nem) cze­goś po­wszech­nie sza­no­wa­ne­go, szcze­gól­nie tego, co re­li­gia uz­na­je za świę­te (sa­crum)


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) słowa uwła­cza­ją­ce cze­muś, co jest uwa­ża­ne za świę­te

Wiktionary

Na tę stro­nę wska­zu­je „Blas­fe­mia”. Zo­bacz też: album De­zer­te­ra.

Bluź­nier­stwo (ina­czej: blas­fe­mia) – słowa uwła­cza­ją­ce temu, co jest ogól­nie po­wa­ża­ne lub co jest przez re­li­gię uz­na­ne za świę­te (sa­crum).

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Ta­li­bo­wie po­in­for­mo­wa­li, że zni­szczy­li już ponad po­ło­wę wszyst­kich figur Buddy w Af­ga­ni­sta­nie. Ich zda­niem, są one aktem bluź­nier­stwa.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bluʑˈɲɛrstfɔ, AS: bluźńerstfo

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bluźnierca m., bluźnienie n.

 czas. bluźnić

 przym. bluźnierczy, bluźnierski

 przysł. bluźnierczo

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) blasfemia, świętokradztwo

Wiktionary


bluźnik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) śrpol. bluź­nier­ca

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbluʑɲik, AS: bluźńik

Wiktionary


bluźnić

ubli­żać au­to­ry­te­tom i za­sa­dom uz­na­nym za świę­te


SJP.pl

cza­sow­nik

 (1.1) rel. uwła­czać sło­wem cze­muś, co jest uz­na­wa­ne za świę­te

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Nie bluź­nij­że, het­ma­nie za­po­ro­ski, na Boga i Jego naj­wyż­szą opie­kę się po­wo­łu­jąc, bo za­i­ste gniew tylko boży i pręd­sze ka­ra­nie na sie­bie ścią­gniesz.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbluʑɲit͡ɕ, AS: bluźńić

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bluźnierstwo n., bluźnierca m., bluźnienie n., bluzganie n.

 przym. bluźnierczy, bluźnierski

 przysł. bluźnierczo

Wiktionary


blwanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|blwać.

Wiktionary

Powiązane:

 czas. blwać ndk.

Wiktionary


blwać

cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny

 (1.1) daw. wy­mio­to­wać

 (1.2) śrpol. splu­wać

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Nie byłoć tam żad­nych spros­nych wy­my­słów, co to na misie więcéj zna­czą sa­po­ry i po­trzą­ski, niż po­tra­wa, która — choć na far­fu­rze po­da­na — za­prza­ła i ośliz­gła, żeś blwać niż jeść skłon­niej­szy.

 (1.1) Owa tylko blują aby pili, a piją zasię aby znowu blwa­li. A to iście jest osob­ny przys­mak do dobréj bie­sia­dy.

 (1.1) Chło­pi­sko blwa­ło, srało, kasz­la­ło, pier­dzia­ło // I po­zbył dy­cha­wi­ce, choć barzo śmier­dzia­ło.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: blvat͡ɕ, AS: blvać

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. blwanie n.

Wiktionary


blybranie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) gw-pl|Poz­nań. zob. blu­bra­nie.

Wiktionary


blycki

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) gw-pl|Poz­nań. rzad. klucz na­staw­ny do rur w for­mie kle­szczy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) żabka

Wiktionary


blythe

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Blyt­he – mia­sto w sta­nie Ka­li­for­nia, w hrab­stwie Ri­ver­si­de
  • Blyt­he – mia­sto w sta­nie Ge­or­gia, w hrab­stwie Rich­mond
  • Blyt­he (ang. Blyt­he Towns­hip) – gmina w sta­nie Ar­kan­sas, w hrab­stwie Boone
  • Blyt­he (ang. Blyt­he Towns­hip) – gmina w sta­nie Ar­kan­sas, w hrab­stwie Ma­rion
  • Blyt­he (ang. Blyt­he Towns­hip) – gmina w sta­nie Pen­syl­wa­nia, w hrab­stwie Schu­yl­kill
  • Blyt­he – rzeka w An­glii
  • Blyt­he – rzeka w Au­stra­lii, na Tas­ma­nii
  • Blyt­he – rzeka w Nowej Ze­lan­dii, na Wy­spie Po­łud­nio­wej

Wikipedia


blériot

[czy­taj: bleRJO] naz­wi­sko


SJP.pl


blómkól

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. zob. blum­kol.

Wiktionary


blómkółl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. zob. blum­kol.

Wiktionary


bm.

skrót od: bie­żą­ce­go mie­sią­ca


SJP.pl

skrót

 (1.1) = bie­żą­ce­go mie­sią­ca

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Dzie­sią­te­go bm. wesz­ła w życie nowa usta­wa.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbʲjɛʒɔ̃nˈt͡sɛɡɔ mʲjɛ̇ˈɕɔ̃nt͡sa, AS: bʹi ̯ežõncego mʹi ̯ėśõnca

Wiktionary


bmi

[czy­taj: be-em-i lub bi-em-aj] skrót od: Body Mass Index - współ­czyn­nik umoż­li­wia­ją­cy okre­śle­nie pra­wi­dło­wej masy ludz­kie­go ciała


SJP.pl

skró­to­wiec, rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) = med. wskaź­nik masy ciała

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bri­tish Mid­land In­ter­na­tio­nal (BMI) – dawne bry­tyj­skie linie lot­ni­cze
  • BMI Re­gio­nal – dawne bry­tyj­skie linie lot­ni­cze
  • Body Mass Index – wskaź­nik masy ciała
  • In­deks Big Maca w jęz. ang. Big Mac Index
  • Bro­ad­cast Music, Inc. – or­ga­ni­za­cja zbio­ro­we­go za­rzą­dza­nia pra­wa­mi au­tor­ski­mi lub pra­wa­mi po­krew­ny­mi

Wikipedia


bmp

1. z an­giel­skie­go: Bit Map, for­mat pliku z gra­fi­ką bit­ma­po­wą;
2. skrót od: Bract­wo Mło­dzie­ży Pra­wo­sław­nej;
3. skrót od: Beep Media Pla­y­er, odt­wa­rzacz mul­ti­me­dial­ny na li­cen­cji GPL dla Li­nuk­sa;
4. skrót od: Bone Morp­ho­ge­ne­tic Pro­te­in, biał­ka mor­fo­ge­ne­tycz­ne kości


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • BMP – po­pu­lar­ny kom­pu­te­ro­wy for­mat gra­fi­ki ra­stro­wej
  • BMP-1, BMP-2, BMP-3 – seria ra­dziec­kich bo­jo­wych wozów pie­cho­ty
  • Beep Media Pla­y­er – odt­wa­rzacz mul­ti­me­dial­ny na li­cen­cji GPL dla Li­nuk­sa
  • BMP – Bract­wo Mło­dzie­ży Pra­wo­sław­nej
  • BMP – biał­ka mor­fo­ge­ne­tycz­ne kości

Wikipedia


bmw

marka sa­mo­cho­dów i firma


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) mot. sa­mo­chód marki BMW (1.1)

 (1.2) mot. mo­to­cykl marki BMW (1.1)

Wiktionary

Ba­y­e­ris­che Mo­to­ren Werke Ak­tien­ge­sells­chaft (, BMW AG) – nie­miec­ki kon­cern mo­to­ry­za­cyj­ny pro­du­ku­ją­cy od 1916 roku sa­mo­cho­dy oso­bo­we, mo­to­cy­kle, sku­te­ry oraz sil­ni­ki.

Wikipedia

Wymowa:

IPA: bɛ‿ɛ̃m‿ˈvu, AS: be‿ẽm‿vu

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) BMW; pot. beema, beemka, beemwica, BMW-ica; środ. bawara, bawarka, beta, buma

 (1.2) BMW; pot. beema, beemka, beemwica, BMW-ica; środ. bawara, bawarka, beta, buma

Wiktionary


bmx

BMX ( bi­cyc­le mo­to­cross) – nazwa ro­we­ru, a także ro­dza­ju ko­lar­stwa, które zo­sta­ło za­po­cząt­ko­wa­ne w USA w la­tach 60. i 70. XX wieku.

Sport ten upra­wia się na to­rach ziem­nych ze sztucz­nie przy­go­to­wa­ny­mi przesz­ko­da­mi z uży­ciem ro­we­rów na ko­łach 20-ca­lo­wych (cru­i­ser) po­sia­da­ją­cych wzmoc­nio­ną i bar­dzo upro­szczo­ną (bez prze­rzu­tek) kon­struk­cję. Poza tym BMX-y mogą mieć do­wol­ny typ kon­struk­cji, masę i ge­o­me­trię.

Wikipedia


bmxowiec

[czy­taj: be­e­mik­so­wiec] śro­do­wi­sko­wo: osoba jeż­dżą­ca ro­we­rem BMX


SJP.pl


bn

[czy­taj: be-EN] skrót od: Bi­blio­te­ka Na­ro­do­wa


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • BN – skrót od Bi­blio­te­ki Na­ro­do­wej jako serii wy­daw­ni­czej Os­so­li­ne­um, z sie­dzi­bą we Wroc­ła­wiu
  • BN – skrót od Bi­blio­te­ki Na­ro­do­wej (in­sty­tu­cji), z cen­tra­lą w War­sza­wie
  • BN – kod przy­pi­sa­ny Bru­nei we­dług stan­dar­du ISO 3166-1 alfa-2
  • BN – azo­tek boru
  • BN – ter­min uży­wa­ny w grach RPG: skrót od bo­ha­ter nie­za­leż­ny
  • :B:N: – bia­ło­ru­ski ze­spół roc­ko­wy, któ­re­go nazwa to skrót od Biaz nazwy

Wikipedia


bn-owski

→ BN (Bi­blio­te­ka Na­ro­do­wa); be­e­now­ski


SJP.pl


bniec

ro­śli­na ziel­na z ro­dzi­ny goź­dzi­ko­wa­tych


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) bot. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Me­lan­drium|ref=tak., daw. ro­dzaj z ro­dzi­ny goź­dzi­ko­wa­tych, współcz. sek­cja ro­dza­ju lep­ni­ca (nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Si­le­ne|ref=tak.), bądź jej sy­no­nim;

Wiktionary

Bniec (daw­niej: "Me­lan­drium", współ­cze­śnie: "Si­le­ne" sub­ge­nus "Be­he­nant­ha" sec­tion "Me­lan­drium") – w za­leż­no­ści od uję­cia ro­dzaj lub sek­cja ro­ślin z ro­dzi­ny goź­dzi­ko­wa­tych ("Ca­ry­op­hyl­la­ce­ae"). Tak­son tra­dy­cyj­nie przez znacz­ną część XX wieku wy­róż­nia­ny w ran­dze ro­dza­ju, współ­cze­śnie z po­wo­du za­gnież­dże­nia w obrę­bie ro­dza­ju lep­ni­ca "Si­le­ne" – włą­cza­ny do niego w ran­dze sek­cji.

Wikipedia


bnin

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bnin – dawne mia­sto, obec­nie część mia­sta Kór­nik, w woj. wiel­ko­pol­skim, w pow. poz­nań­skim, w gmi­nie Kór­nik
  • Bnin – wieś w woj. ku­jaw­sko-po­mor­skim, w pow. na­kiel­skim, w gmi­nie Sadki
  • Bnin – osada leśna w woj. ku­jaw­sko-po­mor­skim, w pow. na­kiel­skim, w gmi­nie Sadki
  • Bnin – przy­sió­łek wsi Grzecz­na Panna, w woj. ku­jaw­sko-po­mor­skim, w pow. na­kiel­skim, w gmi­nie Szu­bin
  • Bnin – wieś w woj. ku­jaw­sko-po­mor­skim, w pow. włoc­ław­skim, w gmi­nie Bo­nie­wo
  • Bnin – gro­ma­da
  • Bnin – dawna gmina

Wikipedia


bo

spój­nik (naj­czę­ściej jako: po­nie­waż) lub par­ty­ku­ła


SJP.pl

spój­nik

 (1.1) …przy­łą­cza­ją­cy zda­nia lub ich czę­ści wy­ja­śnia­ją­ce lub roz­wi­ja­ją­ce w jakiś spo­sób wcze­śniej­szą in­for­ma­cję; wy­ra­ża­ją­ce jej przy­czy­nę, wy­ja­śnie­nie, uza­sad­nie­nie itp.

 (1.2) …przy­łą­cza­ją­cy zda­nia lub ich czę­ści wy­ra­ża­ją­ce prze­wi­dy­wa­ny, moż­li­wy sku­tek tego, o czym była mowa; ostrze­ga­ją­cy przed kon­sek­wen­cja­mi nie­wy­ko­na­nia cze­goś

 (2.2) …umie­szcza­na mię­dzy dwoma pow­tó­rze­nia­mi tego sa­me­go wy­ra­zu, ma­ją­cy­mi cha­rak­ter wzmac­nia­ją­cy, cza­sem prze­ciw­staw­ny, zwła­szcza w po­łą­cze­niu ze spój­ni­ka­mi ale, a

 (2.3) …wzmac­nia­ją­ca wy­po­wiedź, naj­czę­ściej w zwro­tach prze­ciw­staw­nych; uwy­dat­nia­ją­ca kon­trast, prze­ciw­sta­wie­nie, za­sko­cze­nie itp.

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • bō (od jap. roku-shaku-bō) – długi kij, broń drzew­co­wa sto­so­wa­na w ja­poń­skich sztu­kach walki, m.in. bōjutsu. Jego od­po­wied­ni­kiem jest qu­ar­ter­staff.
  • Bo – mia­sto w Sier­ra Leone, sie­dzi­ba dy­stryk­tu o tej samej naz­wie.
  • Bo – dy­strykt w Sier­ra Leone
  • Bô – fran­cu­ska gmina w re­gio­nie Dolna Nor­man­dia
  • Bo – kon­ku­bi­na chiń­skie­go ce­sa­rza Liu Banga.
  • BO – kod ISO 3166-1 dla Bo­li­wii, zo­bacz też: .bo.
  • Jan Bo – so­lo­wy pro­jekt Jana Bo­ry­se­wi­cza.
  • Bo – zły duch miesz­ka­ją­cy w po­bli­żu wód i lasów. Dizu (Etio­pia).
  • bo – język
  • Bo – pies by­łe­go pre­zy­den­ta Sta­nów Zjed­no­czo­nych Ba­rac­ka Obamy.
  • Bo – pier­wsza żona ce­sa­rza Jinga
  • Bo Derek – ame­ry­kań­ska ak­tor­ka

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Nie przy­sze­dłem wczo­raj, bo mia­łem ważne spot­ka­nie.

 (1.1) Strasz­nie się spo­ci­łem, bo padła mi kli­ma­ty­za­cja.

 (1.1) Krzysz­tof W., bo o nim mowa, był zna­nym w oko­li­cy prze­stęp­cą.

 (1.2) Nie baw się za­pał­ka­mi, bo się po­pa­rzysz.

 (1.2) Po­li­cja an­ty­ter­ro­ry­stycz­na! Ot­wórz drzwi, bo je wy­wa­ży­my!

 (1.2) Wy­ko­nuj po­le­ce­nia, bo użyję środ­ków przy­mu­su bez­poś­red­nie­go!

 (2.1) Bo skąd ja niby mam to wie­dzieć?!

 (2.1) Bo to praw­da!?.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔ, AS: bo

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) ponieważ, albowiem, gdyż

 (2.1) a

Wiktionary


boa

1. ga­tu­nek węża;
2. długi, wąski szal z puchu, piór lub futra


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) herp. wąż z ro­dzi­ny du­si­cie­li;

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (2.1) długi ko­bie­cy szal z piór lub futra

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • boa – szal
  • Boa – album mu­zycz­ny pol­skie­go ra­pe­ra ReTo, wy­da­ny w 2018 r. przez New Bad Label
  • BoA (Beat of Angel), wła­ści­wie Kwon Boa – po­łud­nio­wo­ko­re­ań­ska pio­sen­kar­ka
  • Boa (Bo­i­nae) – po­dro­dzi­na węży z ro­dzi­ny du­si­cie­li
  • BOA (Bo­jo­wy Od­dział Armii) – tajna or­ga­ni­za­cja oporu prze­ciw­ko wła­dzom Związ­ku Ra­dziec­kie­go (ZSRR)
  • BOA (Biuro Ope­ra­cji An­ty­ter­ro­ry­stycz­nych) – jed­nost­ka pol­skiej Po­li­cji, przez­na­czo­na do zadań an­ty­ter­ro­ry­stycz­nych
  • BOA (ang. Bri­tish Olym­pic As­so­cia­tion) – na­ro­do­wy ko­mi­tet olim­pij­ski Wiel­kiej Bry­ta­nii
  • BOA (Biuro Ob­słu­gi Abo­nen­ta)
  • Boa – ro­dzaj węży z po­dro­dzi­ny boa w obrę­bie ro­dzi­ny du­si­cie­lo­wa­tych
  • Boa Vista
  • boa du­si­ciel – wąż z ro­dzi­ny du­si­cie­li
  • boa ku­bań­ski – wąż z ro­dzi­ny du­si­cie­li

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Więc nie mó­wi­łem jej ani o wę­żach boa, ani o dzie­wi­czych la­sach, ani o gwia­zdach.

 (1.1) Lecz po chwi­li z dol­ne­go wy­su­nął się jak bły­ska­wi­ca praw­dzi­wy go­spo­darz, to jest ol­brzy­mi boa, który tra­wił wi­docz­nie w pół­śnie reszt­ki ostat­niej uczty i do­pie­ro gdy dym za­krę­cił mu w noz­drzach, zbu­dził się i po­my­ślał o ra­tun­ku.

 (2.1) Bar­dzo jej ład­nie było w ja­kimś pu­szy­stym boa i w fu­trza­nej cza­pecz­ce, spod któ­rej led­wie wy­glą­da­ły jej ciem­ne oczy, pra­wie je­szcze dzie­cin­ne, i twarz z po­licz­ka­mi wy­szczy­pa­ny­mi na ró­żo­wo od mrozu.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbɔa, AS: boa

Wiktionary


boarding

[czy­taj: bor­ding] wcho­dze­nie pa­sa­że­rów na po­kład sa­mo­lo­tu lub stat­ku


SJP.pl


boat-people

[czy­taj: bołt pipl] lu­dzie ucie­ka­ją­cy drogą mor­ską z niek­tó­rych państw ko­mu­ni­stycz­nych do in­nych kra­jów


SJP.pl


boavista

[czy­taj: bo­a­wisz­ta]
1. naj­dłuż­sza ja­ski­nia na pół­ku­li po­łud­nio­wej, le­żą­ca w Bra­zy­lii;
2. klub pił­kar­ski z Porto


SJP.pl

Bo­a­vi­sta – kra­so­wa ja­ski­nia po­ło­żo­na w Bra­zy­lii, na Wy­ży­nie Bra­zy­lij­skiej.

W ja­ski­ni wy­stę­pu­je bo­ga­ta szata na­cie­ko­wa.

Ja­ski­nia Bo­a­vi­sta zo­sta­ła od­kry­ta w 1987 r.

Wikipedia


boazeria

izo­la­cyj­na i zdob­ni­cza drew­nia­na okła­dzi­na ścian wew­nętrz­nych


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) drew­nia­na lub drew­no­po­dob­na okła­dzi­na ścien­na

Wiktionary

Bo­a­ze­ria ( bo­i­se­rie od bois „drew­no, drze­wo”) – drew­nia­na okła­dzi­na ścian lub su­fi­tów, bę­dą­ca ele­men­tem de­ko­ra­cyj­nym bądź izo­la­cyj­nym.

W Eu­ro­pie znana od XIII wieku, sto­so­wa­na w go­ty­ku, re­ne­san­sie, kla­sy­cyz­mie, rów­nież współ­cze­śnie. Po­cząt­ko­wo z wy­ko­rzy­sta­niem form naj­prost­szych, póź­niej (zwła­szcza od XV stu­le­cia) roz­wi­ja­na w po­sta­ci de­ko­ra­cyj­nych kon­struk­cji przy­ścien­nych wzbo­ga­ca­nych pła­sko­rzeź­bą, ster­czy­na­mi, kra­ta­mi, a w czę­ści gór­nej za­koń­czo­nych ar­kad­ka­mi lub przeź­ro­cza­mi.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Za­sied­la nie tylko więź­bę da­cho­wą, czy ty­po­we ścia­ny z drew­na igla­ste­go, ale nawet stare drew­nia­ne ramy okien­ne czy drew­nia­ną bo­a­ze­rię i po­dło­gi.

Wiktionary


boazeryjny

przy­miot­nik od: bo­a­ze­ria (np. panel bo­a­ze­ryj­ny, deska bo­a­ze­ryj­na)


SJP.pl


bob

1. śro­do­wi­sko­wo o bobs­le­ju, po­jeź­dzie bobs­le­i­stów;
2. po­tocz­nie o po­li­cjan­cie an­giel­skim; bobby


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) łódź. la­ta­wiec z pos­kła­da­ne­go pa­pie­ru

 (1.2) sport. pot. po­jazd w za­wo­dach bobs­le­jo­wych

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bob (fry­zu­ra)
  • Bob (se­rial te­le­wi­zyj­ny)
  • Bob – w ję­zy­ku an­giel­skim zdrob­nie­nie od Ro­bert
  • Bug-out bag – torba ewa­ku­a­cyj­na
  • Ro­bert
  • Ali­cja i Bob

Wikipedia

Synonimy:

 (1.1) boba, baba

 (1.2) bobslej

Wiktionary


boba

1. czap­ka z wełny lub po­dob­ne­go ma­te­ria­łu;
2. po­tocz­ne okre­śle­nie na hasz, ha­szysz, nar­ko­tyk otrzy­my­wa­ny z kwia­tów ko­no­pi in­dyj­skich


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Poz­nań., łódź. czap­ka, zwła­szcza zi­mo­wa

 (1.2) łódź. cie­płe ubra­nie

 (1.3) łódź. gęsta papka

 (1.4) łódź. la­ta­wiec z pos­kła­da­ne­go pa­pie­ru

 (1.5) slang. ma­ri­hu­a­na

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Mróz taki to byś cho­ciaż bobę na głowę wło­ży­ła.

 (1.3) Coś ty za bobę zro­bi­ła? To ma być zupa?

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbɔba, AS: boba

Wiktionary

Synonimy:

 (1.2) buby

 (1.4) bob, baba

Wiktionary


bobak

pło­wo­ru­dy gry­zoń z ro­dzi­ny wie­wiór­ko­wa­tych, za­miesz­ku­ją­cy stepy i łąki wschod­niej Eu­ro­py i Azji


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) zool. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Mar­mo­ta bobak|ref=tak., ga­tu­nek eu­raz­ja­tyc­kie­go gry­zo­nia ste­po­we­go spo­krew­nio­ne­go ze świ­sta­kiem;

Wiktionary


bobas

po­tocz­nie: małe dziec­ko; brzdąc, ber­beć, ma­luch, bąk


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy lub mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) pieszcz. małe dziec­ko

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Z łó­żecz­ka do­bie­ga­ło ga­wo­rze­nie na­sze­go bo­ba­sa.

 (1.1) Jakie ten bobas ma ślicz­ne oczka!

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbɔbas, AS: bobas

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bobo n.

:: zdrobn. bobasek m.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) dzieciątko, niemowlak, dziecię, dzidziuś

Wiktionary


bobasek

pie­szczot­li­we zdrob­nie­nie od: bobas


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) zdrobn. od: bobas

 (1.2) pieszcz. małe dziec­ko

Wiktionary

Przykłady

 (1.2) Zmie­ni­my bo­ba­sko­wi pie­lu­chę.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bobas m., bobo n.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.2) dzieciątko, dziecina, maluszek, dzidziuś

Wiktionary


bobaskowaty

przy­po­mi­na­ją­cy wy­glą­dem małe dziec­ko


SJP.pl


bobaskowy

→ bo­ba­sek


SJP.pl

Patrz:

bobasek

bobby

[czy­taj: bobi] po­tocz­nie o po­li­cjan­cie an­giel­skim; bob


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bobby – dar­mo­wa in­ter­ne­to­wa usłu­ga wa­li­da­cji stron in­ter­ne­to­wych
  • Bobby – album mu­zycz­ny Bobby'ego Brow­na wy­da­ny przez MCA
  • Bobby – film z Bol­ly­wo­od z 1973
  • Bobby – film z Bol­ly­wo­od z 2002
  • Bobby – ame­ry­kań­ski film z 2006
  • Bobby Ge­ne­ric – fik­cyj­na po­stać z se­ria­lu ani­mo­wa­ne­go Świat Bob­bie­go
  • Bobi

Wikipedia


bobczyca

ro­śli­na jed­no­rocz­na lub kil­ku­rocz­na, uży­wa­na jako do­da­tek do po­traw, upra­wia­na naj­czę­ściej w Chi­nach i Mon­go­lii


SJP.pl


bobek

ek­skre­ment zbli­żo­ny kształ­tem do ziar­na bobu


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od bób

 (1.2) owal­na grud­ka od­cho­dów

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bobek – szczyt w Be­ski­dzie Mo­raw­sko-Ślą­skim
  • Bobek – po­stać z ko­mik­sów o Mu­min­kach, wy­kre­o­wa­na przez Tove Jans­son
  • Filip Bobek – pol­ski aktor
  • Pavel Bobek – cze­ski pio­sen­karz i ar­chi­tekt
  • Stje­pan Bobek – ju­go­sło­wiań­ski pił­karz
  • Bob i Bobek

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) W ogró­decz­ku ro­śnie bobek przy ogó­recz­ku.

 (1.2) Nasz kró­lik wy­pu­szczo­ny z klat­ki, zo­sta­wił po sobie mnó­stwo bob­ków na po­dło­dze.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbɔbɛk, AS: bobek

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bób m., bobik m., bobkowanie n.

 czas. bobkować ndk.

 przym. bobkowy, bobowy, bobikowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bobik

Wiktionary


bober

re­gio­nal­nie: bób


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|księ­stwo ło­wic­kie,Kra­kow­skie,Sław­ków,Tar­no­brze­skie,Mię­dzy­rzec Pod­la­ski,Chełm­skie,Ple­szew­skie,Opocz­no,Górny Śląsk. bób

 (1.2) slang. nie­o­go­lo­ne łono ko­bie­ce

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) gw-pl|Gniez­no,zie­mia cheł­miń­sko-do­brzyń­ska,Ka­si­na Wiel­ka,Dro­hi­czyn,Cie­cha­no­wiec,Za­gó­rze,Górny Śląsk. bóbr

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • bober – re­gio­nal­na nazwa bobu
  • UJ-26 Bober – ukra­iń­ski dron ka­mi­ka­ze
  • An­drzej Bober (stro­na ujed­noz­nacz­nia­ją­ca)
  • Anton Bober – ro­syj­ski pił­karz
  • Ber­nard Bober – ka­to­lic­ki du­chow­ny, ar­cy­bi­skup
  • Bober – pol­ski raper i fre­e­sty­lo­wiec
  • Ma­riusz Bober – pol­ski me­ne­dżer
  • Ry­szard Bober – pol­ski rol­nik i sa­mo­rzą­do­wiec
  • Sta­ni­sław Bober – pol­ski fo­to­gra­fik i ma­larz
  • Ta­de­usz Bober (stro­na ujed­noz­nacz­nia­ją­ca)
  • Wie­sław Bober – pol­ski re­ży­ser, sce­na­rzy­sta, gra­fik, ma­larz

Wikipedia


boberek

zdrob­nie­nie od: bóbr


SJP.pl


bobik

ro­śli­na pa­stew­na z ro­dzi­ny mo­tyl­ko­wa­tych; bób koń­ski


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od: bób

 (1.2) bot. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Vicia fabia equ­i­na., od­mia­na bobu, ma­ją­ca drob­niej­sze na­sio­na

 (1.3) kulin. na­sio­no bo­bi­ku (1.1) wy­ko­rzy­sty­wa­ne w sztu­ce ku­li­nar­nej

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bobik – od­mia­na bobu
  • Adam Bobik – pol­ski aktor
  • Ja­nusz Bobik – pol­ski jeź­dziec spor­to­wy, olim­pij­czyk
  • Ka­zi­mierz Bobik – pol­ski ho­dow­ca koni i dzia­łacz jeź­dziec­ki

Wikipedia

Przykłady

 (1.2) Do głów­nych su­row­ców wy­so­ko­biał­ko­wych po­cho­dze­nia ro­ślin­ne­go za­li­cza­my rze­pak i strącz­ko­we gru­bo­ziar­ni­ste: bobik, łubin, groch.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbɔbʲik, AS: bobʹik

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bób m., bobek m.

 czas. bobkować

 przym. bobowy, bobkowy, bobikowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bobek

Wiktionary


bobina

1. wąski bęben z tar­cza­mi, na który na­wi­ja­ne są zwoje liny; cewa, szpu­la, rolka;
2. wąski zwój taśmy pa­pie­ru


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) bar­dzo wąski zwój pa­pie­ru zwi­nię­te­go w rolkę o sze­ro­ko­ści mak­sy­mal­nej rów­nej ćwiart­ce jej śred­ni­cy

 (1.2) techn. wąski bęben z tar­cza­mi o dużej śred­ni­cy, na któ­rym zwoje liny na­wi­ja­ją się na sie­bie

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­bi­na (po­li­gra­fia)
  • Bo­bi­na (ry­bo­łów­stwo)
  • Bo­bi­na (tech­ni­ka)
  • Bo­bi­na – po­tocz­na nazwa lo­ko­mo­tyw elek­trycz­nych Škoda 12E

Wikipedia

Wymowa:

IPA: bɔˈbʲĩna, AS: bobʹĩna

Wiktionary

Synonimy:

 (1.2) szpula, cewa

Wiktionary


bobiniarka

ma­szy­na tnąca pa­pier na wą­skie wstę­gi i zwi­ja­ją­ca je w rolki


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) urzą­dze­nie do cię­cia i zwi­ja­nia w rolki ma­te­ria­ły takie jak np. pa­pier, folia czy włó­kni­na

Wiktionary

Bo­bi­niar­ka – ma­szy­na słu­żą­ca do cię­cia wzdłuż­ne­go (me­cha­nicz­ne­go) rolki-matki (ina­czej: jumbo-rola, bo­bi­na) na użyt­ki na­wi­nię­te w roli (tzw. me­to­da z roli na rolę). Efek­tem fi­nal­nym tego pro­ce­su jest na­wi­nię­cie na role (o ta­kiej samej lub mniej­szej śred­ni­cy niż rola-matka).

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ˌbɔbʲĩˈɲarka, AS: bobʹĩńarka

Wiktionary


bobinka

zdrob­nie­nie od: bo­bi­na


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­bin­ka – wieś na Bia­ło­ru­si, w re­jo­nie ka­mie­niec­kim ob­wo­du brze­skie­go, w siel­so­wie­cie Wierz­cho­wi­ce
  • Bo­bin­ka – osada w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie pod­la­skim, w po­wie­cie haj­now­skim, w gmi­nie Du­bi­cze Cer­kiew­ne

Wikipedia


bobizacja

sol­mi­za­cja albo czy­ta­nie nut gło­sem z wy­ma­wia­niem zgło­sek: la, be, ce, de, me, fe, ge (dzi­siaj: do, re, mi, fa, sol, la, si); be­bi­za­cja


SJP.pl


bobiński

naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Adam Bo­biń­ski (1896–1982) – pol­ski lek­ko­at­le­ta, sko­czek wzwyż
  • Ce­li­na Bo­biń­ska (1913–1997) – pol­ska hi­sto­ryk dzie­jów no­wo­żyt­nych
  • Fran­ci­szek Bo­biń­ski (1793–1883) – puł­kow­nik Wojsk Pol­skich Kró­le­stwa Kon­gre­so­we­go
  • Grze­gorz Bo­biń­ski (ur. 1975) – pol­ski ma­te­ma­tyk
  • He­le­na Bo­biń­ska (1887–1968) – pol­ska i ra­dziec­ka po­wie­ścio­pi­sar­ka, au­tor­ka ksią­żek dla dzie­ci i mło­dzie­ży oraz tłu­macz­ka
  • Hen­ryk Bo­biń­ski (1861–1914) – pol­ski pia­ni­sta i kom­po­zy­tor
  • Jo­lan­ta Bo­biń­ska (ur. 1956) – pol­ska dzia­łacz­ka spo­łecz­na pre­zes i za­ło­ży­ciel­ka fun­da­cji „Dom w Łodzi”
  • Krzysz­tof Bo­biń­ski (ur. 1949) – pol­ski dzien­ni­karz i pu­bli­cy­sta, dzia­łacz spo­łecz­ny
  • Lena Ko­lar­ska-Bo­biń­ska (ur. 1947) – pol­ska so­cjo­log, pro­fe­sor nauk hu­ma­ni­stycz­nych
  • Sta­ni­sław Bo­biń­ski (1882–1937) – pol­ski pi­sarz, dzia­łacz ko­mu­ni­stycz­ny
  • Wi­told Bo­biń­ski (ur. 1959) – pol­ski fi­lo­log
  • Wła­dy­sław Bo­biń­ski (1901–1975) – pol­ski woj­sko­wy

Wikipedia


bobkowski

naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Alek­san­der Bob­kow­ski (1885–1966) – pol­ski in­ży­nier, ofi­cer, dzia­łacz spor­to­wy, wi­ce­mi­ni­ster ko­mu­ni­ka­cji w II R.P.
  • An­drzej Bob­kow­ski (1913–1961) – pi­sarz, ese­i­sta, przed­się­bior­ca
  • Hen­ryk Bob­kow­ski (1879–1945) – ge­ne­rał

Wikipedia


bobkowy

przy­miot­nik od: bobek


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy bob­ków, zwią­za­ny z bob­ka­mi, po­dob­ny do bob­ków

 (1.2) do­ty­czą­cy drze­wa bob­ko­we­go (wa­wrzy­nu)

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Od dwóch dni mam za­par­cie i bob­ko­wy sto­lec.

 (1.2) Jedną z przy­praw w gro­chów­ce są bob­ko­we li­ście.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔpˈkɔvɨ, AS: bopkovy

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bobek m., bób mrz., bobik mrz.

 czas. bobkować

Wiktionary

Synonimy:

 (1.2) wawrzynowy, laurowy

Wiktionary


bobo

1. pie­szczot­li­wie: nie­mow­lę, małe dziec­ko;
2. osoba łą­czą­ca styl bycia i dą­że­nia klasy śred­niej ze swo­bod­nym po­dej­ściem do życia


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) pot. pieszcz. nie­mow­lę do pier­wsze­go roku życia

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bobo – grupa et­nicz­na w Afry­ce
  • Bobo – film z 1967 roku
  • Bobo-Dio­u­las­so – mia­sto w za­chod­niej czę­ści Bur­ki­na Faso
  • Bobos – dokł. Bobo As­han­ti, jeden z trzech domów Ra­sta­fa­ri
  • bobo (bebok, bobok, babok) – demon sło­wiań­ski, po­stać z pol­skie­go fol­klo­ru
  • Bobo (bi­skup Porto)
  • Bobo (kar­dy­nał S. Gior­gio)
  • Bobo (kar­dy­nał S. Te­o­do­ro)
  • Eric Bobo (ur. 27 sierp­nia 1968) – od 1994 r. per­ku­si­sta ze­spo­łu Cy­press Hill
  • Dian­bo­bo „Bobo” Balde (ur. 5 paź­dzier­ni­ka 1975) – gwi­nej­ski pił­karz
  • DJ BoBo (właśc. René Ba­u­mann, ur. 5 stycz­nia 1968) – szwaj­car­ski DJ, pio­sen­karz, pro­du­cent, tan­cerz, kom­po­zy­tor
  • Bobô (właśc. De­iv­son Rogério da Silva, ur. 9 stycz­nia 1985) – bra­zy­lij­ski pił­karz

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Matka trzy­ma­ła ro­ze­śmia­ne bobo na ręku.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bobas mos., bobasek mzw.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bobas, bobasek, dzieciaczek, dzidzia, dzidziuś, niemowlaczek, niemowlak, niemowlę; podn. dziecię

Wiktionary


bobo-frut

po­tocz­nie: so­czek dla dzie­ci; bo­bo­frut


SJP.pl


bobofrut

po­tocz­nie: so­czek dla dzie­ci; bobo-frut


SJP.pl


bobok

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy lub mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. stra­szy­dło

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) gw. Górny Śląsk babok, babołk, bebok

Wiktionary


bobola

naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­bo­la – pol­skie naz­wi­sko
  • An­drzej Bo­bo­la (1591-1657) – mę­czen­nik, ka­to­lic­ki pa­tron Pol­ski
  • An­drzej Bo­bo­la (1540-1616) – se­kre­tarz Zyg­mun­ta III Wazy
  • Elż­bie­ta Bo­bo­la (1520-1615) – pol­ska szlach­cian­ka
  • Hie­ro­nim Bo­bo­la (1521-1561) – pol­ski szlach­cic i ry­cerz
  • Jan Bo­bo­la (1545–1605) – pol­ski szlach­cic
  • Jan Bo­bo­la (1557-1604) – cze­śnik san­do­mier­ski
  • Jan Bo­bo­la (1592-1635) – cze­śnik san­do­mier­ski
  • Jakub Bo­bo­la (1578-1636) – pod­cza­szy san­do­mier­ski
  • Kac­per Bo­bo­la (1602-1647) – ka­no­nik kra­kow­ski
  • Krzysz­tof Bo­bo­la (1517-1559) – pol­ski szlach­cic i ry­cerz
  • Krzysz­tof Bo­bo­la (1604–1641) – poeta

Wikipedia


bobolice

1. mia­sto w Pol­sce;
2. nazwa dwóch wsi w Pol­sce


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce;

Wiktionary

Bo­bo­li­ce (niem. "Bu­blitz") – mia­sto w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie ko­sza­liń­skim, sie­dzi­ba gminy miej­sko-wiej­skiej Bo­bo­li­ce. Po­ło­żo­ne na Po­je­zie­rzu By­tow­skim, nad rzeką Cho­ciel, w po­bli­żu je­zio­ra Chle­wo. Dru­gie pod wzglę­dem licz­by lud­no­ści mia­sto po­wia­tu ko­sza­liń­skie­go.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Zwie­dzi­li­śmy cer­kiew w Bo­bo­li­cach.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɔbɔˈlʲit͡sɛ, AS: bobolʹice

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Boboliczanin mos., Boboliczanka ż.

Wiktionary


bobolicki

przy­miot­nik od: Bo­bo­li­ce


SJP.pl


boboliczanin

miesz­ka­niec Bo­bo­lic (mia­sta w Pol­sce)


SJP.pl


boboliczanka

miesz­kan­ka Bo­bo­lic (mia­sta w Pol­sce)


SJP.pl


bobolin

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wieś w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie sła­wień­skim, w gmi­nie Dar­ło­wo;

 (1.2) geogr. osada w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie po­lic­kim, w gmi­nie Koł­ba­sko­wo;

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • wieś Bo­bo­lin w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, po­wiat po­lic­ki, gmina Koł­ba­sko­wo
  • wieś Bo­bo­lin w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, po­wiat sła­wień­ski, gmina Dar­ło­wo

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Bun­kry na pla­ża­a­ży w Bo­bo­li­nie sta­no­wią po­zo­sta­łość po nie­miec­kim po­li­go­nie dział wiel­kie­go ka­li­bru.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bobolinianin mos., Bobolinianka ż.

 przym. boboliński

Wiktionary


boboliński

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) od­no­szą­cy się do Bo­bo­li­na, zwią­za­ny z Bo­bo­li­nem

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Te pię­kne bo­ro­wi­ki zna­la­złam w bo­bo­liń­skim lesie.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bobolin mrz., bobolinianin mos., bobolinianka ż.

Wiktionary


boboluszki

Bo­bo­lusz­ki ( Bo­bo­lu­sky, Bo­blo­wi­cy Bo­blo­witz) – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie opol­skim, w po­wie­cie głub­czyc­kim, w gmi­nie Bra­ni­ce, na gra­ni­cy z Cze­cha­mi.

Wikipedia


boboszewo

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­bo­sze­wo – mia­sto w ob­wo­dzie Kiu­sten­dił, sie­dzi­ba gminy Bo­bo­sze­wo
  • Bo­bo­sze­wo − gmina
  • Bo­bo­sze­wo – osada w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie człu­chow­skim, w gmi­nie Debrz­no

Wikipedia


boboszowski

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Bo­bo­szo­wem, do­ty­czą­cy Bo­bo­szo­wa

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Boboszów m.

Wiktionary


boboszów

Bo­bo­szów ( "Bo­bis­chau") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie kłodz­kim, w gmi­nie Mię­dzy­le­sie. Wieś typu łań­cu­chów­ka leży wzdłuż gór­ne­go biegu Nysy Kłodz­kiej oraz po­to­ku o naz­wie Bo­bosz. Znaj­du­je się na gra­ni­cy Gór By­strzyc­kich i Ma­sy­wu Śnież­ni­ka, na wy­so­ko­ści około 480–520 m n.p.m. Są­sia­du­je z wsia­mi: Dol­nik ("Schönthal"), Pi­sa­ry ("Schre­i­ben­dorf") i Ka­mień­czyk ("Ste­in­bach"). Naj­bliż­sze mia­sta po stro­nie cze­skiej to Králíky ("Gru­lich") oraz Lich­kov ("Lich­te­nau").

Wikipedia


bobotrutka

bo­bo­trut­ka tru­ją­ca (ka­la­bar­ska) - ga­tu­nek ro­śli­ny z ro­dzi­ny bo­bo­wa­tych; fa­so­la ka­la­bar­ska


SJP.pl


bobowa

od­no­szą­cy się do bobu


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce;

Wiktionary

Bo­bo­wa – mia­sto w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie ma­ło­pol­skim, w po­wie­cie gor­lic­kim, w gmi­nie Bo­bo­wa, nad rzeką Białą. Przez mia­sto prze­bie­ga droga wo­je­wódz­ka nr 981 oraz linia ko­le­jo­wa nr 96 ze sta­cją Bo­bo­wa oraz przy­stan­kiem ko­le­jo­wym Bo­bo­wa Mia­sto.

Pry­wat­ne mia­sto szla­chec­kie lo­ko­wa­ne w 1339, po­ło­żo­ne było w dru­giej po­ło­wie XVI wieku w po­wie­cie biec­kim w wo­je­wództ­wie kra­kow­skim. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa no­wo­są­dec­kie­go.

Wikipedia

Wymowa:

IPA: bɔˈbɔva, AS: bobova

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bób mrz.

Wiktionary


bobowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|bo­bo­wać.

Wiktionary

Powiązane:

 czas. bobować

Wiktionary


bobowate

ro­dzi­na z klasy okry­to­na­sien­nych li­czą­ca około 18 tys. ga­tun­ków ro­ślin ziel­nych i drze­wia­stych; mo­tyl­ko­wa­te


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) syst. bot. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Fa­ba­ce­ae|Lindl.|ref=tak., ro­dzi­na ro­ślin na­le­żą­ca do rzędu bo­bow­ców;

Wiktionary

Bo­bo­wa­te, mo­tyl­ko­wa­te ("Fa­ba­ce­ae" Lindl., "Pa­pi­lio­na­ce­ae" Gi­se­ke) – ro­dzi­na ro­ślin na­le­żą­ca do rzędu bo­bow­ców ("Fa­ba­les" Brom­he­ad). Obej­mu­je 766 ro­dza­jów i ok. 19,6 tys. ga­tun­ków. Obej­mu­je w tro­pi­kach czę­sto ro­śli­ny drze­wia­ste, w kli­ma­cie umiar­ko­wa­nym – głów­nie ro­śli­ny ziel­ne.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Na­tu­ral­ne wy­stę­po­wa­nie me­ska­li­ny do­ty­czy niek­tó­rych kak­tu­sów i bo­bo­wa­tych.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bób mrz., bobowce lm nm.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) motylkowate

Wiktionary


bobowaty

o ce­chach bo­bo­wa­tych (ro­dzi­na ro­ślin)


SJP.pl


bobować

rzad­ko, re­gio­nal­nie: no­co­wać w lesie


SJP.pl


bobowce

rząd ro­ślin okry­to­na­sien­nych; strącz­kow­ce, strą­kow­ce


SJP.pl

Bo­bow­ce, strącz­kow­ce, strą­kow­ce ("Fa­ba­les" Brom­he­ad) – grupa ro­ślin okry­to­na­sien­nych sta­no­wią­ca klad wy­róż­nia­ny w ran­dze rzędu w róż­nych sy­ste­mach kla­sy­fi­ka­cyj­nych.

Wikipedia


bobowianin

miesz­ka­niec Bo­bo­wej (mia­sta w Pol­sce)


SJP.pl


bobowianka

miesz­kan­ka Bo­bo­wej (mia­sta w Pol­sce)


SJP.pl


bobowiec

przed­sta­wi­ciel rzędu ro­ślin okry­to­na­sien­nych; strącz­ko­wiec, strą­ko­wiec


SJP.pl


bobowniczek

prze­tacz­nik bo­bow­ni­czek - ro­śli­na ros­ną­ca na brze­gach stru­mie­ni i rowów me­lio­ra­cyj­nych, o ma­łych nie­bie­skich kwia­tach


SJP.pl


bobownik

prze­tacz­nik bo­bow­nik - wie­lo­let­nia ro­śli­na błot­na stre­fy umiar­ko­wa­nej


SJP.pl


bobowo

wieś w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie sta­ro­gardz­kim


SJP.pl

Bo­bo­wo – wieś ko­ciew­ska w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie sta­ro­gardz­kim, sie­dzi­ba gminy Bo­bo­wo. Leży przy dro­dze wo­je­wódz­kiej nr 222 i na tra­sie (za­wie­szo­nej obec­nie) linii ko­le­jo­wej nr 243 Sta­ro­gard Gdań­ski-Skórcz. Ma sta­tus so­łect­wa.

Wikipedia


bobowski

1. przy­miot­nik od: Bo­bo­wa (mia­sto w Pol­sce);
2. przy­miot­nik od: Bo­bo­wo (wieś w Pol­sce)


SJP.pl


bobowy

od­no­szą­cy się do bobu


SJP.pl

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) zro­bio­ny z bobu, za­wie­ra­ją­cy bób

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (2.1) zwią­za­ny z bobem, od­no­szą­cy się do bobu

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Po­da­łam im pastę bo­bo­wą i pie­czy­wo.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bób mrz., bobek mrz., bobik mrz.

Wiktionary


bobrecki

→ Bo­brek


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) od­no­szą­cy się do Bobr­ka, zwią­za­ny z Bobr­kiem

Wiktionary

Patrz:

Bobrek

Przykłady

 (1.1) Sa­mo­chód od­na­le­zio­no na bo­brec­kim par­kin­gu.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bobrek m.

Wiktionary


bobrek

ro­śli­na ziel­na o bia­łych lub jas­no­ró­żo­wych kwia­tach, za­gro­żo­na wy­gi­nię­ciem


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. je­zio­ro w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim, w gmi­nie Szczyt­no;

 (1.2) geogr. nazwa kilku po­to­ków i ka­na­łu wod­ne­go w Pol­sce;

 (1.3) geogr. to­po­nim, nazwa kilku dziel­nic, czę­ści pol­skich miast i wsi

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • bo­brek Me­ny­ant­hes – ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny bobr­ko­wa­tych, obej­mu­ją­cy jeden ga­tu­nek – bo­brek trój­list­ko­wy
  • Bo­brek – pol­skie naz­wi­sko. Na po­cząt­ku lat 90. XX wieku w Pol­sce no­si­ło je 360 osób.
  • Bo­brek – nie­miec­ki na­zi­stow­ski po­do­bóz Aus­chwitz-Bir­ke­nau w cza­sie II wojny świa­to­wej, zlo­ka­li­zo­wa­ny w Bobr­ku koło Oś­wię­ci­mia
  • Bo­brek – wieś w woj. ma­ło­pol­skim, w pow. oś­wię­cim­skim, w gmi­nie Cheł­mek
  • Bo­brek – wieś w woj. ma­zo­wiec­kim, w pow. bia­ło­brze­skim, w gmi­nie Stro­miec
  • Bo­brek (Wie­lo­po­le)
  • Bo­brek – dziel­ni­ca By­to­mia
  • Bo­brek – dziel­ni­ca Sos­now­ca
  • Bo­brek – część mia­sta Cie­szy­na
  • Bo­brek –gro­ma­da w po­wie­cie bia­ło­brze­skim
  • Bo­brek – gro­ma­da w po­wie­cie chrza­now­skim
  • Bo­brek – je­zio­ro w woj. war­miń­sko-ma­zur­skim, w pow. szczy­cień­skim, w gmi­nie Szczyt­no

Wikipedia

Przykłady

 (1.3) Nowy obiekt zo­stał zatem wy­bu­do­wa­ny na Bobr­ku w ciągu jed­ne­go roku.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bobrek m., Bobrówka ż., Bobra ż., bóbr m., bobrzę n.

 przym. bobrecki

Wiktionary


bobrkowate

ro­dzi­na ro­ślin dwu­li­ścien­nych spo­ty­ka­nych głow­nie na ba­gnach


SJP.pl

Bobr­ko­wa­te ("Me­ny­ant­ha­ce­ae") – ro­dzi­na ro­ślin na­le­żą­ca do rzędu astrow­ców ("Aste­ra­les"). Na­le­ży tu 6 ro­dza­jów z ok. 60 ga­tun­ka­mi ro­ślin wod­nych i ba­gien­nych roz­prze­strze­nio­nych na całym świe­cie z wy­jąt­kiem oko­lic oko­ło­bie­gu­no­wych. W Pol­sce wy­stę­pu­ją dziko dwa ga­tun­ki – bo­brek trój­list­ko­wy ("Me­ny­ant­hes tri­fo­lia­ta") i grzy­bień­czyk wodny ("Nymp­ho­i­des pel­ta­ta").

Wikipedia


bobrkowaty

o ce­chach bobr­ko­wa­tych (ro­dzi­na ro­ślin)


SJP.pl


bobrokształtne

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) syst. zool. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Ca­sto­ri­morp­ha|A. E. Wood|ref=tak., po­drząd ssa­ków z rzędu gry­zo­ni;

Wiktionary

Bo­broksz­tałt­ne (Ca­sto­ri­morp­hi) – in­fra­rząd ssa­ków z po­drzę­du Su­pra­my­o­morp­ha w rzę­dzie gry­zo­ni (Ro­den­tia).

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Bo­bro­wa­te na­le­żą do po­drzę­du bo­broksz­tałt­nych.

Wiktionary


bobroszczur

ro­dzaj gry­zo­ni z po­dro­dzi­ny myszy


SJP.pl

Bo­bro­szczur ("Hy­dro­mys") – ro­dzaj ssa­ków z po­dro­dzi­ny myszy (Mu­ri­nae) w obrę­bie ro­dzi­ny my­szo­wa­tych (Mu­ri­dae).

Wikipedia


bobrowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) pot. szpe­ra­nie w czymś w po­szu­ki­wa­niu cze­goś

 (1.2) łow. o łosiu i o psie my­śliw­skim: bro­dze­nie w wo­dzie, w bło­cie

Wiktionary

Bo­bro­wa­nie – ter­min uży­wa­ny w ło­wiect­wie: prze­szu­ki­wa­nie szu­wa­rów lub błot­ni­stych te­re­nów przez psa my­śliw­skie­go, naj­czę­ściej w celu wy­pło­sze­nia ży­we­go ptaka, bro­dze­nie przez psa my­śliw­skie­go albo przez łosia w wo­dzie lub bło­cie lub prze­mie­szcza­nie się przez zwie­rzę w celu po­szu­ki­wa­nia po­kar­mu lub innej rze­czy.

Wikipedia

Powiązane:

 rzecz. bóbr m., bobry nmos., bobrowisko n.

 czas. bobrować ndk.

 przym. bobrzy, bobrowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) szperanie, buszowanie, myszkowanie

Wiktionary


bobrowate

ro­dzi­na ssa­ków z rzędu gry­zo­ni, ziem­no­wod­nych, ze spła­szczo­nym grzbie­to­brzusz­nie ogo­nem, ży­ją­cych w gru­pach w nad­wod­nych la­sach pół­ku­li pół­noc­nej; bobry


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) syst. zool. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Ca­sto­ri­dae|Hem­prich|ref=tak., ro­dzi­na ssa­ków z rzędu gry­zo­ni;

Wiktionary

Bo­bro­wa­te (Ca­sto­ri­dae) – ro­dzi­na ssa­ków z rzędu gry­zo­ni (Ro­den­tia), znana od póź­ne­go eo­ce­nu, w oli­go­ce­nie i ne­o­ge­nie na te­re­nie Ame­ry­ki Pół­noc­nej była sil­nie zróż­ni­co­wa­na. Re­pre­zen­to­wa­na była za­rów­no przez ga­tun­ki wiel­ko­ści niedź­wie­dzia ("Ca­sto­ro­i­des ohio­en­sis"), jak i przez nie­wiel­kie ga­tun­ki ży­ją­ce pod zie­mią. Współ­cze­śnie re­pre­zen­to­wa­na jest przez jeden tylko ro­dzaj "Ca­stor" obej­mu­ją­cy dwa ga­tun­ki gry­zo­ni ziem­no­wod­nych: bobra ka­na­dyj­skie­go i bobra eu­ro­pej­skie­go.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Ko­pal­ne ślady wy­stę­po­wa­nia bo­bro­wa­tych od­na­le­zio­no rów­nież na te­re­nie Pol­ski.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bóbr mzw.

Wiktionary


bobrowaty

o ce­chach bo­bro­wa­tych (ro­dzi­na gry­zo­ni)


SJP.pl


bobrować

(o psie my­śliw­skim) prze­szu­ki­wać szu­wa­ry


SJP.pl

cza­sow­nik

 (1.1) szu­kać, za­nu­rza­jąc się w wo­dzie

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bobrownik mos., bóbr mzw., Bóbr mrz., bobrowanie n., bobry nmos., bobrowisko n., bobrownia ż.

 przym. bobrzy

Wiktionary


bobrowica

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto na Ukra­i­nie w ob­wo­dzie czer­ni­how­skim, sie­dzi­ba władz re­jo­nu bo­bro­wic­kie­go;

Wiktionary

Bo­bro­wi­ca ( Бобровиця, "Bo­bro­wy­cia") – mia­sto na Ukra­i­nie w ob­wo­dzie czer­ni­how­skim, sie­dzi­ba władz re­jo­nu bo­bro­wic­kie­go.

Z Bo­bro­wi­cy po­cho­dzi Olha Ko­rob­ka, ukra­iń­ska sztan­gist­ka, mi­strzy­ni Eu­ro­py, me­da­list­ka mi­strzostw świa­ta.

Wikipedia

Powiązane:

 przym. bobrowicki

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) war. Bobrowice

Wiktionary


bobrowice

nazwa kilku wsi w Pol­sce


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­bro­wi­ce – wieś w woj. lu­bu­skim, w pow. kro­śnień­skim, w gmi­nie Bo­bro­wi­ce
  • Bo­bro­wi­ce – wieś w woj. lu­bu­skim, w pow. ża­gań­skim, w gmi­nie Szpro­ta­wa
  • Bo­bro­wi­ce – wieś w woj. za­chod­nio­po­mor­skim, w pow. sła­wień­skim, w gmi­nie Sław­no
  • Bo­bro­wi­ce – gro­ma­da w po­wie­cie kro­śnień­skim
  • Bo­bro­wi­ce – gro­ma­da w po­wie­cie sła­wień­skim
  • Bo­bro­wi­ce – nie­czyn­na sta­cja ko­le­jo­wa w Bo­bro­wi­cach, w wo­je­wództ­wie lu­bu­skim
  • Bo­bro­wi­ce – gmina wiej­ska w wo­je­wództ­wie lu­bu­skim, w po­wie­cie kro­śnień­skim
  • Elek­trow­nia Bo­bro­wi­ce I

Wikipedia


bobrowicki

przy­miot­nik od: Bo­bro­wi­ce


SJP.pl


bobrowicz

naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Jacek Bo­bro­wicz
  • Jan Bo­bro­wicz
  • Jan Ne­po­mu­cen Bo­bro­wicz
  • Ma­ciej Bo­bro­wicz
  • Te­re­sa Wierz­ba-Bo­bro­wicz

Wikipedia


bobrowiec

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­bro­wiec – szczyt w Ta­trach, nad Do­li­ną Cho­cho­łow­ską
  • Bo­bro­wiec – miej­sco­wość na Sło­wa­cji
  • Bo­bro­wiec – wieś w woj. łódz­kim, w pow. to­ma­szow­skim, w gmi­nie Rze­czy­ca
  • Bo­bro­wiec – wieś w woj. ma­zo­wiec­kim, w pow. pia­se­czyń­skim, w gmi­nie Pia­secz­no
  • Bo­bro­wiec – wieś w woj. po­mor­skim, w pow. sta­ro­gardz­kim, w gmi­nie Smę­to­wo Gra­nicz­ne
  • Bo­bro­wiec – wieś w woj. war­miń­sko-ma­zur­skim, w pow. bra­niew­skim, w gmi­nie Bra­nie­wo

Wikipedia


bobrowisko

miej­sce w lesie, zwy­kle pod­mo­kłe i ba­gni­ste, gdzie naj­czę­ściej by­wa­ją łosie


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) ekol. ob­szar, na któ­rym żyją bobry

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­bro­wi­sko – osada w woj. ku­jaw­sko-po­mor­skim, w pow. go­lub­sko-do­brzyń­skim, w gmi­nie Golub-Do­brzyń
  • Bo­bro­wi­sko – wieś w woj. pod­la­skim, w pow. su­wal­skim, w gmi­nie Su­wał­ki

Wikipedia

Powiązane:

 rzecz. bobry nmos., bobrowanie n., bobrownia ż., bobrownik mos., bóbr mzw.

 czas. bobrować ndk.

 przym. bobrowy, bobrzy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bobrownia

Wiktionary


bobrownia

osada bo­brów


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ekol. ob­szar, na któ­rym żyją bobry

Wiktionary

Bo­brow­nia (biał. Баброўня) – wieś na Bia­ło­ru­si, po­ło­żo­na w ob­wo­dzie gro­dzień­skim w re­jo­nie gro­dzień­skim w siel­so­wie­cie ski­del­skim, nad rzeką Kotrą.

Wikipedia

Powiązane:

 rzecz. bobrownik mos., bobrowisko n., bóbr mzw.

 czas. bobrować ndk.

 przym. bobrowy, bobrzy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bobrowisko

Wiktionary


bobrownicki

→ Bo­brow­ni­ki


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • An­to­ni Bo­brow­nic­ki – pol­ski szlach­cic, urzęd­nik
  • Igna­cy Bo­brow­nic­ki – pol­ski szlach­cic, urzęd­nik

Wikipedia

Patrz:

Bobrowniki

bobrowniczanin

miesz­ka­niec Bo­brow­nik (mia­sta w Pol­sce)


SJP.pl


bobrowniczanka

miesz­kan­ka Bo­brow­nik (mia­sta w Pol­sce)


SJP.pl


bobrownik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) daw. roln. ho­dow­ca bo­brów

 (1.2) daw. łow. my­śli­wy po­lu­ją­cy na bobry

Wiktionary

Bo­brow­nik (niem. "Be­wer­nick") – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim, w po­wie­cie lidz­bar­skim, w gmi­nie Lidz­bark War­miń­ski.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość na­le­ża­ła ad­mi­ni­stra­cyj­nie do wo­je­wództ­wa olsz­tyń­skie­go. Wieś znaj­du­je się w hi­sto­rycz­nym re­gio­nie War­mia.

Wikipedia

Powiązane:

 rzecz. bobrownia ż., bobrowisko n., bóbr mzw.

 czas. bobrować ndk.

 przym. bobrowy, bobrzy

Wiktionary


bobrowniki

mia­sto w Pol­sce


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­brow­ni­ki – mia­sto (1870–2023 wieś) w wo­je­wództ­wie ku­jaw­sko-po­mor­skim
  • Bo­brow­ni­ki – część mia­sta Szczyt­na
  • Bo­brow­ni­ki – część mia­sta Tar­now­skie Góry
  • Bo­brow­ni­ki – wieś (dawne mia­sto) w pow. ryc­kim, w gmi­nie Ryki
  • Bo­brow­ni­ki – wieś w pow. no­wo­sol­skim, w gmi­nie Otyń
  • Bo­brow­ni­ki – wieś w pow. ło­wic­kim, w gmi­nie Nie­bo­rów
  • Bo­brow­ni­ki – wieś w pow. pa­ję­czań­skim, w gmi­nie Dzia­ło­szyn
  • Bo­brow­ni­ki – wieś w pow. sie­radz­kim, w gmi­nie Sie­radz
  • Bo­brow­ni­ki – wieś w pow. ko­zie­nic­kim, w gmi­nie Gło­wa­czów
  • Bo­brow­ni­ki – wieś w pow. bia­ło­stoc­kim, w gmi­nie Gró­dek
  • Bo­brow­ni­ki – wieś w pow. so­kól­skim, w gmi­nie So­kół­ka
  • Bo­brow­ni­ki – wieś w pow. słup­skim, w gmi­nie Dam­ni­ca

Wikipedia


bobrowo

1. nazwa kilku wsi w Pol­sce;
2. nazwa kilku je­zior w Pol­sce;
3. część mia­sta Sierpc


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­bro­wo – część mia­sta Sierpc
  • Bo­bro­wo – wieś w woj. ku­jaw­sko-po­mor­skim, w pow. brod­nic­kim, w gmi­nie Bo­bro­wo
  • Bo­bro­wo – wieś w woj. war­miń­sko-ma­zur­skim, w pow. kę­trzyń­skim, w gmi­nie Bar­cia­ny
  • Bo­bro­wo – wieś w woj. wiel­ko­pol­skim, w pow. ko­niń­skim, w gmi­nie Go­li­na
  • Bo­bro­wo – wieś w woj. wiel­ko­pol­skim, w pow. ko­niń­skim, w gmi­nie Rzgów
  • Bo­bro­wo – wieś w woj. za­chod­nio­po­mor­skim, w pow. draw­skim, w gmi­nie Zło­cie­niec
  • Bo­bro­wo – osada w woj. za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie ko­sza­liń­skim, w gmi­nie Bo­bo­li­ce
  • Bo­bro­wo – gro­ma­da
  • Bo­bro­wo – dawna gmina wiej­ska ist­nie­ją­ca w la­tach 1946–1954 w woj. olsz­tyń­skim
  • Bo­bro­wo – je­zio­ro w gmi­nie Gruta w po­wie­cie gru­dziądz­kim w woj. ku­jaw­sko-po­mor­skim;
  • Bo­bro­wo – je­zio­ro w gmi­nie Ka­czo­ry w po­wie­cie pil­skim w woj. wiel­ko­pol­skim;
  • Bo­bro­wo – je­zio­ro w gmi­nie Wałcz w po­wie­cie wa­łec­kim w woj. za­chod­nio­po­mor­skim.

Wikipedia


bobrowski

przy­miot­nik od: Bo­bro­wa, Bo­brów


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bar­tło­miej Bo­brow­ski (ur. 1976) – aktor
  • Cze­sław Bo­brow­ski (1904-1996) – eko­no­mi­sta
  • Édouard Bo­brow­ski (1928-2016) - dzien­ni­karz, fil­mo­wiec, pi­sarz
  • Emil Bo­brow­ski (1876-1938) – le­karz
  • Fran­ci­szek Bo­brow­ski (ur. 1950) – po­li­tyk
  • Igna­cy Bo­brow­ski – ujed­noz­nacz­nie­nie
  • Ire­ne­usz Bo­brow­ski (ur. 1954) – ję­zy­koz­naw­ca
  • Jo­han­nes Bo­brow­ski (1917-1965) – poeta, pro­za­ik
  • Max Bo­brow­ski (1890-????) – zbrod­niarz hit­le­row­ski
  • Mi­chał Bo­brow­ski (ujed­noz­nacz­nie­nie)
  • Sier­giej Bo­brow­ski (ur. 1988) – ho­ke­i­sta
  • Sta­ni­sław Bo­brow­ski (1896-1990) – ge­ne­rał

Wikipedia


bobrowy

→ bóbr; bo­brzy


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy bobra, od­no­szą­cy się do bobra

 (1.2) po­cho­dzą­cy od bobra

Wiktionary

Przykłady

 (1.2) Ro­bert czę­sto woził ze sobą bar­dzo gu­stow­ną czap­kę z futra bo­bro­we­go.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔˈbrɔvɨ, AS: bobrovy

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bobrownik mos., bóbr mzw., bobrzę n., bobrowanie n., bobry nmos., bobrowisko n., bobrownia ż.

 przym. bobrzy

Wiktionary


bobrujsk

mia­sto na Bia­ło­ru­si


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto na Bia­ło­ru­si;

Wiktionary

Bo­brujsk ( Бабруйск, "Ba­brujsk"; Бобруйск) – mia­sto w środ­ko­wej czę­ści Bia­ło­ru­si, sto­li­ca re­jo­nu bo­bruj­skie­go w ob­wo­dzie mo­hy­lew­skim, około 130 km na po­łud­nio­wy wschód od Miń­ska, nad Be­re­zy­ną; 212,2 tys. miesz­kań­ców (2020).

Mia­sto kró­lew­skie po­ło­żo­ne było w końcu XVIII wieku w sta­ro­stwie nie­gro­do­wym bo­bruj­skim w po­wie­cie rze­czyc­kim wo­je­wództ­wa miń­skie­go.

Wikipedia

Powiązane:

 przym. bobrujski

Wiktionary


bobrujski

→ Bo­brujsk (mia­sto na Bia­ło­ru­si)


SJP.pl


bobry

futro z bobra lub ubra­nie po­kry­te gdzie­nieg­dzie skór­ka­mi z bobra


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) futro z bobra

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) M., B. i W. lm. od: bóbr

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Ile kosz­tu­ją te pię­kne bobry?

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bobrowanie n., bóbr m., bobrowisko n., Bobrowo n., Bobrowice nmos., Bobrowisko n., bobrek m., bobrzyca ż.

 przym. bobrzy, bobrowy

 czas. bobrować

Wiktionary


bobryk

naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­bryk Pier­wszy – rzeka w po­łud­nio­wej Bia­ło­ru­si (obwód brze­ski), lewy do­pływ Pry­pe­ci
  • Bo­bryk Drugi – rzeka w po­łud­nio­wej Bia­ło­ru­si (obwód ho­mel­ski), lewy do­pływ Pry­pe­ci
  • Bo­bryk – rzeka w pół­noc­nej Bia­ło­ru­si (obwód miń­ski), prawy do­pływ Uszy
  • Bo­bryk – rzeka w pół­noc­nej Ukra­i­nie (obwód ży­to­mier­ski), lewy do­pływ Te­te­re­wa
  • Bo­bryk – stru­ga na Lu­bel­szczyź­nie, prawy do­pływ Bo­brów­ki
  • Bo­bryk – wieś na Bia­ło­ru­si, w ob­wo­dzie brze­skim, w re­jo­nie piń­skim, w siel­so­wie­cie Bo­bryk
  • Bo­bryk – wieś na Ukra­i­nie, w ob­wo­dzie ki­jow­skim, w re­jo­nie bro­war­skim, w hro­ma­dzie We­ły­ka Dy­mer­ka
  • Bo­bryk – wieś na Ukra­i­nie, w ob­wo­dzie czer­ni­how­skim, w re­jo­nie ni­żyń­skim, w hro­ma­dzie Wer­ti­jiw­ka
  • Ka­cia­ry­na Bo­bryk – bia­ło­ru­ska lek­ko­at­let­ka
  • Ur­szu­la Bo­bryk – pol­ska dy­ry­gent­ka

Wikipedia


bobryniec

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto na Ukra­i­nie w ob­wo­dzie ki­ro­woh­radz­kim, sie­dzi­ba władz re­jo­nu bo­bry­niec­kie­go;

Wiktionary

Bo­bry­niec (ukr. Бобринець, "Bo­bry­neć") – mia­sto na Ukra­i­nie w ob­wo­dzie ki­ro­woh­radz­kim, w re­jo­nie kro­pyw­nyc­kim, w sie­dzi­ba.

Do 2020 roku sie­dzi­ba władz daw­ne­go re­jo­nu bo­bry­niec­kie­go.

Znaj­du­je się tu po­ło­żo­na na linii ko­le­jo­wej –.

Wikipedia

Powiązane:

 przym. bobryniecki

Wiktionary


bobrza

→ bóbr; bo­bro­wy


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­brza – wieś po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim, w po­wie­cie kie­lec­kim, w gmi­nie Mie­dzia­na Góra.
  • Bo­brza – rzeka, prawy do­pływ Czar­nej Nidy

Wikipedia


bobrzanie

ple­mię na Dol­nym Ślą­sku w X i XI wieku


SJP.pl

Bo­brza­nie (łac. "Po­bo­ra­ne") – ple­mię za­chod­nio­sło­wiań­skie (IX-XI wiek), praw­do­po­dob­nie nie­wiel­kie i za­leż­ne od są­sia­du­ją­cych z nim Dzia­do­szy­ców (łac. "De­do­si­zi"). Swą nazwę ple­mię zaw­dzię­cza rzece Bóbr, tam też szu­ka­no śla­dów ich sie­dzib. Ich ist­nie­nie było jed­nak kwe­stio­no­wa­ne, głów­nie z po­wo­du nie­licz­nych prze­ka­zów pi­sa­nych na ich temat.

Wikipedia


bobrzański

przy­miot­nik od: Bóbr


SJP.pl


bobrzy

→ bóbr; bo­bro­wy


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z bo­bra­mi, po­cho­dzą­cy od bobra

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bobrzę n., bobry nmos., bobrowanie n., bobrownia ż., bobrownik mos., bobrowisko n., bóbr mzw.

 czas. bobrować ndk.

 przym. bobrowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bobrowy

Wiktionary


bobrzyca

sa­mi­ca bobra


SJP.pl


bobrzyk

1. zdrob­nie­nie od: bóbr;
2. daw­niej: nu­tria


SJP.pl


bobrzyński

naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Jan Bo­brzyń­ski
  • Mi­chał Bo­brzyń­ski

Wikipedia


bobrzę

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) młode bobra

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bóbr m., boberek m., Bobrek ż./mos./mrz.

 przym. bobrzy, bobrowy

Wiktionary


bobrówko

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­brów­ko – wieś w woj. lu­bu­skim, w pow. strze­lec­ko-dre­zde­nec­kim, w gmi­nie Strzel­ce Kra­jeń­skie
  • Bo­brów­ko – wieś w woj. lu­bu­skim, w pow. su­lę­ciń­skim, w gmi­nie To­rzym
  • Bo­brów­ko – wieś w woj. war­miń­sko-ma­zur­skim, w pow. mrą­gow­skim, w gmi­nie Piec­ki
  • Bo­brów­ko – gro­ma­da
  • Bo­brów­ko – dawna gmina
  • Bo­brów­ko – zlik­wi­do­wa­ny przy­sta­nek ko­le­jo­wy a daw­niej sta­cja ko­le­jo­wa w Bo­brów­ku, w wo­je­wództ­wie lu­bu­skim

Wikipedia


bobsleista

za­wod­nik upra­wia­ją­cy sport bobs­le­jo­wy


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) sport. za­wod­nik, który jeź­dzi na bobs­le­jach

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɔpslɛˈjista, AS: bopslei ̯ista

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bobslej m., bobsleje nmos.

:: fż. bobsleistka ż.

 przym. bobslejowy

Wiktionary


bobsleistka

za­wod­nicz­ka upra­wia­ją­ca sport bobs­le­jo­wy


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) forma żeń­ska od: bobs­le­i­sta

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɔpslɛˈjistka, AS: bopslei ̯istka

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bobsleje nmos.

:: fm. bobsleista m.

 przym. bobslejowy

Wiktionary


bobslej

cięż­kie sanki spor­to­we, dwu- lub czte­ro­miej­sco­we, wy­po­sa­żo­ne w kie­row­ni­cę i ha­mul­ce


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) sanki spor­to­we wy­po­sa­żo­ne w kie­row­ni­cę i ha­mu­lec;

Wiktionary

Sanie bobs­le­jo­we – ro­dzaj sanek wy­ści­go­wych w kon­ku­ren­cji olim­pij­skiej bobs­le­jów. Bobs­lej wy­ko­na­ny jest z me­ta­lu bądź two­rzy­wa i wy­po­sa­żo­ny w urzą­dze­nia kie­row­ni­cze oraz ha­mu­lec, gdyż sanie te przy­sto­so­wa­ne są do roz­wi­ja­nia du­żych pręd­ko­ści (rzędu 130 km/h i wię­cej) w jeź­dzie po lo­do­wych to­rach.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Dwu­miej­sco­wy bobs­lej waży 165 kg.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbɔpslɛj, AS: bopslei ̯

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bobsleje nmos., bobsleista m., bobsleistka ż.

 przym. bobslejowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) pot. bob

Wiktionary


bobsleje

zi­mo­wa dy­scy­pli­na (olim­pij­ska) spor­tu, po­le­ga­ją­ca na zjeź­dzie za­wod­ni­ków na spe­cjal­nych sa­niach (bobs­le­jach) po sztucz­nym torze lo­do­wym


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) sport. zi­mo­wa dy­scy­pli­na spor­to­wa po­le­ga­ją­ca na zjeż­dża­niu bobs­le­ja­mi po sztucz­nym torze lo­do­wym;

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) M. B. lm. zob. bobs­lej.

Wiktionary

Bobs­le­je (od bobs­le­igh) – zi­mo­wa dy­scy­pli­na spor­to­wa, po­le­ga­ją­ca na zjeź­dzie za­wod­ni­ków na spe­cjal­nych sa­niach (także zwa­nych bobs­le­ja­mi) po sztucz­nym torze lo­do­wym, obec­nie o śred­niej dłu­go­ści 1500–2000 m i o śred­nim spad­ku 8–12%. Tor po­wi­nien mieć co najm­niej 15 za­krę­tów, z czego na niek­tó­rych wjazd z pręd­ko­ścią 130 km/h może spo­wo­do­wać na dru­ży­nie dzia­ła­nie prze­cią­że­nia 5 "g".

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Nasza dru­ży­na zdo­by­ła mi­strzo­stwo w bobs­le­jach.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔpsˈlɛjɛ, AS: bopslei ̯e

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bobslej m., bobsleista m., bobsleistka ż.

 przym. bobslejowy

Wiktionary


bobslejowy

przy­miot­nik od: bobs­lej (np. tor bobs­le­jo­wy, dwój­ki bobs­le­jo­we)


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) sport. od: bobs­lej

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɔpslɛˈjɔvɨ, AS: bopslei ̯ovy

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bobsleje nmos./mrz., bobslej m., bobsleista m., bobsleistka ż.

Wiktionary


bobtail

mu­sku­lar­ny pies z grupy ow­czar­ków, bar­dzo sil­nie owło­sio­ny; ow­cza­rek sta­ro­an­giel­ski


SJP.pl


bobula

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Spisz. bomb­ka cho­in­ko­wa

 (1.2) gw-pl|Kresy pół­noc­ne. pieszcz. zdrob­nie­nie od|baba.

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Hen­ryk Bo­bu­la
  • Ma­ciej Bo­bu­la
  • Ma­te­usz Bo­bu­la

Wikipedia

Powiązane:

 rzecz. bobulka ż.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) gw. Spisz bańka, bula

Wiktionary


boby

spój­nik "bo" z cząst­ką "by"


SJP.pl

spój­nik

 (1.1) spój­nik bo z koń­ców­ką 3 os. lp. i lm. trybu przy­pu­szcza­ją­ce­go

Wiktionary

Boby – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie puł­tu­skim, w gmi­nie Puł­tusk. Ma sta­tus so­łect­wa.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa cie­cha­now­skie­go.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Masz szczę­ście, że ten pan cię za­pro­sił, bobym cię wziął na ob­ca­sy.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbɔbɨ, AS: boby

Wiktionary


bobówka

1. pocz­war­ka mu­chó­wek;
2. zupa z bobu


SJP.pl

Bo­bów­ka, ba­rył­ka – pocz­war­ka wolna (pocz­war­ka, któ­rej pod­sta­wo­we przy­dat­ki (skrzy­dła, od­nó­ża, czuł­ki) nie przy­le­ga­ją do ciała, tzn. nie są przy­kle­jo­ne wy­dzie­li­ną gru­czo­łów lar­wal­nych) mu­chó­wek wraz z ko­ko­nem rze­ko­mym. Pocz­war­ka ta po­zo­sta­je w ostat­niej wy­lin­ce.

Wikipedia


bocan

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) gwara. bo­cian, bo­cian biały

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bocian, pot. bociek; gwara. bocion, boción, bociun, bociąg, bocon, bocoń, boczoń, boćko, boć, busiek, buśko, busion, iwanko, klebocon, klobocon, ksiądz wojciech, mocian, pocian, staś, wojtek, wojtuś, wosio; białystok|klekotun.

Wiktionary


boccaccio

naz­wi­sko wło­skie, m.in. Gio­van­ni Boc­cac­cio [czy­taj: dżjo­wa­ńi bo­kacz­jo] pi­sarz wło­ski (1313-1375)


SJP.pl


bocce

[czy­taj: bocz­cze] gra po­pu­lar­na we Wło­szech i Fran­cji, po­le­ga­ją­ca na umie­szcze­niu włas­nych kul jak naj­bli­żej małej kulki; bo­u­les


SJP.pl

Bocce (lub "bocci", "boc­cie") – dy­scy­pli­na spor­tu ści­śle zwią­za­na z pétanque, bowls, grą pro­wan­sal­ską po­cho­dzą­cą z gry gra­nej w sta­ro­żyt­nym Im­pe­rium rzym­skim. Gra roz­wi­nę­ła się do swo­jej ak­tu­al­nej formy we Wło­szech, jest ona znana w całej Eu­ro­pie a także w kra­jach za­mor­skich, gdzie prze­by­wa­li wło­scy imi­gran­ci, m.in.

Wikipedia


boccherini

[czy­taj: bokkeRIni] naz­wi­sko


SJP.pl


boccia

gra pa­ra­o­lim­pij­ska po­le­ga­ją­ca na rzu­ca­niu kul jak naj­bli­żej kuli celu


SJP.pl

Boc­cia – spor­to­wa dy­scy­pli­na pa­ra­o­lim­pij­ska wy­wo­dzą­ca od wło­skiej gry w bule – bocce.

Pier­wszy raz roz­gryw­ki boc­cia miały miej­sce na świa­to­wych igrzy­skach nie­peł­no­spraw­nych w Nowym Jorku w roku 1984. Stałą dy­scy­pli­ną pa­ra­o­lim­pij­ską stały się od czasu olim­pia­dy w Bar­ce­lo­nie w 1992 roku. Obok go­al­bal­la i dy­scy­plin upra­wia­nych na wóz­kach jest dy­scy­pli­ną pa­ra­o­lim­pij­ską nie­ma­ją­cą swo­je­go od­po­wied­ni­ka w pro­gra­mie olim­pij­skim.

Wikipedia


bochaczyk

naz­wi­sko


SJP.pl


bochen

duży bo­che­nek


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zgrub. od: bo­che­nek

Wiktionary

Bo­chen – nazwa, jaką okre­śla się bryłę chle­ba, naj­czę­ściej okrą­głą lub po­dłuż­ną. Boch­ny mają różną wiel­kość, mie­wa­ją także skór­kę zdo­bio­ną wzo­rem.

We współ­czes­nym ję­zy­ku pol­skim za ne­u­tral­ną uważa się formę bo­che­nek, kie­dyś bę­dą­cą zdrob­nie­niem słowa "bo­chen". Na­to­miast wyraz "bo­chen" jest obec­nie zgru­bie­niem słowa "bo­che­nek".

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Do­pie­ro tam więk­szość miesz­kań­ców mogła zjeść po ka­wał­ku z re­kor­do­we­go boch­na. – W Sie­wie­rzu ist­nie­je tra­dy­cja pie­cze­nia chle­ba fo­rem­ko­we­go.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbɔxɛ̃n, AS: boχẽn

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bochenek mrz.

Wiktionary


bocheneczek

zdrob­nie­nie od: bo­che­nek


SJP.pl


bochenek

ufor­mo­wa­na bryła chle­ba lub cia­sta przy­go­to­wa­ne­go do pie­cze­nia


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) jeden chleb, bryła cia­sta

 (1.2) kulin. kształt, w jaki for­mo­wa­ny jest chleb

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • bo­che­nek, bo­chen – bryła chle­ba
  • Bo­che­nek – je­zio­ro
  • Bo­che­nek – pol­skie naz­wi­sko
  • Adam Bo­che­nek (1875–1913) – pol­ski le­karz, hi­sto­log, ana­tom.
  • An­drzej Bo­che­nek (ur. 1949) – pol­ski le­karz, kar­dio­chi­rurg.
  • Kry­sty­na Bo­che­nek (1953–2010) – pol­ska dzien­ni­kar­ka i po­li­tyk.
  • Krzysz­tof Bo­che­nek (ur. 1960) – pol­ski aktor.
  • Rafał Bo­che­nek (ur. 1986) – pol­ski po­li­tyk i sa­mo­rzą­do­wiec, z wyksz­tał­ce­nia praw­nik.
  • Wło­dzi­mierz Bo­che­nek (1894–1926) – pol­ski woj­sko­wy.

Wikipedia

Przykłady

 (1.2) Ko­cha­ny, kup mi po dro­dze dwa duże bo­chen­ki chle­ba i trzy słod­kie bu­łecz­ki z jabł­kiem.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔˈxɛ̃nɛk, AS: boχẽnek

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bochen mrz., bocheneczek mrz., bochniec mrz.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.2) reg. śl. pecynek

Wiktionary


bocheniec

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­che­niec – wieś w woj. ku­jaw­sko-po­mor­skim, w pow. go­lub­sko-do­brzyń­skim, w gmi­nie Ra­do­min
  • Bo­che­niec – wieś w woj. świę­to­krzy­skim, w pow. ję­drze­jow­skim, w gmi­nie Ma­ło­goszcz
  • Bo­che­niec – sank­tu­a­rium koło Ja­dow­nik w woj. ma­ło­pol­skim, w gmi­nie Brze­sko
  • Bo­che­niec – pasmo gór­skie w Gó­rach Świę­to­krzy­skich
  • Bo­che­niec – wzgó­rze na gra­ni­cy Ja­dow­nik i Oko­ci­mia (gmina Brze­sko)

Wikipedia


bochenkowaty

po­dob­ny kształ­tem do bo­chen­ka chle­ba


SJP.pl


bochenkowy

→ bo­che­nek


SJP.pl

Patrz:

bochenek

bocheń

Bo­cheń – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie łódz­kim, w po­wie­cie ło­wic­kim, w gmi­nie Ło­wicz. W 2011 roku za­miesz­ki­wa­ło ją 299 osób.

W la­tach 1954–1959 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Bo­cheń, po jej znie­sie­niu w gro­ma­dzie Pi­lasz­ków. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa skier­nie­wic­kie­go.

Wikipedia


bocheński

przy­miot­nik od: Boch­nia


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy Boch­ni, zwią­za­ny z Boch­nią, po­cho­dzą­cy z Boch­ni

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Adolf Maria Bo­cheń­ski – pi­sarz i pu­bli­cy­sta, ofi­cer
  • Alek­san­der Bo­cheń­ski – ese­i­sta, pu­bli­cy­sta, tłu­macz i po­li­tyk
  • An­drzej Bo­cheń­ski – po­li­tyk
  • Fe­liks Bo­cheń­ski – sę­dzia II RP na Ślą­sku
  • Fran­ci­szek Izy­dor Bo­cheń­ski – zie­mia­nin, prze­my­sło­wiec
  • Jacek Bo­cheń­ski – pi­sarz i pu­bli­cy­sta
  • Jan Igna­cy Bo­cheń­ski – ksiądz, dzia­łacz spo­łecz­ny
  • Jan Bo­cheń­ski – ma­larz, pe­da­gog
  • Józef Bo­cheń­ski – funk­cjo­na­riusz Stra­ży Gra­nicz­nej II RP
  • Józef Maria Bo­cheń­ski – logik, hi­sto­ryk lo­gi­ki i fi­lo­zof, so­wie­to­log
  • Roman Bo­cheń­ski – pły­wak
  • Roman Bo­cheń­ski – pod­po­rucz­nik wojsk ro­syj­skich, spi­sko­wiec, major wojsk pow­stań­czych z 1863.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Sta­ni­sław Ba­ra­basz po­cho­dził z ro­dzi­ny zwią­za­nej z bo­cheń­skim prze­my­słem sol­nym, o wiel­kich tra­dy­cjach pa­trio­tycz­nych.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔˈxɛ̃j̃sʲci, AS: boχẽĩ ̯sʹḱi

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bochnia ż., bochnianin mos., bochnianka ż.

Wiktionary


bochiński

naz­wi­sko


SJP.pl


bochnacki

naz­wi­sko


SJP.pl


bochnak

naz­wi­sko


SJP.pl


bochnar

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) stpol. nazwa mo­ne­ty

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbɔxnar, AS: boχnar

Wiktionary


bochnek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) stpol. bo­che­nek

Wiktionary


bochnia

mia­sto w Pol­sce


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto po­wia­to­we w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie ma­ło­pol­skim;

Wiktionary

}|- class="gra­fi­ka iboxs"

Boch­nia (niem. "Sal­zberg") – mia­sto w po­łud­nio­wej Pol­sce, w wo­je­wództ­wie ma­ło­pol­skim, sie­dzi­ba po­wia­tu bo­cheń­skie­go, po­ło­żo­ne nad rzeką Rabą, w do­li­nie po­to­ku Ba­bi­ca, na gra­ni­cy Kot­li­ny San­do­mier­skiej i Po­gó­rza Kar­pac­kie­go (ści­ślej: Pod­gó­rze Bo­cheń­skie).

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ˈbɔxʲɲa, AS: boχʹńa

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bochnianin mos., bochnianka ż.

 przym. bocheński

Wiktionary


bochniak

naz­wi­sko


SJP.pl

Boch­niak (albo "Dzia­lec" niem. "Salz Kuppe" 713 m n.p.m.) – szczyt w Su­de­tach Środ­ko­wych w Gó­rach By­strzyc­kich w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim.

Wznie­sie­nie po­ło­żo­ne jest w po­łud­nio­wo-wschod­niej czę­ści Gór By­strzyc­kich około 2,0 km na po­łud­nio­wy za­chód od Mię­dzy­le­sia, po po­łud­nio­wej stro­nie drogi pro­wa­dzą­cej z Mię­dzy­le­sia do Le­si­cy, Jest ko­pu­la­stym szczy­tem o ła­god­nych zbo­czach i pła­skim mało za­u­wa­żal­nym ob­szer­nym wierz­choł­ku, który wzno­si się o nie­ca­łe 20 m ponad ota­cza­ją­cą go po­wierzch­nię.

Wikipedia


bochnianin

miesz­ka­niec Boch­ni


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Boch­ni

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔxʲˈɲä̃ɲĩn, AS: boχʹńä̃ńĩn

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bochnia ż.

:: fż. bochnianka ż.

 przym. bocheński

Wiktionary


bochnianka

miesz­kan­ka Boch­ni


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Boch­ni

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔxʲˈɲãnka, AS: boχʹńãnka

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bochnia ż.

:: fm. bochnianin mos.

 przym. bocheński

Wiktionary


bochotnica

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wieś w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim;

Wiktionary

}|-

Bo­chot­ni­ca (jid. "באָכאָטניץ", niem. "Bo­chot­nit­za", ros. "Бохотница") – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w za­chod­niej czę­ści wo­je­wództ­wa lu­bel­skie­go, w po­wie­cie pu­ław­skim, w gmi­nie Ka­zi­mierz Dolny. Leży nad By­strą i Wisłą przy dro­gach wo­je­wódz­kich nr 824

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ˌbɔxɔtʲˈɲit͡sa, AS: boχotʹńica

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bochotniczanin

 przym. bochotnicki

Wiktionary


bochowo

Bo­cho­wo ( Bòchòwò, ka­szub. Bòchòwò; Bo­chow) – wieś ka­szub­ska w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie by­tow­skim, w gmi­nie Czar­na Dą­brów­ka. Leży na pół­noc­no-za­chod­nim krań­cu Po­je­zie­rza Ka­szub­skie­go.

Wikipedia


bochum

mia­sto w Niem­czech


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. adm. mia­sto na pra­wach po­wia­tu po­ło­żo­ne w za­chod­niej czę­ści Nie­miec;

Wiktionary

Bo­chum – mia­sto na pra­wach po­wia­tu po­ło­żo­ne w za­chod­niej czę­ści Nie­miec, w kraju związ­ko­wym Na­dre­nia Pół­noc­na-West­fa­lia, w re­jen­cji Arns­berg, w środ­ku Za­głę­bia Ruhry (niem. "Ruhr­ge­biet"). Duży oś­ro­dek prze­my­sło­wy: szó­ste co do wiel­ko­ści mia­sto kraju związ­ko­we­go, znaj­du­je się także w pier­wszej dwu­dziest­ce naj­więk­szych miast Nie­miec.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Ze­bra­ne i opra­co­wa­ne przez mło­dzież z Jasła i Bo­chum ma­te­ria­ły zo­sta­ną w for­mie ra­por­tu wy­da­ne w wie­lo­ję­zy­ko­wej wer­sji oraz umie­szczo­ne w for­mie wi­try­ny in­ter­ne­to­wej.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbɔxũm, AS: boχũm

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bochumski

Wiktionary


bochumski

przy­miot­nik od: Bo­chum (mia­sto w Niem­czech)


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Bo­chum, do­ty­czą­cy Bo­chum (mia­sta w Niem­czech)

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bochum n.

Wiktionary


bochyński

naz­wi­sko


SJP.pl


bochówko

Bo­chów­ko (ka­szub. Bòchówkò; niem. "Bo­chow­ke") – osada ka­szub­ska w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie by­tow­skim, w gmi­nie Czar­na Dą­brów­ka, na pół­noc­no-za­chod­nim krań­cu Po­je­zie­rza Ka­szub­skie­go. Ma sta­tus so­łect­wa.

W la­tach 1975–1998 osada ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa słup­skie­go.

Wikipedia


bocian

duży ptak na­le­żą­cy do ro­dza­ju bro­dzą­cych, czę­sty w Pol­sce


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Ci­co­nia|ref=tak. duży ptak bro­dzą­cy z ro­dzi­ny bo­cia­nów;

 (1.2) pot. ornit. bo­cian biały

 (1.3) daw. na­rzę­dzie tor­tur krę­pu­ją­ce szyję, ręce i stopy;

 (1.4) lud. etn. siła od­po­wie­dzial­na za na­ro­dzi­ny lub po­ja­wie­nie się dziec­ka w ro­dzi­nie

 (1.5) przen. eufem. lub żart. spraw­ca na­ro­dzin, po­ja­wie­nia się dziec­ka w ro­dzi­nie

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • bo­cia­no­wa­te – ro­dzi­na pta­ków z rzędu bro­dzą­cych
    • bo­cian biały
    • bo­cian czar­ny
    • bo­cian bia­ło­szyi
  • Bo­cian – część mia­sta To­ma­szów Ma­zo­wiec­ki
  • Bo­cian – część wsi Brzo­za w woj. łódz­kim, w pow. wie­luń­skim, w gmi­nie Biała
  • Bo­cian – przy­sió­łek wsi Bia­dasz­ki w woj. łódz­kim, w pow. wie­ru­szow­skim, w gmi­nie Ga­le­wi­ce
  • Bo­cian – osada leśna wsi Wę­gle­wi­ce w woj. łódz­kim, w pow. wie­ru­szow­skim, w gmi­nie Ga­le­wi­ce
  • Bo­cian – wieś w woj. ma­zo­wiec­kim, w pow. ot­woc­kim, w gmi­nie Koł­biel
  • Bo­cian – osada wsi So­bo­rzy­ce w woj. ślą­skim, w pow. czę­sto­chow­skim, w gmi­nie Dą­bro­wa Zie­lo­na
  • Bo­cian – przy­sió­łek osady Wólka w woj. war­miń­sko-ma­zur­skim, w pow. kę­trzyń­skim, w gmi­nie Kę­trzyn
  • Bo­cian (naz­wi­sko)

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Były tam bo­cia­ny takie same jak nasze eu­ro­pej­skie i bo­cia­ny o wiel­kim gru­bym dzió­bie za­koń­czo­nym ha­kiem (…)

 (1.2) Na łąkę wła­śnie wró­ci­ły bo­cia­ny.

 (1.2) Na na­szym ko­mi­nie kle­ko­cze już bo­cian.

 (1.4) Bo­cian, bo­cian kisz­ka, przy­nieś mi bra­cisz­ka.

 (1.5) Bo­cian znów przy­niósł Jac­ko­wi bra­cisz­ka.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbɔt͡ɕãn, AS: boćãn

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bocianiątko n., bocianówka ż., Bociany nmos., bocianowate nmos., bocianowce nmos., bocianowiec m., Bocianicha ż., Bocianówko n., Bocianowo n., Bocianek m., bociannik m., Boćki nmos.

:: zdrobn. bocianek m., bociek m., bociuś m.

:: zgrub. bocianisko n.

:: fż. bocianica ż., bocianicha ż.

 przym. bociani, bocianowaty, boćkowy, bocianowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.2) pot. pieszcz. bociek; gwara. bocion, boción, bociun, bocan, bociąg, bocon, bocoń, boczoń, boćko, boć, busiek, buśko, busion, iwanko, klekotka, klebocon, klobocon, ksiądz wojciech, maciuś, mocian, pocian, sykacz, staś, wojtek, wojtuś, wosio; białystok|klekotun.

 (1.3) córka śmieciarza, kajdany Skeffingtona

 (1.4) bociek

Wiktionary


bocianek

mały bo­cian


SJP.pl

Bo­cia­nek – osied­le miesz­ka­nio­we w pół­noc­no-wschod­niej czę­ści Kielc o za­bu­do­wie blo­ko­wej pow­sta­łe w la­tach sie­dem­dzie­sią­tych XX wieku. Osied­le od­dzie­lo­ne jest z za­cho­du od dziel­ni­cy Szy­dłó­wek ulicą War­szaw­ską, z pół­noc­ne­go wscho­du od osied­la Sło­necz­ne Wzgó­rze – par­kiem im.

Wikipedia


bociani

na­le­żą­cy do bo­cia­na, po­dob­ny do bo­cia­na


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy bo­cia­na, na­le­żą­cy do bo­cia­na

 (1.2) taki jak u bo­cia­na, przy­po­mi­na­ją­cy bo­cia­na, cha­rak­te­ry­stycz­ny dla bo­cia­na

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Gnia­zdo bo­cia­nie na sło­mia­nym dachu albo na rusz­to­wa­niu, na kole od wozu, we­dług opi­nii ludu przy­no­si szczę­ście do­mo­wi.

 (1.2) Skrzy­dła miał pawie, szyję — ła­bę­dzią, dziób — bo­cia­ni, pa­zu­ry — sępie, a oczy — ja­skół­cze.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔˈt͡ɕä̃ɲi, AS: boćä̃ńi

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bocianowe nmos., bocian mzw., bocianica ż., bocianicha ż., bocianowa ż., bocianek mzw., bocianię n., bocianiątko n., bociek mzw., bociuś mzw., bocianiec mrz., bocianowce nmos., bociany nmos.

 przym. bocianowy, bocianowaty

Wiktionary


bocianica

sa­mi­ca bo­cia­na


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ornit. sa­mi­ca bo­cia­na

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Bo­cia­ni­ca od­le­cia­ła, aby po­szu­kać po­kar­mu dla mło­dych.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɔt͡ɕä̃ˈɲit͡sa, AS: boćä̃ńica

Wiktionary

Powiązane:

 zob. bocian.

Wiktionary


bocianiec

bo­cia­nie gnia­zdo na stat­ku


SJP.pl


bocianiątko

pie­szczot­li­we zdrob­nie­nie od: bo­cia­nię


SJP.pl


bocianię

pis­klę bo­cia­na


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) ornit. pis­klę bo­cia­na

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bocian m., bocianica ż., bociek m.

:: zdrobn. bocianiątko n.

 przym. bociani

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) zdrobn. bocianiątko

Wiktionary


bociankowe

przy­ję­cie wy­da­wa­ne na cześć przysz­łej matki przez jej przy­ja­ciół­ki i krew­ne; brzusz­ko­we, baby sho­wer


SJP.pl

Patrz:

bocianek

bocianowate

ro­dzi­na pta­ków z rzędu bro­dzą­cych; bo­cia­ny


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) syst. ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Ci­co­nii­dae|ref=tak., ro­dzi­na pta­ków z rzędu bo­cia­no­wych;

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Pis­klę­ta bo­cia­no­wa­tych są gnia­zdow­ni­ka­mi.

 (1.1) Kle­szczak afry­kań­ski na­le­ży do bo­cia­no­wa­tych.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bocian mzw., bocianowce nmos., bociany nmos., bocianowe nmos.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bociany

Wiktionary


bocianowaty

1. po­dob­ny do bo­cia­na;
2. o ce­chach bo­cia­no­wa­tych (ro­dzi­na pta­ków)


SJP.pl


bocianowce

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) syst. ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Ci­co­nii­for­mes|Bo­na­par­te|ref=tak., rząd pta­ków z in­fra­gro­ma­dy pta­ków ne­o­gna­tycz­nych, obej­mu­je ga­tun­ki wodno-błot­ne, w więk­szo­ści wę­drow­ne;

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Pro­fe­sor wydał mo­no­gra­fię o bo­cia­now­cach Pol­ski.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bocian mzw./mrz., bocianowate lm nm., bociany lm nm.

 przym. bociani, bocianowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bocianowe, brodzące

Wiktionary


bocianowe

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) syst. ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Ci­co­nii­for­mes|Bo­na­par­te|ref=tak., rząd pta­ków z in­fra­gro­ma­dy pta­ków ne­o­gna­tycz­nych, obej­mu­je ga­tun­ki wodno-błot­ne, w więk­szo­ści wę­drow­ne;

forma przy­miot­ni­ka.

 (2.1) M., B. i W. n. lp.; M., B. i W. lm nm. od: bo­cia­no­wy

Wiktionary

Bo­cia­no­we, bo­cia­now­ce, bro­dzą­ce (Ci­co­nii­for­mes) – rząd pta­ków z in­fra­gro­ma­dy pta­ków ne­o­gna­tycz­nych (Ne­o­gnat­hae). Obej­mu­je ga­tun­ki kos­mo­po­li­tycz­ne, wodno-błot­ne, w więk­szo­ści wę­drow­ne.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Część ga­tun­ków bo­cia­no­wych gnieź­dzi się w ko­lo­niach.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bocian mzw./mrz., bocianowate lm nm., bociany lm nm.

 przym. bociani, bocianowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bocianowce, brodzące

Wiktionary


bocianowo

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­cia­no­wo – część mia­sta Byd­goszcz
  • Bo­cia­no­wo – część wsi Pło­cicz w woj. ku­jaw­sko-po­mor­skim, w pow. sę­po­leń­skim, w gmi­nie Ka­mień Kra­jeń­ski
  • Bo­cia­no­wo – przy­sió­łek osady Bęsia w woj. war­miń­sko-ma­zur­skim, w pow. olsz­tyń­skim, w gmi­nie Kolno
  • Bo­cian, Bo­cia­ny
  • Bo­cia­nów­ka, Bo­cia­nów­ko
  • Mię­dzy nami bo­cia­na­mi

Wikipedia


bocianowski

naz­wi­sko


SJP.pl


bocianowy

przy­miot­nik od: bo­cian


SJP.pl

przy­miot­nik dzier­żaw­czy

 (1.1) na­le­żą­cy do bo­cia­na

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (2.1) zwią­za­ny z bo­cia­nem, do­ty­czą­cy bo­cia­na

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (3.1) cha­rak­te­ry­stycz­ny dla bo­cia­na, ma­ją­cy cechy bo­cia­na

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Sa­mi­ca nie po­zo­sta­ła głu­cha na bo­cia­no­we umiz­gi.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bocian mzw./mrz., bocianowe lm nm., bociany lm nm.

 przym. bociani

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bociani

 (2.1) bociani

 (3.1) bociani

Wiktionary


bociany

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) syst. ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Ci­co­nii­dae|Sun­de­vall|ref=tak., ro­dzi­na pta­ków z rzędu bo­cia­no­wych;

forma rze­czow­ni­ka|ro­dzaj=mę­skoz­wie­rzę­cy.

 (2.1) M., B. i W. lm. od: bo­cian

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­cia­ny, bo­cia­no­wa­te – ro­dzi­na pta­ków bro­dzą­cych
  • Bo­cia­ny – część mia­sta Łapy
  • Bo­cia­ny – część wsi By­sław w woj. ku­jaw­sko-po­mor­skim, w pow. tu­chol­skim, w gmi­nie Lu­bie­wo
  • Bo­cia­ny – część wsi By­sła­wek w woj. ku­jaw­sko-po­mor­skim, w pow. tu­chol­skim, w gmi­nie Lu­bie­wo
  • Bo­cia­ny – część wsi Lu­bie­wo w woj. ku­jaw­sko-po­mor­skim, w pow. tu­chol­skim, w gmi­nie Lu­bie­wo
  • Bo­cia­ny – wieś w woj. łódz­kim, w pow. kut­now­skim, w gmi­nie Strzel­ce
  • Bo­cia­ny – osada w woj. ma­zo­wiec­kim, w pow. przy­su­skim, w gmi­nie Przy­su­cha
  • Bo­cia­ny – część wsi Ra­dzi­wił­ka w woj. ma­zo­wiec­kim, w pow. so­cha­czew­skim, w gmi­nie Mło­dzie­szyn
  • Bo­cia­ny – część wsi Lip­ni­ca w woj. wiel­ko­pol­skim, w pow. sza­mo­tul­skim, w gmi­nie Sza­mo­tu­ły
  • Bo­cia­ny – obraz Jó­ze­fa Cheł­moń­skie­go
  • Bo­cia­ny – rzeź­ba Mi­cha­ła Gał­kie­wi­cza
  • Bo­cia­ny – wieś na Bia­ło­ru­si, w ob­wo­dzie gro­dzień­skim, w re­jo­nie we­re­now­skim, w siel­so­wie­cie Kon­wa­lisz­ki

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Pis­klę­ta bo­cia­nów są gnia­zdow­ni­ka­mi.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bocianowe nmos., bocianowce nmos., bocian mzw., bocianowate lm nm.

 przym. bociani, bocianowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bocianowate

Wiktionary


bocianówka

po­tocz­nie: woda lecz­ni­cza sto­so­wa­na w sa­na­to­riach do le­cze­nia bez­płod­no­ści u ko­biet


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­cia­nów­ka – część wsi Wa­sy­lów Wiel­ki w woj. lu­bel­skim, w pow. to­ma­szow­skim, w gmi­nie Ul­hó­wek
  • Bo­cia­nów­ka – część wsi Sady w woj. lu­bel­skim, w pow. za­moj­skim, w gmi­nie Skier­bie­szów
  • Bo­cia­nów­ka – część wsi Gutów w woj. ma­zo­wiec­kim, w pow. ra­dom­skim, w gmi­nie Jed­lińsk
  • Bo­cia­nów­ka – wieś na Ukra­i­nie
  • Bo­cia­nów­ka – źró­dło wody na Górze Par­ko­wej w Kry­ni­cy-Zdro­ju
  • Bo­cian, Bo­cia­ny, Bo­cia­no­wo

Wikipedia


bociek

po­tocz­nie: bo­cian


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) pot. pieszcz. bo­cian

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Grze­gorz Bo­ciek
  • Krzysz­tof Bo­ciek
  • Zdzi­sław (Jerzy) Bo­ciek
  • Mar­cin Bo­cian, pse­u­do­nim: Bo­ciek

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) W gnieź­dzie sie­dzą trzy młode boćki.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbɔt͡ɕɛk, AS: boćek

Wiktionary

Powiązane:

 zob. bocian.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bocian, bociuś

Wiktionary


bociem

spój­nik

 (1.1) stpol. bo­wiem

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbɔt͡ɕɛ̃m, AS: boćẽm

Wiktionary


bocień

Bo­cień – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ku­jaw­sko-po­mor­skim, w po­wie­cie to­ruń­skim, w gmi­nie Chełm­ża.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa to­ruń­skie­go. We­dług Na­ro­do­we­go Spisu Po­wszech­ne­go (III 2011 r.) li­czy­ła 211 miesz­kań­ców. Wraz z 3 in­ny­mi wsia­mi (każdą za­miesz­ku­je 211 osób), jest pięt­na­stą co do wiel­ko­ści miej­sco­wo­ścią gminy Chełm­ża.

Wikipedia


bocik

1. zdrob­nie­nie od: bot (apli­ka­cja, wir­tu­al­ny prze­ciw­nik);
2. daw­niej: bucik, botek


SJP.pl


bocion

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) gwara. bo­cian, bo­cian biały

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bocian, pot. bociek; gwara. boción, bociun, bocan, bociąg, bocon, bocoń, boczoń, boćko, boć, busiek, buśko, busion, iwanko, klebocon, klobocon, ksiądz wojciech, mocian, pocian, staś, wojtek, wojtuś, wosio; białystok|klekotun.

Wiktionary


bociun

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) gwara. bo­cian, bo­cian biały

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bocian, pot. bociek; gwara. bocion, boción, bocan, bociąg, bocon, bocoń, boczoń, boćko, boć, busiek, buśko, busion, iwanko, klebocon, klobocon, ksiądz wojciech, mocian, pocian, staś, wojtek, wojtuś, wosio; białystok|klekotun.

Wiktionary


bociuś

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) pot. pieszcz. bo­cian

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Zo­bacz, Ma­dziu, ja­kie­go ślicz­ne­go bo­ciu­sia ci bab­cia wy­haf­to­wa­ła.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bocian mzw., bociek mzw.

 przym. bociani

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bociek

Wiktionary


boción

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) gwara. bo­cian, bo­cian biały

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bocian, pot. bociek; gwara. bocion, bociun, bocan, bociąg, bocon, bocoń, boczoń, boćko, boć, busiek, buśko, busion, iwanko, klebocon, klobocon, ksiądz wojciech, mocian, pocian, staś, wojtek, wojtuś, wosio; białystok|klekotun.

Wiktionary


bociąg

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) gwara. bo­cian, bo­cian biały

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bocian, pot. bociek; gwara. bocion, bociun, bocan, boción, bocon, bocoń, boczoń, boćko, boć, busiek, buśko, busion, iwanko, klebocon, klobocon, ksiądz wojciech, mocian, pocian, staś, wojtek, wojtuś, wosio; białystok|klekotun.

Wiktionary


bocja

ro­dzaj ryb kar­pioksz­tałt­nych z ro­dzi­ny pi­sko­rzo­wa­tych; śli­zik


SJP.pl


bocon

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) gwara. bo­cian, bo­cian biały

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bocian, pot. bociek; gwara. bocion, bociun, bocan, boción, bociąg, bocoń, boczoń, boćko, boć, busiek, buśko, busion, iwanko, klebocon, klobocon, ksiądz wojciech, mocian, pocian, staś, wojtek, wojtuś, wosio; białystok|klekotun.

Wiktionary


bocors

[czy­taj: bokor] cza­row­ni­cy lub zna­cho­rzy vo­o­doo (wudu)


SJP.pl


bocoń

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) gwara. bo­cian, bo­cian biały

Wiktionary

Bocoń – pół­noc­na część mia­sta Nowy Sącz, nad Łu­bin­ką, w re­jo­nie ulicy Wi­to­sa. Jest to ob­szar słabo za­bu­do­wa­ny.

Włą­czo­ny do No­we­go Sącza 1 lipca 1951 jako część miej­sco­wo­ści Rosz­ko­wi­ce.

Wikipedia

Synonimy:

 (1.1) bocian, pot. bociek; gwara. bocion, bociun, bocan, boción, bociąg, bocon, boczoń, boćko, boć, busiek, buśko, busion, iwanko, klebocon, klobocon, ksiądz wojciech, mocian, pocian, staś, wojtek, wojtuś, wosio; białystok|klekotun.

Wiktionary


boczanica

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wieś na Ukra­i­nie w re­jo­nie ho­szczań­skim, w ob­wo­dzie ró­wień­skim;

Wiktionary

Bo­cza­ni­ca (ukr. Бочаниця) – wieś na Ukra­i­nie w re­jo­nie ho­szczań­skim, w ob­wo­dzie ró­wień­skim.

Wikipedia

Powiązane:

 przym. boczanicki

Wiktionary


boczanka

bo­czan­ka brą­zo­wian­ka - ga­tu­nek mo­ty­la z ro­dzi­ny wach­la­rzy­ko­wa­tych


SJP.pl


boczar

naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Ka­zi­mierz Bo­czar – pol­ski eko­no­mi­sta, dzia­łacz spół­dziel­czy, wy­kła­dow­ca
  • To­masz Bo­czar – pol­ski elek­tro­tech­nik, na­u­czy­ciel aka­de­mic­ki
  • Wik­tor Bo­czar – pol­ski żoł­nierz, sę­dzia

Wikipedia


boczasty

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) daw. ma­ją­cy wiel­kie boki

 (1.2) gw-pl|Lu­bel­szczyz­na wschod­nia, Lu­bel­szczyz­na za­chod­nia. wie­lo­barw­ny, róż­no­barw­ny

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (2.1) daw. przen. o czło­wie­ku: na­dę­ty, dą­sa­ją­cy się, gniew­ny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. boczek mrz., bok mrz., boczula ż.

 przysł. bokiem, bocznie

Wiktionary


boczek

1. zdrob­nie­nie od bok;
2. ro­dzaj mięsa wie­przo­we­go, część tuszy wie­przo­wej


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od: bok

 (1.2) spoż. mięso z boku świni po­prze­ra­sta­ne sło­ni­ną;

 (1.3) bocz­na wy­dzie­lo­na część ta­be­li wy­ja­śnia­ją­ca po­zio­me ru­bry­ki (wier­sze)

Wiktionary

Bo­czek – po­ję­cie z dzie­dzi­ny tech­no­lo­gii żyw­no­ści, oz­na­cza­ją­ce jedną z za­sad­ni­czych czę­ści pół­tu­szy wie­przo­wej oraz po­tra­wy z niej wy­ko­ny­wa­ne.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Sia­dłem sobie ci­chut­ko na bocz­ku krze­seł­ka.

 (1.2) Do bi­go­su do­brze jest dodać tro­chę wę­dzo­ne­go bocz­ku i kieł­ba­sy.

 (1.3) Tekst w bocz­ku po­wi­nien być wy­rów­na­ny do lewej.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbɔt͡ʃɛk, AS: boček

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bok m., pobocze n.

:: zdrobn. boczuś m.

 czas. boczyć się ndk.

 przym. boczny, boczkowy, boczasty

 przysł. boczkiem, bocznie

Wiktionary


boczeń

bo­czyć się - dąsać się; oka­zy­wać nie­chęć


SJP.pl

Bo­czeń ("Ple­u­ro­cha­e­te" Lindb.) – ro­dzaj mchów na­le­żą­cy do ro­dzi­ny pło­ni­wo­wa­tych ("Pot­tia­ce­ae" Schimp.).

Wikipedia


boczki

1. zdrob­nie­nie od bok;
2. ro­dzaj mięsa wie­przo­we­go, część tuszy wie­przo­wej


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bocz­ki – ele­ment niek­tó­rych in­stru­men­tów mu­zycz­nych
  • Bocz­ki – wieś w woj. łódz­kim, w pow. pod­dę­bic­kim, w gmi­nie Pod­dę­bi­ce
  • Bocz­ki – wieś w woj. łódz­kim, w pow. zduń­sko­wol­skim, w gmi­nie Sza­dek
  • Bocz­ki – wieś w woj. łódz­kim, w pow. zgier­skim, w gmi­nie Ozor­ków
  • Bocz­ki – wieś w woj. war­miń­sko-ma­zur­skim, w po­wie­cie goł­dap­skim, w gmi­nie Du­be­nin­ki
  • Bocz­ki – gro­ma­da
  • Bocz­ki – dawna gmina
  • Re­zer­wat przy­ro­dy Bocz­ki
  • Bocz­ki Cheł­moń­skie
  • Bocz­ki Do­ma­radz­kie
  • Bocz­ki Za­rzecz­ne

Wikipedia


boczkiem

skra­da­jąc się w nie­wi­docz­ny spo­sób; chył­kiem


SJP.pl


boczkowice

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bocz­ko­wi­ce – wieś w woj. ma­ło­pol­skim, w pow. mie­chow­skim, w gmi­nie Książ Wiel­ki
  • Bocz­ko­wi­ce – wieś w woj. świę­to­krzy­skim, w pow. wło­szczow­skim, w gmi­nie Wło­szczo­wa

Wikipedia


boczkowski

naz­wi­sko


SJP.pl


boczkowy

zro­bio­ny z bocz­ku


SJP.pl


bocznia

drze­wo z ro­dzi­ny are­ko­wa­tych; sabal


SJP.pl


boczniaczek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od bocz­niak

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. boczniak m.

Wiktionary


boczniak

grzyb ja­dal­ny z ro­dzi­ny bedł­ko­wa­tych


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) mykol. kulin. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Ple­u­ro­tus|ref=tak., grzyb ros­ną­cy na pniach;

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bok m., bocznica ż.

:: zdrobn. boczniaczek m.

 przym. boczny

 przysł. bocznie

Wiktionary


boczniakarnia

po­mie­szcze­nie do ho­dow­li bocz­nia­ków


SJP.pl


boczniakowate

o ce­chach bocz­nia­ko­wa­tych (ro­dzi­na grzy­bów)


SJP.pl

Bocz­nia­ko­wa­te ("Ple­u­ro­ta­ce­ae" Kühner) – ro­dzi­na grzy­bów na­le­żą­ca do rzędu pie­czar­kow­ców.

Wikipedia


boczniakowaty

o ce­chach bocz­nia­ko­wa­tych (ro­dzi­na grzy­bów)


SJP.pl


bocznica

bocz­ny tor


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) bocz­ny tor ko­le­jo­wy; od­no­ga od głów­nej linii, przez­na­czo­na do spe­cjal­ne­go użyt­ku;

 (1.2) pot. bocz­na ulica, bocz­na droga, od­no­ga drogi

 (1.3) biol. od­ga­łę­zie­nie nerwu lub na­czy­nia krwio­no­śne­go

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Do ka­mie­nio­ło­mu pro­wa­dzi bocz­ni­ca ko­le­jo­wa.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔt͡ʃʲˈɲit͡sa, AS: bočʹńica

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bok m., boczek m., boczuś m., boczniak m., pobocznica ż., pobocze n., bocznik m., poboczność ż.

 przym. boczny, poboczny

 przysł. bocznie, pobocznie

Wiktionary


bocznicowy

→ bocz­ni­ca


SJP.pl

Patrz:

bocznica

bocznie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) na spo­sób bocz­ny

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Ciało spa­ry­so­my jest owal­ne, sil­nie bocz­nie spła­szczo­ne.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. pobocze n., bocznica ż., boczniak mrz., zboczeniec mos., boczek mrz., bok mrz.

 czas. boczyć ndk., boczyć się ndk., zboczyć dk., zbaczać ndk.

 przym. boczny, poboczny, zboczony, boczasty

 przysł. pobocznie, bokiem, bokami

Wiktionary


bocznik

1. opor­nik elek­trycz­ny;
2. na­rzę­dzie sto­lar­skie, ro­dzaj hebla


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) elektr. re­zy­stor włą­czo­ny rów­no­le­gle do głów­ne­go ob­wo­du, zmniej­sza­ją­cy prąd po­bie­ra­ny przez ten obwód

Wiktionary

Bocz­nik po­mia­ro­wy – ska­li­bro­wa­ny re­zy­stor uży­wa­ny przy po­mia­rach du­żych war­to­ści na­tę­że­nia prądu elek­trycz­ne­go, roz­sze­rza­ją­cy za­kres po­mia­ro­wy stan­dar­do­wych mier­ni­ków. Sto­so­wa­ny przy po­mia­rach prądu sta­łe­go i zmien­ne­go.

Wikipedia

Powiązane:

 rzecz. bocznica ż., bocznikowanie n.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) szunt

Wiktionary


bocznikowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) elektr. włą­cza­nie bocz­ni­ka

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bocznik m.

 czas. bocznikować

Wiktionary


bocznikować

włą­czać bocz­nik elek­trycz­ny


SJP.pl


bocznikowy

zwią­za­ny z bocz­ni­kiem


SJP.pl


bocznokołowiec

sta­tek na­pę­dza­ny bocz­ny­mi ko­ła­mi ło­pat­ko­wy­mi


SJP.pl


bocznokołowy

o na­pę­dzie stat­ków - wy­ko­rzy­stu­ją­cy bocz­ne koła ło­pat­ko­we


SJP.pl


bocznotrzonowy

po­nur­nik bocz­no­trzo­no­wy - ga­tu­nek grzy­bów z ro­dzi­ny po­nur­ni­ko­wa­tych


SJP.pl


boczność

→ bocz­ny


SJP.pl

Patrz:

boczny

boczny

bę­dą­cy na boku w sto­sun­ku do cze­goś, skie­ro­wa­ny w bok, na bok


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) znaj­du­ją­cy się, umiej­sco­wio­ny na boku cze­goś

 (1.2) kie­ru­ją­cy się, skie­ro­wa­ny w bok

 (1.3) przen. nie głów­ny

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Przed wy­prze­dza­niem za­wsze spo­glą­dam w bocz­ne lu­ster­ko.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbɔt͡ʃnɨ, AS: bočny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bok m., boczek m., bocznica ż., boczniak m., boczenie n., zboczenie n., zbaczanie n., zboczeniec m.

 czas. boczyć się ndk., zboczyć dk., zbaczać ndk.

 przym. zboczony

 przysł. bocznie

Wiktionary


boczowski

przy­miot­nik od: Bo­czów


SJP.pl


boczoń

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) gwara. bo­cian, bo­cian biały

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bocian, pot. bociek; gwara. bocion, bociun, bocan, boción, bociąg, bocon, bocoń, boćko, boć, busiek, buśko, busion, iwanko, klebocon, klobocon, ksiądz wojciech, mocian, pocian, staś, wojtek, wojtuś, wosio; białystok|klekotun.

Wiktionary


boczuś

pie­szczot­li­wie: bo­czek (węd­li­na)


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od: bo­czek

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbɔt͡ʃuɕ, AS: bočuś

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. boczek m., bocznica ż.

Wiktionary


boczyć

bo­czyć się - dąsać się; oka­zy­wać nie­chęć


SJP.pl


boczów

nazwa dwóch wsi w Pol­sce


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­czów – wieś w woj. lu­bu­skim, w pow. su­lę­ciń­skim, w gmi­nie To­rzym
  • Bo­czów – wieś w woj. ma­ło­pol­skim, w pow. bo­cheń­skim, w gmi­nie Ła­pa­nów
  • Bo­czów – gro­ma­da
  • Bo­czów – dawna gmina
  • Bo­czów – sta­cja ko­le­jo­wa w Bo­czo­wie, w woj. lu­bu­skim

Wikipedia


bod

jed­nost­ka po­mia­ro­wa szyb­ko­ści na­da­wa­nia jed­nost­ko­wych im­pul­sów te­le­gra­ficz­nych; baud


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) in­form. jed­nost­ka pręd­ko­ści trans­mi­sji sy­gna­łu;

Wiktionary

Bod ( Baud) – miara okre­śla­ją­ca pręd­kość prze­sy­ła­nia zmian me­dium trans­mi­syj­ne­go (naz­wa­nych "sym­bo­la­mi") z wy­ko­rzy­sta­niem cy­fro­wej mo­du­la­cji sy­gna­łu (w przy­pad­ku trans­mi­sji w pa­śmie prze­pu­sto­wym – ang. pass­band) lub ko­do­wa­nia li­nio­we­go (w przy­pad­ku trans­mi­sji w pa­śmie pod­sta­wo­wym – ang. ba­se­band). Każdy sym­bol może re­pre­zen­to­wać (tran­spor­to­wać) jeden lub wię­cej bitów da­nych. Bod oz­na­cza się skró­tem Bd. Nazwa jed­nost­ki po­cho­dzi od naz­wi­ska Émile Ba­u­dot – twór­cy te­le­gra­ficz­ne­go "kodu Ba­u­dot".

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Pięć­set bodów oz­na­cza pięć­set zmian po­zio­mu sy­gna­łu na se­kun­dę.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔt, AS: bot

Wiktionary

Powiązane:

frazeologia.

etymologia.

uwagi.

tłumaczenia.

* angielski: (1.1) baud

* słowacki: (1.1) baud m.

źródła.

== bod (język angielski.) ==

wymowa.

 amer. IPA|bɑd.

 RP. IPA|bɒd.

 audioAU|En-au-bod.ogg.

znaczenia.

rzeczownik

 (1.1) slang. ciało

 (1.2) bryt. slang. osoba

odmiana.

przykłady.

składnia.

kolokacje.

synonimy.

 (1.1) body

 (1.2) person

antonimy.

hiperonimy.

hiponimy.

holonimy.

meronimy.

pokrewne.

Wiktionary

Synonimy:

antonimy.

hiperonimy.

hiponimy.

holonimy.

meronimy.

pokrewne.

frazeologia.

etymologia.

uwagi.

tłumaczenia.

* angielski: (1.1) baud

* słowacki: (1.1) baud m.

źródła.

== bod (język angielski.) ==

wymowa.

 amer. IPA|bɑd.

 RP. IPA|bɒd.

 audioAU|En-au-bod.ogg.

znaczenia.

rzeczownik

 (1.1) slang. ciało

 (1.2) bryt. slang. osoba

odmiana.

przykłady.

składnia.

kolokacje.

synonimy.

 (1.1) body

 (1.2) person

Wiktionary


bodaczów

Bo­da­czów – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, w po­wie­cie za­moj­skim, w gmi­nie Szcze­brze­szyn.

Pry­wat­na wieś szla­chec­ka "Bo­da­czew" po­ło­żo­na była na prze­ło­mie XVI i XVII wieku w ziemi chełm­skiej wo­je­wództ­wa ru­skie­go. W la­tach 1954–1968 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Bo­da­czów, po jej znie­sie­niu w gro­ma­dzie Szcze­brze­szyn. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa za­moj­skie­go.

Wikipedia


bodaj

par­ty­ku­ła o wielu funk­cjach, m.in. wy­ra­ża­ją­ca ży­cze­nie, osła­bia­ją­ca treść wy­po­wie­dzi


SJP.pl

par­ty­ku­ła

 (1.1) sy­gna­li­zu­je wąt­pli­wość mó­wią­ce­go od­no­śnie praw­dzi­wo­ści prze­ka­zy­wa­nych in­for­ma­cji (np. za­sły­sza­nych)

 (1.2) przest. sy­gna­li­zu­je że przed­sta­wio­ne ocze­ki­wa­nia są najm­niej­szy­mi do­pu­szczal­ny­mi

 (1.3) wpro­wa­dza ży­cze­nie lub prze­kleń­stwo

spój­nik

 (2.1) wy­ra­ża obo­jęt­ność wobec wy­bo­ru i jed­no­cze­śnie su­ge­ru­je jedno z roz­wią­zań

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Po­je­cha­li bodaj w góry.

 (1.2) Po­życz bodaj stówę.

 (1.2) Czy on cię bodaj prze­pro­sił?

 (1.3) Bodaj go pio­run trzas­nął!

 (1.3) Bo­daj­byś się nie uro­dził!

 (2.1) Kup co­kol­wiek na obiad, bodaj kur­cza­ka.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbɔdaj, AS: bodai ̯

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bodajże, chyba, podobno

 (1.2) choć, choćby, przynajmniej

 (1.3) bodajby, niech, a niech, oby, żeby

 (2.1) bodajby, choćby, chociażby

Wiktionary


bodajby

"bodaj" wraz z cząst­ką trybu przy­pu­szcza­ją­ce­go


SJP.pl


bodajże

po­dob­no, być może


SJP.pl

par­ty­ku­ła

 (1.1) … wy­ra­ża­ją­ca wąt­pli­wość co do praw­dzi­wo­ści prze­ka­zy­wa­nej in­for­ma­cji

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Na­stęp­ny po­ciąg od­jeż­dża bo­daj­że już za 15 minut.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔˈdajʒɛ, AS: bodai ̯že

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bodaj, chyba, podobno, rzekomo, przest. ponoć

Wiktionary


bodaszewski

naz­wi­sko


SJP.pl


bodega

1. piw­ni­ca wi­niar­ska;
2. por­to­wy ma­ga­zyn skła­do­wy


SJP.pl

Bo­de­ga – jed­nost­ka osad­ni­cza w Sta­nach Zjed­no­czo­nych, w sta­nie Ka­li­for­nia, w hrab­stwie So­no­ma.

Wikipedia


bodek

naz­wi­sko


SJP.pl

Bodek – pol­ski herb szla­chec­ki po­cho­dze­nia nie­miec­kie­go, uży­wa­ny w Pol­sce przez ro­dzi­nę osia­dłą w Pru­sach.

Wikipedia


bodeński

zwią­za­ny z Je­zio­rem Bo­deń­skim


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Je­zio­rem Bo­deń­skim, do­ty­czą­cy Je­zio­ra Bo­deń­skie­go, zwią­za­ny z ob­sza­rem nad tym je­zio­rem

Wiktionary


bodhi

w bud­dyz­mie: stan naj­wyż­sze­go poz­na­nia


SJP.pl


bodhidharma

Bod­hid­har­ma (skt बोधिधर्म; chiń Pu­ti­da­mo 菩提达摩; kor. Pori Dalma; jap. Bodai Da­ru­ma; wiet. Bồ-đề-đạt-ma) – na wpół le­gen­dar­na po­stać bud­dyz­mu ma­ha­ja­ny. Był 28. pa­triar­chą bud­dyz­mu in­dyj­skie­go i pier­wszym pa­triar­chą bud­dyz­mu chan. Za pier­wsze­go pa­triar­chę uważa go także bud­dyzm zen, bę­dą­cy kon­ty­nu­a­cją chan.

Wikipedia


bodhisattwa

w bud­dyz­mie: isto­ta do­sko­na­ła, która ma się stać Buddą


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) rel. czło­wiek, który w bud­dyz­mie ma­ha­ja­na dąży do stanu buddy, kie­ru­je się al­tru­i­stycz­ną mo­ty­wa­cją przy­no­sze­nia po­żyt­ku innym;

Wiktionary

Bod­hi­satt­wa (pāli: bod­hi­sat­ta, skt: बोधिसत्त्व bod­hi­satt­va, dosł. "isto­ta aspi­ru­ją­ca do prze­bu­dze­nia"; tyb. བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་, Wylie: "byang chub sems dpa' ", dosł. "bo­ha­ter umy­słu oś­wie­ce­nia"; chiń. 菩薩, pi­ny­in: "púsà", kor. 보살 "posal"; jap. 菩薩, "bo­sat­su"; wiet.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Sta­niesz się bod­hi­satt­wą lub dziec­kiem Buddy wy­łącz­nie pod wa­run­kiem, że wy­ka­żesz al­tru­i­stycz­ną chęć osią­gnię­cia oś­wie­ce­nia. Bod­hi­satt­wo­wie na­zy­wa­ni są dzieć­mi umy­słu Buddy, gdyż zro­dzi­li się z wła­ści­wo­ści stru­mie­nia jego umy­słu.

 (1.1) (…) po­win­no­ścią bod­hi­satt­wy jest bod­hi­cit­ta, nie­u­sta­ją­ca ak­tyw­ność mieć na celu wyz­wo­le­nie wszyst­kich istot.

 (1.1) Wśród przed­sta­wień są po­są­gi Buddy, bod­hi­sattw oraz duże tria­dycz­ne stele, gdzie po­sta­ci Buddy, sto­ją­ce­mu na tle man­dor­li, po obu stro­nach to­wa­rzy­szą bod­hi­satt­wy.

Wiktionary


bodhićitta

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) filoz. w bud­dyz­mie aspi­ra­cja osią­gnię­cia oś­wie­ce­nia dla dobra wszyst­kich istot czu­ją­cych, pra­gnie­nie uwol­nie­nia wszyst­kich istot od cier­pie­nia;

Wiktionary

Bod­hi­ćit­ta ( बोधिचित्त, bod­hi­cit­ta; pu­ti­xin, 菩提心; po­ri­sim; bo­da­is­hin; Bồ-đê-tâm; byang chub kyi sems, བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་, dosł. umysł oś­wie­ce­nia, prze­bu­dzo­ne serce-umysł lub serce prze­bu­dzo­ne­go umy­słu) – aspi­ra­cja osią­gnię­cia oś­wie­ce­nia dla dobra wszyst­kich czu­ją­cych istot (pra­gnie­nie uwol­nie­nia wszyst­kich istot od cier­pie­nia).

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Ślu­bo­wa­nia bod­hi­satt­wy dzie­li się na osiem­na­ście głów­nych oraz 46 pom­niej­szych, gdzie pod­sta­wo­wym na­ka­zem jest nie­po­rzu­ce­nie al­tru­i­stycz­nej po­sta­wy bod­hi­satt­wy zwa­nej bod­hi­ćit­tą.

Wiktionary


bodiak

re­gio­nal­nie: oset; bo­dziak


SJP.pl


bodiakowy

przy­miot­nik od: bo­diak


SJP.pl


bodian

ro­dzaj ryb z ro­dzi­ny war­ga­czo­wa­tych


SJP.pl


bodiczek

za­trzy­ma­nie prze­ciw­ni­ka cia­łem w grze spor­to­wej


SJP.pl

Bo­di­czek (ang. "bo­dy­check") – okre­śle­nie w ho­ke­ju na lo­dzie oz­na­cza­ją­ce doz­wo­lo­ne prze­pi­sa­mi pow­strzy­ma­nie za­wod­ni­ka dru­ży­ny prze­ciw­nej włas­nym cia­łem.

Wy­ko­na­nie bo­dicz­ka na­stę­pu­je w wy­ni­ku sku­tecz­ne­go usta­wie­nia włas­ne­go ciała, naj­czę­ściej czę­ści bio­dro­wej lub ra­mion, wobec syl­wet­ki prze­ciw­ni­ka.

Wikipedia


bodiczkowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) sport. w ho­ke­ju na lo­dzie: ata­ko­wa­nie prze­ciw­ni­ka bo­dicz­kiem

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bodiczek m.

 czas. bodiczkować

Wiktionary


bodiczkować

w ho­ke­ju: ata­ko­wać cia­łem


SJP.pl


bodin

[czy­taj: boDĘ albo boDEN] naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bodin – miej­sco­wość
  • Étienne So­u­lan­ge-Bodin – fran­cu­ski ofi­cer
  • Félix Bodin – fran­cu­ski po­li­tyk
  • Ivan Bodin – szwedz­ki pił­karz nożny
  • Jean Bodin – fran­cu­ski praw­nik
  • Kon­stan­tyn Bodin – przy­wód­ca pow­sta­nia an­ty­bi­za­tyj­skie­go
  • Mar­tin Bodin – szwedz­ki ope­ra­tor fil­mo­wy
  • Bod­dien
  • Bod­din

Wikipedia


bodlica

bod­li­ca si­ni­ca - ga­tu­nek ćmy z ro­dzi­ny wy­cin­ko­wa­tych


SJP.pl


bodmeria

po­życz­ka pod za­staw okrę­tu lub jego ła­dun­ku


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) mors. po­życz­ka pod za­staw stat­ku, ła­dun­ku, wy­po­sa­że­nia, za­cią­ga­na w obcym por­cie

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔdˈmɛrʲja, AS: bodmerʹi ̯a

Wiktionary


bodnar

naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Adam Bod­nar (ur. 1977) – praw­nik, obroń­ca praw czło­wie­ka, Rzecz­nik Praw Oby­wa­tel­skich (2015–2021), od 2023 Mi­ni­ster Spra­wied­li­wo­ści i Pro­ku­ra­tor Ge­ne­ral­ny
  • Artur Bod­nar (1929–1989) – po­li­to­log, dzia­łacz pań­stwo­wy
  • Iwan Bod­nar (ur. 1821) – ukra­iń­ski poseł do Sejmu Kra­jo­we­go Ga­li­cji
  • Iza­be­la Bod­nar (ur. 1975) – po­słan­ka na Sejm X ka­den­cji
  • John Bod­nar (ur. 1944) – ame­ry­kań­ski hi­sto­ryk
  • László Bodnár (ur. 1979) – wę­gier­ski pił­karz
  • Lu­bo­mir Bod­nar – on­ko­log, wy­kła­dow­ca aka­de­mic­ki
  • Łu­kasz Bod­nar (ur. 1982) – pol­ski ko­larz, mistrz Pol­ski w jeź­dzie in­dy­wi­du­al­nej na czas, brat Ma­cie­ja
  • Ma­ciej Bod­nar (ur. 1985) – pol­ski ko­larz z li­cen­cją Pro Tour, brat Łu­ka­sza
  • Olha Bod­nar (ur. 1965) – de­pu­to­wa­na do Rady Naj­wyż­szej Ukra­i­ny V ka­den­cji.
  • Ro­bert Bod­nar (1967–2005) – dzia­łacz opo­zy­cyj­ny w PRL
  • So­fi­ja Bod­nar (ur. 1995) – ukra­iń­ska za­pa­śnicz­ka

Wikipedia


bodnia

duża becz­ka drew­nia­na, kubeł


SJP.pl


bodnik

część po­ro­ża na na­sa­dzie złą­czo­nej z czasz­ką


SJP.pl


bodnięcie

ude­rzyć czymś ostrym, np. ro­ga­mi, ostro­gą; ukłuć, ubóść, ubod­nąć


SJP.pl


bodnóńć

cza­sow­nik

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. ukłuć

Wiktionary


bodnąć

ude­rzyć czymś ostrym, np. ro­ga­mi, ostro­gą; ukłuć, ubóść, ubod­nąć


SJP.pl

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. bóść)

 (1.1) ude­rzyć czymś ostrym, za­koń­czo­nym spi­cza­sto

 (1.2) przen. ude­rzyć psy­chicz­nie, wy­wo­łać przy­krość

cza­sow­nik zwrot­ny do­ko­na­ny bod­nąć się (ndk. bóść się)

 (2.1) ude­rzyć sie­bie sa­me­go czymś ostrym

 (2.2) ude­rzyć sie­bie naw­za­jem czymś ostrym

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Byk nagle bod­nął go ro­giem.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bodnięcie n.

 czas. bóść ndk.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1-2) dźgnąć, ukłuć

 (2.1-2) dźgnąć się, ukłuć się

Wiktionary


bodo

jeden z ję­zy­ków urzę­do­wych Indii


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) jęz. język urzę­do­wy stanu Asam w In­diach;

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bodo – lud w in­dyj­skim sta­nie Asam
  • język bodo – język urzę­do­wy w in­dyj­skim sta­nie Asam
  • Bodo – mal­ga­ska pio­sen­kar­ka
  • Eu­ge­niusz Bodo – pol­ski aktor
  • Bodo – pol­ski se­rial te­le­wi­zyj­ny z 2016 roku o Eu­ge­niu­szu Bodo
  • Bodo – pol­ski film fa­bu­lar­ny z 2016 roku o Eu­ge­niu­szu Bodo
  • Bodø – mia­sto w Nor­we­gii
  • Bodo – wieś w Ru­mu­nii, w okrę­gu Te­mesz, w gmi­nie Balinț
  • Bodio

Wikipedia

Powiązane:

 rzecz. Bodo n.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) boro

Wiktionary


bodoni

krój czcio­nek dru­kar­skich o dużym zróż­ni­co­wa­niu linii pio­no­wych i po­zio­mych


SJP.pl

Bo­do­ni – krój pisma za­pro­jek­to­wa­ny przez Giam­bat­ti­stę Bo­do­nie­go ok. 1780 roku w Par­mie. Bo­do­ni jest pis­mem sze­ry­fo­wym, kla­sy­fi­ko­wa­nym jako an­tyk­wa kla­sy­cy­stycz­na. Obok kroju Didot uz­na­wa­ny za naj­bar­dziej cha­rak­te­ry­stycz­ne pismo dru­kar­skie epoki kla­sy­cyz­mu. W póź­niej­szych epo­kach czę­sto ko­pio­wa­ny i sto­so­wa­ny w całej Eu­ro­pie i Sta­nach Zjed­no­czo­nych. Obec­nie Bo­do­ni jest jed­nym z naj­bar­dziej roz­po­wszech­nio­nych kro­jów pism, uży­wa­nym m.in. w na­głów­kach gazet, np. ma­ga­zy­nu „Vogue”.

Wikipedia


bodot

te­le­graf Ba­u­do­ta (ko­rzy­sta­ją­cy z pię­cio­e­le­men­to­we­go al­fa­be­tu)


SJP.pl


boduch

naz­wi­sko


SJP.pl


boduen

naz­wi­sko


SJP.pl


boduszewo

Bo­du­sze­wo – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie poz­nań­skim, w gmi­nie Mu­ro­wa­na Go­śli­na.

Wikipedia


boduszów

Bo­du­szów – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim, w po­wie­cie opa­tow­skim, w gmi­nie Iwa­ni­ska. Ma sta­tus so­łect­wa.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa tar­no­brze­skie­go.

Wieś le­żą­ca w po­wie­cie san­do­mier­skim wo­je­wództ­wa san­do­mier­skie­go wcho­dzi­ła w XVII wieku w skład kom­plek­su iwa­ni­skie­go dóbr Zbi­gnie­wa Os­so­liń­skie­go. W 1629 roku wła­ści­cie­lem wsi po­ło­żo­nej w po­wie­cie san­do­mier­skim wo­je­wództ­wa san­do­mier­skie­go był Krzysz­tof Os­so­liń­ski.

Wikipedia


body

1. ob­ci­słe, jed­no­czę­ścio­we ubra­nie dam­skie lub dzie­cię­ce okry­wa­ją­ce tułów;
2. śro­do­wi­sko­wo: kor­pus apa­ra­tu fo­to­gra­ficz­ne­go bez obiek­ty­wu


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) odzież. jed­no­czę­ścio­wy, ob­ci­sły strój ko­bie­cy, zwy­kle bez rę­ka­wów i no­ga­wek

 (1.2) odzież. jed­no­czę­ścio­wy strój dzie­cię­cy, bez rę­ka­wów i no­ga­wek

 (1.3) środ. fot. kor­pus apa­ra­tu fo­to­gra­ficz­ne­go po odłą­cze­niu obiek­ty­wu

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) M., B. i W. lm. od: bod

Wiktionary

Body – ro­dzaj ela­stycz­nej, jed­no­czę­ścio­wej i ob­ci­słej ko­bie­cej bie­liz­ny no­szo­nej do m.in. spód­nic i spod­ni. Po­pu­lar­ność body wśród ko­biet spo­wo­do­wa­ła po­ja­wie­nie się rów­nież body w wer­sji dla męż­czyzn.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Ku­pi­łam sobie ob­ci­słe, czar­ne body.

 (1.3) Wy­star­czy, że kupię samo body, bo obiek­tyw mam z mojej sta­rej lu­strzan­ki.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbɔdɨ, AS: body

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz.

:: zdrobn. bodzik m.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.2) bodzik

Wiktionary


body-shaming

[czytaJ: bo­di­szej­ming] ośmie­sza­ją­ce lub zaw­sty­dza­ją­ce ko­men­to­wa­nie wy­glą­du ja­kiejś osoby; body sha­ming, bo­dys­ha­ming


SJP.pl


bodybuilding

[czy­taj: BOdybilding] body bu­il­ding, kul­tu­ry­sty­ka, tre­ning kul­tu­ry­stycz­ny;
1. ze­spół ćwi­czeń wy­ko­ny­wa­nych za po­mo­cą spe­cjal­nych przy­rzą­dów, za­pew­nia­ją­cych czło­wie­ko­wi silną syl­wet­kę oraz spraw­ność fi­zycz­ną;
2. me­to­dy­ka sto­so­wa­nia tych ćwi­czeń


SJP.pl


bodyguard

[czy­taj: BOdygard] pry­wat­ny ochro­niarz, osoba zaj­mu­ją­ca się ochro­ną zna­nych po­sta­ci życia pu­blicz­ne­go; ochro­niarz, goryl (po­tocz­nie)


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­dy­gu­ard – (z ang.) oso­bi­sty ochro­niarz
  • Bo­dy­gu­ard – film z 1948 roku
  • Bo­dy­gu­ard – film z 1992 roku
  • Bo­dy­gu­ard – film z 2011 roku
  • Bo­dy­gu­ard – mi­ni­se­rial sta­cji BBC One
  • Bo­dy­gu­ard – ścież­ka dźwię­ko­wa do filmu z 1992 roku

Wikipedia


bodyguardka

→ bo­dy­gu­ard [czy­taj: bo­dy­gard­ka]


SJP.pl


bodypainting

[czy­taj: bo­dy­pejn­ting] ma­lo­wa­nie far­ba­mi na ciele; body pa­in­ting


SJP.pl

Bo­dy­pa­in­ting (ety­mo­lo­gia: body – ciało + "pa­in­ting" – ma­lo­wa­nie, czyli ma­lo­wa­nie ciała) – sztu­ka ma­lo­wa­nia na ciele far­ba­mi, przez niek­tó­rych[] uwa­ża­na za jedną z naj­star­szych form sztu­ki. W prze­ci­wień­stwie do ta­tu­a­ży, ma­lu­nek jest tym­cza­so­wy.

Wikipedia


bodyshaming

[czytaJ: bo­di­szej­ming] ośmie­sza­ją­ce lub zaw­sty­dza­ją­ce ko­men­to­wa­nie wy­glą­du ja­kiejś osoby; body sha­ming, body-sha­ming


SJP.pl


bodzak

naz­wi­sko


SJP.pl


bodzanowianin

miesz­ka­niec Bo­dza­no­wa


SJP.pl


bodzanowianka

miesz­kan­ka Bo­dza­no­wa


SJP.pl


bodzanowice

Bo­dza­no­wi­ce (niem. "Bot­za­no­witz"; "Gruns­ruh" (1938-1945)) – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie opol­skim, w po­wie­cie ole­skim, w gmi­nie Oles­no.

Wikipedia


bodzanowo

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­dza­no­wo – wieś w woj. ku­jaw­sko-po­mor­skim, w pow. ra­dzie­jow­skim, w gmi­nie Dobre
  • Bo­dza­no­wo – wieś w woj. ku­jaw­sko-po­mor­skim, w pow. włoc­ław­skim, w gmi­nie Cho­ceń
  • Bo­dza­no­wo – wieś w woj. ku­jaw­sko-po­mor­skim, w pow. włoc­ław­skim, w gmi­nie Lu­bra­niec
  • Bo­dza­no­wo Dru­gie
  • Bo­dza­nów

Wikipedia


bodzanowski

przy­miot­nik od: Bo­dza­nów


SJP.pl


bodzanta

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­dzan­ta (Bo­dzę­ta) (około 1290–1366) – bi­skup kra­kow­ski
  • Bo­dzan­ta (Bo­dzę­ta) (około 1320–1388) – ar­cy­bi­skup gnieź­nień­ski
  • Bo­dzan­ta (imię)

Wikipedia


bodzanów

1. mia­sto w Pol­sce;
2. nazwa dwóch wsi w Pol­sce


SJP.pl

Bo­dza­nów – mia­sto w Pol­sce, po­ło­żo­ne nad Moł­ta­wą w za­chod­niej czę­ści wo­je­wództ­wa ma­zo­wiec­kie­go, w po­wie­cie płoc­kim, w gmi­nie Bo­dza­nów.

Wikipedia


bodzanówek

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­dza­nó­wek – wieś w woj. ku­jaw­sko-po­mor­skim, w pow. ra­dzie­jow­skim, w gmi­nie Osię­ci­ny
  • Bo­dza­nó­wek – wieś w woj. ku­jaw­sko-po­mor­skim, w pow. włoc­ław­skim, w gmi­nie Cho­ceń

Wikipedia


bodzechowianin

miesz­ka­niec Bo­dze­cho­wa


SJP.pl


bodzechowianka

miesz­kan­ka Bo­dze­cho­wa


SJP.pl


bodzechowski

przy­miot­nik od: Bo­dze­chów


SJP.pl


bodzechów

wieś w Pol­sce


SJP.pl

Bo­dze­chów – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim, w po­wie­cie ostro­wiec­kim, w gmi­nie Bo­dze­chów. Ma sta­tus so­łect­wa.

W la­tach 1954–1972 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Bo­dze­chów. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa kie­lec­kie­go.

Wikipedia


bodzek

naz­wi­sko


SJP.pl


bodzenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|bóść.

Wiktionary

Powiązane:

 czas. bóść

Wiktionary


bodzentyn

mia­sto w Pol­sce


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim, w po­wie­cie kie­lec­kim;

Wiktionary

Bo­dzen­tyn – mia­sto w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim, w po­wie­cie kie­lec­kim, sie­dzi­ba gminy miej­sko-wiej­skiej Bo­dzen­tyn.

Pod wzglę­dem hi­sto­rycz­nym Bo­dzen­tyn leży w Ma­ło­pol­sce, w daw­nej ziemi san­do­mier­skiej. Prawa miej­skie w la­tach 1355–1870 i po­now­nie od 1994.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Po­je­chał do Bo­dzen­ty­na zo­ba­czyć sław­ny tryp­tyk.

 (1.1) Ra­bu­nek, po­żo­ga były jego bro­nią i za­chę­tą do od­wa­gi dla jego żoł­dact­wa, za­pra­wio­ne­go już na rze­ziach i po­żo­gach w Wą­choc­ku, Bo­dzen­ty­nie i Sta­szo­wie.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔˈd͡zɛ̃ntɨ̃n, AS: boʒẽntỹn

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bodzentynianin mos., bodzentynianka ż.

 przym. bodzentyński

Wiktionary


bodzentynianin

miesz­ka­niec Bo­dzen­ty­na (mia­sta w Pol­sce)


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Bo­dzen­ty­na

 (1.2) osoba po­cho­dzą­ca z Bo­dzen­ty­na, uro­dzo­na w Bo­dzen­ty­nie

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Bóg chciał, by bo­dzen­ty­nia­nom po raz ko­lej­ny się po­wio­dło.

 (1.2) Ro­do­wi­tym bo­dzen­ty­nia­ni­nem jest na pewno pan Jacek.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bodzentyn mrz.

:: fż. bodzentynianka ż.

 przym. bodzentyński

Wiktionary


bodzentynianka

miesz­kan­ka Bo­dzen­ty­na (mia­sta w Pol­sce)


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Bo­dzen­ty­na

 (1.2) ko­bie­ta po­cho­dzą­ca z Bo­dzen­ty­na, uro­dzo­na w Bo­dzen­ty­nie

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Kilka bo­dzen­ty­nia­nek z koła go­spo­dyń nio­sło fe­re­tron.

 (1.2) Leon oże­nił się z ro­do­wi­tą bo­dzen­ty­nian­ką z ulicy Ogro­do­wej.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bodzentyn mrz.

:: fm. bodzentynianin mos.

 przym. bodzentyński

Wiktionary


bodzentyński

przy­miot­nik od: Bo­dzen­tyn


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) od­no­szą­cy się do Bo­dzen­ty­na, zwią­za­ny z Bo­dzen­ty­nem

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (2.1) cha­rak­te­ry­stycz­ny dla Bo­dzen­ty­na lub bo­dzen­ty­nian, ma­ją­cy cechy lub wła­ści­wo­ści przy­pi­sy­wa­ne Bo­dzen­ty­no­wi lub bo­dzen­ty­nia­nom

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Tryp­tyk bo­dzen­tyń­ski zro­bił na Cze­sła­wie ogrom­ne wra­że­nie.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bodzentyn mrz., bodzentynianin mos., bodzentynianka ż.

Wiktionary


bodzewko

Bo­dzew­ko – nie­czyn­ny ko­le­jo­wy przy­sta­nek oso­bo­wy na linii nr 366 w Bo­dzew­ku Pier­wszym, w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w Pol­sce.

Wikipedia


bodziaczek

zdrob­nie­nie od: bo­dziak (ubra­nie)


SJP.pl


bodziaczkowy

→ bo­dzia­czek


SJP.pl

Patrz:

bodziaczek

bodziak

1. re­gio­nal­nie: oset; bo­diak;
2. po­tocz­nie: body (ubra­nie)


SJP.pl


bodziaki

1. re­gio­nal­nie: oset; bo­diak;
2. po­tocz­nie: body (ubra­nie)


SJP.pl


bodziakowy

→ bo­dziak


SJP.pl

Patrz:

bodziak

bodzianowski

naz­wi­sko


SJP.pl


bodziec

1. pod­nie­ta, czyn­nik wy­wo­łu­ją­cy po­bu­dze­nie re­cep­to­rów - po­cho­dzą­cy ze śro­do­wi­ska zew­nętrz­ne­go lub ze śro­do­wi­ska wew­nętrz­ne­go
2. ostro­ga (daw­niej)


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) med. czyn­nik wy­wo­łu­ją­cy po­bu­dze­nie re­cep­to­rów, po­cho­dzą­cy ze śro­do­wi­ska zew­nętrz­ne­go lub ze śro­do­wi­ska wew­nętrz­ne­go;

 (1.2) daw. ostro­ga

 (1.3) przen. pod­nie­ta, za­chę­ta

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • bo­dziec (fiz­jo­lo­gia)
  • bo­dziec (psy­cho­lo­gia)
    • bo­dziec (be­ha­wio­ryzm)
    • bo­dziec pod­pro­go­wy
  • Bo­dziec (herb z no­bi­li­ta­cji w 1765)
  • Bo­dziec (herb z no­bi­li­ta­cji w 1843)

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Wzgó­rze od­po­wia­da za wstęp­ną ocenę bodź­ców zmy­sło­wych i prze­sy­ła­nie ich do kory móz­go­wej.

 (1.3) Nowa praca jest bodź­cem, który go za­chę­ca do dal­szej walki.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbɔd͡ʑɛt͡s, AS: boʒ́ec

Wiktionary

Powiązane:

 (1.1,3) przym. bodźcowy

 (1.2) czas. bodnąć, bóść

Wiktionary

Synonimy:

 (1.3) impuls

Wiktionary


bodziejowice

Bo­dzie­jo­wi­ce – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ślą­skim, w po­wie­cie za­wier­ciań­skim, w gmi­nie Irzą­dze.

W la­tach 1954–1968 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Bo­dzie­jo­wi­ce, po jej znie­sie­niu w gro­ma­dzie Irzą­dze. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa czę­sto­chow­skie­go.

Wikipedia


bodzieniec

bo­dzie­niec bzo­wiak - motyl z ro­dzi­ny mier­ni­kow­co­wa­tych


SJP.pl


bodzio

zdrob­nie­nie od: Bog­dan (imię mę­skie)


SJP.pl

Zo­bacz też: Fa­bry­ka Mebli Bo­dzio.

Bo­dzio – skała w Do­li­nie Ko­by­lań­skiej na Wy­ży­nie Ol­ku­skiej, w miej­sco­wo­ści Będ­ko­wi­ce, w gmi­nie Wiel­ka Wieś, po­wie­cie kra­kow­skim, wo­je­wództ­wie ma­ło­pol­skim. Znaj­du­je się na za­krę­cie środ­ko­wej czę­ści do­li­ny, w jej oro­gra­ficz­nie pra­wych zbo­czach, na­prze­ciw­ko Dwo­i­stej Turni.

Wikipedia


bodzioch

naz­wi­sko


SJP.pl


bodziszek

jed­no­rocz­na ro­śli­na ziel­na z ro­dzi­ny bo­dzisz­ko­wa­tych; ge­ra­nium; ge­ra­nia


SJP.pl

Bo­dzi­szek ("Ge­ra­nium" L.) – ro­dzaj bylin lub ro­ślin jed­no­rocz­nych z ro­dzi­ny bo­dzisz­ko­wa­tych. Ro­dzaj liczy od ok. 300 po ok. 450 ga­tun­ków. Na­le­żą tu ro­śli­ny jed­no­rocz­ne, by­li­ny, rzad­ko pół­krze­wy i krze­wy. Wy­stę­pu­ją one nie­mal na wszyst­kich kon­ty­nen­tach (brak na An­tark­ty­dzie), przy czym w stre­fie tro­pi­kal­nej rosną tylko w gó­rach.

Wikipedia


bodziszkowate

ro­dzi­na ro­ślin kwia­to­wych dwu­li­ścien­nych po­spo­li­tych w nie­o­mal wszyst­kich stre­fach kli­ma­tycz­nych


SJP.pl

Bo­dzisz­ko­wa­te ("Ge­ra­nia­ce­ae") – ro­dzi­na ro­ślin na­le­żą­ca do rzędu bo­dzisz­kow­ców ("Ge­ra­nia­les"). Jej przed­sta­wi­cie­le wy­stę­pu­ją na wszyst­kich kon­ty­nen­tach (z wy­jąt­kiem An­tark­ty­dy), naj­więk­sze zróż­ni­co­wa­nie osią­ga­jąc w stre­fie kli­ma­tu umiar­ko­wa­ne­go, nie wy­stę­pu­ją na­to­miast w tro­pi­kach Ame­ry­ki Po­łud­nio­wej i w re­jo­nie Ar­chi­pe­la­gu Sun­daj­skie­go.

Wikipedia


bodziszkowaty

o ce­chach bo­dzisz­ko­wa­tych (ro­dzi­na ro­ślin)


SJP.pl


bodziszkowce

rząd ro­ślin okry­to­na­sien­nych


SJP.pl

Bo­dzisz­kow­ce ("Ge­ra­nia­les" Du­mor­tier) – grupa ro­ślin okry­to­na­sien­nych sta­no­wią­ca klad wy­róż­nia­ny w ran­dze rzędu w róż­nych sy­ste­mach kla­sy­fi­ka­cyj­nych. Grupa nie­jed­no­rod­na mor­fo­lo­gicz­nie, do nie­daw­na róż­nie uj­mo­wa­na w sy­ste­ma­ty­ce ro­ślin. Do­pie­ro w 2011 ana­li­zy mo­le­ku­lar­ne pot­wier­dzi­ły bli­skie, sio­strza­ne po­kre­wień­stwo z rzę­dem mir­tow­ców. Grupa ko­ron­na rzędu da­to­wa­na jest na 88 do 80 mi­lio­nów lat temu.

Wikipedia


bodzyniewo

Bo­dzy­nie­wo – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie śrem­skim, w gmi­nie Śrem. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa poz­nań­skie­go.

Wikipedia


bodzęcin

wieś w Pol­sce


SJP.pl

Bo­dzę­cin (do 1945 "Ba­sent­hin") – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie go­le­niow­skim, w gmi­nie Osina.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość po­ło­żo­na była w wo­je­wództ­wie szcze­ciń­skim.

Miej­sco­wość po­ło­żo­na na skra­ju Rów­ni­ny Go­le­niow­skiej i Rów­ni­ny No­wo­gardz­kiej, we wschod­niej czę­ści Pu­szczy Go­le­niow­skiej, na dużej po­la­nie (pola, łąki), w do­li­nie rzeki Go­wie­ni­cy i uj­ściu Step­ni­cy.

Wikipedia


bodzęciński

zwią­za­ny z Bo­dzę­ci­nem, do­ty­czą­cy Bo­dzę­ci­na


SJP.pl


bodzęta

sta­ro­pol­skie imię mę­skie


SJP.pl

Bo­dzę­ta, "Bo­dzan­ta" – sta­ro­pol­skie imię mę­skie. Alek­san­dra Cie­śli­ko­wa łączy je z wy­stę­pu­ją­cym w sta­ro­pol­skich imio­nach dwucz­ło­no­wym ele­men­tem "-bod", zob. Ostro­bod.

Wikipedia


bodór

rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) daw. ryb. ro­dzaj har­pu­na na wę­go­rze

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Cza­to­wał na wiel­kie wę­go­rze albo nie­ru­cho­me szczu­pa­ki, leżąc długo pier­sia­mi na tafli lo­do­wej, ażeby nie­o­myl­nym ude­rze­niem za­o­strzo­nej osęki, bo­do­rem cel­nym je prze­bić.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbɔdur, AS: bodur

Wiktionary


bodźcowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) med. psych. po­bu­dza­nie kogoś po­przez pod­da­wa­nie go dzia­ła­niu róż­no­rod­nych bodź­ców

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bodziec m.

 czas. bodźcować

 przym. bodźcowy

Wiktionary


bodźcować

po­bu­dzać, sty­mu­lo­wać po­przez pod­da­wa­nie dzia­ła­niu bodź­ców


SJP.pl


bodźcowość

→ bodź­co­wy


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bodź­co­we

Wiktionary

Patrz:

bodźcowy

Powiązane:

 przym. bodźcowy

 przysł. bodźcowo

Wiktionary


bodźcowy

zwią­za­ny z bodź­cem


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) fizj. wy­wo­łu­ją­cy re­ak­cję or­ga­niz­mu

 (1.2) książk. skła­nia­ją­cy do okre­ślo­ne­go dzia­ła­nia, ini­cju­ją­cy pro­ces

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) W za­sta­rza­łych, chro­nicz­nych for­mach gość­ca do­sko­na­le dzia­ła le­cze­nie bodź­co­we po­le­ga­ją­ce na wstrzy­ki­wa­niu cho­re­mu naj­roz­ma­it­szych skład­ni­ków biał­ko­wych.

 (1.1) Kiedy dok­tor [Tytus Au­re­liusz] Cha­łu­biń­ski ogło­sił pu­blicz­nie, że kli­mat za­ko­piań­ski ma cha­rak­ter bodź­co­wy i znacz­nie przy­spie­sza prze­mia­nę ma­te­rii — wielu mi­ło­śni­ków gór zy­ska­ło do­dat­ko­wy im­puls do przy­ja­zdu, uwa­ża­jąc, że po­wie­trze za­ko­piań­skie dzia­ła jak afro­dyz­jak.

 (1.1) Cynk, za­wia­du­je znaj­du­ją­cą się w na­szym or­ga­niz­mie sub­stan­cją bodź­co­wą o naz­wie hi­sta­mi­na, która od­po­wia­da na [za] stany emo­cjo­nal­ne, a pod wpły­wem pie­szczot i czu­łych słó­wek po­wo­du­je wzrost pod­nie­ce­nia.

 (1.1) Spe­cja­li­ści bal­ne­o­kli­ma­to­lo­gii uwa­ża­ją bo­wiem, iż dzia­ła­nie bodź­co­we kli­ma­tu na or­ga­nizm otrzy­mu­je się przez kil­ka­na­ście mie­się­cy.

 (1.1) Ho­me­o­pa­tia jest te­ra­pią bodź­co­wą. Po­przez od­po­wied­nią sty­mu­la­cję or­ga­nizm sam jest w sta­nie po­ra­dzić sobie z cho­ro­bą.

 (1.2) Bodź­co­we wy­ko­rzy­sty­wa­nie po­dat­ków w celu od­dzia­ły­wa­nia na pod­mio­ty go­spo­dar­cze od­by­wa się za po­mo­cą skali po­dat­ko­wej oraz róż­ne­go ro­dza­ju ulg i zwol­nień od po­dat­ków. Sto­so­wa­nie od­po­wied­nich sta­wek po­dat­ko­wych oraz ich kon­struk­cja może wpły­wać na de­cyz­je po­dej­mo­wa­ne przez przed­się­bior­stwa.

 (1.2) Za­sad­ni­czym celem re­form było istot­ne ogra­ni­cze­nie roli pań­stwa w go­spo­dar­ce — głów­ne­go re­dy­stry­bu­to­ra dóbr i usług — na rzecz bodź­co­wych reguł ryn­ko­wych.

 (1.2) Op­ty­ka eko­lo­gicz­na: te­o­ria per­cep­cji, która kła­dzie na­cisk na bo­gact­wo in­for­ma­cji bodź­co­wych i przed­sta­wia pod­miot po­strze­ga­ją­cy jako ak­tyw­ne­go ba­da­cza śro­do­wi­ska; opra­co­wa­na przez Ja­me­sa [Je­ro­me'a] Gib­so­na.

 (1.2) Ko­lej­ną funk­cją eko­no­micz­ną bu­dże­tu jest tzw. funk­cja bodź­co­wa.

 (1.2) Na­gro­da ma cha­rak­ter bodź­co­wy, co de­ter­mi­nu­je jej zna­cze­nie spo­łecz­no-wy­cho­waw­cze.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bodźcowanie n., bodźcowość ż.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.2) zachęcający

Wiktionary


bodźcujący

po­bu­dzać, sty­mu­lo­wać po­przez pod­da­wa­nie dzia­ła­niu bodź­ców


SJP.pl


boecjusz

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Se­we­ryn Bo­e­cjusz (480–524) – ła­ciń­ski, rzym­ski fi­lo­zof i te­o­log chrze­ści­jań­ski
  • Bo­e­cjusz z Dacji (ur. 1240, zm. po­mię­dzy 1280–1290) – fi­lo­zof, re­pre­zen­tant awer­ro­iz­mu

Wikipedia


boecklin

[czy­taj: BEKlin] naz­wi­sko


SJP.pl


boehmit

mi­ne­rał, wo­do­rot­le­nek glinu; bemit


SJP.pl


boeing

[czy­taj: bo­łing] marka sa­mo­lo­tów


SJP.pl

Bo­e­ing Com­pa­ny – ame­ry­kań­ski kon­cern lot­ni­czy, zbro­je­nio­wy i kos­micz­ny z sie­dzi­bą w hrab­stwie Ar­ling­ton w sta­nie Wir­gi­nia. Dwa naj­waż­niej­sze dzia­ły sta­no­wią:

Bo­e­ing pro­du­ku­je różne typy sa­mo­lo­tów i śmi­głow­ców, przez­na­czo­nych za­rów­no dla woj­ska, jak i służb cy­wil­nych. Uczest­ni­czy w pro­gra­mach ba­da­nia kos­mo­su, pro­du­ku­jąc ze­spo­ły i po­dze­spo­ły do ra­kiet no­śnych, sztucz­nych sa­te­li­tów i stat­ków kos­micz­nych.

Wikipedia


boerner

naz­wi­sko


SJP.pl


boga

1. w re­li­giach po­li­te­i­stycz­nych: isto­ta, osoba, zwie­rzę, ro­śli­na lub rzecz bę­dą­ce przed­mio­tem kultu;
2. czło­wiek lub przed­miot bez­kry­tycz­nie uwiel­bia­ny


SJP.pl

forma rze­czow­ni­ka.

 (1.1) D., B. lp. od: bóg

Wiktionary


bogacica

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­ga­ci­ca – rzeka, lewy do­pływ rzeki Sto­bra­wa
  • Bo­ga­ci­ca – wieś w woj. opol­skim, w pow. klucz­bor­skim, w gmi­nie Klucz­bork
  • Bo­ga­ci­ca – gro­ma­da
  • Bo­ga­ci­ca – dawna gmina

Wikipedia


bogaciej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: bo­ga­to


SJP.pl


bogacieć

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. po­bo­ga­cieć)

 (1.1) rzad. sta­wać się bo­ga­tym, za­moż­nym, ma­jęt­nym

 (1.2) przen. rzad. sta­wać się za­sob­niej­szym, licz­niej­szym, wspa­nial­szym, wszech­stron­niej­szym, róż­no­rod­niej­szym

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) [Fran­ci­szek] Ma­lew­ski tyje, ły­sie­je i bo­ga­cie­je w Pe­ters­bur­gu.

 (1.2) [Dziec­ko] jest naj­bar­dziej ro­zba­wio­ne przed snem. Wten­czas ro­śnie naj­buj­niej przed nim urok za­ba­wy, bo­ga­cie­je jawa życia.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1-2) bogacić się

Wiktionary


bogacić

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) czy­nić bo­ga­tym

 (1.2) przen. czy­nić lep­szym lub bar­dziej war­to­ścio­wym

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny bo­ga­cić się

 (2.1) sta­wać się bo­ga­tym

 (2.2) przen. sta­wać się lep­szym lub bar­dziej war­to­ścio­wym

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bogatkowate nmos., ubogi mos., bogactwo n., bogacz mos., bogaczka ż., bogatek mzw., bogatka ż., bogatość ż., ubóstwo n.

 czas. ubogacać ndk., ubogacić dk., ubożeć ndk., ubożyć ndk., wzbogacać ndk., wzbogacić dk., zubażać ndk., zubożyć dk.

 przym. bogaty, ubogi

 przysł. bogato, ubogo

Wiktionary


bogacki

naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Kamil Bo­gac­ki – pol­ski le­karz, woj­sko­wy i urzęd­nik pań­stwo­wy
  • Mi­ro­sław Bo­gac­ki – pol­ski ge­o­mor­fo­log
  • Wła­dy­sław Bo­gac­ki – pol­ski ar­ty­sta fo­to­graf

Wikipedia


bogacko

→ bo­gacz (daw­niej)


SJP.pl

Bo­gac­ko (niem. "Ra­in­feld") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim, w po­wie­cie gi­życ­kim, w gmi­nie Gi­życ­ko. W 2010 roku wieś li­czy­ła 97 miesz­kań­ców.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa su­wal­skie­go.

Wikipedia


bogactwo

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) ma­ją­tek, po­sia­da­ne dobra o dużej war­to­ści

 (1.2) wiel­ka ilość, róż­no­rod­ność

 (1.3) bycie bo­ga­tym

 (1.4) w lm.: bo­gact­wa → kosz­tow­no­ści, skar­by

Wiktionary

Bo­gact­wo – cał­ko­wi­ta war­tość pie­nię­dzy i war­to­ścio­wych dóbr jakie po­sia­da osoba bądź ro­dzi­na.

Bo­gact­wo na­ro­do­we to licz­ba wy­pro­du­ko­wa­nych dóbr w danym okre­sie na te­ry­to­rium da­ne­go kraju.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Bo­gact­wo tego czło­wie­ka jest duże, ale jego głu­po­ta jest je­szcze więk­sza.

 (1.2) Drze­wa sos­no­we to wiecz­nie zie­lo­ne drze­wa z grubą korą i bo­gact­wem ży­wi­cy.

 (1.3) Po­mi­mo skłon­no­ści ha­zar­do­wych jej ojca i jego cią­głej po­trze­by epa­to­wa­nia bo­gact­wem, ro­dzi­na nadal dy­spo­no­wa­ła ogrom­ny­mi pie­niędz­mi.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔˈɡat͡stfɔ, AS: bogactfo

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bogatka ż., bogacenie n., bogatość ż., bogacz

 przym. bogaty

 przysł. bogato

 czas. wzbogacić, wzbogacać, bogacić

Wiktionary


bogacz

czło­wiek bo­ga­ty


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba bar­dzo bo­ga­ta

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • An­drzej Bo­gacz (1897–1962) – ofi­cer Woj­ska Pol­skie­go II, ka­wa­ler Or­de­ru Vir­tu­ti Mi­li­ta­ri
  • Ka­zi­mierz Bo­gacz (1914–2015) – żoł­nierz Armii Kra­jo­wej, pod­puł­kow­nik Woj­ska Pol­skie­go
  • Ka­zi­mierz Bo­gacz (1926–1979) – ge­o­log, wy­kła­dow­ca aka­de­mic­ki
  • Lidia Bo­gacz-Po­piel (1897–1962) – ak­tor­ka te­a­tral­na i fil­mo­wa
  • Zyg­munt Bo­gacz (1758–1800) – hut­nik

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Wła­śnie kupił sobie trze­ci sa­mo­chód, ten to do­pie­ro bo­gacz.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbɔɡat͡ʃ, AS: bogač

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bogactwo n.

:: fż. bogaczka ż.

 czas. bogacić się, wzbogacić, bogacić

 przym. bogaty

 przysł. bogato

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) krezus; przest. fortunat

Wiktionary


bogaczewo

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­ga­cze­wo – wieś w woj. war­miń­sko-ma­zur­skim, w pow. el­blą­skim, w gmi­nie El­bląg
  • Bo­ga­cze­wo – wieś w woj. war­miń­sko-ma­zur­skim, w pow. gi­życ­kim, w gmi­nie Gi­życ­ko
  • Bo­ga­cze­wo – wieś w woj. war­miń­sko-ma­zur­skim, w pow. ostródz­kim, w gmi­nie Morąg
  • Bo­ga­cze­wo – gro­ma­da w po­wie­cie el­blą­skim
  • Bo­ga­cze­wo – gro­ma­da w po­wie­cie mo­rą­skim
  • Bo­ga­cze­wo – stru­ga, do­pływ Narii
  • Bo­ga­cze­wo – sta­cja ko­le­jo­wa w Bo­ga­cze­wie, w gmi­nie El­bląg, w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim

Wikipedia


bogaczewski

kul­tu­ra bo­ga­czew­ska - kul­tu­ra ar­che­o­lo­gicz­na epoki że­la­za


SJP.pl


bogaczka

ko­bie­ta bo­ga­ta


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta bar­dzo bo­ga­ta

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Ta bo­gacz­ka jest tak ob­wie­szo­na zło­tem, że ledwo je po­tra­fi unieść.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔˈɡat͡ʃka, AS: bogačka

Wiktionary

Powiązane:

 zob. bogacz.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) krezuska

Wiktionary


bogaczowice

1. Stare Bo­ga­czo­wi­ce - wieś w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie wał­brzy­skim;
2. wieś w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie wał­brzy­skim


SJP.pl


bogaczowicki

→ Bo­ga­czo­wi­ce


SJP.pl

Patrz:

Bogaczowice

bogaczyk

naz­wi­sko


SJP.pl


bogajewicz

naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Ire­ne­usz Bo­ga­je­wicz (* 1921), pol­ski muzyk, wir­tu­oz skrzy­piec
  • Jurek Bo­ga­je­wicz (Yurek Bo­ga­y­e­vicz, Bo­ga­y­e­wicz, Bo­ga­je­vich), wła­ści­wie: Jerzy Bo­ga­je­wicz (* 1949)

Wikipedia


bogalski

naz­wi­sko


SJP.pl


bogarde

[czy­taj: BOgard] naz­wi­sko


SJP.pl


bogarodzica

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) stpol. pe­ryfr. Maria z Na­za­re­tu;

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Bo­ga­ro­dzi­co Dzie­wi­co, Dzie­wi­co! / Usłysz nas, Matko Boża, / Usłysz nas!

 (1.1) Na­u­czy­ciel­ka prze­py­ta­ła wszyst­kich z „Mod­lit­wy do Bo­ga­ro­dzi­cy” Krzysz­to­fa Ka­mi­la Ba­czyń­skie­go.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. rodzica ż., Bogurodzica ż., Bogarodzicielka ż.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) Bogurodzica, Bogarodzicielka, Boża Rodzicielka, Maryja, Matka Boska, Matka Boża

Wiktionary


bogarodzicielka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) teol. pe­ryfr. Maria z Na­za­re­tu;

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Osta­tecz­nie ugrun­to­wa­no cześć Maryi, ogła­sza­jąc, że jest praw­dzi­wą Bo­ga­ro­dzi­ciel­ką.

Wiktionary

Powiązane:

 (1.1) Bogarodzica ż., Bogurodzica ż.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) Boża Rodzicielka, Bogarodzica, Bogurodzica, Matka Boża, Matka Boska, Madonna, Dziewica Maryja, Maryja

Wiktionary


bogart

naz­wi­sko, np. Humph­rey Bo­gart [czy­taj: ham­frej bo­gart] (1899 - 1957), aktor ame­ry­kań­ski


SJP.pl

Bo­gart – mia­sto w Sta­nach Zjed­no­czo­nych, w sta­nie Ge­or­gia, w hrab­stwie Clar­ke.

Wikipedia


bogatek

chrząszcz z ro­dzi­ny bo­gat­ko­wa­tych


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) ent. ro­dzaj du­że­go chrzą­szcza

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. lm. od: bo­gat­ka

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bogatka ż., bogatkowate lm.

 czas. bogacić

Wiktionary


bogatka

ga­tu­nek si­ko­ry, w Pol­sce pod ochro­ną


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Parus major|Lin­na­e­us|ref=tak., si­ko­ra bo­gat­ka;

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D., B. lp. od: bo­ga­tek

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­gat­ka – wieś w woj. po­mor­skim, w pow. gdań­skim, w gmi­nie Pruszcz Gdań­ski
  • Bo­gat­ka – część wsi Po­nę­tów Górny Pier­wszy w woj. wiel­ko­pol­skim, w pow. kol­skim, w gmi­nie Ol­szów­ka
  • Bo­gat­ka – przy­sta­nek ko­le­jo­wy we wsi w wo­je­wództ­wie po­mor­skim.
  • Bo­gat­ka – (wznie­sie­nie) – w Kar­ko­no­szach
  • Bo­gat­ka (ptak)

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) W prze­ci­wień­stwie do niek­tó­rych sikor obie płci bo­gat­ki ubar­wio­ne są nie­mal­że jed­na­ko­wo, ale jed­nak wy­stę­pu­ją róż­ni­ce w upie­rze­niu.

 (1.1) Misia do­sta­ła w przedsz­ko­lu książ­kę o bo­gat­kach.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔˈɡatka, AS: bogatka

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bogatek mzw., bogatkowate nmos., ubogi mos., bogactwo n., bogacz mos., bogaczka ż., bogacenie n., wzbogacanie n., wzbogacenie n., ubogacenie n., ubogacanie n., bogatość ż.

 czas. bogacić ndk., wzbogacać ndk., wzbogacić dk., ubogacać ndk., ubogacić dk.

 przysł. bogato

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) sikora bogatka, bogatka zwyczajna

Wiktionary


bogatkowate

ro­dzi­na chrzą­szczy; bo­gat­ki


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) ent. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Bu­pre­sti­dae|Leach|ref=tak., ro­dzi­na owa­dów z rzędu chrzą­szczy;

Wiktionary

Bo­gat­ko­wa­te (Bu­pre­sti­dae) – ro­dzi­na owa­dów z rzędu chrzą­szczy, po­drzę­du wie­lo­żer­nych i serii (in­fra­rzę­du) sprę­ży­koksz­tałt­nych. Kos­mo­po­li­tycz­na. Obej­mu­je około 15 ty­się­cy ro­śli­no­żer­nych ga­tun­ków. Larwy są bez­no­gie i że­ru­ją w róż­nych czę­ściach ro­ślin igla­stych i li­ścia­stych.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Niek­tó­re ga­tun­ki bo­gat­ko­wa­tych są groź­ny­mi szkod­ni­ka­mi.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bogatka ż., bogacenie n., bogacz mos., bogaczka ż., bogatek mzw.

 czas. bogacić ndk.

 przym. bogaty

 przysł. bogato

Wiktionary


bogatkowaty

o ce­chach bo­gat­ko­wa­tych (ro­dzi­na owa­dów)


SJP.pl


bogato

przy­słó­wek

 (1.1) znacz­nie ko­rzyst­nie pod wzglę­dem ma­te­rial­nym

 (1.2) w spo­sób świad­czą­cy o bo­gact­wie

 (1.3) ob­fi­tu­jąc w coś

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) I kazał sobie szyć bar­dzo bo­ga­to sznu­ra­mi i pęt­li­ca­mi ozdob­ną ta­ra­tat­kę z ja­ki­miś fi­gla­mi.

Wiktionary

Powiązane:

 czas. bogacić, wzbogacić, wzbogacać

 rzecz. bogatkowate nmos., bogactwo n., bogacz mos., bogaczka ż., bogatka ż., bogatość ż.

 przym. bogaty

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) dostatnio, zamożnie, majętnie, pomyślnie

 (1.2) kosztownie, strojnie, wspaniale, wystawnie, zamożnie

 (1.3) bardzo, hojnie, licznie, mocno, różnorodnie, suto, znacznie

Wiktionary


bogatopłytkowy

bo­ga­ty w płyt­ki krwi


SJP.pl


bogatotłuszczowy

za­wie­ra­ją­cy dużo tłu­szczów; wy­so­ko­tłu­szczo­wy


SJP.pl


bogatość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bo­ga­te; cecha tych, któ­rzy są bo­ga­ci

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bogactwo n., bogatka ż.

 przym. bogaty

 przysł. bogato

 czas. wzbogacić, bogacić

Wiktionary


bogatszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: bo­ga­ty


SJP.pl


bogaty

1. za­moż­ny, ma­jęt­ny
2. bę­dą­cy świa­dect­wem za­moż­no­ści; oka­za­ły, wyt­wor­ny, np. "bo­ga­ty wy­strój wnę­trza"
3. ma­ją­cy dużo cze­goś, np. "po­si­łek bo­ga­ty w wę­glo­wo­da­ny"


SJP.pl

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) po­sia­da­ją­cy duży ma­ją­tek lub osią­ga­ją­cy wy­so­kie do­cho­dy

 (1.2) taki, który ob­fi­tu­je w coś

 (1.3) da­ją­cy dużą moż­li­wość wy­bo­ru

Wiktionary

Bo­ga­ty − pol­ski herb szla­chec­ki.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Wielu biz­nes­me­nów jest bo­ga­tych.

 (1.2) Owoce są bo­ga­te w wi­ta­mi­ny.

 (1.3) W skle­pach jest bar­dzo bo­ga­ty wybór pro­duk­tów.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔˈɡatɨ, AS: bogaty

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bogatkowate nmos., bogactwo n., bogacz m., bogaczka ż., bogacenie n., wzbogacanie n., wzbogacenie n., ubogacenie n., ubogacanie n., bogatość ż.

 czas. bogacić ndk., wzbogacać ndk., wzbogacić dk., ubogacać ndk., ubogacić dk.

 przysł. bogato

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) dostatni, majętny, zamożny, zasobny; pot. dziany, nadziany, forsiasty, przy forsie; reg. śl. piniynżyty

 (1.2) obfity, zasobny, okazały, wystawny

 (1.3) obfity, zasobny, rozmaity, (prze)różny, różnorodny, wieloraki

Wiktionary


bogatynia

mia­sto w Pol­sce


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce, w po­wie­cie zgo­rze­lec­kim;

Wiktionary

Bo­ga­ty­nia (daw­niej "Ry­chwałd", Re­i­che­nau in Sach­sen, Rych­now, Bohatyně, Rych­nov) – mia­sto w po­łud­nio­wo-za­chod­niej Pol­sce, w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie zgo­rze­lec­kim, sie­dzi­ba władz gminy miej­sko-wiej­skiej Bo­ga­ty­nia. Po­ło­żo­ne na Ob­ni­że­niu Ży­taw­sko-Zgo­rze­lec­kim, nad po­to­kiem Mie­dzian­ka, w pol­skiej czę­ści Gór­nych Łużyc.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Teren zam­knię­ty na linii Zgo­rze­lec-Wał­brzych-Bo­ga­ty­nia znany był przez lata jako "trój­kąt ber­mudz­ki", gdyż ce­cho­wał się wy­so­kim wskaź­ni­kiem prze­stęp­czo­ści.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɔɡaˈtɨ̃ɲa, AS: bogatỹńa

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bogatynianin mos., bogatynianka ż.

 przym. bogatyński

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) reg. pot. Bagdad (określenie nadane przez mieszkańców)

Wiktionary


bogatynianin

miesz­ka­niec Bo­ga­ty­ni (mia­sta w Pol­sce)


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Bo­ga­ty­ni

 (1.2) osoba po­cho­dzą­ca z Bo­ga­ty­ni, uro­dzo­na w Bo­ga­ty­ni

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɔɡatɨ̃ˈɲä̃ɲĩn, AS: bogatỹńä̃ńĩn

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bogatynia ż.

:: fż. bogatynianka ż.

 przym. bogatyński

Wiktionary


bogatynianka

miesz­kan­ka Bo­ga­ty­ni (mia­sta w Pol­sce)


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Bo­ga­ty­ni

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɔɡatɨ̃ˈɲãnka, AS: bogatỹńãnka

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bogatynia ż.

:: fm. bogatynianin m.

 przym. bogatyński

Wiktionary


bogatyński

→ Bo­ga­ty­nia


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy Bo­ga­ty­ni, zwią­za­ny z Bo­ga­ty­nią

Wiktionary

Patrz:

Bogatynia

Przykłady

 (1.1) (…) bo­ga­tyń­ska po­li­cja dwu­krot­nie od­mó­wi­ła wszczę­cia po­stę­po­wa­nia w tej spra­wie.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɔɡaˈtɨ̃j̃sʲci, AS: bogatỹĩ ̯sʹḱi

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bogatynia ż., bogatynianin mos., bogatynianka ż.

Wiktionary


bogda

imię żeń­skie


SJP.pl


bogdaj

daw­niej: bodaj


SJP.pl

Bog­daj – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie ostrow­skim, w gmi­nie So­śnie, ok. 19 km na po­łud­nio­wy za­chód od Ostro­wa Wlkp.

Przed 1932 ro­kiem miej­sco­wość po­ło­żo­na była w po­wie­cie odo­la­now­skim. W la­tach 1954–1961 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Bog­daj, po jej znie­sie­niu w gro­ma­dzie So­śnie. w la­tach 1975–1998 w wo­je­wództ­wie ka­li­skim, w la­tach 1932–1975 i od 1999 w po­wie­cie ostrow­skim.

Wikipedia


bogdajby

par­ty­ku­ła "bog­daj" wraz z cząst­ką trybu przy­pu­szcza­ją­ce­go


SJP.pl


bogdajże

daw­niej: bo­daj­że (chyba, po­dob­no, być może)


SJP.pl


bogdalec

Bog­da­lec – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie ma­kow­skim, w gmi­nie Pło­nia­wy-Bra­mu­ra.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa ostro­łęc­kie­go.

Wikipedia


bogdan

daw­niej: uko­cha­ny męż­czyz­na; boh­dan


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|m.;

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. lm. od: Bog­da­na

Wiktionary

Bog­dan, Bo­gu­dan, Bo­go­dan, Boh­dan, Bodan – mę­skie imię po­cho­dze­nia sło­wiań­skie­go.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Bog­dan wresz­cie za­ak­cep­to­wał trud­ny cha­rak­ter swo­je­go pa­sier­ba.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbɔɡdãn, AS: bogdãn

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bogna ż., Bogdanostwo lm m., Bogdanowa ż.

:: zdrobn. Bodek m., Bodzio m., Bogdanek m., Boguś m.

:: fż. Bogdana ż.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) Bohdan (wariant fonetyczny)

Wiktionary


bogdana

daw­niej: uko­cha­ny męż­czyz­na; boh­dan


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|ż.;

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. i B. lp. od Bog­dan

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bog­da­na – imię żeń­skie
  • Boh­da­na – ukra­iń­ska sa­mo­bież­na ha­u­bi­co­ar­ma­ta
  • Bog­da­na (gmina w okrę­gu Te­le­or­man)
  • Bog­da­na (gmina w okrę­gu Vas­lui)
  • Bog­da­na (okręg Bacău)
  • Bog­da­na (okręg Călărași)
  • Bog­da­na (okręg Sălaj)
  • Bog­da­na (okręg Te­le­or­man)
  • Bog­da­na (okręg Vas­lui)

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Bog­da­na to rzad­kie imię.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bogdan mos.

Wiktionary


bogdanek

prze­no­śnie: uko­cha­na ko­bie­ta


SJP.pl


bogdaniec

nazwa kilku miej­sco­wo­ści w Pol­sce


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bog­da­niec – wieś w woj. lu­bu­skim, w pow. go­rzow­skim, w gmi­nie Bog­da­niec
  • Bog­da­niec – ko­lo­nia w woj. pod­la­skim, w pow. bia­ło­stoc­kim, w gmi­nie Za­błu­dów
  • Bog­da­niec – ga­jów­ka w woj. ślą­skim, w pow. czę­sto­chow­skim, w gmi­nie Janów
  • Bog­da­niec – osada w woj. war­miń­sko-ma­zur­skim, w pow. el­blą­skim, w gmi­nie Tolk­mic­ko
  • Bog­da­niec – osada w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie so­cha­czew­skim w gmi­nie So­cha­czew
  • Bog­da­niec – gro­ma­da
  • Bog­da­niec – sta­cja ko­le­jo­wa w Bog­dań­cu, w wo­je­wództ­wie lu­bu­skim
  • Bog­da­niec – miej­sco­wość, skąd po­cho­dzą bo­ha­te­ro­wie po­wie­ści Krzy­ża­cy Hen­ry­ka Sien­kie­wi­cza.

Wikipedia


bogdaniecki

do­ty­czą­cy mia­sta Bog­da­niec


SJP.pl


bogdaniny

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Bog­da­ny lub z nią zwią­za­ny


SJP.pl


bogdaniuk

naz­wi­sko


SJP.pl


bogdanka

prze­no­śnie: uko­cha­na ko­bie­ta


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) daw. dziś żart. uko­cha­na, wy­bran­ka, dama serca

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bog­dan­ka – ko­pal­nia węgla ka­mien­ne­go
  • Bog­dan­ka – klub pił­kar­ski z Łęcz­nej
  • Bog­dan­ka – sztucz­ne lo­do­wi­sko w Poz­na­niu
  • Bog­dan­ka – le­śni­czów­ka w woj. za­chod­nio­po­mor­skim, w pow. cho­szczeń­skim, w gm. Draw­no
  • Bog­dan­ka – osada w woj. łódz­kim, w pow. brze­ziń­skim, w gm. Brze­zi­ny
  • Bog­dan­ka – potok, do­pływ Warty na te­re­nie Poz­na­nia
  • Bog­dan­ka – skała w Gru­pie Skał Kro­czyc­kich na Wy­ży­nie Czę­sto­chow­skiej
  • Bog­dan­ka – stru­ga, do­pływ Łarpi
  • Bog­dan­ka – stru­ga, do­pływ Ma­szów­ka
  • Bog­dan­ka – stru­mień w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w Szcze­ci­nie
  • Bog­dan­ka – wieś w woj. lu­bel­skim, w pow. łę­czyń­skim, w gm. Pu­cha­czów
  • Bog­dan­ka – wieś w woj. łódz­kim, w pow. brze­ziń­skim, w gm. Brze­zi­ny

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Ku­pi­łem kwia­ty dla swej bog­dan­ki.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔɡˈdãnka, AS: bogdãnka

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bogdan m.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) dulcynea

Wiktionary


bogdanostwo

Bog­dan z mał­żon­ką; Bog­da­no­wie


SJP.pl


bogdanowice

Bog­da­no­wi­ce ( Ba­de­nau, do 1936 r. "Ba­de­witz") – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie opol­skim, w po­wie­cie głub­czyc­kim, w gmi­nie Głub­czy­ce, na Pła­sko­wy­żu Prud­nic­ko-Głub­czyc­kim.

Leży na te­re­nie Nad­le­śnict­wa Prud­nik (obręb Prud­nik).

Wikipedia


bogdanowicz

naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bog­da­no­wicz (mia­sto)
  • Le­szek Bog­da­no­wicz ps. także Bob Roy, właśc. Bo­gu­sław Grzyb
  • Ma­riusz Bog­da­no­wicz – pol­ski muzyk jaz­zo­wy
  • Marta Bog­da­no­wicz – prof. dr hab., psy­cho­log kli­nicz­ny dzie­cię­cy
  • Paweł Bog­da­no­wicz – ro­syj­ski woj­sko­wy
  • Piotr Bog­da­no­wicz – ge­ne­rał Armii Ra­dziec­kiej
  • Piotr Bog­da­no­wicz – dok­tor ha­bi­li­to­wa­ny prawa, wy­kła­dow­ca Uni­wer­sy­te­tu War­szaw­skie­go, radca praw­ny
  • Sta­ni­sław Bog­da­no­wicz – pol­ski du­chow­ny ka­to­lic­ki
  • Ste­fan Bog­da­no­wicz – dy­na­sta moł­daw­ski
  • Wia­cze­sław Bog­da­no­wicz – bia­ło­ru­ski te­o­log pra­wo­sław­ny
  • Boch­da­no­wicz
  • Boh­da­no­wicz

Wikipedia


bogdanowie

daw­niej: uko­cha­ny męż­czyz­na; boh­dan


SJP.pl


bogdanowski

naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Ja­nusz Bog­da­now­ski – pol­ski ar­chi­tekt
  • Mo­ni­ka Bog­da­now­ska – pol­ska kon­ser­wa­tor za­byt­ków
  • Ta­de­usz Bog­da­now­ski – pol­ski chi­rurg
  • Włat­ko Bog­da­now­ski – ma­ce­doń­ski sza­chi­sta
  • Wła­dy­sław Bog­da­now­ski – pol­ski dzien­ni­karz
  • Wola Bog­da­now­ska
  • Na­gro­da im. prof. Ja­nu­sza Bog­da­now­skie­go

Wikipedia


bogdanowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Bog­da­na lub z nim zwią­za­ny


SJP.pl


bogdanówka

wieś w Pol­sce


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wieś na Ukra­i­nie, w re­jo­nie pod­wo­ło­czy­skim ob­wo­du tar­no­pol­skie­go;

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bog­da­nów­ka – wieś w wo­je­wództ­wie ma­ło­pol­skim, w po­wie­cie my­śle­nic­kim, w gmi­nie To­kar­nia
  • Bog­da­nów­ka – część wsi Buśno w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, w po­wie­cie chełm­skim, w gmi­nie Bia­ło­po­le
  • Bog­da­nów­ka – osied­le mia­sta Tar­no­brzeg
  • Bog­da­nów­ka – część mia­sta Sucha Be­skidz­ka
  • Bog­da­nów­ka – dawna gmina wiej­ska w po­wie­cie zbo­row­skim wo­je­wództ­wa tar­no­pol­skie­go II Rze­czy­po­spo­li­tej
  • Bog­da­nów­ka – potok, do­pływ Krzczo­nów­ki
  • Bog­da­nów­ka – rzeka, do­pływ Lu­cią­ży
  • Bog­da­nów­ka – dziel­ni­ca Lwowa, w re­jo­nie za­liz­nycz­nym
  • Bog­da­nów­ka – wieś w re­jo­nie bach­muc­kim ob­wo­du do­niec­kie­go
  • Bog­da­nów­ka – wieś w re­jo­nie ber­dy­czow­skim ob­wo­du ży­to­mier­skie­go
  • Bog­da­nów­ka – wieś w re­jo­nie be­re­zań­skim ob­wo­du mi­ko­ła­jow­skie­go
  • Bog­da­nów­ka – wieś w re­jo­nie be­re­zow­skim ob­wo­du ode­skie­go

Wikipedia

Powiązane:

 przym. bogdanówecki

Wiktionary


bogdar

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|m.

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Gdy póź­nym ran­kiem Winea zesz­ła na śnia­da­nie, Bog­dar i Ben roz­ma­wia­li już z ja­kimś tęgim je­go­mo­ściem, za­pew­ne za­rząd­cą któ­rejś z ka­ra­wan lub po­dróż­nych kon­wo­jów.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bożydar m., fż. Bogdara

Wiktionary


bogdaszowice

Bog­da­szo­wi­ce – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie wroc­ław­skim, w gmi­nie Kąty Wroc­ław­skie.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa wroc­ław­skie­go.

Wikipedia


bogdałów

Bog­da­łów – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie tu­rec­kim, w gmi­nie Bru­dzew.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa ko­niń­skie­go.

Wikipedia


bogdański

naz­wi­sko


SJP.pl


bogdychan

tytuł ce­sa­rza chiń­skie­go lub wład­ców mon­gol­skich


SJP.pl


bogdziewicz

naz­wi­sko


SJP.pl


boghead

[czy­taj: bog­hed] ro­dzaj węgla pow­sta­łe­go ze szcząt­ków ro­ślin wod­nych; bog­hed


SJP.pl

Bog­hed – ro­dzaj węgla sa­pro­pe­lo­we­go od­po­wia­da­ją­cy stop­nio­wi uwę­gle­nia węgla ka­mien­ne­go. Cha­rak­te­ry­zu­ją się obec­no­ścią alg z ro­dza­ju "Bo­tre­o­coc­tus" (al­gi­nit), oprócz nich w skła­dzie pe­tro­gra­ficz­nym obec­ny jest bi­tu­mi­nit oraz takie ma­ce­ra­ły jak wi­tro­de­try­nit i ner­to­de­try­nit.

Wikipedia


boghed

ro­dzaj węgla pow­sta­łe­go ze szcząt­ków ro­ślin wod­nych; bog­he­ad


SJP.pl


bogi

forma rze­czow­ni­ka.

 (1.1) depr. plu­ral|bóg.

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Chłop­cem będąc cho­dzi­łem do szko­ły Mu­zo­niu­sza, który ma­wiał nam, że szczę­ście po­le­ga na tym, by chcieć tego, czego chcą bogi […].

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbɔɟi, AS: boǵi

Wiktionary


bogini

isto­ta ro­dza­ju żeń­skie­go bę­dą­ca obiek­tem kultu


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) rel. etn. bó­stwo płci żeń­skiej

 (1.2) przen. żart. pię­kna ko­bie­ta godna hoł­dów

Wiktionary

Bo­gi­ni – per­so­ni­fi­ka­cja Ab­so­lu­tu lub róż­nych jego aspek­tów, boska isto­ta nad­przy­ro­dzo­na w for­mie żeń­skiej po­sta­ci an­tro­po­mor­ficz­nej.

W za­leż­no­ści od danej kul­tu­ry, bo­gi­nie były poj­mo­wa­ne jako byty nie­za­leż­ne, wsze­cho­gar­nia­ją­ce, okre­śla­ne przez re­li­gioz­naw­ców jako Bo­gi­ni Matka, Wiel­ka Bo­gi­ni, Matka Bogów, lub też jako jedno z wielu bóstw o okre­ślo­nych funk­cjach i atry­bu­tach w sy­ste­mach po­li­te­i­stycz­nych.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) W tej świą­ty­ni od­da­wa­no cześć bo­gi­ni Wenus.

 (1.2) O żono, bo­gi­ni ty moja!

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔˈɟĩɲi, AS: boǵĩńi

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bóg m., bożek m., bóstwo n., boskość ż., ubóstwianie n., ubóstwienie n., bożyc m., bożnica ż., pobożność ż.

:: zdrobn. boginka ż.

:: fm. bóg m.

 czas. ubóstwiać ndk., ubóstwić dk.

 przym. boży, boski, bożnicowy, pobożny, niezbożny

 wykrz. przebóg

 przysł. bosko

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) boginka

Wiktionary


boginka

w mi­to­lo­gii sło­wiań­skiej: każdy z de­mo­nów wód, lasów i pól, ma­ją­cy po­stać ko­bie­ty pię­knej i uwo­dzi­ciel­skiej lub odra­ża­ją­co brzyd­kiej


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) mit­słow. każdy z de­mo­nów wód, lasów i pól ma­ją­cy po­stać ko­bie­ty

Wiktionary

Bo­gin­ka (także: "dzi­wo­żo­na, ma­mu­na, ru­sał­ka") – w przed­chrze­ści­jań­skich wie­rze­niach Sło­wian demon żeń­ski, bę­dą­cy per­so­ni­fi­ka­cją sił przy­ro­dy, wrogi wobec ludzi.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Bo­gin­ki za­gra­ża­ły czło­wie­ko­wi na wiele spo­so­bów.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bóg mos., przebóstwienie n., bóstwo n., Bóg mos., bogini ż.

 wykrz. przebóg

 przysł. bosko

 przym. niezbożny

Wiktionary


boglewice

Bo­gle­wi­ce – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie gró­jec­kim, w gmi­nie Ja­sie­niec. Leży nad rzeką Czar­ną.

Wieś szla­chec­ka po­ło­żo­na była w dru­giej po­ło­wie XVI wieku w po­wie­cie wa­rec­kim ziemi czer­skiej wo­je­wództ­wa ma­zo­wiec­kie­go. W la­tach 1954–1959 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Bo­gle­wi­ce, po jej znie­sie­niu w gro­ma­dzie Ja­sie­niec. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa ra­dom­skie­go.

Wikipedia


bogna

imię żeń­skie


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|ż.;

Wiktionary

Bogna – sta­ro­pol­skie imię żeń­skie sta­no­wią­ce formę po­chod­ną (zdrob­nia­łą) od imion roz­po­czy­na­ją­cych się na "Bog-", po­cząt­ko­wo za­rów­no męską, jak i żeń­ską. Ist­nie­ją rów­nież hi­po­te­zy, że imię to mogło być wy­my­ślo­ne przez kro­ni­ka­rza Jana Dłu­go­sza, w któ­re­go pis­mach po­ja­wia się po raz pier­wszy, lub słu­żyć jako zdrob­nie­nie od imie­nia Be­ni­gna. W źró­dłach pol­skich poś­wiad­czo­ne w XV wieku.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Wra­ca­li pa­mię­cią do spot­kań z Le­o­pol­dem Tyr­man­dem lu­dzie, któ­rzy byli pier­wow­zo­ra­mi bo­ha­te­rów Złego oraz jego żony i ko­chan­ki, w tym Bogna, le­gen­dar­na pol­ska Lo­li­ta z łamów Dzien­ni­ka 1954.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbɔɡna, AS: bogna

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bogdan m.

Wiktionary


bogniny

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Bogny lub z nią zwią­za­ny


SJP.pl


bogobojnie

przy­słó­wek

 (1.1) za­cho­wu­jąc przy­ka­za­nia

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Sta­ra­ła się żyć bo­go­boj­nie, nie szu­ka­jąc z nikim zwady.

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bogobojny

 rzecz. bogobojność ż.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) pobożnie, religijnie, świątobliwie

Wiktionary


bogobojniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: bo­go­boj­nie


SJP.pl


bogobojniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: bo­go­boj­ny


SJP.pl


bogobojność

życie w zgo­dzie z za­sa­da­mi wyz­na­wa­nej re­li­gii


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) rel. od­przym. cecha tego, co jest bo­go­boj­ne; cecha tych, któ­rzy są bo­go­boj­ni

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bogobojny

 przysł. bogobojnie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) pobożność, nabożność, religijność, świątobliwość

Wiktionary


bogobojny

ży­ją­cy zgod­nie z za­sa­da­mi wyz­na­wa­nej re­li­gii


SJP.pl

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) rel. książk. bo­ją­cy się gnie­wu boga lub bóstw

 (1.2) rel. książk. zgod­ny z za­sa­da­mi wyz­na­wa­nej re­li­gii

 (1.3) rel. książk. ży­ją­cy zgod­nie z za­sa­da­mi wyz­na­wa­nej re­li­gii

Wiktionary

Przykłady

 (1.3) Wśród grzesz­ni­ków je­dy­nie Noe, mąż bo­go­boj­ny, zna­lazł upo­do­ba­nie w oczach Pań­skich.

 (1.3) Był bar­dzo po­boż­ny i bo­go­boj­ny, po­ścił i chciał, żeby inni po­ści­li.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bogobojność ż.

 przysł. bogobojnie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1-2) nabożny, pobożny, zbożny, wierzący, religijny, świątobliwy; wulg. świętojebliwy

Wiktionary


bogoburczy

→ bo­go­bur­stwo


SJP.pl

Patrz:

bogoburstwo

bogoburstwo

1. wy­stę­po­wa­nie prze­ciw Bogu lub au­to­ry­te­tom re­li­gij­nym;
2. daw­niej, w mi­to­lo­gii: wojna bogów


SJP.pl


bogobójca

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) ten, kto zabił boga

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) (…) kon­flikt mię­dzy chrze­ści­ja­na­mi a Ży­da­mi po­strze­ga­no jako spór mię­dzy brać­mi; w śred­nio­wie­czu Żydów okre­śla­no czę­ściej jako bra­to­bój­ców niż jako bo­go­bój­ców (…)

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bogobójstwo n.

:: fż. bogobójczyni ż.

 przym. bogobójczy

Wiktionary


bogocianin

miesz­ka­niec Bo­go­ty (sto­li­cy Ko­lum­bii); Bo­go­ta­nin


SJP.pl


bogocianka

miesz­kan­ka Bo­go­ty (sto­li­cy Ko­lum­bii); Bo­go­tan­ka


SJP.pl


bogociański

przy­miot­nik od: Bo­go­ta (sto­li­ca Ko­lum­bii); bo­go­tań­ski


SJP.pl


bogol

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) gw-pl|księ­stwo ło­wic­kie. bo­gacz

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. fż. bogolka

Wiktionary


bogolka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|księ­stwo ło­wic­kie. bo­gacz­ka

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. fm. bogol

Wiktionary


bogomice

Bo­go­mi­ce (niem. "Bie­gnitz") – znie­sio­na wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie gło­gow­skim, w gmi­nie Kotla. W związ­ku ze szkod­li­wym dzia­ła­niem Huty Mie­dzi Gło­gów, która znaj­do­wa­ła się na dru­gim brze­gu Odry, miesz­kań­cy zo­sta­li wy­sied­le­ni do oko­licz­nych miej­sco­wo­ści, a domy ro­ze­bra­ne.

Wikipedia


bogomilizm

śred­nio­wiecz­ny ruch re­li­gij­no-spo­łecz­ny pow­sta­ły wśród Sło­wian bał­kań­skich, który kry­ty­ko­wał du­cho­wień­stwo i fe­u­da­lizm; bo­go­mi­li, bo­go­mol­cy


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) rel. syn­kre­tycz­ny ruch re­li­gij­ny śred­nio­wie­cza, łą­czą­cy za­ra­tu­striań­ski du­a­lizm z chrze­ści­jań­stwem

Wiktionary


bogomilski

→ bo­go­mił


SJP.pl

Patrz:

bogomił

bogomił

wyz­naw­ca bo­go­mi­liz­mu (śred­nio­wiecz­ne­go ruchu re­li­gij­no-spo­łecz­ne­go); bo­go­mo­lec


SJP.pl


bogomiłka

→ bo­go­mił


SJP.pl


bogomiłowie

wyz­naw­ca bo­go­mi­liz­mu (śred­nio­wiecz­ne­go ruchu re­li­gij­no-spo­łecz­ne­go); bo­go­mo­lec


SJP.pl


bogomodlca

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) śrpol. czło­wiek bo­go­boj­ny, gor­li­wie wie­rzą­cy da­ta­def|1552|1694}}

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɔɡɔ̃ˈmɔtl̥t͡sa, AS: bogõmotl̦ca

Wiktionary


bogomolec

wyz­naw­ca bo­go­mi­liz­mu (śred­nio­wiecz­ne­go ruchu re­li­gij­no-spo­łecz­ne­go); bo­go­mił


SJP.pl


bogomyślność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) daw. rel. kon­tem­pla­cja o Bogu

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Od tego czasu Mag­da­le­na świat opu­ści­ła, uda­jąc się na po­ku­tę za grze­chy swoje i na bo­go­myśl­ność.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɔɡɔ̃ˈmɨɕl̥nɔɕt͡ɕ, AS: bogõmyśl̦ność

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bogomyślny

 przysł. bogomyślnie

Wiktionary


bogomędrzec

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) daw. zob. te­o­log.

Wiktionary


bogoniowice

Bo­go­nio­wi­ce – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­ło­pol­skim, w po­wie­cie tar­now­skim, w gmi­nie Cięż­ko­wi­ce.

W la­tach 1954–1957 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Bo­go­nio­wi­ce, po jej znie­sie­niu w gro­ma­dzie Cięż­ko­wi­ce. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa tar­now­skie­go.

Wikipedia


bogoojczyźnianość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bo­go­oj­czyź­nia­ne

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Myślę, że kli­ko­wość i pry­wa­ta, za­ścian­ko­wość i kle­ry­ka­lizm, trom­ta­dra­cja i „bo­go­oj­czyź­nia­ność" jed­nych i dru­gich nie były je­dy­ny­mi roz­cza­ro­wa­nia­mi, jakie zra­zi­ły go do po­li­tycz­nej dzia­łal­no­ści.

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bogoojczyźniany

 przysł. bogoojczyźnianie

Wiktionary


bogoojczyźniany

iro­nicz­nie: na­ce­cho­wa­ny obrzę­do­wym, zew­nętrz­nym pa­trio­tyz­mem


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) w pa­te­tycz­ny spo­sób od­wo­łu­ją­cy się do haseł pa­trio­tycz­nych i re­li­gij­nych

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Nie­ste­ty, ogół emi­gran­tów, wiel­ce czuły na bo­go­oj­czyź­nia­ny fra­zes i ra­dy­kal­ną re­to­ry­kę, dawał się w ten spo­sób dzie­lić, skłó­cać i pro­wa­dzać na ma­now­ce (…)

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɔɡɔːjt͡ʃɨʑˈɲãnɨ, AS: bog•oi ̯čyźńãny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bogoojczyźnianość ż.

Wiktionary


bogoria

1. mia­sto w Pol­sce;
2. wieś w Pol­sce;
3. pol­ski herb szla­chec­ki;
4. szczyt w Gó­rach Kru­czych;
5. je­zio­ro w Kenii


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­go­ria – mia­sto (1870–2023 wieś) w woj. świę­to­krzy­skim, w pow. sta­szow­skim, w gmi­nie Bo­go­ria
    • Bo­go­ria – gmina w woj. świę­to­krzy­skim, w pow. sta­szow­skim.
    • Bo­go­ria – nie­czyn­na wą­sko­to­ro­wa sta­cja ko­le­jo­wa w Bo­go­rii.
  • Bo­go­ria – wieś w woj. świę­to­krzy­skim, w pow. san­do­mier­skim, w gmi­nie Ło­niów
  • Bo­go­ria – ko­lo­nia wsi We­łecz w woj. świę­to­krzy­skim, w pow. bu­skim, w gmi­nie Busko-Zdrój
  • Adam Bo­go­ria-Za­krzew­ski – puł­kow­nik ka­wa­le­rii Woj­ska Pol­skie­go.
  • Ja­ro­sław z Bo­go­rii i Skot­nik – ar­cy­bi­skup gnieź­nień­ski.
  • Mi­ko­łaj Bo­go­ria – wo­je­wo­da kra­kow­ski.
  • Mi­ko­łaj z Bo­go­rii (zm. 1388) – kasz­te­lan wi­ślic­ki, mar­sza­łek kró­le­stwa.
  • Piotr Bo­go­ria – kasz­te­lan wi­ślic­ki, wo­je­wo­da kra­kow­ski.
  • To­masz Bo­go­ria Skot­nic­ki – bi­skup ty­tu­lar­ny, su­fra­gan cheł­miń­ski.
  • Woj­ciech Bo­go­ria – wo­je­wo­da san­do­mier­ski.

Wikipedia


bogorianin

miesz­ka­niec Bo­go­rii (mia­sta w Pol­sce)


SJP.pl


bogorianka

miesz­kan­ka Bo­go­rii (mia­sta w Pol­sce)


SJP.pl


bogorodsk

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. hist. No­gińsk (nazwa ofi­cjal­na do 1930 roku);

Wiktionary

Bo­go­rodsk ( Богоро́дск) – mia­sto w Rosji, w ob­wo­dzie niż­no­no­wo­groz­skim. W 2010 roku li­czy­ło 35 499 miesz­kań­ców.

Wikipedia

Powiązane:

 przym. bogorodski

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) współcz. Nogińsk; war. Bogorodzk

Wiktionary


bogorodzk

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. adm. No­gińsk (pol­ska nazwa sto­so­wa­na do 1930 roku)

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bogorodzki

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) Bogorodsk

Wiktionary


bogorodzki

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) hist. zwią­za­ny z Bo­go­rodz­kiem, do­ty­czą­cy Bo­go­rodz­ka

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bogorodzk mrz.

Wiktionary


bogoryja

Bo­go­ry­ja lub Bo­go­ria (niem. " Buc­kel­was­ser)" – potok gór­ski w po­łud­nio­wo-za­chod­niej Pol­sce, w woj. dol­no­ślą­skim w Su­de­tach Wschod­nich w Ma­sy­wie Śnież­ni­ka.

Gór­ski potok, prawy do­pływ Wilcz­ki na­le­żą­cy do do­rze­cza Odry i zle­wi­ska Morza Bał­tyc­kie­go. Potok na całej dłu­go­ści po­ło­żo­ny jest w Śnież­nic­kim Parku Kra­jo­bra­zo­wym.

Wikipedia


bogoryjski

zwią­za­ny z Bo­go­rią


SJP.pl


bogota

sto­li­ca Ko­lum­bii


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto, sto­li­ca Ko­lum­bii;

 (1.2) geogr. szczyt gór­ski w Gó­rach To­kaj­sko-Slań­skich we wschod­niej Sło­wa­cji;

Wiktionary

Bo­go­ta (hiszp. ""; po­przed­nia nazwa ofi­cjal­na Santa Fe de Bogotá) – mia­sto w Ame­ry­ce Po­łud­nio­wej, sto­li­ca i naj­więk­sze mia­sto Ko­lum­bii, a także oś­ro­dek ad­mi­ni­stra­cyj­ny de­par­ta­men­tu Cun­di­na­mar­ca. W 2018 roku mia­sto li­czy­ło 7 387 400 osób.

Mia­sto leży w cen­tral­nej czę­ści Ko­lum­bii, w Kor­dy­lie­rze Wschod­niej w pół­noc­nych An­dach, na wy­so­ko­ści 2640 m n.p.m.. Sta­no­wi naj­waż­niej­szy oś­ro­dek prze­my­sło­wy, hand­lo­wy, fi­nan­so­wy, na­u­ko­wy i kul­tu­ral­ny Ko­lum­bii. Bur­mi­strzem mia­sta jest.

Wikipedia

Wymowa:

IPA: bɔˈɡɔta, AS: bogota

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bogotanin m., bogocianin m., bogotanka ż., bogocianka ż.

 przym. bogotański, bogociański

Wiktionary


bogotanin

miesz­ka­niec Bo­go­ty (sto­li­cy Ko­lum­bii); Bo­go­cia­nin


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Bo­go­ty

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɔɡɔˈtãɲĩn, AS: bogotãńĩn

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bogota ż.

:: fż. bogotanka ż.

 przym. bogotański

Wiktionary


bogotanka

miesz­kan­ka Bo­go­ty (sto­li­cy Ko­lum­bii); Bo­go­cian­ka


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Bo­go­ty

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɔɡɔˈtãnka, AS: bogotãnka

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bogota ż.

:: fm. bogotanin mos.

 przym. bogotański

Wiktionary


bogotański

przy­miot­nik od: Bo­go­ta (sto­li­ca Ko­lum­bii); bo­go­ciań­ski


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z mia­stem Bo­go­ta, do­ty­czą­cy Bo­go­ty

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɔɡɔˈtãj̃sʲci, AS: bogotãĩ ̯sʹḱi

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bogota ż., bogotanin m., bogocianin m., bogotanka ż., bogocianka ż.

 przym. bogociański

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bogociański

Wiktionary


bogożerca

po­tocz­nie: osoba ma­ją­ca wrogi sto­su­nek do wszyst­kie­go, co jest zwią­za­ne z Bo­giem lub bo­ga­mi


SJP.pl


bogracz

wę­gier­ska zupa gu­la­szo­wa


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) kulin. ro­dzaj ko­cioł­ka słu­żą­ce­go do przy­rzą­dza­nia nad pa­le­ni­skiem po­traw gu­la­szo­wych;

 (1.2) spoż. pot. wę­gier­ska zupa gu­la­szo­wa go­to­wa­na w tym na­czy­niu

Wiktionary

Bo­gracz ( bogrács) – w kuch­ni wę­gier­skiej ro­dzaj ko­cioł­ka słu­żą­ce­go do przy­rzą­dza­nia po­traw nad ogni­skiem. Mia­nem tym czę­sto okre­śla się też go­to­wa­ną w nim zupę gu­la­szo­wą.

Wikipedia


boguchwalanin

miesz­ka­niec Bo­gu­chwa­ły (mia­sta w Pol­sce)


SJP.pl


boguchwalanka

miesz­kan­ka Bo­gu­chwa­ły (mia­sta w Pol­sce)


SJP.pl


boguchwaliny

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Bo­gu­chwa­ły lub z nią zwią­za­ny


SJP.pl


boguchwalski

przy­miot­nik od: Bo­gu­chwa­ła


SJP.pl


boguchwał

imię mę­skie


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|m.;

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. lm. od: Bo­gu­chwa­ła

Wiktionary

, Bog­chwał, Bo­chwał, Bo­gu­chał, Bo­gu­fał, Bo­go­fał, Bog­fał, Bofał – sta­ro­pol­skie imię mę­skie, zło­żo­ne z czło­nu "Bogu-" („Bóg”, ale pier­wot­nie „los, dola, szczę­ście”) i "-chwał" („chwa­lić, sła­wić, dzię­ko­wać”). Praw­do­po­dob­nie oz­na­cza­ło "tego, który sławi szczę­ście”, późn. "tego, który sławi Boga”. Zob. też Chwa­li­bog, Chwa­li­boż, Fa­li­bog, Fa­li­boż.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Żona Bo­gu­chwa­ła ła­pa­ła pi­jaw­ki i sprze­da­wa­ła je ap­te­ka­rzo­wi.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz.

:: zdrobn. Boguś m.

:: fż. Boguchwała ż.

 przym. Boguchwałowy

Wiktionary


boguchwała

imię żeń­skie


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|ż.;

 (1.2) geogr. mia­sto w Pol­sce;

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. i B. lp. od: Bo­gu­chwał

Wiktionary

Bo­gu­chwa­ła (do 1728 "Pio­tra­szów­ka") – mia­sto w Pol­sce, w woj. pod­kar­pac­kim, w pow. rze­szow­skim, sie­dzi­ba gm. Bo­gu­chwa­ła, na Pod­gó­rzu Rze­szow­skim, nad Wi­sło­kiem, gra­ni­czą­ce z Rze­szo­wem przy tra­sie eu­ro­pej­skiej E371.

Mia­sto jest sie­dzi­bą pa­ra­fii pod wez­wa­niem św.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Każ­de­go ranka o świ­ta­niu Bo­gu­chwa­ła wy­cho­dzi­ła boso na łąkę.

 (1.2) Do­pie­ro w Bo­gu­chwa­le ze­gar­mistrz na­pra­wił Jac­ko­wą ku­kuł­kę.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɔɡuxˈfawa, AS: boguχfau̯a

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz.

:: zdrobn. Bogusia ż.

:: fm. Boguchwał m.

 przym. Boguchwałowy

Wiktionary


boguchwałostwo

Bo­gu­chwał z mał­żon­ką; Bo­gu­chwa­ło­wie


SJP.pl


boguchwałowice

Bo­gu­chwa­ło­wi­ce (ros. Богухваловицы, nazwa wsi obo­wią­zu­ją­cą w cza­sach za­bo­ru ro­syj­skie­go) – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ślą­skim, w po­wie­cie bę­dziń­skim, w gmi­nie Mie­rzę­ci­ce, nad zbior­ni­kiem Prze­czy­ce (na­zy­wa­nym cza­sa­mi Za­le­wem Prze­czyc­ko-Sie­wier­skim) - mimo że duża więk­szość ob­sza­ru za­le­wu mie­ści się wła­śnie tutaj. Od­da­lo­na od Ka­to­wic o około 35 km.

Wikipedia


boguchwałowie

imię mę­skie


SJP.pl


boguchwałowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Bo­gu­chwa­ła lub z nim zwią­za­ny


SJP.pl

przy­miot­nik dzier­żaw­czy

 (1.1) przest. gwara. taki, który na­le­ży do Bo­gu­chwa­ła

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Do­pie­ro w Cie­szy­nie ze­gar­mistrz na­pra­wił Bo­gu­chwa­ło­wą ku­kuł­kę.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Boguchwał mos., Boguchwała ż.

Wiktionary


bogucice

Bo­gu­ci­ce ( Bogutschütz) – część oraz dziel­ni­ca Ka­to­wic, po­ło­żo­na w pół­noc­nej czę­ści mia­sta, na Wzgó­rzach Cho­rzow­skich, gra­ni­czą­ca z Dą­brów­ką Małą, Szo­pie­ni­ca­mi-Bu­row­cem, Za­wo­dziem, Śród­mie­ściem, Ko­szut­ką, Weł­now­cem-Jó­ze­fow­cem i mia­stem Sie­mia­no­wi­ce Ślą­skie.

Wikipedia


bogucin

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­gu­cin – wieś w woj. dol­no­ślą­skim, w pow. gó­row­skim, w gmi­nie Niech­lów
  • Bo­gu­cin – wieś w woj. ku­jaw­sko-po­mor­skim, w pow. włoc­ław­skim, w gmi­nie Fa­bian­ki
  • Bo­gu­cin – wieś w woj. lu­bel­skim, w pow. lu­bel­skim, w gmi­nie Gar­bów
  • Bo­gu­cin – część wsi Wil­czy­ska w woj. lu­bel­skim, w pow. łu­kow­skim, w gmi­nie Wola My­słow­ska
  • Bo­gu­cin – wieś w woj. ma­zo­wiec­kim, w pow. cie­cha­now­skim, w gmi­nie Opi­no­gó­ra Górna
  • Bo­gu­cin – wieś w woj. ma­zo­wiec­kim, w pow. ko­zie­nic­kim, w gmi­nie Gar­bat­ka-Let­ni­sko
  • Bo­gu­cin – wieś w woj. ma­zo­wiec­kim, w pow. płoń­skim, w gmi­nie Ra­ciąż
  • Bo­gu­cin – wieś w woj. wiel­ko­pol­skim, w pow. poz­nań­skim, w gmi­nie Swa­rzędz
  • Bo­gu­cin Duży, Bo­gu­cin Mały

Wikipedia


bogucino

Bo­gu­ci­no – wieś w pół­noc­no-za­chod­niej Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie ko­ło­brze­skim, w gmi­nie Ko­ło­brzeg.

We­dług da­nych z 30 czerw­ca 2009 wieś miała 210 sta­łych miesz­kań­ców.

Przy za­chod­niej czę­ści wsi pły­nie stru­ga Nie­cie­cza.

Wikipedia


bogucki

naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • An­drzej Bo­guc­ki (1904–1978) – aktor
  • An­to­ni Bo­guc­ki (1880–1956) – praw­nik, se­na­tor
  • Ar­ka­diusz Bo­guc­ki (ur. 1979) – pre­zy­dent Skar­ży­ska-Ka­mien­nej
  • Da­riusz Bo­guc­ki (1927–2002) – że­glarz
  • Jacek Bo­guc­ki (ur. 1959) – po­li­tyk, in­ży­nier
  • Józef Sy­me­on Bo­guc­ki (1816–1855) – po­wie­ścio­pi­sarz
  • Karol Bo­guc­ki (1868–1941) – ksiądz
  • Ka­sper Bo­guc­ki (????) – puł­kow­nik
  • Marek Bo­guc­ki (ur. 1968) – aktor
  • Mi­chał Kon­stan­ty Bo­guc­ki (1860–1935) – fi­lo­log
  • Mie­czy­sław Adam Bo­guc­ki (1884–1965) – bio­log
  • Roman Bo­guc­ki (1904–1943) – ofi­cer GL

Wikipedia


bogudar

dawne imię mę­skie


SJP.pl


bogumiliny

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Bo­gu­mi­ły lub z nią zwią­za­ny


SJP.pl


bogumin

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Cze­chach po­ło­żo­ne u uj­ścia Olzy do Odry;

Wiktionary

Bo­gu­min ( Bohumín, Oder­berg) – mia­sto na Ślą­sku Cie­szyń­skim w Cze­chach, w kraju mo­raw­sko-ślą­skim przy gra­ni­cy z Pol­ską. Po­ło­żo­ne jest przy uj­ściu Olzy do Odry, w Kot­li­nie Ostraw­skiej.

Obec­ny or­ga­nizm miej­ski jest wy­ni­kiem po­łą­cze­nia ma­ją­ce­go swe ko­rze­nie w XIV wieku Bo­gu­mi­na (obec­nie Stary Bo­gu­min) z wy­ro­słym w XIX wieku wokół sta­cji ko­le­jo­wej prze­my­sło­wym Nowym Bo­gu­mi­nem oraz kilku oko­licz­nych gmin, po raz pier­wszy w 1949 roku.

Wikipedia

Powiązane:

 przym. bogumiński

Wiktionary


bogumir

dawne imię mę­skie


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) rzad. imię|pol­ski|m.

Wiktionary


bogumił

imię mę­skie


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|m.;

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. lm. od: Bo­gu­mi­ła

Wiktionary

, Bo­go­mił, Bog­mił, Bo­go­mieł, Bog­mieł, Bo­gu­mieł – sta­ro­pol­skie imię mę­skie. Wy­wo­dzi się ze zło­że­nia czło­nów: "Bog-" („Bóg”, ale pier­wot­nie w zna­cze­niu „los, dola, szczę­ście”) oraz "-mił" („miły”). Oz­na­cza więc: „miły Bogu” (lecz uprzed­nio mogło zna­czyć „ten, któ­re­mu los sprzy­ja”). Imio­na sło­wiań­skie ze skład­ni­ka­mi "Bog-" (np. Bo­gu­mił czy Bo­gu­sław) mogą być także sło­wiań­skim na­śla­dow­nict­wem irań­skich imion uży­wa­nych w cza­sach od VI do IV wieku p.n.e., ta­kich jak Ba­ga­far­na („ma­ją­cy sławę od Boga”).

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Bo­gu­mił wró­cił z Ka­liń­ca roz­pro­mie­nio­ny i roz­mow­ny jak nigdy.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔˈɡũmʲiw, AS: bogũmʹiu̯

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bogumiła ż., Bogumiłostwo n.

:: zdrobn. Boguś m.

Wiktionary


bogumiła

imię żeń­skie


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|ż.;

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. i B. lp. od: Bo­gu­mił

Wiktionary

, Bog­mi­ła – sta­ro­pol­skie imię żeń­skie zło­żo­ne z czło­nów "Bog-" („Bóg”, ale pier­wot­nie „los, dola, szczę­ście”) i "-miła" („miła”). Zna­cze­nie imie­nia „miła Bogu”, lecz pier­wot­nie mogło ono oz­na­czać „ta, któ­rej los sprzy­ja”. Od­po­wied­ni­ki mę­skie to Bo­gu­mił, Bo­go­mił, Bog­mił, Bo­go­mieł i Bog­mieł. W źró­dłach poś­wiad­czo­ne od XIII wieku. Wy­stę­pu­je w „Sie­lan­kach” J. B. Zi­mo­ro­wi­cza i w wier­szach An­drze­ja Morsz­ty­na.

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ˌbɔɡũˈmʲiwa, AS: bogũmʹiu̯a

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz.

:: fm. Bogumił m.

Wiktionary


bogumiłostwo

Bo­gu­mił z mał­żon­ką; Bo­gu­mi­ło­wie


SJP.pl


bogumiłowice

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­gu­mi­ło­wi­ce – wieś w woj. łódz­kim, w pow. pa­ję­czań­skim, w gmi­nie Sul­mie­rzy­ce
  • Bo­gu­mi­ło­wi­ce – wieś w woj. ma­ło­pol­skim, w pow. tar­now­skim, w gmi­nie Wierz­cho­sła­wi­ce
  • Bo­gu­mi­ło­wi­ce – gro­ma­da w po­wie­cie pa­ję­czań­skim
  • Bo­gu­mi­ło­wi­ce – gro­ma­da w po­wie­cie tar­now­skim
  • Bo­gu­mi­ło­wi­ce – sta­cja ko­le­jo­wa w Bo­gu­mi­ło­wi­cach, w wo­je­wództ­wie ma­ło­pol­skim

Wikipedia


bogumiłowie

imię mę­skie


SJP.pl


bogumiłowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Bo­gu­mi­ła lub z nim zwią­za­ny


SJP.pl


bogumiński

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Bo­gu­mi­nem, do­ty­czą­cy Bo­gu­mi­na

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bogumin mrz.

Wiktionary


bogunia

zdrob­nie­nie od: Bo­gu­mi­ła, Bo­gu­sła­wa (imio­na żeń­skie); Bo­gu­sia


SJP.pl


bogunice

Bo­gu­ni­ce ( Bo­gu­nitz) – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ślą­skim, w po­wie­cie ryb­nic­kim, w gmi­nie Lyski.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa ka­to­wic­kie­go.

Wikipedia


boguniewo

Bo­gu­nie­wo – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie obor­nic­kim, w gmi­nie Ro­goź­no.

Wikipedia


bogurad

imię mę­skie


SJP.pl

Bo­gu­rad, Bo­gu­red – sta­ro­pol­skie imię mę­skie zło­żo­ne z czło­nów "Bog-" ("Bóg", ale pier­wot­nie "los, dola, szczę­ście") i "-rad" ("być za­do­wo­lo­nym, chęt­nym, cie­szyć się"). Mogło zatem oz­na­czać "ten, który jest po­zy­tyw­nie na­sta­wio­ny do Boga" albo "ten, który cie­szy się szczę­ściem".

Wikipedia


bogurada

imię żeń­skie


SJP.pl


boguradostwo

Bo­gu­rad z mał­żon­ką; Bo­gu­ra­do­wie


SJP.pl


boguradowie

imię mę­skie


SJP.pl


boguradowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Bo­gu­ra­da lub z nim zwią­za­ny


SJP.pl


boguradziny

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Bo­gu­ra­dy lub z nią zwią­za­ny


SJP.pl


bogurodzica

1. tytuł Marii z Na­za­re­tu; Matka Boska;
2. naj­star­sza pol­ska pieśń re­li­gij­na, w śred­nio­wie­czu peł­nią­ca funk­cję hymnu pań­stwo­we­go Pol­ski


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) stpol. rel. pe­ryfr. Maria z Na­za­re­tu;

 (1.2) liter. tytuł naj­star­szej pol­skiej pie­śni ko­ściel­nej;

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­gu­ro­dzi­ca – Matka Boża, pol­ski ar­cha­icz­ny tytuł Marii z Na­za­re­tu, matki Je­zu­sa, nadal sto­so­wa­ny w pra­wo­sła­wiu
  • Bo­gu­ro­dzi­ca – śred­nio­wiecz­na, naj­star­sza pol­ska pieśń re­li­gij­na i naj­star­szy pol­ski tekst po­e­tyc­ki
  • Bo­gu­ro­dzi­ca – pol­ski film fa­bu­lar­ny z 1939 roku w re­ży­se­rii Jana Feth­ke­go
  • Bo­gu­ro­dzi­ca – obraz Jó­ze­fa Brand­ta

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Chcąc oddać cześć Bo­gu­ro­dzi­cy, ce­no­bi­ci zaś­pie­wa­li wspa­nia­ły aka­tyst.

 (1.2) Autor chrze­ści­jań­skiej „Bo­gu­ro­dzi­cy” jest niez­na­ny.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. rodzica ż., Bogarodzica ż., Bogarodzicielka ż.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) Bogarodzica, Bogarodzicielka, Boża Rodzicielka, Maryja, Matka Boska, Matka Boża

Wiktionary


bogurzyn

Bo­gu­rzyn – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie mław­skim, w gmi­nie Wi­śnie­wo.

Miej­sco­wość jest sie­dzi­bą rzym­sko­ka­to­lic­kiej pa­ra­fii św. Do­ro­ty na­le­żą­cej do de­ka­na­tu mław­skie­go za­chod­nie­go.

W la­tach 1954–1961 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Bo­gu­rzyn, po jej znie­sie­niu w gro­ma­dzie Ko­wa­lew­ko. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa cie­cha­now­skie­go.

Wikipedia


bogurzynek

Bo­gu­rzy­nek – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie mław­skim, w gmi­nie Wi­śnie­wo.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa cie­cha­now­skie­go. We­dług Na­ro­do­we­go Spisu Po­wszech­ne­go Lud­no­ści i Miesz­kań z 2011 wieś li­czy­ła 332 miesz­kań­ców. Soł­ty­sem wsi od 2019 jest Ka­ta­rzy­na Szklar­ska.

Wikipedia


bogus

naz­wi­sko


SJP.pl


bogusia

zdrob­nie­nie od: Bo­gu­mi­ła, Bo­gu­sła­wa (imio­na żeń­skie); Bo­gu­nia


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. Bo­gu­sła­wa

 (1.2) zdrobn. Bo­gu­mi­ła

 (1.3) zdrobn. Bogna

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Boguchwała ż.

Wiktionary


bogusiewicz

naz­wi­sko


SJP.pl


bogusiny

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Bo­gu­si lub z nią zwią­za­ny


SJP.pl


bogusiowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Bo­gu­sia lub z nim zwią­za­ny


SJP.pl


boguski

naz­wi­sko


SJP.pl

Bo­gu­ski, Bo­gu­ska – pol­skie naz­wi­sko które w Pol­sce nosi około ty­sią­ca osób.

Wikipedia


bogusz

1. imię mę­skie;
2. naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­gusz – al­ter­na­tyw­na forma imie­nia Bo­gu­sław
  • Bo­gusz – naz­wi­sko po­cho­dzą­ce od imie­nia Bo­gusz
  • Bo­gusz Bi­lew­ski – pol­ski aktor
  • Bo­gusz − pol­ski herb szla­chec­ki

Wikipedia


boguszewicz

naz­wi­sko


SJP.pl


boguszewiec

Bo­gu­sze­wiec – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie żu­ro­miń­skim, w gmi­nie Lu­to­cin.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa cie­cha­now­skie­go.

Wikipedia


boguszewo

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­gu­sze­wo – wieś w woj. ku­jaw­sko-po­mor­skim, w pow. gru­dziądz­kim, w gmi­nie Gruta
  • Bo­gu­sze­wo – wieś w woj. pod­la­skim, w pow. mo­niec­kim, w gmi­nie Mońki
  • Bo­gu­sze­wo – ko­lo­nia w woj. pod­la­skim, w pow. mo­niec­kim, w gmi­nie Trzcian­ne
  • Bo­gu­sze­wo – wieś w woj. war­miń­sko-ma­zur­skim, w pow. ostródz­kim, w gmi­nie Mi­ło­młyn
  • Bo­gu­sze­wo – gro­ma­da w po­wie­cie gru­dziądz­kim
  • Bo­gu­sze­wo – gro­ma­da w po­wie­cie mo­niec­kim
  • Bo­gu­sze­wo – przy­sta­nek ko­le­jo­wy w Bo­gu­sze­wie, w gmi­nie Gruta, w po­wie­cie gru­dziądz­kim, w wo­je­wództ­wie ku­jaw­sko-po­mor­skim
  • Bo­gu­sze­wo – wieś w ob­wo­dzie brze­skim, w re­jo­nie piń­skim, w siel­so­wie­cie Bia­ro­za­wi­czy

Wikipedia


boguszewski

naz­wi­sko


SJP.pl

Bo­gu­szew­ski (forma żeń­ska: Bo­gu­szew­ska; licz­ba mnoga: Bo­gu­szew­scy) – pol­skie naz­wi­sko. Na po­cząt­ku lat 90. XX wieku w Pol­sce no­si­ły je 3377 osoby.

Wikipedia


boguszki

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­gusz­ki – wieś w woj. pod­la­skim, w pow. łom­żyń­skim, w gmi­nie Wizna
  • Bo­gusz­ki – wieś w woj. pod­la­skim, w pow. mo­niec­kim, w gmi­nie Trzcian­ne

Wikipedia


boguszków

Bo­gusz­ków – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie ko­zie­nic­kim, w gmi­nie Ma­gnu­szew.

Wieś szla­chec­ka Bo­gusz­ko­wo po­ło­żo­na była w dru­giej po­ło­wie XVI wieku w po­wie­cie wa­rec­kim ziemi czer­skiej wo­je­wództ­wa ma­zo­wiec­kie­go. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa ra­dom­skie­go.

Wikipedia


boguszostwo

Bo­gusz z mał­żon­ką; Bo­gu­szo­wie


SJP.pl


boguszowianin

miesz­ka­niec Bo­gu­szo­wa-Gor­ców


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Bo­gu­szo­wa-Gor­ców

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɔɡuʃɔˈvʲjä̃ɲĩn, AS: bogušovʹi ̯ä̃ńĩn

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Boguszów-Gorce mrz.

:: fż. boguszowianka ż.

 przym. boguszowski

Wiktionary


boguszowianka

miesz­kan­ka Bo­gu­szo­wa-Gor­ców


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Bo­gu­szo­wa-Gor­ców

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɔɡuʃɔˈvʲjãnka, AS: bogušovʹi ̯ãnka

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Boguszów-Gorce mrz.

:: fm. boguszowianin mos.

 przym. boguszowski

Wiktionary


boguszowice

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. to­po­nim, nazwa czę­ści kilku pol­skich miast i przy­siół­ka;

 (1.2) hist. geogr. hi­sto­rycz­na pol­ska wieś włą­czo­na w 1973 do Cie­szy­na;

 (1.3) hist. geogr. hi­sto­rycz­ne pol­skie mia­sto przy­łą­czo­ne w 1975 do Ryb­ni­ka;

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­gu­szo­wi­ce – część mia­sta Cie­szy­na
  • Bo­gu­szo­wi­ce – część mia­sta Ryb­ni­ka
  • Bo­gu­szo­wi­ce – przy­sió­łek wsi Su­szy­na w woj. dol­no­ślą­skim, w pow. kłodz­kim, w gmi­nie Rad­ków
  • Bo­gu­szo­wi­ce – gro­ma­da
  • Bo­gu­szo­wi­ce – dawna gmina
  • Bo­gu­szo­wi­ce Osied­le
  • Bo­gu­szo­wi­ce Stare
  • Bohušovice nad Ohří

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Zbi­gniew poz­nał Hanię na za­ba­wie w Bo­gu­szo­wi­cach.

 (1.2) Uro­dzi­łam się w Bo­gu­szo­wi­cach w roku 1905.

 (1.3) Bo­gu­szo­wi­com na­da­no prawa miej­skie i sta­tus odręb­ne­go mia­sta.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. boguszowiczanin m., boguszowiczanka ż.

 przym. boguszowicki

Wiktionary


boguszowicki

przy­miot­nik

 (1.1) od­no­szą­cy się do Bo­gu­szo­wic, zwią­za­ny z Bo­gu­szo­wi­ca­mi

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Do po­ło­wy wrze­śnia ze­spo­ły mogą zgła­szać chęć udzia­łu w Bo­gu­szo­wic­kich Dniach Mło­dych.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Boguszowice lm nm., boguszowiczanin m., boguszowiczanka ż.

Wiktionary


boguszowiczanin

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Bo­gu­szo­wic

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Bo­gu­szo­wi­cza­nie cie­szą się no­wy­mi chod­ni­ka­mi.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Boguszowice lm nm.

:: fż. boguszowiczanka ż.

 przym. boguszowicki

Wiktionary


boguszowiczanka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Bo­gu­szo­wic

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Na bab­ski com­ber pod­wie­zie bo­gu­szo­wi­czan­ki spe­cjal­ny au­to­bus.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Boguszowice lm nm.

:: fm. boguszowiczanin m.

 przym. boguszowicki

Wiktionary


boguszowie

1. imię mę­skie;
2. naz­wi­sko


SJP.pl


boguszowski

przy­miot­nik od: Bo­gu­szów; Bo­gu­szów-Gorce


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Bo­gu­szo­wem-Gor­ca­mi, do­ty­czą­cy Bo­gu­szo­wa-Gor­ców

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɔɡuˈʃɔfsʲci, AS: bogušofsʹḱi

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Boguszów-Gorce mrz., boguszowianin mos., boguszowianka ż.

Wiktionary


boguszowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Bo­gu­sza lub z nim zwią­za­ny


SJP.pl


boguszyce

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­gu­szy­ce – wieś w woj. dol­no­ślą­skim, w pow. ole­śnic­kim, w gmi­nie Ole­śni­ca
  • Bo­gu­szy­ce – wieś w woj. dol­no­ślą­skim, w pow. strze­liń­skim, w gmi­nie Borów
  • Bo­gu­szy­ce – wieś w woj. łódz­kim, w pow. łę­czyc­kim, w gmi­nie Pią­tek
  • Bo­gu­szy­ce – wieś w woj. łódz­kim, w pow. raw­skim, w gmi­nie Rawa Ma­zo­wiec­ka
  • Bo­gu­szy­ce – wieś w woj. opol­skim, w pow. opol­skim, w gmi­nie Prósz­ków
  • Bo­gu­szy­ce – wieś w woj. pod­la­skim, w pow. łom­żyń­skim, w gmi­nie Łomża
  • Bo­gu­szy­ce – osada w woj. po­mor­skim, w pow. słup­skim, w gmi­nie Dęb­ni­ca Ka­szub­ska
  • Bo­gu­szy­ce – wieś w woj. ślą­skim, w pow. gli­wic­kim, w gmi­nie To­szek
  • Bo­gu­szy­ce – wieś w woj. wiel­ko­pol­skim, w pow. ko­niń­skim, w gmi­nie Wierz­bi­nek
  • Bo­gu­szy­ce – ko­lo­nia w woj. za­chod­nio­po­mor­skim, w pow. cho­szczeń­skim, w gmi­nie Krzę­cin
  • Bo­gu­szy­ce – wieś w woj. za­chod­nio­po­mor­skim, w pow. go­le­niow­skim, w gmi­nie No­wo­gard
  • Bo­gu­szy­ce – osada w woj. za­chod­nio­po­mor­skim, w pow. star­gardz­kim, w gmi­nie Do­li­ce

Wikipedia


boguszyn

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­gu­szyn – wieś w woj. dol­no­ślą­skim, w pow. kłodz­kim, w gmi­nie Kłodz­ko
  • Bo­gu­szyn – wieś w woj. wiel­ko­pol­skim, w pow. le­szczyń­skim, w gmi­nie Wło­sza­ko­wi­ce
  • Bo­gu­szyn – wieś w woj. wiel­ko­pol­skim, w pow. średz­kim, w gmi­nie Nowe Mia­sto nad Wartą
  • Bo­gu­szyn – część wsi Dę­bo­łę­ka w woj. za­chod­nio­po­mor­skim, w pow. wa­łec­kim, w gmi­nie Wałcz
  • Bo­gu­szyn – gro­ma­da
  • Bo­gu­szy­ny
  • Nowy Bo­gu­szyn
  • Stary Bo­gu­szyn

Wikipedia


boguszynek

Bo­gu­szy­nek – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie średz­kim, w gmi­nie Nowe Mia­sto nad Wartą. Wieś o roz­rzu­co­nej za­bu­do­wie. Zo­sta­ła za­ło­żo­na w XVIII wieku przez Olę­drów. Po­ło­żo­na na Wy­so­czyź­nie Ka­li­skiej, około 7,5 km od No­we­go Mia­sta.

Wikipedia


boguszyniec

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­gu­szy­niec – wieś w woj. lu­bu­skim, w pow. go­rzow­skim, w gmi­nie Wit­ni­ca
  • Bo­gu­szy­niec – wieś w woj. wiel­ko­pol­skim, w pow. kol­skim, w gmi­nie Grze­go­rzew
  • Bo­gu­szy­niec – gro­ma­da

Wikipedia


boguszów

1. dziel­ni­ca mia­sta Bo­gu­szów-Gorce;
2. mia­sto na Dol­nym Ślą­sku w la­tach 1499-1973


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­gu­szów – do 1973 roku sa­mo­dziel­ne mia­sto w wo­je­wództ­wie wroc­ław­skim, obec­nie dziel­ni­ca mia­sta Bo­gu­szów-Gorce (wo­je­wództ­wo dol­no­ślą­skie)
  • Bohušov – wieś na Ślą­sku Cie­szyń­skim, w kraju mo­raw­sko-ślą­skim

Wikipedia


boguszów-gorce

mia­sto w Pol­sce


SJP.pl

fraza rze­czow­ni­ko­wa, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce;

Wiktionary

}|-

Bo­gu­szów-Gorce (Bo­gu­szów: Got­tes­berg; Gorce: Rot­hen­bach) – mia­sto w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie wał­brzy­skim.

W la­tach 1975–1998 mia­sto ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ło do wo­je­wództ­wa wał­brzy­skie­go. We­dług da­nych GUS z 1 stycz­nia 2023 r. mia­sto li­czy­ło 14 349 miesz­kań­ców (299. miej­sce w kraju). Od 2013 r. jest to naj­więk­sze mia­sto po­wia­tu wał­brzy­skie­go.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Bo­gu­szów-Gorce jest po­łą­czo­ny ko­le­ją z trze­ma mia­sta­mi: Wał­brzy­chem, Mar­ci­szo­wem i Mie­ro­szo­wem.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɔɡuʃuv‿ˈɡɔrt͡sɛ, AS: bogušuv‿gorce

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. boguszowianin mos., boguszowianka ż.

 przym. boguszowski

Wiktionary


bogusąd

dawne imię mę­skie


SJP.pl

Bo­gu­sąd – sta­ro­pol­skie imię mę­skie, zło­żo­ne z czło­nów "Bogu-" ("Bóg", "Boga", ale pier­wot­nie "los, dola, szczę­ście") i "-sąd" ("są­dzić"). Być może zna­czy­ło pier­wot­nie "ten, któ­re­mu są­dzo­ne jest szczę­ście".

Wikipedia


bogusław

imię mę­skie


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|m.;

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. lm. od: Bo­gu­sła­wa

Wiktionary

Bo­gu­sław, Bo­go­sław, Bo­hu­sław, Bog­sław – sta­ro­pol­skie imię mę­skie.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Wuj Bo­gu­sław nie dbał o pa­miąt­ko­wy miecz i teraz ta ro­dzin­na pa­miąt­ka jest cała w rdzy.

 (1.1) O palmę pier­wszeń­stwa ry­wa­li­zo­wa­ły pio­sen­ki w wy­ko­na­niu Kry­sty­ny Proń­ko, Krzysz­to­fa Kraw­czy­ka, Bo­gu­sła­wa Meca, Zbi­gnie­wa Wo­dec­kie­go i…

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔˈɡuswaf, AS: bogusu̯af

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bogusławowa ż., Bogusławówna ż., Bogusławostwo lm m., Bogusiowa ż., Bogusiówna ż., Bogusz m., Bohusz, Boguta

:: zdrobn. Boguś, Sław, Sławek

:: fż. Bogusława ż.

 przym. Bogusławowy, Bogusiowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) zdrobn. Boguś

Wiktionary


bogusława

imię żeń­skie


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|ż.;

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. i B. lp. od: Bo­gu­sław

Wiktionary

Bo­gu­sła­wa – żeń­ski od­po­wied­nik imie­nia Bo­gu­sław znany od 1265 roku. Uży­wa­ne były m.in. zdrob­nie­nia "Bo­gu­sza", "Bo­gusz­ka" i "Bo­guch­na". W pol­skim imien­nict­wie imię to żywe jest do dziś, ze zdrob­nie­nia­mi: "Bo­gu­sia" czy "Bo­guś­ka".

Bo­gu­sła­wa imie­ni­ny ob­cho­dzi: 22 marca, 18 kwiet­nia, 29 kwiet­nia, 29 maja, 18 sierp­nia i 23 wrze­śnia.

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ˌbɔɡuˈswava, AS: bogusu̯ava

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bogusław m.

Wiktionary


bogusławice

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­gu­sła­wi­ce – wieś w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie ole­śnic­kim, w gmi­nie Ole­śni­ca
  • Bo­gu­sła­wi­ce – wieś w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie wroc­ław­skim, w gmi­nie Siech­ni­ce
  • Bo­gu­sła­wi­ce – wieś w wo­je­wództ­wie ku­jaw­sko-po­mor­skim, w po­wie­cie włoc­ław­skim, w gmi­nie Kowal
  • Bo­gu­sła­wi­ce – wieś w wo­je­wództ­wie łódz­kim, w po­wie­cie piotr­kow­skim, w gmi­nie Wol­bórz
  • Bo­gu­sła­wi­ce – osada w wo­je­wództ­wie łódz­kim, w po­wie­cie piotr­kow­skim, w gmi­nie Wol­bórz
  • Bo­gu­sła­wi­ce – wieś w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie płoń­skim, w gmi­nie Płońsk
  • Bo­gu­sła­wi­ce – wieś w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie ra­dom­skim, w gmi­nie Ska­ry­szew
  • Bo­gu­sła­wi­ce – wieś w wo­je­wództ­wie ślą­skim, w po­wie­cie czę­sto­chow­skim, w gmi­nie Kru­szy­na
  • Bo­gu­sła­wi­ce – wieś w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim, w po­wie­cie opa­tow­skim, w gmi­nie Sa­do­wie
  • Bo­gu­sła­wi­ce – nie­ist­nie­ją­ca wieś w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim, w po­wie­cie sta­ra­cho­wic­kim, w gmi­nie Pa­włów
  • Bo­gu­sła­wi­ce – wieś w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie ka­li­skim, w gmi­nie My­cie­lin
  • Bo­gu­sła­wi­ce – wieś w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie kol­skim, w gmi­nie Ba­biak

Wikipedia


bogusławiec

Bo­gu­sła­wiec – wieś so­łec­ka w pół­noc­no-za­chod­niej Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie ko­ło­brze­skim, w gmi­nie Ko­ło­brzeg, przy dro­dze wo­je­wódz­kiej nr 102.

We­dług da­nych z 2011 roku wieś była za­miesz­ki­wa­na przez 120 osób.

W la­tach 1954–1957 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Bo­gu­sła­wiec, po jej znie­sie­niu w gro­ma­dzie Sar­bia.

Wikipedia


bogusławiny

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Bo­gu­sła­wy lub z nią zwią­za­ny


SJP.pl


bogusławostwo

Bo­gu­sław z mał­żon­ką; Bo­gu­sła­wo­wie


SJP.pl


bogusławowie

imię mę­skie


SJP.pl


bogusławowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Bo­gu­sła­wa lub z nim zwią­za­ny


SJP.pl


bogusławski

naz­wi­sko pol­skie, m.in. Sta­ni­sław Bo­gu­sław­ski (1804-1870), ko­me­dio­pi­sarz


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Alek­san­der Bo­gu­sław­ski ps. li­te­rac­ki „Jan Młot” (1887–1963) – pol­ski dzia­łacz
  • An­drzej Prus-Bo­gu­sław­ski (An­drzej Bo­gu­sław­ski, 1919–2006) – pol­ski ofi­cer
  • An­drzej Sta­ni­sław Bo­gu­sław­ski (ur. 1931) – pol­ski ję­zy­koz­naw­ca i fi­lo­zof ję­zy­ka
  • Anie­la Ma­rian­na Bo­gu­sław­ska (1801–1854) – war­szaw­ska ak­tor­ka
  • Anie­la Bo­gu­sław­ska (1874–1931) – właśc. Alina Dą­brow­ska, war­szaw­ska ak­tor­ka, po­et­ka i dra­ma­to­pi­sar­ka
  • An­to­ni Jan Bo­gu­sław­ski (1889–1956) – pod­puł­kow­nik dy­plo­mo­wa­ny, pol­ski poeta
  • Ar­ka­diusz Bo­gu­sław­ski (1965–2026) – spe­cja­li­sta ds. ochro­ny za­byt­ków
  • Ed­ward Ro­mu­ald Bo­gu­sław­ski (1848–1917) – hi­sto­ryk sło­wiań­szczyz­ny, pu­bli­cy­sta
  • Ed­ward Woj­ciech Bo­gu­sław­ski (1823–1902) – po­wie­ścio­pi­sarz
  • Ed­ward Bo­gu­sław­ski (1940–2003) – pol­ski kom­po­zy­tor i pe­da­gog
  • Fran­ci­szek Kwi­ryn Her­man, ps. „Bo­gu­sław­ski”, „Nowak” (1904–1952)
  • Jan Bo­gu­sław­ski (1910–1982) – pol­ski ar­chi­tekt

Wikipedia


boguta

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­gu­ta – zdrob­nie­nie imie­nia Bo­gu­sław
  • Bo­gu­ta (XII w.) – możny mo­raw­ski
  • Bo­gu­ta – dawny za­ścia­nek na Bia­ło­ru­si, w ob­wo­dzie wi­teb­skim, w re­jo­nie szar­kow­szczyń­skim, w siel­so­wie­cie Her­ma­no­wi­cze.

Wikipedia


bogutowski

→ Bo­gu­ty-Pian­ki (wieś w Pol­sce)


SJP.pl


boguty-pianki

wieś w Pol­sce


SJP.pl

Bo­gu­ty-Pian­ki – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie ostrow­skim, w gmi­nie Bo­gu­ty-Pian­ki. Obok prze­pły­wa rzecz­ka Pu­kaw­ka, do­pływ Bugu.

W skład so­łect­wa "Bo­gu­ty-Pian­ki" wcho­dzi także wieś Bo­gu­ty Leśne.

Miej­sco­wość jest sie­dzi­bą gminy Bo­gu­ty-Pian­ki oraz sie­dzi­bą pa­ra­fii rzym­sko­ka­to­lic­kiej Wszyst­kich Świę­tych.

Wikipedia


boguwola

ptak wró­blo­wa­ty, owa­do­żer­ny, cha­rak­te­ry­zu­ją­cy się barw­nym upie­rze­niem, ży­ją­cy w la­sach podz­wrot­ni­ko­wych pół­ku­li wschod­niej; wilga


SJP.pl

Bo­gu­wo­la, Bo­hu­wo­la – sta­ro­pol­skie imię żeń­skie, zło­żo­ne z czło­nu "Bogu-" („Bóg”, ale pier­wot­nie „los, dola, szczę­ście”) i "-wola" („wola”). Imię to mogło więc po­wie­rzać córkę w opie­kę do­bre­mu lo­so­wi.

Bo­gu­wo­la imie­ni­ny ob­cho­dzi 28 stycz­nia i 8 grud­nia.

Wikipedia


boguś

zdrob­nie­nie od: Bo­gu­sław, Boh­dan, Bo­gu­mił, Bog­dan (imio­na mę­skie)


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) zdrobn. od: Bog­dan

 (1.2) zdrobn. od: Bo­gu­mił

 (1.3) zdrobn. od: Bo­gu­mir

 (1.4) zdrobn. od: Bo­gu­sław

Wiktionary

Powiązane:

 (1.1)

:: rzecz. Bogdan mos., Bodek mos., Bodzio mos., Bogdanek mos., Bogdana ż., Bogna ż., Bogdanostwo lm m., Bogdanowa ż., Bogdaniuk mos./ż.

 (1.2)

:: rzecz. Bogumił mos., Bogumiła ż., Bogumiłostwo n.

 (1.4)

:: rzecz. Bogusław mos., Bogusławowa ż., Bogusławówna ż., Bogusławostwo lm m., Bogusława ż., Bogusiowa ż., Bogusiówna ż., Bogusz mos./ż., Bohusz mos./ż., Boguta mos./ż., Sław mos., Sławek mos.

:: przym. Bogusławowy, Bogusiowy

Wiktionary


boguśka

zdrob­nie­nie od: Bo­gu­mi­ła


SJP.pl


boh

rzeka na Ukra­i­nie


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. rzeka na Ukra­i­nie ma­ją­ca źró­dła na Po­do­lu, ucho­dzą­ca do Morza Czar­ne­go;

Wiktionary

Boh (ukr. "Південний Буг", "Piw­den­nyj Buh", czyli "Po­łud­nio­wy Bug") – rzeka na Ukra­i­nie.

Źró­dła Bohu znaj­du­ją się w środ­ko­wej czę­ści Po­do­la. Po­cząt­ko­wo pły­nie w kie­run­ku po­łud­nio­wo-wschod­nim po­przez pła­ską za­ba­gnio­ną do­li­nę, póź­niej przez Wy­ży­nę Wo­łyń­sko-Po­dol­ską krę­tym jarem o stro­mych brze­gach (o wy­so­ko­ści do ok. 90 m) i licz­nych po­ro­hach. Rzeka w swym dol­nym biegu prze­ci­na Ni­zi­nę Czar­no­mor­ską i ucho­dzi przez liman Dnie­pru i Bohu do Morza Czar­ne­go.

Wikipedia

Wymowa:

IPA: bɔx, AS: boχ

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bohowy

Wiktionary


bohater

1. ktoś odz­na­cza­ją­cy się niez­wy­kły­mi czy­na­mi
2. głów­na po­stać w fil­mie, po­wie­ści itp.
3. czło­wiek sku­pia­ją­cy na sobie uwagę
4. heros


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) czło­wiek, który wy­ka­zał się mę­stwem, od­wa­gą, poś­wię­ce­niem itp.

 (1.2) liter. teatr. film. głów­na po­stać ut­wo­ru

 (1.3) osoba bu­dzą­ca chwi­lo­we za­in­te­re­so­wa­nie, chwi­lo­wo sku­pia­ją­ca na sobie uwagę oto­cze­nia

Wiktionary

Zo­bacz też: Bo­ha­ter li­te­rac­ki.

Bo­ha­ter – osoba, która odz­na­czy­ła się niez­wy­kły­mi czy­na­mi, mę­stwem, po­mo­cą i ofiar­no­ścią wobec in­nych ludzi. Ty­tu­łem „bo­ha­ter” okre­śla się także po­stać w ut­wo­rze li­te­rac­kim, fil­mie, Bi­blii itp. – za­stę­pu­je się jed­nak go ter­mi­nem po­stać li­te­rac­ka, jako że słowo bo­ha­ter po­sia­da ogra­ni­czo­ne ko­no­ta­cje he­ro­iz­mu i pier­wszo­pla­no­wo­ści.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Inna na­dzie­ja de­mo­kra­tów to John Kerry, se­na­tor z Mas­sa­chu­setts, bo­ha­ter wojny w Wiet­na­mie, gdzie zo­stał kil­ka­krot­nie ranny.

 (1.2) Jak pa­mię­ta­my, głów­ny bo­ha­ter „Po­to­pu” pan An­drzej Kmi­cic był naj­waż­niej­szym bacą na Żmu­dzi, stąd słyn­na jego ba­ra­ni­ca, którą okry­wał się, pę­dząc z Oleń­ką w roz­pę­dzo­nych sa­niach z Wo­dok­tów do Woł­mon­to­wicz.

 (1.3) To bo­ha­ter kry­tycz­nych ar­ty­ku­łów o wy­ko­rzy­sty­wa­niu an­te­ny pu­blicz­nej te­le­wiz­ji do re­a­li­zo­wa­nia par­tyj­nych in­te­re­sów żony.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔˈxatɛr, AS: boχater

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bohaterstwo n., bohaterskość ż., bohaterszczyzna ż.

:: fż. bohaterka ż.

 przym. bohaterski

 przysł. bohatersko

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) heros

 (1.3) aktor

Wiktionary


bohaterka

1. ko­bie­ta odz­na­cza­ją­ca się wy­jąt­ko­wym mę­stwem, od­wa­gą;
2. głów­na po­stać w ut­wo­rze li­te­rac­kim, fil­mie itp.


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) forma żeń­ska od: bo­ha­ter; ko­bie­ta od­waż­na

 (1.2) forma żeń­ska od: bo­ha­ter; po­stać ut­wo­ru

 (1.3) forma żeń­ska od: bo­ha­ter; głów­na po­stać wy­da­rze­nia

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Pani Gra­ży­na to praw­dzi­wa bo­ha­ter­ka, ura­to­wa­ła dzie­ci są­sia­dów z po­ża­ru.

 (1.2) Diana jest dru­go­pla­no­wą bo­ha­ter­ką po­wie­ści.

 (1.3) Nie znasz jej? To prze­cież bo­ha­ter­ka tej gło­śnej afery ko­rup­cyj­nej w na­szym szpi­ta­lu.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɔxaˈtɛrka, AS: boχaterka

Wiktionary

Powiązane:

 zob. bohater.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) kobieta bohater

Wiktionary


bohaterski

→ bo­ha­ter


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z bo­ha­ter­stwem, wła­ści­wy bo­ha­te­ro­wi

 (1.2) po­stę­pu­ją­cy jak bo­ha­ter

Wiktionary

Patrz:

bohater

Przykłady

 (1.1) Gdyby nie ta książ­ka, nigdy nie opu­ścił­by Ta­ko­da­ny i nie zna­lazł­by się na Ya­vi­nie 4, by speł­nić swój sen o bo­ha­ter­skich czy­nach na rzecz So­ju­szu Re­be­lian­tów.

 (1.2) Bo­ha­ter­ski chło­piec ura­to­wał matce życie.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɔxaˈtɛrsʲci, AS: boχatersʹḱi

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bohaterstwo n., bohaterskość ż., bohater m., bohaterka ż., bohaterszczyzna ż.

 przysł. bohatersko

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1-2) heroiczny

Wiktionary


bohatersko

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób bo­ha­ter­ski

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Muszę przyz­nać, że za­cho­wa­łeś się bo­ha­ter­sko, wy­stę­pu­jąc w obro­nie słab­sze­go ko­le­gi.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bohater mos., bohaterskość ż., bohaterstwo n.

 przym. bohaterski

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) dzielnie, heroicznie, mężnie, odważnie, po bohatersku

Wiktionary


bohaterskość

→ bo­ha­ter­ski


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, kto jest bo­ha­ter­ski

Wiktionary

Patrz:

bohaterski

Przykłady

 (1.1) Pow­stań­czą bo­ha­ter­skość ucz­czo­no w wielu miej­scach sto­li­cy.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bohater mos., bohaterstwo n.

 przym. bohaterski

 przysł. bohatersko

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) odwaga

Wiktionary


bohaterstwo

1. od­wa­ga, dziel­ność
2. czyn do­ko­na­ny przez bo­ha­te­ra
3. po­sta­wa wła­ści­wa bo­ha­te­ro­wi


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) czyn, za­cho­wa­nie wy­ma­ga­ją­ce od­wa­gi, mę­stwa; po­sta­wa wła­ści­wa bo­ha­te­ro­wi

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Za bo­ha­ter­stwo pod­czas akcji ga­sze­nia po­ża­ru do­stał medal.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɔxaˈtɛrstfɔ, AS: boχaterstfo

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bohater mos., bohaterka ż., bohaterskość ż., bohaterszczyzna ż.

 przym. bohaterski

 przysł. bohatersko, po bohatersku

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) heroiczność, heroizm, męstwo, dzielność

Wiktionary


bohaterszczyzna

bo­ha­ter­stwo poj­mo­wa­ne ste­re­o­ty­po­wo, sza­blo­no­wo; nie­po­trzeb­na, fał­szy­wie po­ję­ta od­wa­ga


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) iron. źle po­ję­ta od­wa­ga, zbęd­ne bo­ha­ter­stwo, czę­sto nie­bez­piecz­ne w skut­kach

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Oceny wa­ha­ją się po­mię­dzy kry­ty­ką, że była to bez­sen­sow­na ofia­ra pol­skiej krwi i jak wiele in­nych pow­stań – erup­cja ro­man­tycz­nej bo­ha­ter­szczyz­ny bez szans na zwy­cię­stwo, a apo­lo­gią bo­ha­ter­stwa pow­stań­ców i zro­zu­mie­niem, że po la­tach oku­pa­cji chęć wyz­wo­le­nia mia­sta była na­tu­ral­na.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɔxatɛrˈʃt͡ʃɨzna, AS: boχaterščyzna

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bohater mos., bohaterstwo n.

 przym. bohaterski

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) brawura

Wiktionary


bohatyr

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) daw. bo­ha­ter

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bohatyrstwo n.

:: fż. bohatyrka ż.

 przym. bohatyrski

Wiktionary


bohatyrka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) daw. bo­ha­ter­ka

Wiktionary

Bo­ha­tyr­ka ( Богатирка) – wieś na Ukra­i­nie, w ob­wo­dzie ki­jow­skim, w re­jo­nie bia­ło­cer­kiew­skim, w hro­ma­dzie Sta­wy­szcze. W 2001 li­czy­ła 388 miesz­kań­ców, spoś­ród któ­rych 384 wska­za­ło jako oj­czy­sty język ukra­iń­ski, a 4 ro­syj­ski.

Wikipedia

Powiązane:

 rzecz. bohatyrstwo n.

:: fm. bohatyr mos.

 przym. bohatyrski

Wiktionary


bohatyrowicz

naz­wi­sko


SJP.pl


bohatyrski

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy lub re­la­cyj­ny

 (1.1) daw. bo­ha­ter­ski

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) A mógł wziąć ko­ro­nę z rąk nie­god­nych, o co go na ko­la­nach su­pli­ko­wa­li, mógł w przysz­łe wieki za­sły­nąć cnotą i bo­ha­tyr­skim je­niu­szem.

 (1.1) Zadz­wo­ni­ły skrzyd­la­te, cudne słowa. Roz­go­rza­łe ima­gi­na­cje już wi­dzia­ły zwy­cię­stwo i serca poiły się do­ko­ny­wa­niem bo­ha­tyr­skich czy­nów i chwa­łą.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bohatyrstwo n., bohatyr mos., bohatyrka ż.

Wiktionary


bohatyrstwo

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) daw. bo­ha­ter­stwo

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bohatyr mos., bohatyrka ż.

 przym. bohatyrski

Wiktionary


bohdan

imię mę­skie


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|m.

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (2.1) geogr. wieś w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie pod­la­skim, w gmi­nie Do­brzy­nie­wo Duże;

forma rze­czow­ni­ka.

 (3.1) D. lm. od: Boh­da­na

Wiktionary

Boh­dan – mę­skie imię po­cho­dze­nia sło­wiań­skie­go.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Jej brat ma na imię Boh­dan i ćwi­czy w na­szym klu­bie spor­to­wym.

 (2.1) Bo­że­na przysz­ła na świat w Boh­da­nie na Bia­ło­stoc­czyź­nie.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bohdanianin m., bohdanianka ż.

 przym. bohdański

Wiktionary


bohdana

imię żeń­skie


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|ż.;

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. i B. lp. od Boh­dan

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Czy na pewno chce­cie naz­wać córkę Boh­da­na?

Wiktionary


bohdanek

zdrob­nie­nie od: Boh­dan (imię mę­skie)


SJP.pl


bohdaniny

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Boh­da­ny lub z nią zwią­za­ny


SJP.pl


bohdanostwo

Boh­dan z mał­żon­ką; Boh­da­no­wie


SJP.pl


bohdanowicz

naz­wi­sko


SJP.pl

Boh­da­no­wicz – pol­ski herb szla­chec­ki z no­bi­li­ta­cji ga­li­cyj­skiej.

Wikipedia


bohdanowie

imię mę­skie


SJP.pl


bohdanowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Boh­da­na lub z nim zwią­za­ny


SJP.pl


bohdaszów

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wieś na za­chod­niej Ukra­i­nie, w re­jo­nie zdoł­bu­now­skim ob­wo­du ró­wień­skie­go

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bohdaszowski

Wiktionary


bohdziewicz

naz­wi­sko


SJP.pl


bohema

grupa ar­ty­stów ży­ją­ca we­dług włas­nych zasad; cy­ga­ne­ria


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) śro­do­wi­sko ar­ty­stów pro­wa­dzą­cych swo­bod­ny, ek­scen­trycz­ny tryb życia;

Wiktionary

Nie mylić z: Bo­he­mia.

Cy­ga­ne­ria ar­ty­stycz­na, bo­he­ma ( bohème) – nazwa śro­do­wi­ska ar­ty­stycz­ne­go, któ­re­go człon­ko­wie spę­dza­ją czas na wspól­nych za­ba­wach i two­rze­niu, de­mon­stru­jąc po­gar­dę dla kon­we­nan­sów, norm spo­łecz­nych i ma­te­ria­liz­mu. Dzia­łal­ność cy­ga­ne­rii ar­ty­stycz­nej wzbu­dza­ła kon­tro­wer­sje ze wzglę­dów oby­cza­jo­wych i ze wzglę­du na awan­gar­do­we po­dej­ście do sztu­ki.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Pod­czas stu­diów przy­stą­pił do miej­sco­wej bo­he­my.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔˈxɛ̃ma, AS: boχẽma

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bohemistyka ż., bohemizowanie n.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) cyganeria

Wiktionary


bohemia

ła­ciń­ska nazwa Czech


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) książk. zob. Cze­chy.

 (1.2) astr. pla­ne­to­i­da o nu­me­rze ka­ta­lo­go­wym 371;

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­he­mia – ja­ski­nia w Nowej Ze­lan­dii
  • Bo­he­mia – jed­nost­ka osad­ni­cza w sta­nie Nowy Jork, w hrab­stwie Suf­folk
  • Bo­he­mia – miej­sco­wość w hrab­stwie East Sus­sex (An­glia)
  • Bo­he­mia – miej­sco­wość w hrab­stwie Wilts­hi­re (An­glia)
  • Bo­he­mia (ang. Bo­he­mia Towns­hip) – gmina w sta­nie Mi­chi­gan, w hrab­stwie On­to­na­gon
  • Bo­he­mia (ang. Bo­he­mia Towns­hip) – gmina w sta­nie Ne­bra­ska, w hrab­stwie Knox
  • Bo­he­mia (ang. Bo­he­mia Towns­hip) – gmina w sta­nie Ne­bra­ska, w hrab­stwie Sa­un­ders
  • Bo­he­mia – pla­ne­to­i­da o nu­me­rze ka­ta­lo­go­wym 371
  • Bo­he­mia (Cze­chy) – ła­ciń­ska nazwa kra­i­ny hi­sto­rycz­nej Czech
  • bo­he­mizm (cze­chizm) – wyraz, zwrot lub kon­struk­cja skład­nio­wa za­po­ży­czo­na z ję­zy­ka cze­skie­go

Wikipedia

Przykłady

 (1.2) Bo­he­mia po­ru­sza się w ob­sza­rze mię­dzy or­bi­ta­mi Marsa i Jo­wi­sza, czyli w pasie głów­nym pla­ne­to­id.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔˈxɛ̃mʲja, AS: boχẽmʹi ̯a

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bohemistyka ż., bohemista mos., bohemistka ż., bohemistyczność ż., bohemizm mrz.

 czas. bohemizować ndk., bohemizować się ndk.

 przym. bohemistyczny

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) Czechy

Wiktionary


bohemista

spe­cja­li­sta w za­kre­sie bo­he­mi­sty­ki


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) spe­cja­li­sta w za­kre­sie bo­he­mi­sty­ki

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɔxɛ̃ˈmʲista, AS: boχẽmʹista

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bohemistyka ż., bohemizm m., Bohemia ż.

:: fż. bohemistka ż.

 przym. bohemistyczny

Wiktionary


bohemistka

spe­cja­list­ka w za­kre­sie bo­he­mi­sty­ki


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) znaw­czy­ni ję­zy­ka, hi­sto­rii i kul­tu­ry cze­skiej

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɔxɛ̃ˈmʲistka, AS: boχẽmʹistka

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bohemia ż., bohemistyka ż., bohemizm mrz.

:: fm. bohemista mos.

 przym. bohemistyczny

Wiktionary


bohemistyczny

zwią­za­ny z bo­he­mi­sty­ką, bo­he­mi­stą (np. stu­dia bo­he­mi­stycz­ne, spe­cja­li­za­cja bo­he­mi­stycz­na)


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy bo­he­mi­sty­ki, bo­he­mi­stów

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɔxɛ̃mʲiˈstɨt͡ʃnɨ, AS: boχẽmʹistyčny

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bohemia ż., bohemistyka ż., bohemista m., bohemistka, bohemizm

Wiktionary


bohemistyka

nauka zaj­mu­ją­ca się ję­zy­kiem, hi­sto­rią i kul­tu­rą cze­ską


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nauk. nauka o ję­zy­ku, li­te­ra­tu­rze, kul­tu­rze i hi­sto­rii cze­skiej;

 (1.2) kie­ru­nek na uni­wer­sy­te­cie obej­mu­ją­cy stu­dia w tej dzie­dzi­nie

Wiktionary

Bo­he­mi­sty­ka – in­ter­dy­scy­pli­nar­na nauka hu­ma­ni­stycz­na, poś­wię­co­na stu­diom nad li­te­ra­tu­rą, ję­zy­kiem, kul­tu­rą, sztu­ką, hi­sto­rią, ce­cha­mi na­ro­do­wy­mi, oby­cza­ja­mi i tra­dy­cja­mi Cze­chów. Za­czę­ła się roz­wi­jać pod ko­niec XVIII wieku. Sta­no­wi część sla­wi­sty­ki.

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ˌbɔxɛ̃ˈmʲistɨka, AS: boχẽmʹistyka

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bohema ż., bohemista m., bohemistka ż., bohemizm m., Bohemia ż., bohemistyczność ż.

 czas. bohemizować ndk., bohemizować się ndk.

 przym. bohemistyczny

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) filologia czeska

 (1.2) filologia czeska

Wiktionary


bohemizm

wyraz, zwrot lub kon­struk­cja skład­nio­wa wzo­ro­wa­ne na ję­zy­ku cze­skim albo z niego prze­ję­te; cze­chizm


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) jęz. wyraz, zwrot, forma gra­ma­tycz­na za­po­ży­czo­na do ja­kie­goś ję­zy­ka z ję­zy­ka cze­skie­go;

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔˈxɛ̃mʲism̥, AS: boχẽmʹism̦

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bohemia ż., bohemistyka ż., bohemista mos., bohemistka ż.

 przym. bohemistyczny

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) czechizm

Wiktionary


bohemizowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) na­śla­do­wa­nie bo­he­my

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bohema ż.

 czas. bohemizować ndk.

Wiktionary


bohiń

je­zio­ro na Bia­ło­ru­si


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bohiń (je­zio­ro)
  • Bohiń (miej­sco­wość)
  • Bohiń – dawna gmina
  • Bohiń (po­wieść) – książ­ka au­tor­stwa Ta­de­u­sza Kon­wic­kie­go

Wikipedia


boho

dam­ska moda cha­rak­te­ry­zu­ją­ca się no­sze­niem luź­nych, wie­lo­ko­lo­ro­wych ubrań na wzór hip­pi­sów i bo­he­my (cy­ga­ne­rii); boho-chic


SJP.pl

rze­czow­nik

 (1.1) styl w mo­dzie dam­skiej, łą­czą­cy style hip­pi­sów, bo­he­my, ulicz­ne­go, vin­ta­ge i gla­mo­ur

przy­miot­nik

 (2.1) do­ty­czą­cy stylu boho (1.1)

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Boho jest to styl ar­ty­stycz­nej bo­he­my, ko­ja­rzo­ny jest głów­nie z wy­go­dą, latem oraz wa­ka­cyj­nym luzem.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) boho chick

Wiktionary


bohomaz

tan­det­ny obraz, kicz


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) źle na­ma­lo­wa­ny obraz

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) daw. kiep­ski ma­larz

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Ale na­ma­lo­wa­łeś bo­ho­ma­zy.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔˈxɔ̃mas, AS: boχõmas

Wiktionary


bohomolec

naz­wi­sko


SJP.pl


bohoniki

Me­czet w Bo­ho­ni­kach

Wikipedia


bohor

dawna nazwa rid­bo­ka zwy­czaj­ne­go, ga­tun­ku an­ty­lo­py


SJP.pl


bohorodczany

osied­le typu miej­skie­go na Ukra­i­nie


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. re­jo­no­we osied­le typu miej­skie­go na Ukra­i­nie, w ob­wo­dzie iwa­no­fran­kiw­skim;

Wiktionary

Bo­ho­rod­cza­ny (ukr. Богородчани) – osied­le typu miej­skie­go na Ukra­i­nie, w ob­wo­dzie iwa­no­fran­kiw­skim, re­jo­nie iwa­no­fran­kiw­skim (do 2020 roku sie­dzi­ba re­jo­nu bo­ho­rod­czań­skie­go), do 1945 w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie sta­ni­sła­wow­skim, w po­wie­cie sta­ni­sła­wow­skim. 7008 miesz­kań­ców (2024), dla po­rów­na­nia spis po­wszech­ny w 2001 za­no­to­wał ich 7464.

Wikipedia

Powiązane:

 rzecz. bohorodczanin mos., bohorodczanka ż.

 przym. bohorodczański

Wiktionary


bohorodczański

→ Bo­ho­rod­cza­ny


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z Bo­ho­rod­cza­na­mi, do­ty­czą­cy Bo­ho­rod­czan

Wiktionary

Patrz:

Bohorodczany

Powiązane:

 rzecz. Bohorodczany nmos.

Wiktionary


bohorok

ro­dzaj wia­tru w pół­noc­no-wschod­niej Su­ma­trze


SJP.pl


bohosiewicz

naz­wi­sko


SJP.pl

Bo­ho­sie­wicz – pol­skie naz­wi­sko po­cho­dze­nia or­miań­skie­go. W Pol­sce nosi je ok. 70 osób. Wy­wo­dzi się ono od za­chod­nio­or­miań­skie­go imie­nia Bog­hos, czyli Paweł (wschod­nio­or­miań­skie "Pog­hos"). Jego or­miań­skim od­po­wied­ni­kiem jest naz­wi­sko "Bog­ho­sjan"/"Pog­ho­sjan".

Wikipedia


bohowy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Bohem, do­ty­czą­cy Bohu

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Dla mnie, przyz­nam, było to prze­ży­cie okrop­ne, chaos i hałas opi­sać się nie da­ją­ce… na drugi dzień mia­łam dosyć, spa­ko­wa­łam żywo ma­nat­ki i od­je­cha­łam do Strzel­czy­niec, na cały mie­siąc ką­pie­li bo­ho­wych.

 (1.1) W li­ma­nie bo­ho­wym zgro­ma­dzi­ło się je­de­na­stu śmiał­ków.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Boh mrz.

Wiktionary


bohr

[czy­taj: bor] sztucz­nie otrzy­my­wa­ny pier­wia­stek che­micz­ny, licz­ba ato­mo­wa 107, naz­wa­ny na cześć Niel­sa Bohra


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) chem. pier­wia­stek che­micz­ny o sym­bo­lu Bh i licz­bie ato­mo­wej 107;

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Aage Bohr (1922–2009) – duń­ski fizyk, syn Niel­sa Bohra, la­u­re­at Na­gro­dy Nobla
  • Niels Bohr (1885–1962) – duń­ski fizyk, la­u­re­at Na­gro­dy Nobla
  • bohr (sym­bol Bh) – pier­wia­stek che­micz­ny

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Jakie wła­ści­wo­ści che­micz­ne ma bohr?

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔxr̥, AS: boχr̦

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bohrowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) symbol. Bh; stara nazwa unnilseptium (Uns)

Wiktionary


bohrowy

przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy bohru

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bohr m.

Wiktionary


bohun

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Iwan Bohun (zm. 1664) – puł­kow­nik ko­zac­ki
  • Maria Bohun (1369/1370–1394) – hra­bi­na Derby, pier­wsza żona an­giel­skie­go króla Hen­ry­ka IV
  • Jurko Bohun – bo­ha­ter li­te­rac­ki w po­wie­ści Ogniem i mie­czem Hen­ry­ka Sien­kie­wi­cza
  • Bohun – po­wieść hi­sto­rycz­no-fan­ta­stycz­na au­tor­stwa Jacka Ko­mu­dy osa­dzo­na w re­a­liach XVII-wiecz­nej Rze­czy­po­spo­li­tej
  • Bohun – klub pił­kar­ski w Bro­dach w ob­wo­dzie lwow­skim, Ukra­i­na
  • Bohun – po­tocz­na nazwa wa­go­nu Bmno­pux

Wikipedia


bohusz

1. imię mę­skie;
2. naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­husz – herb szla­chec­ki
  • Bo­husz – forma imie­nia Bo­gu­sław
  • Filip Bo­husz – bia­ło­ru­ski we­te­ry­narz i po­li­tyk
  • Fran­ci­szek Ksa­we­ry Bo­husz – pol­ski ksiądz, pi­sarz i hi­sto­ryk
  • Hie­ro­nim Ka­zi­mierz Bo­husz – ho­rod­ni­czy ko­wień­ski
  • Igna­cy Bo­husz – pod­wo­je­wo­dzi wi­leń­ski, pi­sarz po­li­tycz­ny i praw­nik
  • Ima Bo­husz – bia­ło­ru­ska te­ni­sist­ka
  • Siar­hiej Bo­husz – bia­ło­ru­ski wio­ślarz
  • Sta­ni­sław Bo­husz – ukra­iń­ski pił­karz
  • Ma­rian Bo­husz
  • Szysz­ko-Bo­husz

Wikipedia


bohusze

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wieś na Ukra­i­nie, w re­jo­nie be­re­zień­skim ob­wo­du ró­wień­skie­go

Wiktionary

Bo­hu­sze ( Багушы; Богуши) − wieś na Bia­ło­ru­si, w ob­wo­dzie gro­dzień­skim, w re­jo­nie smor­goń­skim, w siel­so­wie­cie Sinki.

Wikipedia

Powiązane:

 rzecz. bohuszanin mos., bohuszanka ż.

 przym. bohuski

Wiktionary


bohusław

mia­sto na Ukra­i­nie


SJP.pl

Bo­hu­sław ( Богуслав) – mia­sto na Ukra­i­nie w ob­wo­dzie ki­jow­skim w re­jo­nie obu­chow­skim. Leży nad rzeką Roś.

W mie­ście roz­wi­nął się prze­mysł spo­żyw­czy.

Wikipedia


boi

forma rze­czow­ni­ka.

 (1.1) D., C. i Ms. lp., D. lm. od: boja

forma cza­sow­ni­ka.

 (2.1) 3. os. lp. ter. od: bać się

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbɔji, AS: boi ̯i

Wiktionary


boicho

po­tocz­nie: bo­i­sko


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) zgru­bie­nie od|bo­i­sko.

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Jak w Ko­sza­li­nie [Mi­ro­sław Okoń­ski] miał szes­na­ście lat i scho­dził z bo­i­cha, to nie szedł do szat­ni do pił­ka­rzy, a do go­spo­da­rza.

 (1.1) To jest trud­ne w tej lidze, że my chce­my po­grać piłką, jakąś klep­kę, a inni mają wy­u­czo­ne pro­ste sche­ma­ty: cross przez całe bo­i­cho, na­past­nik za­łą­cza speed i ko­niec.

 (1.1) — Do­ko­pa­li­śmy im sie­dem do… do trzech!
— A gdzie gra­cie? Tu, na łące? Bo wi­dzia­łam taki kwa­drat wy­go­lo­ny…
— Pro­sto­kąt, pro… pro­fan­ko! Mirek zni­we­lo­wał ka­wa­łek te­re­nu, i mamy bo­i­cho!

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔˈjixɔ, AS: boi ̯iχo

Wiktionary


boidudek

żar­to­bli­wie: osoba strach­li­wa, tchórz­li­wa; stra­chaj­ło, cykor


SJP.pl


boiken

[czy­taj: boj­ken]
1. nie­miec­ka od­mia­na ja­bło­ni wy­trzy­ma­ła na mróz;
2. owoc tej ja­bło­ni


SJP.pl

Bo­i­ken (cs. Bo­i­ko­vo, fr. Pomme Bo­i­ken, de. Bo­i­ke­nap­fel) – od­mia­na upraw­na ja­bło­ni do­mo­wej po­cho­dze­nia nie­miec­kie­go, po raz pier­wszy od­mia­na ta zo­sta­ła opi­sa­na w 1828 roku. Spo­ty­ka­na naj­czę­ściej w oko­li­cach Bremy. W Pol­sce była po­wszech­nie upra­wia­na w wielu re­jo­nach, obec­nie rza­dziej spo­ty­ka­na.

Wikipedia


boileau

[czy­taj: błaLO] naz­wi­sko


SJP.pl


boileauwski

[czy­taj: bła­low­ski] przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Ni­co­la­sa Bo­i­le­au lub z nim zwią­za­ny


SJP.pl


boimka

ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny wiech­li­no­wa­tych


SJP.pl

Bo­im­ka ("Ore­och­loa" Link) – ro­dzaj ro­ślin na­le­żą­cy do ro­dzi­ny wiech­li­no­wa­tych. Na­le­żą do niego czte­ry ga­tun­ki, wszyst­kie wy­stę­pu­ją­ce w Eu­ro­pie. We flo­rze Pol­ski wy­stę­pu­je tylko jeden ga­tu­nek – bo­im­ka dwu­rzę­do­wa "O. di­sti­cha", która jest także ga­tun­kiem ty­po­wym ro­dza­ju.

Wikipedia


bointe

bran­żo­wy oś­ro­dek INTE


SJP.pl


boisko

1. plac przez­na­czo­ny do roz­gry­wa­nia po­je­dyn­ków spor­to­wych, np. me­czów piłki noż­nej;
2. re­gio­nal­nie: cen­tral­na część sto­do­ły; kle­pi­sko;
3. re­gio­nal­nie: ły­si­na;
4. w ło­wiect­wie: gaik, do któ­re­go ptasz­nik zwa­bia ptaki;
5. daw­niej: miej­sce boju; bo­jo­wi­sko, po­bo­jo­wi­sko


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) sport. plac przez­na­czo­ny do gier spor­to­wych;

 (1.2) reg. środ­ko­wa część sto­do­ły

 (1.3) daw. plac boju, bo­jo­wi­sko

Wiktionary

Bo­i­sko – miej­sce przez­na­czo­ne do ćwi­czeń gim­na­stycz­nych, gier, zabaw, roz­gry­wek i za­wo­dów spor­to­wych.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Wczo­raj gra­li­śmy w siat­ków­kę na bo­i­sku mię­dzy blo­ka­mi.

 (1.1) W ciągu mi­nu­ty znika las na­tu­ral­ny o po­wierzch­ni rów­nej 36 bo­i­skom do piłki noż­nej

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔˈjiskɔ, AS: boi ̯isko

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bój mrz.

 przym. boiskowy, wokółboiskowy, przyboiskowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.2) klepisko

Wiktionary


boiskowy

→ bo­i­sko


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z bo­i­skiem, do­ty­czą­cy bo­i­ska

Wiktionary

Patrz:

boisko

Przykłady

 (1.1) Kie­row­nik po­je­chał kupić mie­szan­kę traw bo­i­sko­wych, ko­new­ki i gra­bie.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. boisko mrz.

 przym. przyboiskowy, wokółboiskowy

Wiktionary


boiński

naz­wi­sko


SJP.pl


boj

1. chło­piec ho­te­lo­wy; boy;
2. po­tocz­nie, żar­to­bli­wie: strach; zwy­kle w zwro­cie "mieć boja" - bać się; mieć stra­cha, mieć mojra


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) strach

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) chło­piec ho­te­lo­wy, boy

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔj, AS: boi ̯

Wiktionary

Powiązane:

 (1.1)

 rzecz. bojaźń ż.

 czas. bać się ndk.

 przym. bojaźliwy

 (2.1)

 rzecz. boy m.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) strach, obawa

 (2.1) boy, garson, chłopak

Wiktionary


boja

pły­wa­ją­cy znak na­wi­ga­cyj­ny; pława


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pły­wa­ją­cy znak na­wi­ga­cyj­ny

forma rze­czow­ni­ka|ro­dzaj=mę­sko­o­so­bo­wy.

 (2.1) D. lp. od: boj

forma rze­czow­ni­ka|ro­dzaj=mę­sko­rze­czo­wy.

 (3.1) D. lp. od: boj

Wiktionary

Boja, "pława" (niem. "Boje") – urzą­dze­nie pły­wa­ją­ce za­kot­wi­czo­ne za po­mo­cą mart­wej kot­wi­cy lub swo­bod­nie dry­fu­ją­ce – bywa wy­po­sa­ża­na w znak szczy­to­wy, w re­flek­tor (od­bły­śnik ra­da­ro­wy), w świa­tło o okre­ślo­nej cha­rak­te­ry­sty­ce, dziś już rza­dziej w dzwon lub bu­czek (dźwięk bez okre­ślo­nej cha­rak­te­ry­sty­ki po­wo­do­wa­ny ko­ły­sa­niem się boi), także w urzą­dze­nia ra­dio­we lub ra­da­ro­we (Racon).

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Za­wod­nik musi do­pły­nąć do boi i z po­wro­tem.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbɔja, AS: boi ̯a

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz.

:: zdrobn. bojka ż.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) pława, daw. gwiździel

Wiktionary


bojadelski

przy­miot­nik od: Bo­ja­dła (wieś)


SJP.pl


bojadła

wieś w Pol­sce


SJP.pl

Bo­ja­dła ( "Bo­y­a­del") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w Kot­li­nie Kar­gow­skiej w wo­je­wództ­wie lu­bu­skim, w po­wie­cie zie­lo­no­gór­skim, w gmi­nie Bo­ja­dła.

Do Bo­ja­deł na­le­żał przy­sió­łek Kar­czem­ka, od 2024 r. sa­mo­dziel­na osada.

Obec­na nazwa zo­sta­ła ad­mi­ni­stra­cyj­nie zat­wier­dzo­na 12 li­sto­pa­da 1946 roku.

Wikipedia


bojakowski

naz­wi­sko


SJP.pl


bojan

imię mę­skie


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bojan – wieś w Buł­ga­rii
  • Bojan – dawna nazwa wsi Bo­ja­ny w Ukra­i­nie
  • Bojan – mę­skie imię sło­wiań­skie
  • Bojan – le­gen­dar­ny ruski poeta i wieszcz ze Słowa o wy­pra­wie Igora
  • Bojan – pru­ski herb szla­chec­ki
  • Bo­ja­ny

Wikipedia


bojana

imię żeń­skie


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­ja­na lub Buna – rzeka na gra­ni­cy Al­ba­nii i Czar­no­gó­ry
  • Ada Bo­ja­na – wyspa na Bunie
  • Bo­ja­na – wieś w ob­wo­dzie Warna
  • Bo­ja­na – dziel­ni­ca Sofii
  • Nu Bo­y­a­na Film Stu­dios – wyt­wór­nia fil­mo­wa
  • Bo­ja­na – imię żeń­skie
  • Bo­ja­na – wieś w Chor­wa­cji, w żu­pa­nii bie­lo­war­sko-bi­lo­gor­skiej, w mie­ście Čazma

Wikipedia


bojanice

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wieś na za­chod­niej Ukra­i­nie, w re­jo­nie so­kal­skim ob­wo­du lwow­skie­go;

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­ja­ni­ce – wieś w woj. dol­no­ślą­skim, w pow. świd­nic­kim, w gmi­nie Świd­ni­ca
  • Bo­ja­ni­ce – wieś w woj. wiel­ko­pol­skim, w pow. gnieź­nień­skim, w gmi­nie Kłec­ko
  • Bo­ja­ni­ce – wieś w woj. wiel­ko­pol­skim, w pow. le­szczyń­skim, w gmi­nie Krze­mie­nie­wo
  • Bo­ja­ni­ce – dawna gmina
  • Bo­ja­ni­ce – wieś w ob­wo­dzie lwow­skim

Wikipedia

Powiązane:

 przym. bojanicki

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) hist. war. Bojanicze

Wiktionary


bojaniec

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wieś na za­chod­niej Ukra­i­nie, w ob­wo­dzie lwow­skim, w re­jo­nie żół­kiew­skim;

Wiktionary

Bo­ja­niec – wieś na Ukra­i­nie, w ob­wo­dzie lwow­skim, w re­jo­nie szep­tyc­kim (do 2020 roku w re­jo­nie żół­kiew­skim), do 1945 w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie lwow­skim, w po­wie­cie żół­kiew­skim, w gmi­nie Mosty Wiel­kie.

Wieś Her­bur­tów w po­ło­wie XVI wieku, po­ło­żo­na w po­wie­cie lwow­skim ziemi lwow­skiej. Na po­cząt­ku XIX wieku w Bo­jań­cu miesz­ka­ła ro­dzi­na Moch­nac­kich. Wła­ści­cie­lem jed­ne­go z fol­war­ków był Ba­zy­li Moch­nac­ki, tutaj też uro­dzi­li się jego sy­no­wie Kamil i Ma­u­ry­cy.

Wikipedia

Powiązane:

 przym. bojaniecki

Wiktionary


bojaniny

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Bo­ja­ny lub z nią zwią­za­ny


SJP.pl


bojanostwo

Bojan z mał­żon­ką; Bo­ja­no­wie


SJP.pl


bojanowianin

miesz­ka­niec Bo­ja­no­wa (mia­sta w Pol­sce)


SJP.pl


bojanowianka

miesz­kan­ka Bo­ja­no­wa (mia­sta w Pol­sce)


SJP.pl


bojanowicz

naz­wi­sko


SJP.pl


bojanowie

imię mę­skie


SJP.pl


bojanowo

1. mia­sto w Pol­sce;
2. wieś w Pol­sce;
3. osada w Pol­sce;
4. nazwa dwóch wsi w Buł­ga­rii


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce;

Wiktionary

Bo­ja­no­wo (niem. "Bärsdorf") – mia­sto w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie ra­wic­kim, sie­dzi­ba gminy miej­sko-wiej­skiej Bo­ja­no­wo.

Pier­wsza lo­ka­cja miej­ska w 1585 roku nie zo­sta­ła zre­a­li­zo­wa­na, druga lo­ka­cja miej­ska w 1638 roku. W la­tach 1975–1998 mia­sto ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ło do wo­je­wództ­wa le­szczyń­skie­go.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Bo­ja­no­wo za­ło­żył pro­te­stanc­ki szlach­cic Ste­fan Bo­ja­now­ski.

 (1.1) W her­bie Bo­ja­no­wa wid­nie­je mkną­cy srebr­ny baran z za­krę­co­ny­mi ro­ga­mi.

 (1.1) Niem­cy zde­wa­sto­wa­li wnę­trze sy­na­go­gi w Bo­ja­no­wie.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɔjãˈnɔvɔ, AS: boi ̯ãnovo

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bojanowianin mos., bojanowianka ż.

 przym. bojanowski, podbojanowski

Wiktionary


bojanowski

przy­miot­nik od: Bo­ja­no­wo, Bo­ja­nów


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) od­no­szą­cy się do Bo­ja­no­wa, zwią­za­ny z Bo­ja­no­wem

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • An­drzej Bo­ja­now­ski (ur. 1972) – pol­ski sa­mo­rzą­do­wiec i urzęd­nik
  • Ed­mund Bo­ja­now­ski (1814–1871) – pol­ski dzia­łacz spo­łecz­ny, bło­go­sła­wio­ny
  • Gu­staw Bo­ja­now­ski (1889–1957) – pol­ski poeta i pro­za­ik
  • Ju­lian Bo­ja­now­ski (1922–2014) – pol­ski in­ży­nier i pilot
  • Korek Bo­ja­now­ski (ur. 1993) – pol­ski re­ży­ser i sce­na­rzy­sta fil­mo­wy
  • Ksa­we­ry Bo­ja­now­ski (1795–1866) – pow­sta­niec li­sto­pa­do­wy, zie­mia­nin, brat Kon­stan­cji Łu­bień­skiej
  • Mi­chał Bo­ja­now­ski (1865–1932) – pol­ski po­li­tyk na­ro­do­wy
  • Roman Bo­ja­now­ski (ur. 1949) – dzia­łacz po­dziem­nych struk­tur So­li­dar­no­ści, dru­karz
  • Sta­ni­sław Bo­ja­now­ski (1894–1959) – pol­ski po­li­tyk na­ro­do­wy
  • Sta­ni­sław Bo­ja­now­ski (1507–1555) – se­kre­tarz kró­lew­ski Zyg­mun­ta II Au­gu­sta
  • Woj­ciech Bo­ja­now­ski (ur. 1984) – pol­ski dzien­ni­karz

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Ślub wzię­li w bo­ja­now­skim ko­ście­le 3 sierp­nia 2000 roku.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bojanowianin mos., bojanowianka ż., Bojanowo n.

Wiktionary


bojanowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Bo­ja­na lub z nim zwią­za­ny


SJP.pl


bojanów

nazwa kilku wsi w Pol­sce


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­ja­nów – wieś w woj. łódz­kim, w pow. wie­luń­skim, w gmi­nie Skom­lin
  • Bo­ja­nów – wieś w woj. pod­kar­pac­kim, w pow. sta­lo­wo­wol­skim, w gmi­nie Bo­ja­nów
  • Bo­ja­nów – wieś w woj. ślą­skim, w pow. ra­ci­bor­skim, w gmi­nie Krza­no­wi­ce
  • Bo­ja­nów – gmina wiej­ska
  • Bo­ja­nów – gro­ma­da
  • Bo­ja­no­wo
  • Bo­ja­nów­ka

Wikipedia


bojanówka

wieś w Pol­sce


SJP.pl

Bo­ja­nów­ka – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, w po­wie­cie ra­dzyń­skim, w gmi­nie Wohyń.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa bial­sko­pod­la­skie­go.

Wieś jest so­łect­wem w gmi­nie Wohyń. We­dług Na­ro­do­we­go Spisu Po­wszech­ne­go z roku 2011 wieś li­czy­ła 282 miesz­kań­ców.

Wikipedia


bojar

bo­ja­rzyn;
1. czło­nek wyż­szej klasy rzą­dzą­cej na Rusi i Wo­ło­szczyź­nie, póź­niej w Ru­mu­nii;
2. na Lit­wie i Bia­ło­ru­si: szlach­cic po­sia­da­ją­cy zie­mię


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) hist. w daw­nej Buł­ga­rii, Rosji i Rusi Ki­jow­skiej czło­nek klasy naj­bar­dziej zna­czą­cych w pań­stwie fe­u­da­łów;

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bojarka ż.

 przym. bojarski, bojarowy

Wiktionary


bojarczuk

naz­wi­sko


SJP.pl


bojarka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto na Ukra­i­nie, w ob­wo­dzie ki­jow­skim

Wiktionary

Bo­jar­ka ( Боярка) – mia­sto na Ukra­i­nie w ob­wo­dzie ki­jow­skim, liczy ok. 35 tys. miesz­kań­ców (2021). Oś­ro­dek prze­my­słu ma­szy­no­we­go, spo­żyw­cze­go oraz odzie­żo­we­go.

Znaj­du­je tu się sta­cja ko­le­jo­wa Bo­jar­ka, po­ło­żo­na na linii Kijów – Żme­ryn­ka – Odes­sa.

Wikipedia

Powiązane:

 przym. bojarski

Wiktionary


bojarowa

daw­niej: żona bo­ja­ra


SJP.pl


bojarowy

→ bojar (daw­niej); bo­jar­ski


SJP.pl


bojarski

→ bojar


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z bo­ja­rem albo bo­jar­stwem, do­ty­czą­cy bo­ja­ra albo bo­jar­stwa

przy­miot­nik dzier­żaw­czy

 (2.1) na­le­żą­cy do bo­ja­ra

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­jar­ski – pol­ski herb szla­chec­ki
  • Bo­jar­ski – pol­skie i ro­syj­skie naz­wi­sko
  • Alek­san­der Bo­jar­ski (1834–1884) – praw­nik pol­ski, pro­fe­sor Uni­wer­sy­te­tu Ja­giel­loń­skie­go
  • Alek­san­der Bo­jar­ski (1885–1937) – jeden z li­de­rów ruchu Żywej Cerk­wi
  • An­to­ni Bo­jar­ski (1919–2016) – uczest­nik walk pod Monte Cas­si­no
  • Bog­dan Bo­jar­ski (1931–2018) – pol­ski ma­te­ma­tyk
  • Bro­ni­sław Bo­jar­ski (1853–1923) – ge­ne­rał dy­wiz­ji Woj­ska Pol­skie­go
  • Eu­ge­niusz Bo­jar­ski (1896–1940) – ka­pi­tan służ­by sa­ni­tar­nej Woj­ska Pol­skie­go, dok­tor nauk me­dycz­nych, ofia­ra zbrod­ni ka­tyń­skiej
  • Cze­sław Bo­jar­ski (1912–2003) – pol­ski in­ży­nier i wy­na­laz­ca, fał­szerz pie­nię­dzy
  • Hen­ryk Bo­jar­ski (1933–2020) – pol­ski eko­no­mi­sta, dy­plo­ma­ta
  • Jacek Bo­jar­ski (ur. 1937) – pol­ski che­mik or­ga­nik, pro­fe­sor
  • Jan Bo­jar­ski (1822–1898) – du­chow­ny unic­ki

Wikipedia

Patrz:

bojar

Powiązane:

 rzecz. Bojarka ż., bojar mos., bojarka ż., bojarstwo n., bojarskość ż.

 przym. bojarowy

Wiktionary


bojarstwo

daw­niej: bo­ja­ro­wie, stan bo­jar­ski; bo­jar­szczyz­na


SJP.pl


bojarszczyzna

daw­niej:
1. bo­ja­ro­wie, stan bo­jar­ski; bo­jar­stwo;
2. ro­bo­ciz­na na rzecz bo­ja­ra


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­jar­szczyz­na – wieś na Bia­ło­ru­si, w ob­wo­dzie miń­skim, w re­jo­nie wo­ło­żyń­skim
  • Bo­jar­szczyz­na – dawny za­ścia­nek. Te­re­ny na któ­rych leżał, znaj­du­ją się obec­nie na Bia­ło­ru­si, w ob­wo­dzie wi­teb­skim, w re­jo­nie po­staw­skim
  • Bo­jar­szczyz­na – wieś na Bia­ło­ru­si, w ob­wo­dzie wi­teb­skim, w re­jo­nie szar­kow­szczyń­skim
  • Bo­jar­szczyz­na – dawna wieś, obec­nie część wsi Ptycz

Wikipedia


bojarzyn

bojar;
1. czło­nek wyż­szej klasy rzą­dzą­cej na Rusi i Wo­ło­szczyź­nie, póź­niej w Ru­mu­nii;
2. na Lit­wie i Bia­ło­ru­si: szlach­cic po­sia­da­ją­cy zie­mię


SJP.pl


bojarówna

daw­niej: córka bo­ja­ra


SJP.pl


bojańczyk

naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Jerzy Bo­jań­czyk – pol­ski dzia­łacz spo­łecz­ny
  • Mi­ko­łaj Bo­jań­czyk – pol­ski ma­te­ma­tyk, in­for­ma­tyk i logik
  • Piotr Bo­jań­czyk – pol­ski łyż­wiarz fi­gu­ro­wy

Wikipedia


bojaźliwie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób bo­jaź­li­wy

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bojaźliwość ż., bojaźń ż.

 czas. bać się

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) tchórzliwie, lękliwie, strachliwie

Wiktionary


bojaźliwiej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: bo­jaź­li­wie


SJP.pl


bojaźliwość

lę­kli­wość, tchórz­li­wość


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha bycia bo­jaź­li­wym, ule­ga­nia uczu­ciu stra­chu

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bojaźliwiec mos., bojaźń ż.

 przym. bojaźliwy

 przysł. bojaźliwie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) lękliwość, strachliwość, tchórzliwość, trwożliwość

Wiktionary


bojaźliwszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: bo­jaź­li­wy


SJP.pl


bojaźliwy

tchórz­li­wy, lę­kli­wy


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) skłon­ny do bo­jaź­ni, da­ją­cy się łatwo wy­stra­szyć

 (1.2) książk. wy­ra­ża­ją­cy strach, bo­jaźń; wy­stra­szo­ny, nie­śmia­ły, nie­pew­ny

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Jeźli kto jest bo­jaź­li­wy, a lę­kli­we­go serca, niech idzie, a wróci się do domu swego.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɔjäʑˈlʲivɨ, AS: boi ̯äźlʹivy

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bojaźliwość ż., bojaźń ż.

 czas. bać się

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) tchórzliwy, strachliwy, lękliwy, trwożliwy

 (1.2) lękliwy, przelękniony, trwożliwy, trwożny, niepewny, nieśmiały

Wiktionary


bojaźń

lę­ka­nie się cze­goś; obawa; nie­po­kój


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) książk. lęk, strach, obawa

 (1.2) rel. uczu­cie na­boż­nej czci po­łą­czo­nej z lę­kiem

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Cofa się prze­lę­knio­ny, a bo­jaźń mu blada / zim­nem kości prze­szy­wa i lice osia­da.

 (1.2) Służ­cie Panu z bo­jaź­nią i nogi Jego ze drże­niem ca­łuj­cie.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbɔjäɕɲ̊, AS: boi ̯äśń̦

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bojaźliwość ż., bojaźliwiec m.

 przym. bojaźliwy

 przysł. bojaźliwie

 czas. bać się

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) lęk, strach, trwoga

Wiktionary


bojczuk

naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Boh­dan Boj­czuk – ukra­iń­ski poeta, pro­za­ik, tłu­macz i kry­tyk li­te­rac­ki
  • Ihor Boj­czuk – ukra­iń­ski sko­czek nar­ciar­ski
  • My­chaj­ło Boj­czuk – ukra­iń­ski ma­larz i ta­ter­nik, twór­ca no­wo­bi­zan­tyj­skiej szko­ły ma­lar­skiej, mąż Zofii Na­le­piń­skiej
  • My­ko­ła Boj­czuk – ukra­iń­ski dzia­łacz spo­łecz­ny, poseł do Sejmu Kra­jo­we­go Ga­li­cji III ka­den­cji (1870–1872)
  • Tymko Boj­czuk – ukra­iń­ski ma­larz, brat My­chaj­ła Boj­czu­ka

Wikipedia


bojcówka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pro­sty­tut­ka

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔjˈt͡sufka, AS: boi ̯cufka

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) zob. prostytutka.

Wiktionary


bojda

naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Alek­san­der Bojda – pol­ski sko­czek nar­ciar­ski i kom­bi­na­tor nor­we­ski
  • Da­riusz Bojda – pol­ski poeta, pro­za­ik i aktor
  • Ste­fa­nia Bojda – pol­ska pla­stycz­ka i na­u­czy­ciel­ka

Wikipedia


bojec

rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) gwara. nie­usz­ko­dzo­ne jajko wiel­ka­noc­ne, któ­rym zbito wiele in­nych jaj

Wiktionary


bojer

jacht spor­to­wy z pło­za­mi po­ru­sza­ją­cy się po lo­dzie; ślizg lo­do­wy


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) żegl. mały, ża­glo­wy, mon­to­wa­ny na pło­zach po­jazd do po­ru­sza­nia się po za­marz­nię­tym ak­we­nie

Wiktionary

Bojer, także ślizg lo­do­wy – jed­nost­ka ża­glo­wa na­pę­dza­na siłą wia­tru, po­ru­sza­ją­ca się po lo­dzie na pło­zach.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Zimą Ma­zu­ry są pełne bo­je­rów, gdy tylko lód jest wy­star­cza­ją­co gruby.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bojerowiec mos.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) ślizg lodowy, żaglówka lodowa

Wiktionary


bojerowiec

za­wod­nik upra­wia­ją­cy sport bo­je­ro­wy


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) sport. za­wod­nik upra­wia­ją­cy bo­je­ry, że­glar­stwo lo­do­we

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bojer mrz., bojery nmos.

Wiktionary


bojerowy

przy­miot­nik od: bojer (np. sport bo­je­ro­wy, wy­ścig bo­je­ro­wy)


SJP.pl


bojery

dy­scy­pli­na spor­to­wa (wy­ści­gi bo­je­rów)


SJP.pl


bojewo

Zo­bacz też: Bo­je­wo (obwód wo­ro­ne­ski).

Bo­je­wo – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie wę­grow­skim, w gmi­nie Sa­dow­ne. Ma sta­tus so­łect­wa. Gra­ni­czy ze wsią Ko­ło­dziąż-Rybie.

Gmina Sa­dow­ne osią­ga swój naj­wyż­szy punkt 123,8 m n.p.m. w po­łud­nio­wo-wschod­niej czę­ści gminy – na po­łud­nie od wsi Bo­je­wo. W Re­jo­nie wsi Bo­je­wo wy­stę­pu­je wy­so­czyz­na mo­re­no­wa i cha­rak­te­ry­zu­je się pła­ską rzeź­bą te­re­nu (spad­ki te­re­nu po­ni­żej 5%).

Wikipedia


bojka

zdrob­nie­nie od boja, mała boja; pły­wa­ją­cy na po­wierzch­ni wody znak na­wi­ga­cyj­ny


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od boja

 (1.2) mała boja

 (1.3) gw-pl|Su­wal­szczyz­na. na­czy­nie, w któ­rym ubija się masło

 (1.4) gw-pl|Górny Śląsk. liter. bajka

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. boja ż.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) pływak

Wiktionary


bojki

zdrob­nie­nie od boja, mała boja; pły­wa­ją­cy na po­wierzch­ni wody znak na­wi­ga­cyj­ny


SJP.pl


bojkini

→ Bojko


SJP.pl

Patrz:

Bojko

bojko

zdrob­nie­nie od boja, mała boja; pły­wa­ją­cy na po­wierzch­ni wody znak na­wi­ga­cyj­ny


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) etn. czło­nek grupy et­nicz­nej z Kar­pat Wschod­nich;

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Dmy­tro Bojko – ukra­iń­ski pił­karz
  • Jakub Bojko – pol­ski dzia­łacz, pu­bli­cy­sta i pi­sarz lu­do­wy
  • Jan Bojko – pol­ski dy­plo­ma­ta
  • Jurij Bojko – ukra­iń­ski po­li­tyk i in­ży­nier
  • Krzysz­tof Bojko – pol­ski dy­plo­ma­ta i na­u­ko­wiec
  • Oleg Bojko – ro­syj­ski biz­nes­men
  • Ołek­sandr Bojko – ukra­iń­ski pił­karz
  • Ołek­sandr Bojko – ukra­iń­ski siat­karz
  • Swie­tła­na Bojko – ro­syj­ska flo­re­cist­ka, olim­pij­ka
  • Szy­mon Bojko – pol­ski hi­sto­ryk i kry­tyk sztu­ki, pe­da­gog i wy­kła­dow­ca uni­wer­sy­tec­ki
  • Wo­ło­dy­myr Bojko – ukra­iń­ski po­li­tyk i przed­się­bior­ca

Wikipedia

Powiązane:

 rzecz. Bojkowszczyzna ż.

:: fż. Bojkini ż.

 przym. bojkowski

Wiktionary


bojkocik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od boj­kot

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) To nie boj­kot, lecz tylko mały boj­ko­cik.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bojkot m.

Wiktionary


bojkot

zer­wa­nie wszel­kich sto­sun­ków za­wo­do­wych, po­li­tycz­nych lub to­wa­rzy­skich w celu wy­ra­że­nia pro­te­stu lub wy­war­cia na­ci­sku


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) polit. ekon. zer­wa­nie kon­tak­tów (hand­lo­wych, eko­no­micz­nych, sto­sun­ków dy­plo­ma­tycz­nych, to­wa­rzy­skich, za­wo­do­wych) w celu wy­war­cia na­ci­sku;

Wiktionary

Boj­kot ( bo­y­cott) – zmowa, wy­mie­rzo­na prze­ciw­ko oso­bie lub gru­pie osób, jak też prze­ciw­ko pew­nym zja­wi­skom, czyn­no­ściom, zwy­cza­jom lub też rze­czom, a ma­ją­ca na celu unie­moż­li­wie­nie tym oso­bom pew­nych czyn­no­ści, usu­nię­cie ich od dzia­łal­no­ści, wy­ru­go­wa­nie pew­nych zja­wisk, usu­nię­cie z obie­gu pew­nych rze­czy i to­wa­rów.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Dziś oce­nia się, że dwóch na trzech ame­ry­kań­skich kon­su­men­tów uczest­ni­czy w ja­kimś boj­ko­cie, czyli nie ku­pu­je okre­ślo­nych pro­duk­tów z po­bu­dek ide­o­wych.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbɔjkɔt, AS: boi ̯kot

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bojkotowanie n., zbojkotowanie n., bojkocik mrz.

 czas. bojkotować ndk., zbojkotować dk.

 przym. bojkotowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) ostracyzm

Wiktionary


bojkotowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) pro­wa­dze­nie boj­ko­tu

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɔjkɔtɔˈvãɲɛ, AS: boi ̯kotovãńe

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bojkot m., zbojkotowanie n.

 czas. bojkotować ndk., zbojkotować dk.

 przym. bojkotowy

Wiktionary


bojkotować

zry­wać sto­sun­ki z ja­kimś pań­stwem, or­ga­ni­za­cją czy osobą w celu wy­war­cia na­ci­sku lub wy­ra­że­nia pro­te­stu


SJP.pl

cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny

 (1.1) zry­wać sto­sun­ki z pań­stwem, in­sty­tu­cją, or­ga­ni­za­cją lub osobą w celu wy­war­cia na­ci­sku lub wy­ra­że­nia pro­te­stu

 (1.2) odrzu­cać coś, nie uczest­ni­czyć w czymś, cze­goś nie robić

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Poza tym boj­ko­tu­ję Chiny, a więk­szość zna­nych marek wła­śnie tam szyje ubra­nia

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bojkot m., bojkotowanie n., zbojkotowanie n.

 czas. zbojkotować dk.

 przym. bojkotowy

Wiktionary


bojkotowy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z boj­ko­tem, do­ty­czą­cy boj­ko­tu

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bojkot mrz., bojkotowanie n., zbojkotowanie n.

 czas. bojkotować ndk., zbojkotować dk.

Wiktionary


bojkowie

grupa et­nicz­na; Bojki


SJP.pl

Boj­ko­wie – grupa et­nicz­na Rus­na­ków po­cho­dze­nia rusko-wo­ło­skie­go, za­miesz­ku­ją­ca Kar­pa­ty Wschod­nie od Wy­so­kie­go Dzia­łu w Bie­szcza­dach na za­cho­dzie, do do­li­ny Łom­ni­cy w Gor­ga­nach. Na za­cho­dzie są­sia­do­wa­li z Łem­ka­mi, na wscho­dzie z Hu­cu­ła­mi.

Język Boj­ków jest jed­nym z dia­lek­tów ję­zy­ka ru­siń­skie­go, z wiel­kim wpły­wem ję­zy­ka staro-cer­kiew­no-sło­wiań­skie­go, a także wpły­wa­mi ję­zy­ków: pol­skie­go, sło­wac­kie­go, wę­gier­skie­go i ru­muń­skie­go.

Wikipedia


bojkowski

→ Boj­ko­wie


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Boj­ka­mi, do­ty­czą­cy Boj­ków

Wiktionary

Patrz:

Bojkowie

Powiązane:

 rzecz. Bojko mos., bojkowskość ż., Bojkowszczyzna ż.

 przysł. bojkowsko

Wiktionary


bojler

1. ko­cioł do pod­grze­wa­nia wody użyt­ko­wej; bu­lier;
2. po­tocz­nie: bar­dzo duży brzuch; mię­sień piwny, be­er­ceps, ma­ciek


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zbior­nik do pod­grze­wa­nia wody

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Zep­suł się nam w domu boj­ler i nie mamy cie­płej wody.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbɔjlɛr, AS: boi ̯ler

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bojlerowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) pojemnościowy podgrzewacz wody, kocioł grzejny, kocioł CWU

Wiktionary


bojlerowy

→ boj­ler


SJP.pl

Patrz:

bojler

bojnice

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w za­chod­niej Sło­wa­cji;

Wiktionary

Boj­ni­ce ( Baj­móc, We­i­nitz) – mia­sto w środ­ko­wo-za­chod­niej Sło­wa­cji, w kraju tren­czyń­skim, w po­wie­cie Prie­vi­dza. Po­ło­żo­ne jest na wy­so­ko­ści ok. 300 m n.p.m. nad rzeką Nitrą, na po­gra­ni­czu Kot­li­ny Gór­no­ni­trzań­skiej i Gór Stra­żow­skich, tuż na za­chód od mia­sta Prie­vi­dza. Po­wierzch­nia 19,92 km², ok. 4,9 tys. miesz­kań­ców.

Wikipedia


bojowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) to­cze­nie boju

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bojówkarz mos., bój m., bojowiec m., bojownik m., bojowniczka ż., bojownica ż., bojówka ż., bojówki nmos., bojowość ż., bojowisko n.

 czas. bojować ndk.

 przym. bojowy, bojowniczy

 przysł. bojowo

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) wojowanie

Wiktionary


bojować

prze­sta­rza­le lub re­gio­nal­nie (od boju): wo­jo­wać, wal­czyć


SJP.pl

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) książk. to­czyć bój, wal­czyć

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bojowiec mzw./mos., bojowanie n., bojownica ż., bojowniczka ż., bojowniczość ż., bojownik mos., bojowość ż., bój mrz.

 przym. bojowniczy, bojowy

 przysł. bojowo

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) walczyć, wojować

Wiktionary


bojowica

nie­wiel­ka prze­strzeń ubi­tej ziemi w sto­do­le, przez­na­czo­na na miej­sce ręcz­nej młóc­ki zboża; kle­pi­sko, bo­i­sko


SJP.pl


bojowiec

czło­nek or­ga­ni­za­cji bo­jo­wej


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) polit. czło­nek or­ga­ni­za­cji bo­jo­wej nie­ma­ją­cej cha­rak­te­ru woj­sko­we­go

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) zo­o­techn. kura o sil­nej bu­do­wie, któ­rej samce uży­wa­ne są do walk ko­gu­tów;

Wiktionary

Bo­jo­wiec – czło­nek grupy, or­ga­ni­za­cji bo­jo­wej.

Okre­śle­nie bo­jo­wiec (bo­jow­cy) do­ty­czy m.in. człon­ków Or­ga­ni­za­cji Bo­jo­wej (1904/1906-1911) i Po­go­to­wia Bo­jo­we­go (1917-1918) Pol­skiej Par­tii So­cja­li­stycz­nej.

Bo­jo­wiec to także dawny sto­pień har­cer­ski, sto­so­wa­ny w Sza­rych Sze­re­gach w okre­sie II wojny świa­to­wej. Od­po­wia­dał stop­nio­wi har­ce­rza or­le­go. Zdo­by­wa­li go har­ce­rze po­sia­da­ją­cy sto­pień ćwika lub włó­czę­gi.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) 30 kwiet­nia 1943 r. – Wła­dy­sław Gaik „Krza­czek” z GL oraz łącz­nik ŻOB To­biasz Szejn­gut „Tadek” drogą przez ka­na­ły miej­skie wy­pro­wa­dzi­li z getta aż do Ło­mia­nek grupę 40 bo­jow­ców.

 (2.1) Bo­jow­ce w Pol­sce stają się bar­dzo po­pu­lar­nym ga­tun­kiem kur ho­dow­la­nych.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bój m., bojówka ż., bojówki nmos., bojówkarz m., bojówkarka ż., bojownik m., bojowniczka ż., bojownica ż., bojowanie n.

 czas. bojować ndk.

 przym. bojowy, bojówkarski

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bojownik

Wiktionary


bojowisko

daw­niej:
1. miej­sce boju; bo­i­sko, po­bo­jo­wi­sko;
2. re­gio­nal­nie: cen­tral­na część sto­do­ły; kle­pi­sko, bo­i­sko


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) daw. miej­sce bitwy

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bój mrz., pobojowisko n.

 przym. bojowy

 przysł. bojowo

Wiktionary


bojownica

prze­sta­rza­łe: ko­bie­ta wal­czą­ca; bo­jow­nicz­ka


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) osoba płci żeń­skiej wal­czą­ca w imię idei

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bojówki nmos., bój m., bojowość ż., bojowiec m., bojówka ż., bojówkarz m., bojówkarka ż.

:: fm. bojownik ż.

 czas. bojować

 przym. bojowy, bojówkarski, bojówkowy

 przysł. bojowo

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bojowniczka

Wiktionary


bojowniczka

ko­bie­ta bo­ju­ją­ca, wal­czą­ca


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) osoba płci żeń­skiej wal­czą­ca w imię idei

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bojówki nmos., bój m., bojowość ż., bojowiec m., bojówka ż., bojówkarz m., bojówkarka ż.

:: fm. bojownik ż.

 czas. bojować

 przym. bojowy, bojówkarski, bojówkowy

 przysł. bojowo

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bojownica

Wiktionary


bojowniczy

→ bo­jow­nik (wo­jow­nik); wo­jow­ni­czy


SJP.pl


bojownik

czło­wiek wal­czą­cy o coś sło­wem, czy­nem lub bro­nią


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) ktoś wal­czą­cy w imię idei

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) icht. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Betta|ref=tak., po­pu­lar­na ryba ak­wa­rio­wa;

 (2.2) ornit. zob. ba­ta­lion.

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­jow­nik – al­bań­ski film fa­bu­lar­ny z roku 1984
  • bo­jow­nik czer­wo­ny (Betta tus­sy­ae)
  • bo­jow­nik Edyty (Betta edit­hae)
  • bo­jow­nik Fo­ers­cha (Betta fo­ers­chi)
  • bo­jow­nik ja­waj­ski (Betta picta)
  • bo­jow­nik pla­mo­o­ki (Betta ma­cro­sto­ma)
  • bo­jow­nik szkar­łat­no­czer­wo­ny (Betta coc­ci­na)
  • bo­jow­nik wiel­ki (Betta uni­ma­cu­la­tus)
  • bo­jow­nik wspa­nia­ły (Betta splen­dens)
  • bo­jow­nik zwad­li­wy (Betta bel­li­ca)
  • bo­jow­nik ba­ta­lion (Phi­lo­ma­chus pu­gnax)

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Al-Kaida rzu­ci­ła do walki w Iraku swą legię cu­dzo­ziem­ską zło­żo­ną z bo­jow­ni­ków po­cho­dzą­cych z róż­nych kra­jów.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔ.ˈjɔ.vʲɲik, AS: bo.i ̯o.vʹńik

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bój m., bojowość ż., bojówka ż., bojówkarz m., bojówkarka ż., bojowiec m., bojówki nmos., bojowanie n.

:: fż. bojowniczka ż., bojownica ż.

 czas. bojować ndk.

 przym. bojowy, bojówkarski, bojówkowy

 przysł. bojowo

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bojowiec

Wiktionary


bojowo

przy­słó­wek

 (1.1) z bo­jo­wym na­sta­wie­niem

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Po­li­cja szyb­ko roz­pra­wi­ła się z bo­jo­wo na­sta­wio­ny­mi pro­te­stant­ka­mi.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bojownik mzw./mos., bojowniczka ż., bój mrz., bojowanie n., bojownica ż.

 przym. bojowy

Wiktionary


bojowość

→ bo­jo­wy


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha kogoś, kto jest bo­jo­wo na­sta­wio­ny

Wiktionary

Patrz:

bojowy

Powiązane:

 rzecz. bojownik mzw./mos., bojowniczka ż., bojowanie n., bojownica ż.

Wiktionary


bojowy

1. zwią­za­ny z walką;
2. ener­gicz­ny, wa­lecz­ny, skłon­ny do boju


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z walką

 (1.2) wo­jow­ni­czy, wa­lecz­ny, skłon­ny do boju

 (1.3) przen. ener­gicz­ny

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Dru­ży­na bo­jo­wa wzo­ro­wo wy­peł­ni­ła swoje za­da­nie.

 (1.1) Sa­mo­lo­ty roz­wi­ja­ły szyk bo­jo­wy.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔˈjɔvɨ, AS: boi ̯ovy

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bój m., bojowiec mzw./mos., bojownik m., bojowniczka ż., bojownica ż., bojowość ż., bojowanie n.

 przysł. bojowo

Wiktionary

Synonimy:

 (1.2) bitny, waleczny, wojowniczy

Wiktionary


bojrep

linka łą­czą­ca rzu­co­ną na dno kot­wi­cę z bojką wska­zu­ją­cą po­ło­że­nie rzu­co­nej kot­wi­cy


SJP.pl

Boj­rep – cien­ka, mocna linka przy­wią­za­na jed­nym koń­cem do pięty kot­wi­cy, dru­gim do bojki po­ka­zu­ją­cej na po­wierzch­ni wody po­ło­że­nie rzu­co­nej kot­wi­cy. Sto­so­wa­na jest na płyt­kich ak­we­nach. Nad­miar linki jest za każ­dym kot­wi­cze­niem tak skra­ca­ny, aby linka była jak naj­krót­sza i przez to pre­cy­zyj­nie wska­zy­wa­ła po­ło­że­nie kot­wi­cy (po­win­na być tro­chę dłuż­sza niż głę­bo­kość kot­wi­cze­nia).

Wikipedia


bojszowski

→ Boj­szo­wy


SJP.pl

Patrz:

Bojszowy

bojszowy

wieś w wo­je­wództ­wie ślą­skim, w po­wie­cie bie­ruń­sko-lę­dziń­skim


SJP.pl

Boj­szo­wy (niem. "Bo­is­chow") – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ślą­skim, w po­wie­cie bie­ruń­sko-lę­dziń­skim, sie­dzi­ba gminy Boj­szo­wy, na Gór­nym Ślą­sku. Gra­ni­czy z gmi­na­mi: Tychy, Oś­wię­cim, Bie­ruń, Ko­biór, Miedź­na, Pszczy­na.

Wikipedia


bojszów

wieś w wo­je­wództ­wie ślą­skim, w po­wie­cie bie­ruń­sko-lę­dziń­skim


SJP.pl

Boj­szów (niem. "Bo­its­chau", 1936-1945 "Lärchenhag") – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ślą­skim, w po­wie­cie gli­wic­kim, w gmi­nie Ru­dzi­niec.

W la­tach 1954–1972 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Boj­szów. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa ka­to­wic­kie­go.

Wikipedia


bojtel

rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) reg-pl|Górny Śląsk. worek

 (1.2) reg-pl|Górny Śląsk.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz.

:: zdrobn. bojtlik, bojtliczek

Wiktionary

Synonimy:

 (1) tytka

Wiktionary


bojtlik

rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. port­fel, sa­kiew­ka

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) (gwara.) Pół zwrot­ki ko­lyn­dy pod nosym zam­ru­czom i bydom mieć pełny bojt­lik pi­niyn­dzy.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bojtel mrz., bojtliczek mrz.

Wiktionary


bojzygować

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) środ. prze­stęp. wy­wyż­szać się, pysz­nić się

Wiktionary


bojówka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) polit. grupa ludzi dzia­ła­ją­ca z uży­ciem prze­mo­cy, two­rzo­na, kie­ro­wa­na i wy­po­sa­ża­na przez or­ga­ni­za­cję po­li­tycz­ną;

Wiktionary

Bo­jów­ka – uży­wa­ją­ca prze­mo­cy grupa, czę­sto pa­ra­mi­li­tar­na, wspie­ra­na przez jakąś or­ga­ni­za­cję po­li­tycz­ną.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Kiedy z Au­strii za­czę­li na­pły­wać Żydzi, prze­ra­że­ni ek­sce­sa­mi bo­jó­wek hit­le­row­skich, wielu zna­jo­mych udzie­li­ło im go­ści­ny.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bój m., bojowiec m., bojownik m., bojowniczka ż., bojownica ż., bojówkarz m., bojówkarka ż., bojówki nmos., bojowość ż., bojowanie n.

 czas. bojować ndk.

 przym. bojówkarski, bojowy, bojowniczy

 przysł. bojowo

Wiktionary


bojówkarka

ko­bie­ta bio­rą­ca udział w bo­jów­ce


SJP.pl


bojówkarski

przy­miot­nik od: bo­jów­karz


SJP.pl


bojówkarz

czło­nek bo­jów­ki


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) polit. czło­nek bo­jów­ki

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Obu schwy­ta­nym za­kład­ni­kom bo­jów­ka­rze ob­cię­li głowy.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bojówka ż., bój m., bojowiec m., bojownik m., bojowniczka ż., bojownica ż., bojówki nmos., bojowość ż., bojowanie n.

:: fż. bojówkarka ż.

 czas. bojować ndk.

 przym. bojówkarski, bojowy, bojowniczy

 przysł. bojowo

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) pałkarz

Wiktionary


bojówki

spod­nie w stylu woj­sko­wym, z sze­ro­ki­mi no­gaw­ka­mi zwę­ża­ją­cy­mi się przy kost­ce


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) pot. spod­nie przy­po­mi­na­ją­ce odzież woj­sko­wą

Wiktionary

Bo­jów­ki – po­pu­lar­na nazwa woj­sko­we­go stylu spod­ni, odz­na­cza­ją­cych się bar­dzo dużą trwa­ło­ścią i na­ci­skiem na prak­tycz­ność. Bo­jów­ki mają cha­rak­te­ry­stycz­ny krój, z sze­ro­ki­mi no­gaw­ka­mi zwę­ża­ją­cy­mi się przy kost­ce, prze­wi­dzia­ny­mi do wkła­da­nia w cho­le­wę buta. Taka bu­do­wa poz­wa­la na swo­bod­ne zgi­na­nie nogi w ko­la­nie bez po­trze­by na­cią­ga­nia ma­te­ria­łu, a jed­no­cze­śnie za­pew­nia bar­dzo dobrą izo­la­cję ciepl­ną dzię­ki utrzy­my­wa­niu po­dusz­ki po­wietrz­nej mię­dzy skórą a tka­ni­ną.

Wikipedia

Powiązane:

 rzecz. bojowanie n., bojowiec mzw./mos.

Wiktionary


bojówkowy

przy­miot­nik od: bo­jów­ka


SJP.pl


bok

1. prawa lub lewa stro­na kogoś lub cze­goś;
2. w ma­te­ma­ty­ce: od­ci­nek łą­czą­cy dwa są­sied­nie wierz­choł­ki wie­lo­ką­ta


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) lewa lub prawa stro­na czło­wie­ka, zwie­rzę­cia, przed­mio­tu

 (1.2) mat. od­ci­nek o koń­cach w dwóch są­sied­nich wierz­choł­kach wie­lo­ką­ta

 (1.3) boki – daw. gw-pl|Kra­ków., współcz. pot. nie­o­fi­cjal­ne do­cho­dy

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bok – wieś
  • Bok – mia­sto
  • An Se-bok – pół­noc­no­ko­re­ań­ski pił­karz
  • Bart Bok – ni­der­landz­ki astro­fi­zyk
  • Ch’oe T’ae Bok – pół­noc­no­ko­re­ań­ski po­li­tyk
  • Jan Bok – dol­no­łu­życ­ki poeta, po­li­tyk i pe­da­gog
  • Józef Bok
  • Łu­kasz Bok – pol­ski dzien­ni­karz
  • (1983) Bok – pla­ne­to­i­da z pasa głów­ne­go
  • BOK – biuro ob­słu­gi klien­ta
  • bok – ro­dzaj broni
  • Bok – kra­ter na Mar­sie

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Mały wąsik pod kul­fo­nia­stym nosem po­ru­szył się na boki, a ręka po­pra­wi­ła bły­ska­wicz­nie mo­nokl i wy­gła­dzi­ła si­wie­ją­ce baki. Szczu­pa­czyń­ska do­strze­gła, że ły­si­nę za­sła­nia­ła po­życz­ka, fi­ne­zyj­na wpraw­dzie, lecz da­le­ce nie­wy­star­cza­ją­ca.

 (1.2) Sze­ścio­kąt fo­rem­ny ma sześć boków rów­nej dłu­go­ści.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔk, AS: bok

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. pobocze n., bocznica ż., boczniak m., zboczeniec m.

:: zdrobn. boczek m.

 czas. boczyć się, zboczyć, zbaczać

 przym. boczny, poboczny, zboczony, boczasty

 przysł. bocznie, pobocznie, bokiem, bokami

Wiktionary


bokacjusz

Gio­van­ni Boc­cac­cio [czy­taj: dżjo­wa­ńi bo­kacz­jo], pi­sarz wło­ski (1313-1375)


SJP.pl


bokami

w pew­nej od­le­gło­ści, bo­kiem; na prawo albo na lewo


SJP.pl


bokarka

ro­dzaj stru­gar­ki do drew­na słu­żą­cej do obrób­ki boków desek, li­stew oraz bali; kra­wę­dziar­ka


SJP.pl


bokarnea

ro­śli­na ozdob­na z ro­dzi­ny szpa­ra­go­wa­tych


SJP.pl

Bo­kar­nea ("Be­a­u­car­nea" Lem.) – ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny szpa­ra­go­wa­tych ("Aspa­ra­ga­ce­ae"). Na­le­ży do niego 12–13 ga­tun­ków. Tak­so­ny tu za­li­cza­ne by­wa­ły włą­cza­ne do sze­ro­ko uj­mo­wa­ne­go ro­dza­ju no­li­na "No­li­na". Ro­śli­ny te wy­stę­pu­ją w po­łud­nio­wej czę­ści Ame­ry­ki Pół­noc­nej na ob­sza­rze od pół­noc­no-wschod­nie­go Mek­sy­ku po Ni­ka­ra­guę na po­łud­niu.

Wikipedia


bokashi

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) me­to­da do­mo­we­go kom­po­sto­wa­nia od­pa­dów ku­chen­nych

Wiktionary


bokeh

[czy­taj; BOke lub BOka] w fo­to­gra­fii: od­da­wa­nie nie­o­stro­ści obiek­tów bę­dą­cych poza głę­bią ostro­ści


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) fot. efekt wy­o­dręb­nie­nia fo­to­gra­fo­wa­ne­go obiek­tu po­przez roz­my­cie tła uzy­ski­wa­ny dzię­ki usta­wie­niu małej głębi ostro­ści;

Wiktionary

Bokeh (czyt., ; od jap. ボケ "boke" – roz­my­cie) – w fo­to­gra­fii spo­sób od­da­wa­nia nie­o­stro­ści obiek­tów znaj­du­ją­cych się poza głę­bią ostro­ści.

Mięk­kie roz­my­cie wy­o­dręb­nia z tła głów­ny motyw fo­to­gra­fii, nie od­wra­ca­jąc od niego uwagi nie­po­trzeb­ny­mi szcze­gó­ła­mi. Wy­ko­rzy­sty­wa­ne jest to czę­sto w por­tre­tach. Po­le­ga ono na tym, że motyw zdję­cia znaj­du­je się w stre­fie głębi ostro­ści i zo­sta­je odw­zo­ro­wa­ny ostro, zaś od­da­lo­ne tło obra­zu po­zo­sta­je poza stre­fą głębi ostro­ści i na­stę­pu­je jego roz­my­cie.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Pa­nu­je prze­ko­na­nie, że bokeh obiek­ty­wów sta­ło­o­gni­sko­wych jest nie­po­rów­ny­wal­nie lep­szy od zo­o­mów.

Wiktionary


boki

1. prawa lub lewa stro­na kogoś lub cze­goś;
2. w ma­te­ma­ty­ce: od­ci­nek łą­czą­cy dwa są­sied­nie wierz­choł­ki wie­lo­ką­ta


SJP.pl


bokiem

w pew­nej od­le­gło­ści w prawo lub w lewo


SJP.pl


bokken

ja­poń­ski drew­nia­ny miecz do ćwi­czeń wschod­nich sztuk walki, zwy­kle o kształ­cie ka­ta­ny


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) sport. drew­nia­ny miecz do ćwi­czeń;

Wiktionary

Bok­ken (jap. 木剣 bok­ken) – drew­nia­ny miecz do ćwi­czeń, zwy­kle o kształ­cie ka­ta­ny, rza­dziej wa­ki­zas­hi lub tantō. Uży­wa­ny był przez ja­poń­skich sa­mu­ra­jów. Wy­ko­rzy­sty­wa­ny jest także w Ai­ki­do.

Mimo że słu­żył głów­nie do tre­nin­gu, cza­sa­mi uży­wa­ny był także do walki. Bok­ke­ny, które były wy­drą­żo­ne w środ­ku, słu­ży­ły także do prze­no­sze­nia le­karstw, w spe­cjal­nych prze­gród­kach, przez ja­poń­skich me­dy­ków.

Wikipedia


bokkonia

ro­śli­na z ro­dzi­ny ma­ko­wa­tych


SJP.pl

Bok­ko­nia ("Boc­co­nia") – ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny ma­ko­wa­tych. Obej­mu­je 10 ga­tun­ków wy­stę­pu­ją­cych głów­nie w ob­sza­rach gór­skich tro­pi­kal­nej Ame­ry­ki, od Mek­sy­ku na pół­no­cy po Ar­gen­ty­nę na po­łud­niu. "Boc­co­nia fru­te­scens" jest poza tym ga­tun­kiem in­wa­zyj­nym na Ha­wa­jach, w Au­stra­lii i Afry­ce. Ro­śli­ny za­wie­ra­ją po­ma­rań­czo­wy sok mlecz­ny i są wia­tro­pyl­ne.

Wikipedia


bokmål

jeden z dwóch (obok ny­norsk) ofi­cjal­nych stan­dar­dów za­pi­su ję­zy­ka nor­we­skie­go, któ­re­go używa 85-90% miesz­kań­ców Nor­we­gii


SJP.pl

Bokmål [] (dosł. „język książ­ko­wy”) – jeden z dwóch ofi­cjal­nych stan­dar­dów pi­śmien­ni­czych ję­zy­ka nor­we­skie­go. Około 85–90% miesz­kań­ców Nor­we­gii pisze w wa­rian­cie bokmål nie­za­leż­nie od dia­lek­tu, jest to rów­nież forma naj­czę­ściej na­u­cza­na na kur­sach ję­zy­ka nor­we­skie­go dla ob­co­kra­jow­ców.

Wikipedia


bokobrody

za­rost po obu stro­nach twa­rzy się­ga­ją­cy ust; baki, bacz­ki, fa­wo­ry­ty, pe­ka­e­sy


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) ro­dzaj za­ro­stu u męż­czyzn, który wy­ra­sta przed usza­mi po obu bo­kach twa­rzy i roz­cią­ga się od linii owło­sie­nia głowy w kie­run­ku linii brody;

Wiktionary

Bo­ko­bro­dy, baki, bacz­ki – ro­dzaj za­ro­stu u męż­czyzn, który wy­ra­sta przed usza­mi po obu bo­kach twa­rzy i roz­cią­ga się od linii owło­sie­nia głowy w kie­run­ku linii brody. Bo­ko­bro­dy mogą mieć różne kształ­ty; mogą być krót­kie i dłu­gie; pro­ste, zwę­ża­ją­ce się lub roz­sze­rza­ją­ce się u dołu: mogą łą­czyć się z wą­sa­mi lub brodą; wy­ma­ga­ją za­pu­szcze­nia i pie­lę­gna­cji.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Po bla­dej, ciem­ny­mi bo­ko­bro­da­mi oto­czo­nej twa­rzy Zyg­mun­ta prze­biegł bo­les­ny pra­wie nie­po­kój.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) przest. bakenbardy, żart. pekaesy

Wiktionary


bokochód

ro­dzaj pa­ją­ka z ro­dzi­ny uko­śni­ko­wa­tych


SJP.pl

Bo­ko­chód ("Xy­sti­cus") – ro­dzaj pa­ją­ków z ro­dzi­ny uko­śni­ko­wa­tych, obej­mu­ją­cy ponad 350 opi­sa­nych ga­tun­ków.

Pa­ją­ki te mają krót­kie ciało, z rzad­ka po­ro­śnię­te krót­ki­mi i moc­ny­mi lub dłu­gi­mi i de­li­kat­ny­mi szcze­cin­ka­mi. Ka­ra­paks jest na prze­dzie pra­wie kwa­dra­to­wy, na wierz­chu o prze­pa­sce środ­ko­wej zwy­kle z kli­no­wa­tym, brą­zo­wa­wym zna­kiem na prze­dzie i ja­śniej­szym tyłem.

Wikipedia


bokopływy

rząd mor­skich ryb pro­mie­nio­płet­wych; pła­stu­goksz­tałt­ne, pła­stu­gi, flą­droksz­tałt­ne


SJP.pl


bokoszyjny

żół­wie bo­ko­szyj­ne - po­drząd żółwi


SJP.pl


bokowisko

rzad­ko: bok, zbo­cze


SJP.pl


boks

1. walka na pię­ści; pię­ściar­stwo;
2. wy­dzie­lo­na część więk­sze­go po­mie­szcze­nia;
3. ro­dzaj mięk­kiej skóry uży­wa­nej na cho­lew­ki


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) za­gro­da dla konia w staj­ni

 (1.2) każda wy­dzie­lo­na część po­mie­szcze­nia

 (1.3) sport. dy­scy­pli­na spor­to­wa po­le­ga­ją­ca na biciu prze­ciw­ni­ka pię­ścia­mi;

 (1.4) sport. miej­sce w spor­tach mo­to­ro­wych, gdzie za­wod­nik może sta­nąć i do­ko­nać na­praw po­ja­zdu

Wiktionary

Boks, pię­ściar­stwo – sport walki, w któ­rym dwóch za­wod­ni­ków wal­czy ze sobą je­dy­nie przy uży­ciu pię­ści, pier­wot­nie bez rę­ka­wic, a od po­cząt­ku XX w. już w rę­ka­wi­cach.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Chodź­my do boksu, po­ka­żę ci mo­je­go no­we­go ru­ma­ka.

 (1.3) Niek­tó­rzy uwa­ża­ją, że boks jest zbyt nie­bez­piecz­ny i na­le­ży go za­ka­zać.

 (1.4) W bok­sach me­cha­ni­cy wy­mie­nia­ją zu­ży­te opony i tan­ku­ją sa­mo­chód.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔks, AS: boks

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. boxing mrz., bokser m., bokserka ż., bokserki nmos., boksowanie n., boksik mrz.

 czas. boksować

 przym. bokserski

Wiktionary

Synonimy:

 (1.3) pięściarstwo, gwara. sport. żart. mordoplastyka

Wiktionary


boksa

naz­wi­sko


SJP.pl


bokser

spor­to­wiec upra­wia­ją­cy boks; pię­ściarz


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) sport. spor­to­wiec upra­wia­ją­cy za­wo­do­wo boks (pię­ściar­stwo)

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) kynol. rasa psów mo­lo­so­wa­tych w typie ma­sti­fa;

 (2.2) mot. sil­nik spa­li­no­wy o prze­ciw­le­głych cy­lin­drach

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • bok­ser – rasa psa
  • bok­ser – osoba upra­wia­ją­ca boks (pię­ściar­stwo)
  • bok­ser – sil­nik o tło­kach pra­cu­ją­cych prze­ciw­bież­nie
  • Bok­ser – film pol­ski z 1966 r. w re­ży­se­rii Ju­lia­na Dzie­dzi­ny
  • Bok­ser – ame­ry­kań­sko-ir­landz­ki film oby­cza­jo­wy z 1997 r. w re­ży­se­rii Jima She­ri­da­na
  • Bok­ser – pol­ski film z 2012 r. w re­ży­se­rii To­ma­sza Blach­nic­kie­go
  • Bok­ser – pol­ski film z 2024 r. w re­ży­se­rii Mitji Okor­na
  • Boxer

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Bok­ser z łat­wo­ścią zwy­cię­żał prze­ciw­ni­ków.

 (2.1) Rasy psów obron­nych to m.in. am­staff, do­ber­man, bok­ser, ow­cza­rek nie­miec­ki i rott­we­i­ler.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbɔksɛr, AS: bokser

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. boks m., boksowanie n., bokserki nmos.

:: fż. bokserka ż.

 czas. boksować, wyboksować

 przym. bokserski

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) pięściarz

Wiktionary


bokserka

1. sa­mi­ca psa bok­se­ra
2. za­wod­nicz­ka upra­wia­ją­ca boks
3. śro­do­wi­sko­wo o pra­sie bok­ser­skiej


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) sport. ko­bie­ta upra­wia­ją­ca boks

 (1.2) odzież. ko­szul­ka bez rę­ka­wów

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. boks m., boksowanie n., bokserki nmos., boksowanie n., wyboksowanie n.

:: fm. bokser m.

 czas. boksować ndk., wyboksować dk.

 przym. bokserski

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) pięściarka

 (1.2) podkoszulek, bezrękawnik

Wiktionary


bokserki

ro­dzaj bie­liz­ny mę­skiej


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) odzież. mę­skie, luźne majt­ki z krót­ki­mi no­gaw­ka­mi

Wiktionary

Bok­ser­ki – ro­dzaj mę­skiej bie­liz­ny, spo­den­ki, które są no­szo­ne jako krót­kie spod­nie. Luźne szor­ty, które są no­szo­ne jako bie­liz­na przez męż­czyzn i chłop­ców. An­giel­skie okre­śle­nie "boxer-shorts" zo­sta­ło od­no­to­wa­ne w 1944 roku. Słow­nik ję­zy­ka pol­skie­go: "bok­ser­ki" → ro­dzaj bie­liz­ny mę­skiej, luźne spo­den­ki mę­skie, z krót­ki­mi no­gaw­ka­mi.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Na wa­len­tyn­ki do­sta­łem dwie pary bok­se­rek z za­baw­nym na­dru­kiem z przo­du.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔˈksɛrʲci, AS: bokserʹḱi

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. boks m., bokser m., bokserka ż., boksowanie n.

 czas. boksować ndk.

 przym. bokserski

Wiktionary


bokserowaty

przy­po­mi­na­ją­cy wy­glą­dem psa z rasy bok­se­rów


SJP.pl


bokserski

zwią­za­ny z bok­sem, bok­se­rem (np. rę­ka­wi­ce bok­ser­skie, tre­ner bok­ser­ski)


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) sport. zwią­za­ny z bok­sem lub bok­se­ra­mi

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Ja­poń­czyk Shoji Ko­ba­y­as­hi zdo­był tytuł bok­ser­skie­go mi­strza świa­ta w wadze su­per­mu­szej w wer­sji WBA.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔˈksɛrsʲci, AS: boksersʹḱi

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. boks m., bokser m., bokserka ż., bokserki nmos., boksowanie n.

 czas. boksować

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) pięściarski

Wiktionary


boksik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od boks

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) To nie boks, lecz tylko mały bok­sik.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. boks m.

Wiktionary


boksowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) za­da­wa­nie komuś cio­sów pię­ścia­miam­sta

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Uwa­żam, że trosz­kę za dużo ci za­wod­ni­cy się lubią bić, a za mało bok­so­wać, bo bok­so­wa­nie, a bicie to dwie różne rze­czy.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɔksɔˈvãɲɛ, AS: boksovãńe

Wiktionary

Powiązane:

 czas. boksować

 rzecz. boks m., bokser m., bokserka ż., bokserki nmos.

 przym. bokserski

Wiktionary


boksować

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. brak)

 (1.1) za­da­wać ciosy pię­ścia­mi

 (1.2) upra­wiać boks

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny bok­so­wać się (dk. brak)

 (2.1) okła­dać się wza­jem­nie pię­ścia­mi

 (2.2) upra­wiać boks

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Jedną z naj­czę­ściej sto­so­wa­nych jest wy­o­bra­że­nie sobie tok­sycz­nej osoby w po­sta­ci po­dusz­ki, którą mo­że­my bok­so­wać, kopać i wy­krzy­ki­wać do niej wszyst­ko, co nam przyj­dzie na myśl.

 (1.2) Uwa­żam, że trosz­kę za dużo ci za­wod­ni­cy się lubią bić, a za mało bok­so­wać, bo bok­so­wa­nie, a bicie to dwie różne rze­czy.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔˈksɔvat͡ɕ, AS: boksovać

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. boks m., bokser m., bokserka ż., bokserki nmos., boksowanie n.

 czas. zaboksować dk., wyboksować dk.

 przym. bokserski

Wiktionary


boksowy

przy­miot­nik od: boks


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z bok­sem (czę­ścią po­mie­szcze­nia)

 (1.2) zwią­za­ny z bok­sem (skórą)

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔkˈsɔvɨ, AS: boksovy

Wiktionary


boksyce

Bok­sy­ce – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim, w po­wie­cie ostro­wiec­kim, w gmi­nie Wa­śniów. Ma sta­tus so­łect­wa.

Do 1954 roku ist­nia­ła gmina Bok­sy­ce. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa kie­lec­kie­go.

Przez miej­sco­wość prze­pły­wa rzecz­ka "Wę­gier­ka", prawy do­pływ Świ­śli­ny.

Wikipedia


boksyt

skała osa­do­wa wy­ko­rzy­sty­wa­na m.in. jako ma­ta­riał bu­dow­la­ny


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) geol. ila­sta skała osa­do­wa skła­da­ją­ca się głów­nie z wo­do­rot­len­ków glinu, ruda alu­mi­nium;

Wiktionary

Bok­syt – ila­sta skała osa­do­wa skła­da­ją­ca się głów­nie z wo­do­rot­len­ków glinu (hy­drar­gi­li­tu, be­mi­tu lub dia­spo­ru), jest głów­nym źró­dłem glinu na świe­cie. Za­wie­ra też mi­ne­ra­ły ila­ste, krze­mion­kę, tlen­ki i wo­do­rot­len­ki że­la­za. Nazwa bok­syt po­cho­dzi od fran­cu­skie­go mia­stecz­ka Les Baux-de-Pro­ven­ce w po­łud­nio­wej Fran­cji, gdzie w 1821 r.

Wikipedia

Powiązane:

 przym. boksytowy

Wiktionary


boksytowy

→ bok­syt


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) geol. zwią­za­ny z bok­sy­tem, do­ty­czą­cy bok­sy­tów

Wiktionary

Patrz:

boksyt

Powiązane:

 rzecz. boksyt mrz., boksytyzacja ż.

Wiktionary


bokujma

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wieś na Ukra­i­nie, w re­jo­nie mły­now­skim ob­wo­du ró­wień­skie­go, po­ło­żo­na nad rzeką Ikwą;

Wiktionary

"'Bo­kuj­ma" ( Бокійма, "Bo­kij­ma") – wieś na Ukra­i­nie, w ob­wo­dzie ró­wień­skim, w re­jo­nie du­bień­skim. Sie­dzi­ba '.

Wikipedia

Powiązane:

 przym. bokujemski

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) hist. war. Bokujm

Wiktionary


bokuniewicz

naz­wi­sko


SJP.pl


bokwa

tre­ning ae­ro­bo­wy łą­czą­cy kick-bo­xing z po­łud­nio­wo­a­fry­kań­skim tań­cem wo­jen­nym kul­tu­ry Kwa­i­to


SJP.pl


bokówka

w daw­nych dwo­rach wiej­skich: bocz­na izdeb­ka wy­dzie­lo­na prze­pie­rze­niem z al­ko­wy lub więk­szej izby, przez­na­czo­na dla służ­by lub dla dzie­ci


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­ków­ka – część wsi Orzesz­ko­wo w woj. pod­la­skim, w pow. haj­now­skim, w gmi­nie Haj­nów­ka
  • bo­ków­ka – ro­dzaj po­mie­szcze­nia
  • bo­ków­ka – ro­dzaj grzy­bów
  • bo­ków­ka biała – ga­tu­nek z ro­dzi­ny twar­dziosz­ko­wa­tych
  • bo­ków­ki - boki wozu roz­po­ro­we­go

Wikipedia


bokówki

w daw­nych dwo­rach wiej­skich: bocz­na izdeb­ka wy­dzie­lo­na prze­pie­rze­niem z al­ko­wy lub więk­szej izby, przez­na­czo­na dla służ­by lub dla dzie­ci


SJP.pl


bol

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. fizj. psych. ból

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bol – mia­sto w Chor­wa­cji
  • Bol – dziel­ni­ca Spli­tu, mia­sta Chor­wa­cji
  • Bol – mia­sto w Cza­dzie
  • Bol – mne­mo­tech­nicz­ny ciąg sylab w mu­zy­ce in­dyj­skiej

Wikipedia


bola

broń my­śliw­ska In­dian po­łud­nio­wo­a­me­ry­kań­skich skła­da­ją­ca się z dwóch ka­mie­ni po­łą­czo­nych rze­mie­niem; bolas


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) duże, ku­li­ste na­czy­nie, np. do pon­czu

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • bola – ku­li­sta waza do pon­czu
  • bola Ha­mil­ton,1822 – sy­no­nim ro­dza­ju ryb Joh­nius
  • bolas – broń my­śliw­ska mio­ta­na zło­żo­na z kul przy­mo­co­wa­nych do sznu­ra

Wikipedia


bolaczek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od bolak

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bolak m.

Wiktionary


bolak

po­tocz­nie: wy­pu­kłość skór­na spra­wia­ją­ca ból


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) przest. bo­les­ny guz, od­cisk na ręce, wrzód, ro­pień, kro­sta, strup

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbɔlak, AS: bolak

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. ból mrz., bolenie n.

:: zdrobn. bolaczek mrz.

 czas. boleć ndk.

Wiktionary


bolanowski

naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­le­sław Bo­la­now­ski – pol­ski spe­cja­li­sta w dzie­dzi­nie apa­ra­tów elek­trycz­nych
  • Le­szek Bo­la­now­ski – pol­ski tek­ściarz, pi­sarz, kom­po­zy­tor i re­ży­ser

Wikipedia


bolas

broń my­śliw­ska In­dian po­łud­nio­wo­a­me­ry­kań­skich skła­da­ją­ca się z dwóch ka­mie­ni po­łą­czo­nych rze­mie­niem; bola


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) etn. broń my­śliw­ska mio­ta­na, zło­żo­na z dwóch lub wię­cej kul;

Wiktionary

Bolas (bola) – broń my­śliw­ska mio­ta­na, zło­żo­na z dwóch lub wię­cej kul (me­ta­lo­wych, ka­mien­nych, drew­nia­nych czy skó­rza­nych wy­peł­nio­nych ob­cią­że­niem), po­łą­czo­nych cię­gnem (rze­mie­niem, sznu­rem). Uży­wa­na przez Inu­i­tów (Eski­mo­sów) i In­dian Ame­ry­ki Po­łud­nio­wej do ogłu­sza­nia po­przez ude­rze­nie ku­la­mi, pę­ta­nia koń­czyn lub du­sze­nia w wy­ni­ku owi­nię­cia cię­gnem.

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ˈbɔlas, AS: bolas

Wiktionary


bolcowy

→ bolec


SJP.pl

Patrz:

bolec

bold

po­tocz­nie: po­gru­bio­na czcion­ka


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy lub mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) środ. druk. czcion­ka pół­gru­ba

Wiktionary

Zo­bacz też: Bold (okręg Bo­to­sza­ny).

Bold – wieś w An­glii, w hrab­stwie ce­re­mo­nial­nym Mer­se­y­si­de, w dy­stryk­cie me­tro­po­li­tal­nym St He­lens. Leży 20 km na wschód od cen­trum Li­ver­po­ol i 275 km na pół­noc­ny za­chód od Lon­dy­nu. W 2001 miej­sco­wość li­czy­ła 2283 miesz­kań­ców.

Wikipedia

Wymowa:

IPA: bɔlt, AS: bolt

Wiktionary

Powiązane:

 czas. boldować ndk., wyboldować dk.

Wiktionary


boldowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) pi­sa­nie, za­pi­sy­wa­nie tek­stu czcion­ką pół­gru­bą

 (1.2) frag­ment tek­stu za­pi­sa­ny bol­dem

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bold m.

 czas. boldować

Wiktionary

Synonimy:

 (1.2) bold, wytłuszczenie

Wiktionary


boldować

śro­do­wi­sko­wo: po­gru­biać czcion­kę w kom­pu­te­ro­wym edy­to­rze tek­stu


SJP.pl


boldyna

al­ka­lo­id z liści Pe­u­mus bol­dus, skład­nik zło­żo­ne­go pre­pa­ra­tu bol­di­ne, sto­so­wa­ne­go jako lek żół­cio­pęd­ny i ułat­wia­ją­cy tra­wie­nie, głów­nie w za­pa­le­niu pę­che­rzy­ka żół­cio­we­go, ka­mi­cy żół­cio­wej i przew­le­kłym za­par­ciu


SJP.pl

Bol­dy­na – or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny za­li­cza­ny do al­ka­lo­i­dów izo­chi­no­li­no­wych typu apor­fi­ny. Jest głów­nym al­ka­lo­i­dem w li­ściach drze­wa "Pe­u­mus bol­dus"; zo­sta­ła też zi­den­ty­fi­ko­wa­na w ko­rze­niach "Lin­de­ra ag­gre­ga­ta", bul­wach "Il­li­ge­ra gran­di­flo­ra", korze "Be­ilsch­mie­dia ma­in­ga­yi" i wielu in­nych ro­śli­nach. Na­le­ży do naj­sil­niej­szych na­tu­ral­nych an­ty­ok­sy­dan­tów. Wy­ka­zu­je dzia­ła­nie żół­ciot­wór­cze i żół­cio­pęd­ne, w związ­ku z czym bywa sto­so­wa­na w le­cze­niu za­pa­le­nia dróg żół­cio­wych oraz ka­mi­cy żół­cio­wej.

Wikipedia


bolebor

dawne imię mę­skie


SJP.pl

Bo­le­bor – sta­ro­pol­skie imię mę­skie. Skła­da się z czło­nu "Bole-" ("wię­cej") i "-bor" ("walka", "wal­czyć, zma­gać się"). Imię to mogło oz­na­czać "tego, kto wię­cej wal­czy".

Wikipedia


bolec

1. kołek wal­co­wy do łą­cze­nia przed­mio­tów w spo­sób umoż­li­wia­ją­cy ich wza­jem­ne obra­ca­nie się; swo­rzeń;
2. po­tocz­nie: me­ta­lo­wy, wal­co­wa­ty ele­ment ochron­ny w gniazd­ku elek­trycz­nym;
3. wul­gar­nie: męż­czyz­na bę­dą­cy dla ko­bie­ty obiek­tem sek­su­al­nym


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) techn. zob. swo­rzeń.

 (1.2) pot. męski na­rząd płcio­wy

Wiktionary

Bolec, właśc. Grze­gorz Borek (ur. 20 lipca 1971 w Kra­ko­wie, zm. 27 lu­te­go 2009 tamże) – pol­ski raper i aktor. Jeden z pio­nie­rów pol­skie­go hip-hopu.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Z tyłu za­cho­wa­ły się ucię­te bolce, które tkwi­ły w murze. Ktoś je prze­pi­ło­wał, żeby urwać herb.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbɔlɛt͡s, AS: bolec

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) czop, kołek, sworzeń, trzpień

Wiktionary


bolech

naz­wi­sko


SJP.pl


bolechowce

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wieś na Ukra­i­nie w re­jo­nie dro­ho­byc­kim ob­wo­du lwow­skie­go

Wiktionary

Bo­le­chow­ce (ukr. Болехівці, "Bo­łe­chiw­ci") – wieś na Ukra­i­nie w re­jo­nie dro­ho­byc­kim na­le­żą­cym do ob­wo­du lwow­skie­go. Po­ło­żo­na nad rzecz­ką Sło­ni­ca, pra­wym do­pły­wem Ty­śmie­ni­cy.

Za­ło­żo­na na prze­ło­mie XVI i XVII wieku w po­wie­cie dro­ho­byc­kim ziemi prze­my­skiej wo­je­wództ­wa ru­skie­go, w dru­giej po­ło­wie XVII wieku na­le­ża­ła do sta­ro­stwa dro­ho­byc­kie­go.

Wikipedia

Powiązane:

 przym. bolechowiecki

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) hist. war. Bolechowice, Bołochowice

Wiktionary


bolechowice

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­le­cho­wi­ce – wieś w woj. ma­ło­pol­skim, w pow. kra­kow­skim, w gmi­nie Za­bie­rzów
  • Bo­le­cho­wi­ce – wieś w woj. ma­zo­wiec­kim, w pow. płoc­kim, w gmi­nie Bielsk
  • Bo­le­cho­wi­ce – wieś w woj. świę­to­krzy­skim, w pow. kie­lec­kim, w gmi­nie Sit­ków­ka-No­wi­ny
  • Bo­le­cho­wi­ce – osada w woj. za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie ko­sza­liń­skim, w gmi­nie Bo­bo­li­ce
  • Bo­le­cho­wi­ce – gro­ma­da

Wikipedia


bolechowicki

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Bo­le­cho­wi­ca­mi, do­ty­czą­cy Bo­le­cho­wic

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bolechowice nmos.

Wiktionary


bolechowo

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wieś w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim;

 (1.2) geogr. wieś w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­za­chod­nio­po­mor­skim;

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­le­cho­wo – wieś w woj. wiel­ko­pol­skim, w pow. poz­nań­skim, w gmi­nie Czer­wo­nak ;
  • Bo­le­cho­wo – wieś w woj. za­chod­nio­po­mor­skim, w pow. go­le­niow­skim, w gmi­nie Go­le­niów;
  • Bo­le­cho­wo – sta­cja ko­le­jo­wa w Bo­le­cho­wie-Osied­lu.

Wikipedia

Powiązane:

 rzecz. bolechowianin, bolechowianka

 przym. bolechowski

Wiktionary


bolechowski

naz­wi­sko


SJP.pl


bolechów

naz­wi­sko


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto na Ukra­i­nie, w ob­wo­dzie iwa­no­fran­kiw­skim;

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­le­chów – wieś w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie oław­skim, w gmi­nie Oława
  • Bo­le­chów – dawna gmina wiej­ska w po­wie­cie do­liń­skim wo­je­wództ­wa sta­ni­sła­wow­skie­go II Rze­czy­po­spo­li­tej
  • Bo­le­chów – mia­sto w ob­wo­dzie iwa­no­fran­kiw­skim
  • Bo­le­chów – sta­cja ko­le­jo­wa w Bo­le­cho­wie, w re­jo­nie ka­łu­skim, w ob­wo­dzie iwa­no­fran­kiw­skim
  • Bo­le­chów – hro­ma­da te­ry­to­rial­na w re­jo­nie ka­łu­skim ob­wo­dzie iwa­no­fran­kiw­ski

Wikipedia

Powiązane:

 przym. bolechowski

Wiktionary


bolechówko

Bo­le­chów­ko – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie poz­nań­skim, w gmi­nie Czer­wo­nak.

Wieś du­chow­na, włas­ność Klasz­to­ru Cy­ste­rek w Owiń­skach pod ko­niec XVI wieku le­ża­ła w po­wie­cie poz­nań­skim wo­je­wództ­wa poz­nań­skie­go.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa poz­nań­skie­go.

Wikipedia


bolecki

naz­wi­sko


SJP.pl


boleczek

zdrob­nie­nie od: Bo­le­sław (imię mę­skie); Bolek


SJP.pl


bolejąco

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) w spo­sób bo­le­ją­cy

Wiktionary


bolejący

mart­wić się, smu­cić z ja­kie­goś po­wo­du


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) wy­ra­ża­ją­cy smu­tek, cier­pie­nie

forma cza­sow­ni­ka.

 (2.1) zob. boleć.

Wiktionary

Powiązane:

 przysł. bolejąco

Wiktionary


bolek

po­tocz­nie: sła­be­usz (naj­czę­ściej w zwro­cie: cien­ki bolek)


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) zdrobn. od: Bo­le­sław

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bolek – zdrob­nie­nie od imie­nia Bo­le­sław
  • Bolek – bo­ha­ter pol­skich fil­mów ani­mo­wa­nych
  • „Bolek” – pol­ski kal­ku­la­tor
  • Bolek – pse­u­do­nim taj­ne­go współ­pra­cow­ni­ka Służ­by Bez­pie­czeń­stwa PRL
  • Ju­liusz Bolek
  • Ju­liusz Erazm Bolek
  • Zdzi­sław Jerzy Bolek
  • Jerzy Szy­pow­ski ps. Bolek – żoł­nierz Armii Kra­jo­wej
  • Bolko

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Przy­jaź­ni­my się z Bol­kiem od lat.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbɔlɛk, AS: bolek

Wiktionary

Powiązane:

 fż. Bolka

 rzecz. Bolesław mrz./mos.

Wiktionary


bolemin

Bo­le­min – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bu­skim, w po­wie­cie go­rzow­skim, w gmi­nie Deszcz­no. Łączy się od za­cho­du z za­bu­do­wa­nia­mi Pło­ni­cy.

Wikipedia


bolemir

imię mę­skie


SJP.pl

Bo­le­mir – sta­ro­pol­skie imię mę­skie, zło­żo­ne z czło­nów "Bole-" ("wię­cej, bar­dziej") i "-mir" ("pokój, spo­kój, dobro"). Imię to mogło oz­na­czać "ten, który pra­gnie wię­cej po­ko­ju", lub "ten, który przy­no­si wię­cej po­ko­ju".

Bo­le­mir imie­ni­ny ob­cho­dzi: 6 stycz­nia, 6 wrze­śnia, 9 wrze­śnia.

Wikipedia


bolemira

imię żeń­skie


SJP.pl

Bo­le­mi­ra – żeń­ski od­po­wied­nik imie­nia Bo­le­mir, nie­no­to­wa­ny w daw­nych źró­dłach. Zna­cze­nie imie­nia: "pra­gną­ca po­ko­ju".

Wikipedia


bolemirostwo

Bo­le­mir z mał­żon­ką; Bo­le­mi­ro­wie


SJP.pl


bolemirowie

imię mę­skie


SJP.pl


bolemirowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Bo­le­mi­ra lub z nim zwią­za­ny


SJP.pl


bolemysł

imię mę­skie


SJP.pl

Bo­le­mysł – sło­wiań­skie/sta­ro­pol­skie imię mę­skie. Skła­da się z czło­nu "Bole-" ("wię­cej, le­piej, bar­dziej") od psł. "*bol'ьjь" "więk­szy, lep­szy", "*bol'e" "wię­cej, le­piej, bar­dziej", po­rów­naj współ­czes­ne ro­syj­skie более "wię­cej, bar­dziej" i "-mysł" ("my­śleć"). Mogło oz­na­czać "ten, który spraw­niej (od in­nych) myśli", "prze­wyż­sza­ją­cy in­nych my­śle­niem".

Wikipedia


bolemysłostwo

Bo­le­mysł z mał­żon­ką; Bo­le­my­sło­wie


SJP.pl


bolemysłowie

imię mę­skie


SJP.pl


bolemysłowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Bo­le­my­sła lub z nim zwią­za­ny


SJP.pl


bolenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|boleć.

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) M., B. i W. lm. od: boleń

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Wśród zbut­wia­łych szpar­ga­łów naj­wię­cej było do­mo­wych ra­chun­ków, prze­pi­sów ku­chen­nych i wy­bor­nych re­cept na bo­le­nie w kisz­kach lub w wą­tro­bie.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. ból m., boleść ż., bolak mrz.

 czas. boleć

Wiktionary


bolerko

krót­ki ża­kie­cik dam­ski za­kła­da­ny na bluz­kę lub su­kien­kę


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) kraw. krót­ki ża­kie­cik ko­bie­cy, nie­się­ga­ją­cy talii, z po­ła­mi nie­za­cho­dzą­cy­mi na sie­bie; także swe­te­rek, blu­zecz­ka o takim kroju

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Ta su­kien­ka jest bar­dzo wy­cię­ta, muszę za­ło­żyć do niej ja­kieś bo­ler­ko.

 (1.1) Ład­nie pani w bo­ler­ku.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔˈlɛrkɔ, AS: bolerko

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bolero n.

Wiktionary


bolerkowy

→ bo­ler­ko


SJP.pl

Patrz:

bolerko

bolero

1. ta­niec hisz­pań­ski na 3/4, zwy­kle z akom­pa­nia­men­tem gi­ta­ry, tam­bu­ry­na i ka­sta­nie­tów
2. krót­ka ka­mi­zel­ka męska w lu­do­wych ubio­rach hisz­pań­skich
3. ka­pe­lusz o pod­nie­sio­nych brze­gach


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) muz. trój­mia­ro­wy hisz­pań­ski ta­niec lu­do­wy;

 (1.2) muz. mu­zy­ka do bo­le­ro (1.1)

 (1.3) kraw. krót­ka ka­mi­zel­ka bez rę­ka­wów i bez koł­nie­rza;

 (1.4) męski ka­pe­lusz z pod­nie­sio­ny­mi brze­ga­mi

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • bo­le­ro – ta­niec i forma mu­zycz­na
  • bo­le­ro – czę­ści gar­de­ro­by
  • Boléro – utwór Ma­u­ri­ce’a Ra­ve­la
  • Bo­le­ro – balet z mu­zy­ką Ma­u­ri­ce'a Ra­ve­la
  • Bo­le­ro a-moll op. 19 – utwór Fry­de­ry­ka Cho­pi­na, skom­po­no­wa­ny w 1833
  • Bo­le­ro – firma zaj­mu­ją­ca się pro­duk­cją i sprze­da­żą odzie­ży
  • Bo­le­ro – al­bań­ski film z 1997 roku

Wikipedia

Wymowa:

IPA: bɔˈlɛrɔ, AS: bolero

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz.

:: zdrobn. bolerko n.

Wiktionary


bolesnawy

nieco bo­les­ny


SJP.pl


bolesność

uczu­cie bólu


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bo­les­ne

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bolesny

 przysł. boleśnie

Wiktionary


bolesny

spra­wia­ją­cy ból


SJP.pl

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) med. taki, który spra­wia ból fi­zycz­ny

 (1.2) psych. taki, który spra­wia przy­krość, żal, ból psy­chicz­ny

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Ot­war­te zła­ma­nie kości jest zwy­kle skraj­nie bo­les­ne.

 (1.2) Mówi o spra­wach, które ukry­wa­my przed in­ny­mi, które są dla nas albo zbyt bo­les­ne, albo zbyt niec­ne.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔˈlɛsnɨ, AS: bolesny

Wiktionary

Powiązane:

 czas. boleć ndk., rozboleć dk., zaboleć dk.

 rzecz. bolączka ż., ból mrz., boleść ż., bolesność ż.

 przysł. boleśnie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.2) przykry

Wiktionary


bolesta

naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Ja­strzę­biec (herb szla­chec­ki)
  • Bo­le­sta – ry­cerz pol­ski z rodu Ja­strzęb­ców, kasz­te­lan
  • Bo­le­sta – ko­mi­sarz kró­lew­ski, któ­re­go fak­sy­mi­le wid­nie­ją na bi­le­tach ka­so­wych z 1824, wy­e­mi­to­wa­nych w 1828
  • Agniesz­ka Bo­le­sta – pol­ska in­ży­nier che­mik
  • Hen­ryk Bo­le­sta – pol­ski pił­karz, bram­karz, jed­no­krot­ny re­pre­zen­tant Pol­ski
  • Krzysz­tof Bo­le­sta – pol­ski urzęd­nik
  • Mar­cin Bo­le­sta Ko­zie­brodz­ki – pol­ski hra­bia
  • Piotr Bo­le­sta Ko­złow­ski – pol­ski szlach­cic
  • Kry­sty­na Bo­le­sta-Ku­kuł­ka – pol­ska pro­fe­sor nauk eko­no­micz­nych

Wikipedia


bolestraszyce

Bo­le­stra­szy­ce – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie pod­kar­pac­kim, w po­wie­cie prze­my­skim, w gmi­nie Żu­ra­wi­ca. Ma sta­tus so­łect­wa.

Wieś, po­ło­żo­na w po­wie­cie prze­my­skim, była włas­no­ścią Ste­fa­na Du­czy­miń­skie­go, Krzysz­to­fa To­ma­sza Dro­ho­jow­skie­go i Alek­san­dra Dy­mi­tra Dro­ho­jow­skie­go, zo­sta­ła spu­sto­szo­na w cza­sie na­ja­zdu ta­tar­skie­go w 1672 roku.

Wikipedia


boleszczyn

Bo­le­szczyn – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie tu­rec­kim, w gmi­nie Przy­ko­na.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa ko­niń­skie­go.

Wikipedia


boleszkowice

nazwa kilku miej­sco­wo­ści w Pol­sce


SJP.pl

Bo­lesz­ko­wi­ce (niem. "Fürstenfelde") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie my­śli­bor­skim, w gmi­nie Bo­lesz­ko­wi­ce. Sie­dzi­ba gminy Bo­lesz­ko­wi­ce.

Od 1354 mia­sto. 5 paź­dzier­ni­ka 1954 do mia­sta Bo­lesz­ko­wi­ce włą­czo­no Wie­rut­no.

Wikipedia


boleszkowicki

przy­miot­nik od: Bo­lesz­ko­wi­ce


SJP.pl


boleszkowiczanin

miesz­ka­niec Bo­lesz­ko­wic (wsi w Pol­sce)


SJP.pl


boleszkowiczanka

miesz­kan­ka Bo­lesz­ko­wic


SJP.pl


bolesław

imię mę­skie


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|m.;

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (2.1) geogr. to­po­nim, nazwa kilku wsi i gmin w Pol­sce

forma rze­czow­ni­ka.

 (3.1) D. lm. od: Bo­le­sła­wa

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­le­sław – sło­wiań­skie imię
  • Bo­le­sław I Chro­bry – wład­ca Pol­ski 992-1025
  • Bo­le­sław II Szczo­dry (Śmia­ły) – wład­ca Pol­ski 1058–1079
  • Bo­le­sław III Krzy­wo­u­sty – wład­ca Pol­ski 1102–1138
  • Bo­le­sław Miesz­ko­wic (Ku­jaw­ski) – ksią­żę ku­jaw­ski 1194–1195
  • Bo­le­sław IV Kę­dzie­rza­wy – ksią­żę ma­zo­wiec­ki, ksią­żę Pol­ski, zm. 1173
  • Bo­le­sław V Wstyd­li­wy – ksią­żę ma­ło­pol­ski i san­do­mier­ski 1226–1279
  • Bo­le­sław (Bolko) Wo­ło­szek – ksią­żę gło­gó­wec­ki i prud­nic­ki, zm. 1460
  • Bo­le­sław Po­boż­ny – ksią­żę ka­li­ski i wiel­ko­pol­ski 1239–1279
  • Bo­le­sław to­szec­ki (by­tom­ski) – ksią­żę to­szec­ki 1303–1328, ar­cy­bi­skup ostrzy­hom­ski
  • Bo­le­sław (Bolek) do­brzyń­ski – ksią­żę do­brzyń­ski 1312–1327/1328, łę­czyc­ki 1327/1328
  • Bo­le­sław ole­śnic­ki – ksią­żę ole­śnic­ki 1313–1320/1321, rów­nież przej­ścio­wo in­nych księstw ślą­skich i wiel­ko­pol­skich

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Spe­cy­ficz­ną cechą sa­mo­cho­du Bo­le­sła­wa jest to, że psuje się zaraz po uru­cho­mie­niu.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔˈlɛswaf, AS: bolesu̯af

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bolesławianin ż., bolesławianka ż., Bolesławowa ż., Bolesławówna ż.

:: zdrobn. Bolko m., Bolek m., Boluś m.

:: fż. Bolesława ż.

 przym. bolesławski, Bolesławowy, bolesławowski

Wiktionary


bolesława

imię żeń­skie


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|ż.;

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. i B. od: Bo­le­sław

Wiktionary

Bo­le­sła­wa – żeń­ski od­po­wied­nik imie­nia Bo­le­sław. Forma ta jest no­to­wa­na w Pol­sce od XV wieku.

W XXI wieku jest to imię rzad­kie. W stycz­niu 2025 r. w re­je­strze PESEL, wśród pu­blicz­nie do­stęp­nych da­nych do­ty­czą­cych osób ży­ją­cych, wy­ka­za­no 1866 ko­biet o imie­niu Bo­le­sła­wa na­da­nym jako imię pier­wsze.

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ˌbɔlɛˈswava, AS: bolesu̯ava

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bolesław mrz./mos.

Wiktionary


bolesławczanin

miesz­ka­niec Bo­le­sław­ca


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Bo­le­sław­ca

 (1.2) osoba po­cho­dzą­ca z Bo­le­sław­ca, uro­dzo­na w Bo­le­sław­cu

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɔlɛswafˈt͡ʃãɲĩn, AS: bolesu̯afčãńĩn

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bolesławiec m.

:: fż. bolesławczanka ż.

 przym. bolesławiecki

Wiktionary


bolesławczanka

miesz­kan­ka Bo­le­sław­ca


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Bo­le­sław­ca

 (1.2) ko­bie­ta po­cho­dzą­ca z Bo­le­sław­ca, uro­dzo­na w Bo­le­sław­cu

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɔlɛswafˈt͡ʃãnka, AS: bolesu̯afčãnka

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bolesławiec m.

:: fm. bolesławczanin m.

 przym. bolesławiecki

Wiktionary


bolesławianin

miesz­ka­niec Bo­le­sła­wia


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Bo­le­sła­wia

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɔlɛswaˈvʲjä̃ɲĩn, AS: bolesu̯avʹi ̯ä̃ńĩn

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bolesław m.

:: fż. bolesławianka ż.

 przym. bolesławski

Wiktionary


bolesławianka

miesz­kan­ka Bo­le­sła­wia


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Bo­le­sław­ca

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɔlɛswaˈvʲjãnka, AS: bolesu̯avʹi ̯ãnka

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bolesław m.

:: fm. bolesławianin m.

 przym. bolesławski

Wiktionary


bolesławice

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­le­sła­wi­ce – część mia­sta Bo­le­sła­wiec w woj. dol­no­ślą­skim, w pow. bo­le­sła­wiec­kim
  • Bo­le­sła­wi­ce – wieś w woj. dol­no­ślą­skim, w pow. bo­le­sła­wiec­kim, w gmi­nie Bo­le­sła­wiec
  • Bo­le­sła­wi­ce – wieś w woj. dol­no­ślą­skim, w pow. świd­nic­kim, w gmi­nie Ja­wo­rzy­na Ślą­ska
  • Bo­le­sła­wi­ce – część Słup­ska w woj. po­mor­skim
  • Bo­le­sła­wi­ce – wieś w woj. za­chod­nio­po­mor­skim, w pow. go­le­niow­skim, w gmi­nie Go­le­niów
  • Bo­le­sła­wi­ce – dawna nazwa (do 1926) wsi Pod­bo­le­sła­wiec w wo­je­wództ­wie łódz­kim, w po­wie­cie wie­ru­szow­skim, w gmi­nie Bo­le­sła­wiec
  • Bo­le­sła­wi­ce – gro­ma­da w po­wie­cie bo­le­sła­wiec­kim
  • Bo­le­sła­wi­ce – gro­ma­da w po­wie­cie świd­nic­kim

Wikipedia


bolesławiec

po­tocz­nie: rzecz z fa­jan­su


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto po­wia­to­we w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim;

Wiktionary

Bo­le­sła­wiec ( Bo­les­la­via, Bunz­lau, Buntz­lau, śl-niem. "Bun­zel") – mia­sto w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, sie­dzi­ba po­wia­tu bo­le­sła­wiec­kie­go, hi­sto­rycz­nie le­żą­ce na Dol­nym Ślą­sku. Przez mia­sto prze­pły­wa rzeka Bóbr, oko­licz­ne ob­sza­ry leśne na­le­żą do Borów Dol­no­ślą­skich. W la­tach 1975–1998 mia­sto na­le­ża­ło ad­mi­ni­stra­cyj­nie do wo­je­wództ­wa je­le­nio­gór­skie­go.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Mam na imię Cie­szy­mir i je­stem za­wo­do­wym żoł­nie­rzem z gar­ni­zo­nu Bo­le­sła­wiec.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɔlɛˈswavʲjɛt͡s, AS: bolesu̯avʹi ̯ec

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bolesławczanin m., bolesławczanka ż.

 przym. bolesławiecki

Wiktionary


bolesławiecki

→ Bo­le­sła­wiec


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy Bo­le­sław­ca, zwią­za­ny z Bo­le­sław­cem

Wiktionary

Patrz:

Bolesławiec

Przykłady

 (1.1) Na przy­kład ja re­pre­zen­tu­ję m.in. po­wia­ty lu­bań­ski, zgo­rze­lec­ki i bo­le­sła­wiec­ki, czyli okręg je­le­nio­gór­ski.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɔlɛswaˈvʲjɛt͡sʲci, AS: bolesu̯avʹi ̯ecʹḱi

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bolesławiec m., bolesławczanin m., bolesławczanka ż.

Wiktionary


bolesławiny

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Bo­le­sła­wy lub z nią zwią­za­ny


SJP.pl


bolesławostwo

Bo­le­sław z mał­żon­ką; Bo­le­sła­wo­wie


SJP.pl


bolesławowie

imię mę­skie


SJP.pl


bolesławowo

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­le­sła­wo­wo – wieś w woj. ma­zo­wiec­kim, w pow. le­gio­now­skim, w gmi­nie Se­rock
  • Bo­le­sła­wo­wo – ko­lo­nia w woj. po­mor­skim, w pow. człu­chow­skim, w gmi­nie Debrz­no
  • Bo­le­sła­wo­wo – wieś w woj. po­mor­skim, w pow. sta­ro­gardz­kim, w gmi­nie Skar­sze­wy
  • Bo­le­sła­wo­wo – wieś w woj. wiel­ko­pol­skim, w pow. ko­niń­skim, w gmi­nie Kle­czew
  • Bo­le­sła­wo­wo – gro­ma­da
  • Bo­le­sła­wo­wo – nie­czyn­ny przy­sta­nek ko­le­jo­wy w Bo­le­sła­wo­wie, w woj. po­mor­skim
  • Bo­le­sła­wo­wo – dawna ko­lo­nia w ob­wo­dzie gro­dzień­skim, w re­jo­nie smor­goń­skim, w siel­so­wie­cie Ko­rze­nie
  • Bo­le­sła­wo­wo – ko­lo­nia w okrę­gu wi­leń­skim, w re­jo­nie wi­leń­skim, w gmi­nie Nie­men­czyn
  • Bo­le­sła­wo­wo – dawna ko­lo­nia na Lit­wie, w okrę­gu wi­leń­skim, w re­jo­nie świę­ciań­skim, w gmi­nie Pod­bro­dzie
  • Bo­le­sła­wów

Wikipedia


bolesławowy

taki jak u Bo­le­sła­wa, cha­rak­te­ry­stycz­ny dla Bo­le­sła­wa


SJP.pl


bolesławski

→ Bo­le­sław (mia­sto)


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) przym. od Bo­le­sław (nazwy wsi)

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Izaak Bo­le­sław­ski (1919–1977) – sza­chi­sta ukra­iń­ski
  • Jerzy Bo­le­sław­ski (ur. 1940) – dzia­łacz sa­mo­rzą­do­wy
  • Ry­szard Bo­le­sław­ski (1889–1937) – re­ży­ser fil­mo­wy
  • Bo­le­sław­ski – pol­ski herb szla­chec­ki z no­bi­li­ta­cji ga­li­cyj­skiej

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ˌbɔlɛˈswafsʲci, AS: bolesu̯afsʹḱi

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bolesław, bolesławianin, bolesławianka

Wiktionary


bolewice

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wieś w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie no­wo­to­my­skim, w gmi­nie Mie­dzi­cho­wo;

 (1.2) geogr. wieś w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie cho­szczeń­skim, w gmi­nie Peł­czy­ce;

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­le­wi­ce – wieś w woj. wiel­ko­pol­skim, w pow. no­wo­to­my­skim, w gmi­nie Mie­dzi­cho­wo
  • Bo­le­wi­ce – wieś w woj. za­chod­nio­po­mor­skim, w pow. cho­szczeń­skim, w gmi­nie Peł­czy­ce
  • Bo­le­wi­ce – gro­ma­da w po­wie­cie my­śli­bor­skim
  • Bo­le­wi­ce – gro­ma­da w po­wie­cie no­wo­to­my­skim
  • SLR Bo­le­wi­ce

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Bo­cia­ny z Bo­le­wic są już duże.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bolewiczanin mos., bolewiczanka ż.

 przym. bolewicki

Wiktionary


bolewo

Bo­le­wo – wieś sołc­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie mław­skim, w gmi­nie Stupsk.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa cie­cha­now­skie­go.

Wikipedia


bolewski

naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • An­drzej Bo­lew­ski – pol­ski mi­ne­ra­log i pe­tro­graf
  • Jacek Bo­lew­ski – pol­ski za­kon­nik rzym­sko­ka­to­lic­ki, je­zu­i­ta i pi­sarz
  • Bo­lew­ski – pol­ski herb szla­chec­ki

Wikipedia


boleyn

[czy­taj: BUlyn] naz­wi­sko


SJP.pl


boleć

spra­wiać ból fi­zycz­ny lub psy­chicz­ny


SJP.pl

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. brak)

 (1.1) med. być źró­dłem bólu

 (1.2) przen. spra­wiać ból w zna­cze­niu psy­chicz­nym, mart­wić, smu­cić

 (1.3) mart­wić się, cier­pieć, smu­cić się

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Od wczo­raj boli ją ręka.

 (1.2) Bolą mnie jej ostre słowa.

 (1.3) Na­to­miast bo­le­ję nad twym gru­biań­stwem, a gdyby niew­dzięcz­ność ludz­ka mogła mnie je­szcze dzi­wić, dzi­wił­bym się twej niew­dzięcz­no­ści.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbɔlɛt͡ɕ, AS: boleć

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. ból m., bolączka ż., boleść ż., ubolewanie n., bolenie n., bolak mrz.

 czas. pobolewać ndk., ubolewać ndk., rozboleć dk., zaboleć dk.

 przym. bolesny

 przysł. boleśnie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) gw. Śląsk Cieszyński zjimać

 (1.2) gw. Śląsk Cieszyński tropić

Wiktionary


boleń

ryba dra­pież­na z ro­dzi­ny kar­pio­wa­tych; rap, rapa


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) icht. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Le­u­ci­scus aspius|ref=tak., ga­tu­nek ryby z ro­dzi­ny kar­pio­wa­tych

 (1.2) icht. osob­nik z ga­tun­ku bo­le­ni (1.1)

 (1.3) kulin. spoż. mięso lub po­tra­wa z bo­le­nia (1.2)

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Boleń – za­to­ka Za­le­wu Szcze­ciń­skie­go
  • Boleń – wieś w woj. ma­ło­pol­skim
  • Boleń – osada w woj. lu­bu­skim
  • boleń – ga­tu­nek ryby z ro­dzi­ny kar­pio­wa­tych:
    • boleń po­spo­li­ty
    • boleń amur­ski (boleń pła­sko­gło­wy)
  • Bo­le­niec

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Za płet­wa­mi brzusz­ny­mi bo­le­nia bie­gnie po­zba­wio­ny łusek kil.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) boleń pospolity, chwat, rap, rapa

Wiktionary


boleś

zdrob­nie­nie od: Bo­le­mysł, Bo­le­sław (imio­na mę­skie); Bolek


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Boleś – opo­wia­da­nie Mak­si­ma Gor­kie­go
  • Boleś – film na pod­sta­wie opo­wia­da­nia Gor­kie­go
  • Boleś – apa­rat fo­to­gra­ficz­ny

Wikipedia


boleści

ogrom­ny żal, smu­tek


SJP.pl


boleściwie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) w spo­sób bo­le­ści­wy

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɔlɛɕˈt͡ɕivʲjɛ, AS: boleśćivʹi ̯e

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) smutno, żałośnie

Wiktionary


boleściwiej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: bo­le­ści­wie


SJP.pl


boleściwość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bo­le­ści­we; cecha tych, któ­rzy są bo­le­ści­wi

Wiktionary

Powiązane:

 przym. boleściwy

 przysł. boleściwie

Wiktionary


boleściwszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: bo­le­ści­wy


SJP.pl


boleściwy

przy­miot­nik

 (1.1) pełen bo­le­ści

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Jo­a­chim po­pa­trzył na zło­czyń­cę bo­le­ści­wym wzro­kiem.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɔlɛɕˈt͡ɕivɨ, AS: boleśćivy

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. boleść ż., boleściwość ż.

 przysł. boleściwie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) zbolały, przygnębiony, zdołowany, załamany, stroskany, rzewny, smętny, melancholijny

Wiktionary


boleśnie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) w spo­sób bo­les­ny

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Wczo­raj bo­le­śnie użąd­li­ła mnie osa.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔˈlɛɕɲɛ, AS: boleśńe

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bolesność ż., boleść ż., ból mrz.

 przym. bolesny

 czas. boleć

Wiktionary


boleśniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: bo­le­śnie


SJP.pl


boleśniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: bo­les­ny


SJP.pl


boleść

ogrom­ny żal, smu­tek


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) książk. żal, wiel­kie zmart­wie­nie

 (1.2) w lm.: silne bóle brzusz­ne

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Nie będę ci opo­wia­dał o mojej bo­le­ści.

 (1.2) Cię­żar­na za­czę­ła już od­czu­wać pier­wsze bo­le­ści.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. ból m., bolączka ż., ubolewanie n., bolenie n.

 czas. boleć ndk., pobolewać ndk., ubolewać ndk.

 przym. bolesny, boleściwy

 przysł. boleśnie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) żałość, żal

 (1.2) ból

Wiktionary


boli

forma cza­sow­ni­ka.

 (1.1) 3. os. lp. ter. od: boleć

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Puść! To boli!

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbɔlʲi, AS: bolʹi

Wiktionary


bolica

bo­li­ca kol­co­no­ga - ga­tu­nek osy


SJP.pl


bolid

1. me­te­or o znacz­nych roz­mia­rach i dużej jas­no­ści, któ­re­go prze­lo­to­wi w at­mos­fe­rze to­wa­rzy­szą efek­ty dźwię­ko­we zbli­żo­ne do grzmo­tów;
2. szyb­ki sa­mo­chód wy­ści­go­wy, zwła­szcza auto star­tu­ją­ce w wy­ści­gach For­mu­ły 1


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) astr. me­te­or o dużej jas­no­ści;

 (1.2) pot. jed­no­miej­sco­wy sa­mo­chód wy­ści­go­wy o ot­war­tym nad­wo­ziu uży­wa­ny w wy­ści­gach For­mu­ły 1;

Wiktionary

Bolid (gr. βολίς dop. βολίδος 'po­cisk' od βαλλειν 'rzu­cać, ci­skać') – me­te­or o jas­no­ści więk­szej niż -4m, czyli ja­śniej­szy niż Wenus.

Zja­wi­ska te są dosyć czę­ste (choć nadal nie­łat­wo je za­ob­ser­wo­wać) i pow­sta­ją po­przez wej­ście w at­mos­fe­rę obiek­tu o wiel­ko­ści co najm­niej kilku cm.

Wikipedia


bolidowy

→ bolid


SJP.pl

Patrz:

bolid

bolimowianin

miesz­ka­niec Bo­li­mo­wa (mia­sta w Pol­sce)


SJP.pl


bolimowianka

miesz­kan­ka Bo­li­mo­wa (mia­sta w Pol­sce)


SJP.pl


bolimowski

przy­miot­nik od: Bo­li­mów


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Bo­li­mo­wem, do­ty­czą­cy Bo­li­mo­wa

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bolimów m.

Wiktionary


bolimuszka

bo­li­musz­ka kle­par­ka - drob­ny owad za­li­cza­ny do ro­dzi­ny mu­cho­wa­tych, wy­glą­dem przy­po­mi­na­ją­cy muchę do­mo­wą, ży­wią­cy się krwią ssa­ków, głów­nie bydła i koni, kłu­jąc bar­dzo bo­le­śnie


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zool. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Sto­mo­xys cal­ci­trans|Lin­na­e­us|ref=tak. (1758); owad (po­dob­ny do, ale nieco mniej­szy od muchy do­mo­wej) ata­ku­ją­cy ludzi i zwie­rzę­ta, bo­le­śnie kłu­jąc i ży­wiąc się ich krwią

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɔlʲiˈmuʃka, AS: bolʹimuška

Wiktionary


bolimów

mia­sto w Pol­sce


SJP.pl

}|-

Bo­li­mów – mia­sto w środ­ko­wej Pol­sce po­ło­żo­ne w wo­je­wództ­wie łódz­kim, w po­wie­cie skier­nie­wic­kim, sie­dzi­ba gminy Bo­li­mów.

Za­ło­żo­ny jako mia­sto pry­wat­ne około 1370, pot­wier­dze­nie prawa cheł­miń­skie­go uzy­skał w 1519. W 1792 jako mia­sto kró­lew­skie w sta­ro­stwie bo­li­mow­skim w ziemi so­cha­czew­skiej wo­je­wództ­wa raw­skie­go. W 1827 jako mia­sto rzą­do­we Kró­le­stwa Kon­gre­so­we­go, po­ło­żo­ne było w po­wie­cie so­cha­czew­skim, ob­wo­dzie so­cha­czew­skim wo­je­wództ­wa ma­zo­wiec­kie­go.

Wikipedia


bolino

Bo­li­no – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie płoc­kim, w gmi­nie Wy­szo­gród.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa płoc­kie­go. 1 stycz­nia 2003 bę­dą­ce do­tych­cza­so­wy­mi czę­ścia­mi wsi Bolin Płoc­ki i Bolin Płoń­ski zo­sta­ły zlik­wi­do­wa­ne jako osob­ne miej­sco­wo­ści.

Wikipedia


bolisława

imię żeń­skie


SJP.pl


bolita

po­łud­nio­wo­a­me­ry­kań­ski ssak z ro­dzi­ny pan­cer­ni­kow­ców, np. bo­li­ta bra­zy­lij­ska


SJP.pl

Bo­li­ta ("To­ly­pe­u­tes") – ro­dzaj ssa­ków z po­dro­dzi­ny To­ly­pe­u­ti­nae w obrę­bie ro­dzi­ny bolit (To­ly­pe­u­ti­dae).

Wikipedia


bolivar

jed­nost­ka mo­ne­tar­na We­ne­zu­e­li (1 bo­li­var = 100 cen­ty­mów); bo­li­war


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) monet. war. zob. bo­li­war#pl|bo­li­war. (jed­nost­ka mo­ne­tar­na We­ne­zu­e­li);

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Simón Bolívar – bo­ha­ter walk o wyz­wo­le­nie Ame­ry­ki Po­łud­nio­wej spod wła­dzy Hisz­pa­nii
  • James Bo­li­var DiGriz – pełne imię i naz­wi­sko Sta­lo­we­go Szczu­ra, bo­ha­te­ra ksią­żek Harry’ego Har­ri­so­na
  • Pro­win­cja Bolívar
  • Bolívar – de­par­ta­ment
  • Bolívar – miej­sco­wość i gmina w de­par­ta­men­cie An­tio­qu­ia
  • Bolívar – miej­sco­wość i gmina w de­par­ta­men­cie Valle del Cauca
  • Bo­li­war – wa­lu­ta
  • Bolívar – stan
  • Ciu­dad Bolívar – mia­sto
  • Bo­li­var – mia­sto w sta­nie Mis­so­u­ri, w hrab­stwie Polk
  • Bo­li­var – mia­sto w sta­nie Nowy Jork, w hrab­stwie Al­le­ga­ny
  • Bo­li­var – wieś w sta­nie Nowy Jork, w hrab­stwie Al­le­ga­ny

Wikipedia


boliviano

jed­nost­ka pie­nięż­na Bo­li­wii (1 bo­li­via­no = 100 cen­ta­vos); bo­li­wia­no


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) monet. wa­lu­ta Bo­li­wii;

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɔlʲiˈvʲjãnɔ, AS: bolʹivʹi ̯ãno

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Boliwia, Boliwijczyk, Boliwijka, boliwar

 przym. boliwijski

Wiktionary


boliwar

jed­nost­ka mo­ne­tar­na We­ne­zu­e­li (1 bo­li­war = 100 cen­ty­mów); bo­li­var


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) monet. jed­nost­ka mo­ne­tar­na We­ne­zu­e­li;

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Jeden bo­li­war dzie­li się na 100 cen­ty­mów.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Boliwia ż., Boliwijczyk m., Boliwijka ż., boliviano n.

 przym. boliwijski

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) symbol. VEB

Wiktionary


boliwariański

zwią­za­ny z Si­mó­nem Bolívarem, np. misje bo­li­wa­riań­skie


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy bo­li­wa­ria­niz­mu

Wiktionary


boliwia

pań­stwo w Ame­ry­ce Po­łud­nio­wej ze sto­li­cą w Sucre; Re­pu­bli­ka Bo­li­wii


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. polit. pań­stwo w środ­ko­wej czę­ści Ame­ry­ki Po­łud­nio­wej, ze sto­li­cą w Sucre;

Wiktionary

Bo­li­wia (hiszp. '), ofi­cjal­nie Wie­lo­na­ro­do­we Pań­stwo Bo­li­wia ( Esta­do Plu­ri­na­cio­nal de Bo­li­via) – pań­stwo śród­lą­do­we w środ­ko­wo-za­chod­niej czę­ści Ame­ry­ki Po­łud­nio­wej, gra­ni­czy z Bra­zy­lią na pół­no­cy i wscho­dzie, Pa­rag­wa­jem i Ar­gen­ty­ną na po­łud­niu oraz z Chile i Peru na za­cho­dzie. Kon­sty­tu­cyj­ną sto­li­cą jest Sucre, sie­dzi­bą rządu jest La Paz.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Ewa miesz­ka w Bo­li­wii już od kilku lat.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔˈlʲivʲja, AS: bolʹivʹi ̯a

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Boliwijczyk mos., Boliwijka ż., boliviano m., boliwar m., boliwijskość ż.

 przym. boliwijski

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) ofic. Wielonarodowe Państwo Boliwia

Wiktionary


boliwiano

jed­nost­ka pie­nięż­na Bo­li­wii (1 bo­li­wia­no = 100 cen­ta­vos); bo­li­via­no


SJP.pl

Bo­li­wia­no ( Bo­li­via­no) – jed­nost­ka mo­ne­tar­na Bo­li­wii. Dzie­li się na 100 cen­ta­vos. Wew­nętrz­nie oz­na­cza­ne Bs.

Wikipedia


boliwijczyk

oby­wa­tel Bo­li­wii


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) oby­wa­tel Bo­li­wii

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɔlʲiˈvʲijt͡ʃɨk, AS: bolʹivʹii ̯čyk

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Boliwia ż., boliviano n., boliwar m.

:: fż. Boliwijka ż.

 przym. boliwijski

Wiktionary


boliwijka

oby­wa­tel­ka Bo­li­wii


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) oby­wa­tel­ka Bo­li­wii

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɔlʲiˈvʲijka, AS: bolʹivʹii ̯ka

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Boliwia ż., boliviano, boliwar m.

:: fm. Boliwijczyk mos.

 przym. boliwijski

Wiktionary


boliwijski

zwią­za­ny z Bo­li­wią


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) od­no­szą­cy się do Bo­li­wii

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Bo­li­wij­ski pre­zy­dent zło­żył wi­zy­tę w Bra­zy­lii.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɔlʲiˈvʲijsʲci, AS: bolʹivʹii ̯sʹḱi

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Boliwia ż., Boliwijczyk mos., Boliwijka ż., boliviano n., boliwar m.

Wiktionary


bolko

1. zdrob­nie­nie od: Bo­le­sław (imię mę­skie);
2. naz­wi­sko


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|m. zdrobn. od: Bo­le­sław

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (2.1) geogr. wyspa na Odrze w gra­ni­cach mia­sta Opola;

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bolko – sta­ro­pol­ski de­ry­wat od sło­wiań­skie­go imie­nia mę­skie­go Bo­le­sław
  • Bolko I opol­ski (ok. 1256–1313) – ksią­żę opol­ski
  • Bolko I Su­ro­wy (ok. 1254–1301) – ksią­żę świd­nic­ki i ja­wor­ski
  • Bolko II Mały (ok. 1310–1368) – ksią­żę świd­nic­ki i ja­wor­ski
  • Bolko II Opol­ski (ok. 1300–1356) – ksią­żę opol­ski
  • Bolko II Zię­bic­ki (1300–1341) – ksią­żę zię­bic­ki
  • Bolko III Opol­ski (ok. 1330–1382) – ksią­żę opol­ski i strze­lec­ki
  • Bolko III Zię­bic­ki (ok. 1346–1410) – ksią­żę zię­bic­ki
  • Bolko IV Opol­ski (ok. 1365–1437) – ksią­żę opol­ski
  • Bolko V Hu­sy­ta (ok. 1400–1460) – ksią­żę gło­gó­wec­ki, prud­nic­ki, nie­mod­liń­ski i strze­lec­ki
  • Bolko – wyspa na Odrze
  • Bolko – dawna nazwa miej­sco­wo­ści Nowa Wieś Kró­lew­ska (od 1955 czę­ści Opola)

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Osta­tecz­nie dwa lata póź­niej Bolko zo­stał sa­mo­dziel­nym księ­ciem opol­skim

 (1.1) Le­ka­rze w Kra­ko­wie a póź­niej w War­sza­wie nie mogli wy­do­być kuli i po­zo­sta­wi­li ją Bol­ko­wi na pa­miąt­kę z wojny.

 (2.1) Zie­lo­ny­mi płu­ca­mi mia­sta są wyspy Bolko i Pa­sie­ka po­ło­żo­ne na rzece Odrze.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bolesław mos.

Wiktionary


bolkowianin

miesz­ka­niec Bol­ko­wa


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Bol­ko­wa

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɔlkɔˈvʲjä̃ɲĩn, AS: bolkovʹi ̯ä̃ńĩn

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bolków m.

:: fż. bolkowianka

 przym. bolkowski

Wiktionary


bolkowianka

miesz­kan­ka Bol­ko­wa


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Bol­ko­wa

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɔlkɔˈvʲjãnka, AS: bolkovʹi ̯ãnka

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bolków m.

:: fm. bolkowianin

 przym. bolkowski

Wiktionary


bolkowice

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bol­ko­wi­ce – wieś w woj. dol­no­ślą­skim, w pow. ja­wor­skim, w gmi­nie Pa­szo­wi­ce
  • Bol­ko­wi­ce – wieś w woj. za­chod­nio­po­mor­skim, w pow. gry­fiń­skim, w gmi­nie Wi­du­cho­wa
  • Bol­ko­wi­ce – część wsi Jar­noł­tó­wek w woj. opol­skim, w pow. ny­skim, w gmi­nie Głu­cho­ła­zy

Wikipedia


bolkowie

zdrob­nie­nie od: Bo­le­mysł, Bo­le­sław (imio­na mę­skie); Boleś


SJP.pl


bolkowski

→ Bol­ków


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy Bol­ko­wa, zwią­za­ny z Bol­ko­wem

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­le­sław Bol­kow­ski (1894–1978) – pol­ski aktor
  • Sta­ni­sław Bol­kow­ski (ur. 1930) – pol­ski na­u­ko­wiec, pro­fe­sor, in­ży­nier, spe­cja­li­sta z dzie­dzi­ny elek­tro­tech­ni­ki
  • Zofia Bol­kow­ska – wy­kła­dow­czy­ni War­szaw­skiej Uczel­ni Me­dycz­nej im. Ta­de­u­sza Koź­lu­ka

Wikipedia

Patrz:

Bolków

Przykłady

 (1.1) Na dzie­dziń­cu bol­kow­skie­go zamku grało wiele gwiazd z sze­ro­kie­go świa­ta, do­mi­nu­ją jed­nak wy­ko­naw­cy pol­scy.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔlˈkɔfsʲci, AS: bolkofsʹḱi

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bolków m., bolkowianin m., bolkowianka ż.

Wiktionary


bolkowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Bolka lub z nim zwią­za­ny


SJP.pl


bolków

po­tocz­nie: sła­be­usz (naj­czę­ściej w zwro­cie: cien­ki bolek)


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce;

Wiktionary

Bol­ków ( Bol­ken­ha­in) – mia­sto w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie ja­wor­skim, sie­dzi­ba władz gminy miej­sko-wiej­skiej Bol­ków. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa je­le­nio­gór­skie­go. Bol­ków na­le­ży do Eu­ro­re­gio­nu Nysa.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Pi­ja­ny jak bela 39-letni rol­nik ze wsi Wierz­cho­sła­wi­ce koło Bol­ko­wa (dolny Śląsk) sza­lał po dro­dze cią­gni­kiem z ko­siar­ką.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbɔlkuf, AS: bolkuf

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bolkowianin m., bolkowianka ż.

 przym. bolkowski

Wiktionary


bollandysta

je­zu­i­ta kon­ty­nu­u­ją­cy pracę Jeana Bol­lan­da, po­le­ga­ją­cą na ze­bra­niu i po­now­nej re­dak­cji wszyst­kich moż­li­wych da­nych o ka­to­lic­kich świę­tych


SJP.pl


bollywood

[czy­taj: bo­li­łud] umow­na nazwa in­dyj­skie­go prze­my­słu fil­mo­we­go pow­sta­ła w la­tach 70. ze zbit­ki słów Hol­ly­wo­od i Bom­baj


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj męski, nazwa włas­na

 (1.1) pot. film. in­dyj­ski prze­mysł fil­mo­wy;

Wiktionary

Bol­ly­wo­od – umow­na nazwa in­dyj­skie­go prze­my­słu fil­mo­we­go ut­wo­rzo­na w la­tach 70. ze zbit­ki słów Bom­baj i Hol­ly­wo­od. Nie ma jed­noz­nacz­ne­go twór­cy tej nazwy, bo­wiem do miana twór­cy ter­mi­nu „Bol­ly­wo­od” pre­ten­du­ją czte­ry osoby: Amit Khan­na, Be­vin­da Col­la­co, Shob­haa De oraz H.R.F. Ke­a­ting.

Wikipedia

Powiązane:

 przym. bollywoodzki

Wiktionary


bollywoodzki

→ Bol­ly­wo­od [czy­taj: bo­li­łuc­ki]


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z Bol­ly­wo­o­dem, do­ty­czą­cy Bol­ly­wo­o­du

 (1.2) cha­rak­te­ry­stycz­ny dla kina z Bol­ly­wo­o­du

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bollywood mrz.

Wiktionary


bolmin

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bol­min – dawna osada w woj. ku­jaw­sko-po­mor­skim, w pow. byd­go­skim, w gmi­nie Dą­bro­wa Cheł­miń­ska
  • Bol­min – wieś w woj. świę­to­krzy­skim, w pow. kie­lec­kim, w gmi­nie Chę­ci­ny
  • Bol­min – gro­ma­da

Wikipedia


bolnica

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Bra­sław­szczyz­na, Hre­cza­ny, Ka­mie­niec Po­dol­ski, Bu­ko­wi­na, Mać­kow­ce., reg-pl|Kresy pół­noc­ne. szpi­tal

 (1.2) śrpol. lecz­ni­ca

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) — Ale — wy­krzy­knął opo­wia­da­ją­cy — czort duszy jego nie wziął! W bol­ni­cy trosz­kę po­le­żał i w Sybir go po­gna­li. Za­gna­li go het, aż na sam ko­niec świa­ta, żeby już drugi raz nie uciekł. A on wziął i taki uciekł…

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔlʲˈɲit͡sa, AS: bolʹńica

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) zob. szpital.; war. gwara. balnica

Wiktionary


bolognese

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) po­tra­wa w po­sta­ci gę­ste­go sosu z mie­lo­ne­go mięsa i wa­rzyw po­cho­dzą­ca z wło­skie­go mia­sta Bo­lo­nia

przy­miot­nik

 (2.1) o smaku bo­lo­gne­se (1.1) lub za­wie­ra­ją­cy bo­lo­gne­se (1.1)

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Bo­lo­gne­se po­win­no się po­da­wać na ma­ka­ro­nie ta­glia­tel­le lub pap­par­del­le, a nie na spag­het­ti, któ­re­go cien­kie nitki mogą nie utrzy­mać cięż­kie­go sosu.

Wiktionary

Synonimy:

 (2.1) boloński

Wiktionary


bolometr

przy­rząd słu­żą­cy do po­mia­ru ener­gii pro­mie­ni­stej na pod­sta­wie zmian oporu prze­wod­ni­ka lub pół­prze­wod­ni­ka


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) fiz. mier­nik pro­mie­nio­wa­nia elek­tro­ma­gne­tycz­ne­go;

Wiktionary

Bo­lo­metr – przy­rząd do po­mia­ru ener­gii prze­no­szo­nej przez pro­mie­nio­wa­nie w jak naj­szer­szym za­kre­sie dłu­go­ści fal (in­ten­cjo­nal­nie w peł­nym za­kre­sie). Jest to de­tek­tor ter­micz­ny zmie­nia­ją­cy ener­gię pro­mie­nio­wa­nia elek­tro­ma­gne­tycz­ne­go na cie­pło, które zmie­nia tem­pe­ra­tu­rę ele­men­tu po­mia­ro­we­go. Zmia­na tem­pe­ra­tu­ry jest mie­rzo­na róż­ny­mi me­to­da­mi, pier­wot­ną i nadal po­wszech­nie sto­so­wa­ną jest po­miar zmia­ny oporu elek­trycz­ne­go pod wpły­wem zmia­ny tem­pe­ra­tu­ry.

Wikipedia

Powiązane:

 przym. bolometryczny

Wiktionary


bolometryczny

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) fiz. zwią­za­ny z bo­lo­me­trem, do­ty­czą­cy bo­lo­me­tru

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bolometr mrz.

Wiktionary


bolonia

mia­sto we Wło­szech


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto po­ło­żo­ne mię­dzy Padem a Ape­ni­na­mi w pół­noc­nych Wło­szech;

Wiktionary

Bo­lo­nia ( Bo­lo­gna) – mia­sto w pół­noc­nych Wło­szech, po­ło­żo­ne jest mię­dzy Padem a Ape­ni­na­mi na wy­so­ko­ści 54 m n.p.m. Mia­sto leży nad dwie­ma rze­ka­mi – Reno i Sa­ve­ną. Sto­li­ca re­gio­nu Emi­lia-Ro­ma­nia.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Bo­lo­nia jest sto­li­cą re­gio­nu Emi­lia-Ro­ma­nia.

 (1.1) Bo­lo­nia była dla ludzi śred­nio­wie­cza oś­rod­kiem nauk praw­ni­czych, zwła­szcza prawa świec­kie­go (rzym­skie­go), ale także i ko­ściel­ne­go (ka­no­nicz­ne­go). Paryż na­to­miast był oś­rod­kiem nauk te­o­lo­gicz­nych, sku­pia­jąc najz­na­ko­mit­szych uczo­nych tej dzie­dzi­ny wie­dzy.

 (1.1) Ga­lo­wie nie prze­sta­li umac­niać swo­jej prze­wa­gi nad Etru­ska­mi. W roku 350 przed Chry­stu­sem wy­dar­li im to, co bę­dzie Bo­lo­nią.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔˈlɔ̃ɲja, AS: bolõńi ̯a

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bolończyk m., bolonka ż.

 przym. boloński

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) stpol. Bononia

Wiktionary


bolonka

1. wędka te­le­sko­po­wa z ko­ło­wrot­kiem, wy­po­sa­żo­na w prze­lot­ki;
2. sa­mi­ca psa bo­loń­czy­ka


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Bo­lo­nii

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔˈlɔ̃nka, AS: bolõnka

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bolonia ż., bolończyk mzw.

:: fm. bolończyk mos.

 przym. boloński

Wiktionary


bolowiec

Bo­lo­wiec – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim, w po­wie­cie ka­zi­mier­skim, w gmi­nie Skalb­mierz. Ma sta­tus so­łect­wa.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa kie­lec­kie­go.

Wikipedia


bolończyk

mały pies po­ko­jo­wy; bo­noń­czyk


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Bo­lo­nii

 (1.2) hist. ab­sol­went, stu­dent albo pro­fe­sor uni­wer­sy­te­tu w Bo­lo­nii

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) rasa ma­łych psów o ła­god­nym i we­so­łym uspo­so­bie­niu, lu­bią­cych dzie­ci

 (2.2) pies rasy bo­loń­czyk (2.1)

Wiktionary

Bo­loń­czyk – rasa psa, na­le­żą­ca do IX grupy (psy ozdob­ne i do to­wa­rzy­stwa), za­kla­sy­fi­ko­wa­na do sek­cji 1 (bi­szo­ny i rasy po­krew­ne). Typ li­so­wa­ty. Nie pod­le­ga pró­bom pracy.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Igna­zio jest bo­loń­czy­kiem.

 (1.1) Wkra­cza­ją­cych żoł­nie­rzy pol­skich wi­ta­ły tłumy bo­loń­czy­ków.

 (1.2) Wy­stą­pie­nie uczo­nych bo­loń­skich było re­ak­cją na pa­le­nie pism Wi­kli­fa w Oks­for­dzie i Pra­dze. Bo­loń­czy­cy cho­ciaż przyz­na­wa­li, że niek­tó­re po­glą­dy Wi­kli­fa są błęd­ne, to jed­nak opo­wia­da­li się prze­ciw­ko pa­le­niu jego pism.

 (1.2) Wśród wy­bit­nych „bo­loń­czy­ków” tych cza­sów spo­ty­ka­my zna­ko­mi­te­go pol­skie­go praw­ni­ka XV w. – Jana Ostro­ro­ga (1436-1501).

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔˈlɔ̃j̃n͇t͡ʃɨk, AS: bolõĩ ̯ṇčyk

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bolonia ż.

:: fż. (1.1) bolonka ż.

 przym. boloński

Wiktionary


boloński

przy­miot­nik od: Bo­lo­nia


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) wy­wo­dzą­cy się z Bo­lo­nii, cha­rak­te­ry­stycz­ny dla Bo­lo­nii

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Pa­pież ustą­pił Fran­cji en­kla­wy na jej te­ry­to­rium oraz le­ga­cję bo­loń­ską i fer­rar­ską.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔˈlɔ̃j̃sʲci, AS: bolõĩ ̯sʹḱi

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bolonia ż., bolończyk m., bolonka ż.

Wiktionary


bolońskojęzyczny

przy­miot­nik

 (1.1) taki, który po­słu­gu­je się ję­zy­kiem bo­loń­skim

 (1.2) taki, któ­re­go miesz­kań­cy po­słu­gu­ją się ję­zy­kiem bo­loń­skim

 (1.3) spi­sa­ny, stwo­rzo­ny w ję­zy­ku bo­loń­skim

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔˈlɔ̃j̃skɔjɛ̃w̃ˈzɨt͡ʃnɨ, AS: bolõĩ ̯skoi ̯ẽũ̯zyčny

Wiktionary


bolszewia

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zbio­ro­wość two­rzo­na przez bol­sze­wi­ków

 (1.2) po­gard. Zwią­zek Ra­dziec­ki, ZSRR

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bolszewia ż.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.2) war. Bolszewia

Wiktionary


bolszewicki

zwią­za­ny z bol­sze­wi­kiem


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) hist. polit. zwią­za­ny z par­tią lub frak­cją bol­sze­wi­ków

 (1.2) pot. pejor. do­ty­czą­cy Armii Czer­wo­nej, zwią­za­ny z żoł­nie­rzem ra­dziec­kim (so­wiec­kim)

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (2.1) pot. po­gard. lub lek­cew. cha­rak­te­ry­stycz­ny dla bol­sze­wiz­mu lub bol­sze­wi­ków

Wiktionary

Przykłady

 (2.1) Bar­dzo wiele dzie­li­ło hi­sto­rio­gra­fię prze­dre­wo­lu­cyj­ną od bol­sze­wic­kiej, choć w miarę wzro­stu ste­ro­wa­ne­go z Krem­la na­cjo­na­liz­mu róż­ni­ce te ule­ga­ły czę­ścio­we­mu za­tar­ciu.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bolszewizm mrz., bolszewik mos., bolszewiczka ż., bolszewizowanie n., bolszewickość ż.

 przysł. po bolszewicku

Wiktionary

Synonimy:

 (2.1) komuchowaty, komunistyczny, czerwony

Wiktionary


bolszewickość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bol­sze­wic­kie; cecha tych, któ­rzy są bol­sze­wic­cy

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bolszewizm m., bolszewik mos., bolszewiczka ż.

 przym. bolszewicki

 przysł. bolszewicko

Wiktionary


bolszewiczka

→ bol­sze­wik


SJP.pl

Patrz:

bolszewik

bolszewik

1. czło­nek jed­nej z frak­cji w So­cja­li­stycz­nej Par­tii Ro­bot­ni­czej Rosji;
2. czło­nek Ko­mu­ni­stycz­nej Par­tii Związ­ku Ra­dziec­kie­go;
3. po­tocz­nie: zwo­len­nik ko­mu­niz­mu;
4. po­tocz­nie: po­gard­li­wie o oso­bie ze Związ­ku Ra­dziec­kie­go


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) hist. polit. po­cząt­ko­wo: czło­nek le­ni­now­skiej frak­cji ro­syj­skiej par­tii so­cjal­de­mo­kra­tycz­nej; potem ogól­niej: czło­nek ra­dziec­kiej par­tii ko­mu­ni­stycz­nej

 (1.2) pot. pejor. żoł­nierz ra­dziec­ki (bol­sze­wic­ki, so­wiec­ki)

 (1.3) pot. po­gard. lub lek­cew. ko­mu­ni­sta

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • bol­sze­wik – czło­nek Ko­mu­ni­stycz­nej Par­tii Związ­ku Ra­dziec­kie­go
  • Bol­sze­wik – obraz Bo­ri­sa Ku­sto­di­je­wa
  • Bol­sze­wik – osied­le typu miej­skie­go w Rosji, w ob­wo­dzie ma­ga­dań­skim, w re­jo­nie su­su­mań­skim
  • Bol­sze­wik – osied­le w Rosji, w Kraju Sta­wro­pol­skim, w re­jo­nie ipa­tow­skim
  • Bol­sze­wik – osied­le w Rosji, w Kraju Kras­no­dar­skim, w re­jo­nie jej­skim
  • Bol­sze­wik – osied­le w Kraju Ał­taj­skim, w re­jo­nie po­spie­li­chiń­skim
  • Bol­sze­wik – wyspa
  • bol­sze­wi­cy

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Tuż po re­wo­lu­cji paź­dzier­ni­ko­wej bol­sze­wi­cy przy­stę­pu­ją do ne­go­cja­cji z Niem­ca­mi w spra­wie odręb­ne­go trak­ta­tu po­ko­jo­we­go.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bolszewizm mrz., bolszewizacja ż., bolszewizowanie n., Bolszewia ż., bolszewickość ż.

:: fż. bolszewiczka ż.

 przym. bolszewicki

 przysł. po bolszewicku

Wiktionary

Synonimy:

 (1.2) krasnoarmiejec

 (1.3) komuch, czerwony

Wiktionary


bolszewizacja

1. wpro­wa­dza­nie rządu bol­sze­wi­ków;
2. wpro­wa­dza­nie le­ni­now­sko-sta­li­now­skich metod i zasad do ja­kiejś dzie­dzi­ny życia pu­blicz­ne­go


SJP.pl


bolszewizm

fi­lo­zo­fia dzia­ła­nia po­li­tycz­ne­go oraz przej­mo­wa­nia i spra­wo­wa­nia wła­dzy, stwo­rzo­na przez W.I. Le­ni­na


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) polit. hist. dok­try­na dzia­ła­nia po­li­tycz­ne­go oraz przej­mo­wa­nia i spra­wo­wa­nia wła­dzy stwo­rzo­na przez Le­ni­na na bazie mark­siz­mu

Wiktionary

Bol­sze­wizm – od­mia­na dok­try­ny ko­mu­ni­stycz­nej stwo­rzo­na przez Wło­dzi­mie­rza Le­ni­na, sta­no­wią­ca in­ter­pre­ta­cję mark­siz­mu i jego do­sto­so­wa­nie do uwa­run­ko­wań ro­syj­skich. Ide­o­lo­gia ta sta­no­wi­ła swo­i­sty sy­stem war­to­ści for­mu­ło­wa­ny przez bol­sze­wi­ków i słu­żą­cy ich celom.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Prze­ci­wień­stwem my­śle­nia de­mo­kra­tycz­ne­go są różne formy ja­ko­bi­niz­mu czy bol­sze­wiz­mu.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bolszewik mos., bolszewiczka ż., bolszewizowanie n., Bolszewia ż., bolszewickość ż.

 przym. bolszewicki

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) leninizm, marksizm-leninizm

Wiktionary


bolszewizowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) sym­pa­ty­zo­wa­nie z bol­sze­wiz­mem, skła­nia­nie się ku sy­ste­mo­wi bol­sze­wic­kie­mu

 (1.2) na­da­wa­nie cze­muś bol­sze­wic­kie­go cha­rak­te­ru

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bolszewik mos., bolszewiczka ż., bolszewizm mrz., bolszewizacja ż.

 czas. bolszewizować

 przym. bolszewicki

Wiktionary


bolszewizować

za­pro­wa­dzać gdzieś rządy bol­sze­wic­kie, na­da­wać cze­muś to­ta­li­tar­ne, bol­sze­wic­kie cechy


SJP.pl


bolszewo

Bol­sze­wo (do­dat­ko­wa nazwa w j. ka­szub. Bólszewò; niem. "Bohls­chau") – wieś ka­szub­ska w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie wej­he­row­skim, w gmi­nie Wej­he­ro­wo. Leży nad rzeką Bol­szew­ką. Bol­sze­wo usy­tu­o­wa­ne jest w pra­do­li­nie Redy i Łeby. Ma sta­tus so­łect­wa

Wikipedia


boltimorski

→ Bal­ti­mo­re (mia­sto w Sta­nach Zjed­no­czo­nych); bal­ti­mor­ski


SJP.pl


bolton

mia­sto w An­glii


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. adm. mia­sto w Wiel­kiej Bry­ta­nii, w An­glii;

Wiktionary

Bol­ton – mia­sto w Wiel­kiej Bry­ta­nii (An­glia), w hrab­stwie me­tro­po­li­tar­nym Wiel­ki Man­che­ster, w dy­stryk­cie me­tro­po­li­tal­nym Bol­ton. W 2021 roku mia­sto li­czy­ło 184 090 miesz­kań­ców.

Wikipedia

Powiązane:

 rzecz. boltończyk mos., boltonka ż.

 przym. boltoński

Wiktionary


boltonia

ga­tu­nek by­li­ny na­le­żą­cy do astro­wa­tych


SJP.pl

Bol­to­nia ("Bol­to­nia") – ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny astro­wa­tych. Obej­mu­je 5–6 ga­tun­ków. Wy­stę­pu­ją w Ame­ry­ce Pół­noc­nej, głów­nie w czę­ści wschod­niej, tylko "B. aste­ro­i­des" ro­śnie na za­cho­dzie w Idaho i Ore­go­nie (w niek­tó­rych uję­ciach na­le­żą tu rów­nież ga­tun­ki ze wschod­niej Azji, włą­cza­ne obec­nie zwy­kle do ro­dza­ju aster "Aster"). Są to oka­za­łe by­li­ny ros­ną­ce za­rów­no w for­ma­cjach tra­wia­stych, jak i w la­sach.

Wikipedia


boltonka

miesz­kan­ka Bol­to­nu (mia­sta w An­glii)


SJP.pl


boltończyk

miesz­ka­niec Bol­to­nu (mia­sta w An­glii)


SJP.pl


boltoński

→ Bol­ton


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Bol­to­nem, do­ty­czą­cy Bol­to­nu (mia­sta w Wiel­kiej Bry­ta­nii)

Wiktionary

Patrz:

Bolton

Powiązane:

 rzecz. Bolton mrz.

Wiktionary


boltzmann

[czy­taj: BOLCman] naz­wi­sko


SJP.pl


bolus

skon­cen­tro­wa­na dawka leku wpro­wa­dzo­na do or­ga­niz­mu w celu uzy­ska­nia szyb­kie­go i zma­so­wa­ne­go dzia­ła­nia


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) med. duża dawka leku po­da­wa­na w celu uzy­ska­nie efek­tyw­ne­go stę­że­nia w tkan­kach w jak naj­krót­szym cza­sie;

 (1.2) med. ma­te­riał sto­so­wa­ny w ra­dio­te­ra­pii me­ga­wol­to­wej w celu wy­rów­na­nia roz­kła­du dawki pro­mie­nio­wa­nia w ciele pa­cjen­ta lub zwięk­sze­nia jej war­to­ści w płyt­ko po­ło­żo­nych struk­tu­rach ciała pa­cjen­ta;

 (1.3) szt. glin­ka sto­so­wa­na jako wy­koń­cze­nio­wa war­stwa za­pra­wy pod po­le­ro­wa­ne zło­ce­nia płat­ko­we;

 (1.4) ornit. grud­ka po­kar­mo­wa do kar­mie­nia pis­kląt for­mo­wa­na w pod­gard­lu przez je­rzy­ki z owa­dów zle­pio­nych śliną

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • bolus (ra­dio­te­ra­pia)
  • bolus (ma­lar­stwo)
  • bolus (me­dy­cy­na)
  • ze­e­uw­se bolus (danie ho­len­der­skie)

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ˈbɔlus, AS: bolus

Wiktionary

Synonimy:

 (1.3) pulment

Wiktionary


bolusowy

zwią­za­ny z bo­lu­sem


SJP.pl


boluś

zdrob­nie­nie od: Bo­le­sław (imię mę­skie); Bolek, Boleś


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) zdrobn. po­u­fa­ła forma imie­nia Bo­le­sław

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bolesław mos./mrz.

Wiktionary


bolzano

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto i gmina we Wło­szech w re­gio­nie Try­dent-Górna Adyga;

Wiktionary

Bol­za­no (wł.), Bozen (niem.) – mia­sto i gmina we Wło­szech, w re­gio­nie Try­dent-Górna Adyga, po­ło­żo­ne nad Isar­co ( Ei­sack). Sto­li­ca au­to­no­micz­nej pro­win­cji Bol­za­no-Alto Adige ( Bozen-Südtirol).

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Za­trzy­ma­li­śmy się w Bol­za­no w ja­kimś ho­te­li­ku dla nar­cia­rzy.

 (1.1) Je­ste­śmy w Bol­za­no, tu stoi dom, w któ­rym miesz­kał Bro­ni­sław Ma­li­now­ski. Nie na­pi­sał w nim ani jed­ne­go słowa. Ro­zu­miem go, ja też nie umiał­bym pisać w Bol­za­no. Roz­pra­sza­ły­by mnie pię­kno gór i kra­jo­braz.

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bolzański

Wiktionary


bolzański

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Bol­za­no, do­ty­czą­cy Bol­za­no

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Mi­lio­ny ro­dzi­ców cią­gną do Ty­ro­lu Po­łud­nio­we­go, aby razem z dzieć­mi po­słu­chać mroź­nych hi­sto­rii o na­szych pre­hi­sto­rycz­nych przod­kach. W bol­zań­skim mu­ze­um wita ich pół­na­ga, gli­nia­no-si­li­ko­no­wa re­kon­struk­cja czło­wie­ka lodu.

 (1.1) Do­pie­ro po trzech ko­lej­nych fi­li­żan­kach kawy – Maria nic nie piła – bol­zań­ski ko­mi­sarz miał przed ocza­mi zarys opo­wie­dzia­nej przez Marię hi­sto­rii.

 (1.1) Do­pie­ro w dru­giej po­ło­wie XIII wieku za­rzą­dy szpi­ta­li w Leng­mo­os i w Ste­rzin­gu od­cię­ły się od opie­ki spra­wo­wa­nej przez bol­zań­skie­go kom­tu­ra, który w 1269 roku przy­jął tytuł kom­tu­ra kra­jo­we­go.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bolzano n.

Wiktionary


bolący

spra­wiać ból fi­zycz­ny lub psy­chicz­ny


SJP.pl

Patrz:

boleć

bolączka

coś, co utrud­nia życie, kło­pot


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nie­ko­rzyst­na sy­tu­a­cja lub stan spra­wia­ją­ca pro­blem lub przy­krość albo sta­no­wią­ca przesz­ko­dę

 (1.2) rzad. bo­les­ny wyt­wór cho­ro­bo­wy na skó­rze

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Ko­rup­cja od dawna jest jedną z głów­nych bo­lą­czek życia po­li­tycz­ne­go kraju.

 (1.2) Ziele to ro­śnie po po­lach i ogro­dach i przy­kła­da się na bo­lącz­ki wszel­kie dla ich uśmie­rze­nia.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. ból m., boleść ż.

 czas. boleć ndk.

 przym. bolesny

Wiktionary


bolęcin

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­lę­cin – wieś w woj. ma­ło­pol­skim, w pow. chrza­now­skim, w gmi­nie Trze­bi­nia
  • Bo­lę­cin – wieś w woj. ma­zo­wiec­kim, w pow. płoń­skim, w gmi­nie So­cho­cin
  • Bo­lę­cin – wieś w woj. ma­zo­wiec­kim, w pow. przy­su­skim, w gmi­nie Bor­ko­wi­ce
  • Bo­lę­cin – gro­ma­da
  • Bo­lę­cin – nie­czyn­ny przy­sta­nek ko­le­jo­wy

Wikipedia


bom

1. po­zio­me ru­cho­me drzew­ce słu­żą­ce do mo­co­wa­nia dol­ne­go liku żagla; gik
2. urzą­dze­nie prze­ła­dun­ko­we w por­cie; żuraw przy­masz­to­wy
3. drew­nia­ny przy­rząd gim­na­stycz­ny do wy­ko­ny­wa­nia zwi­sów i ćwi­czeń rów­no­waż­nych; bum; tram


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) mar. po­zio­me drzew­ce na ża­glow­cu, do któ­re­go przy­mo­co­wa­ny jest dolny lik żagla;

 (1.2) w wind­sur­fin­gu: część pęd­ni­ka ota­cza­ją­ca i na­pi­na­ją­ca ża­giel

wy­krzy­knik

 (2.1) pot. ono­ma­to­pe­ja na­śla­du­ją­ca niski dźwięk dzwo­nu lub bicie ze­ga­ra

forma ścią­gnię­ta

 (3.1) …spój­ni­ka bo z koń­ców­ką cza­sow­ni­ko­wą 1. os. lp.

Wiktionary

Bom – drzew­ce ru­cho­me w omasz­to­wa­niu ża­glo­wej jed­nost­ki pły­wa­ją­cej. Jest to po­zio­ma belka za­mo­co­wa­na prze­gu­bo­wo jed­nym koń­cem (piętą) w masz­cie lub szta­gu. Jej drugi ko­niec zwany no­kiem, jest wolny. Do bomu mo­co­wa­ny jest dolny lik żagla przy­masz­to­we­go w oża­glo­wa­niu sko­śnym lub rza­dziej sztaks­la.

Wikipedia

Przykłady

 (2.1) Nagle daje się znowu sły­szeć ów dziw­ny dźwięk: bom! bom!! bom!!!

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔ̃m, AS: bõm

Wiktionary


bomba

1. ro­dzaj po­ci­sku z me­cha­niz­mem za­pło­no­wym;
2. ła­du­nek wy­bu­cho­wy;
3. prze­no­śnie: coś wspa­nia­łe­go, efek­tow­ne­go;
4. prze­no­śnie: sen­sa­cyj­na wia­do­mość;
5. przed­miot ku­li­sty lub po­dob­ny kształ­tem do kuli;
6. po­tocz­nie: ocena nie­do­sta­tecz­na; pała;
7. w spor­cie: mocne ude­rze­nie (np. w siat­ków­ce) lub kop­nię­cie (np. w piłce noż­nej);
8. po­tocz­nie: lamp­ka na dachu ra­dio­wo­zu, ka­ret­ki itp.; kogut


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) wojsk. ła­du­nek wy­peł­nio­ny ma­te­ria­łem wy­bu­cho­wym zrzu­ca­ny z sa­mo­lo­tu lub okrę­tu, zwy­kle z me­cha­nicz­nym za­pal­ni­kiem;

 (1.2) wojsk. krym. ter­ro­ry­stycz­ny ła­du­nek wy­bu­cho­wy w pu­blicz­nym miej­scu

 (1.3) sport. bar­dzo mocne ude­rze­nie piłki

 (1.4) uczn. ocena nie­do­sta­tecz­na

 (1.5) przen. coś o bły­ska­wicz­nym i sil­nym dzia­ła­niu

 (1.6) jeźdz. czer­wo­na kula na masz­cie, sy­gna­li­zu­ją­ca start wy­ści­gu kon­ne­go

 (1.7) wojsk. urzą­dze­nie do au­to­ma­tycz­ne­go ła­ma­nia szy­fro­gra­mów

 (1.8) gw-pl|Biała Pod­la­ska. bomb­ka

wy­krzy­knik

 (2.1) wspa­nia­le, świet­nie

Wiktionary

Bomba – broń w po­sta­ci ła­dun­ku ma­te­ria­łu wy­bu­cho­we­go, zaz­wy­czaj w spe­cjal­nej obu­do­wie, wy­po­sa­żo­ne­go w me­cha­nizm de­to­nu­ją­cy (za­pal­nik)[].

To ro­dzaj po­ci­sku o dzia­ła­niu wy­bu­cho­wym słu­żą­cy do ni­szcze­nia celów na­ziem­nych, na­wod­nych lub pod­wod­nych zrzu­ca­ny z sa­mo­lo­tu (bomba lot­ni­cza) albo z okrę­tu (bomba głę­bi­no­wa).

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Sa­mo­lot zrzu­cił bomby na bun­kier wroga.

 (1.2) Ter­ro­ry­ści po­dło­ży­li bombę na ruch­li­wym lot­ni­sku, żeby wy­buch zabił jak naj­wię­cej osób.

 (1.3) Bram­karz z naj­wyż­szym tru­dem odbił nad po­przecz­kę bombę po­sła­ną zza pola kar­ne­go przez na­past­ni­ka gości.

 (1.7) Nasz od­dział ma nową bombę i może od­czy­tać wię­cej wia­do­mo­ści od wroga.

 (2.1) — Do­sta­łeś bi­le­ty na ten film? — Tak, ku­pi­łem już zu­peł­nie ostat­nie. — Bomba! Nie my­śla­łem, że wej­dzie­my na pre­mie­rę.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbɔ̃mba, AS: bõmba

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. zbombardowanie n., bombardowanie n., bombarda ż., bombowiec m., bombiarz m., bombardier m.

:: zdrobn. bombka ż.

 czas. bombardować ndk., zbombardować dk.

 przym. bombowy, bombardierski

 przysł. bombowo

Wiktionary


bombaj

mia­sto w In­diach; Mum­baj


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w In­diach;

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) W Bom­ba­ju miesz­ka mój stry­jek.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbɔ̃mbaj, AS: bõmbai ̯

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bombajczyk mos., bombajka ż.

 przym. bombajski

Wiktionary


bombajczyk

miesz­ka­niec Bom­ba­ju


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Bom­ba­ju; osoba z tego mia­sta

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bombaj mrz.

:: fż. bombajka ż.

 przym. bombajski

Wiktionary


bombajka

1. męska ma­ry­nar­ka z krót­ki­mi rę­ka­wa­mi;
2. ga­tu­nek ryby z ro­dzi­ny ja­szczur­ni­ko­wa­tych


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Bom­ba­ju; ko­bie­ta z tego mia­sta

 (1.2) kraw. ma­ry­nar­ka z krót­ki­mi rę­ka­wa­mi

 (1.3) icht. kulin. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Har­pa­don ne­he­re­us|Ha­mil­ton|ref=tak., ryba mor­ska i sło­na­wo­wod­na z ro­dzi­ny ja­szczur­ni­ko­wa­tych, po­ła­wia­na w In­diach;

Wiktionary

Bom­baj­ka, har­pa­don bom­bil ("Har­pa­don ne­he­re­us"), znana też pod naz­wa­mi har­po­don i „bom­baj­ska kacz­ka” – ga­tu­nek mor­skiej i sło­na­wo­wod­nej ryby skrze­loksz­tałt­nej z ro­dzi­ny ja­szczur­ni­ko­wa­tych (Sy­no­don­ti­dae), typ no­men­kla­to­rycz­ny ro­dza­ju "Har­pa­don". Po­ła­wia­na go­spo­dar­czo, głów­nie w In­diach, jako ryba kon­sump­cyj­na.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Pies star­szej bom­baj­ki za­czął ob­szcze­ki­wać mewy.

 (1.2) Przy­szedł w płó­cien­nej bom­baj­ce z krót­ki­mi rę­ka­wa­mi.

 (1.3) Ubo­dzy jedzą bom­baj­ki z ryżem po­la­nym sosem curry.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bombaj mrz.

:: fm. bombajczyk mos.

 przym. bombajski

Wiktionary

Synonimy:

 (1.3) harpadon bombil

Wiktionary


bombajski

przy­miot­nik od: Bom­baj (mia­sto w In­diach)


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Bom­ba­jem, do­ty­czą­cy Bom­ba­ju

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bombaj mrz., bombajczyk mos., bombajka ż.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) mumbajski

Wiktionary


bombalice

Bom­ba­li­ce – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie sier­pec­kim, w gmi­nie Go­zdo­wo. Ma sta­tus so­łect­wa.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa płoc­kie­go.

Wikipedia


bombanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|bom­bać.

Wiktionary

Powiązane:

 czas. bombać ndk.

Wiktionary


bombarda

1. w śred­nio­wie­czu: ma­chi­na oblęż­ni­cza mio­ta­ją­ca ka­mie­nie lub belki;
2. dzia­ło du­że­go ka­li­bru, strze­la­ją­ce ka­mien­ny­mi ku­la­mi


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) śred­nio­wiecz­na ma­chi­na oblęż­ni­cza mio­ta­ją­ca ka­mie­nie i belki

 (1.2) uży­wa­ne w XIV i XV wieku pry­mi­tyw­ne dzia­ło o dużym ka­li­brze i krót­kiej lufie mio­ta­ją­ce ka­mien­ne lub rza­dziej że­laz­ne kule na od­le­głość kil­ku­set me­trów

Wiktionary

Bom­bar­da – od­przo­do­we dzia­ło du­że­go ka­li­bru z krót­kim prze­wo­dem lufy i pod­ka­li­bro­wą ko­mo­rą na­bo­jo­wą, uży­wa­ne w póź­nym śred­nio­wie­czu. Pier­wot­nie (przed XIV wie­kiem) nazwę tę sto­so­wa­no wobec ma­chin oblęż­ni­czych mio­ta­ją­cych ka­mie­nie lub belki.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Na zamek spa­dły belki mio­ta­ne z usta­wio­nej za rzeką bom­bar­dy.

 (1.2) Kule wy­strze­lo­ne z bom­bar­dy zni­szczy­ły bramę.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔ̃mˈbarda, AS: bõmbarda

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bombardowanie n., bomba ż.

 czas. bombardować, zbombardować

 przym. bombardowany, zbombardowany, bombowy, bombardierski

 wykrz. bomba

Wiktionary


bombardier

1. sto­pień woj­sko­wy w woj­skach ra­kie­to­wych i ar­ty­le­rii Woj­ska Pol­skie­go; żoł­nierz no­szą­cy ten sto­pień
2. żoł­nierz ob­słu­gu­ją­cy bom­bar­dę


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bom­bar­dier – se­ne­gal­ski za­pa­śnik i za­wod­nik mie­sza­nych sztuk walki
  • bom­bar­dier – sto­pień woj­sko­wy
  • bom­bar­dier – czło­nek za­ło­gi sa­mo­lo­tu woj­sko­we­go
  • Bom­bar­dier – marka an­giel­skie­go piwa
  • Bom­bar­dier – ka­na­dyj­ski kon­cern
    • Bom­bar­dier Avia­tion (Bom­bar­dier Ae­ro­spa­ce) – przed­się­bior­stwo bran­ży lot­ni­czej, część grupy Bom­bar­dier
      • Bom­bar­dier Q Se­ries – ro­dzi­na sa­mo­lo­tów pa­sa­żer­skich, pro­du­ko­wa­nych przez przed­się­bior­stwo Bom­bar­dier
    • Bom­bar­dier Tran­spor­ta­tion – przed­się­bior­stwo pro­du­ku­ją­ce tabor ko­le­jo­wy, część grupy Bom­bar­dier
      • Bom­bar­dier Tran­spor­ta­tion Pol­ska – przed­się­bior­stwo pro­du­ku­ją­ce tabor ko­le­jo­wy, część Bom­bar­dier Tran­spor­ta­tion

Wikipedia


bombardierka

1. ro­dzaj kurt­ki; pi­lot­ka, bom­ber­ka;
2. żar­to­bli­wie: za­wod­nicz­ka gra­ją­ca w ataku


SJP.pl


bombardierski

→ bom­bar­dier


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z bom­bar­die­rem, do­ty­czą­cy bom­bar­die­ra

przy­miot­nik dzier­żaw­czy

 (2.1) na­le­żą­cy do bom­bar­die­ra, bę­dą­cy jego włas­no­ścią

Wiktionary

Patrz:

bombardier

Powiązane:

 rzecz. bomba ż., bombarda ż., bombardier mos., bombardierka ż., bombardierskość ż., bombardon mrz., bombardowanie n., bombowiec mrz., zbombardowanie n.

 czas. bombardować ndk., zbombardować dk.

 przym. bombowy

 wykrz. bomba

Wiktionary


bombardon

1. dęty in­stru­ment mu­zycz­ny wy­da­ją­cy ni­skie dźwię­ki, uży­wa­ny naj­czę­ściej w or­kie­strach woj­sko­wych
2. niski re­jestr or­ga­nów w pi­szczał­kach stro­i­ko­wych


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) muz. bla­sza­ny in­stru­ment dęty, ae­ro­fon ust­ni­ko­wy, ro­dzaj tuby ba­so­wej, sto­so­wa­ny w woj­sko­wych or­kie­strach dę­tych;

 (1.2) muz. niski głos stro­i­ko­wy or­ga­nów

Wiktionary

Bom­bar­don – in­stru­ment dęty bla­sza­ny z grupy ae­ro­fo­nów ust­ni­ko­wych []; ro­dzaj tuby ba­so­wej lub kon­tra­ba­so­wej, []

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) W trze­cim sze­re­gu szedł muzyk z bom­bar­do­nem.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔ̃mˈbardɔ̃n, AS: bõmbardõn

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bombardierski

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) sakshorn basowy

Wiktionary


bombardowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) wojsk. zrzu­ca­nie bomb przez lot­nict­wo

 (1.2) wojsk. do­ko­ny­wa­nie ostrza­łu przez ar­ty­le­rię

Wiktionary

Bom­bar­do­wa­nie – zrzu­ca­nie bomb lot­ni­czych róż­ne­go przez­na­cze­nia z sa­mo­lo­tów lub in­nych stat­ków po­wietrz­nych na cele na­ziem­ne i mor­skie. W za­leż­no­ści od celu wy­róż­nia się oraz stra­te­gicz­ne.

Bom­bar­do­wa­nia wy­ko­ny­wa­ne są z lotu po­zio­me­go, nur­ku­ją­ce­go lub.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Jego od­dział schro­nił się w je­zio­rze, gdy flota prze­pro­wa­dza­ła bom­bar­do­wa­nie Bazy Gamma Jeden. W ogni­stej po­żo­dze woda w je­zio­rze za­go­to­wa­ła się i wy­pa­ro­wa­ła.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɔ̃mbardɔˈvãɲɛ, AS: bõmbardovãńe

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bomba ż., bombowiec m., bombarda ż., bombardier m., zbombardowanie n.

 czas. bombardować ndk., zbombardować dk.

 przym. bombowy, bombardierski

 przysł. bombowo

 wykrz. bomba

Wiktionary


bombardować

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. zbom­bar­do­wać)

 (1.1) wojsk. zrzu­cać bomby lub ostrze­li­wać po­ci­ska­mi ar­ty­le­ryj­ski­mi

 (1.2) przen. obrzu­cać kogoś dużą ilo­ścią cze­goś

Wiktionary

Przykłady

 (1.2) Magda bom­bar­du­je mnie ty­sią­ca­mi nie­i­stot­nych wia­do­mo­ści.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɔ̃mbarˈdɔvat͡ɕ, AS: bõmbardovać

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bomba ż., bombka ż., bombowiec m., bombarda ż., bombardier m., bombardowanie n., zbombardowanie n.

 czas. zbombardować dk.

 przym. bombowy, bombardierski

 przysł. bombowo

 wykrz. bomba

Wiktionary


bombast

nie­na­tu­ral­ność, na­pu­szo­ność, pom­pa­tycz­ność, prze­sad­ny patos w ję­zy­ku i stylu


SJP.pl


bombastyczniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: bom­ba­stycz­nie


SJP.pl


bombastyczniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: bom­ba­stycz­ny


SJP.pl


bombastyczność

nie­u­za­sad­nio­na oko­licz­no­ścia­mi prze­sad­na wznio­słość w ję­zy­ku, stylu; pom­pa­tycz­ność


SJP.pl


bombastyczny

prze­sad­nie wy­szu­ka­ny, pa­te­tycz­ny; pom­pa­tycz­ny


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) książk. o ję­zy­ku, stylu, ut­wo­rze, au­to­rze: prze­sad­nie pa­te­tycz­ny, na­pu­szo­ny

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Są bez­piecz­ni w swo­ich wil­lach pod Kró­lew­cem, bom­ba­stycz­nych bu­dow­lach, gdzie wło­ska te­ra­ko­ta mie­sza się z ko­lo­ry­sty­ką turk­meń­skich wzo­rzy­stych dy­wa­nów.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bombastyczność ż.

 przysł. bombastycznie

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) pompatyczny

Wiktionary


bombastyka

prze­sad­na pom­pa­tycz­ność, nie­na­tu­ral­ność, na­pu­szo­ność; bom­ba­stycz­ność


SJP.pl


bombaz

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) włók. ina­czej: bom­ba­zy­na

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbɔ̃mbas, AS: bõmbas

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bombazyna ż., daw. bombazyn m., daw. bomzyn m.

 przym. bombazynowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bombazyna, daw. bombazyn, daw. bomzyn

Wiktionary


bombazyn

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) włók. ina­czej: bom­ba­zy­na

Wiktionary

Bom­ba­zyn, bom­bast, bom­baz – de­ka­ty­zo­wa­na, ni­skiej ja­ko­ści tka­ni­na pół­weł­nia­na, przez­na­czo­na na lżej­szą odzież. Od XVI wieku wy­ra­bia­na w Gdań­sku i na Ślą­sku.

Bom­baz tkany był splo­tem sko­śnym, o wątku z gor­szej wełny i os­no­wie lnia­nej, ko­nop­nej lub jed­wab­nej.

Wikipedia

Wymowa:

IPA: bɔ̃mˈbazɨ̃n, AS: bõmbazỹn

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bombazyna ż., daw. bombaz m., daw. bomzyn m.

 przym. bombazynowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bombazyna, daw. bombaz, daw. bomzyn

Wiktionary


bombazyna

jed­wab­na tka­ni­na o sko­śnym splo­cie, far­bo­wa­na na czar­no i uży­wa­na do ubio­rów ża­łob­nych


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) włók. tka­ni­na jed­wab­na lub weł­nia­na o splo­cie sko­śnym, far­bo­wa­na na czar­no, uży­wa­na do odzie­ży ża­łob­nej

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Pro­boszcz ukło­nił się i wy­szedł, ale w pół drogi na par­ter przy­sta­nął. (…) Ja­kieś uczu­cie, (…) pro­dukt tylu go­dzin obłu­dy, a przy­najm­niej nie­zu­peł­nej szcze­ro­ści przy okry­tym bom­ba­zy­ną boku pani Po­ul­te­ney – w każ­dym razie jakiś odruch kazał mu za­wró­cić do jej sa­lo­nu.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɔ̃mbaˈzɨ̃na, AS: bõmbazỹna

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. daw. bombaz m., daw. bombazyn m., daw. bomzyn m.

 przym. bombazynowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) daw. bombaz, daw. bombazyn, daw. bomzyn

Wiktionary


bombazynowy

przy­miot­nik

 (1.1) włók. od­no­szą­cy się do lub zro­bio­ny z bom­ba­zy­ny (daw. bom­ba­zu)

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Wło­ży­ła szla­fro­czek bom­ba­zy­no­wy i wysz­ła za­pa­lić na bal­kon.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɔ̃mbazɨ̃ˈnɔvɨ, AS: bõmbazỹnovy

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bombazyna ż., daw. bombaz m., daw. bombazyn m., daw. bomzyn m.

Wiktionary


bombać

cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny

 (1.1) gw-pl|Poz­nań. ude­rzać

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Co tak bóm­biesz w te dźwi?

Wiktionary

Powiązane:

 czas. bomnąć

 rzecz. bombanie n.

Wiktionary


bombaż

wy­brzu­sze­nie wiecz­ka pusz­ki świad­czą­ce o jej zep­su­ciu


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) spoż. wy­dę­cie denka pusz­ki kon­ser­wy lub wiecz­ka po­jem­ni­ka spo­wo­do­wa­ne prze­peł­nie­niem, nie­wła­ści­wą tech­no­lo­gią, wzro­stem ci­śnie­nia gazów pow­sta­łych w wy­ni­ku pro­ce­sów fer­men­ta­cyj­nych lub re­ak­cją me­ta­lu pusz­ki z jej za­war­to­ścią;

Wiktionary

Bom­baż – wy­dę­cie denka pusz­ki kon­serw, na­kręt­ki lub wiecz­ka po­jem­ni­ka wy­wo­ła­ne wzro­stem ci­śnie­nia gazów (dwut­len­ku węgla, wo­do­ru, siar­ko­wo­do­ru, amo­nia­ku).

Bom­baż może pow­stać w wy­ni­ku pro­ce­sów fer­men­ta­cyj­nych, zwią­za­nych z roz­wo­jem szkod­li­wej mi­kro­flo­ry, po­zo­sta­łej w pro­duk­cie na sku­tek błę­dów w pro­ce­sach tech­no­lo­gicz­nych, zaz­wy­czaj nie­wła­ści­wej obrób­ki ter­micz­nej – jest to tak zwany "bom­baż bio­lo­gicz­ny" ("mi­kro­bio­lo­gicz­ny").

Wikipedia


bombeczka

zdrob­nie­nie od: bomb­ka


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) rzad. zdrobn. od: bomb­ka

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔ̃mˈbɛt͡ʃka, AS: bõmbečka

Wiktionary


bombel

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. pom­pon

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) gw-pl|Górny Śląsk. małe dziec­ko

 (2.2) slang. po­u­fa­le ko­le­ga, zna­jo­my

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Urwoł mi sie bom­bel łod mycki.

 (2.2) Co jest bom­bel?

Wiktionary


bombelek

po­gard­li­wie: niez­no­śne, iry­tu­ją­ce dziec­ko, któ­re­go za­cho­wa­nie jest nie do znie­sie­nia


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) slang. pejor. o dziec­ku, zwła­szcza wy­cho­wy­wa­nym przez madkę

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Zrób­my sobie dziec­ko, bę­dzie 500 plus na bom­bel­ka.

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bombelkowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bachor, dzieciak, gówniarz, gówniak, purchlak, kaszojad, bękart

Wiktionary


bomber

1. pod­kła­dacz bomb; bom­biarz;
2. śro­do­wi­sko­wo: graf­fi­ciarz ni­szczą­cy cudze prace


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bom­ber (album)
  • Bom­ber (film 1941)
  • Bom­ber (film 1982)

Wikipedia


bomberka

1. → bom­ber;
2. kurt­ka bez koł­nie­rza i kap­tu­ra, za­pi­na­na na suwak, ma­ją­ca ścią­ga­cze przy dol­nym za­koń­cze­niu oraz na rę­ka­wach


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) za­pi­na­na, krót­ka kurt­ka ma­ją­ca ścią­ga­cze przy brzu­chu oraz na rę­ka­wach

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Je­sie­nią naj­le­piej spraw­dzi się over­si­ze'owa bom­ber­ka albo skó­rza­na ra­mo­ne­ska.

Wiktionary


bombezyna

biał­ko uwal­nia­ją­ce ga­stry­nę (hor­mon żo­łąd­ko­wy)


SJP.pl

Bom­be­zy­na (GRP z ang. "Ga­strin Re­le­a­sing Pep­ti­de") – ne­u­ro­pep­tyd zbu­do­wa­ny z 14 ami­nok­wa­sów, uwal­nia­ją­cy ga­stry­nę.

Zo­sta­ła pier­wot­nie wy­i­zo­lo­wa­na ze skóry płaza ku­ma­ka ni­zin­ne­go ("Bom­bi­na bom­bi­na") z ro­dzi­ny ku­ma­ko­wa­tych.

Bom­be­zy­na wy­wie­ra sty­mu­lu­ją­cy wpływ na wy­dzie­la­nie hor­mo­nów przy­sad­ko­wych oraz po­bu­dza se­kre­cję ślu­zo­wej i su­ro­wi­czej wy­dzie­li­ny z nosa.

Wikipedia


bombiarz

pod­kła­dacz bomb; bom­ber


SJP.pl


bombiasty

po­dob­ny kształ­tem do kuli; pę­ka­ty; ku­li­sty


SJP.pl


bombilla

[czy­taj: bom­bi­ja] rurka do picia yerba mate wy­po­sa­żo­na w sitko


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) spe­cjal­na rurka do są­cze­nia na­po­ju mate;

Wiktionary

Bom­bil­la (czyt. "bom­bi­ja", port. "bomba") – rurka do picia na­po­jów z liści "ostro­krze­wu pa­rag­waj­skie­go" (yerba mate). Jest ona wy­po­sa­żo­na w sitko, czę­sto w kształ­cie łyżki, od­dzie­la­ją­cej fusy od pi­te­go na­pa­ru. Bom­bil­le wy­ko­nu­je się naj­czę­ściej z me­ta­li, m.in. z al­pa­ki, sre­bra, stali nier­dzew­nej. Doś­wiad­cze­ni użyt­kow­ni­cy uni­ka­ją sto­pów niklu, ze wzglę­du na moż­li­we dzia­ła­nie aler­gicz­ne. Do­dat­ko­wo rurki te mogą mieć uz­bro­jo­ne pier­ście­nie, ma­ją­ce na celu schło­dze­nie pi­te­go na­pa­ru.

Wikipedia

Wymowa:

IPA: bɔ̃mˈbʲila, AS: bõmbʹila

Wiktionary


bombić

1. po­tocz­nie: bom­bar­do­wać;
2. umie­szczać gdzieś graf­fi­ti


SJP.pl


bombka

1. ozdo­ba cho­in­ko­wa
2. mały ła­du­nek wy­bu­cho­wy


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ku­li­sta ozdo­ba cho­in­ko­wa

 (1.2) iron. zdrobn. od bomba

 (1.3) środ. ro­dzaj spła­wi­ka

 (1.4) ro­dzaj spód­ni­cy kształ­tem przy­po­mi­na­ją­cej kulę

 (1.5) środ. kufel

 (1.6) daw. środ. med. przy­rząd do le­wa­ty­wy

Wiktionary

Bomb­ka (bańka w niek­tó­rych re­gio­nach Pol­ski, m.in. w Ma­ło­pol­sce) – ozdo­ba cho­in­ko­wa, wy­ko­na­na zaz­wy­czaj z cien­kie­go szkła. Bomb­ki czę­sto są ręcz­nie ma­lo­wa­ne i pos­re­brza­ne od wew­nątrz.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Marek po­wie­sił na cho­in­ce trzy bomb­ki.

 (1.2) …w tym samym roku, sa­mo­lot Enola Gay zrzu­cił bomb­kę o wdzięcz­nej naz­wie Litt­le Boy na ja­poń­ską Hi­ro­szi­mę.

 (1.4) Na im­pre­zę syl­we­stro­wą za­ło­ży­łam bor­do­wą bomb­kę z tafty.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbɔ̃mpka, AS: bõmpka

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bomba mrz.

 wykrz. bomba

 czas. bombardować

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) kraków|bańka.; białystok|dętka.

Wiktionary


bombkowaty

przy­po­mi­na­ją­cy kształ­tem bomb­kę


SJP.pl


bombkowy

→ bomb­ka


SJP.pl

Patrz:

bombka

bomblerka

po­tocz­nie: hu­la­szczy tryb życia; bum­bler­ka, hu­lan­ka, pi­ja­ty­ka


SJP.pl


bomblowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|bom­blo­wać.

Wiktionary

Powiązane:

 czas. bomblować ndk.

Wiktionary


bomblować

bum­lo­wać, bum­blo­wać; po­tocz­nie:
1. spę­dzać czas bez­czyn­nie;
2. spę­dzać czas na pi­ja­ty­kach i hu­lan­kach; hulać, lum­po­wać


SJP.pl

cza­sow­nik

 (1.1) być nie­ak­tyw­nym, bez­czyn­nym

 (1.2) przest. hulać na pi­ja­ty­kach

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔ̃mˈblɔvat͡ɕ, AS: bõmblovać

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bomblowanie n.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) zob. próżnować.

Wiktionary


bombon

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. cu­kie­rek

Wiktionary

Bom­bon – miej­sco­wość i gmina we Fran­cji, w re­gio­nie Île-de-Fran­ce, w de­par­ta­men­cie Sek­wa­na i Marna.

We­dług da­nych na rok 1990 gminę za­miesz­ki­wa­ły 853 osoby, a gę­stość za­lud­nie­nia wy­no­si­ła 57 osób/km² (wśród 1287 gmin re­gio­nu Île-de-Fran­ce Bom­bon pla­su­je się na 663. miej­scu pod wzglę­dem licz­by lud­no­ści, na­to­miast pod wzglę­dem po­wierzch­ni na miej­scu 167.).

Wikipedia

Powiązane:

 rzecz. bomboniarz mos.

 war. bombona ż., bonbon mrz.

:: zdrobn. bombonek mrz.

 przym. bombonowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) gw. Górny Śląsk bomblik, bloblik

Wiktionary


bomboniera

duża bom­bo­nier­ka


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. duża bom­bo­nier­ka

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Zosia do­sta­ła na uro­dzi­ny od swo­je­go chło­pa­ka ol­brzy­mią bom­bo­nie­rę.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɔ̃mbɔ̃ˈɲɛra, AS: bõmbõńera

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bombonierka ż.

Wiktionary


bombonierka

ozdob­ne pu­deł­ko na sło­dy­cze


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od bom­bo­nie­ra

 (1.2) spoż. ozdob­ne pu­deł­ko z cze­ko­lad­ka­mi lub cu­kier­ka­mi w środ­ku;

Wiktionary

Bom­bo­nier­ka ( bon­bon „cu­kie­rek”) – pu­deł­ko lub na­czy­nie na sło­dy­cze.

Bom­bo­nier­ka po­ja­wi­ła się we Fran­cji ok. 1770 roku i wy­wo­dzi się ze zna­ne­go od XIV wieku pu­deł­ka na sło­dy­cze zw. "dra­ge­o­ir", przez­na­czo­ne­go do po­da­wa­nia cu­kier­ków w for­mie dra­że­tek i su­szo­nych lub kan­dy­zo­wa­nych owo­ców.

Wikipedia

Przykłady

 (1.2) Zosia do­sta­ła na uro­dzi­ny od swo­je­go chło­pa­ka ol­brzy­mią bom­bo­nier­kę.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɔ̃mbɔ̃ˈɲɛrka, AS: bõmbõńerka

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bomboniera ż.

 przym. bombonierkowy, bombonierowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.2) bomboniera

Wiktionary


bombonierkowo

→ bom­bo­nier­ko­wy


SJP.pl

Patrz:

bombonierkowy

bombonierkowy

→ bom­bo­nier­ka


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy bom­bo­nier­ki

Wiktionary

Patrz:

bombonierka

Powiązane:

 rzecz. bombonierka ż.

Wiktionary


bombowiec

sa­mo­lot woj­sko­wy, przez­na­czo­ny do ni­szcze­nia obiek­tów na­ziem­nych i na­wod­nych; sa­mo­lot bom­bo­wy


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy lub mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) wojsk. sa­mo­lot przy­sto­so­wa­ny do ata­ko­wa­nia celów na­ziem­nych i na­wod­nych przez zrzu­ca­nie na nie bomb;

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Nad mia­stem po­ja­wił się klucz bom­bow­ców.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔ̃mˈbɔvʲjɛt͡s, AS: bõmbovʹi ̯ec

Wiktionary

Powiązane:

 (1.1) zob. bomba.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) samolot bombowy

Wiktionary


bombowo

przy­słó­wek

 (1.1) pot. niez­wy­kle po­zy­tyw­nie

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) To bom­bo­wo, że wpad­nie­cie w so­bo­tę.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bombardowanie n., bomba ż.

 przym. bombowy

 wykrz. bomba

 czas. bombardować

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) doskonale, wspaniale

Wiktionary


bombowość

→ bom­bo­wy; od­lo­to­wość, cza­der­skość, su­pe­ro­wość


SJP.pl


bombowy

1. od­no­szą­cy się do bomby, bom­bow­ca;
2. po­tocz­nie: efek­tow­ny, za­pie­ra­ją­cy dech w pier­siach, fajny


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z bombą

 (1.2) wy­wo­łu­ją­cy duże wra­że­nie

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) W Iz­ra­e­lu czę­sto są do­ko­ny­wa­ne za­ma­chy bom­bo­we.

 (1.2) Album zo­stał na­gra­ny dwa lata po bom­bo­wym wy­stę­pie Daft Punk w Ren­nes.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bomba ż., bombardier mos., bombowiec mrz., bombarda ż., bombardowanie n.

 czas. bombardować ndk., zbombardować dk.

 przysł. bombowo

 wykrz. bomba

 przym. bombardierski

Wiktionary

Synonimy:

 (1.2) efektowny, fantastyczny, rewelacyjny, sensacyjny, super, wspaniały

Wiktionary


bombramsel

ża­giel umo­co­wa­ny na bom­bram­rei; bom­bram­ża­giel


SJP.pl


bombramstenga

Bom­bram­sten­ga — czwar­ta, li­cząc od po­kła­du, część masz­tu ża­glow­ca, umo­co­wa­na do bram­sten­gi i sta­no­wią­ca jej prze­dłu­że­nie. Wy­stę­pu­je tylko na du­żych jed­nost­kach.

Wikipedia


bombramżaglowy

przy­miot­nik od: bom­bram­ża­giel


SJP.pl


bomby

1. ro­dzaj po­ci­sku z me­cha­niz­mem za­pło­no­wym;
2. ła­du­nek wy­bu­cho­wy;
3. prze­no­śnie: coś wspa­nia­łe­go, efek­tow­ne­go;
4. prze­no­śnie: sen­sa­cyj­na wia­do­mość;
5. przed­miot ku­li­sty lub po­dob­ny kształ­tem do kuli;
6. po­tocz­nie: ocena nie­do­sta­tecz­na; pała;
7. w spor­cie: mocne ude­rze­nie (np. w siat­ków­ce) lub kop­nię­cie (np. w piłce noż­nej);
8. po­tocz­nie: lamp­ka na dachu ra­dio­wo­zu, ka­ret­ki itp.; kogut


SJP.pl

Bomby – wieś w An­glii, w Kum­brii. Leży 42 km na po­łud­nie od mia­sta Car­lis­le i 380 km na pół­noc­ny za­chód od Lon­dy­nu.

Wikipedia


bombykol

płcio­wa sub­stan­cja wa­bią­ca, wy­dzie­la­na przez sa­mi­ce jed­wab­ni­ków mor­wo­wych


SJP.pl


bomhart

dawny drew­nia­ny in­stru­ment mu­zycz­ny; po­mort


SJP.pl


bomiś

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) (w żar­go­nie le­kar­skim) pa­cjent ro­szcze­nio­wy

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Wie pan, co to jest bomiś? Takie co mówi: „Bo mi się na­le­ży”. Bo­mi­sie są wszę­dzie. Lu­dziom się wy­da­je tak: „Wy od tego je­ste­ście, ja na to płacę skład­ki”.

Wiktionary


bomkliwer

pier­wszy lub drugi dolny ża­giel trój­kąt­ny (sztak­sel) na buksz­pry­cie (dzio­ba­ku), wy­stę­pu­ją­cy przed kli­wrem


SJP.pl


bomowy

→ bom


SJP.pl

Patrz:

bom

bomstenga

prze­dłu­że­nie buksz­pry­tu, przed­nia na­sta­wa buksz­pry­tu; buksz­pir; kli­wer­bom; dzio­bak drugi


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) żegl. sten­ga umo­co­wa­na w buksz­pry­cie (belka sta­no­wią­ca jego prze­dłu­że­nie)

Wiktionary

Bom­sten­ga – drzew­ce bę­dą­ce prze­dłu­że­niem buksz­pry­tu ku przo­do­wi, mo­co­wa­ne po­dob­nie jak sten­ga do masz­tu.

Wikipedia

Synonimy:

 (1.1) kliwerbom, bukszpryt

Wiktionary


bomzyn

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) włók. ina­czej: bom­ba­zy­na

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbɔ̃mzɨ̃n, AS: bõmzỹn

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bombazyna ż., daw. bombaz m., daw. bombazyn m.

 przym. bombazynowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bombazyna, daw. bombaz, daw. bombazyn

Wiktionary


bon

1. do­ku­ment upraw­nia­ją­cy do otrzy­ma­nia to­wa­rów, pie­nię­dzy lub usłu­gi; talon, kupon;
2. pa­pier war­to­ścio­wy emi­to­wa­ny przez pań­stwo, bank lub przed­się­bior­stwo;
3. pier­wot­na re­li­gia Ty­be­tu, bli­ska sza­ma­niz­mo­wi;
4. ja­poń­skie świę­to lu­do­we poś­wię­co­ne zmar­łym, ob­cho­dzo­ne od 13 do 15 lipca; obon, ura­bon


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) do­ku­ment upraw­nia­ją­cy do uzy­ska­nia okre­ślo­nych to­wa­rów, usług lub in­nych dóbr;

 (1.2) rel. pre­bud­dyj­ska re­li­gia Ty­be­tu;

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bon – wieś w ob­wo­dzie amur­skim, w re­jo­nie ar­cha­rin­skim
  • bon ko­mu­nal­ny
  • bon oś­wia­to­wy
  • bon pie­nięż­ny
  • bon skar­bo­wy
  • bon to­wa­ro­wy
  • bon to­wa­ro­wy PeKaO
  • Bon – bud­dyj­skie ob­cho­dy ku czci zmar­łych
  • Bön – sta­ro­żyt­na ty­be­tań­ska tra­dy­cja
  • Cap Bon – fran­cu­ska nazwa pół­wy­spu Al-Watan al-Kibli i po­ło­żo­ne­go na nim przy­ląd­ka Ar-Ras at-Taj­jib w Tu­nez­ji
  • Bonn
  • Bon-Se­co­urs

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Mo­żesz wy­mie­nić ten bon na bilet do kina.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔ̃n, AS: bõn

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bonowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) talon

Wiktionary


bon-mot

[czy­taj: bą MO] zręcz­ny zwrot, zwię­złe po­wie­dze­nie; traf­ny dow­cip, bon mot


SJP.pl


bon-seki

w sztu­ce ja­poń­skiej: wy­ko­na­na z pia­sku, ka­mie­ni itp. mi­nia­tur­ka kra­jo­bra­zu; bon­se­ki


SJP.pl


bona

daw­niej: do­mo­wa wy­cho­waw­czy­ni dzie­ci


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) daw. opie­kun­ka i wy­cho­waw­czy­ni ma­łych dzie­ci w za­moż­nych do­mach

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bona – imię żeń­skie
  • Bona (Bona Sfo­rza d’Ara­go­na) – kró­lo­wa Pol­ski (1518–1557) i wiel­ka księż­na li­tew­ska, druga żona Zyg­mun­ta I Sta­re­go
  • Bona – miej­sco­wość i gmina we Fran­cji, w re­gio­nie Bur­gun­dia, w de­par­ta­men­cie Nièvre
  • bona – daw­niej wy­cho­waw­czy­ni ma­łych dzie­ci w bo­ga­tych do­mach
  • Bona Dea (Dobra Bo­gi­ni) – w mi­to­lo­gii rzym­skiej bo­gi­ni zwią­za­na z kul­tem Fa­u­nu­sa
  • Mens Bona – w mi­to­lo­gii rzym­skiej bo­gi­ni jas­no­ści umy­słu i spo­ko­ju ducha
  • Bona Mał­go­rza­ta Sa­ba­udz­ka – księż­nicz­ka sa­ba­udz­ka
  • Jan Bona – ku­piec, re­dak­tor, dzia­łacz na­ro­do­wy i spo­łecz­ny
  • Paul Bona – as lot­nict­wa nie­miec­kie­go
  • Ri­chard Bona – ka­me­ruń­ski muzyk
  • Sa­mu­e­le Dalla Bona – wło­ski pił­karz
  • Sta­nis­la­us Bona – ame­ry­kań­ski bi­skup pol­skie­go po­cho­dze­nia

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Nasza pani wzię­ła dla Lusi bonę.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbɔ̃na, AS: bõna

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bona ż.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) niania

Wiktionary


bonang

ja­waj­ski in­stru­ment mu­zycz­ny w po­sta­ci kil­ku­na­stu gon­gów za­wie­szo­nych wew­nątrz drew­nia­nej ramy


SJP.pl


bonanza

1. bo­ga­te złoże złota;
2. sy­tu­a­cja lub miej­sce, gdzie można od­nieść wiele ko­rzy­ści; ko­ko­so­wy in­te­res, ko­pal­nia złota, żyła złota;
3. po­tocz­nie:
a) igno­ro­wa­nie obo­wią­zu­ją­cych zasad i prawa;
b) awan­tu­ra, kłót­nia, gwał­tow­ny kon­flikt; draka;
c) za­da­szo­na przy­cze­pa do prze­wo­zu ludzi


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) bo­ga­ta żyła złota

 (1.2) przen. źró­dło wiel­kich ko­rzy­ści

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­nan­za – ame­ry­kań­ski se­rial te­le­wi­zyj­ny,
  • Bo­nan­za – bo­ga­ta żyła złota
  • „Bo­nan­za” – po­tocz­na nazwa typu wa­go­nów oso­bo­wych (120A).
  • Bo­nan­za – mia­sto w Ni­ka­ra­gui,
  • Bo­nan­za – miej­sco­wość w sta­nie Ar­kan­sas, w hrab­stwie Se­ba­stian,
  • Bo­nan­za – miej­sco­wość w sta­nie Ko­lo­ra­do, w hrab­stwie Sa­gu­a­che,
  • Bo­nan­za – jed­nost­ka osad­ni­cza w sta­nie Ge­or­gia, w hrab­stwie Cla­y­ton,
  • Bo­nan­za – jed­nost­ka osad­ni­cza w sta­nie Utah, w hrab­stwie Uin­tah,
  • Bo­nan­za – miej­sco­wość w sta­nie Ore­gon, w hrab­stwie Kla­math.
  • Bo­nan­za – czwar­ta księ­ga cyklu ba­ro­ko­we­go Zamęt Neala Step­hen­so­na.
  • Bo­nan­za – album Mi­cha­e­la Rose’a z 1992
  • Bo­nan­za – album Mi­cha­e­la Rose’a z 1999

Wikipedia

Wymowa:

IPA: bɔ̃ˈnãw̃za, AS: bõnãũ̯za

Wiktionary

Synonimy:

 (1.5) buda

Wiktionary


bonaparte

naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Na­po­le­on Bo­na­par­te, Na­po­le­on I (1769–1821) – ce­sarz Fran­cu­zów
  • Na­po­le­on III Bo­na­par­te, Na­po­le­on III (1808–1873) – ce­sarz Fran­cu­zów
  • Ród Bo­na­par­tów – po­tom­ko­wie ce­sa­rza Na­po­le­o­na i jego ro­dzeń­stwa
  • Alek­san­dry­na de Bles­champ-Bo­na­par­te (1778–1855) – druga żona Lu­cja­na
  • An­to­ni Bo­na­par­te (1816–1877) – fran­cu­ski ksią­żę, syn Lu­cja­na
  • Char­les Jo­seph Bo­na­par­te (1851–1921) – ame­ry­kań­ski po­li­tyk, twór­ca FBI, syn Hie­ro­ni­ma Na­po­le­o­na
  • Char­lot­ta Na­po­le­o­na Bo­na­par­te (1802–1839) – córka Jó­ze­fa, żona Na­po­le­o­na Lud­wi­ka
  • Eli­sa­beth Pat­ter­son Bo­na­par­te (1785–1879) – ame­ry­kań­ska mi­lio­ner­ka, żona Hie­ro­ni­ma
  • Eliza Bo­na­par­te (1777–1820) – wiel­ka księż­na To­ska­nii, sio­stra Na­po­le­o­na
  • Hie­ro­nim Bo­na­par­te (1784–1860) – król West­fa­lii, brat Na­po­le­o­na
  • Hie­ro­nim Na­po­le­on Bo­na­par­te (1805–1870) – fran­cu­ski ksią­żę, ame­ry­kań­ski po­li­tyk, syn Hie­ro­ni­ma
  • José Bo­na­par­te (1928–2020) – ar­gen­tyń­ski pa­le­on­to­log

Wikipedia


bonapartowski

taki jak u Bo­na­par­te­go, cha­rak­te­ry­stycz­ny dla dzia­łań, po­li­ty­ki Bo­na­par­te­go


SJP.pl


bonapartysta

zwo­len­nik kie­run­ku po­li­tycz­ne­go we Fran­cji w XIX w. dą­żą­ce­go do przy­wró­ce­nia rzą­dów dy­na­stii Bo­na­par­te


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) zwo­len­nik pa­no­wa­nia dy­na­stii Bo­na­par­ty­stów we Fran­cji w XIX wieku

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bonapartyzm mrz.

Wiktionary


bonapartystka

zwo­len­nicz­ka kie­run­ku po­li­tycz­ne­go we Fran­cji w XIX w. dą­żą­ce­go do przy­wró­ce­nia rzą­dów dy­na­stii Bo­na­par­te


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) zwo­len­nicz­ka pa­no­wa­nia dy­na­stii Bo­na­par­ty­stów we Fran­cji w XIX wieku

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bonapartyzm mrz.

Wiktionary


bonapartystowski

→ bo­na­par­ty­sta


SJP.pl

Patrz:

bonapartysta

bonapartystyczny

→ bo­na­par­tyzm


SJP.pl

Patrz:

bonapartyzm

bonapartyzm

kie­ru­nek po­li­tycz­ny we Fran­cji w XIX w.


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) hist. polit. mo­nar­chi­stycz­na ide­o­lo­gia in­spi­ro­wa­na do­ko­na­nia­mi Na­po­le­o­na I; także. frak­cja po­li­tycz­na dą­żą­ca do wskrze­sze­nia we Fran­cji ce­sar­stwa pod rzą­da­mi ro­dzi­ny Na­po­le­o­na Bo­na­par­te;

Wiktionary

Bo­na­par­tyzm – ide­o­lo­gia po­li­tycz­na po­cho­dzą­ca z XIX-wiecz­nej Fran­cji, forma mo­nar­chiz­mu in­spi­ro­wa­na dzia­łal­no­ścią Na­po­le­o­na I.

Jej zwo­len­ni­cy ut­wo­rzy­li silną frak­cję po­li­tycz­ną rzą­dzą­cą w okre­sie I Ce­sar­stwa Fran­cu­skie­go i II Ce­sar­stwa Fran­cu­skie­go.

Wikipedia

Powiązane:

 rzecz. bonapartysta mos., bonapartystka ż.

 przym. bonapartystyczny, bonapartystowski

Wiktionary


bonar

naz­wi­sko


SJP.pl


bonarski

naz­wi­sko


SJP.pl


bonarów

naz­wi­sko


SJP.pl

Bo­na­rów – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie łódz­kim, w po­wie­cie skier­nie­wic­kim, w gmi­nie Słu­pia.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość po­ło­żo­na była w wo­je­wództ­wie skier­nie­wic­kim.

Wikipedia


bonarówka

wieś w Pol­sce


SJP.pl

Bo­na­rów­ka (ukr. Бонарівка) – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie pod­kar­pac­kim, w po­wie­cie strzy­żow­skim, w gmi­nie Strzy­żów. Ma sta­tus so­łect­wa.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa rze­szow­skie­go.

Wikipedia


bonaszewski

naz­wi­sko


SJP.pl


bonawentura

imię mę­skie


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|m.;

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­na­wen­tu­ra (imię)
  • bo­na­wen­tu­ra - ro­dzaj masz­tu
  • s/y Bo­na­wen­tu­ra (jacht ża­glo­wy)
  • św. Bo­na­wen­tu­ra – te­o­log, fi­lo­zof scho­la­styk

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Prze­ka­za­łeś Bo­na­wen­tu­rze nasze ży­cze­nia?

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɔ̃navɛ̃nˈtura, AS: bõnavẽntura

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bonawenturianizm m.

 przym. bonawenturiański

Wiktionary


bonawenturianizm

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) teol. hist. dok­try­na te­o­lo­gicz­na Bo­na­wen­tu­ry z Ba­gno­re­gio

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) W jego po­glą­dach pa­no­wał czy­sty bo­na­wen­tu­ria­nizm.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bonawentura m.

 przym. bonawenturiański

Wiktionary


bonawenturiański

przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z Bo­na­wen­tu­rą z Ba­gno­re­gio lub bo­na­wen­tu­ria­niz­mem

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Wy­po­sa­żo­ny w au­gu­styń­ski i bo­na­wen­tu­riań­ski ar­se­nał młody te­o­log, dzię­ki przy­jaź­ni z se­kre­ta­rzem kard. Jo­sep­ha Fring­sa z Ko­lo­nii, zo­stał do­rad­cą kar­dy­na­ła na So­bo­rze Wa­ty­kań­skim II.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bonawentura m., bonawenturianizm

Wiktionary


bonawenturowie

imię mę­skie


SJP.pl


bonclok

rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. zob. bunc­lok.

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Ło­gor­ki im sie tak po­da­rzi­ły, że star­ka chcie­li se je za­ki­sić, ale ni mieli ta­ki­go wiel­ki­go bonc­lo­ka.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) kamionka

Wiktionary


bond

po­tocz­nie o fil­mie z Ja­me­sem Bon­dem


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bond (ang. Bond Towns­hip) – gmina w sta­nie Il­li­no­is, w hrab­stwie La­wren­ce
  • hrab­stwo Bond (ang. Bond Co­un­ty) – w sta­nie Il­li­no­is
  • Devon Bond – gu­jań­ski lek­ko­at­le­ta
  • Ed­ward Bond – an­giel­ski dra­ma­turg
  • Fre­de­rick Bligh Bond – an­giel­ski ar­chi­tekt, pa­rap­sy­cho­log, ar­che­o­log ama­tor
  • James Bond – ame­ry­kań­ski or­ni­to­log
  • Nigel Bond – an­giel­ski sno­o­ke­rzy­sta
  • Wil­liam Cranch Bond – ame­ry­kań­ski astro­nom
  • James Bond – agent 007, stwo­rzo­ny przez Iana Fle­min­ga

Wikipedia


bondar

re­gio­nal­nie: rze­mieśl­nik wy­ra­bia­ją­cy przed­mio­ty z drew­na


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Adam Bon­dar – pol­ski sztan­gni­sta
  • Alek­sandr Bon­dar – ra­dziec­ki lot­nik
  • An­drij Bon­dar – ukra­iń­ski pi­sarz
  • Anna Bondár – wę­gier­ska te­ni­sist­ka
  • Ewa Bon­dar – pol­ska esper­nan­tyst­ka
  • Ksie­ni­ja Bon­dar – ro­syj­ska siat­kar­ka
  • Le­o­nid Bon­dar – Le­on­cjusz, bi­skup ro­syj­skie­go ko­ścio­ła pra­wo­sław­ne­go
  • Ołek­sandr Bon­dar – ukra­iń­ski fut­sa­li­sta
  • Ro­ber­ta Bon­dar – ka­na­dyj­ska astro­na­ut­ka
  • Wa­łe­rij Bon­dar – ukra­iń­ski pił­karz
  • (13693) Bon­dar

Wikipedia


bondarcewowate

ro­dzi­na grzy­bów z rzędu go­łąb­kow­ców; jo­dłow­ni­co­wa­te


SJP.pl


bondarczuk

naz­wi­sko


SJP.pl


bondarenko

naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Alona Bon­da­ren­ko − ukra­iń­ska te­ni­sist­ka
  • Boh­dan Bon­da­ren­ko − ukra­iń­ski lek­ko­at­le­ta
  • Ka­te­ry­na Bon­da­ren­ko − ukra­iń­ska te­ni­sist­ka
  • My­chaj­ło Bon­da­ren­ko − dzia­łacz bol­sze­wic­ki
  • Ołek­sandr Bon­da­ren­ko − ukra­iń­ski pił­karz
  • Ołek­sandr Bon­da­ren­ko − ukra­iń­ski pił­karz
  • Ołena Bon­da­ren­ko − ukra­iń­ska dzien­ni­kar­ka i po­li­tyk, po­słan­ka
  • Swi­tła­na Bon­da­ren­ko − ukra­iń­ska pły­wacz­ka
  • Roman Bon­da­ren­ko − ukra­iń­ski pił­karz
  • Wa­łen­tyn Bon­da­ren­ko − ra­dziec­ki pilot woj­sko­wy i kos­mo­na­u­ta
  • Wa­łe­ri­ja Bon­da­ren­ko − ukra­iń­ska te­ni­sist­ka
  • Wo­ło­dy­myr Bon­da­ren­ko − ukra­iń­ski pił­karz

Wikipedia


bondarowa

re­gio­nal­nie: żona bon­da­ra - rze­mieśl­ni­ka wy­ra­bia­ją­ce­go przed­mio­ty z drew­na


SJP.pl


bondarowicz

naz­wi­sko


SJP.pl


bondarowy

→ bon­dar (daw­niej)


SJP.pl


bondaruk

naz­wi­sko


SJP.pl


bonderyzowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) techn. met. na­kła­da­nie na metal fos­fo­ra­no­wej po­wło­ki w celu za­bez­pie­cze­nia go przed ko­roz­ją

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bonderyzacja ż., bonderyzownia ż.

 czas. bonderyzować

 przym. bonderyzacyjny

Wiktionary


bonderyzować

wyt­wa­rzać po­wło­kę ochron­ną w po­sta­ci war­stwy fos­fo­ra­nów na po­wierzch­ni me­ta­li, za­bez­pie­cza­jąc ją w ten spo­sób przed usz­ko­dze­nia­mi me­cha­nicz­ny­mi lub two­rząc po­wło­kę zmniej­sza­ją­cą tar­cie i bę­dą­cą do­brym pod­kła­dem pod farby i la­kie­ry; fos­fo­ra­no­wać, fos­fa­ty­zo­wać, par­ke­ry­zo­wać


SJP.pl


bonding

za­bieg sto­ma­to­lo­gii este­tycz­nej po­le­ga­ją­cy na od­bu­do­wie i mo­de­lo­wa­niu zębów ma­te­ria­łem kom­po­zy­to­wym


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bon­ding – ame­ry­kań­ski se­rial z 2019
  • Bon­ding-Stu­den­te­ni­ni­tia­ti­ve – or­ga­ni­za­cja stu­denc­ka
  • The Bon­ding – album ze­spo­łu Eden­brid­ge
  • bon­da­ge

Wikipedia


bondomania

mania na punk­cie fil­mów z Ja­me­sem Bon­dem, czę­ste mó­wie­nie o nich w me­diach, na­śla­do­wa­nie stylu za­cho­wa­nia głów­ne­go bo­ha­te­ra itp.


SJP.pl


bondowski

taki jak u Bonda, cha­rak­te­ry­stycz­ny dla Bonda


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) liter. film. zwią­za­ny z bry­tyj­skim agen­tem Ja­me­sem Bon­dem

Wiktionary

Powiązane:

 przym. Bondowski

Wiktionary


bondur

stop o pod­sta­wie alu­mi­nium, wy­ko­rzy­sty­wa­ny głów­nie w prze­my­śle lot­ni­czym


SJP.pl


bondyra

naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Piotr Bon­dy­ra – pol­ski aktor
  • Ry­szard Bon­dy­ra – pol­ski po­li­tyk, rol­nik

Wikipedia


bondziszki

Bon­dzisz­ki – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie pod­la­skim, w po­wie­cie su­wal­skim, w gmi­nie Rutka-Tar­tak.

Wieś kró­lew­ska sta­ro­stwa nie­gro­do­we­go wi­żań­skie­go po­ło­żo­na była w końcu XVIII wieku w po­wie­cie gro­dzień­skim wo­je­wództ­wa troc­kie­go. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa su­wal­skie­go.

Wikipedia


bonelia

bez­krę­go­wiec z gro­ma­dy szczet­nic


SJP.pl


bonet

1. na­kry­cie głowy, ro­dzaj be­re­tu lub czap­ki bez dasz­ka, no­szo­ne w śred­nio­wiecz­nej Eu­ro­pie
2. ozdob­ny cze­pek z mięk­kiej tka­ni­ny, no­szo­ny przez ko­bie­ty w XVIII wieku


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bonet – wer­sja imie­nia Bonit
  • Lisa Bonet – ame­ry­kań­ska ak­tor­ka i re­ży­serk
  • bonet – ro­dzaj na­kry­cia głowy
  • bonet – ro­dzaj wło­skie­go de­se­ru

Wikipedia


bong

fajka wodna do pa­le­nia róż­nych ziół; bong, bon­gos


SJP.pl


bongo

fajka wodna do pa­le­nia róż­nych ziół; bong, bon­gos


SJP.pl


bongos

po­dłuż­ny bę­be­nek ku­bań­ski ude­rza­ny pal­ca­mi


SJP.pl


bongosy

in­stru­ment mu­zycz­ny na­le­żą­cy do mem­bra­no­fo­nów, dwa po­dłuż­ne bę­ben­ki ku­bań­skie ude­rza­ne pal­ca­mi


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) muz. ku­bań­ski in­stru­ment per­ku­syj­ny zbu­do­wa­ny z dwóch trwa­le po­łą­czo­nych bę­ben­ków;

Wiktionary

Bon­go­sy – in­stru­ment ku­bań­ski skła­da­ją­cy się z dwóch na stałe po­łą­czo­nych ze sobą bę­ben­ków o jed­na­ko­wej wy­so­ko­ści kor­pu­su i róż­nych śred­ni­cach. Kor­pus ory­gi­nal­nych bon­go­sów wy­ko­na­ny jest z kle­pek drew­nia­nych, a jed­no­stron­nie na­cią­gnię­tą mem­bra­nę sta­no­wi skóra kozła (obec­nie wy­stę­pu­ją na­cią­gi ze skóry bi­zo­na, kozła, cie­la­ka, a nawet na­cią­gi syn­te­tycz­ne od­por­ne na wa­ha­nia tem­pe­ra­tur i wil­got­no­ści po­wie­trza).

Wikipedia

Wymowa:

IPA: bɔ̃ŋˈɡɔsɨ, AS: bõŋgosy

Wiktionary


bonhoeffer

naz­wi­sko


SJP.pl


bonia

pro­fil lub ele­ment row­ko­wa­nia ele­wa­cji


SJP.pl


boniecki

naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Adam Bo­niec­ki (1842–1909) – pol­ski he­ral­dyk
  • Adam Bo­niec­ki (ur. 1934) – pol­ski rzym­sko­ka­to­lic­ki ksiądz, dzien­ni­karz
  • Ed­ward Bo­niec­ki (1897–1970) – pod­puł­kow­nik dy­plo­mo­wa­ny ka­wa­le­rii Woj­ska Pol­skie­go
  • Ed­ward Bo­niec­ki (ur. 1962) – pol­ski hi­sto­ryk li­te­ra­tu­ry
  • Jerzy Bo­niec­ki (ur. 1933) – pol­ski pły­wak
  • Jerzy Bo­niec­ki (1929–2003) – pol­ski dzia­łacz spo­łecz­ny
  • Maria Albin Bo­niec­ki (1908–1995) – pol­ski rzeź­biarz
  • Te­o­fil Piotr Bo­niec­ki (1896–1939) – major sa­pe­rów Woj­ska Pol­skie­go, w kam­pa­nii wrze­śnio­wej 1939 roku do­wód­ca 4 Ba­ta­lio­nu Sa­pe­rów, ka­wa­ler Or­de­ru Vir­tu­ti Mi­li­ta­ri
  • Wik­tor Bo­niec­ki (1918–1997) – pol­ski eko­no­mi­sta, pre­zy­dent Kra­ko­wa
  • Woj­ciech Bo­niec­ki (ur. 1987) – pol­ski pił­karz ręcz­ny
  • Zdzi­sław Bo­niec­ki (1937–2007) – pol­ski żuż­lo­wiec

Wikipedia


boniek

naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Zbi­gniew Bo­niek – pol­ski pił­karz i dzia­łacz pił­kar­ski
  • Józef Bo­niek – pol­ski pił­karz
  • Bo­niek García – hon­du­ra­ski pił­karz
  • Bo­niek – skała w re­zer­wa­cie przy­ro­dy So­ko­le Góry koło Olsz­ty­na

Wikipedia


boniewo

nazwa dwóch wsi w Pol­sce


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­nie­wo – wieś w wo­je­wództ­wie ku­jaw­sko-po­mor­skim, w po­wie­cie włoc­ław­skim, w gmi­nie Bo­nie­wo
  • Bo­nie­wo – wieś w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, w po­wie­cie kras­no­staw­skim, w gmi­nie Faj­sła­wi­ce
  • Bo­nie­wo – gmina wiej­ska w wo­je­wództ­wie ku­jaw­sko-po­mor­skim, w po­wie­cie włoc­ław­skim
  • Bo­nie­wo – wą­sko­to­ro­wa sta­cja ko­le­jo­wa w Bo­nie­wie, w gmi­nie Bo­nie­wo, w po­wie­cie włoc­ław­skim, w wo­je­wództ­wie ku­jaw­sko-po­mor­skim
  • Bo­nie­wo – gro­ma­da
  • Linia ko­le­jo­wa Bo­nie­wo – Kro­śnie­wi­ce

Wikipedia


boniewski

→ Bo­nie­wo (wieś w Pol­sce)


SJP.pl


bonifacek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) zdrobn. od: Bo­ni­fa­cy

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɔ̃ɲiˈfat͡sɛk, AS: bõńifacek

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bonifacy mos.

Wiktionary


bonifacja

imię żeń­skie


SJP.pl

Bo­ni­fa­cja – imię żeń­skie po­cho­dze­nia ła­ciń­skie­go. Wy­wo­dzi się od słów "bonum fatum" oz­na­cza­ją­cych „dobry los”. Pa­tron­ką tego imie­nia jest św. Bo­ni­fa­cja Rodríguez Ca­stro.

Bo­ni­fa­cja tu żeń­ski od­po­wied­nik imie­nia Bo­ni­fa­cy.

W Pol­sce imię rzad­kie. W stycz­niu 2025 r. w re­je­strze PESEL, wśród pu­blicz­nie do­stęp­nych da­nych do­ty­czą­cych osób ży­ją­cych, wy­ka­za­no 19 ko­biet o imie­niu Bo­ni­fa­cja na­da­nym jako imię pier­wsze.

Wikipedia


bonifacostwo

Bo­ni­fa­cy z mał­żon­ką; Bo­ni­fa­co­wie


SJP.pl


bonifacowie

Bo­ni­fa­cy z mał­żon­ką; Bo­ni­fa­co­stwo


SJP.pl


bonifacowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Bo­ni­fa­ce­go lub z nim zwią­za­ny


SJP.pl


bonifacuś

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) zdrobn. od: Bo­ni­fa­cy

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bonifacy mos.

Wiktionary


bonifacy

imię mę­skie


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|m.;

Wiktionary

Bo­ni­fa­cy – imię mę­skie po­cho­dze­nia ła­ciń­skie­go. Wy­wo­dzi się od bonum „dobro” i fa­ce­re „czy­nić”, czyli oz­na­cza czy­nią­ce­go dobro.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Bo­ni­fa­co­wie dzień swego pa­tro­na, czyli imie­ni­ny, ob­cho­dzą 14 maja, a także 5 czerw­ca i 4 wrze­śnia.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɔ̃ɲiˈfat͡sɨ, AS: bõńifacy

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bonifacowa ż.

:: zdrobn. Bonifacek mos., Bonifacuś mos.

:: fż. Bonifacja ż.

 przym. Bonifacowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) zdrobn. Bonifacek, Bonifacuś

Wiktionary


bonifikacja

zmniej­sze­nie usta­lo­nej ceny usłu­gi lub to­wa­ru; bo­ni­fi­ka­ta, skon­to


SJP.pl


bonifikacyjny

→ bo­ni­fi­ka­cja


SJP.pl

Patrz:

bonifikacja

bonifikata

1. zmniej­sze­nie usta­lo­nej ceny usłu­gi lub to­wa­ru; skon­to, bo­ni­fi­ka­cja;
2. w niek­tó­rych kon­ku­ren­cjach spor­to­wych: do­da­nie punk­tów lub od­li­cze­nie czasu


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) hand. ob­ni­że­nie ceny to­wa­ru lub usłu­gi

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Jed­no­cze­śnie przed­pła­to­wi­cze mają wciąż prawo do re­kom­pen­sa­ty lub za­ku­pu sa­mo­cho­du kra­jo­wej pro­duk­cji z bo­ni­fi­ka­tą.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bonifikowanie n.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) zniżka, rabat

Wiktionary


bonifikowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|bo­ni­fi­ko­wać.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bonifikata ż.

 czas. bonifikować ndk.

Wiktionary


bonifikować

udzie­lać bo­ni­fi­ka­ty, zmniej­szać usta­lo­ną cenę usłu­gi lub to­wa­ru


SJP.pl


bonifrater

czło­nek ka­to­lic­kie­go za­ko­nu św. Jana Bo­że­go; brat mi­ło­sier­dzia


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) rel. za­kon­nik z za­ko­nu za­ło­żo­ne­go przez św. Jana Bo­że­go;

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Czy­tam książ­kę o hisz­pań­skim bo­ni­fra­trze.

 (1.1) W ap­te­ce bo­ni­fra­trów nie do­sta­łam li­gni­ny.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz.

:: fż. bonifraterka ż.

 przym. bonifraterski

Wiktionary


bonifraterka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) rel. za­kon­ni­ca z żeń­skiej ga­łę­zi za­ko­nu za­ło­żo­ne­go przez św. Jana Bo­że­go

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Tą bo­ni­fra­ter­ką in­te­re­so­wa­ły się nie­miec­kie wła­dze oku­pa­cyj­ne.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz.

:: fm. bonifrater m.

 przym. bonifraterski

Wiktionary


bonifraterski

→ bo­ni­fra­ter


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z bo­ni­fra­tra­mi, do­ty­czą­cy bo­ni­fra­trów

Wiktionary

Patrz:

bonifrater

Przykłady

 (1.1) Wspól­no­ta bo­ni­fra­ter­ska liczy ośmiu braci.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bonifrater mos., bonifraterka ż.

Wiktionary


bonifratrzy

czło­nek ka­to­lic­kie­go za­ko­nu św. Jana Bo­że­go; brat mi­ło­sier­dzia


SJP.pl

Bo­ni­fra­trzy, łac. "fra­tres mi­se­ri­cor­diae b. Jo­an­nis de Deo" (łac. "bonus fra­ter" – dobry brat) – ka­to­lic­ki zakon szpi­tal­ny za­ło­żo­ny (po­cząt­ko­wo jako wspól­no­ta świec­ka) w 1540 roku w Hisz­pa­nii przez św. Jana Bo­że­go w celu opie­ki nad cho­ry­mi. W 1572 zat­wier­dzo­ny przez pa­pie­ża Piusa V.

Wikipedia


bonikowo

Bo­ni­ko­wo – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie ko­ściań­skim, w gmi­nie Ko­ścian. Bo­ni­ko­wo re­pre­zen­tu­je typ wsi-uli­ców­ki.

Wikipedia


bonikowski

naz­wi­sko


SJP.pl


boników

Bo­ni­ków – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie ostrow­skim, w gmi­nie Odo­la­nów. Liczy około 500 miesz­kań­ców. Leży przy dro­dze po­wia­to­wej Odo­la­nów-So­śnie, ok. 16 km na po­łud­nio­wy za­chód od Ostro­wa.

Czę­ścią wsi jest osied­le Ba­ła­mą­cek. Oko­li­ce Bo­ni­ko­wa i są­sied­nich Garek na­le­żą do naj­waż­niej­szych miejsc wy­do­by­cia gazu ziem­ne­go w Pol­sce.

Wikipedia


bonin

1. nazwa kilku wsi w Pol­sce;
2. część Poz­na­nia;
3. dawna nazwa rowu oce­a­nicz­ne­go Izu-Oga­sa­wa­ra;
4. dawna nazwa ar­chi­pe­la­gu Oga­sa­wa­ra


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Grze­gorz Bonin – pił­karz, re­pre­zen­tant Pol­ski
  • To­masz Bonin – bok­ser­ski mistrz świa­ta
  • Wil­liam Bonin – ame­ry­kań­ski se­ryj­ny mor­der­ca
  • Ger­hardt von Bonin – ame­ry­kań­ski ne­u­ro­pa­to­log i ne­u­ro­a­na­tom nie­miec­kie­go po­cho­dze­nia
  • Bonin – część Poz­na­nia
  • Bonin – wieś w woj. ma­zo­wiec­kim, w pow. ło­sic­kim, w gmi­nie Sar­na­ki
  • Bonin – wieś w woj. za­chod­nio­po­mor­skim, w pow. cho­szczeń­skim, w gmi­nie Choszcz­no
  • Bonin – wieś w woj. za­chod­nio­po­mor­skim, w pow. draw­skim, w gmi­nie Wierz­cho­wo
  • Bonin – wieś w woj. za­chod­nio­po­mor­skim, w pow. ko­sza­liń­skim, w gmi­nie Ma­no­wo
    • Bonin (przy­sta­nek ko­le­jo­wy)
  • Bonin – wieś w woj. za­chod­nio­po­mor­skim, w pow. ło­be­skim, w gmi­nie Łobez
  • Bonin – dawna nazwa rowu oce­a­nicz­ne­go Izu-Oga­sa­wa­ra

Wikipedia


boniowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) ar­chit. de­ko­ro­wa­nie lica muru po­le­ga­ją­ce na ścię­ciu pod kątem lub pro­fi­lo­wa­niu kra­wę­dzi li­co­wych po­szcze­gól­nych cio­sów ka­mien­nych czy płyt

Wiktionary

Bo­nio­wa­nie – de­ko­ra­cyj­ne opra­co­wa­nie kra­wę­dzi oraz lica ciosu ka­mie­ni, pod­kre­śla­ją­ce ich układ, oży­wia­ją­ce fa­sa­dę i na­da­ją­ce jej cechy mo­nu­men­tal­no­ści.

Roz­róż­nia się na­stę­pu­ją­ce typy bo­nio­wa­nia, w za­leż­no­ści od:

Tech­ni­ka bo­nio­wa­nia była znana i sto­so­wa­na w okre­sie sta­ro­żyt­ne­go Rzymu, ale jej upo­wszech­nie­nie na­stą­pi­ło w re­ne­san­sie.

Wikipedia

Powiązane:

 czas. boniować

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) fazowanie, fasetowanie

Wiktionary


boniować

zdo­bić po­wierzch­nię muru żłob­ka­mi po­zio­my­mi, i/lub pio­no­wy­mi, od­ci­na­ją­cy­mi na ścia­nie po­zor­ne ciosy


SJP.pl


boniowice

Bo­nio­wi­ce (niem. "Bo­nio­witz") – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ślą­skim, w po­wie­cie tar­no­gór­skim, w gmi­nie Zbro­sła­wi­ce.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość na­le­ża­ła ad­mi­ni­stra­cyj­nie do wo­je­wództ­wa ka­to­wic­kie­go.

Wikipedia


bonisławski

naz­wi­sko


SJP.pl


bonitacja

kla­sy­fi­ka­cja sto­so­wa­na w róż­nych ga­łę­ziach go­spo­dar­ki, zwła­szcza w rol­nict­wie i le­śnict­wie


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­ni­ta­cja (gle­boz­naw­stwo)
  • Bo­ni­ta­cja (hy­dro­bio­lo­gia)
  • Bo­ni­ta­cja (le­śnict­wo)
  • Bo­ni­ta­cja (zo­o­tech­ni­ka)

Wikipedia


bonitacyjny

przy­miot­nik od: bo­ni­ta­cja


SJP.pl


bonito

dra­pież­na ryba z ro­dzi­ny ma­kre­lo­wa­tych; pe­la­mi­da; sarda


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) icht. dra­pież­na ryba z ro­dzi­ny ma­kre­lo­wa­tych o sre­brzy­stym brzu­chu i błę­kit­nej linii wzdłuż boku ciała

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­ni­to – miej­sco­wość i gmina we Wło­szech
  • Bo­ni­to – mia­sto i gmina w Bra­zy­lii, w sta­nie Bahia
  • Bo­ni­to – mia­sto i gmina w Bra­zy­lii, w sta­nie Pará
  • Bo­ni­to – czwar­ty album mu­zycz­ny grupy Ja­ra­be de Palo
  • bo­ni­to – ryba, tuń­czyk pa­sia­sty
  • bo­ni­to – ga­tu­nek ryby z ro­dzi­ny ma­kre­lo­wa­tych (Scom­bri­dae)
  • Bo­ni­to (Mato Gros­so do Sul) – miej­sco­wość i gmina w sta­nie Mato Gros­so do Sul

Wikipedia

Wymowa:

IPA: bɔ̃ˈɲitɔ, AS: bõńito

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) tuńczyk pasiasty, tuńczyk skoczek

Wiktionary


bonitowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) ekon. do­ko­ny­wa­nie bo­ni­ta­cji

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bonitacja ż.

 czas. bonitować ndk.

 przym. bonitacyjny

Wiktionary


bonitować

oce­niać, kla­sy­fi­ko­wać ja­kieś war­to­ści ma­te­rial­ne, zwła­szcza w rol­nict­wie i le­śnict­wie


SJP.pl


boniński

1. → Bonin;
2. ru­daw­ka bo­niń­ska - ga­tu­nek nie­to­pe­rza z ro­dzi­ny ru­daw­ko­wa­tych;
3. gołąb bo­niń­ski - wy­mar­ły ga­tu­nek ptaka z ro­dzi­ny go­łę­bio­wa­tych


SJP.pl


bonjour

[czy­taj: bąŻUR] żar­to­bli­wie: dzień dobry


SJP.pl


bonk

naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Ali­cja Bonk – pol­ska oce­a­no­graf
  • Bar­ba­ra Sach­ma­ciń­ska-Bonk (ur. 1983) – pol­ska sztan­gist­ka
  • Bar­tło­miej Bonk (ur. 1984) – pol­ski sztan­gi­sta
  • Grze­gorz Bonk (ur. 1977) – pol­ski pił­karz
  • Hugo Bonk (1861–1936) – nie­miec­ki hi­sto­ryk
  • Leon Sta­ni­sław Bonk (1919–1943) – pol­ski woj­sko­wy
  • (14965) Bonk
  • Bąk

Wikipedia


bonka

rzad­ko: miesz­kan­ka Bonn


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) rzad. miesz­kan­ka Bonn

 (1.2) rzad. zdrobn. od bona

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bonn n.

:: fm. bończyk m.

 przym. boński

Wiktionary


bonkawa

gwa­ro­wo: kawa ziar­ni­sta, na­tu­ral­na


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. kawa pa­rzo­na (z fu­sa­mi)

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) My­ryj­ka, za­lo­ła­byś mi tako fest bon­ka­wa w szol­ce? → Ma­ry­siu, mo­gła­byś mi zalać mocną kawę pa­rzo­ną w fi­li­żan­ce?

Wiktionary


bonkreta

je­sien­na od­mia­na gru­szy; owoc tej gru­szy


SJP.pl


bonmot

traf­ny dow­cip; bon mot; bon-mot


SJP.pl


bonn

mia­sto w Niem­czech


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Niem­czech;

 (1.2) hist. pot. wła­dze RFN (NRF)

Wiktionary

Bonn ("Bun­des­stadt Bonn" – mia­sto fe­de­ral­ne Bonn) – mia­sto na pra­wach po­wia­tu w za­chod­nich Niem­czech, w kraju związ­ko­wym Na­dre­nia Pół­noc­na-West­fa­lia, po obu stro­nach rzeki Ren. Bonn leży ok. 30 km na po­łud­nie od Ko­lo­nii. W po­ło­wie drogi do Ko­lo­nii leży port lot­ni­czy Köln/Bonn.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Do 1991 r. sto­li­cą RFN było Bonn.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔ̃n, AS: bõn

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bończyk mos., bonka ż.

 przym. boński

Wiktionary


bonnard

naz­wi­sko, m.in.: Pier­re Bon­nard, fran­cu­ski ma­larz i gra­fik za­li­cza­ny do nurtu po­stim­pre­sjo­ni­stycz­ne­go ko­lo­ryz­mu


SJP.pl

Bon­nard – miej­sco­wość i gmina we Fran­cji, w re­gio­nie Bur­gun­dia-Fran­che-Comté, w de­par­ta­men­cie Yonne.

We­dług da­nych na rok 1990 gminę za­miesz­ki­wa­ły 742 osoby, a gę­stość za­lud­nie­nia wy­no­si­ła 185 osób/km² (wśród 2044 gmin Bur­gun­dii Bon­nard pla­su­je się na 318. miej­scu pod wzglę­dem licz­by lud­no­ści, na­to­miast pod wzglę­dem po­wierzch­ni na miej­scu 1289.).

Wikipedia


bonnet

czap­ka bez dasz­ka no­szo­na w śred­nio­wie­czu; bonet


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bon­net – miej­sco­wość i gmina we Fran­cji, w re­gio­nie Lo­ta­ryn­gia, w de­par­ta­men­cie Moza
  • Saint-Bon­net – miej­sco­wość i gmina we Fran­cji, w re­gio­nie Nowa Ak­wi­ta­nia, w de­par­ta­men­cie Cha­ren­te
  • Bon­net – sto­so­wa­ny na XIV-XVI wiecz­nych ża­glow­cach ro­dzaj żagla
  • Ale­xan­dre Bon­net
  • Char­les Bon­net
  • Ge­or­ges Bon­net
  • Paul Bon­net
  • Stede Bon­net

Wikipedia


bonnie

obce imię żeń­skie


SJP.pl

Bon­nie – wieś w Sta­nach Zjed­no­czo­nych, w sta­nie Il­li­no­is, w hrab­stwie Jef­fer­son.

Wikipedia


bonny

Bonny – mia­sto w Ni­ge­rii (Ri­vers) nad czę­ścią Za­to­ki Gwi­nej­skiej - Za­to­ką Bonny.

W mie­ście port po­łą­czo­ny ru­ro­cią­ga­mi z po­la­mi naf­to­wy­mi w del­cie Nigru. Około 10 tys. miesz­kań­ców.

Wikipedia


bono

daw­niej: do­mo­wa wy­cho­waw­czy­ni dzie­ci


SJP.pl

Bono, właśc. Paul David Hew­son (ur. 10 maja 1960 w Du­bli­nie) – ir­landz­ki pio­sen­karz, muzyk i fi­lan­trop. Od 1976 lider, wo­ka­li­sta i gi­ta­rzy­sta ze­spo­łu roc­ko­we­go U2.

Wikipedia


bonobo

ga­tu­nek małpy człe­koksz­tałt­nej; szym­pans kar­ło­wa­ty


SJP.pl

rze­czow­nik

 (1.1) zool. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Pan pa­ni­scus|ref=tak., za­gro­żo­ny wy­gi­nię­ciem ga­tu­nek szym­pan­sa o zwy­cza­jach i umie­jęt­no­ściach zbli­żo­nych do ludzi;

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • bo­no­bo – szym­pans kar­ło­wa­ty (Pan pa­ni­scus)
  • Bo­no­bo – tech­no­lo­gia osa­dza­nia kom­po­nen­tów śro­do­wi­ska GNOME
  • Bo­no­bo – właśc. Simon Green, bry­tyj­ski muzyk i pro­du­cent mu­zycz­ny

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Bo­no­bo to małpa człe­koksz­tałt­na naj­bliż­sza czło­wie­ko­wi.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔ̃ˈnɔbɔ, AS: bõnobo

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) szympans karłowaty

Wiktionary


bononia

1. sta­ro­żyt­ne mia­sto, dzi­siej­sza Bo­lo­nia;
2. wieś w Pol­sce


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­no­nia – sta­ro­żyt­ne mia­sto, dzi­siej­sza Bo­lo­nia
  • Bo­no­nia – wieś w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim
  • Bo­no­nia (sto­li­ca ty­tu­lar­na) – ty­tu­lar­na sto­li­ca bi­sku­pia Ko­ścio­ła ka­to­lic­kie­go, na­wią­zu­ją­ca do daw­nej sie­dzi­by bi­sku­piej w rzym­skim mie­ście Bo­no­nia (obec­nie Widin)

Wikipedia


bonowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|bo­no­wać.

Wiktionary

Powiązane:

 czas. bonować ndk.

Wiktionary


bonować

1. uży­wać życia, hulać;
2. usta­wiać rusz­to­wa­nie w szy­bie ko­pal­ni


SJP.pl


bonowicz

naz­wi­sko


SJP.pl


bonowy

zwią­za­ny z bonem


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy bonów

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bon mrz.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) talonowy

Wiktionary


bonończyk

mały pies po­ko­jo­wy; bo­loń­czyk


SJP.pl


bonoński

→ Bo­no­nia


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) daw. zwią­za­ny z Bo­no­nią (współcz. Bo­lo­nia)

Wiktionary

Patrz:

Bononia

Powiązane:

 rzecz. Bononia ż., bonończyk mos., bononka ż.

Wiktionary


bonsai

[czy­taj: bon­zaj] kar­ło­wa­te drzew­ko przy­sto­so­wa­ne do upra­wy do­nicz­ko­wej; bon­zai


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) ogrod. ja­poń­ska sztu­ka upra­wy ozdob­nych drzew, po­le­ga­ją­cy na ich skar­la­niu i od­po­wied­nim for­mo­wa­niu;

 (1.2) ogrod. drze­wo lub inna ro­śli­na ufor­mo­wa­na przez bon­sai (1.1)

Wiktionary

Bon­sai, sztu­ka bon­sai (jap. 盆栽 upra­wa w płyt­kim na­czy­niu; "bon" – pła­ska taca, płyt­ki po­jem­nik, na­czy­nie; "sai" – upra­wa; chiń. "pénzāi" (盆栽)) – sztu­ka mi­nia­tu­ry­zo­wa­nia drzew, krze­wów lub ro­ślin upra­wia­nych w od­po­wied­nio do­bra­nych, pła­skich na­czy­niach, do­ni­cach (np.

Wikipedia

Wymowa:

IPA: bɔ̃w̃ˈzaj, AS: bõũ̯zai ̯

Wiktionary


bonsaista

[czy­taj: bon­za­i­sta] osoba zaj­mu­ją­ca się upra­wą drze­wek bon­sai (bon­zai); bon­za­i­sta


SJP.pl


bonsaistka

→ bon­sa­i­sta; bon­za­ist­ka


SJP.pl


bonseki

w sztu­ce ja­poń­skiej: wy­ko­na­na z pia­sku, ka­mie­ni itp. mi­nia­tur­ka kra­jo­bra­zu; bon-seki


SJP.pl

Bon­se­ki (jap. 盆石 bon­se­ki) – (1) ka­mień słu­żą­cy do two­rze­nia kra­jo­bra­zu na tacy, (2) mi­nia­tu­ro­wy kra­jo­braz z bia­łe­go pia­sku, ka­my­ków i nie­wiel­kich odłam­ków skal­nych, ut­wo­rzo­ny na po­kry­tej czar­ną laką tacy.

Wikipedia


bont

próg; po­przecz­na me­ta­lo­wa li­stew­ka na gry­fie niek­tó­rych in­stru­men­tów stru­no­wych, np. gi­ta­ry


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) muz. zob. próg w in­stru­men­tach stru­no­wych.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔ̃nt, AS: bõnt

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) próg

Wiktionary


bontek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. roz­po­rek

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Zap­nij se bon­tek.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) kubik

Wiktionary


bonus

do­dat­ko­we wy­na­gro­dze­nie; na­gro­da; pre­mia


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) do­da­tek, pre­mia

 (1.2) coś dar­mo­we­go

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Ten bonus dla cie­bie jest zu­peł­nie nie­za­słu­żo­ny.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbɔ̃nus, AS: bõnus

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz.

:: zdrobn. bonusik m.

 przym. bonusowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) premia

 (1.2) darmówka, gratis

Wiktionary


bonusik

zdrob­nie­nie od: bonus


SJP.pl


bonusowy

przy­miot­nik od: bonus


SJP.pl


bonza

1. bud­dyj­ski du­chow­ny w Chi­nach i Ja­po­nii;
2. z nie­chę­cią o czło­wie­ku zaj­mu­ją­cym wy­so­kie sta­no­wi­sko


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) mnich bud­dyj­ski

 (1.2) de­spo­tycz­ny czło­wiek na sta­no­wi­sku przy­wód­czym

Wiktionary

Przykłady

 (1.2) Mi­li­cjant po­słusz­nie prze­cis­nął się mię­dzy pier­wszym fo­te­lem a ławą i zajął wska­za­ne przez par­tyj­ne­go bonzę miej­sce.

Wiktionary


bonzai

[czy­taj: bon­zaj] kar­ło­wa­te drzew­ko przy­sto­so­wa­ne do upra­wy do­nicz­ko­wej; bon­sai


SJP.pl


bonzaista

osoba zaj­mu­ją­ca się upra­wą drze­wek bon­zai (bon­sai); bon­sa­i­sta


SJP.pl


bonzaistka

→ bon­za­i­sta; bon­sa­ist­ka


SJP.pl


bonżurka

mę­skie ubra­nie po­dob­ne kro­jem do ma­ry­nar­ki, no­szo­ne daw­niej w go­dzi­nach ran­nych i w domu, i poza domem, obec­nie strój wy­łącz­nie do­mo­wy


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) kraw. po­ran­ny ubiór męski, po­dob­ny do ma­ry­nar­ki;

Wiktionary

Bon­żur­ka (fr. "bon­jo­ur" – dzień dobry) – po­ran­ny ubiór męski z mięk­kiej tka­ni­ny weł­nia­nej, krót­ki, luźny, o kroju zbli­żo­nym do ma­ry­nar­ki, z koł­nie­rzem i man­kie­ta­mi.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Jak tylko będę miał pie­nią­dze, kupię sobie także czar­ną ak­sa­mit­ną bon­żur­kę.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔ̃n͇ˈʒurka, AS: bõṇžurka

Wiktionary


boogie

[czy­taj: bugi] styl w mu­zy­ce co­un­try za­po­cząt­ko­wa­ny w la­tach 40. XX wieku; co­un­try bo­o­gie


SJP.pl

Bo­o­gie, co­un­try bo­o­gie (po­cząt­ko­wo też hill­bil­ly bo­o­gie) – styl w mu­zy­ce co­un­try pow­sta­ły z we­stern swin­gu w po­ło­wie lat 40. XX wieku.

Bo­o­gie był w więk­szej mie­rze mu­zy­ką in­stru­men­tal­ną, w któ­rej głów­nym in­stru­men­tem była gi­ta­ra; styl ten był formą od­po­wie­dzi na mu­zy­kę bo­o­gie-wo­o­gie, w któ­rej ko­rzy­sta­no z for­te­pia­nu.

Wikipedia


boogie-woogie

[czy­taj: bugi-ługi]:
1. styl gry for­te­pia­no­wej cha­rak­te­ry­zu­ją­cy się upor­czy­wym, ek­scy­tu­ją­cym ryt­mem
2. ro­dzaj tańca to­wa­rzy­skie­go


SJP.pl

Bo­o­gie-wo­o­gie – styl gry for­te­pia­no­wej za­po­cząt­ko­wa­ny przez Afro­a­me­ry­ka­nów, prze­waż­nie w in­stru­men­tal­nym blu­e­sie, z cha­rak­te­ry­stycz­ny­mi, moc­ny­mi fi­gu­ra­mi ba­so­wy­mi. Roz­wi­nął się po 1920 roku w Chi­ca­go i St. Louis.

Styl wy­wo­dzi się z in­stru­men­tal­ne­go blu­e­sa, przy czym czę­sto w pier­wszej fazie jego roz­wo­ju zda­rza­ły się formy po­gra­nicz­ne, są­sia­du­ją­ce ze sty­lem "rag­ti­me" oraz "stri­de piano".

Wikipedia


bookcrosser

[czy­taj: buk­kro­ser] osoba uczest­ni­czą­ca w wy­mia­nie ksią­żek w miej­scach pu­blicz­nych (bo­ok­cros­sin­gu); bo­ok­cros­sin­go­wiec


SJP.pl


bookcrosserka

→ bo­ok­cros­ser [czy­taj: buk­kro­ser­ka]


SJP.pl


bookcrosserski

[czy­taj: buk­kro­ser­ski] do­ty­czą­cy bo­ok­cros­se­ra, zwią­za­ny z bo­ok­cros­se­rem


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy bo­ok­cros­se­ra, bo­ok­cros­ser­ki

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bookcrossing m., bookcrosser m., bookcrosserka ż.

 przym. bookcrossingowy

Wiktionary


bookcrossing

[czy­taj: buk­kro­sing] ruch spo­łecz­ny po­le­ga­ją­cy na ce­lo­wym zo­sta­wia­niu ksią­żek w miej­scach pu­blicz­nych dla po­ten­cjal­nych czy­tel­ni­ków, za­i­ni­cjo­wa­ny w 2001 roku w USA; książ­ko­krą­że­nie


SJP.pl

Bo­ok­cros­sing – idea nie­od­płat­ne­go prze­ka­zy­wa­nia ksią­żek po­przez po­zo­sta­wia­nie ich w miej­scach pu­blicz­nych, jak rów­nież w miej­scach ce­lo­wo ut­wo­rzo­nych tzw. pół­kach bo­ok­cros­sin­go­wych (sto­li­ki, re­ga­ły, ga­blo­ty), po to, by zna­laz­ca mógł je prze­czy­tać i prze­ka­zać dalej.

Wikipedia


bookcrossingowiec

[czy­taj: buk­kro­sin­go­wiec] osoba uczest­ni­czą­ca w wy­mia­nie ksią­żek w miej­scach pu­blicz­nych (bo­ok­cros­sin­gu); bo­ok­cros­ser


SJP.pl


bookcrossingowy

→ bo­ok­cros­sing [czy­taj: buk­kro­sin­go­wy]


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy bo­ok­cros­sin­gu

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bookcrossing m., bookcrosser m., bookcrosserka ż.

 przym. bookcrosserski

Wiktionary


bookend

[czy­taj: bu­kend] pod­pór­ka do ksią­żek


SJP.pl


booker

[czy­taj: buker] osoba zaj­mu­ją­ca się wyz­na­cza­niem ter­mi­nów sesji, wy­stę­pów dla pio­sen­ka­rzy, mo­de­lek itp.; buker


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba od­po­wie­dzial­na za re­zer­wa­cję i uma­wia­nie wizyt, spot­kań, współ­pra­cy oraz ne­go­cjo­wa­nie ich wa­run­ków

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­o­ker – osada w Wiel­kiej Bry­ta­nii, w Buc­king­hams­hi­re
  • Bo­o­ker – mia­sto w Sta­nach Zjed­no­czo­nych, w Tek­sa­sie
  • Na­gro­da Bo­o­ke­ra – naj­bar­dziej pre­sti­żo­wa na­gro­da li­te­rac­ka w Wiel­kiej Bry­ta­nii
  • Bo­o­ker – ame­ry­kań­ski se­rial te­le­wi­zyj­ny
  • Bo­o­ker (baw się) – sin­gel pol­skie­go pio­sen­ka­rza i ra­pe­ra White'a 2115 z al­bu­mu stu­dyj­ne­go Pret­ty Boy

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) (…) bo­o­ker fe­sti­wa­lu za­chwy­cił się na­szym kon­cer­tem u was i to go prze­ko­na­ło, aby fi­nal­nie nas za­pro­sić - opo­wia­da Grze­gorz Kwiat­kow­ski z Trupa Trupa.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. booking m.

:: fż. bookerka ż.

Wiktionary


bookerka

[czy­taj: bu­ker­ka] ko­bie­ta zaj­mu­ją­ca się wyz­na­cza­niem ter­mi­nów sesji, wy­stę­pów dla pio­sen­ka­rzy, mo­de­lek itp.


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta od­po­wie­dzial­na za re­zer­wa­cję i uma­wia­nie wizyt, spot­kań, współ­pra­cy oraz ne­go­cjo­wa­nie ich wa­run­ków

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Na co dzień pra­cu­ję rów­nież jako bo­o­ker­ka w trój­miej­skiej agen­cji mo­de­lek.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. booking m.

:: fm. booker m.

Wiktionary


booking

[czy­taj: bu­king] bu­king;
1. dzia­łal­ność po­le­ga­ją­ca na re­zer­wo­wa­niu, za­ma­wia­niu usług lub to­wa­rów;
2. dział ho­te­lu, linii lot­ni­czej itp. zaj­mu­ją­cy się przyj­mo­wa­niem re­zer­wa­cji


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) za­ję­cie po­le­ga­ją­ce na re­zer­wa­cji i uma­wia­niu wizyt, spot­kań, współ­pra­cy oraz ne­go­cjo­wa­niu ich wa­run­ków

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) I nie jest tak, że Krzy­siek Bąk to dy­rek­tor wy­ko­naw­czy, a Do­ro­ta Ha­ra­si­mo­wicz zaj­mu­je się bo­o­kin­giem.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. booker m., bookerka ż.

Wiktionary


bookingowy

→ bo­o­king [czy­taj: bu­kin­go­wy]


SJP.pl


booklet

[czy­taj: bu­klet] ksią­żecz­ka ze zdję­cia­mi i tek­sta­mi wy­ko­naw­ców, za­łą­cza­na do płyty kom­pak­to­wej


SJP.pl


bookmacher

[czy­taj: buk­ma­cher] osoba przyj­mu­ją­ca za­kła­dy; buk­ma­cher, bo­ok­ma­ker (rzad­ko)


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) zob. buk­ma­cher.

Wiktionary


bookmacherski

→ bo­ok­ma­cher [czy­taj: buk­ma­cher­ski]; buk­ma­cher­ski


SJP.pl


bookmaker

[czy­taj: buk­mej­ker] rzad­ko: osoba przyj­mu­ją­ca za­kła­dy; buk­ma­cher, bo­ok­ma­cher


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) daw. buk­ma­cher

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bukˈmakɛr, AS: bukmaker

Wiktionary


bookowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) do­ko­ny­wa­nie re­zer­wa­cji

Wiktionary

Powiązane:

 czas. bookować

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) rezerwowanie

Wiktionary


bookować

[czy­taj: bu­ko­wać] re­zer­wo­wać miej­sce w po­cią­gu, sa­mo­lo­cie, ho­te­lu itp. lub pot­wier­dzać za­mó­wie­nie; bu­ko­wać


SJP.pl


bookswapping

[czy­taj: buk­sła­ping] bez­poś­red­nia wy­mia­na ksią­żek bez udzia­łu go­tów­ki


SJP.pl


booktuber

[czy­taj: buk­tu­ber] osoba opo­wia­da­ją­ca o prze­czy­ta­nych książ­kach w ser­wi­sie in­ter­ne­to­wym YouTube


SJP.pl


booktuberka

[czy­taj: buk­tu­ber­ka] ko­bie­ta opo­wia­da­ją­ca o prze­czy­ta­nych książ­kach w ser­wi­sie in­ter­ne­to­wym YouTube


SJP.pl


boole

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Boole – ry­pu­a­ryj­ska nazwa gminy Ba­e­len
  • Ali­cia Boole – bry­tyj­ska ma­te­ma­tycz­ka
  • Ge­or­ge Boole – an­giel­ski ma­te­ma­tyk
  • (17734) Boole – pla­ne­to­i­da
  • Boole – ame­ry­kań­ski ze­spół mu­zycz­ny
  • Bole

Wikipedia


boolowski

[czy­taj: bu­low­ski] cha­rak­te­ry­stycz­ny dla Ge­or­ge'a Boole'a


SJP.pl


boom

[czy­taj: bum] nagły wzrost ko­niunk­tu­ry, szyb­ki, ale nietr­wa­ły rozk­wit życia go­spo­dar­cze­go; bum


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ekon. szyb­ki wzrost ko­niunk­tu­ry go­spo­dar­czej

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Boom – gmina w Re­gio­nie Fla­mandz­kim, w pro­win­cji Ant­wer­pia, w okrę­gu Ant­wer­pia
  • Boom Mo­un­ta­in – szczyt gór­ski
  • Boom – ob­szar nie­mu­ni­cy­pal­ny w sta­nie Ten­nes­see, w hrab­stwie Pic­kett
  • Boom – dawna nazwa Sum­mer­field, ob­sza­ru nie­mu­ni­cy­pal­ne­go w Tek­sa­sie, w hrab­stwie Ca­stro
  • Boom – nagły wzrost ko­niunk­tu­ry, szyb­ki, ale nietr­wa­ły rozk­wit życia go­spo­dar­cze­go
  • Boom – krót­kotr­wa­ła, sztucz­na pod­wyż­ka kur­sów pa­pie­rów war­to­ścio­wych na gieł­dzie lub cen to­wa­rów
  • Boom – bry­tyj­ski film dra­ma­tycz­ny z 1968 roku
  • Bry­lan­to­wy spi­sek (Boom) – in­dyj­ski film kry­mi­nal­ny z 2003 roku
  • Boom – tytuł 16. od­cin­ka 13. se­zo­nu ame­ry­kań­skie­go se­ria­lu te­le­wi­zyj­ne­go Power Ran­gers
  • Boom – tytuł 13. od­cin­ka 1. se­zo­nu ame­ry­kań­skie­go se­ria­lu te­le­wi­zyj­ne­go CSI: Kry­mi­nal­ne za­gad­ki Las Vegas
  • Boom! – tytuł 28. od­cin­ka 2. se­zo­nu ame­ry­kań­skie­go se­ria­lu te­le­wi­zyj­ne­go Cast­le
  • BOOM – tytuł 13. od­cin­ka 4. se­zo­nu ame­ry­kań­skie­go se­ria­lu te­le­wi­zyj­ne­go Agen­ci T.A.R.C.Z.Y.

Wikipedia

Synonimy:

 (1.1) ożywienie gospodarcze, ekspansja, prosperity

Wiktionary


boombox

[czy­taj: bum­boks] dość duży prze­no­śny odt­wa­rzacz płyt CD, kaset ma­gne­to­fo­no­wych oraz pli­ków MP3, za­si­la­ny ba­te­ria­mi lub prą­dem, po­sia­da­ją­cy wbu­do­wa­ne gło­śni­ki


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) elek­tron. prze­no­śny ra­dio­ma­gne­to­fon ste­re­o­fo­nicz­ny

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • bo­om­box – ra­dio­ma­gne­to­fon
  • Bo­om­box – ame­ry­kań­ski ze­spół mu­zycz­ny
  • Bo­om­box – ukra­iń­ski ze­spół mu­zycz­ny

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Jurek pa­ra­do­wał z bo­om­bo­xem po osied­lu, de­ner­wu­jąc stare baby.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbũmbɔks, AS: bũmboks

Wiktionary


boomer

[czy­taj: bumer] bo­o­mers; pe­jo­ra­tyw­nie:
1. osoba uro­dzo­na pod­czas wyżu de­mo­gra­ficz­ne­go w okre­sie po­mię­dzy II wojną świa­to­wą a po­ło­wą lat 60. XX wieku, uwa­ża­na za za­co­fa­ną;
2. osoba niez­na­ją­ca się na współ­czes­nej tech­no­lo­gii, tren­dach


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) slang. star­sza osoba (ory­gi­nal­nie z okre­su baby boom 1946–1964), z prze­sta­rza­ły­mi po­glą­da­mi, nie­na­dą­ża­ją­ca za współ­czes­no­ścią

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • przed­sta­wi­ciel po­ko­le­nia baby bo­o­mers
  • gwa­ro­wo: ato­mo­we okrę­ty pod­wod­ne prze­no­szą­ce po­ci­ski ba­li­stycz­ne
  • marka gumy do żucia firmy Wri­gley po­pu­lar­na w Pol­sce w la­tach 90. XX wieku
  • Bo­o­mer – jed­nost­ka osad­ni­cza w sta­nie Wir­gi­nia Za­chod­nia, w hrab­stwie Fa­y­et­te
  • Bo­o­mer (ang. Bo­o­mer Towns­hip) – gmina w sta­nie Iowa, w hrab­stwie Pot­ta­wat­ta­mie
  • Bo­o­mer (ang. Bo­o­mer Towns­hip) – gmina w sta­nie Ka­ro­li­na Pół­noc­na, w hrab­stwie Wil­kes
  • OK Bo­o­mer

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Oka­zu­je się, że bar­dzo łatwo zo­stać bo­o­me­rem – wy­star­czy nie zga­dzać się z po­ko­le­niem, które do­pie­ro wcho­dzi na rynek pracy.

Wiktionary


boomerka

→ bo­o­mer [czy­taj: bu­mer­ka]


SJP.pl


boomers

[czy­taj: bu­mers] bo­o­mer; pe­jo­ra­tyw­nie:
1. osoba uro­dzo­na pod­czas wyżu de­mo­gra­ficz­ne­go w okre­sie po­mię­dzy II wojną świa­to­wą a po­ło­wą lat 60. XX wieku, uwa­ża­na za za­co­fa­ną;
2. osoba niez­na­ją­ca się na współ­czes­nej tech­no­lo­gii, tren­dach


SJP.pl


boomerski

→ bo­o­mer [czy­taj: bu­mer­ski]


SJP.pl


boomerstwo

[czy­taj: bu­mer­stwo] pe­jo­ra­tyw­nie: bycie bo­o­me­rem


SJP.pl


booster

[czy­taj: bu­ster] urzą­dze­nie zwięk­sza­ją­ce efekt dzia­ła­nia ma­szy­ny, zwła­szcza w mo­men­cie wzro­stu ob­cią­że­nia; bu­ster


SJP.pl

Bo­o­ster (Bo­o­ster pack) – do­dat­ko­wy ze­staw kart do ko­lek­cjo­ner­skich gier kar­cia­nych (np.) lub fi­gu­rek w grach fi­gur­ko­wych (np. Mech War­rior, Mage Knight). Skła­da się zwy­kle z kil­ku­na­stu lo­so­wo do­bra­nych ele­men­tów, wśród któ­rych najm­niej jest ele­men­tów okre­śla­nych jako "rare" (rzad­kie), nieco wię­cej "un­com­mons" (nie­po­spo­li­te), zaś resz­ta to ele­men­ty "com­mons" (po­spo­li­te).

Wikipedia


boot

[czy­taj: but] pro­ces uru­cha­mia­nia sy­ste­mu ope­ra­cyj­ne­go; roz­ruch kom­pu­te­ra


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Boot – miej­sco­wość w An­glii, w hrab­stwie Kum­bria
  • Pro­gram roz­ru­cho­wy – (ang. boot lo­a­der)
  • Jaap Boot – ho­len­der­ski lek­ko­at­le­ta (sprin­ter i sko­czek w dal), me­da­li­sta olim­pij­ski z 1924

Wikipedia


bootcamp

[czy­taj: but­kamp] obóz szko­le­nio­wy, spot­ka­nie szko­le­nio­we (zwła­szcza w bran­ży IT)


SJP.pl


booth

[czy­taj: buf] naz­wi­sko, np. John Wil­kes Booth (1838-1865), ame­ry­kań­ski za­ma­cho­wiec, za­bój­ca pre­zy­den­ta Abra­ha­ma Lin­col­na


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Booth – miej­sco­wość w An­glii, w hrab­stwie East Ri­ding of Yorks­hi­re
  • Booth – miej­sco­wość w An­glii, w hrab­stwie Staf­fords­hi­re
  • Booth – miej­sco­wość w An­glii, w hrab­stwie West Yorks­hi­re, w Cal­der­da­le

Wikipedia


bootleg

[czy­taj: but­leg] nie­le­gal­nie na­gra­na płyta mu­zycz­na; but­leg


SJP.pl

Bo­ot­leg, but­leg – na­gra­nie mu­zycz­ne roz­po­wszech­nia­ne zaz­wy­czaj bez zgody au­to­ra; na­gra­nie pi­rac­kie. Ist­nie­ją także ofi­cjal­ne bo­ot­le­gi, czyli na­gra­nia kon­cer­to­we au­to­ry­zo­wa­ne przez ar­ty­stę lub grupę i bę­dą­ce w nor­mal­nej sprze­da­ży.

Do okre­śle­nia nie­le­gal­nych na­grań z kon­cer­tów używa się także ter­mi­nu ROIO (ang. "re­cor­dings of in­de­ter­mi­na­te ori­gin", czyli na­gra­nia o nie­o­kre­ślo­nym po­cho­dze­niu).

Wikipedia


bootleger

[czy­taj: butLEger] bo­ot­leg­ger, but­le­ger;
1. nie­le­gal­ny pro­du­cent lub prze­myt­nik al­ko­ho­lu w Ame­ry­ce Pół­noc­nej w cza­sach pro­hi­bi­cji;
2. po­tocz­nie: szmu­gler, prze­myt­nik, kon­tra­ban­dzi­sta


SJP.pl


bootlegger

[czy­taj: butLEger] bo­ot­le­ger, but­le­ger;
1. nie­le­gal­ny pro­du­cent lub prze­myt­nik al­ko­ho­lu w Ame­ry­ce Pół­noc­nej w cza­sach pro­hi­bi­cji;
2. po­tocz­nie: szmu­gler, prze­myt­nik, kon­tra­ban­dzi­sta


SJP.pl


bootlegowy

→ bo­ot­leg [czy­taj: but­le­go­wy]


SJP.pl


bootowalność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bo­o­to­wal­ne

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bootowalny

Wiktionary


bootowalny

na­da­ją­cy się do uru­cho­mie­nia sy­ste­mu z da­ne­go no­śni­ka


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) in­form. taki, który za­wie­ra sy­stem ope­ra­cyj­ny mo­gą­cy uru­cha­miać się pod­czas roz­ru­chu kom­pu­te­ra

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bootowanie n., zbootowanie n., bootowalność ż.

 czas. bootować ndk., zbootować dk.

 przym. niebootowalny

Wiktionary


bootowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|bo­o­to­wać.

Wiktionary

Powiązane:

 czas. bootować ndk.

 przym. bootowalny

Wiktionary


bootować

[czy­taj: bu­to­wać] o pro­gra­mie kom­pu­te­ro­wym: uru­cha­miać sy­stem ope­ra­cyj­ny kom­pu­te­ra


SJP.pl


bootsektor

[czy­taj: but­sek­tor] sek­tor dysku z pro­gra­mem ła­du­ją­cym sy­stem ope­ra­cyj­ny; sek­tor roz­ru­cho­wy


SJP.pl


bootstrapping

[czy­taj: but­stra­ping]
1. w biz­ne­sie: roz­wi­ja­nie firmy z włas­nych środ­ków;
2. w sta­ty­sty­ce: sza­co­wa­nie wy­ni­ków przez wie­lo­krot­ne prób­ko­wa­nie da­nych;
3. w in­for­ma­ty­ce: uru­cha­mia­nie sy­ste­mu od pod­staw


SJP.pl


booz

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) rzad. imię|pol­ski|m.

Wiktionary

Booz lub Boaz (hebr. בועז) – syn Szal­mo­na i Ra­chab, mąż Rut.

Jest on jedną z głów­nych po­sta­ci Księ­gi Rut. Booz był bo­ga­tym rol­ni­kiem, ku­zy­nem Noemi, która po stra­cie męża i obu synów po­sta­no­wi­ła po­wró­cić z Moabu do oj­czyz­ny. To­wa­rzysz­ką Noemi w dro­dze po­wrot­nej była jedna z sy­no­wych, Mo­a­bit­ka Rut. Wi­dząc poś­wię­ce­nie i pra­co­wi­tość Rut, Booz naj­pierw na­ka­zał lu­dziom pra­cu­ją­cym na jego polu zo­sta­wiać snop­ki, które ona mo­gła­by zbie­rać, a potem bez­poś­red­nio wrę­czył jej zboże.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Po­wie­dział ów krew­ny do Booza: „Na­bądź dla sie­bie moje prawo wy­ku­pu”, i zdjął swój san­dał.

Wiktionary


bop

bebop, bibop;
1. styl jaz­zo­wy cha­rak­te­ry­zu­ją­cy się krót­ki­mi fra­za­mi me­lo­dycz­ny­mi, dużą im­pro­wi­za­cją oraz ek­spre­sją gry;
2. mu­zy­ka w tym stylu


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Biuro Od­bu­do­wy Por­tów
  • Bia­ło­stoc­ki Okręg Prze­my­sło­wy
  • Biel­ski Okręg Prze­my­sło­wy
  • Ba­sell Orlen Po­ly­o­le­fins – sp. z o.o., pro­du­cent two­rzyw sztucz­nych
  • blow-out pre­ven­ter – w wiert­nict­wie ropy i gazu: gło­wi­ca prze­ci­we­rup­cyj­na
  • bop – styl jaz­zo­wy

Wikipedia


bophuthatswana

Bop­hut­hats­wa­na – ban­tu­stan ut­wo­rzo­ny w 1972 dla ludów Tswa­na, z przeksz­tał­ce­nia ist­nie­ją­ce­go od 1968 ban­tu­sta­nu Tswa­na­land. Ofi­cjal­nie uzy­skał nie­pod­le­głość 6 grud­nia 1977.

Wikipedia


bopomofo

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki, nazwa włas­na

 (1.1) jęz. pot. sy­stem tran­skryp­cji fo­ne­tycz­nej ję­zy­ka chiń­skie­go, z od­czy­ta­nia pier­wszych czte­rech sylab ta­be­li tran­kryp­cyj­nej: ㄅ (bo)ㄆ (po) ㄇ (mo) ㄈ (fo);

Wiktionary

Bo­po­mo­fo, wła­ści­wie zhu­y­in fuhao (chiń. upr. 注音符号; chiń. trad. 注音符號; pi­ny­in "zhùyīn fúhào"), czyli „znaki do za­pi­sy­wa­nia dźwię­ków” lub zhu­y­in zimu (chiń. trad. i chiń. upr. 注音字母, pi­ny­in "zhùyīn zìmǔ"), czyli „li­te­ry opi­su­ją­ce dźwię­ki” – opar­te na pi­śmie chiń­skim pismo fo­ne­tycz­ne słu­żą­ce do za­pi­sy­wa­nia wy­mo­wy zna­ków ję­zy­ka chiń­skie­go, sto­so­wa­ne zwła­szcza do za­pi­su wy­mo­wy tzw.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Na Taj­wa­nie bo­po­mo­fo sto­so­wa­ne jest po­wszech­nie w nauce ję­zy­ka chiń­skie­go.

 (1.1) Bo­po­mo­fo kla­sy­fi­ku­je się cza­sem jako sy­stem pó­łal­fa­be­tycz­ny.

 (1.1) Znaki bo­po­mo­fo pisze się po pra­wej stro­nie zna­ków chiń­skich w pi­śmie pio­no­wym, albo nad zna­ka­mi chiń­ski­mi w pi­śmie po­zio­mym.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) zhuyin

Wiktionary


bopowy

→ bop; bi­bo­po­wy, be­bo­po­wy


SJP.pl


bops

ryba z ro­dzi­ny praż­mo­wa­tych, wy­stę­pu­ją­ca w Adria­ty­ku; boga


SJP.pl

Bops, zło­to­kres ("Boops boops") – ga­tu­nek mor­skiej ryby z ro­dzi­ny praż­mo­wa­tych (Spa­ri­dae).

Wikipedia


bor

pier­wia­stek che­micz­ny o sym­bo­lu B i licz­bie ato­mo­wej 5, na­le­żą­cy do pół­me­ta­li


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) chem. pier­wia­stek che­micz­ny o sym­bo­lu B i licz­bie ato­mo­wej 5;

 (1.2) przest. wier­tło

Wiktionary

Bor (B, bo­rium) – pier­wia­stek che­micz­ny o licz­bie ato­mo­wej 5, pół­me­tal z bloku p ukła­du okre­so­we­go.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Jakie wła­ści­wo­ści che­micz­ne ma bor?

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔr, AS: bor

Wiktionary

Powiązane:

 (1.1)

 rzecz. borek m.

 przym. borowy

 (1.2)

 rzecz. borowanie n.

 czas. borować ndk.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) symbol. B

Wiktionary


bor-owiec

pra­cow­nik BOR-u (Biura Ochro­ny Rządu); bo­ro­wiec


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pot. funk­cjo­na­riusz BOR

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Funk­cjo­na­riu­sze BOR-u byli czę­sto na­zy­wa­ni BOR-ow­ca­mi lub bo­row­ca­mi.

Wiktionary

Powiązane:

 skr. BOR

 rzecz. borowiec mos.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) borowiec

Wiktionary


bora

zimny, suchy wiatr wie­ją­cy znad łań­cu­chów gór­skich w kie­run­ku są­sia­du­ją­ce­go z nimi morza


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) me­te­o­rol. zi­mo­wy suchy wiatr od gór

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. lp. od: bor

Wiktionary

Bora (z gr. "boréas" – "wiatr pół­noc­ny") – chłod­ny, suchy i po­ry­wi­sty wiatr ka­ta­ba­tycz­ny, po­wo­du­ją­cy spa­dek wil­got­no­ści.

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ˈbɔra, AS: bora

Wiktionary


bora-bora

wyspa na Oce­a­nie Spo­koj­nym


SJP.pl

Bora-Bora – wyspa na Oce­a­nie Spo­koj­nym, ko­ra­lo­wy atol ota­cza­ją­cy po­wul­ka­nicz­ny sto­żek, w Po­li­nez­ji Fran­cu­skiej, na Wy­spach Pod Wia­trem w ar­chi­pe­la­gu Wysp To­wa­rzy­stwa, na pół­noc­ny za­chód od Ta­hi­ti.

Cen­tral­na, wul­ka­nicz­na wyspa ma po­wierzch­nię 21,9 km².

Wikipedia


boracyt

mi­ne­rał, chlo­ro­bo­ran ma­gne­zu


SJP.pl

Bo­ra­cyt – mi­ne­rał z gro­ma­dy bo­ra­nów, na­le­ży do grupy mi­ne­ra­łów rzad­kich.

Wikipedia


borak

naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Borak – wieś w Bośni i Her­ce­go­wi­nie, w Re­pu­bli­ce Serb­skiej, w gmi­nie Kneževo
  • Borak – wieś w Chor­wa­cji, w żu­pa­nii splic­ko-dal­ma­tyń­skiej, w mie­ście Omiš
  • Borak – je­zio­ro po­ło­żo­ne jest w wo­je­wództ­wie lu­bu­skim na te­re­nie Krze­siń­skie­go Parku Kra­jo­bra­zo­we­go w gmi­nie Gubin
  • Mali Borak – wieś w Ser­bii, w okrę­gu ko­lu­bar­skim, w gmi­nie Laj­ko­vac
  • Borak Brdo – wieś w Bośni i Her­ce­go­wi­nie, w Re­pu­bli­ce Serb­skiej, w gmi­nie Novo Goražde
  • Ve­li­ki Borak – wieś w Ser­bii, w mie­ście Bel­grad, w gmi­nie miej­skiej Ba­ra­je­vo

Wikipedia


boraks

1. bo­raks ro­dzi­my - mi­ne­rał zbu­do­wa­ny głów­nie z uwod­nio­ne­go bo­ra­nu sodu; tyn­kal, tin­kal;
2. po­tocz­nie: sól so­do­wa kwasu bo­ro­we­go, two­rzą­ca bo­raks ro­dzi­my; te­tra­bo­ran sodu


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) miner. mi­ne­rał z gro­ma­dy bo­ra­nów, jego głów­nym skład­ni­kiem jest uwod­nio­ny boran sodu;

 (1.2) chem. zwią­zek che­micz­ny, dzie­się­cio­wod­ny te­tra­bo­ran sodu

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • bo­raks ro­dzi­my – mi­ne­rał
  • te­tra­bo­ran sodu – zwią­zek che­micz­ny o wzo­rze: Na2B4O7·10H2O, sól two­rzą­ca bo­raks ro­dzi­my
  • El­ja­chu Bo­raks – pol­ski dzia­łacz kon­spi­ra­cji ży­dow­skiej w trak­cie II wojny świa­to­wej, ka­wa­ler Krzy­ża Or­de­ru Vir­tu­ti Mi­li­ta­ri V klasy

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Bo­raks two­rzy się w kli­ma­cie pu­styn­nym.

 (1.2) Bo­raks jest sto­so­wa­ny w prze­my­śle szklar­skim.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbɔraks, AS: boraks

Wiktionary

Powiązane:

 przym. boraksowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) boraks rodzimy, tynkal, tinkal

Wiktionary


boraksowy

przy­miot­nik od: bo­raks


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) chem. zwią­za­ny z bo­rak­sem, do­ty­czą­cy bo­rak­su; za­wie­ra­ją­cy bo­raks

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. boraks mrz.

Wiktionary


boral

spiek alu­mi­nium z wę­gli­kiem boru


SJP.pl

Boral – spiek alu­mi­nium z wę­gli­kiem boru B4C (45–55%). Bar­dzo sil­nie po­chła­nia ne­u­tro­ny nie wyt­wa­rza­jąc przy tym wtór­ne­go pro­mie­nio­wa­nia gamma. Z tego po­wo­du używa się go przy bu­do­wie re­ak­to­rów ją­dro­wych do wyt­wa­rza­nia prę­tów re­gu­la­cyj­nych i kom­pen­sa­cyj­nych oraz osłon przed ne­u­tro­na­mi. Jest do­brym prze­wod­ni­kiem cie­pła. Ze wzglę­dów che­micz­nych i me­cha­nicz­nych obu­stron­nie po­kry­wa­ny bla­chą alu­mi­nio­wą.

Wikipedia


boran

sól kwasu bo­ro­we­go


SJP.pl


boranowy

→ boran


SJP.pl

Patrz:

boran

borasus

bo­ra­sus wach­la­rzo­wa­ty - drze­wo z Azji Po­łud­nio­wo-Wschod­niej, któ­re­go drew­no uży­wa­ne jest w bu­dow­nict­wie wod­nym i me­blar­skim; bo­ra­zus


SJP.pl


boraszyn

Bo­ra­szyn – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie wo­łow­skim, w gmi­nie Wołów.

Wikipedia


borat

imię


SJP.pl

Borat, właśc. Borat Sag­di­jew, Борат Сагдиев – po­stać fik­cyj­na, dzien­ni­karz z Ka­zach­sta­nu wy­my­ślo­ny i grany przez bry­tyj­skie­go ko­mi­ka Sachę Ba­ro­na Co­he­na.

Po­stać Bo­ra­ta wy­e­wo­lu­o­wa­ła z po­przed­nich po­sta­ci wy­kre­o­wa­nych przez Co­he­na: po­cząt­ko­wo ano­ni­mo­we­go moł­daw­skie­go re­por­te­ra te­le­wi­zyj­ne­go (dla te­le­wiz­ji LWT/Gra­na­da i pro­gra­mu BBC Co­me­dy Na­tion), a póź­niej al­bań­skie­go re­por­te­ra zwa­ne­go Kri­sto (dla Pa­ra­mo­unt Co­me­dy Chan­nel).

Wikipedia


boratyn

naz­wi­sko


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wieś na Ukra­i­nie, w re­jo­nie so­kal­skim ob­wo­du lwow­skie­go;

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­ra­tyn – wieś w wo­je­wództ­wie pod­kar­pac­kim, w po­wie­cie ja­ro­sław­skim, w gmi­nie Chło­pi­ce
  • Bo­ra­tyn – wieś w ob­wo­dzie lwow­skim, w re­jo­nie szep­tyc­kim
  • Bo­ra­tyn – wieś w ob­wo­dzie lwow­skim, w re­jo­nie zło­czow­skim
  • Bo­ra­tyn – wieś w ob­wo­dzie ró­wień­ski, w re­jo­nie ra­dzi­wił­łow­skim
  • Bo­ra­tyn – wieś w ob­wo­dzie wo­łyń­skim, w re­jo­nie łuc­kim
  • Bo­ra­tyn – hro­ma­da wiej­ska w ob­wo­dzie wo­łyń­skim, w re­jo­nie łuc­kim

Wikipedia

Powiązane:

 przym. boratyński

Wiktionary


boratynek

mo­ne­ta, mie­dzia­ny sze­ląg bity za pa­no­wa­nia Jana Ka­zi­mie­rza (od naz­wi­ska za­rząd­cy men­ni­cy - Bo­ra­ti­nie­go); bo­ra­tyn­ka


SJP.pl


boratynka

mo­ne­ta, mie­dzia­ny sze­ląg bity za pa­no­wa­nia Jana Ka­zi­mie­rza (od naz­wi­ska za­rząd­cy men­ni­cy - Bo­ra­ti­nie­go); bo­ra­ty­nek


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) hist. nu­mizm. sze­ląg Jana Ka­zi­mie­rza wy­bi­ja­ny w la­tach 1659–1668;

Wiktionary

Bo­ra­tyn­ka (bo­ra­ty­nek) – po­pu­lar­na, nie­o­fi­cjal­na nazwa mie­dzia­ne­go sze­lą­ga Jana II Ka­zi­mie­rza Wazy, bi­te­go w Rze­czy­po­spo­li­tej w la­tach 1659–1668.

Wikipedia

Wymowa:

IPA: bɔratɨnka, AS: boratynka

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) boratynek

Wiktionary


boratyński

naz­wi­sko


SJP.pl


borawski

naz­wi­sko


SJP.pl

Bo­raw­ski (naz­wi­sko) – po­cho­dzi od miej­sco­wo­ści Bo­raw­skie w pa­ra­fii Przy­tu­ły w ziemi wi­skiej – obec­nie łom­żyń­skie.

Wikipedia


borazol

zwią­zek nie­or­ga­nicz­ny boru, azotu i wo­do­ru; be­zbarw­na, palna ciecz o wła­ści­wo­ściach po­dob­nych do ben­ze­nu; dobry roz­pu­szczal­nik wielu sub­stan­cji or­ga­nicz­nych; bo­ra­zy­na


SJP.pl

Bo­ra­zy­na, bo­ra­zol, – nie­or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny, zwią­zek aro­ma­tycz­ny boru, azotu i wo­do­ru o wła­ści­wo­ściach fi­zycz­nych zbli­żo­nych do ben­ze­nu.

Wikipedia


borazon

azo­tek boru


SJP.pl


borazonowy

→ bo­ra­zon


SJP.pl

Patrz:

borazon

borazus

wy­so­kie drze­wo z ro­dzi­ny palm


SJP.pl


borazyna

zwią­zek nie­or­ga­nicz­ny boru, azotu i wo­do­ru; be­zbarw­na, palna ciecz o wła­ści­wo­ściach po­dob­nych do ben­ze­nu; dobry roz­pu­szczal­nik wielu sub­stan­cji or­ga­nicz­nych; bo­ra­zol


SJP.pl


borbifaks

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) daw. agi­ta­tor po­li­tycz­ny

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) W walce na pię­ści wy­par­li­śmy bor­bi­fak­sów ze sali.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. borba ż.

Wiktionary


borchów

Bor­chów – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie pod­kar­pac­kim, w po­wie­cie lu­ba­czow­skim, w gmi­nie Ole­szy­ce. Ma sta­tus so­łect­wa.

W II Rze­czy­po­spo­li­tej wieś w po­wie­cie lu­ba­czow­skim wo­je­wództ­wa lwow­skie­go. W la­tach 1939–1946 na­cjo­na­li­ści ukra­iń­scy z OUN-UPA za­mor­do­wa­li tutaj 13 Po­la­ków i 5 Żydów.

Wikipedia


borciuch

rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) gw-pl|księ­stwo ło­wic­kie. bor­suk

 (1.2) gw-pl|księ­stwo ło­wic­kie. bru­das

Wiktionary


borcz

naz­wi­sko


SJP.pl

Borcz (do­dat­ko­wa nazwa w ję­zy­ku ka­szub. Bórcz, niem. Bortsch) – wieś ka­szub­ska w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie kar­tu­skim, w gmi­nie So­mo­ni­no. Leży przy dro­dze kra­jo­wej nr 20 Star­gard - Szcze­ci­nek - Gdy­nia, na tu­ry­stycz­nym szla­ku Wzgórz Szym­bar­skich.

Wikipedia


borczanin

miesz­ka­niec Borku Wiel­ko­pol­skie­go (mia­sta w Pol­sce); Bor­ko­wia­nin


SJP.pl


borczanka

miesz­kan­ka Borku Wiel­ko­pol­skie­go (mia­sta w Pol­sce); Bor­ko­wian­ka


SJP.pl


borczyk

naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Cze­sław Bor­czyk (1910–2004), har­cerz
  • Ka­zi­mierz Bor­czyk (1926–), dzia­łacz ko­mu­ni­stycz­ny, wo­je­wo­da
  • Sta­ni­sław Bor­czyk (1907–1997), dzia­łacz pań­stwo­wy na emi­gra­cji.
  • Wal­de­mar Bor­czyk (1960–), po­li­tyk, sa­mo­rzą­do­wiec, przed­się­bior­ca, poseł na Sejm

Wikipedia


borczyn

Bor­czyn – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim, w po­wie­cie piń­czow­skim, w gmi­nie Kije. Ma sta­tus so­łect­wa.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa kie­lec­kie­go.

Wikipedia


borczyniec

bor­czy­niec owo­co­wy, bor­czy­niec po­łud­nio­wy - ga­tun­ki plusk­wia­ków z ro­dzi­ny tar­czów­ko­wa­tych


SJP.pl

Bor­czy­niec ("Car­po­co­ris") – ro­dzaj plusk­wia­ków z ro­dzi­ny tar­czów­ko­wa­tych.

Plusk­wia­ki o gęsto punk­to­wa­nym, owal­nym w obry­sie ciele. Głowa wy­po­sa­żo­na w wolny, po­zba­wio­ny po­dłuż­ne­go że­ber­ka na­du­stek. Trzy koń­co­we czło­ny czuł­ków czar­ne, a po­zo­sta­łe ja­śniej­sze, trze­ci wy­raź­nie krót­szy od dru­gie­go.

Wikipedia


bordeaux

[czy­taj: borDO] mia­sto we Fran­cji


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto we Fran­cji, sto­li­ca re­gio­nu Ak­wi­ta­nia;

Wiktionary

Bor­de­a­ux (, ; Bordèu) – mia­sto w po­łud­nio­wo-za­chod­niej Fran­cji, sto­li­ca re­gio­nu Nowa Ak­wi­ta­nia i de­par­ta­men­tu Ży­ron­da. Jest szó­stym co do wiel­ko­ści mia­stem w kraju. Mia­sto w gra­ni­cach ad­mi­ni­stra­cyj­nych gminy liczy 260 352 osób, na­to­miast liczy 1 mln miesz­kań­ców.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Naj­waż­niej­szy­mi mia­sta­mi Ak­wi­ta­nii są Bor­de­a­ux, Pau i Mérignac.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔrˈdɔ, AS: bordo

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bordoski

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) daw. Burdegala

Wiktionary


border

pasek tka­ni­ny lub ta­pe­ty do wy­kań­cza­nia kra­wę­dzi ścian


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) pot. oso­bo­wość chwiej­na emo­cjo­nal­nie typu bor­der­li­ne, za­bu­rze­nie oso­bo­wo­ści

Wiktionary

Bor­der – in­dyj­ski, bol­ly­wo­odz­ki dra­mat wo­jen­ny opar­ty na praw­dzi­wych wy­da­rze­niach wojny mię­dzy In­dia­mi i Pa­ki­sta­nem w roku 1971. Film wy­re­ży­se­ro­wa­ny i wy­pro­du­ko­wa­ny w 1997 roku przez J.P. Dutta zdo­był licz­ne na­gro­dy. W ro­lach głów­nych Sunny Deol, Jac­kie Shroff, Sunil Shet­ty i Aks­ha­ye Khan­na.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Py­ta­nie, czy laska ma na­praw­dę bor­de­ra, czy jest po pro­stu z-----a - bor­der to wy­god­na wy­mów­ka dla róż­nej maści psy­cho­li.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbɔrdɛr, AS: border

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. borderka ż., borderline mrz., borderkicia ż.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) borderline

Wiktionary


bordereau

[czy­taj: bordeRO, borDEro] no­tat­ka, za­pi­sek dla pa­mię­ci; wykaz


SJP.pl

Bor­de­re­au – po­moc­ni­czy do­ku­ment sto­so­wa­ny w tran­spor­cie ko­le­jo­wym i sa­mo­cho­do­wym, przy or­ga­ni­za­cji prze­sy­łek zbio­ro­wych.

Jest wy­sta­wia­ny przez spe­dy­to­ra na­daw­cze­go i prze­sy­ła­ny do spe­dy­to­ra od­bior­cze­go, który na jego pod­sta­wie może do­ko­nać roz­for­mo­wa­nia prze­sył­ki i wy­sy­łać po­szcze­gól­ne par­tie ła­dun­ko­we do fi­nal­nych od­bior­ców. Za­wie­ra także ze­sta­wie­nie ła­dun­ków two­rzą­cych daną prze­sył­kę zbior­czą oraz nazwy na­daw­ców i od­bior­ców.

Wikipedia


borderek

po­tocz­nie:
1. ko­bie­ta cier­pią­ca na za­bu­rze­nia oso­bo­wo­ści typu bor­der­li­ne;
2. suka psa rasy bor­der col­lie


SJP.pl


borderka

po­tocz­nie:
1. ko­bie­ta cier­pią­ca na za­bu­rze­nia oso­bo­wo­ści typu bor­der­li­ne;
2. suka psa rasy bor­der col­lie


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. psych. ko­bie­ta cier­pią­ca na za­bu­rze­nia oso­bo­wo­ści bor­der­li­ne

 (1.2) pot. kynol. suka rasy Bor­der col­lie

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) To nie jest łatwy zwią­zek, ona jest bor­der­ką.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz.

:: fm. border m.

:: zdrobn. borderek m.

Wiktionary


borderline

[czy­taj: bor­der­lajn] ze­spół za­bu­rzeń psy­chicz­nych, wy­stę­pu­ją­cy w scho­rze­niach prze­bie­ga­ją­cych dwu­bie­gu­no­wo, np. w cy­klo­fre­nii


SJP.pl


bordiura

de­ko­ra­cyj­ne wy­koń­cze­nie brze­gu tka­ni­ny, pła­sko­rzeź­by lub ja­kiejś kom­po­zy­cji ma­lar­skiej


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ozdob­ny pas bę­dą­cy obra­mo­wa­niem tka­ni­ny, pła­sko­rzeź­by, obra­zu lub gra­fi­ki wy­peł­nio­ny or­na­men­tem ge­o­me­trycz­nym, ro­ślin­nym lub sce­na­mi fi­gu­ral­ny­mi;

Wiktionary

Bor­diu­ra (fr. "bor­du­re", obra­mo­wa­nie) – w ogól­nym ro­zu­mie­niu jest to de­ko­ra­cyj­ne obra­mo­wa­nie tka­ni­ny, pła­sko­rzeź­by, kom­po­zy­cji ma­lar­skiej lub gra­ficz­nej, w for­mie pasa z or­na­men­tem ro­ślin­nym lub ge­o­me­trycz­nym, nie­kie­dy z mo­ty­wa­mi fi­gu­ral­ny­mi.

W książ­ce rę­ko­pi­śmien­nej lub dru­ko­wa­nej, zwana ina­czej wi­nie­tą ram­ko­wą, bor­diu­ra sta­no­wi zam­knię­tą ra­mo­wo de­ko­ra­cję wy­peł­nia­ją­cą wszyst­kie mar­gi­ne­sy ko­dek­su.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Zosia ku­pi­ła ręcz­nik z prze­pię­kną bor­diu­rą.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔrˈdʲjura, AS: bordʹi ̯ura

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz.

:: zdrobn. bordiurka ż.

 przym. bordiurowy

Wiktionary


bordiurka

zdrob­nie­nie od: bor­diu­ra


SJP.pl


bordiurowy

przy­miot­nik od: bor­diu­ra


SJP.pl


bordo

1. [czy­taj: borDO] fran­cu­skie wino wy­so­kiej ja­ko­ści; bor­de­a­ux, wino bor­do­skie;
2. kolor bor­do­wy;
3. ciem­no­wi­śnio­wy, ciem­no­wi­śnio­wo; bor­do­wy, bor­do­wo


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) enol. wy­so­kiej ja­ko­ści wino czer­wo­ne lub białe z re­jo­nu Bor­de­a­ux; wino bor­do­skie

 (1.2) ciem­no­czer­wo­ny, ciem­no­wi­śnio­wy kolor

przy­miot­nik

 (2.1) zob. bor­do­wy.

przy­słó­wek spo­so­bu

 (3.1) zob. bor­do­wo.

Wiktionary

Przykłady

 (2.1) Czar­na krowa w krop­ki bordo gry­zła trawę krę­cąc mordą.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbɔrdɔ, AS: bordo

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bordowy, bordoski

 przysł. bordowo

 czas. bordowieć ndk.

 rzecz. bordowienie n., bordowość ż.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) war. bordeaux

 (2.1) bordowy

 (3.1) bordowo

Wiktionary


bordoski

przy­miot­nik od: Bor­de­a­ux


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Bor­de­a­ux, do­ty­czą­cy Bor­de­a­ux

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bordeaux n., bordo n.

 przym. bordo, bordowy

 przysł. bordo

Wiktionary


bordowienie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) sta­wa­nie się bor­do­wym

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bordo n., bordowość ż.

 czas. bordowieć ndk.

 przym. bordo, bordowy

 przysł. bordo, bordowo

Wiktionary


bordowieć

być wi­docz­nym, od­ci­nać się od tła ko­lo­rem bordo


SJP.pl

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. brak)

 (1.1) rzad. wy­róż­niać się ko­lo­rem bor­do­wym od tła

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Wśród bia­ła­we­go mchu bor­do­wia­ły zesz­ło­rocz­ne żu­ra­wi­ny.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bordo n., bordowienie n., bordowość ż.

 przym. bordo, bordowy

 przysł. bordo, bordowo

Wiktionary


bordowo

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) z uży­ciem bor­do­wej barwy

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Je­sie­nią pędy czę­sto robią się czer­wo­na­wo lub bor­do­wo na­bie­głe.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bordo n., bordowienie n., bordowość ż.

 czas. bordowieć ndk.

 przym. bordo, bordowy

 przysł. bordo

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bordo

Wiktionary


bordowość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co bor­do­we

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bordo n., bordowienie n.

 czas. bordowieć ndk.

 przym. bordo, bordowy

 przysł. bordo, bordowo

Wiktionary


bordowy

ma­ją­cy kolor wina bor­de­a­ux


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy kolor ciem­no­czer­wo­ny, ciem­no­ró­żo­wy, ciem­no­wi­śnio­wy, taki jak kolor czer­wo­ne­go wina bordo

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Re­sta­u­ra­cję na wi­gi­lij­ny wie­czór prze­pię­knie ude­ko­ro­wa­no lśnią­cy­mi zło­tem gir­lan­da­mi. Stoły na­kry­te dłu­gi­mi, bor­do­wy­mi, z cięż­kie­go jed­wa­biu obru­sa­mi.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔrˈdɔvɨ, AS: bordovy

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bordo n., bordowienie n., bordowość ż.

 przym. bordo, bordoski

 czas. bordowieć ndk.

 przysł. bordowo, bordo

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) bordo

Wiktionary


bordun

bur­don;
1. niski, długo brzmią­cy dźwięk, to­wa­rzy­szą­cy głów­nej me­lo­dii;
2. stru­na in­stru­men­tu z gry­fem lub pi­szczał­ka or­ga­no­wa, na któ­rej można uzy­skać taki dźwięk


SJP.pl


bordyzm

w ma­te­ma­ty­ce: re­la­cja rów­no­waż­no­ści w zbio­rze zwar­tych roz­ma­i­to­ści róż­nicz­ko­wych


SJP.pl

Bor­dyzm – re­la­cja rów­no­waż­no­ści w zbio­rze zwar­tych roz­ma­i­to­ści róż­nicz­ko­wych. Na zbio­rze klas ab­strak­cji tej re­la­cji można zde­fi­nio­wać dzia­ła­nia w taki spo­sób, aby miał on struk­tu­rę pier­ście­nia. Ba­da­nie re­la­cji bor­dyz­mu jest jed­nym z głów­nych nur­tów w to­po­lo­gii al­ge­bra­icz­nej.

Wikipedia


bordziłówka

wieś w Pol­sce


SJP.pl

Bor­dzi­łów­ka – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, w po­wie­cie bial­skim, w gmi­nie Ros­sosz.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa bial­sko­pod­la­skie­go.

Wieś jest so­łect­wem w gmi­nie Ros­sosz. We­dług Na­ro­do­we­go Spisu Po­wszech­ne­go z roku 2011 wieś li­czy­ła 238 miesz­kań­ców i była piątą co do wiel­ko­ści miej­sco­wo­ścią gminy.

Wikipedia


bordówka

1. ro­dzaj bu­tel­ki do wina;
2. gwa­ro­wo: za­pa­ska ozdo­bio­na po­przecz­ny­mi pa­ska­mi


SJP.pl


bordżomi

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. adm. mia­sto uz­dro­wi­sko­we w Gruz­ji, w re­gio­nie Samc­che-Dża­wa­che­tia;

Wiktionary

Bor­dżo­mi (gruz. ბორჯომი) – mia­sto uz­dro­wi­sko­we w Gruz­ji, w re­gio­nie Samc­che-Dża­wa­che­tia. Po­ło­żo­ne jest w gó­rach Ma­łe­go Ka­u­ka­zu, nad rzeką Kurą (w Wą­wo­zie Bor­dżom­skim). Wokół mia­sta roz­ta­cza­ją się te­re­ny Bor­dżom­sko-Cha­ra­ga­ul­skie­go Parku Na­ro­do­we­go. Za­miesz­ki­wa­ne jest przez 10,5 tys. osób (2014).

Wikipedia

Powiązane:

 przym. bordżomski

Wiktionary


bordżomski

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Bor­dżo­mi, do­ty­czą­cy Bor­dżo­mi (mia­sta w Gruz­ji)

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bordżomi n.

Wiktionary


borealny

wy­stę­pu­ją­cy na ob­sza­rach pół­noc­nych; pół­noc­ny


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) książk. pół­noc­ny

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Pard­wa bia­ło­ster­na na­le­ży do ga­tun­ków bo­re­al­nych.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. boreasz mrz.

Wiktionary


boreasz

prze­sta­rza­le: wiatr pół­noc­ny, wiatr bo­re­al­ny


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) me­te­o­rol. przest. wiatr pół­noc­ny; wiatr bo­re­al­ny

Wiktionary

Zo­bacz też: inne po­sta­cie o imie­niu „Bo­re­asz”.

Bo­re­asz (także Bo­re­as; gr. Βορέας Boréas, Βοριάς Boriás „wiatr pół­noc­ny”, „pół­noc”; łac. Boréas „wiatr pół­noc­ny”, Bo­re­us „pół­noc­ny”, Aqu­i­lo „wiatr pół­noc­ny”, „pół­noc”) – w mi­to­lo­gii grec­kiej bóg i uo­so­bie­nie wia­tru pół­noc­ne­go; utoż­sa­mia­ny z rzym­skim Ak­wi­lo­nem.

Wikipedia

Wymowa:

IPA: bɔˈrɛaʃ, AS: boreaš

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Boreasz mos.

 przym. borealny

Wiktionary


borecki

1. → Borek;
2. → Borek Wiel­ko­pol­ski;
3. → Borki; bor­kow­ski


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Cze­sław Bo­rec­ki (1922–1978) – UB-ek
  • Fe­liks Bo­rec­ki (1903–1944) – pow­sta­niec war­szaw­ski
  • Hiob Bo­rec­ki (1560–1631) – me­tro­po­li­ta ki­jow­ski
  • Józef Bo­rec­ki (ur. 1913) – po­li­tyk PRL-owski
  • To­masz Bo­rec­ki (ur. 1949) – le­śnik
  • Woj­ciech Bo­rec­ki (ur. 1956) – pił­karz
  • Jacek Bo­rec­ki – bo­ha­ter fil­mo­wy
  • Bo­rec­ki Dwór – wieś w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim,

Wikipedia


boreczek

naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­re­czek – wieś w woj. dol­no­ślą­skim, w pow. strze­liń­skim, w gmi­nie Borów
  • Bo­re­czek – wieś w woj. ma­zo­wiec­kim, w pow. ostrow­skim, w gmi­nie Mał­ki­nia Górna
  • Bo­re­czek – część wsi Ry­te­le Święc­kie w woj. ma­zo­wiec­kim, w pow. so­ko­łow­skim, w gmi­nie Kosów Lacki
  • Bo­re­czek – wieś w woj. pod­kar­pac­kim, w pow. rop­czyc­ko-sę­dzi­szow­skim, w gmi­nie Sę­dzi­szów Ma­ło­pol­ski
  • Bo­re­czek – osada w woj. war­miń­sko-ma­zur­skim, w pow. olsz­tyń­skim, w gmi­nie Bi­sku­piec
  • Bo­re­czek – wieś w woj. wiel­ko­pol­skim, w pow. śrem­skim, w gmi­nie Brod­ni­ca
  • Bo­re­czek – sta­cja ko­le­jo­wa we wsi Bo­re­czek
  • Borek

Wikipedia


borecznica

bo­recz­ni­ca zna­czo­na - mu­chów­ka z ro­dzi­ny rą­czy­co­wa­tych


SJP.pl

Bo­recz­ni­ca – ko­lo­nia w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie łódz­kim, w po­wie­cie ra­dom­szczań­skim, w gmi­nie Wiel­go­mły­ny. Miej­sco­wość wcho­dzi w skład so­łect­wa Go­szczo­wa.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość na­le­ża­ła ad­mi­ni­stra­cyj­nie do wo­je­wództ­wa piotr­kow­skie­go.

Wikipedia


borecznik

owad, szkod­nik drzew igla­stych


SJP.pl


borecznikowate

ro­dzi­na owa­dów błon­kos­krzy­dłych, szkod­ni­ki lasów


SJP.pl


borecznikowaty

o ce­chach bo­recz­ni­ko­wa­tych (ro­dzi­na owa­dów)


SJP.pl


borejko

naz­wi­sko


SJP.pl


borejsza

naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Hra­bia Jerzy Alek­san­der Bo­re­y­sza (1889-1975) – puł­kow­nik pilot Woj­ska Pol­skie­go, ka­wa­ler Or­de­ru Vir­tu­ti Mi­li­ta­ri
  • Jerzy Bo­rej­sza, wł. Be­nia­min Gold­berg (1905-1952) – pol­ski pu­bli­cy­sta, dzia­łacz ko­mu­ni­stycz­ny, po­li­tycz­ny i kul­tu­ral­ny, wy­daw­ca
  • Jerzy Woj­ciech Bo­rej­sza (ur. 1935-2019) – pol­ski hi­sto­ryk i pu­bli­cy­sta
  • Scho­la­sty­ka Bo­rej­sza (1912-1989) − pol­ska ru­sy­cyst­ka, dok­tor nauk hu­ma­ni­stycz­nych

Wikipedia


borek

1. zdrob­nie­nie od: bór;
2. zwią­zek boru z me­ta­la­mi, odz­na­cza­ją­cy się wy­so­ką tem­pe­ra­tu­rą top­nie­nia, dużą twar­do­ścią i dobrą prze­wod­no­ścią elek­trycz­ną


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od: bór

 (1.2) chem. zwią­zek nie­or­ga­nicz­ny za­wie­ra­ją­cy tylko atomy boru i me­ta­lu;

 (1.3) gw-pl|Górny Śląsk. techn. świ­der

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Borek – część mia­sta Jed­li­cze
  • Borek – część mia­sta Lu­ba­wa
  • Borek – część mia­sta Mie­lec
  • Borek – część mia­sta Ostrze­szów
  • Borek – część mia­sta Ryki
  • Borek – część mia­sta Sie­radz
  • Borek – część mia­sta Szczyt­na
  • Borek – część mia­sta Tar­no­brzeg
  • Borek – część mia­sta Wol­bórz
  • Borek – część mia­sta Wroc­ław, w de­le­ga­tu­rze Wroc­ław-Krzy­ki
  • Borek – wieś w pow. gło­gow­skim, w gmi­nie Gło­gów
  • Borek – osada wsi Lud­wi­ko­wi­ce Kłodz­kie w pow. kłodz­kim, w gmi­nie Nowa Ruda

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ˈbɔrɛk, AS: borek

Wiktionary

Powiązane:

 (1.1)

 rzecz. bór mrz., Borek mos./ż., borowy mos., borowik mos./mzw., borowina ż., borówka ż.

 przym. borowy

 (1.2)

 rzecz. bor mrz., boraks mrz., boran mrz., borazol mrz.

 przym. borowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) boreczek

 (1.3) gw. Górny Śląsk borer, brustlaja, brustlajsta, świyder

Wiktionary


borelia

bak­te­ria wy­wo­łu­ją­ca bo­re­lio­zę


SJP.pl


borelioza

cho­ro­ba za­kaź­na wy­wo­ła­na przez bak­te­rie na­le­żą­ce do kręt­ków, prze­no­szo­ne na czło­wie­ka przez kle­szcze; cho­ro­ba z Lyme; kręt­ko­wi­ca kle­szczo­wa


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) med. wet. wie­lo­na­rzą­do­wa cho­ro­ba za­kaź­na prze­no­szo­na głów­nie przez kle­szcze, którą wy­wo­łu­ją kręt­ki z ro­dza­ju Bor­re­lia;

Wiktionary

Bo­re­lio­za, kręt­ko­wi­ca kle­szczo­wa, cho­ro­ba z Lyme (łac. "bor­re­lio­sis", "mor­bus Lyme") – wie­lo­u­kła­do­wa cho­ro­ba za­kaź­na wy­wo­ły­wa­na przez bak­te­rie na­le­żą­ce do kręt­ków. Naj­czę­ściej ge­no­ga­tun­ka­mi bę­dą­cy­mi czyn­ni­kiem etio­lo­gicz­nym są: "Bor­re­lia burg­dor­fe­ri" sensu stric­to, "Bor­re­lia ga­ri­nii" i "Bor­re­lia af­ze­lii", prze­no­szo­na na czło­wie­ka i niek­tó­re zwie­rzę­ta przez kle­szcze z ro­dza­ju "Ixo­des".

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Nie­le­czo­na bo­re­lio­za może pro­wa­dzić do po­waż­nych cho­rób serca, ukła­du ner­wo­we­go lub sta­wów.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɔrɛˈlʲjɔza, AS: borelʹi ̯oza

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) choroba z Lyme, krętkowica kleszczowa

Wiktionary


borelowski

zbiór bo­re­low­ski - podz­biór prze­strze­ni to­po­lo­gicz­nej, który można uzy­skać ze zbio­rów ot­war­tych tej prze­strze­ni za po­mo­cą prze­li­czal­nych sum, prze­kro­jów bądź do­peł­nień


SJP.pl


borenstein

[czy­taj: BOrensztajn] naz­wi­sko


SJP.pl


borer

rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. techn. świ­der

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) gw. Górny Śląsk borek, brustlaja, brustlajsta, świyder

Wiktionary


borewicz

naz­wi­sko


SJP.pl


borg

daw­niej: kre­dyt; bórg; zwy­kle w wy­ra­że­niu: na borg - na kre­dyt


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) przest. obec­nie łódź. kre­dyt udzie­la­ny w skle­pie

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Anita Borg – ame­ry­kań­ska in­for­ma­tycz­ka
  • Arne Borg – szwedz­ki pły­wak
  • Björn Borg – szwedz­ki te­ni­si­sta
  • Isak Borg – pro­fe­sor z filmu Tam, gdzie rosną po­ziom­ki
  • Jo­seph Borg – mal­tań­ski dy­plo­ma­ta
  • René Borg – fran­cu­ski re­ży­ser (Biały del­fin Um)
  • borg → kre­dyt
  • Borg – rasa z filmu Star Trek
  • Borg – miej­sco­wość w po­łud­nio­wo-za­chod­niej Is­lan­dii
  • The Borg Col­lec­ti­ve – przy­mie­rze kla­nów za­przy­jaź­nio­nych
  • Borg – ja­poń­ska marka wy­so­kiej klasy ama­tor­skich te­le­sko­pów astro­no­micz­nych
  • Borg – sy­stem za­rzą­dza­nia kla­stra­mi kom­pu­te­ro­wy­mi opra­co­wa­ny przez Go­o­gle

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Ja wiem co to zna­czy wy­prze­da­wać ostat­nie graty, żeby za­pła­cić ko­mor­ne i borg w skle­pi­ku.

Wiktionary

Powiązane:

 czas. borgować

Wiktionary


borgia

[czy­taj: bor­dżia] naz­wi­sko


SJP.pl

Zo­bacz też: Bor­gio­wie.

Bor­gia – miej­sco­wość i gmina we Wło­szech, w re­gio­nie Ka­la­bria, w pro­win­cji Ca­tan­za­ro. We­dług da­nych z 31 grud­nia 2016 gminę za­miesz­ki­wa­ło 7647 osób.

Wikipedia


borgiowie

ród wło­ski; Bor­gia


SJP.pl

Bor­gio­wie (hiszp. "Borja", wł. "Bor­gia") – wpły­wo­wy wło­ski ród hisz­pań­skie­go po­cho­dze­nia, który osią­gnął apo­ge­um swo­ich wpły­wów w cza­sach Odro­dze­nia, a któ­re­go po­tę­gę stwo­rzy­li dwaj pa­pie­że Ka­likst III i Alek­san­der VI. Zwła­szcza pon­ty­fi­kat dru­gie­go z nich jest oce­nia­ny bar­dzo ne­ga­tyw­nie ze wzglę­du na przy­pi­sy­wa­ne jego nie­ślub­nym dzie­ciom zbrod­nie, mię­dzy in­ny­mi cu­dzo­łó­stwo, ka­zi­rodzt­wo, sy­mo­nię, ne­po­tyzm, mal­wer­sa­cję ma­jąt­ku ko­ściel­ne­go, kup­cze­nie be­ne­fi­cja­mi ko­ściel­ny­mi w celu zdo­by­cia wy­ma­ga­nej pra­wem licz­by gło­sów na kon­kla­we, a także mor­do­wa­nie i ek­ster­mi­na­cja prze­ciw­ni­ków po­li­tycz­nych za po­mo­cą tru­ciz­ny.

Wikipedia


borgis

czcion­ka dru­kar­ska dzie­wię­cio­punk­to­wa; bur­gos


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ty­pogr. druk. w sy­ste­mie miar ty­po­gra­ficz­nych Di­do­ta sto­pień czcion­ki od­po­wia­da­ją­cy dzie­wię­ciu punk­tom (3,3831 mm)

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbɔrʲɟis, AS: borʹǵis

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) burgos

Wiktionary


borgosz

naz­wi­sko


SJP.pl


borgowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|bor­go­wać.

Wiktionary

Powiązane:

 czas. borgować ndk.

Wiktionary


borgować

daw­niej: po­ży­czać komuś pie­nią­dze, dawać coś na kre­dyt


SJP.pl

cza­sow­nik

 (1.1) przest. obec­nie łódź. sprze­da­wać na kre­dyt

 (1.2) łódź. ku­po­wać na kre­dyt

 (1.3) stpol. po­bła­żać

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Ten skle­pi­karz nie bor­go­wał, za­wsze go­tów­ki żądał.

 (1.2) Znów będą u mnie bor­go­wać na ksią­żecz­ki, a ty nic tylko dawaj i dawaj.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. borgowanie n., borg

Wiktionary

Synonimy:

 (1.2) brać na kartkę / na książeczkę / na książkę / na zeszyt

Wiktionary


borgowo

Bor­go­wo (pol. hist. „Bar­go­wo”) – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie śrem­skim, w gmi­nie Śrem. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa poz­nań­skie­go.

Wikipedia


borhamer

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. techn. wier­tar­ka uda­ro­wa

Wiktionary


boris

Boris (jap. ボリス) – ja­poń­ski ze­spół za­ło­żo­ny w 1992 roku. Do­tych­czas ze­spół grał sto­ner metal, psy­cho­de­licz­ny rock, drone doom, slud­ge metal, noise, am­bient oraz tra­dy­cyj­ny rock.

Nazwa ze­spo­łu wzię­ła się od ut­wo­ru "Boris" grupy Mel­vins (z al­bu­mu "Bull­he­ad").

Wikipedia


borkacki

naz­wi­sko


SJP.pl


borkan

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) hist. prze­waż­nie w od­nie­sie­niu do Aka­de­mii Kra­kow­skiej: fun­dusz przez­na­czo­ny na wspar­cie ma­te­rial­ne dla nie­za­moż­nych stu­den­tów da­ta­def|od po­ło­wy XVI w..

 (1.2) gw-pl|Bu­ko­wi­na. słoik

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Fun­du­sze gro­ma­dzo­ne na rzecz po­mo­cy ubo­gim stu­den­tom na­zy­wa­no „bor­ka­na­mi” (…). Isto­tą „bor­ka­nów” było zag­wa­ran­to­wa­nie środ­ków fi­nan­so­wych (…), po­przez umie­szcze­nie tych środ­ków w do­brach nie­ru­cho­mych.

 (1.1) Wyżéj po­wie­dzia­łem, że ma­ją­tek całéj aka­de­mii, to jest wszyst­kich kol­le­giów, wy­dzia­łów, burs i bor­ka­nów przesz­ło 6 mi­lio­nów wy­no­sił.

 (1.1) Upa­dek szko­ły głów­nej Za­mo­y­skiej mu­siał oczy­wi­ście po­cią­gnąć za sobą upa­dek in­nych in­sty­tu­cyi w związ­ku z nią bę­dą­cych. Zni­knę­ły więc bursy, bor­ka­ny i ów bank po­boż­ny przez­na­czo­ny do wspie­ra­nia ubo­giej mło­dzie­ży (…)

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) borkarnia

 (1.2) zob. słoik.; gw-pl|Bukowina. banka

Wiktionary


borkarnia

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) hist. zob. bor­kan. (fun­dusz)

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Jego naj­więk­szą za­słu­gą było jed­nak ut­wo­rze­nie wiel­kiej fun­da­cji sty­pen­dial­nej (bor­kar­ni) na Uni­wer­sy­te­cie Kra­kow­skim, zna­nej pod nazwą „Bursa Gar­wa­scia­na”.

 (1.1) Każda bor­kar­nia miało sic. swoje naz­wi­sko od fun­da­to­ra, i każda miała swego ad­mi­ni­stra­to­ra z pro­fes­so­rów ko­le­gów, i swoją osob­ną księ­gę przy­cho­du i roz­cho­du.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) borkan

Wiktionary


borki

1. zdrob­nie­nie od: bór;
2. zwią­zek boru z me­ta­la­mi, odz­na­cza­ją­cy się wy­so­ką tem­pe­ra­tu­rą top­nie­nia, dużą twar­do­ścią i dobrą prze­wod­no­ścią elek­trycz­ną


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wieś na Ukra­i­nie, w re­jo­nie lu­bie­szow­skim ob­wo­du wo­łyń­skie­go

 (1.2) geogr. wieś na Ukra­i­nie, w re­jo­nie ja­wo­row­skim ob­wo­du lwow­skie­go;

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • borki – związ­ki che­micz­ne za­wie­ra­ją­ce jon bor­ko­wy B3−
  • Borki – jeden ze sta­wów w Ka­to­wi­cach
  • Borki – wieś w po­wie­cie byd­go­skim, w gmi­nie Dą­bro­wa Cheł­miń­ska
  • Borki – wieś w po­wie­cie ry­piń­skim, w gmi­nie Skrwil­no
  • Borki – wieś w po­wie­cie tu­chol­skim, w gmi­nie Tu­cho­la
  • Borki – wieś w po­wie­cie bił­go­raj­skim, w gmi­nie Księż­pol
  • Borki – wieś w po­wie­cie łu­kow­skim, w gmi­nie Sto­czek Łu­kow­ski
  • Borki – wieś w po­wie­cie ra­dzyń­skim, w gmi­nie Borki
  • Borki – wieś w po­wie­cie ryc­kim, w gmi­nie No­wod­wór
  • Borki – osada w wo­je­wództ­wie lu­bu­skim, w po­wie­cie no­wo­sol­skim, w gmi­nie Otyń
  • Borki – wieś w po­wie­cie beł­cha­tow­skim, w gmi­nie Beł­cha­tów
  • Borki – wieś w po­wie­cie brze­ziń­skim, w gmi­nie Dmo­sin

Wikipedia

Powiązane:

 przym. borecki

Wiktionary


borkiewicz

naz­wi­sko


SJP.pl

Bor­kie­wicz – pol­ski herb szla­chec­ki.

Wikipedia


borkowianin

miesz­ka­niec Borku Wiel­ko­pol­skie­go (mia­sta w Pol­sce); Bor­cza­nin


SJP.pl


borkowianka

miesz­kan­ka Borku Wiel­ko­pol­skie­go (mia­sta w Pol­sce); Bor­czan­ka


SJP.pl


borkowice

nazwa wielu wsi w Pol­sce


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bor­ko­wi­ce – wieś w woj. dol­no­ślą­skim, w pow. trzeb­nic­kim, w gmi­nie Obor­ni­ki Ślą­skie
  • Bor­ko­wi­ce – wieś w woj. łódz­kim, w pow. pa­bia­nic­kim, w gmi­nie Dłu­tów
  • Bor­ko­wi­ce – wieś w woj. ma­zo­wiec­kim, w pow. przy­su­skim, w gmi­nie Bor­ko­wi­ce
  • Bor­ko­wi­ce – wieś w woj. opol­skim, w pow. brze­skim, w gmi­nie Lewin Brze­ski
  • Bor­ko­wi­ce – wieś w woj. opol­skim, w pow. klucz­bor­skim, w gmi­nie Klucz­bork
  • Bor­ko­wi­ce – wieś w woj. wiel­ko­pol­skim, w pow. poz­nań­skim, w gmi­nie Mo­si­na
  • Bor­ko­wi­ce – wieś w woj. za­chod­nio­po­mor­skim, w pow. ko­sza­liń­skim, w gm. Bę­dzi­no
  • Bor­ko­wi­ce – gro­ma­da w po­wie­cie klucz­bor­skim
  • Bor­ko­wi­ce – gro­ma­da w po­wie­cie przy­su­skim
  • Bor­ko­wi­ce – przy­sta­nek ko­le­jo­wy w Bor­ko­wi­cach, w wo­je­wództ­wie opol­skim

Wikipedia


borkowicki

przy­miot­nik od: Bor­ko­wi­ce


SJP.pl


borkowicz

naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Jacek Bor­ko­wicz
  • Le­o­nard Bor­ko­wicz

Wikipedia


borkowo

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bor­ko­wo – wieś w woj. ku­jaw­sko-po­mor­skim, w pow. ino­wroc­ław­skim, w gmi­nie Ino­wroc­ław
  • Bor­ko­wo – wieś w woj. ma­zo­wiec­kim, w pow. no­wod­wor­skim, w gmi­nie Na­sielsk
  • Bor­ko­wo – wieś w woj. pod­la­skim, w pow. kol­neń­skim, w gmi­nie Kolno
  • Bor­ko­wo – wieś w woj. po­mor­skim, w pow. gdań­skim, w gmi­nie Pruszcz Gdań­ski
  • Bor­ko­wo – wieś w woj. po­mor­skim, w pow. kar­tu­skim, w gmi­nie Żu­ko­wo
  • Bor­ko­wo – wieś w woj. po­mor­skim, w pow. tczew­skim, w gmi­nie Mo­rze­szczyn
  • Bor­ko­wo – przy­sió­łek wsi Sza­ma­rze­wo w woj. wiel­ko­pol­skim, w pow. wrze­siń­skim. w gmi­nie Ko­łacz­ko­wo
  • Bor­ko­wo – wieś w woj. za­chod­nio­po­mor­skim, w pow. sła­wień­skim, w gmi­nie Ma­le­cho­wo
  • Bor­ko­wo – wieś w woj. za­chod­nio­po­mor­skim, w pow. świd­wiń­skim, w gmi­nie Poł­czyn-Zdrój
  • Bor­ko­wo – osied­le w Gdań­sku, w dziel­ni­cy Chełm
  • Bor­ko­wo – gro­ma­da
  • Bor­ko­wo – dawna gmina

Wikipedia


borkowski

→ Borki (wieś w Pol­sce); bo­rec­ki


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Bor­kiem, do­ty­czą­cy Borka

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Al­fred Bor­kow­ski (1930–2012) – le­karz, pi­sarz
  • Al­fred Bor­kow­ski (ur. 1937) – en­to­mo­log
  • Bog­dan Bor­kow­ski – gi­ta­rzy­sta, muzyk
  • Bog­dan Bor­kow­ski – praw­nik, ad­wo­kat, dzia­łacz sa­mo­rzą­do­wy
  • Boh­dan Bor­kow­ski – ukra­iń­ski biath­lo­ni­sta
  • Eu­sta­zy Bor­kow­ski (1887–1960) – ka­pi­tan że­glu­gi wiel­kiej
  • Fran­ci­szek Bor­kow­ski (ur. 1957) – sza­chi­sta
  • Jacek Bor­kow­ski (ur. 1959) – aktor
  • Józef Bor­kow­ski
  • Józef Dunin-Bor­kow­ski
  • Krzysz­tof Bor­kow­ski (ur. 1964) – po­li­tyk
  • Le­szek Bor­kow­ski

Wikipedia

Powiązane:

 rzecz. Borek m.

Wiktionary


borkowszczyzna

wieś w Pol­sce


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bor­kow­szczyz­na – ko­lo­nia w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, w po­wie­cie świd­nic­kim, w gmi­nie Pia­ski.
  • Bor­kow­szczyz­na – wieś na Bia­ło­ru­si, w ob­wo­dzie wi­teb­skim, w re­jo­nie bra­sław­skim, w siel­so­wie­cie Widze.
  • Bor­kow­szczyz­na – wieś na Bia­ło­ru­si, w ob­wo­dzie miń­skim, w re­jo­nie mia­dziel­skim, w siel­so­wie­cie Bud­sław.
  • Bor­kow­szczyz­na – dawny za­ścia­nek na Bia­ło­ru­si, w ob­wo­dzie wi­teb­skim, w re­jo­nie mior­skim, w siel­so­wie­cie Prze­bro­dzie.
  • Bor­kow­szczyz­na – dawna wieś na Bia­ło­ru­si, w ob­wo­dzie wi­teb­skim, w re­jo­nie mior­skim, w siel­so­wie­cie Mi­ko­ła­je­wo.
  • Bor­kow­szczyz­na – dawny fol­war na Bia­ło­ru­si, w ob­wo­dzie miń­skim, w re­jo­nie mia­dziel­skim, w siel­so­wie­cie Bud­sław.
  • Bor­kow­szczyz­na – wieś na Lit­wie, w okrę­gu wi­leń­skim, w re­jo­nie wi­leń­skim, w gmi­nie Ru­do­mi­no

Wikipedia


borland

Bor­land (w la­tach 1998–2001 pod nazwą In­pri­se) – ame­ry­kań­skie przed­się­bior­stwo do­star­cza­ją­ce opro­gra­mo­wa­nie i roz­wią­za­nia pro­gra­mi­stycz­ne do two­rze­nia apli­ka­cji. Naj­bar­dziej znane z pro­duk­tów Bor­land to kom­pi­la­to­ry i zin­te­gro­wa­ne śro­do­wi­ska pro­gra­mi­stycz­ne: Turbo Pa­scal, Delp­hi, C++ Bu­il­der, JBuilder; Kylix oraz C#Bu­il­der.

Wikipedia


bormann

naz­wi­sko


SJP.pl

Bor­mann – pol­ski herb szla­chec­ki.

Wikipedia


bormaszina

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. techn. wier­tar­ka

Wiktionary


bormaszyna

prze­sta­rza­le: wier­tar­ka


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) techn. przest. zob. wier­tar­ka.

 (1.2) sto­mat. przest. zob. wier­tar­ka.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɔrmaˈʃɨ̃na, AS: bormašỹna

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. borowanie n.

 czas. borować

Wiktionary


bormio

Bor­mio (re­to­ro­mań­ski: Buorm) – miej­sco­wość i gmina we Wło­szech, znaj­du­je się w pro­win­cji Son­drio, re­gion Lom­bar­dia. W po­bli­żu znaj­du­ją się licz­ne wy­cią­gi i trasy nar­ciar­skie na­le­żą­ce do kom­plek­su "Alta Val­tel­li­na". Inną atrak­cją mia­sta są wody ge­o­ter­mal­ne wy­ko­rzy­sty­wa­ne w oś­rod­ku "Terme di Bor­mio".

Wikipedia


borna

przy­miot­nik od: bor; bo­ro­wy


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Borna – mia­sto w kraju związ­ko­wym Sak­so­nia, w po­wie­cie Lipsk
  • Borna-He­i­ners­dorf – dziel­ni­ca Chem­nitz
  • Borna – ksią­żę chor­wac­ki
  • Borna (herb szla­chec­ki)
  • Borna II
  • Borna III
  • Borna IV
  • Bor­na­wi­ru­sy

Wikipedia


bornajski

cho­ro­ba bor­naj­ska - za­raź­li­wa cho­ro­ba owiec oraz koni ata­ku­ją­ca oś­rod­ko­wy układ ner­wo­wy


SJP.pl


bornaski

przy­miot­nik od: Borna (mia­sto w Sak­so­nii); cho­ro­ba bor­na­ska - za­kaź­na wi­ru­so­wa cho­ro­ba koni i owiec


SJP.pl


borneanka

miesz­kan­ka Bor­neo (wyspy w Ar­chi­pe­la­gu Ma­laj­skim)


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka wyspy Bor­neo

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Borneo n.

:: fm. Borneańczyk mos.

 przym. borneański

Wiktionary


borneańczyk

miesz­ka­niec Bor­neo (wyspy w Ar­chi­pe­la­gu Ma­laj­skim)


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec wyspy Bor­neo

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Borneo n.

:: fż. Borneanka ż.

 przym. borneański

Wiktionary


borneański

→ Bor­neo


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Bor­neo, do­ty­czą­cy Bor­neo

Wiktionary

Patrz:

Borneo

Powiązane:

 rzecz. Borneo n., Borneańczyk mos., Borneanka ż.

Wiktionary


borneo

naj­więk­sza wyspa w Ar­chi­pe­la­gu Ma­laj­skim


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wyspa w Ar­chi­pe­la­gu Ma­laj­skim;

Wiktionary

Bor­neo – wyspa w Azji Po­łud­nio­wo-Wschod­niej, jedna z Wiel­kich Wysp Sun­daj­skich. Naj­więk­sza wyspa Azji, trze­cia pod wzglę­dem wiel­ko­ści na świe­cie po Gren­lan­dii i Nowej Gwi­nei.

Pół­noc­na część na­le­ży do Ma­lez­ji. Są to stany Sa­ra­wak i Sabah. Nie­wiel­ki ob­szar (ok. 5 tys. km²) po­mię­dzy Sa­ra­wa­kiem i Sa­ba­hem zaj­mu­je Bru­nei, resz­ta zaś to te­ry­to­rium In­do­nez­ji.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) W spoj­rze­niu ma­lo­wa­ła się taka cie­ka­wość i odro­bi­nę nie­chęt­ne zdzi­wie­nie, jakby oglą­dał al­ba­tro­sa z wyspy Bor­neo, fokę czy kro­ko­dy­la.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔrˈnɛɔ, AS: borneo

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Borneańczyk mos., Borneanka ż.

 przym. borneański

Wiktionary


borneol

zwią­zek or­ga­nicz­ny wy­stę­pu­ją­cy w drze­wach kam­fo­ro­wych oraz w wielu olej­kach ete­rycz­nych, otrzy­my­wa­ny rów­nież przez re­duk­cję kam­fo­ry wo­do­rem, sto­so­wa­ny w me­dy­cy­nie i w prze­my­śle per­fu­me­ryj­nym


SJP.pl

Bor­ne­ol – bi­cy­klicz­ny or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny z grupy ter­pe­nów, pod­gru­py kam­fa­nów, sto­so­wa­ny jako śro­dek za­pa­cho­wy, przy­po­mi­na­ją­cy kam­fo­rę.

Wy­stę­pu­je jako skład­nik wielu olej­ków ete­rycz­nych i jest na­tu­ral­nym środ­kiem od­stra­sza­ją­cym owady.

Bor­ne­ol może być zsyn­te­ty­zo­wa­ny przez re­duk­cję kam­fo­ry w re­ak­cji Me­er­we­i­na-Ponn­dor­fa-Ver­le­ya. Ta sama re­duk­cja, ale za­cho­dzą­ca szyb­ciej i nie­od­wra­cal­nie z bo­ro­wo­dor­kiem sodu daje izo­bor­ne­ol jako ki­ne­tycz­nie kon­tro­lo­wa­ny pro­dukt re­ak­cji.

Wikipedia


bornholm

na­le­żą­ca do Danii wyspa po­ło­żo­na na Morzu Bał­tyc­kim


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. duń­ska wyspa w po­łud­nio­wo-za­chod­niej czę­ści Bał­ty­ku;

Wiktionary

Born­holm (wym. duń­ska: [bɒːnˈhʌlˀm]; born­holmsk: "Bor­ring­holm") – duń­ska wyspa w po­łud­nio­wo-za­chod­niej czę­ści Morza Bał­tyc­kie­go. Jest naj­bar­dziej na wschód po­ło­żo­nym okrę­giem ad­mi­ni­stra­cyj­nym Danii (wo­je­wództ­wem – duń. "Amt­skom­mu­ne", od 2002 na­zy­wa­nym gminą re­gio­nal­ną – duń. "Born­holms Re­gion­skom­mu­ne"), za­miesz­ki­wa­nym przez 39,4 tys. miesz­kań­ców (I 2020 r.).

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Born­holm jest być może naj­pię­kniej­szą z ponad czte­ry­stu duń­skich wysp.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbɔrn̥xɔlm, AS: born̦χolm

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bornholmczyk mos., Bornholmka ż., bornholmski mrz.

 przym. bornholmski

Wiktionary


bornholmczyk

miesz­ka­niec Born­hol­mu (wyspy na Bał­ty­ku)


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec wyspy Born­holm

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bornholm mrz.

:: fż. Bornholmka ż.

 przym. bornholmski

Wiktionary


bornholmka

miesz­kan­ka Born­hol­mu (wyspy na Bał­ty­ku)


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka wyspy Born­holm

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bornholm mrz.

:: fm. Bornholmczyk mos.

 przym. bornholmski

Wiktionary


bornholmski

→ Born­holm (wyspa duń­ska)


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) od­no­szą­cy się do Born­hol­mu

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) jęz. dia­lekt ję­zy­ka duń­skie­go uży­wa­ny na Born­hol­mie

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Ro­bert wydał sze­reg wier­szy o idyl­licz­nych born­holm­skich kra­jo­bra­zach.

 (2.1) Jan mówi tylko po born­holm­sku.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bornholm m., Bornholmczyk mos., Bornholmka ż.

Wiktionary


bornianin

miesz­ka­niec Bor­ne­go Su­li­no­wa


SJP.pl


bornianka

miesz­kan­ka Bor­ne­go Su­li­no­wa


SJP.pl


borniański

→ Borne Su­li­no­wo


SJP.pl

Patrz:

Borne Sulinowo

borniańskosulinowski

→ Borne Su­li­no­wo


SJP.pl

Patrz:

Borne Sulinowo

bornica

mu­chów­ka z ro­dzi­ny rą­czy­co­wa­tych, pa­so­żyt larw szkod­li­wych owa­dów le­śnych


SJP.pl


bornit

mi­ne­rał, siar­czek mie­dzi i że­la­za


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) miner. rzad­ki siar­czek, bo­ga­te źró­dło mie­dzi;

Wiktionary

Bor­nit – mi­ne­rał z gro­ma­dy siarcz­ków. Jest mi­ne­ra­łem rzad­kim, roz­po­wszech­nio­nym tylko w niek­tó­rych re­gio­nach Ziemi. Mi­ne­rał hy­dro­ter­mal­nych żył krusz­co­wych, zwy­kle wy­stę­pu­je w aso­cja­cji z chal­ko­pi­ry­tem jako pro­dukt od­mie­sza­nia rozt­wo­ru sta­łe­go, z ga­le­ną, sfa­le­ry­tem i pi­ry­tem. Znany z wielu złóż mie­dzi, po­wszech­ny szcze­gól­nie w stre­fie ce­men­ta­cyj­nej złóż siarcz­ków Cu. Po­spo­li­ty w łup­kach mie­dzio­no­śnych cechsz­ty­nu, tu w aso­cja­cji z te­tra­e­dry­tem, chal­ko­zy­nem, pi­ry­tem, ko­we­li­nem.

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ˈbɔrʲɲit, AS: borʹńit

Wiktionary


borny

przy­miot­nik od: bor; bo­ro­wy


SJP.pl


bornyl

zwią­zek lotny wcho­dzą­cy w skład olej­ków


SJP.pl


boroczek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. zdrobn. od: borok

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Erwin je taki bo­ro­czek.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. borok mos.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) borok, ciućmok, leluja, ciumciok

Wiktionary


boroczyce

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. adm. wieś na Ukra­i­nie w re­jo­nie ho­ro­chow­skim ob­wo­du wo­łyń­skie­go;

Wiktionary

Bo­ro­czy­ce ( Борочиче) – wieś na Ukra­i­nie w re­jo­nie łuc­kim ob­wo­du wo­łyń­skie­go.

Wikipedia

Powiązane:

 przym. boroczycki

Wiktionary


borodin

naz­wi­sko, m.in.: Alek­san­der Bo­ro­din (1833-1887), ro­syj­ski che­mik, muzyk i kom­po­zy­tor


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Alek­sandr Bo­ro­din – ro­syj­ski che­mik, kom­po­zy­tor i muzyk
  • An­driej Bo­ro­din – ra­dziec­ki po­li­tyk
  • Le­o­nid Bo­ro­din – ra­dziec­ki po­li­tyk
  • Mi­cha­ił Bo­ro­din (właśc. Mi­cha­ił Gru­zen­berg) – dzia­łacz Ko­min­ter­nu
  • Piotr Bo­ro­din – ra­dziec­ki po­li­tyk
  • Sysoj Bo­ro­din – ro­syj­ski woj­sko­wy
  • (6780) Bo­ro­din – pla­ne­to­i­da z grupy pasa głów­ne­go aste­ro­id

Wikipedia


borodino

wieś w Rosji


SJP.pl

Bo­ro­di­no ( Бородино) – wieś (ros. деревня, trb. die­riew­nia) w ob­wo­dzie mo­skiew­skim Rosji, 12 ki­lo­me­trów na za­chód od Mo­żaj­ska.

W 1812 roku od­by­ła się tu bitwa pod­czas in­waz­ji na Rosję wojsk Na­po­le­o­na Bo­na­par­te­go. Wieś była rów­nież miej­scem walk w cza­sie obro­ny Mosk­wy w 1941 roku pod­czas ataku Nie­miec na Zwią­zek Ra­dziec­ki.

Wikipedia


borodzianka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. osied­le typu miej­skie­go na Ukra­i­nie, sto­li­ca re­jo­nu bo­ro­dziań­skie­go w ob­wo­dzie ki­jow­skim, po­ło­żo­ne nad rzeką Zdwiż;

Wiktionary

Bo­ro­dzian­ka ( Бородянка, "Bo­ro­dian­ka") – osied­le typu miej­skie­go na Ukra­i­nie, w ob­wo­dzie ki­jow­skim, w re­jo­nie bu­czań­skim, nad Zdwy­żem. W 2023 roku li­czy­ło ok. 11,2 tys. miesz­kań­ców.

Znaj­du­je tu się sta­cja ko­le­jo­wa Bo­ro­dzian­ka, po­ło­żo­na na linii Kijów – Ko­ro­steń – Kowel.

Wikipedia

Powiązane:

 przym. borodziański

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) hist. war. Borodianka

Wiktionary


borodziej

chrząszcz z ro­dzi­ny kózek, któ­re­go larwa że­ru­je w drew­nie sosny i świer­ka, wy­rzą­dza­jąc duże szko­dy


SJP.pl


borodziuk

naz­wi­sko


SJP.pl


boroetan

be­zbarw­ny, tru­ją­cy gaz o odra­ża­ją­cym za­pa­chu, sto­so­wa­ny jako cenne pa­li­wo ra­kie­to­we oraz ma­te­riał do na­pę­du tor­ped pod­wod­nych; dwu­bo­ro­wo­dór


SJP.pl


borogowia

dwu­noż­ny, mię­so­żer­ny di­no­za­ur z ro­dzi­ny tro­o­do­nów


SJP.pl

Bo­ro­go­wia ("Bo­ro­go­via") – dwu­noż­ny, mię­so­żer­ny di­no­za­ur z ro­dzi­ny tro­o­do­nów. te­ro­pod spo­krew­nio­ny z tro­o­do­nem.

Znany jest je­dy­nie z nie­kom­plet­nych ska­mie­nia­ło­ści koń­czyn tyl­nych. Nazwa zwie­rzę­cia po­cho­dzi od "bo­ro­go­ves" (w pol­skim tłu­ma­cze­niu "bo­ro­ląg­wy", "bo­ro­gląt­wy" albo "bo­ro­go­wie"), fik­cyj­nych stwo­rzeń wy­mie­nio­nych w po­e­ma­cie Le­wi­sa Car­rol­la "Jab­ber­woc­ky".

Wikipedia


borok

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. nie­u­dacz­nik, ofia­ra losu; ktoś nie­po­rad­ny, ale sym­pa­tycz­ny

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Borok – wieś na Ukra­i­nie, w ob­wo­dzie ży­to­mier­skim, w re­jo­nie an­dru­szow­skim
  • Borok – osied­le w ob­wo­dzie ja­ro­sław­skim, w re­jo­nie nie­ko­uz­skim
  • Borok – wieś w osied­lu wiej­skim Po­li­stow­sko­je re­jo­nu bie­ża­nic­kie­go w ob­wo­dzie pskow­skim
  • Borok – wieś w wo­ło­ście Lu­szczik­ska­ja (osied­le wiej­skie) re­jo­nu bie­ża­nic­kie­go w ob­wo­dzie pskow­skim
  • Borok – wieś w wo­ło­scie Po­że­rie­wic­ka­ja (osied­le wiej­skie) re­jo­nu die­do­wicz­skie­go w ob­wo­dzie pskow­skim
  • Borok – wieś w wo­ło­scie Sze­łon­ska­ja (osied­le wiej­skie) re­jo­nu die­do­wicz­skie­go w ob­wo­dzie pskow­skim
  • Borok – wieś w wo­ło­scie Wiaz­jew­ska­ja (osied­le wiej­skie) re­jo­nu die­do­wicz­skie­go w ob­wo­dzie pskow­skim
  • Borok – wieś w osied­lu wiej­skim Ti­tow­szczin­sko­je re­jo­nu die­mi­dow­skie­go w ob­wo­dzie smo­leń­skim
  • Borok – wieś w ob­wo­dzie smo­leń­skim, w re­jo­nie smo­leń­skim, w ło­iń­skim osied­lu wiej­skim
  • Borok – wieś w re­jo­nie tar­no­skim ob­wo­du wo­ło­godz­kie­go
  • Borok – przy­sta­nek ko­le­jo­wy w re­jo­nie szy­łow­skim, w ob­wo­dzie ria­zań­skim

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Jo żech nie wie­dzia­ła, że z Ze­fli­ka je taki borok.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. boroczek mos.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) gw. Górny Śląsk ciućmok, leluja, ciumciok, boroczek

Wiktionary


borokrzemian

zwią­zek che­micz­ny, np. bo­ro­krze­mian sodu


SJP.pl


borokrzemianowy

→ bo­ro­krze­mian


SJP.pl

Patrz:

borokrzemian

borokrzemowy

taki, w któ­re­go skład wcho­dzi tle­nek boru i tle­nek krze­mu, np. szkło bo­ro­krze­mo­we


SJP.pl


borola

czer­wo­ne wino buł­gar­skie


SJP.pl


borom

forma rze­czow­ni­ka.

 (1.1) C. plu­ral|bor.

 (1.2) C. plu­ral|bora.

 (1.3) C. plu­ral|bór.

Wiktionary


boromeusz

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) spol­szczo­ne naz­wi­sko wło­skie­go świę­te­go Carlo Bor­ro­meo;

 (1.2) imię|pol­ski|m.;

Wiktionary

Bo­ro­me­usz – imię mę­skie, po­cho­dzą­ce od naz­wi­ska św. Ka­ro­la Bo­ro­me­u­sza. Żeń­ski od­po­wied­nik to Bo­ro­mea.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Człon­ko­wie rodu Bo­ro­me­u­szów pia­sto­wa­li wy­so­kie urzę­dy ko­ściel­ne.

 (1.2) Port­fel Bo­ro­me­u­sza zna­le­zio­no na sta­cji ko­le­jo­wej.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. boromeuszka ż., Boromea ż., Boromeuszek mos.

 przym. Boromeuszowy

Wiktionary


boromeuszek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) zdrobn. Bo­ro­me­usz

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Bo­ro­me­usz­ku, pomóż dzia­dzio­wi wnieść spra­wun­ki.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Boromeusz mos., boromeuszka ż.

 przym. Boromeuszowy

Wiktionary


boromeuszka

człon­ki­ni ka­to­lic­kie­go za­ko­nu żeń­skie­go: Kon­gre­ga­cja Sióstr Mi­ło­sier­dzia św. Ka­ro­la Bo­ro­me­u­sza


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) rel. za­kon­ni­ca na­le­żą­ca do jed­ne­go ze zgro­ma­dzeń Kon­gre­ga­cji Sióstr Mi­ło­sier­dzia św. Ka­ro­la Bo­ro­me­u­sza;

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Sio­stry bo­ro­me­usz­ki noszą we­lo­ny.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Boromeusz m., Boromeuszek mos.

Wiktionary


boromeuszowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy

 (1.1) przest. gwara. taki, który na­le­ży do Bo­ro­me­u­sza

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Li­dzia na­zbie­ra­ła mo­re­li w Bo­ro­me­u­szo­wym ogród­ku.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Boromeusz mos., Boromeuszek mos.

Wiktionary


boronatrokalcyt

mi­ne­rał z gro­ma­dy bo­ra­nów, uwod­nio­ny boran sodu i wap­nia kry­sta­li­zu­ją­cy w ukła­dzie trój­sko­śnym; ulek­syt, ule­xyt, tiza, tin­kal­cyt, ukra­i­nit


SJP.pl


boronice

Bo­ro­ni­ce – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim, w po­wie­cie ka­zi­mier­skim, w gmi­nie Ka­zi­mie­rza Wiel­ka. Ma sta­tus so­łect­wa.

Wieś kró­lew­ska "Bo­ru­ni­ce", po­ło­żo­na była w dru­giej po­ło­wie XVI wieku w po­wie­cie pro­szow­skim wo­je­wództ­wa kra­kow­skie­go, jej te­nu­ta­riu­szem w 1595 roku był Krzysz­tof Krup­ka, cze­śnik ko­ron­ny.

Wikipedia


boronowski

→ Bo­ro­nów


SJP.pl

Patrz:

Boronów

boronów

wieś w Pol­sce


SJP.pl

Bo­ro­nów (niem. "Bo­ro­now") – wieś w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie ślą­skim, w po­wie­cie lu­bli­niec­kim, nad rzeką Lis­war­tą, sie­dzi­ba gminy Bo­ro­nów.

W la­tach 1975–1998 wieś ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa czę­sto­chow­skie­go. Liczy 3 342 miesz­kań­ców.

Wikipedia


boroszewo

Bo­ro­sze­wo ( Bòròszewò) – wieś ko­ciew­ska w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie tczew­skim, w gmi­nie Tczew.

Wieś jest sie­dzi­bą so­łect­wa "Bo­ro­sze­wo", w któ­re­go skład wcho­dzą rów­nież miej­sco­wo­ści Da­masz­ka i Bo­ja­ry. W końcu 2025 so­łect­wo li­czy­ło 706 miesz­kań­ców

Wikipedia


borowa

1. przy­miot­nik od: bor; borny;
2. przy­miot­nik od: bór


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­ro­wa – wieś w woj. dol­no­ślą­skim, w pow. wroc­ław­skim, w gmi­nie Dłu­go­łę­ka 
  • Bo­ro­wa – część ko­lo­nii To­ma­szów­ka w woj. lu­bel­skim, w pow. chełm­skim, w gmi­nie Sawin
  • Bo­ro­wa – wieś w woj. lu­bel­skim, w pow. pu­ław­skim, w gmi­nie Pu­ła­wy 
  • Bo­ro­wa – osada w woj. łódz­kim, w pow. beł­cha­tow­skim, w gmi­nie Beł­cha­tów
  • Bo­ro­wa – wieś w woj. łódz­kim, w pow. beł­cha­tow­skim, w gmi­nie Szczer­ców 
  • Bo­ro­wa – wieś w woj. łódz­kim, w pow. łódz­ki wschod­nim, w gmi­nie Ko­lusz­ki 
  • Bo­ro­wa – wieś w woj. łódz­kim, w pow. piotr­kow­skim, w gmi­nie Wola Krzysz­to­por­ska 
  • Bo­ro­wa – ko­lo­nia w woj. łódz­kim, w pow. ra­dom­szczań­skim, w gmi­nie Do­bry­szy­ce 
  • Bo­ro­wa – wieś w woj. łódz­kim, w pow. ra­dom­szczań­skim, w gmi­nie Gidle 
  • Bo­ro­wa – osada w woj. łódz­kim, w pow. ra­dom­szczań­skim, w gmi­nie Gidle 
  • Bo­ro­wa – wieś w woj. łódz­kim, w pow. ra­dom­szczań­skim, w gmi­nie Przed­bórz 
  • Bo­ro­wa – część wsi Czer­niec w woj. ma­ło­pol­skim, w pow. no­wo­są­dec­kim, w gmi­nie Łącko

Wikipedia


borowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|bo­ro­wać.

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • na­bo­ro­wy­wa­nie (bo­ro­wa­nie) – pro­ces obrób­ki ciepl­no-che­micz­nej stali
  • bo­ro­wa­nie – wy­ko­ny­wa­nie ot­wo­rów (np. kor­ko­bo­rem)
  • bo­ro­wa­nie zęba w sto­ma­to­lo­gii

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Boisz się bo­ro­wa­nia? Zu­peł­nie nie­po­trzeb­nie.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɔrɔˈvãɲɛ, AS: borovãńe

Wiktionary

Powiązane:

 czas. borować ndk.

 rzecz. bor, bormaszyna

Wiktionary


borować

wier­cić


SJP.pl

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) oczy­szczać ząb z próch­ni­cy lub plom­ba­om­by

 (1.2) wier­cić, świ­dro­wać

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Den­tyst­ka znie­czu­li­ła ząb, zanim za­czę­ła go bo­ro­wać.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔˈrɔvat͡ɕ, AS: borovać

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bormaszyna ż., borowanie n.

Wiktionary


borowce

grupa pier­wiast­ków che­micz­nych sta­no­wią­ca III grupę głów­ną ukła­du okre­so­we­go: bor, glin, gal, ind i tal


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­row­ce – pier­wiast­ki na­le­żą­ce do 13 grupy w ukła­dzie okre­so­wym
  • Bo­row­ce – wieś w woj. ma­zo­wiec­kim, w pow. ostro­łęc­kim, w gmi­nie Tro­szyn
  • Bo­row­ce – wieś w woj. ślą­skim, w pow. czę­sto­chow­skim, w gmi­nie Dą­bro­wa Zie­lo­na
  • Bo­row­ce – dawna wieś w ob­wo­dzie wi­teb­skim, w re­jo­nie głę­boc­kim, w siel­so­wie­cie Psuja
  • Bo­row­ce – wieś w ob­wo­dzie miń­skim, w re­jo­nie wi­lej­skim, w siel­so­wie­cie Na­rocz
  • Bo­row­ce – wieś w ob­wo­dzie brze­skim, w re­jo­nie łu­ni­niec­kim, w siel­so­wie­cie Dzia­tło­wi­cze
  • Bo­row­ce – wieś w ob­wo­dzie miń­skim, w re­jo­nie miń­skim, w siel­so­wie­cie Pa­pier­nia
  • Bo­row­ce – dawna le­śni­czów­ka. Te­re­ny, na któ­rych był po­ło­żo­ny leżą obec­nie w ob­wo­dzie miń­skim, w re­jo­nie wi­lej­skim, w siel­so­wie­cie Na­rocz
  • Bo­row­ce – sta­cja ko­le­jo­wa w miej­sco­wo­ści Ba­ra­no­wi­cze, w re­jo­nie ba­ra­no­wic­kim, w ob­wo­dzie brze­skim
  • Bo­row­ce – w okrę­gu wi­leń­skim, w re­jo­nie świę­ciań­skim, w gmi­nie Stru­noj­cie.
  • Bo­ro­wiec

Wikipedia


borowczak

naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Jan Bo­row­czak (1931–1984) – pol­ski ar­ty­sta
  • Jerzy Bo­row­czak (ur. 1957) – pol­ski po­li­tyk
  • Zie­mo­wit Bo­row­czak (ur. 1977) – pol­ski sa­mo­rzą­do­wiec i urzęd­nik
  • Mar­ty­na Bo­row­czak (ur. 2002) – pol­ska siat­kar­ka

Wikipedia


borowczyk

naz­wi­sko


SJP.pl


borowiacki

→ Bo­ro­wiak


SJP.pl

Patrz:

Borowiak

borowiaczek

ga­tu­nek nie­to­pe­rza


SJP.pl


borowiaczka

ga­tu­nek nie­to­pe­rza


SJP.pl


borowiak

bo­ro­wiak ka­na­dyj­ski, bo­ro­wiak sy­be­ryj­ski - ga­tun­ki pta­ków z ro­dzi­ny ku­ro­wa­tych


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­ro­wiak – stru­ga, do­pływ Pro­sty­ni
  • Da­riusz Bo­ro­wiak – pol­ski ge­o­graf
  • Jo­an­na Bo­ro­wiak – pol­ska po­li­tyk, na­u­czy­ciel­ka i sa­mo­rzą­do­wiec
  • Łu­kasz Bo­ro­wiak – pol­ski po­li­tyk i sa­mo­rzą­do­wiec
  • Ma­riusz Bo­ro­wiak – pol­ski pi­sarz, dzien­ni­karz i ma­ry­ni­sta
  • Ma­te­usz Bo­ro­wiak – bry­tyj­sko-pol­ski pia­ni­sta
  • Tekla Bo­ro­wiak – pol­ska dzia­łacz­ka ro­bot­ni­cza
  • Woj­ciech Bo­ro­wiak – pol­ski tre­ner judo
  • Bo­ro­wia­cy

Wikipedia


borowianka

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­ro­wian­ka – potok, do­pływ Lek­san­drów­ki
  • Bo­ro­wian­ka – stru­ga, do­pływ Orzy­ca
  • Bo­ro­wian­ka – wieś w woj. ślą­skim, w pow. kło­buc­kim, w gmi­nie Kło­buck

Wikipedia


borowica

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­ro­wi­ca – wieś w woj. lu­bel­skim, w pow. kras­no­staw­skim, w gmi­nie Ło­pien­nik Górny
  • Bo­ro­wi­ca – część wsi Goł­ko­wi­ce w woj. ślą­skim, w pow. wo­dzi­sław­skim, w gmi­nie Godów
  • Bo­ro­wi­ca – nie­ist­nie­ją­cy przy­sió­łek wsi Ucie­chów w woj. dol­no­ślą­skim, w pow. dzier­żo­niow­skim, w gmi­nie Dzier­żo­niów
  • Bo­ro­wi­ca – rzeka
  • Bo­ro­wi­ca – schro­ni­sko tu­ry­stycz­ne w Ro­do­pach
  • Bo­ro­wi­ca – wieś w ob­wo­dzie Kyr­dża­li
  • Bo­ro­wi­ca – wieś w ob­wo­dzie Widyń
  • Bo­ro­wi­ca – wieś w ob­wo­dzie ży­to­mier­skim w re­jo­nie ko­ro­steń­skim

Wikipedia


borowice

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­ro­wi­ce – wieś w woj. dol­no­ślą­skim, w pow. kar­ko­no­skim, w gmi­nie Pod­gó­rzyn
  • Bo­ro­wi­ce – wieś w woj. ma­zo­wiec­kim, w pow. płoc­kim, w gmi­nie Bo­dza­nów
  • Bo­ro­wi­ce – osada w woj. za­chod­nio­po­mor­skim, w pow. go­le­niow­skim, w gmi­nie Step­ni­ca
    • Bo­ro­wi­ce – przy­sta­nek ko­le­jo­wy

Wikipedia


borowicki

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Bo­ro­wi­cza­mi, do­ty­czą­cy Bo­ro­wicz

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Borowicze n.

Wiktionary


borowicowate

o ce­chach bo­ro­wi­co­wa­tych (ro­dzi­na ro­ślin)


SJP.pl


borowicowaty

o ce­chach bo­ro­wi­co­wa­tych (ro­dzi­na ro­ślin)


SJP.pl


borowicz

naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Adam Bo­ro­wicz (ur. 1980) – pol­ski ku­charz, oso­bo­wość te­le­wi­zyj­na
  • Al­do­na Bo­ro­wicz (ur. 1949) – pol­ska po­et­ka, kry­tycz­ka li­te­rac­ka i ese­ist­ka
  • Alek­san­der Bo­ro­wicz (1943–2022) – pol­ski dzia­łacz par­tyj­ny i pań­stwo­wy, eko­no­mi­sta
  • Bar­ba­ra Bo­ro­wicz – pol­ska klar­ne­cist­ka
  • Beata Bo­ro­wicz-Sie­roc­ka (ur. 1950) – pol­ska fi­lo­zof­ka
  • Cze­sław Bo­ro­wicz (ur. 1941) – pol­ski ho­ke­i­sta, po­li­tyk i sa­mo­rzą­do­wiec
  • Ka­ta­rzy­na Bo­ro­wicz (ur. 1985) – pol­ska mo­del­ka, Miss Po­lo­nia 2004
  • Kry­sty­na Bo­ro­wicz (1923–2009) – pol­ska ak­tor­ka
  • Lew Bo­ro­wicz (1896–1937) – ro­syj­ski re­wo­lu­cjo­ni­sta i funk­cjo­na­riusz służb spe­cjal­nych
  • Łu­kasz Bo­ro­wicz (ur. 1977) – pol­ski dy­ry­gent
  • Ma­te­usz Bo­ro­wicz (ur. 1994) – pol­ski żuż­lo­wiec
  • Mo­ni­ka Bo­ro­wicz (ur. 1982) – pol­ska ka­ja­kar­ka

Wikipedia


borowiczak

mól bo­ro­wi­czak - ga­tu­nek mola


SJP.pl


borowicze

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. adm. mia­sto w eu­ro­pej­skiej czę­ści Rosji, w ob­wo­dzie no­wo­grodz­kim, po­ło­żo­ne nad rzeką Mstą;

Wiktionary

Zo­bacz też: Bo­ro­wi­cze (obwód wo­łyń­ski).

Bo­ro­wi­cze ( Боровичи, Bo­ro­wi­czi) – mia­sto w Rosji (obwód no­wo­grodz­ki), po­ło­żo­ne nad rzeką Mstą, 194 km od No­wo­gro­du Wiel­kie­go. Sto­li­ca re­jo­nu bo­ro­wic­kie­go.

Wikipedia

Powiązane:

 przym. borowicki

Wiktionary


borowiczki

osied­le Płoc­ka


SJP.pl

Bo­ro­wicz­ki – jed­nost­ka po­moc­ni­cza gminy (osied­le) Płoc­ka. Obej­mu­je m.in. Bo­ro­wicz­ki-Par­ce­le i Bo­ro­wicz­ki-Cu­krow­nię.

W la­tach 1954–1972 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Bo­ro­wicz­ki. W 1973 r. ut­wo­rzo­no gminę Bo­ro­wicz­ki. Bo­ro­wicz­ki zo­sta­ły przy­łą­czo­ne do mia­sta 1 grud­nia 1981 roku. Po­wierzch­nia osied­la to 6,04 km². W Bo­ro­wicz­kach miesz­ka 3645 osób.

Wikipedia


borowiczkowski

przy­miot­nik od: Bo­ro­wicz­ki


SJP.pl


borowie

wieś w Pol­sce


SJP.pl

Bo­ro­wie – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie gar­wo­liń­skim, w gmi­nie Bo­ro­wie.

Miej­sco­wość jest sie­dzi­bą gminy Bo­ro­wie oraz rzym­sko­ka­to­lic­kiej pa­ra­fii Świę­tej Trój­cy.

Wikipedia


borowiec

1. nie­to­perz z ro­dzi­ny mrocz­ko­wa­tych;
2. każdy pier­wia­stek na­le­żą­cy do grupy bo­row­ców


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) chem. pier­wia­stek na­le­żą­cy do trzy­na­stej grupy ukła­du okre­so­we­go

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) zool. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Nyc­ta­lus|ref=tak., ro­dzaj owa­do­żer­nych nie­to­pe­rzy

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (3.1) pot. funk­cjo­na­riusz BOR

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • bo­ro­wiec – ro­dzaj grzy­ba z ro­dzi­ny bo­ro­wi­ko­wa­tych
  • Bo­ro­wiec – ro­dzaj ssa­ków z po­dro­dzi­ny mrocz­ków
  • Bo­ro­wiec – część mia­sta Chrza­nów
  • Bo­ro­wiec – część mia­sta Łódź
  • Bo­ro­wiec – część mia­sta Piw­nicz­na-Zdrój
  • Bo­ro­wiec – wieś w woj. lu­bel­skim, w pow. bił­go­raj­skim, w gmi­nie Łu­ko­wa
  • Bo­ro­wiec – wieś w woj. lu­bu­skim, w pow. no­wo­sol­skim, w gmi­nie Sied­li­sko
  • Bo­ro­wiec – przy­sió­łek wsi Wola Pszczó­łec­ka w woj. łódz­kim, w pow. beł­cha­tow­skim, w gmi­nie Zelów
  • Bo­ro­wiec – wieś w woj. łódz­kim, w pow. łę­czyc­kim, w gmi­nie Pią­tek
  • Bo­ro­wiec – przy­sió­łek wsi Stara Brzeź­ni­ca w woj. łódz­kim, w pow. pa­ję­czań­skim, w gmi­nie Nowa Brzeź­ni­ca
  • Bo­ro­wiec – wieś w woj. łódz­kim, w pow. piotr­kow­skim, w gmi­nie Alek­san­drów
  • Bo­ro­wiec – przy­sió­łek wsi Wiel­go­mły­ny w woj. łódz­kim, w pow. ra­dom­szczań­skim, w gmi­nie Wiel­go­mły­ny

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Na po­wło­ce wa­len­cyj­nej bo­row­ców znaj­du­ją się 3 elek­tro­ny wa­len­cyj­ne.

Wiktionary

Powiązane:

 (3.1)

:: skr. BOR

:: rzecz. BOR-owiec mos.

Wiktionary

Synonimy:

 (3.1) BOR-owiec

Wiktionary


borowiecki

naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bar­ba­ra Bo­ro­wiec­ka (ur. 1956) – pol­ska ma­lar­ka, ofia­ra wy­ko­rzy­sty­wa­nia sek­su­al­ne­go dzie­ci w Ko­ście­le ka­to­lic­kim
  • Gra­ży­na Bo­ro­wiec­ka (ur. 1959) – pol­ska lek­ko­at­let­ka, sied­mio­bo­ist­ka
  • Ka­ta­rzy­na Bo­ro­wiec­ka – pol­ska dzien­ni­kar­ka
  • Lu­cjan Bo­ro­wiec­ki (1925–2000) – pol­ski che­mik
  • Lud­wik Bo­ro­wiec­ki (1912–1944) – pol­ski dzia­łacz ruchu ro­bot­ni­cze­go, czło­nek ruchu oporu
  • Ry­szard Bo­ro­wiec­ki (ur. 1943) – pol­ski eko­no­mi­sta
  • Sła­wo­mir Bo­ro­wiec­ki (ur. 1977) – pol­ski łyż­wiarz fi­gu­ro­wy
  • Sta­ni­sław Bo­ro­wiec­ki (1931–2023) – pol­ski dzien­ni­karz
  • Ste­fan Bo­ro­wiec­ki (1881–1937) – pol­ski le­karz psy­chia­tra i ne­u­ro­log
  • Karol Bo­ro­wiec­ki – po­stać fik­cyj­na, bo­ha­ter po­wie­ści Wła­dy­sła­wa Re­y­mon­ta Zie­mia Obie­ca­na

Wikipedia


borowik

1. grzyb ka­pe­lu­szo­wy z ro­dzi­ny bo­ro­wi­ko­wa­tych;
2. po­tocz­nie: bo­ro­wiec (funk­cjo­na­riusz Biura Ochro­ny Rządu)


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy lub mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) mykol. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Bo­le­tus|L.|ref=tak., ro­dzaj grzy­bów ja­dal­nych, rur­ko­wa­tych, z ro­dzi­ny bo­ro­wi­ko­wa­tych;

 (1.2) kulin. spoż. grzyb z ro­dza­ju bo­ro­wi­ków (1.1)

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) pot. żart. funk­cjo­na­riusz BOR-u

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • bo­ro­wik – nazwa ga­tun­ków grzy­bów z ro­dzi­ny bo­ro­wi­ko­wa­tych
    • bo­ro­wik bled­ną­cy Bu­ty­ri­bo­le­tus fecht­ne­ri (Velen.) Arora & J.L. Frank 2014
    • bo­ro­wik ciem­no­brą­zo­wy Bo­le­tus ae­re­us Bull. 1789
    • bo­ro­wik ce­gla­sto­po­ry Su­to­rius lu­ri­di­for­mis (Rostk.) G. Wu & Zhu L. Yang 2016
    • bo­ro­wik kli­no­wo­trzo­no­wy Cy­a­no­bo­le­tus pul­ve­ru­len­tus (Opat.) Ge­lar­di, Viz­zi­ni & Si­mo­ni­ni 2014
    • bo­ro­wik ko­rze­nia­sty Ca­lo­bo­le­tus ra­di­cans (Pers.) Viz­zi­ni 2014
    • bo­ro­wik kru­chy He­mi­lec­ci­num im­po­li­tum (Fr.) Šutara 2008
    • bo­ro­wik kró­lew­ski Bu­ty­ri­bo­le­tus re­gius (Krombh.) Arora & J.L. Frank 2014
    • bo­ro­wik po­nu­ry Su­il­lel­lus lu­ri­dus (Scha­eff.) Mur­rill 1909
    • bo­ro­wik pur­pu­ro­wy Su­il­lel­lus rho­do­xant­hus (Krombh.) Blan­co-Dios 2025
    • bo­ro­wik sos­no­wy Bo­le­tus pi­nop­hi­lus Pilát & Der­mek 1973
    • bo­ro­wik szla­chet­ny Bo­le­tus edu­lis Bull. 1782

Wikipedia

Przykłady

 (1.2) Wczo­raj zna­la­złam do­rod­ne­go bo­ro­wi­ka.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔˈrɔvʲik, AS: borovʹik

Wiktionary

Powiązane:

 (1.1)

 rzecz. bór m., borek m., boreczek m., Borek m., Boreczek m., borówka ż., borowy m., borowikowate nmos.

 przym. borowikowy, borowikowaty, borowy

 (2.1)

 rzecz. borowiec, BOR-owiec

 skr. BOR

Wiktionary

Synonimy:

 (1.2) prawdziwek

 (2.1) borowiec, BOR-owiec

Wiktionary


borowikowate

ro­dzi­na grzy­bów ka­pe­lu­szo­wych w więk­szo­ści ja­dal­nych


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) mykol. syst. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Bo­le­ta­ce­ae|Che­vall.|ref=tak., ro­dzi­na grzy­bów na­le­żą­ca do rzędu bo­ro­wi­kow­ców;

Wiktionary

Bo­ro­wi­ko­wa­te ("Bo­le­ta­ce­ae" Che­vall.) – ro­dzi­na grzy­bów na­le­żą­ca do rzędu bo­ro­wi­kow­ców ("Bo­le­ta­les"). Więk­szość bo­ro­wi­ko­wa­tych jest ja­dal­nych, są czę­sto zbie­ra­ny­mi grzy­ba­mi.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Więk­szość bo­ro­wi­ko­wa­tych jest ja­dal­na.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. borowik m., borowikowce nmos.

 przym. borowikowy, borowikowaty, borowy

Wiktionary


borowikowaty

o ce­chach bo­ro­wi­ko­wa­tych (ro­dzi­na grzy­bów)


SJP.pl


borowikowce

ro­dzaj grzy­bów z ro­dzi­ny bo­ro­wi­ko­wa­tych


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) mykol. syst. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Bo­le­ta­les|E.-J. Gil­bert|ref=tak., rząd grzy­bów z klasy pie­czar­nia­ków;

Wiktionary

Bo­ro­wi­kow­ce ("Bo­le­ta­les" E.-J. Gil­bert) – rząd grzy­bów z klasy pie­czar­nia­ków ("Aga­ri­co­my­ce­tes").

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Bo­ro­wi­ko­wa­te za­li­cza się do rzędu bo­ro­wi­kow­ców.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. borowik m., borowikowate nmos.

 przym. borowikowy, borowikowaty, borowy

Wiktionary


borowikowiec

ro­dzaj grzy­bów z ro­dzi­ny bo­ro­wi­ko­wa­tych


SJP.pl


borowikowy

zwią­za­ny z bo­ro­wi­kiem


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy bo­ro­wi­ka

 (1.2) przy­rzą­dzo­ny z bo­ro­wi­ków, z do­dat­kiem bo­ro­wi­ków

Wiktionary

Przykłady

 (1.2) Jej to­wa­rzysz na­mó­wił ją jed­nak, aby spró­bo­wa­ła spe­cjal­no­ści kuch­ni, bar­szczu ukra­iń­skie­go i pla­cek ziem­nia­cza­ny­ac­ków ziem­nia­cza­nych w sosie bo­ro­wi­ko­wym.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɔrɔvʲiˈkɔvɨ, AS: borovʹikovy

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. borowik m., borowiczek m., borowikowate nmos., borowikowce nmos.

Wiktionary


borowina

1. krzew bo­ró­wek
2. nie­od­wod­nio­ny torf lecz­ni­czy; hu­mo­lit
3. uro­dzaj­na, nie­zbie­li­co­wa­na gleba kre­do­wa


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) med. sto­so­wa­ny w lecz­nict­wie torf;

 (1.2) geol. ro­dzaj uro­dzaj­nej gleby kre­do­wej

 (1.3) bot. zbio­ro­wi­sko krze­wów bo­rów­ki

 (1.4) bot. lud. czar­na ja­go­da

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • bo­ro­wi­na – nie­od­wod­nio­ny torf lecz­ni­czy
  • bo­ro­wi­na – gleba kre­do­wa
  • bo­ro­wi­na – krze­wy bo­ró­wek
  • Bo­ro­wi­na – część mia­sta Szczyt­na
  • Bo­ro­wi­na – część mia­sta Szczyrk
  • Bo­ro­wi­na – wieś w woj. lu­bel­skim, w pow. bił­go­raj­skim, w gmi­nie Jó­ze­fów
  • Bo­ro­wi­na – ko­lo­nia wsi Wierz­cho­wi­na, w woj. lu­bel­skim, w pow. kras­no­staw­skim, w gmi­nie Żół­kiew­ka
  • Bo­ro­wi­na – wieś w woj. lu­bel­skim, w pow. łu­kow­skim, w gmi­nie Sta­nin
  • Bo­ro­wi­na – część wsi Sar­nów w woj. lu­bel­skim, w pow. łu­kow­skim, w gmi­nie Sta­nin
  • Bo­ro­wi­na – wieś w woj. lu­bel­skim, w pow. pu­ław­skim, w gmi­nie Pu­ła­wy
  • Bo­ro­wi­na – część wsi Kru­ków­ka w woj. lu­bel­skim, w pow. ryc­kim, w gmi­nie Stę­ży­ca
  • Bo­ro­wi­na – część wsi Gro­dy­sła­wi­ce w woj. lu­bel­skim, w pow. to­ma­szow­skim, w gmi­nie Ra­cha­nie

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Dla­cze­go bo­ro­wi­na do za­bie­gów po­sia­da różną gra­ma­tu­rę?

 (1.1) Tak otrzy­ma­ną bo­ro­wi­nę używa się do ką­pie­li, za­wi­jań oraz okła­dów.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɔrɔˈvʲĩna, AS: borovʹĩna

Wiktionary

Powiązane:

 (1.1)

 przym. borowinowy

 rzecz. borówka ż., bór m.

 przym. borówkowy, borowy

Wiktionary


borowinoterapia

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) te­ra­pia przy uży­ciu bo­ro­wi­ny

Wiktionary


borowinowy

przy­miot­nik od: bo­ro­wi­na


SJP.pl


borowiński

naz­wi­sko


SJP.pl


borownica

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­row­ni­ca – wieś w woj. lu­bel­skim, w pow. ja­now­skim, w gmi­nie Janów Lu­bel­ski
  • Bo­row­ni­ca – przy­sió­łek wsi Po­czoł­ków w woj. opol­skim, w pow. ole­skim, w gmi­nie Zę­bo­wi­ce
  • Bo­row­ni­ca – wieś w woj. pod­kar­pac­kim, w pow. prze­my­skim, w gmi­nie Bir­cza
  • Bo­row­ni­ca – część wsi Cha­chal­nia w woj. wiel­ko­pol­skim, w po­wie­dzie kro­to­szyń­skim w gmi­nie Zduny
  • Bo­row­ni­ca – potok, do­pływ Sanu
  • Bo­row­ni­ca – potok, do­pływ Bia­łej
  • Bo­row­ni­ca – stru­ga, do­pływ Gra­nicz­ne­go Rowu (Orli)

Wikipedia


borowno

Bo­row­no – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ślą­skim, w po­wie­cie czę­sto­chow­skim, w gmi­nie My­ka­nów. Wieś leży 24 km na wschód od Kło­buc­ka.

Za Kró­le­stwa Pol­skie­go ist­nia­ła gmina Bo­row­no.

W la­tach 1954–1972 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Bo­row­no. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa czę­sto­chow­skie­go.

Wikipedia


borowo

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­ro­wo – wieś w woj. ku­jaw­sko-po­mor­skim, w pow. lip­now­skim, w gmi­nie Tłu­cho­wo
  • Bo­ro­wo – wieś w woj. ku­jaw­sko-po­mor­skim, w pow. ra­dzie­jow­skim, w gmi­nie Bytoń
  • Bo­ro­wo – wieś w woj. ku­jaw­sko-po­mor­skim, w pow. ra­dzie­jow­skim, w gmi­nie Dobre
  • Bo­ro­wo – wieś w woj. ku­jaw­sko-po­mor­skim, w pow. ry­piń­skim, w gmi­nie Ro­go­wo
  • Bo­ro­wo – osada w woj. lu­bel­skim, w pow. chełm­skim, w gmi­nie Sied­li­szcze
  • Bo­ro­wo – wieś w woj. ma­zo­wiec­kim, w pow. lip­skim, w gmi­nie Lip­sko
  • Bo­ro­wo – wieś w woj. ma­zo­wiec­kim, w pow. płoc­kim, w gmi­nie Dro­bin
  • Bo­ro­wo – wieś w woj. ma­zo­wiec­kim, w pow. sier­pec­kim, w gmi­nie Ro­ści­sze­wo
  • Bo­ro­wo – wieś w woj. po­mor­skim, w pow. kar­tu­skim, w gmi­nie Kar­tu­zy
  • Bo­ro­wo – osada wsi So­pie­szy­no w woj. po­mor­skim, w pow. wej­he­row­skim, w gmi­nie Wej­he­ro­wo
  • Bo­ro­wo – wieś w woj. wiel­ko­pol­skim, w pow. cho­dzie­skim, w gmi­nie Sza­mo­cin
  • Bo­ro­wo – wieś w woj. wiel­ko­pol­skim, w pow. ko­niń­skim, w gmi­nie Krzy­mów

Wikipedia


borowodorowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) chem. hy­dro­bo­ro­wa­nie

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Re­ak­cję bo­ro­wo­do­ro­wa­nia czę­sto prze­pro­wa­dza się przy uży­ciu di­bo­ra­nu roz­pu­szczo­ne­go w te­tra­hy­dro­fu­ra­nie.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. borowodór m., borowodorek m.

 czas. borowodorować

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) hydroborowanie

Wiktionary


borowodory

Bo­ro­wo­do­ry (bo­ra­ny) – nie­or­ga­nicz­ne związ­ki che­micz­ne zło­żo­ne z wo­do­ru i boru. Mo­no­me­rycz­ny #PATRZ jest mięk­kim kwa­sem Le­wi­sa. Ze wzglę­du na dużą skłon­ność do di­me­ry­za­cji nie wy­stę­pu­je w sta­nie wol­nym, a je­dy­nie w po­sta­ci kom­plek­sów ze związ­ka­mi nu­kle­o­fi­lo­wy­mi, czyli za­sa­da­mi Le­wi­sa (np. z pi­ry­dy­ną, #PATRZ:#PATRZ), a w sta­nie wol­nym di­me­ry­zu­je. Dwa naj­prost­sze sta­bil­ne bo­ra­ny są ga­za­mi (#PATRZ i #PATRZ), cięż­sze cie­cza­mi np. (#PATRZ, #PATRZ, #PATRZ, #PATRZ), a #PATRZ (de­ka­bo­ran) jest cia­łem sta­łym.

Wikipedia


borowodór

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) chem. nie­or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny zło­żo­ny z wo­do­ru i boru;

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. borowodorowanie n.

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) boran

Wiktionary


borowski

przy­miot­nik od: Bo­ro­wa, Bo­ro­wie, Borów


SJP.pl

Bo­row­ski (forma żeń­ska: Bo­row­ska; licz­ba mnoga: Bo­row­scy) – pol­skie naz­wi­sko.

Wikipedia


borowy

1. przy­miot­nik od: bor; borny;
2. przy­miot­nik od: bór


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) reg. pozn. le­śni­czy

przy­miot­nik

 (2.1) zwią­za­ny z borem (lasem), do­ty­czą­cy boru (lasu)

 (2.2) zwią­za­ny z pier­wiast­kiem borem, do­ty­czą­cy pier­wiast­ka boru

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­ro­wy – stru­ga, do­pływ Usz­wi­cy
  • Bo­ro­wy – pse­u­do­nim Adama Sta­bra­wy
  • Bo­ro­wy Las
  • Bo­ro­wy Młyn
  • Bo­ro­wy – ina­czej: Leszy

Wikipedia

Powiązane:

 (1.1, 2.1)

 rzecz. bór m., borek m., Borek m., borowik m., borowina ż., borówka ż.

 (2.2)

 rzecz. bor m., borek m., boraks m., boran m., borazol m.

Wiktionary

Synonimy:

 (2.1) leśny

Wiktionary


boroń

naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • An­drzej Boroń – dzia­łacz an­ty­ko­mu­ni­stycz­ny, pol­ski osad­nik woj­sko­wy na Zie­miach Odzy­ska­nych,
  • Ed­ward Boroń – pol­ski po­li­tyk, poseł na Sejm PRL IX ka­den­cji
  • Fran­ci­szek Boroń – pol­ski na­u­czy­ciel, czło­nek Wy­dzia­łu Związ­ku Dru­żyn Pod­ha­lań­skich w 1914
  • Igna­cy Boroń – pol­ski na­u­czy­ciel
  • Jan Boroń – pol­ski le­karz in­ter­ni­sta, pod­puł­kow­nik le­karz Woj­ska Pol­skie­go, ofia­ra zbrod­ni ka­tyń­skiej
  • Józef Boroń – pol­ski eko­no­mi­sta, prof. zw. dr hab.
  • Marek Boroń – pol­ski po­li­cjant, od 2024 r. ko­men­dant głów­ny Po­li­cji
  • Sa­bi­na Boroń – pol­ska rdze­niar­ka i po­li­tyk, po­słan­ka na Sejm PRL
  • Sta­ni­sław Boroń – pol­ski na­u­czy­ciel
  • Syl­wia Boroń – pol­ska ak­tor­ka te­a­tral­na i fil­mo­wa
  • Piotr Boroń
  • Anna Boroń-Kacz­mar­ska

Wikipedia


boroński

naz­wi­sko


SJP.pl


borsalino

ka­pe­lusz fil­co­wy z sze­ro­kim, mięk­kim ron­dem


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) ro­dzaj fil­co­we­go ka­pe­lu­sza;

Wiktionary

Bor­sa­li­no – wło­skie przed­się­bior­stwo spe­cja­li­zu­ją­ce się w wy­ro­bie ka­pe­lu­szy, za­ło­żo­ne przez Giu­sep­pe Bor­sa­li­nie­go.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Z tak­sów­ki wy­siadł męż­czyz­na w bia­łym bor­sa­li­nie.

Wiktionary


borski

naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Jan Ma­u­ry­cy Bor­ski – pol­ski pu­bli­cy­sta i dzien­ni­karz, so­cja­li­sta
  • Lech Bor­ski – pol­ski pro­za­ik i pu­bli­cy­sta
  • Mar­cin Bor­ski – pol­ski sę­dzia pił­kar­ski
  • Ry­szard Bor­ski – lu­te­rań­ski du­chow­ny
  • Bor­ski (Bor­ski I, Noga) − pol­ski herb szla­chec­ki
  • Bor­ski II − pol­ski herb szla­chec­ki
  • Bor­ski III − pol­ski herb szla­chec­ki
  • okręg bor­ski – okręg we wschod­niej Ser­bii

Wikipedia


borsuczek

zdrob­nie­nie od: bor­suk


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) zdrobn. od: bor­suk

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Opie­kun­ka karmi bor­sucz­ka bu­tel­ką.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. borsuczę n., borsuczyca ż., borsuk mzw., borsukowatość ż.

 czas. borsuczeć ndk., zborsuczeć dk.

 przym. borsuczy, borsukowaty, borsukowy

 przysł. borsuczo

Wiktionary


borsuczeć

rzad­ko: sta­wać się nie­to­wa­rzy­skim; dzi­wa­czeć


SJP.pl

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. zbor­su­czeć)

 (1.1) rzad. dzi­wa­czeć, sta­wać się od­lud­kiem

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Bro­nek nam bor­su­cze­je, miesz­ka­jąc na tym od­lu­dziu.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. borsuczek mzw., borsuczę n., borsuczyca ż., borsuk mzw.

 czas. zborsuczeć dk., zborsuczyć się dk.

 przym. borsuczy, borsukowaty, borsukowy

 przysł. borsuczo

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) dziwaczeć

Wiktionary


borsuczo

przy­słó­wek

 (1.1) na spo­sób bor­su­czy

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. borsuczek mzw., borsuczę n., borsuczyca ż., borsuk mzw., borsukowatość ż.

 przym. borsuczy, borsukowaty, borsukowy

 czas. zborsuczeć, borsuczeć

Wiktionary


borsuczy

bor­su­ko­wy;
1. od­no­szą­cy się do bor­su­ka, na­le­żą­cy do bor­su­ka, np. bor­su­cze futro;
2. wy­ko­na­ny z bor­su­ka lub z jego futra, np. bor­su­cza czap­ka


SJP.pl

przy­miot­nik dzier­żaw­czy

 (1.1) na­le­żą­cy do bor­su­ka

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (2.1) do­ty­czą­cy bor­su­ka, okre­śla­ją­cy bor­su­ka, uży­wa­ny przy bor­su­ku

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (3.1) cha­rak­te­ry­stycz­ny dla bor­su­ka, ma­ją­cy cechy bor­su­ka

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔrˈsut͡ʃɨ, AS: borsučy

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. borsuczek mzw., borsuczę n., borsuczyca ż., borsuk mzw.

 czas. borsuczeć ndk., zborsuczeć dk.

 przym. borsukowaty, borsukowy

 przysł. borsuczo

Wiktionary


borsuczyca

sa­mi­ca bor­su­ka


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zool. sa­mi­ca bor­su­ka

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Ob­ser­wu­ję bor­su­czy­cę opie­ku­ją­cą się mło­dy­mi.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. borsuczek mzw., borsuczę n., borsukowatość ż.

:: fm. borsuk mzw.

 czas. borsuczeć ndk., zborsuczeć dk.

 przym. borsuczy, borsukowaty, borsukowy

 przysł. borsuczo

Wiktionary


borsuczątko

młode bor­su­ka; bor­su­czę


SJP.pl


borsuczę

młode bor­su­ka; bor­su­cząt­ko


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) zool. młode bor­su­ka

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Pra­cow­ni­cy zoo kar­mią bor­su­czę­ta bu­tel­ką.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. borsuczek mzw., borsuczyca ż., borsuk mzw., borsukowatość ż.

 czas. borsuczeć ndk., zborsuczeć dk.

 przym. borsuczy, borsukowaty, borsukowy

 przysł. borsuczo

Wiktionary


borsuk

ssak o biało-czar­nym uma­szcze­niu sier­ści, dra­pież­nik z ro­dzi­ny ła­si­co­wa­tych; jaź­wiec


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) zool. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Meles|Bris­son|ref=tak., ro­dzaj dra­pież­ne­go ssaka z ro­dzi­ny ku­no­wa­tych;

 (1.2) zool. zwie­rzę z ro­dza­ju bor­su­ków (1.1)

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) książk. przen. czło­wiek po­nu­ry, skry­ty, lu­bią­cy sa­mot­ność

Wiktionary

Bor­suk ("Meles") – ro­dzaj ssa­ków z po­dro­dzi­ny Me­li­nae w obrę­bie ro­dzi­ny ła­si­co­wa­tych (Mu­ste­li­dae). Współ­cze­śnie uży­wa­ne pol­skie okre­śle­nie tego zwie­rzę­cia, które wy­par­ło wcze­śniej­szą nazwę "jaź­wiec", po­cho­dzi ory­gi­nal­nie z ję­zy­ków tu­rec­kich (tur­cyzm), a do ję­zy­ka pol­skie­go tra­fi­ło za poś­red­nict­wem ru­skim (ru­te­nizm).

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Z sier­ści bor­su­ka wy­ra­bia­no daw­niej pędz­le.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbɔrsuk, AS: borsuk

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. borsuczę n., borsukowatość ż.

:: zdrobn. borsuczek mzw.

:: fż. borsuczyca ż.

 czas. borsuczeć ndk., zborsuczeć dk.

 przym. borsukowy, borsuczy, borsukowaty

 przysł. borsuczo

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) jaźwiec

 (2.1) dzik, odludek, pustelnik, samotnik

Wiktionary


borsukowaty

przy­po­mi­na­ją­cy wy­glą­dem bądź za­cho­wa­niem bor­su­ka; skry­ty, po­nu­ry, sa­mot­ny


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) przy­po­mi­na­ją­cy bor­su­ka

 (1.2) po­nu­ry, skry­ty

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Pod scho­da­mi sie­dział bor­su­ko­wa­ty zwierz ły­piąc na mnie ocza­mi.

 (1.2) Spot­ka­łem na klat­ce tego bor­su­ko­wa­te­go typa spod piąt­ki.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. borsuczek mzw., borsuczę n., borsuczyca ż., borsuk mzw., borsukowatość ż.

 czas. borsuczeć ndk., zborsuczeć dk.

 przym. borsuczy, borsukowy

 przysł. borsuczo

Wiktionary

Synonimy:

 (1.2) skryty

Wiktionary


borsukowy

bor­su­czy;
1. od­no­szą­cy się do bor­su­ka, na­le­żą­cy do bor­su­ka, np. bor­su­ko­we futro;
2. wy­ko­na­ny z bor­su­ka lub z jego futra, np. bor­su­ko­wa czap­ka


SJP.pl

przy­miot­nik dzier­żaw­czy

 (1.1) na­le­żą­cy do bor­su­ka

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (2.1) do­ty­czą­cy bor­su­ka, okre­śla­ją­cy bor­su­ka, uży­wa­ny przy bor­su­ku

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (3.1) cha­rak­te­ry­stycz­ny dla bor­su­ka, ma­ją­cy cechy bor­su­ka

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. borsuczek mzw., borsuczę n., borsuczyca ż., borsuk mzw.

 czas. borsuczeć ndk., zborsuczeć dk.

 przym. borsuczy, borsukowaty

 przysł. borsuczo

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) borsuczy

Wiktionary


borsukówka

wieś w Pol­sce


SJP.pl

Bor­su­ków­ka – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie pod­la­skim, w po­wie­cie bia­ło­stoc­kim, w gmi­nie Do­brzy­nie­wo Duże.

Wieś kró­lew­ska le­śnict­wa kny­szyń­skie­go w ziemi biel­skiej wo­je­wództ­wa pod­la­skie­go w 1795 roku.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa bia­ło­stoc­kie­go.

Wikipedia


borszczowski

→ Bor­szczów (mia­sto na Ukra­i­nie)


SJP.pl


borszczów

mia­sto na Ukra­i­nie


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto na Ukra­i­nie, w ob­wo­dzie tar­no­pol­skim, sie­dzi­ba ad­mi­ni­stra­cyj­na re­jo­nu bor­szczow­skie­go;

Wiktionary

Bor­szczów (ukr. Борщів, "Bor­szcziw") – mia­sto na Ukra­i­nie, w ob­wo­dzie tar­no­pol­skim, w re­jo­nie czort­kow­skim, sie­dzi­ba hro­ma­dy.

Wikipedia

Powiązane:

 przym. borszczowski

Wiktionary


borszczówka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wieś na Ukra­i­nie w re­jo­nie ła­no­wiec­kim ob­wo­du tar­no­pol­skie­go;

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bor­szczów­ka (rejon gró­dec­ki)
  • Bor­szczów­ka (rejon ho­szczań­ski)
  • Bor­szczów­ka (hro­ma­da Bor­su­ki), rejon krze­mie­niec­ki
  • Bor­szczów­ka (hro­ma­da Po­cza­jów), rejon krze­mie­niec­ki
  • Bor­szczów­ka – wieś w ob­wo­dzie ró­wień­skim, w re­jo­nie ró­wień­skim, w hro­ma­dzie Mała Lu­ba­sza
  • Bor­szczów­ka – dawna ko­lo­nia na Bia­ło­ru­si, w ob­wo­dzie miń­skim, w re­jo­nie mia­dziel­skim, w siel­so­wie­cie Bud­sław.

Wikipedia

Powiązane:

 przym. borszczówecki

Wiktionary


borszowice

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bor­szo­wi­ce – wieś w woj. świę­to­krzy­skim, w pow. ję­drze­jow­skim, w gmi­nie Imiel­no
  • Bor­szo­wi­ce – wieś w woj. świę­to­krzy­skim, w pow. ję­drze­jow­skim, w gmi­nie Sę­dzi­szów
  • Bor­szo­wi­ce – wieś
  • Bor­szo­wi­ce – przy­sta­nek ko­le­jo­wy w miej­sco­wo­ści Bor­szo­wi­ce, w re­jo­nie sam­bor­skim, w ob­wo­dzie lwow­skim

Wikipedia


borsztajn

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. kra­węż­nik

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Jo od bajt­la na borsz­taj­nie prze­sia­dy­woł z kar­lu­sa­mi. → Ja od dziec­ka prze­sia­dy­wa­łem z chło­pa­ka­mi na kra­węż­ni­ku.

Wiktionary


borszyn

Bor­szyn – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie łódz­kim, w po­wie­cie zgier­skim, w gmi­nie Ozor­ków.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do ów­czes­ne­go wo­je­wództ­wa łódz­kie­go.

Wikipedia


borszów

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wieś na Ukra­i­nie w re­jo­nie prze­my­ślań­skim ob­wo­du lwow­skie­go;

Wiktionary

Bor­szów ( Боршів, "Bor­sziw") – wieś na Ukra­i­nie, w ob­wo­dzie lwow­skim, w re­jo­nie prze­my­ślań­skim.

Wikipedia

Powiązane:

 przym. borszowski

Wiktionary


bort

drob­no­kry­sta­licz­ny dia­ment za­wie­ra­ją­cy za­nie­czy­szcze­nia


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) stpol. pień, kłoda

Wiktionary

Bort (boart, bortz) – drob­no­kry­sta­licz­na, za­nie­czy­szczo­na (nie­przez­ro­czy­sta) od­mia­na dia­men­tu o ko­lo­rze sza­rym lub czar­nym. Ze wzglę­du na wy­ko­rzy­sta­nie je­dy­nie w prze­my­śle na­zy­wa się go ina­czej dia­men­tem tech­nicz­nym.

Wy­stę­pu­je w nie­przez­ro­czy­stych sku­pie­niach zbi­tych, ku­li­sto-zbi­tych i drob­no­kry­sta­licz­nych. Kra­jem szcze­gól­ne­go wy­stę­po­wa­nia tego mi­ne­ra­łu jest Bra­zy­lia (stan Bahia), oraz Rosja, Zair, Ghana.

Wikipedia


borta

taśma pas­man­te­ryj­na do na­szy­wa­nia na odzie­ży; burt; la­mów­ka


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) włók. pas­man­te­ryj­na taśma do ob­szy­wa­nia skra­jów tka­ni­ny

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Borta – stru­mień
  • Borda
  • Gorn­ja Borta
  • Mala Borta

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ˈbɔrta, AS: borta

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) lamówka, obszywka

Wiktionary


bortkiewicz

naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Jan Bort­kie­wicz
  • Paweł Bort­kie­wicz
  • Sier­giej Bort­kie­wicz
  • Win­cen­ty Bort­kie­wicz
  • Wła­dy­sław Bort­kie­wicz

Wikipedia


bortniki

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. adm. wieś w re­jo­nie ży­da­czow­skim ob­wo­du lwow­skie­go;

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bort­ni­ki – wieś w ob­wo­dzie gro­dzień­skim, w re­jo­nie świ­słoc­kim, w siel­so­wie­cie Świ­słocz
  • Bort­ni­ki – wieś w ob­wo­dzie miń­skim, w re­jo­nie mo­ło­de­czań­skim, w siel­so­wie­cie Olech­no­wi­cze
  • Bort­ni­ki – wieś w ob­wo­dzie wi­teb­skim, w re­jo­nie głę­boc­kim, w siel­so­wie­cie Plisa.
  • Bort­ni­ki – dawny za­ścia­nek w ob­wo­dzie miń­skim, w re­jo­nie mia­dziel­skim, w siel­so­wie­cie Świr.
  • Bort­ni­ki – wieś w re­jo­nie tłu­mac­kim ob­wo­du iwa­no­fran­kiw­skie­go
  • Bort­ni­ki – wieś w re­jo­nie ży­da­czow­skim ob­wo­du lwow­skie­go
  • Bort­ni­ki – wieś w re­jo­nie tul­czyń­skim ob­wo­du win­nic­kie­go
  • Bort­ni­ki – przy­sta­nek ko­le­jo­wy w miej­sco­wo­ści Bort­ni­ki, w re­jo­nie stryj­skim, w ob­wo­dzie lwow­skim
  • Bort­ni­ki (gmina) – dawna gmina wiej­ska w po­wie­cie bó­brec­kim wo­je­wództ­wa lwow­skie­go II RP

Wikipedia

Powiązane:

 przym. bortnicki

Wiktionary


bortnowski

naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Adam Bort­now­ski – pol­ski re­ży­ser
  • Alek­san­der Bort­now­ski – pol­ski ge­ne­rał
  • Bro­ni­sław Bort­now­ski – pol­ski dzia­łacz ko­mu­ni­stycz­ny, pu­bli­cy­sta, ofi­cer so­wiec­kich służb wy­wia­dow­czych
  • Cze­sław Bort­now­ski – pol­ski ko­szy­karz
  • Mar­cin Bort­now­ski – pol­ski kom­po­zy­tor
  • Sta­ni­sław Bort­now­ski – pol­ski na­u­czy­ciel aka­de­mic­ki
  • Wła­dy­sław Bort­now­ski – pol­ski ge­ne­rał i dzia­łacz emi­gra­cyj­ny
  • Zbi­gniew Bort­now­ski – pol­ski in­ży­nier, poseł na Sejm
  • Bort­now­ska

Wikipedia


bortowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|bor­to­wać.

Wiktionary

Powiązane:

 czas. bortować

Wiktionary


boru

forma rze­czow­ni­ka.

 (1.1) D. lp. od: bor

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbɔru, AS: boru

Wiktionary


boruc

naz­wi­sko


SJP.pl

Boruc – pol­skie naz­wi­sko. Na po­cząt­ku lat 90. XX wieku w Pol­sce no­si­ły je 979 osoby, we­dług no­wszych, in­ter­ne­to­wych da­nych noszą je 1225 osoby. Naz­wi­sko po­cho­dzi od imion Bo­rzy­sław lub Bo­rzy­mir i jest naj­bar­dziej roz­po­wszech­nio­ne we wschod­niej środ­ko­wej Pol­sce.

Wikipedia


boruch

naz­wi­sko


SJP.pl


boruchowo

Bo­ru­cho­wo – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie obor­nic­kim, w gmi­nie Ry­czy­wół.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa pil­skie­go.

Wikipedia


boruchów

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wieś na Ukra­i­nie w re­jo­nie ki­we­rec­kim ob­wo­du wo­łyń­skie­go;

Wiktionary

Bo­ru­chów ( Борохів, "Bo­ro­chiw)" – wieś na Ukra­i­nie w re­jo­nie łuc­kim ob­wo­du wo­łyń­skie­go.

Wikipedia

Powiązane:

 przym. boruchowski

Wiktionary


borucice

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­ru­ci­ce – wieś w woj. łódz­kim, w pow. łę­czyc­kim, w gmi­nie Gra­bów
  • Bo­ru­ci­ce – wieś w woj. opol­skim, w pow. brze­skim, w gmi­nie Lub­sza
  • Bo­ru­ci­ce – przy­sta­nek oso­bo­wy w Bo­ru­ci­cach, w wo­je­wództ­wie opol­skim

Wikipedia


borucin

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­ru­cin – wieś w woj. ku­jaw­sko-po­mor­skim, w pow. ra­dzie­jow­skim, w gmi­nie Osię­ci­ny
  • Bo­ru­cin – wieś w woj. ślą­skim, w pow. ra­ci­bor­skim, w gmi­nie Krza­no­wi­ce
  • Bo­ru­cin – wieś w woj. wiel­ko­pol­skim, w pow. ple­szew­skim, w gmi­nie Ple­szew
  • Bo­ru­cin – wieś w woj. za­chod­nio­po­mor­skim, w pow. ka­mień­skim, w gmi­nie Ka­mień Po­mor­ski
  • Bo­ru­cin – gro­ma­da
  • Bo­ru­cin – nie­czyn­ny wą­sko­to­ro­wy przy­sta­nek ko­le­jo­wy w Bo­ru­ci­nie, w wo­je­wództ­wie ku­jaw­sko-po­mor­skim

Wikipedia


borucinek

Bo­ru­ci­nek – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ku­jaw­sko-po­mor­skim, w po­wie­cie ra­dzie­jow­skim, w gmi­nie Osię­ci­ny.

Wikipedia


borucino

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­ru­ci­no – wieś w woj. po­mor­skim, w pow. kar­tu­skim, w gmi­nie Stę­ży­ca
  • Bo­ru­ci­no – wieś w woj. wiel­ko­pol­skim, w pow. zło­tow­skim, w gmi­nie Oko­nek
  • Bo­ru­ci­no – wieś w woj. za­chod­nio­po­mor­skim, w pow. świd­wiń­skim, w gmi­nie Poł­czyn-Zdrój

Wikipedia


borucki

naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • An­drzej Bo­ruc­ki – szop­karz kra­kow­ski
  • An­drzej Bo­ruc­ki – mu­ze­al­nik
  • Gwi­don Bo­ruc­ki – aktor, muzyk, pio­sen­karz, żoł­nierz armii An­der­sa
  • Hen­ryk Bo­ruc­ki – ge­ne­rał Pol­skiej Armii Lu­do­wej
  • Jerzy Bo­ruc­ki – ge­o­log
  • Ka­zi­mierz Bo­ruc­ki – dy­rek­tor mu­ze­um w Byd­go­szczy
  • Ma­te­usz Bo­ruc­ki – siat­karz

Wikipedia


borujski

przy­miot­nik od: Bo­ruj­sko


SJP.pl


borujsko

przy­miot­nik od: Bo­ruj­sko


SJP.pl


borusewicz

naz­wi­sko


SJP.pl


borusiewicz

naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Jo­lan­ta Bo­ru­sie­wicz – pol­ska pio­sen­kar­ka, kom­po­zy­tor­ka, au­tor­ka tek­stów
  • Mi­ro­sław Bo­ru­sie­wicz – pol­ski so­cjo­log kul­tu­ry
  • An­drzej Bo­ru­sie­wicz – pol­ski na­u­ko­wiec

Wikipedia


borusiński

naz­wi­sko


SJP.pl


borussia

1. ła­ciń­ska nazwa Prus; Prusy;
2. nazwa wielu or­ga­ni­za­cji i klu­bów spor­to­wych, zwła­szcza nie­miec­kich


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Ła­ciń­ska nazwa Prus
  • Wspól­no­ta Kul­tu­ro­wa Bo­rus­sia
    • wy­da­wa­ne przez nią pismo („Bo­rus­sia”. Kul­tu­ra, Hi­sto­ria, Li­te­ra­tu­ra)
  • Nie­miec­kie kluby spor­to­we:
    • Bo­rus­sia Dort­mund
    • Bo­rus­sia Mönchengladbach
    • Bo­rus­sia 06 Mys­lo­witz (obec­nie Le­chia 06 My­sło­wi­ce – pol­ski klub)
    • Bo­rus­sia Ne­un­kir­chen
    • Ten­nis Bo­rus­sia Ber­lin
  • Nie­miec­kie kor­po­ra­cje aka­de­mic­kie

Wikipedia


boruszewski

naz­wi­sko


SJP.pl


boruszowice

Bo­ru­szo­wi­ce (niem. "Bo­rus­cho­witz", śl. "Bo­ru­szow­jec") – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ślą­skim, w po­wie­cie tar­no­gór­skim, w gmi­nie Two­róg.

We­dług sta­tu­tu gminy Two­róg miej­sco­wość jest czę­ścią so­łect­wa o naz­wie "Bo­ru­szo­wi­ce i Ha­nu­sek".

Wikipedia


boruta

gó­rów­ka bo­ru­ta - ga­tu­nek mo­ty­la z ro­dzi­ny ru­sał­ko­wa­tych


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) liter. lud. prze­bie­gła po­stać z pol­skie­go fol­klo­ru, le­gen­dar­ny dia­beł-szlach­cic strze­gą­cy zamku w Łę­czy­cy

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­ru­ta – ina­czej leszy, demon sło­wiań­ski
  • Bo­ru­ta – pol­ski dia­beł
  • Bo­ru­ta – ksią­żę ka­ran­tań­ski
  • Mie­czy­sław Bo­ru­ta-Spie­cho­wicz
  • An­drzej Hiol­ski jako An­drzej Bo­ru­ta.
  • Bo­ru­ta – przy­sió­łek w woj. opol­skim, w pow. brze­skim, w gmi­nie Lub­sza
  • Fort Bo­ru­ta
  • „Park Prze­my­sło­wy Bo­ru­ta” w Zgie­rzu
  • gó­rów­ka bo­ru­ta (Ere­bia ligea) – ga­tu­nek mo­ty­la z ro­dzi­ny ru­sał­ko­wa­tych

Wikipedia


borychowski

naz­wi­sko


SJP.pl


borychów

Bo­ry­chów – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie so­ko­łow­skim, w gmi­nie Repki. Ma sta­tus so­łect­wa.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa sied­lec­kie­go.

Wier­ni ko­ścio­ła rzym­sko­ka­to­lic­kie­go na­le­żą do pa­ra­fii Trój­cy Prze­najś­więt­szej w Wy­ro­zę­bach.

Wikipedia


borycki

naz­wi­sko


SJP.pl


boryczka

naz­wi­sko


SJP.pl


borykanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|bo­ry­kać.

Wiktionary

Powiązane:

 czas. borykać

Wiktionary


borykać

bo­ry­kać się - sta­rać się po­ko­nać trud­no­ści


SJP.pl


boryl

w che­mii or­ga­no­me­ta­licz­nej: zwią­zek che­micz­ny, w któ­rym wy­stę­pu­ją wią­za­nia boru z danym me­ta­lem


SJP.pl


boryna

pse­u­do­nim Bro­ni­sła­wa Cha­jęc­kie­go (1902-1953), pe­da­go­ga, dzia­ła­cza har­cer­skie­go (harc­mi­strza), pod­po­rucz­ni­ka re­zer­wy Woj­ska Pol­skie­go, człon­ka Armii Kra­jo­wej, ka­pi­ta­na Woj­ska Pol­skie­go


SJP.pl


borys

imię mę­skie


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|m.;

Wiktionary

Borys – imię mę­skie po­cho­dze­nia pro­to­buł­gar­skie­go. W ję­zy­ku pro­to­buł­gar­skim imię to oz­na­cza­ło, we­dług jed­nych opra­co­wań, „wilk”, „irbis śnież­ny”, we­dług in­nych „mały”, „niski”, lub „wa­lecz­ny”.

Pier­wszą znaną po­sta­cią hi­sto­rycz­ną, która no­si­ła to imię jest wład­ca Buł­ga­rów Borys I Mi­chał (zm. 907), który w 864 r. wraz z całym swym kra­jem przy­jął chrzest. Jest uz­na­wa­ny za świę­te­go przez Buł­gar­ską Cer­kiew Pra­wo­sław­ną.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Mam na imię Borys i je­stem stu­den­tem po­li­tech­ni­ki.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbɔrɨs, AS: borys

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Borysław mos., Borysowa ż., Borysówna ż.

:: zdrobn. Borysek mos.

 przym. Borysowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) zdrobn. Borysek

Wiktionary


borysek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|m. zdrobn. od: Borys

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Po­der­wa­ła na­sze­go Bo­ry­ska na dy­sko­te­ce w Ustce.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Borys mos.

 przym. Borysowy

Wiktionary


borysenko

naz­wi­sko


SJP.pl


borysewicz

naz­wi­sko


SJP.pl


borysiak

naz­wi­sko


SJP.pl


borysiewicz

naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Le­szek Bo­ry­sie­wicz (ur. 1951) – bry­tyj­ski le­karz
  • Woj­ciech Bo­ry­sie­wicz (ur. 1982) – pol­ski lek­ko­at­le­ta
  • Bo­ri­savl­je­vić – serb­skie naz­wi­sko

Wikipedia


borysiuk

naz­wi­sko


SJP.pl


borysoglebsk

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w eu­ro­pej­skiej czę­ści Rosji, w ob­wo­dzie wo­ro­ne­skim;

Wiktionary

Powiązane:

 przym. borysoglebski

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) war. Borisoglebsk

Wiktionary


borysoglebski

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Bo­ry­so­gleb­skiem, do­ty­czą­cy Bo­ry­so­gleb­ska

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Borysoglebsk mrz.

Wiktionary


borysostwo

Borys z mał­żon­ką; Bo­ry­so­wie


SJP.pl


borysowie

imię mę­skie


SJP.pl


borysowski

naz­wi­sko


SJP.pl


borysowszczyzna

wieś w Pol­sce


SJP.pl

Bo­ry­sow­szczyz­na (biał. "Барысаўшчына") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie pod­la­skim, w po­wie­cie sie­mia­tyc­kim, w gmi­nie Nu­rzec-Sta­cja.

W la­tach 1921 – 1934 wieś na­le­ża­ła do gminy Ra­dzi­wił­łow­ka.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa bia­ło­stoc­kie­go.

Wikipedia


borysowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Bo­ry­sa lub z nim zwią­za­ny


SJP.pl

przy­miot­nik dzier­żaw­czy

 (1.1) przest. gwara. taki, który na­le­ży do Bo­ry­sa

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Mu­sisz przyz­nać, że Bo­ry­so­wa dziew­czy­na przy­pa­dła ci do gustu.

 (1.1) Za­pom­nie­li­śmy za­brać Bo­ry­so­wą mapę ze schro­ni­ska.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Borys mos., Borysek mos.

Wiktionary


boryspol

1. mia­sto na Ukra­i­nie;
2. naj­więk­sze mię­dzy­na­ro­do­we i kra­jo­we lot­ni­sko na Ukra­i­nie


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto na Ukra­i­nie, w ob­wo­dzie ki­jow­skim;

Wiktionary

Bo­ry­spol (daw­niej rów­nież "Ba­ry­spo­le", Бориспіль, "Bo­ry­spil") – mia­sto na Ukra­i­nie, w ob­wo­dzie ki­jow­skim, sie­dzi­ba władz re­jo­nu bo­ry­spol­skie­go. Liczy około 63 tys. miesz­kań­ców (2021).

[]. W mie­ście roz­wi­nął się prze­mysł ma­te­ria­łów bu­dow­la­nych oraz spo­żyw­czy.

Wikipedia

Powiązane:

 przym. boryspolski

Wiktionary


boryspolski

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Bo­ry­spo­lem, do­ty­czą­cy Bo­ry­spo­la

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Boryspol mrz.

Wiktionary


borysz

daw­niej: po­da­rek pie­nięż­ny lub po­czę­stu­nek przy sprze­da­ży albo kup­nie; lit­kup; mo­ho­rycz


SJP.pl


boryszew

Bo­ry­szew – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie ot­woc­kim, w gmi­nie Wią­zow­na.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa war­szaw­skie­go.

W Bo­ry­sze­wie uro­dził się Sta­ni­sław Kru­szew­ski, pol­ski sa­mo­rzą­do­wiec, w la­tach 1998–2018 bur­mistrz Jó­ze­fo­wa.

Wikipedia


boryszyn

Bo­ry­szyn (niem. "Burs­chen") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bu­skim, w po­wie­cie świe­bo­dziń­skim, w gmi­nie Lu­brza. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa zie­lo­no­gór­skie­go. Przez wieś prze­pły­wa Kanał Sta­ro­po­le.

Wieś du­chow­na, włas­ność ko­man­do­rii jo­an­ni­tów w Ła­go­wie pod ko­niec XVI wieku le­ża­ła w po­wie­cie poz­nań­skim wo­je­wództ­wa poz­nań­skie­go.

Wikipedia


borysów

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto na Bia­ło­ru­si;

Wiktionary

Bo­ry­sów ( Барысаў, "Barysaŭ"; Борисов, "Bo­ri­sow") – mia­sto w cen­tral­nej czę­ści Bia­ło­ru­si, w ob­wo­dzie miń­skim, nad rzeką Be­re­zy­ną, sie­dzi­ba ad­mi­ni­stra­cyj­na re­jo­nu bo­ry­sow­skie­go. W 2020 licz­ba miesz­kań­ców wy­no­si­ła 140,7 tys.

Wikipedia

Powiązane:

 przym. borysowski

Wiktionary


borysówka

wieś w Pol­sce


SJP.pl

Bo­ry­sów­ka – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie pod­la­skim, w po­wie­cie haj­now­skim, w gmi­nie Haj­nów­ka.

Wikipedia


borysław

imię mę­skie


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto na Ukra­i­nie, w ob­wo­dzie lwow­skim, w re­jo­nie dro­ho­byc­kim, nad rzeką Ty­śmie­ni­cą;

Wiktionary

Bo­ry­sław ( Борислав) – mia­sto na Ukra­i­nie, w re­jo­nie dro­ho­byc­kim, w ob­wo­dzie lwow­skim, nad rzeką Ty­śmie­ni­cą.

Oś­ro­dek wy­do­by­cia ropy, gazu ziem­ne­go i ozo­ke­ry­tu; prze­mysł che­micz­ny, por­ce­la­no­wy, spo­żyw­czy i wyt­wór­nia sztucz­nych dia­men­tów. Węzeł dro­go­wy.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Tu jest cząst­ka ich oj­czyz­ny, ich dzie­ciń­stwa, lat mło­dych gór­nych i chmur­nych, prze­su­wa­ją się wspom­nie­nia: Lwów, Bo­ry­sław, Dro­ho­bycz, Bit­ków , Tru­ska­wiec, Ka­łusz, Grod­no, Wilno, Sokal i Sta­rzyn­ki Małe.

Wiktionary

Powiązane:

 przym. borysławski

 rzecz. Borys mos./ż.

Wiktionary


borysławianin

miesz­ka­niec Bo­ry­sła­wia (mia­sta na Ukra­i­nie)


SJP.pl


borysławianka

miesz­kan­ka Bo­ry­sła­wia (mia­sta na Ukra­i­nie)


SJP.pl


borysławostwo

Bo­ry­sław z mał­żon­ką; Bo­ry­sła­wo­wie


SJP.pl


borysławowie

imię mę­skie


SJP.pl


borysławowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Bo­ry­sła­wa lub z nim zwią­za­ny


SJP.pl


borysławski

→ Bo­ry­sław (mia­sto w Ukra­i­nie)


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy Bo­ry­sła­wa

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Borysław mrz.

Wiktionary


borzechowo

Bo­rze­cho­wo – wieś ko­ciew­ska w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie sta­ro­gardz­kim, w gmi­nie Zble­wo. Leży na Ko­cie­wiu przy dro­dze wo­je­wódz­kiej nr 214.

Wieś jest sie­dzi­bą so­łect­wa "Bo­rze­cho­wo". W skład so­łect­wa wcho­dzą rów­nież miej­sco­wo­ści Je­zior­nik, Twar­dy Dół i Wirty. W jego skład wcho­dzą rów­nież za­bu­do­wa­nia daw­nej ko­lo­nii "Nowe Bo­rze­cho­wo" (niem. "Neues Bor­dzi­chow"), zwa­nej także "Bo­rze­cho­wo Nowe", na te­re­nie któ­rej znaj­du­je się oś­ro­dek tu­ry­stycz­no-wy­po­czyn­ko­wy Nep­tun.

Wikipedia


borzechowski

przy­miot­nik od: Bo­rze­cho­wo, Bo­rze­chów


SJP.pl


borzechów

wieś w Pol­sce


SJP.pl

Bo­rze­chów – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, w po­wie­cie lu­bel­skim, w gmi­nie Bo­rze­chów.

Miej­sco­wość jest so­łect­wem, sie­dzi­bą gminy Bo­rze­chów i pa­ra­fii Matki Bożej Czę­sto­chow­skiej. We­dług Na­ro­do­we­go Spisu Po­wszech­ne­go z roku 2011 wieś li­czy­ła 376 miesz­kań­ców.

Wikipedia


borzejewo

Bo­rze­je­wo – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie średz­kim, w gmi­nie Do­mi­no­wo.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa poz­nań­skie­go.

Wikipedia


borzestowski

naz­wi­sko


SJP.pl

Bo­rze­stow­ski – ka­szub­ski herb szla­chec­ki. Ze wzglę­du na spe­cy­ficz­ną hi­sto­rię re­gio­nu, mimo przy­na­leż­no­ści do Rze­czy­po­spo­li­tej, ro­dzi­na i herb nie zo­sta­ły od­no­to­wa­ne przez pol­skich he­ral­dy­ków.

Wikipedia


borzewka

ga­tu­nek chrzą­szcza z ro­dzi­ny czar­nu­cho­wa­tych


SJP.pl

Bo­rzew­ka ("Dia­pe­ris") – ro­dzaj chrzą­szczy z ro­dzi­ny czar­nu­cho­wa­tych i po­dro­dzi­ny bo­rzew­ko­wa­tych. Obej­mu­je kil­ka­na­ście opi­sa­nych ga­tun­ków. Za­miesz­ku­ją obie Ame­ry­ki, Eu­ro­pę, Afry­kę Pół­noc­ną i Azję.

Wikipedia


borzeń

Bo­rzeń – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie płoc­kim, w gmi­nie Mała Wieś.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa płoc­kie­go.

W Bo­rze­niu w 1788 uro­dził się Win­cen­ty Hi­po­lit Ga­wa­rec­ki.

Wikipedia


borzobohaty

[czy­taj: bor-zoboHAty] naz­wi­sko


SJP.pl


borzoj

[czy­taj: bor-zoj] chart ro­syj­ski


SJP.pl

Bo­rzoj (ory­gi­nal­na nazwa русская псовая борзая) – rasa psa za­li­cza­na do grupy char­tów, wy­ho­do­wa­na w Rosji ze skrzy­żo­wa­nia daw­ne­go char­ta ro­syj­skie­go z char­ta­mi krym­ski­mi i gór­ski­mi, użyt­ko­wa­na po­cząt­ko­wo do po­lo­wań, obec­nie rów­nież jako pies-to­wa­rzysz. Bo­rzoj na­zy­wa­ny jest char­tem ro­syj­skim, ale ta nazwa sto­so­wa­na jest rów­nież w od­nie­sie­niu do in­nych ras i od­mian char­tów ho­do­wa­nych na te­re­nie Rosji. Typ char­to­wa­ty.

Wikipedia


borzygniew

wieś w Pol­sce


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w gmi­nie Miet­ków;

Wiktionary

Bo­rzy­gniew, Borz­gniew – sta­ro­pol­skie imię mę­skie, zło­żo­ne z czło­nów "Borzy-" ("wal­czyć", "walka") oraz "-gniew". Mogło oz­na­czać "ten, który wal­czy w gnie­wie".

Wikipedia


borzygniewski

→ Bo­rzy­gniew


SJP.pl

Patrz:

Borzygniew

borzykowa

1. wieś w wo­je­wództ­wie łódz­kim, w po­wie­cie ra­dom­szczań­skim;
2. wieś w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim, w po­wie­cie kie­lec­kim


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­rzy­ko­wa – wieś w woj. łódz­kim, w pow. ra­dom­szczań­skim, w gmi­nie Żytno
  • Bo­rzy­ko­wa – wieś w woj. świę­to­krzy­skim, w pow. kie­lec­kim, w gmi­nie Chmiel­nik
  • Bo­rzy­ko­wa – gro­ma­da
  • Bo­rzy­ko­wa – dawna gmina

Wikipedia


borzykowo

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­rzy­ko­wo – wieś w woj. po­mor­skim, w pow. by­tow­skim, w gmi­nie Miast­ko
  • Bo­rzy­ko­wo – wieś w woj. wiel­ko­pol­skim, w pow. wrze­siń­skim, w gmi­nie Ko­łacz­ko­wo
  • Bo­rzy­ko­wo – gro­ma­da
  • Bo­rzy­ko­wo – dawna gmina
  • Bo­rzy­ko­wo – dawny przy­sta­nek kolei wą­sko­to­ro­wej w Bo­rzy­ko­wie, w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim

Wikipedia


borzykowski

przy­miot­nik od: Bo­rzy­ko­wa, Bo­rzy­ko­wo


SJP.pl


borzykówka

wieś w Pol­sce


SJP.pl

Bo­rzy­ków­ka – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie łódz­kim, w po­wie­cie ra­dom­szczań­skim, w gmi­nie Żytno.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa czę­sto­chow­skie­go.

Wikipedia


borzym

imię mę­skie


SJP.pl

Bo­rzym – (niem. Borin), wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie gry­fiń­skim, w gmi­nie Gry­fi­no nad Je­zio­rem Bo­rzym­skim. Jest to dawna po­sia­dłość cy­ster­sów z Koł­ba­cza.

Wikipedia


borzymin

wieś w Pol­sce


SJP.pl

Bo­rzy­min – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ku­jaw­sko-po­mor­skim, w po­wie­cie ry­piń­skim, w gmi­nie Rypin.

Wikipedia


borzymir

dawne imię mę­skie


SJP.pl

Bo­rzy­mir – sta­ro­pol­skie imię mę­skie, zło­żo­ne z czło­nów "Borzy-" ("wal­czyć", "walka") oraz "-mir" ("pokój"). Mogło oz­na­czać "ten, który wal­czy o pokój".

Wikipedia


borzymostwo

Bo­rzym z mał­żon­ką; Bo­rzy­mo­wie


SJP.pl


borzymowice

Bo­rzy­mo­wi­ce – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ku­jaw­sko-po­mor­skim, w po­wie­cie włoc­ław­skim, w gmi­nie Cho­ceń.

W la­tach 1954-1961 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Bo­rzy­mo­wi­ce, po jej znie­sie­niu w gro­ma­dzie Cho­ceń. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa włoc­ław­skie­go. We­dług Na­ro­do­we­go Spisu Po­wszech­ne­go (III 2011 r.) li­czy­ła 314 miesz­kań­ców. Jest szó­stą co do wiel­ko­ści miej­sco­wo­ścią gminy Cho­ceń. Wieś leży nad je­zio­rem Bo­rzy­mow­skim.

Wikipedia


borzymowie

imię mę­skie


SJP.pl


borzymowo

Bo­rzy­mo­wo (nazwa obocz­na: Abra­mów­ka, niem. "Abra­hams­he­i­de") – przy­sió­łek wsi Złot­na Pol­sce,po­ło­żo­ny w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim, w po­wie­cie ostródz­kim, w gmi­nie Morąg.

W la­tach 1975–1998 przy­sió­łek ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa olsz­tyń­skie­go. Miej­sco­wość leży w hi­sto­rycz­nym re­gio­nie Prus Gór­nych.

Wikipedia


borzymowski

naz­wi­sko


SJP.pl


borzymowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Bo­rzy­ma lub z nim zwią­za­ny


SJP.pl


borzymówka

wieś w Pol­sce


SJP.pl

Bo­rzy­mów­ka – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie so­cha­czew­skim, w gmi­nie Nowa Sucha. Ma sta­tus so­łect­wa.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa skier­nie­wic­kie­go.

We wsi znaj­du­je się za­nied­ba­ny cmen­tarz woj­sko­wy z I wojny świa­to­wej.

Wikipedia


borzynowo

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­rzy­no­wo – stru­ga, do­pływ Elsz­ki
  • Bo­rzy­no­wo – wieś w woj. dol­no­ślą­skim, w pow. mi­lic­kim, w gmi­nie Mi­licz
  • Bo­rzy­no­wo – wieś w woj. war­miń­sko-ma­zur­skim, w pow. el­blą­skim, w gmi­nie Pa­słęk

Wikipedia


borzysty

po­kry­ty borem, la­sa­mi


SJP.pl


borzyszkowski

naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­rzysz­kow­ski – ka­szub­ski ród drob­nosz­la­chec­ki
  • Bo­rzysz­kow­ski – ka­szub­ski herb szla­chec­ki
  • Bo­rzysz­kow­ski III – ka­szub­ski herb szla­chec­ki
  • Fran­ci­szek Bo­rzysz­kow­ski (1892-1981), ps. „Lan­gie­wicz” – pol­ski dzia­łacz spo­łecz­ny, kie­row­nik po­wia­to­we­go wy­dzia­łu or­ga­ni­za­cyj­ne­go na pow. ko­ścier­ski Taj­nej Or­ga­ni­za­cji Woj­sko­wej „Gryf Po­mor­ski”
  • Józef Bo­rzysz­kow­ski (ur. 1946) – pol­ski hi­sto­ryk, pro­fe­sor nauk hu­ma­ni­stycz­nych, se­na­tor II ka­den­cji, były wi­ce­wo­je­wo­da gdań­ski
  • Ma­rian Bo­rzysz­kow­ski (1936-2001) – pol­ski ksiądz ka­to­lic­ki, pro­fe­sor te­o­lo­gii, autor licz­nych pu­bli­ka­cji z za­kre­su hi­sto­rii War­mii, me­ta­fi­zy­ki, fi­lo­zo­fii i te­o­lo­gii
  • Sta­ni­sław Bo­rzysz­kow­ski (1897–1968) – żoł­nierz armii nie­miec­kiej, ofi­cer Woj­ska Pol­skie­go w II Rze­czy­po­spo­li­tej, ka­wa­ler Or­de­ru Vir­tu­ti Mi­li­ta­ri
  • Je­zio­ro Bo­rzysz­kow­skie

Wikipedia


borzysław

imię żeń­skie


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­rzy­sław – imię mę­skie
  • Bo­rzy­sław (ur. ?, zm. 1317) – ar­cy­bi­skup gnieź­nień­ski
  • Bo­rzy­sław – osada w woj. po­mor­skim, w pow. słup­skim, w gmi­nie Kę­pi­ce
  • Bo­rzy­sław – wieś w woj. wiel­ko­pol­skim, w pow. gro­dzi­skim, w gmi­nie Gro­dzisk Wiel­ko­pol­ski
  • Bo­rzy­sław – wieś w woj. za­chod­nio­po­mor­skim, w pow. bia­ło­gardz­kim, w gmi­nie Ty­cho­wo
  • Bo­rzy­sław – ko­lo­nia w woj. za­chod­nio­po­mor­skim, w pow. ka­mień­skim, w gmi­nie Ka­mień Po­mor­ski
  • Bo­rzy­sław – dawna nazwa (do 1952) wsi Bo­rzy­sła­wiec

Wikipedia


borzysława

imię żeń­skie


SJP.pl

Bo­rzy­sła­wa – żeń­ski od­po­wied­nik imie­nia Bo­rzy­sław, nie­no­to­wa­ny w cza­sach sta­ro­pol­skich.

Bo­rzy­sła­wa imie­ni­ny ob­cho­dzi 2 sierp­nia.

Wikipedia


borzysławice

Bo­rzy­sła­wi­ce ( Bo­ris­la­witz, do­dat­ko­wa nazwa w Bo­ris­la­witz) – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie opol­skim, w po­wie­cie kę­dzie­rzyń­sko-ko­ziel­skim, w gmi­nie Pa­wło­wicz­ki. w roku 2011 licz­ba miesz­kań­ców we wsi Bo­rzy­sła­wi­ce wy­no­si­ła 165.

Wikipedia


borzytuchom

wieś w Pol­sce


SJP.pl

Bo­rzy­tu­chom (ka­szub. "Bòrzëtëchòmie" lub też "Bòrzitëchòm", "Bòrzetëchòmié", niem. "Born­tu­chen", tuż po woj­nie "Bo­ry­sław") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie by­tow­skim, w gmi­nie Bo­rzy­tu­chom. Ma sta­tus so­łect­wa

Leży na Ka­szu­bach, nad wschod­nim brze­giem Du­że­go Je­zio­ra, przy tra­sie za­wie­szo­nej obec­nie linii ko­le­jo­wej Bytów-Ko­rzy­bie. We wsi był przy­sta­nek ko­le­jo­wy Bo­rzy­tu­chom.

Wikipedia


borzytuchomski

przy­miot­nik od: Bo­rzy­tu­chom


SJP.pl


borzywoj

imię mę­skie


SJP.pl

Bo­rzy­woj, Bo­rzuj – sta­ro­pol­skie imię mę­skie, zło­żo­ne z czło­nów "Borz(y)-" ("wal­czyć, zma­gać się") i "-woj", "-uj" ("wo­jow­nik"). Oz­na­cza "wal­czą­ce­go wo­jow­ni­ka".

Wikipedia


borzęcin

nazwa wielu miej­sco­wo­ści w Pol­sce


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­rzę­cin – wieś w woj. dol­no­ślą­skim, w pow. trzeb­nic­kim, w gmi­nie Żmi­gród
  • Bo­rzę­cin – wieś w woj. łódz­kim, w pow. piotr­kow­skim, w gmi­nie Gorz­ko­wi­ce
  • Bo­rzę­cin – wieś w woj. ma­ło­pol­skim, w pow. brze­skim, w gmi­nie Bo­rzę­cin
  • Bo­rzę­cin – wieś w woj. ma­zo­wiec­kim, w pow. gró­jec­kim, w gmi­nie Błę­dów
  • Bo­rzę­cin – osada w woj. ma­zo­wiec­kim, w pow. war­szaw­skim za­chod­nim, w gmi­nie Stare Ba­bi­ce
  • Bo­rzę­cin – ko­lo­nia w woj. po­mor­skim, w pow. gdań­skim, w gmi­nie Pruszcz Gdań­ski
  • Bo­rzę­cin – wieś w woj. za­chod­nio­po­mor­skim, w pow. gry­fic­kim, w gmi­nie Gry­fi­ce
  • Bo­rzę­cin – nie­o­fic. przy­sió­łek wsi Krzczo­nów Trze­ci w woj. lu­bel­skim, w pow. lu­bel­skim, w gmi­nie Krzczo­nów
  • Bo­rzę­cin – gro­ma­da w po­wie­cie brze­skim
  • Bo­rzę­cin – gro­ma­da w po­wie­cie mi­lic­kim
  • Bo­rzę­cin Duży, Bo­rzę­cin Mały, Bo­rzę­ci­no

Wikipedia


borzęcinianin

miesz­ka­niec Bo­rzę­ci­na


SJP.pl


borzęcinianka

miesz­kan­ka Bo­rzę­ci­na


SJP.pl


borzęcino

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­rzę­ci­no – wieś w woj. po­mor­skim, w pow. słup­skim, w gm. Dęb­ni­ca Ka­szub­ska.
  • Bo­rzę­ci­no – osada w woj. za­chod­nio­po­mor­skim, w pow. szcze­ci­nec­kim, w gm. Bar­wi­ce.
  • Bo­rzę­ci­no – osada w woj. za­chod­nio­po­mor­skim, w pow. szcze­ci­nec­kim, w gmi­nie Biały Bór

Wikipedia


borzęciński

zwią­za­ny z Bo­rzę­ci­nem, do­ty­czą­cy Bo­rzę­ci­na


SJP.pl


borzęcki

→ Bo­rzę­ta


SJP.pl

Patrz:

Borzęta

borzęta

wieś w Pol­sce


SJP.pl

Bo­rzę­ta – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­ło­pol­skim, w po­wie­cie my­śle­nic­kim, w gmi­nie My­śle­ni­ce.

W la­tach 1954–1960 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Bo­rzę­ta, po jej znie­sie­niu w gro­ma­dzie My­śle­ni­ce. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa kra­kow­skie­go.

Wikipedia


borów

pier­wia­stek che­micz­ny o sym­bo­lu B i licz­bie ato­mo­wej 5, na­le­żą­cy do pół­me­ta­li


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Borów – ko­lo­nia w woj. dol­no­ślą­skim, w pow. pol­ko­wic­kim, w gmi­nie Rad­wa­ni­ce
  • Borów – wieś w woj. dol­no­ślą­skim, w pow. strze­liń­skim, w gmi­nie Borów
  • Borów – wieś w woj. dol­no­ślą­skim, w pow. świd­nic­kim, w gmi­nie Do­bro­mierz
  • Borów – wieś w woj. dol­no­ślą­skim, w pow. trzeb­nic­kim, w gmi­nie Pru­si­ce
  • Borów – wieś w woj. lu­bel­skim, w pow. kras­no­staw­skim, w gmi­nie Gorz­ków
  • Borów – wieś w woj. lu­bel­skim, w pow. kra­śnic­kim, w gmi­nie An­no­pol
  • Borów – wieś w woj. lu­bel­skim, w pow. opol­skim, w gmi­nie Cho­del
  • Borów – wieś w woj. lu­bu­skim, w pow. świe­bo­dziń­skim, w gmi­nie Świe­bo­dzin
  • Borów – wieś w woj. łódz­kim, w pow. łę­czyc­kim, w gmi­nie Gra­bów
  • Borów – wieś w woj. łódz­kim, w pow. łę­czyc­kim, w gmi­nie Łę­czy­ca
  • Borów – wieś w woj. łódz­kim, w pow. ło­wic­kim, w gmi­nie Bie­la­wy
  • Borów – osada w woj. łódz­kim, w pow. ło­wic­kim, w gmi­nie Bie­la­wy

Wikipedia


borówczanka

bar­czat­ka bo­rów­czan­ka - ga­tu­nek mo­ty­la z ro­dzi­ny bar­czat­ko­wa­tych


SJP.pl


borówczany

przy­miot­nik od: bo­rów­ka; bo­rów­ko­wy


SJP.pl


borówczasty

pełen bo­ró­wek


SJP.pl


boróweczka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od: bo­rów­ka

Wiktionary

Bo­ró­wecz­ka – dawny za­ścia­nek. Te­re­ny, na któ­rych była po­ło­żo­na, leżą obec­nie na Bia­ło­ru­si, w ob­wo­dzie wi­teb­skim, w re­jo­nie bra­sław­skim, w siel­so­wie­cie Mie­ża­ny.

Wikipedia

Powiązane:

 rzecz. borówka ż.

Wiktionary


borówiec

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­ró­wiec – wieś w woj. wiel­ko­pol­skim, w pow. poz­nań­skim, w gmi­nie Kór­nik
  • Bo­ró­wiec – wieś w woj. wiel­ko­pol­skim, w pow. słu­pec­kim, w gmi­nie Ostro­wi­te

Wikipedia


borówka

1. ro­śli­na z ro­dzi­ny wrzo­so­wa­tych, któ­rej owo­cem są wy­so­ko ce­nio­ne ja­go­dy; owoc ta­kiej ro­śli­ny;
2. daw­niej: trąb­ka my­śliw­ska


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) bot. krze­win­ka z ro­dzi­ny wrzo­so­wa­tych;

 (1.2) bot. pot. bo­rów­ka brusz­ni­ca

 (1.3) kra­ków. bo­rów­ka czar­na, czar­na ja­go­da;

 (1.4) pszcz. pszczo­ła miod­na ży­ją­ca dziko w ro­dzi­nie pszcze­lej w dziu­pli drze­wa

Wiktionary

Bo­rów­ka ("Vac­ci­nium" L.) – ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny wrzo­so­wa­tych ("Eri­ca­ce­ae"). Obej­mu­je ok. 450 do 500 ga­tun­ków. Wy­stę­pu­ją głów­nie na pół­ku­li pół­noc­nej. Rosną na sied­li­skach kwa­śnych, na tor­fo­wi­skach i w la­sach, ga­tun­ki tro­pi­kal­ne roz­wi­ja­ją się na po­kry­tych msza­ka­mi ska­łach i drze­wach (jako epi­fi­ty).

Wikipedia

Przykłady

 (1.2) Bo­rów­kę czę­sto po­da­je się do mięs.

 (1.3) W lesie prócz grzy­bów można zbie­rać bo­rów­ki.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔˈrufka, AS: borufka

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. borowina ż., bór mrz., boróweczka ż.

 przym. borówkowy

Wiktionary

Synonimy:

 (1.2) borówka brusznica, borówka czerwona, brusznica, bruśnica, borówka jesienna, barszczownik

 (1.3) jagoda, czarna jagoda, czarna borówka, gw. Kresy czernica

Wiktionary


borówkolistny

wierz­ba bo­rów­ko­list­na - ga­tu­nek wie­lo­let­niej wierz­by z ro­dzi­ny wierz­bo­wa­tych


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) bot. po­sia­da­ją­cy li­ście jak bo­rów­ka

Wiktionary


borówkowate

ro­dzi­na ro­ślin kwia­to­wych dwu­li­ścien­nych, ros­ną­cych w la­sach na ba­gnach i wrzo­so­wi­skach


SJP.pl


borówkowaty

o ce­chach bo­rów­ko­wa­tych (ro­dzi­na ro­ślin)


SJP.pl


borówkowy

przy­miot­nik od: bo­rów­ka; bo­rów­cza­ny


SJP.pl

przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy bo­ró­wek (krza­ków i owo­ców); w zna­cze­niu ogól­nym lub czar­nych/czer­wo­nych (w za­leż­no­ści od re­gio­nu)

 (1.2) przy­rzą­dzo­ny z bo­ró­wek, z do­dat­kiem bo­ró­wek

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˌbɔrufˈkɔvɨ, AS: borufkovy

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. borówka ż., borowina ż.

 przym. borowinowy

Wiktionary


borówno

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bo­rów­no – wieś w woj. dol­no­ślą­skim, w pow. wał­brzy­skim, w gmi­nie Czar­ny Bór
  • Bo­rów­no – wieś w woj. ku­jaw­sko-po­mor­skim, w pow. byd­go­skim, w gmi­nie Dobrcz
  • Bo­rów­no – wieś w woj. ku­jaw­sko-po­mor­skim, w pow. cheł­miń­skim, w gmi­nie Chełm­no
  • Bo­rów­no – wieś w woj. ku­jaw­sko-po­mor­skim, w pow. go­lub­sko-do­brzyń­skim, w gmi­nie Ko­wa­le­wo Po­mor­skie
  • Bo­rów­no – osada leśna w woj. war­miń­sko-ma­zur­skim, w po­wie­cie dział­dow­skim, w gmi­nie Lidz­bark
  • Bo­rów­no – część wsi Mro­czeń w woj. wiel­ko­pol­skim, w pow. kę­piń­skim, w gmi­nie Ba­ra­nów
  • Bo­rów­no – ko­lo­nia wsi Dysz­no w woj. za­chod­nio­po­mor­skim, w pow. my­śli­bor­skim, w gmi­nie Dębno
  • Je­zio­ro Bo­rów­no – je­zio­ro na Wy­so­czyź­nie Świec­kiej, w woj. ku­jaw­sko-po­mor­skim, w pow. byd­go­skim, w gmi­nie Dobrcz;
  • Je­zio­ro Bo­rów­no – je­zio­ro na Po­je­zie­rzu Gnieź­nień­skim, w woj. ku­jaw­sko-po­mor­skim, w pow. żniń­skim, w gmi­nie Ła­bi­szyn;
  • Je­zio­ro Bo­rów­no – je­zio­ro na Po­je­zie­rzu Kra­jeń­skim, w woj. ku­jaw­sko-po­mor­skim, w pow. sę­po­leń­skim, w gmi­nie Sę­pól­no Kra­jeń­skie;
  • Je­zio­ro Bo­rów­no – je­zio­ro na Po­je­zie­rzu Kra­jeń­skim, w woj. wiel­ko­pol­skim, w pow. zło­tow­skim, w gmi­nie Za­krze­wo;
  • Je­zio­ro Bo­rów­no Małe

Wikipedia


borżawa

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. hy­dron. rzeka na ukra­iń­skim Za­kar­pa­ciu, w do­rze­czu Cisy;

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bor­ża­wa – rzeka na Ukra­i­nie na Za­kar­pa­ciu, do­pływ Cisy
  • Bor­ża­wa – wieś na Ukra­i­nie w re­jo­nie tia­cziw­skim ob­wo­du za­kar­pac­kie­go
  • Po­ło­ni­na Bor­żaw­ska – pasmo gór­skie na Ukra­i­nie na­le­żą­ce do Be­ski­dów Po­ło­niń­skich

Wikipedia


bos

skrót od:
a) Biuro Od­bu­do­wy Sto­li­cy - biuro po­wo­ła­ne 14 lu­te­go 1945 w celu od­bu­do­wy zni­szczo­nej pod­czas II wojny świa­to­wej War­sza­wy;
b) Basic Ope­ra­ting Sy­stem - pod­sta­wo­wy sy­stem ope­ra­cyj­ny, opra­co­wa­ny dla najm­niej­szych mo­de­li z ro­dzi­ny kom­pu­te­rów Sy­stem 360, wcze­śniej­sza wer­sja BIOS-u


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Bos d’Inne – pi­kar­dyj­ska nazwa miej­sco­wo­ści Bois-d’Haine
  • Bos-d’Lis­se­ne – pi­kar­dyj­ska nazwa miej­sco­wo­ści Bois-de-Les­si­nes
  • Bos – rzeka, do­pływ Nahe
  • Bob van den Bos – ni­der­landz­ki po­li­tyk
  • Ca­ro­li­ne Bos – ni­der­landz­ka ar­chi­tek­ta
  • Char­les Du Bos – fran­cu­ski kry­tyk li­te­rac­ki
  • Cor­stia­an Bos – ni­der­landz­ki po­li­tyk
  • Cyril Bos – fran­cu­ski ko­larz
  • Jan Bos – ni­der­landz­ki łyż­wiarz
  • Jor­dan Bos – au­stra­lij­ski pił­karz
  • Kim­ber­ley Bos – ni­der­landz­ka ske­le­to­nist­ka
  • Lam­bert Bos – ni­der­landz­ki fi­lo­log

Wikipedia


bosacki

naz­wi­sko


SJP.pl


bosaczek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od bosak

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. bosak m.

Wiktionary


bosak

1. drew­nia­ny drąg za­koń­czo­ny sta­lo­wym ha­kiem i ostrzem lub w ca­ło­ści wy­ko­na­ny z me­ta­lu, uży­wa­ny jako sprzęt po­żar­ni­czy;
2. daw­niej:
a) osoba cho­dzą­ca boso;
b) obu­wie no­szo­ne na nagie stopy;
c) nie­ku­ty koń, wóz, sanie


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) techn. za­o­strzo­ny, długi drąg z ha­kiem uży­wa­ny w po­żar­nict­wie i że­glar­stwie, rów­nież jako pry­mi­tyw­na broń drzew­co­wa;

 (1.2) we fra­ze­o­lo­giz­mie „na bo­sa­ka” → boso

Wiktionary

Bosak – na­rzę­dzie w po­sta­ci dłu­gie­go drąga za­koń­czo­ne­go me­ta­lo­wym ha­kiem i gro­tem (szpi­kul­cem).

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) (…) przy­go­to­wa­no dra­bi­ny, pęki chru­stu, wory z pia­skiem, bo­sa­ki, i pod wie­czór tłum, zbroj­ny po więk­szej czę­ści tylko w sza­ble, po­czął ścią­gać się w miej­sce, gdzie pod­ko­py i ziem­ne osło­ny przy­my­ka­ły naj­bli­żej do fosy (…)

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbɔsak, AS: bosak

Wiktionary

Powiązane:

 (1.1)

 rzecz. bosakowy m.

:: zdrobn. bosaczek m.

 (1.2)

 przym. bosy

 przysł. boso

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) osęka

Wiktionary


bosch

[czy­taj: bosz] marka sprzę­tu elek­tro­nicz­ne­go i AGD oraz firma


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) pro­dukt marki Bosch

Wiktionary

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • (7414) Bosch – pla­ne­to­i­da
  • Ro­bert Bosch GmbH – nie­miec­kie przed­się­bior­stwo z sie­dzi­bą w Ger­lin­gen
  • BSH Bosch und Sie­mens Hausgeräte GmbH
  • Bosch – se­rial plat­for­my Ama­zon Stu­dios
  • Al­bert Henry Bosch – po­li­tyk ame­ry­kań­ski
  • Carl Bosch – nie­miec­ki che­mik i in­ży­nier
  • Hie­ro­nim Bosch – ma­larz ni­der­landz­ki
  • Ro­bert Bosch – nie­miec­ki in­ży­nier i prze­my­sło­wiec

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Podaj mi bos­cha. Muszę wy­wier­cić otwór w te­ow­ni­ku.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: bɔʃ, AS: boš

Wiktionary


bosek

naz­wi­sko


SJP.pl

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:

  • Ka­zi­mierz Bosek (1932–2006) – pol­ski dzien­ni­karz i pu­bli­cy­sta
  • Le­szek Bosek (ur. 1977) – pol­ski praw­nik, pro­fe­sor nadz­wy­czaj­ny Wy­dzia­łu Prawa i Ad­mi­ni­stra­cji Uni­wer­sy­te­tu War­szaw­skie­go
  • Ry­szard Bosek (ur. 1950) – pol­ski siat­karz, ma­na­ger siat­kar­ski i dzia­łacz, mistrz świa­ta z 1974 i mistrz olim­pij­ski z Mon­tre­a­lu 1976

Wikipedia


bosfor

cie­śni­na mię­dzy Pół­wy­spem Bał­kań­skim a Azją Mniej­szą, łą­czą­ca Morze Czar­ne z mo­rzem Mar­ma­ra


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. cie­śni­na łą­czą­ca Morze Czar­ne z mo­rzem Mar­ma­ra, od­dzie­la­ją­ca Eu­ro­pę od Azji;

Wiktionary

Nie mylić z: Bo­spor.

Bos­for (tur. "Bogaziçi", "İstanbul Boğazı"; Βόσπορος, "bo­spo­ros" – przej­ście, prze­pra­wa dla bydła) – cie­śni­na łą­czą­ca Morze Czar­ne z mo­rzem Mar­ma­ra, po­ło­żo­na mię­dzy Pół­wy­spem Bał­kań­skim a Azją Mniej­szą, od­dzie­la Eu­ro­pę od Azji.

Wraz z cie­śni­ną Dar­da­ne­le (na po­łud­niu) łączy Morze Egej­skie z Mo­rzem Czar­nym. Obie cie­śni­ny tu­rec­kie sta­no­wią szlak mor­ski o zna­cze­niu mię­dzy­na­ro­do­wym. Za­sa­dy tran­spor­tu mor­skie­go w ich obrę­bie re­gu­lu­je kon­wen­cja z Mon­tre­ux (1936).

Wikipedia

Wymowa:

IPA: ˈbɔsfɔr, AS: bosfor

Wiktionary

Powiązane:

 przym. bosforski

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) cieśnina Bosfor

Wiktionary


bosforski

przy­miot­nik od: Bos­for (tu­rec­ka cie­śni­na łą­czą­ca morze Mar­ma­ra z Mo­rzem Czar­nym)


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) od­no­szą­cy się do Bos­fo­ru, zwią­za­ny z Bos­fo­rem

Wiktionary

Przykłady

 (1.1) Wła­dze tu­rec­kie zdo­ła­ły czę­ścio­wo opa­no­wać sy­tu­a­cję. Na Mo­ście Bos­for­skim ska­pi­tu­lo­wa­ła część pu­czy­stów.

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. Bosfor m.

Wiktionary


bosiacki

naz­wi­sko


SJP.pl


boska

→ bóg


SJP.pl

Patrz:

bóg

boski

→ bóg


SJP.pl

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) wła­ści­wy bogu/Bogu, bó­stwu, zwią­za­ny z bo­giem/Bo­giem

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (2.1) przen. pot. pię­kny, wspa­nia­ły, cu­dow­ny

Wiktionary

Boski (wł. "Il divo") – wło­sko-fran­cu­ski dra­mat bio­gra­ficz­ny z 2008 roku w re­ży­se­rii Paola Sor­ren­ti­no, opar­ty na życiu Giu­lia An­dre­ot­tie­go, by­łe­go wie­lo­krot­ne­go pre­mie­ra Włoch.

Obraz miał swoją pre­mie­rę 23 maja 2008 roku w kon­kur­sie głów­nym na 61. MFF w Can­nes, gdzie zdo­był Na­gro­dę Jury. Póź­niej fil­mo­wi przyz­na­no m.in. sie­dem na­gród wło­skie­go prze­my­słu fil­mo­we­go David di Do­na­tel­lo oraz no­mi­na­cję do Osca­ra za naj­lep­szą cha­rak­te­ry­za­cję.

Wikipedia

Patrz:

bóg

Przykłady

 (1.1) Jako przy­kład może tu słu­żyć król Sa­lo­mon: od­da­wał on wpraw­dzie cześć boską Jahwe, ale jed­no­cze­śnie kazał usta­wić w Je­ro­zo­li­mie po­sąż­ki boż­ków ka­na­nej­skich.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbɔsʲci, AS: bosʹḱi

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. przebóstwienie n., bóżnica ż., bóźnica ż., bożość ż., bozia ż., bożyc mos., bożnica ż., Bóg m., bóg m., bóstwo n., boskość ż., bogini ż., bożek m., ubóstwianie n.

 czas. ubóstwiać ndk.

 przym. boży, pobożny, niezbożny

 przysł. bosko, bożo

 wykrz. przebóg

Wiktionary

Synonimy:

 (1.1) boży

Wiktionary


boskiet

for­ma­cja ro­ślin­na, zwar­ty masyw drzew wy­so­ko­pien­nych i krze­wów


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ogrod. re­gu­lar­na lub swo­bod­na kom­po­zy­cja zło­żo­na z drzew, imi­ta­cja lasu w ogro­dzie;

Wiktionary

Bo­skiet – po­ję­cie zwią­za­ne głów­nie z za­ło­że­nia­mi ogro­do­wy­mi w stylu fran­cu­skim, w któ­rych sta­no­wił pod­sta­wo­wy ele­ment obok par­te­rów i ga­bi­ne­tów. W ję­zy­ku fran­cu­skim "bos­qu­et" zna­czy "gaik", "za­gaj­nik", zaś samo słowo wy­wo­dzi się z wło­skie­go "bosco" oz­na­cza­ją­ce­go grube lub stare drze­wo. Na szty­chach Tom­ma­so Fran­ci­nie­go z 1614 r. przed­sta­wia­ją­cych ogro­dy zamku Fon­ta­i­ne­ble­au są wi­docz­ne pier­wsze bo­skie­ty.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) W ogro­dach Wer­sa­lu jest kil­ka­na­ście bo­skie­tów, a każdy z nich ma włas­ną nazwę.

Wiktionary


bosko

przy­słó­wek

 (1.1) książk. wspa­nia­le

Wiktionary

Bosko – fik­cyj­na an­tro­po­mor­ficz­na dru­go­pla­no­wa po­stać wy­stę­pu­ją­ca w serii Zwa­rio­wa­ne me­lo­die od 1929 do 1938 r. Zo­sta­ła ona stwo­rzo­na przez Hugh Har­ma­na i Ru­dol­fa Isin­ga. Bosko jest pier­wszą cy­klicz­nie po­ja­wia­ją­cą się po­sta­cią w kre­sków­kach Leona Schle­sin­ge­ra. W ory­gi­na­le głosu uży­czy­li jej Car­man Max­well i John­ny Mur­ray.

Wikipedia

Przykłady

 (1.1) Kry­sty­na rze­czy­wi­ście wy­glą­da bosko w tej two­jej su­kien­ce.

Wiktionary

Wymowa:

IPA: ˈbɔskɔ, AS: bosko

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. przebóstwienie n., bóstwo n., bożość ż., bozia ż., Bóg mos., bożek mos., boskość ż., bóg m., bogini ż., boginka ż., bożnica ż.

 przym. boski, boży, niezbożny

 wykrz. przebóg

Wiktionary


boskość

→ boski


SJP.pl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) boski cha­rak­ter cze­goś

Wiktionary

Patrz:

boski

Wymowa:

IPA: ˈbɔskɔɕt͡ɕ, AS: boskość

Wiktionary

Powiązane:

 rzecz. przebóstwienie n., bóstwo n., bóg m., bożek m., bogini ż.

 przym. boski, niezbożny

 przysł. bosko

Wiktionary