Żrani

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. zo­o­techn. karma dla bydła


Źródła:

Wiktionary

Żranica

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. uczta


Źródła:

Wiktionary

Żratwa

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. kłót­nia


Źródła:

Wiktionary

Żrać

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. zo­o­techn. jeść (o zwie­rzę­ciu)

 (1.2) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. po­gard. jeść jak zwie­rzę


Źródła:

Wiktionary

Żreć

1. o zwie­rzę­tach: jeść; o czło­wie­ku: jeść łap­czy­wie, po­że­rać;
2. tra­wić, ni­szczyć, zże­rać;
3. po­tocz­nie: żreć się - kłó­cić się, uże­rać, żyć z kimś w niez­go­dzie


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. brak)

 (1.1) o zwie­rzę­ciu: jeść

 (1.2) posp. obraź. o czło­wie­ku: jeść chci­wie, łap­czy­wie lub niech­luj­nie

 (1.3) o rdzy lub sub­stan­cji che­micz­nej: ni­szczyć, prze­że­rać, do­ku­czać sobie wza­jem­nie, żyć w niez­go­dzie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Żrocz

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. świ­niak dużo je­dzą­cy


Źródła:

Wiktionary

Żronka

żron­ka po­spo­li­ta - ga­tu­nek błon­ków­ki z ro­dzi­ny żron­ko­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Żronkowate

ro­dzi­na bezs­krzy­dłych os, przy­po­mi­na­ją­ca mrów­ki


Żron­ko­wa­te (Mu­til­li­dae) – ro­dzi­na os. Bezs­krzy­dłe sa­mi­ce ga­tun­ków tej ro­dzi­ny przy­po­mi­na­ją mrów­ki. Larwy tych os są pa­ra­zy­to­i­da­mi błon­kó­wek za­kła­da­ją­cych gnia­zda po­dziem­ne. Z 5000 ga­tun­ków żron­ko­wa­tych więk­szość wy­stę­pu­je w tro­pi­kach. W Pol­sce stwier­dzo­no wy­stę­po­wa­nie czte­rech ga­tun­ków: ', ', "Da­sy­la­bris maura" i "".


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Żronkowaty

o ce­chach żron­ko­wa­tych (ro­dzi­na os)


Źródła:

SJP.pl

Żróń

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. czło­wiek dużo je­dzą­cy

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. zwie­rzę dużo je­dzą­ce


Źródła:

Wiktionary

Żrący

1. mo­gą­cy przeż­reć (zni­szczyć); gry­zą­cy;
2. wy­wo­łu­ją­cy pie­cze­nie;
3. zło­śli­wy, zjad­li­wy, do­kucz­li­wy


forma cza­sow­ni­ka.

 (1.1) ims. przy­miot­ni­ko­wy czyn­ny do: żreć

przy­miot­nik

 (2.1) chem. taki, który ma wła­ści­wość sil­ne­go roz­pu­szcza­nia wielu sub­stan­cji or­ga­nicz­nych lub re­a­go­wa­nia z nimi i „prze­że­ra­nia się”


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary