Żgadło

daw­niej: że­ga­dło (ka­u­ter)


Źródła:

SJP.pl

Żgak

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Poz­nań. drzaz­ga, kolec

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) gw-pl|Poz­nań. za­dzior­ny chło­pak


Źródła:

Wiktionary

Żganie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|żgać.


Źródła:

Wiktionary

Żgać

ude­rzać, go­dzić w kogoś czymś ostrym, kłu­ją­cym; dźgać; źgać


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. żgnąć)

 (1.1) nie­do­ko­na­ny od|żgnąć.

 (1.2) stpol. do­ku­czać

 (1.3) gw-pl|Górny Śląsk. kłuć, dźgać


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Żgnięcie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|żgnąć.


Źródła:

Wiktionary

Żgnąć

ude­rzyć kogoś czymś ostrym, kłu­ją­cym, ukłuć; dźgnąć; źgnąć


cza­sow­nik

 (1.1) gw-pl|Poz­nań. rzad. do­nieść, za­de­nun­cjo­wać

 (1.2) ukłuć, dźgnąć


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Żgok

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Poz­nań. drzaz­ga, kolec

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) gw-pl|Poz­nań. za­dzior­ny chło­pak


Źródła:

Wiktionary