Że

spój­nik lub par­ty­ku­ła


spój­nik łą­czą­cy zda­nia lub rów­no­waż­ni­ki zdań na­drzęd­ne z po­drzęd­nym, two­rząc kon­struk­cje

 (1.1) …roz­wi­ja­ją­ce opis za­war­ty w zda­niu na­drzęd­nym

 (1.2) …po­da­ją­ce przy­czy­nę opi­sa­ną w zda­niu na­drzęd­nym

 (1.3) …po­da­ją­ce sku­tek opi­sa­ny w zda­niu na­drzęd­nym


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Żeberka

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) spoż. por­cje mięsa z że­bra­mi;

 (1.2) kulin. po­tra­wa z że­be­rek (1.1)

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) plu­ral|że­ber­ko.


Że­ber­ka – ele­ment hand­lo­wy po­zy­ska­ny z pół­tu­szy wie­przo­wej z ko­ścią z czę­ści brzusz­nej od­cię­ta od scha­bu po linii pro­sto­pa­dłej w od­le­gło­ści 3 cm od przy­cze­pu żeber, a na­stęp­nie po linii bie­gną­cej po­ni­żej dol­nej kra­wę­dzi most­ka i żeber chrząst­ko­wych z przo­du po przed­niej kra­wę­dzi kości żeber, od tyłu po tyl­nej kra­wę­dzi kości ostat­nie­go żebra.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Żeberko

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) zdrobn. od: żebro

 (1.2) po­je­dyn­cza, grzew­cza część ka­lo­ry­fe­ra

 (1.3) spoż. por­cja mięsa z że­bra­mi

 (1.4) środ. kolej. tor bocz­ny do od­sta­wia­nia po­ja­zdów szy­no­wych

 (1.5) daw. gwara. więz. ka­mi­zel­ka

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (2.1) że­ber­ka kulin. po­tra­wa mięs­na


Źródła:

Wiktionary

Żeberkowaty

w bo­ta­ni­ce: pełen że­be­rek, po­dłuż­nych pręg; że­bro­wa­ty


Źródła:

SJP.pl

Żebernica

że­ber­ni­ca je­le­niów­ka - ga­tu­nek błon­ków­ki z ro­dzi­ny pi­la­rzo­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Żebracki

→ że­brak


przy­miot­nik

 (1.1) przest. że­bra­czy


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Patrz:żebrak

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Żebractwo

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) pro­sze­nie w miej­scu pu­blicz­nym o wspar­cie ma­te­rial­ne w sy­tu­a­cji biedy

 (1.2) przen. pro­sze­nie się


Źródła:

Wiktionary

Żebraczka

→ że­brak


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta, która że­brze


Że­bracz­ka – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie sied­lec­kim, w gmi­nie Wo­dy­nie. Ma sta­tus so­łect­wa.

Wier­ni Ko­ścio­ła rzym­sko­ka­to­lic­kie­go na­le­żą do pa­ra­fii Na­wie­dze­nia Najś­więt­szej Maryi Panny w Se­ro­czy­nie.

Wieś kró­lew­ska po­ło­żo­na była w dru­giej po­ło­wie XVI wieku w po­wie­cie gar­wo­liń­skim ziemi czer­skiej wo­je­wództ­wa ma­zo­wiec­kie­go. We­dług stanu na 1952 rok, na­le­ża­ła do gminy Iwowe. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa sied­lec­kie­go.


Patrz:żebrak

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Żebraczy

do­ty­czą­cy że­bra­ka, wła­ści­wy że­bra­ko­wi


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z że­bract­wem, do­ty­czą­cy że­bract­wa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Żebraczyna

ek­spre­syw­nie: że­bracz­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) zdrobn. od: że­brak


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Żebraczyć

gwa­ro­wo: bie­do­wać


Źródła:

SJP.pl

Żebrak

czło­wiek że­brzą­cy, utrzy­mu­ją­cy się z jał­muż­ny; nę­dzarz


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) ten, kto że­brze


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Żebranie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|że­brać.


Że­bra­nie, że­bract­wo – pro­sze­nie w miej­scu pu­blicz­nym o do­bro­wol­ne wspar­cie ma­te­rial­ne bez ofe­ro­wa­nia cze­go­kol­wiek w za­mian (np. to­wa­ru lub usłu­gi). W niek­tó­rych kra­jach jest nie­le­gal­ne.

Może łą­czyć się z włó­czę­go­stwem, be­zdom­no­ścią i ubó­stwem, a także na­ło­ga­mi, np. al­ko­ho­liz­mem.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Żebranina

1. pro­sze­nie o jał­muż­nę; że­bra­nie;
2. jał­muż­na


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zob. że­bra­nie.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Żebrać

pró­bo­wać uzy­skać coś od dru­giej osoby, nie pra­cu­jąc, je­dy­nie pro­sząc


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) pro­sić o jał­muż­nę, pro­sić o wspar­cie

 (1.2) utrzy­my­wać się z jał­muż­ny

 (1.3) przen. usil­nie, bez god­no­ści pro­sić o coś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Żebro

1. kość two­rzą­ca szkie­let klat­ki pier­sio­wej u krę­gow­ców;
2. w ar­chi­tek­tu­rze: łuk po­przecz­ny wzmac­nia­ją­cy skle­pie­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) anat. kość szkie­le­tu krę­gow­ców wy­gię­ta w kształ­cie łuku, chro­nią­ca klat­kę pier­sio­wą;

 (1.2) ar­chit. łuk przy skle­pie­niu, wy­ko­na­ny z cegły lub ka­mie­nia, słu­żą­cy wzmoc­nie­niu kon­struk­cji;

 (1.3) techn. część urzą­dze­nia uspraw­nia­ją­ca wy­mia­nę cie­pła przez zwięk­sze­nie po­wierzch­ni;

 (1.4) techn. ele­ment wzmoc­nie­nia kon­struk­cji, uło­żo­ny rów­no­le­gle do in­nych

 (1.5) geol. wąska i stro­ma wy­pu­kłość te­re­nu;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Żebrolajk

śro­do­wi­sko­wo:
1. treść, która ma wzbu­dzić emo­cje i skło­nić do po­lu­bie­nia cze­goś (po­laj­ko­wa­nia);
2. lajk uzy­ska­ny taką tre­ścią


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) pot. pejor. treść w In­ter­ne­cie, zwła­szcza wpis na por­ta­lu spo­łecz­no­ścio­wym, na­kła­nia­ją­cy do po­zo­sta­wie­nia pod nim lajka po­przez od­wo­ły­wa­nie się do emo­cji od­bior­cy

 (1.2) pot. pejor. lajk po­zo­sta­wio­ny pod że­bro­laj­kiem (1.1)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Żebropław

przed­sta­wi­ciel dra­pież­nych bez­krę­gow­ców, wy­stę­pu­ją­cych w wielu ga­tun­kach w plank­to­nie mórz i oce­a­nów


Źródła:

SJP.pl

Żebropławy

przed­sta­wi­ciel dra­pież­nych bez­krę­gow­ców, wy­stę­pu­ją­cych w wielu ga­tun­kach w plank­to­nie mórz i oce­a­nów


Że­bro­pła­wy (Cte­nop­ho­ra), bez­pa­rzy­deł­kow­ce (Ac­ni­da­ria) – typ dwu­war­stwo­wych zwie­rząt bez­krę­go­wych obej­mu­ją­cy co najm­niej 100 ga­tun­ków. Daw­niej, ze wzglę­du na po­do­bień­stwo do meduz, wraz z pa­rzy­deł­kow­ca­mi były za­li­cza­ne do ja­mo­chło­nów – że­bro­pła­wy jed­nak nie mają ko­mó­rek pa­rzy­deł­ko­wych. Pro­wa­dzą pe­la­gicz­ny tryb życia, głów­nie w mo­rzach i oce­a­nach. Niek­tó­re peł­za­ją po dnie. W Bał­ty­ku żyją 2 ga­tun­ki: na­tyw­ny – świe­cą­cy że­bro­pław grosz­ków­ka ("Ple­u­ro­bra­chia pi­le­us") i zaw­le­czo­ny – "Mne­miop­sis le­i­dyi".


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Żebrowaty

w bo­ta­ni­ce: pełen żeber, po­dłuż­nych pręg; że­ber­ko­wa­ty


Źródła:

SJP.pl

Żebrowiec

1. ina­czej: de­le­se­ria
2. po­drzeń że­bro­wiec - ro­śli­na z ro­dzi­ny pa­prot­ko­wa­tych; ro­śnie w cie­ni­stych la­sach igla­stych w Su­de­tach i Kar­pa­tach
3. ro­śli­na z ro­dzi­ny bal­dasz­ko­wa­tych


Że­bro­wiec ("Ple­u­ro­sper­mum" Hoffm.) – ro­dzaj ro­ślin na­le­żą­cy do ro­dzi­ny se­le­ro­wa­tych. Obej­mu­je 13 ga­tun­ków. Wy­stę­pu­ją one w stre­fie kli­ma­tu umiar­ko­wa­ne­go w Eu­ro­pie i Azji. Do flory Pol­ski na­le­ży jeden ga­tu­nek – że­bro­wiec gór­ski "P. au­stria­cum".


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Żebrowski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Żebrowy

przy­miot­nik od: żebro


przy­miot­nik

 (1.1) anat. do­ty­czą­cy żebra lub żeber

 (1.2) ar­chit. ma­ją­cy żebra; do­ty­czą­cy żeber

 (1.3) techn. ma­ją­cy żebra; do­ty­czą­cy żeber


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Żebrski

przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy Że­brów-Peros


Źródła:

Wiktionary

Żebry

że­bra­ni­na; że­bra­nie, pro­sze­nie o jał­muż­nę


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) zob. że­bra­nie.


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Żebrzanin

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Że­brów-Peros


Źródła:

Wiktionary

Żebrzanka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Że­brów-Peros


Źródła:

Wiktionary

Żebrzyca

ro­śli­na z ro­dzi­ny se­le­ro­wa­tych; zę­brzy­ca


Że­brzy­ca ("Se­se­li") – ro­dzaj ro­ślin na­le­żą­cy do ro­dzi­ny se­le­ro­wa­tych ("Apia­ce­ae"). Obej­mu­je w za­leż­no­ści od uję­cia od ok. 80 do ponad 140 ga­tun­ków. Jest to jeden z naj­więk­szych i naj­bar­dziej pro­ble­ma­tycz­nych pod wzglę­dem tak­so­no­micz­nym ro­dza­jów w obrę­bie ro­dzi­ny.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Żebrzyszka

ro­dzaj ro­ślin okry­to­na­sien­nych z ro­dzi­ny astro­wa­tych; Go­no­sper­mum


Źródła:

SJP.pl

Żebrzący

pró­bo­wać uzy­skać coś od dru­giej osoby, nie pra­cu­jąc, je­dy­nie pro­sząc


Patrz:żebrać

Źródła:

SJP.pl

Żebrówka

wieś w Pol­sce


Że­brów­ka – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie miń­skim, w gmi­nie Ka­łu­szyn.

Wier­ni Ko­ścio­ła rzym­sko­ka­to­lic­kie­go na­le­żą do pa­ra­fii Trój­cy Świę­tej w Wi­śnie­wie, a wier­ni Ko­ścio­ła Sta­ro­ka­to­lic­kie­go Ma­ria­wi­tów na­le­żą do pa­ra­fii Trój­cy Prze­najś­więt­szej w Wi­śnie­wie.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Żeby

1. spój­nik łą­czą­cy zda­nie po­drzęd­ne ze zda­niem na­drzęd­nym, w za­leż­no­ści od ro­dza­ju zda­nia rów­no­waż­ny spój­ni­kom: aby, byle, gdyby, choć­by;
2. par­ty­ku­ła na­da­ją­ca zda­niu cha­rak­ter ży­cze­nia (ina­czej: oby), roz­ka­zu bądź za­bar­wia­ją­ca emo­cjo­nal­nie


spój­nik

 (1.1) …łą­czą­cy zda­nie na­drzęd­ne ze zda­niem po­drzęd­nym oko­licz­ni­ko­wym celu

par­ty­ku­ła

 (2.1) …wy­ra­ża­ją­ca ży­cze­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Żebyż

par­ty­ku­ła "żeby" (prze­de wszyst­kim wy­ra­ża­ją­ca ży­cze­nie) wzmoc­nio­na par­ty­ku­łą "-ż" (np. Żebyż się w końcu udało!)


Źródła:

SJP.pl

Żec

daw­niej: palić, przy­pa­lać, piec


cza­sow­nik

 (1.1) stpol. palić


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Żegadło

przy­rząd słu­żą­cy do ko­a­gu­lo­wa­nia cho­ro­bo­wo zmie­nio­nej po­wierzch­ni ślu­zów­ki lub skóry; ka­u­ter


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) na­rzę­dzie do pięt­no­wa­nia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Żegawka

ga­tu­nek po­krzy­wy, ro­śli­na lecz­ni­cza


Źródła:

SJP.pl

Żegiestowianin

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Że­gie­sto­wa lub Że­gie­sto­wa-Zdro­ju


Źródła:

Wiktionary

Żegiestowianka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Że­gie­sto­wa lub Że­gie­sto­wa-Zdro­ju


Źródła:

Wiktionary

Żegiestowski

→ Że­gie­stów-Zdrój, → Że­gie­stów


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy Że­gie­sto­wa lub Że­gie­sto­wa-Zdro­ju


Patrz:Żegiestów-Zdrój, → Żegiestów

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Żegiestów

wieś w Pol­sce


Że­gie­stów (łem. "Жегестів", "Że­ge­stiw") – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­ło­pol­skim, w po­wie­cie no­wo­są­dec­kim, w gmi­nie Mu­szy­na. Że­gie­stów jest wsią so­łec­ką po­ło­żo­ną nad Po­pra­dem i Że­gie­stow­skim Po­to­kiem. Przez Że­gie­stów prze­bie­ga droga wo­je­wódz­ka nr 971 oraz linia ko­le­jo­wa nr 96. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość znaj­do­wa­ła się w wo­je­wództ­wie no­wo­są­dec­kim.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Żegiestów-Zdrój

uz­dro­wi­sko w Be­ski­dzie Są­dec­kim


Że­gie­stów-Zdrój – osada wsi Że­gie­stów, uz­dro­wi­sko. Po­ło­żo­na jest w Kar­pa­tach, we wschod­niej czę­ści Be­ski­du Są­dec­kie­go, w pa­śmie Ja­wo­rzy­ny Kry­nic­kiej. W wo­je­wództ­wie ma­ło­pol­skim, po­wie­cie no­wo­są­dec­kim, gmi­nie Mu­szy­na.

Znaj­du­je się ok. 1,5 km na po­łud­nio­wy wschód od cen­trum Że­gie­sto­wa.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Żegilewicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Żegl.

skrót od: że­glar­stwo, że­glar­ski (czy­ta­ny jako cały, od­mien­ny wyraz)


Źródła:

SJP.pl

Żeglarek

1. dra­pież­ny mię­czak z rzędu ośmior­nic;
2. duży motyl o żół­tych skrzy­dłach w czar­ne po­przecz­ne pręgi


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Patrz:żeglarz

Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Żeglarka

→ że­glarz


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta lub dziew­czy­na trud­nią­ca się że­glar­stwem, upra­wia­ją­ca że­glar­stwo w ce­lach re­kre­a­cyj­nych

 (1.2) sport. ko­bie­ta lub dziew­czy­na upra­wia­ją­ca że­glar­stwo spor­to­we


Patrz:żeglarz

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Żeglarski

do­ty­czą­cy że­gla­rza, że­glar­stwa


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy że­gla­rza lub że­glar­stwa, zwią­za­ny z że­glar­stwem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Żeglarstwo

sport po­le­ga­ją­cy na pły­wa­niu na stat­kach o na­pę­dzie ża­glo­wym


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) żegl. sport. dzie­dzi­na tu­ry­sty­ki, spor­tu i re­kre­a­cji na stat­kach ża­glo­wych;

 (1.2) daw. żegl. od­mia­na tran­spor­tu wod­ne­go, która wy­ko­rzy­stu­je stat­ki ża­glo­we;


Że­glar­stwo – dy­scy­pli­na spor­tów wod­nych, ro­dzaj tu­ry­sty­ki lub re­kre­a­cji, a także forma szko­leń – za­rów­no dla póź­niej­szych ma­ry­na­rzy, ofi­ce­rów i ka­pi­ta­nów jed­no­stek, jak i jako tzw. szko­ła cha­rak­te­rów dla mło­dzie­ży. Że­glar­stwo upra­wia­ne jest na jed­nost­kach pły­wa­ją­cych na­pę­dza­nych siłą wia­tru za poś­red­nict­wem żagli. W daw­nym zna­cze­niu rów­nież od­mia­na tran­spor­tu.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Żeglarz

1. osoba upra­wia­ją­ca sport że­glar­ski;
2. prze­sta­rza­łe: czło­nek za­ło­gi stat­ku; ma­ry­narz


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) czło­wiek trud­nią­cy się że­glar­stwem, upra­wia­ją­cy że­glar­stwo dla celów re­kre­a­cyj­nych lub spor­to­wych

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) zool. zob. że­glarz por­tu­gal­ski.

 (2.2) ent. zob. paź że­glarz.


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Żeglczanin

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Że­glec


Źródła:

Wiktionary

Żeglczanka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Że­glec


Źródła:

Wiktionary

Żeglecki

przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy Że­glec


Źródła:

Wiktionary

Żegleń

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) stpol. wę­giel


Źródła:

Wiktionary

Żeglowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|że­glo­wać.


Źródła:

Wiktionary

Żeglować

cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny

 (1.1) prze­mie­szczać się po wo­dzie środ­kiem tran­spor­tu, szcze­gól­nie ża­glo­wym

 (1.2) książk. o stat­ku/łodzi: pły­nąć

 (1.3) książk. przen. prze­mie­szczać się wolno i płyn­nie, sunąć


Źródła:

Wiktionary

Żeglowniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: że­glow­ny


Źródła:

SJP.pl

Żeglowność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) mar. żegl. przy­dat­ność rzeki, je­zio­ra itp. do ruchu stat­ków

 (1.2) mar. żegl. cechy skła­da­ją­ce się na zdol­ność stat­ku do że­glu­gi


Źródła:

Wiktionary

Żeglowny

przy­miot­nik

 (1.1) żegl. zdat­ny do że­glu­gi; taki, przez który można prze­pły­nąć stat­kiem


Źródła:

Wiktionary

Żegluga

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) mar. tran­sport wodny


Że­glu­ga – dzia­łal­ność czło­wie­ka na wo­dzie przy uży­ciu stat­ków wod­nych.

Do prze­wo­zu to­wa­rów używa się wielu wy­spe­cja­li­zo­wa­nych stat­ków: ma­sow­ców, drob­ni­cow­ców, kon­te­ne­row­ców, tan­kow­ców, che­mi­ka­liow­ców i in­nych.

Prze­wo­zy pa­sa­żer­skie sta­no­wią zni­ko­my od­se­tek ogól­ne­go tran­spor­tu ludzi, a to ze wzglę­du na długi czas po­dró­ży. Je­dy­nie w niek­tó­rych re­gio­nach świa­ta, na przy­kład na ob­sza­rach o sil­nie roz­wi­nię­tej linii brze­go­wej lub w pań­stwach wy­spiar­skich, ważną rolę od­gry­wa ko­mu­ni­ka­cja pro­mo­wa.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Żeglugowiec

pra­cow­nik przed­się­bior­stwa że­glu­go­we­go


Źródła:

SJP.pl

Żeglugowy

przy­miot­nik od: że­glu­ga


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z że­glu­gą, do­ty­czą­cy że­glu­gi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Żegnaj

for­mu­ła po­że­gnal­na, zaz­wy­czaj wy­ra­ża­ją­ca roz­sta­nie na za­wsze


wy­krzy­knik

 (1.1) forma po­że­gna­nia, wy­ra­ża­ją­ca zaz­wy­czaj roz­sta­nie na za­wsze

forma cza­sow­ni­ka.

 (2.1) 2. os. lp. rozk. od: że­gnać


Że­gnaj (oryg. fr. "Adieu") – opo­wia­da­nie Ho­no­riu­sza Bal­za­ka z 1830 roku, wcho­dzą­ce w skład "Stu­diów fi­lo­zo­ficz­nych" cyklu "Ko­me­dia ludz­ka".


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Żegnam

1. roz­sta­wać się z kimś kto od­cho­dzi, np. ści­ska­jąc dłoń, mó­wiąc: "do wi­dze­nia", lub w inny spo­sób;
2. robić znak krzy­ża; bło­go­sła­wić;
3. że­gnać się - że­gnać jeden dru­gie­go; kre­ślić znak krzy­ża na sobie


wy­krzy­knik

 (1.1) zwrot uży­wa­ny jako po­że­gna­nie

forma cza­sow­ni­ka.

 (2.1) 1. os. lp. ter. od: że­gnać


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Żegnanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|że­gnać.


Źródła:

Wiktionary

Żegnać

1. roz­sta­wać się z kimś kto od­cho­dzi, np. ści­ska­jąc dłoń, mó­wiąc: "do wi­dze­nia", lub w inny spo­sób;
2. robić znak krzy­ża; bło­go­sła­wić;
3. że­gnać się - że­gnać jeden dru­gie­go; kre­ślić znak krzy­ża na sobie


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. po­że­gnać)

 (1.1) wy­po­wia­dać słowa, czy­nić gesty po­że­gna­nia, roz­sta­jąc się z kimś

 (1.2) roz­sta­wać się z kimś, z czymś

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. prze­że­gnać)

 (2.1) rel. czy­nić nad kimś lub nad czymś znak krzy­ża

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny że­gnać się (dk. po­że­gnać się)

 (3.1) że­gnać (1.1) sie­bie naw­za­jem

 (3.2) roz­sta­wać się z kimś, z czymś

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny że­gnać się (dk. prze­że­gnać się)

 (4.1) rel. czy­nić nad sobą znak krzy­ża


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Żegnoczek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) reg-pl|Górny Śląsk. rel. na­czy­nie z wodą świę­co­ną


Źródła:

Wiktionary

Żegocianin

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Żegot


Źródła:

Wiktionary

Żegocianka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Żegot


Źródła:

Wiktionary

Żegocina

wieś w Pol­sce


Że­go­ci­na (dawn. "Rze­go­ci­na") – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­ło­pol­skim, w po­wie­cie bo­cheń­skim, w gmi­nie Że­go­ci­na. Sie­dzi­ba gminy Że­go­ci­na.

W la­tach 1973–1976 wieś była sie­dzi­bą gminy Trzcia­na-Że­go­ci­na. W la­tach 1975–1998 wieś ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa tar­now­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Żegocinianin

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Że­go­ci­na

 (1.2) miesz­ka­niec Że­go­ci­ny


Źródła:

Wiktionary

Żegocinianka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Że­go­ci­na

 (1.2) miesz­kan­ka Że­go­ci­ny


Źródła:

Wiktionary

Żegociński

przy­miot­nik od: Że­go­ci­na, gmina w wo­je­wództ­wie ma­ło­pol­skim


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy Że­go­ci­na

 (1.2) do­ty­czą­cy Że­go­ci­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Żegocki

przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy Żegot


Źródła:

Wiktionary

Żegota

ro­śli­na z ro­dzi­ny po­ko­licz­ko­wa­tych


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) stpol. imię|pol­ski|m.;

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (2.1) hist. kryp­to­nim kon­spi­ra­cyj­ny Rady Po­mo­cy Żydom, dzia­ła­ją­cej w Pol­sce pod­czas II wojny świa­to­wej;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Żegotki

Że­got­ki – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ku­jaw­sko-po­mor­skim, w po­wie­cie mo­gi­leń­skim, w gmi­nie Strzel­no.


Źródła:

Wikipedia

Żegowo

Że­go­wo (niem. "Fre­u­de­nau") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie poz­nań­skim, w gmi­nie Buk, 3 km na wschód od Buku.

Na po­łud­nie od wsi prze­bie­ga droga wo­je­wódz­ka nr 307.

Wieś szla­chec­ka Dze­go­wo (Dzie­go­wo) po­ło­żo­na była w 1580 roku w po­wie­cie poz­nań­skim wo­je­wództ­wa poz­nań­skie­go. W 1580 ma­ją­tek we wsi miał Hie­ro­nim Po­wo­dow­ski. W la­tach 1717–1793 Że­go­wo na­le­ża­ło do ka­pi­tu­ły poz­nań­skiej. Wieś była znana rów­nież pod naz­wa­mi Dże­go­wo albo Dzie­go­wo.


Źródła:

Wikipedia

Żegrówko

Że­grów­ko – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie ko­ściań­skim, w gmi­nie Śmi­giel.


Źródła:

Wikipedia

Żejmo

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Żel

1. gęsta ga­la­re­to­wa­ta sub­stan­cja;
2. śro­dek kos­me­tycz­ny lub lecz­ni­czy w po­sta­ci ga­la­re­to­wa­tej sub­stan­cji


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) chem. ga­la­re­to­wa­ta sub­stan­cja, ko­lo­id ma­ją­cy po­stać sztyw­nej sieci, efekt zgęst­nie­nia płynu;

 (1.2) med. kos­met. śro­dek lecz­ni­czy lub kos­me­tycz­ny w for­mie żelu (1.1)

 (1.3) muz. czy­nel, ta­lerz

 (1.4) muz. no­szo­ny zwy­kle na czele or­kiestr jan­czar­skich in­stru­ment mu­zycz­ny skła­da­ją­cy się z dzwon­ków i bla­szek osa­dzo­nych na dłu­gim drągu, zdo­bio­ny koń­ski­mi ogo­na­mi


Żel – szcze­gól­ny ro­dzaj ukła­du ko­lo­i­dal­ne­go, bę­dą­cy efek­tem ko­a­gu­la­cji zolu.

Zaz­wy­czaj ma kon­sy­sten­cję ga­la­re­to­wa­tą, choć niek­tó­re ro­dza­je żelu są sztyw­ne. Żel pow­sta­je w mo­men­cie, gdy w ukła­dzie ko­lo­i­dal­nym znaj­du­je się tak dużo czą­stek ko­lo­i­dal­nych, że sty­ka­ją się one lub łączą się ze sobą w wielu punk­tach, two­rząc struk­tu­rę sieci prze­strzen­nej, która roz­prze­strze­nia się w całej ob­ję­to­ści sub­stan­cji, unie­moż­li­wia­jąc swo­bod­ne prze­mie­szcza­nie się czą­ste­czek fazy roz­pra­sza­ją­cej (cie­czy lub gazu).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Żelarz

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) gw-pl|Spisz. hist. chłop pań­szczyź­nia­ny


Źródła:

Wiktionary

Żelasko

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Żelastwo

po­gard­li­wie o dużym i cięż­kim me­ta­lo­wym sprzę­cie lub kon­struk­cji (np. pral­ce, sa­mo­cho­dzie, ma­szy­nie do szy­cia)


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) ka­wał­ki że­la­za, różne stare przed­mio­ty z że­la­za


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Żelatyna

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) chem. spoż. kulin. be­zbarw­ne ciało stałe, na­tu­ral­na sub­stan­cja, bę­dą­ca mie­sza­ni­ną bia­łek i pep­ty­dów, po­zy­ski­wa­na w dro­dze czę­ścio­wej hy­dro­li­zy ko­la­ge­nu, za­war­te­go w skó­rze, chrząst­kach i ko­ściach zwie­rzę­cych, sto­so­wa­na m.in. w prze­my­śle spo­żyw­czym, far­ma­ce­u­tycz­nym i przy pro­duk­cji ma­te­ria­łów fo­to­gra­ficz­nych;


Że­la­ty­na (ATC: B 05 AA 06) – na­tu­ral­ne roz­pu­szczal­ne biał­ko, że­lu­ją­ce lub nie­że­lu­ją­ce, uzy­ska­ne w wy­ni­ku czę­ścio­wej hy­dro­li­zy ko­la­ge­nu po­cho­dzą­ce­go z kości, skóry i skó­rek oraz ścię­gien zwie­rząt. Skła­da się z gli­cy­ny, pro­li­ny i hy­drok­sy­pro­li­ny. Roz­pu­szczo­na w wo­dzie two­rzy zol lio­fi­lo­wy (układ ko­lo­i­dal­ny), łatwo prze­cho­dzą­cy w żel, jeśli tem­pe­ra­tu­ra oto­cze­nia nie jest zbyt wy­so­ka.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Żelatynka

zdrob­nie­nie od: że­la­ty­na


Źródła:

SJP.pl

Żelatynowaty

przy­po­mi­na­ją­cy kon­sy­sten­cją że­la­ty­nę


przy­miot­nik

 (1.1) po­dob­ny do że­la­ty­ny, przy­po­mi­na­ją­cy że­la­ty­nę


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Żelatynowy

przy­miot­nik od: że­la­ty­na


przy­miot­nik

 (1.1) przym. od że­la­ty­na


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Żelazawy

przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy że­la­za (II)


Źródła:

Wiktionary

Żelazek

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Żelaziak

ruda że­la­za


Że­la­ziak – stara nazwa skały osa­do­wej za­wie­ra­ją­cej związ­ki że­la­za, two­rzą­cej rudy dar­nio­we[].


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Żelazian

sól za­wie­ra­ją­ca że­la­zo


Źródła:

SJP.pl

Żelaziany

sól za­wie­ra­ją­ca że­la­zo


Źródła:

SJP.pl

Żelazicowy

przy­miot­nik od: że­la­zi­ca


Źródła:

SJP.pl

Żelazieński

przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy Że­laz­na

 (1.2) do­ty­czą­cy Że­laz­nej


Źródła:

Wiktionary

Żelazistoczarny

czar­ny o od­cie­niu że­la­za


Źródła:

SJP.pl

Żelazisty

za­wie­ra­ją­cy związ­ki że­la­za


przy­miot­nik

 (1.1) za­wie­ra­ją­cy że­la­zo

 (1.2) ma­ją­cy że­la­zo­wy pos­mak

 (1.3) biol. czer­pią­cy ener­gię z ut­le­nia­nia związ­ków że­la­za­wych


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Żelazko

naz­wi­sko


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) urzą­dze­nie słu­żą­ce do ręcz­ne­go pra­so­wa­nia;

 (1.2) pot. bank. me­cha­nicz­ne urzą­dze­nie słu­żą­ce do ręcz­nej ak­cep­ta­cji tran­sak­cji do­ko­ny­wa­nych za po­mo­cą wy­pu­kłych kart płat­ni­czych

 (1.3) górn. dawne na­rzę­dzie gór­ni­cze w kształ­cie klina


Że­laz­ko – urzą­dze­nie słu­żą­ce do pra­so­wa­nia, czyli wy­gła­dza­nia tka­ni­ny za po­mo­cą wy­so­kiej tem­pe­ra­tu­ry i na­ci­sku. Pra­so­wa­nie dzia­ła, gdyż pod wpły­wem tem­pe­ra­tu­ry roz­luź­nia­ją się więzy w czą­stecz­kach po­li­me­rów two­rzą­cych włó­kna tka­ni­ny. Kiedy włó­kna są go­rą­ce, roz­pro­sto­wu­ją się pod na­ci­skiem że­laz­ka i za­cho­wu­ją kształt po ochło­dze­niu. Niek­tó­re tka­ni­ny, jak np. ba­weł­na, wy­ma­ga­ją też za­sto­so­wa­nia wody.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Żelazkowianin

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Że­laz­ko­wa


Źródła:

Wiktionary

Żelazkowianka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Że­laz­ko­wa


Źródła:

Wiktionary

Żelazkowo

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Żelazkowski

przy­miot­nik od: Że­laz­ko­wo, Że­laz­ków


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy Że­laz­ko­wa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Żelazkowy

→ że­laz­ko


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z że­laz­kiem, do­ty­czą­cy że­laz­ka


Patrz:żelazko

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Żelazków

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Żelazno

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Żelaznoboki

przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy boki z że­la­za

 (1.2) hist. jako przy­do­mek wład­ców → dziel­ny, od­waż­ny

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) hist. XVII w. czło­nek do­bo­ro­wej jazdy par­la­men­tu uz­bro­jo­nej jak ar­ke­bu­ze­ria, zor­ga­ni­zo­wa­nej przez Cromm­wel­la pod­czas an­giel­skiej wojny do­mo­wej po­mię­dzy stron­ni­ka­mi króla a par­la­men­tem


Źródła:

Wiktionary

Żelaznogórski

przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy Że­laz­nej Góry


Źródła:

Wiktionary

Żelaznogórzanin

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Że­laz­nej Góry


Źródła:

Wiktionary

Żelaznogórzanka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Że­laz­nej Góry


Źródła:

Wiktionary

Żelaznomostecki

przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy Że­laz­ne­go Mostu


Źródła:

Wiktionary

Żelaznomościanin

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Że­laz­ne­go Mostu


Źródła:

Wiktionary

Żelaznomościanka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Że­laz­ne­go Mostu


Źródła:

Wiktionary

Żelazny

1. bę­dą­cy że­la­zem, zro­bio­ny z że­la­za;
2. za­wie­ra­ją­cy że­la­zo;
3. prze­no­śnie:
a) silny, mocny, od­por­ny fi­zycz­nie i psy­chicz­nie;
b) bezwz­ględ­ny, ści­śle prze­strze­ga­ny;
c) stały, niez­mien­ny


przy­miot­nik

 (1.1) wy­ko­na­ny z że­la­za lub za­wie­ra­ją­cy że­la­zo

 (1.2) do­ty­czą­cy że­la­za

 (1.3) przen. wy­trzy­ma­ły fi­zycz­nie, psy­chicz­nie, od­por­ny, mocny, silny, twar­dy jak że­la­zo

 (1.4) przen. ści­śle prze­strze­ga­ny

 (1.5) przen. funk­cjo­nu­ją­cy w niez­mie­nio­nej po­sta­ci


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Żelazo

pier­wia­stek che­micz­ny o sym­bo­lu Fe


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) pot. po­spo­li­ty, sre­brzy­sto­sza­ry i twar­dy metal z wy­so­ką za­war­to­ścią że­la­za (1.2)

 (1.2) chem. fiz. me­ta­licz­ny pier­wia­stek che­micz­ny o sym­bo­lu Fe i licz­bie ato­mo­wej 26;

 (1.3) przen. pot. przed­miot z że­la­za (1.1) lub jego stopu

 (1.4) przen. przest. zbro­ja

 (1.5) przen. przest. broń biała

 (1.6) sport. środ. w kul­tu­ry­sty­ce i dy­scy­pli­nach si­ło­wych: cię­żar, cię­ża­rek

 (1.7) sport. środ. w gol­fie: me­ta­lo­wy kij

 (1.8) gw-pl|Górny Śląsk. techn. kilof


Że­la­zo (Fe, fer­rum) – pier­wia­stek che­micz­ny o licz­bie ato­mo­wej 26, metal z VIII grupy po­bocz­nej ukła­du okre­so­we­go, na­le­żą­cy do grupy me­ta­li przej­ścio­wych.

Pod wzglę­dem masy że­la­zo jest naj­czę­ściej wy­stę­pu­ją­cym pier­wiast­kiem che­micz­nym na Ziemi. Sta­no­wi więk­szość skła­du jej jądra zew­nętrz­ne­go i wew­nętrz­ne­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Żelazobeton

beton wzmac­nia­ny prę­ta­mi sta­lo­wy­mi; żel­be­ton, żel­bet


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) bud. beton wzmoc­nio­ny ele­men­ta­mi ze stali


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Żelazobetonowiec

w bu­dow­nict­wie: bu­dow­la z że­la­zo­be­to­nu


Źródła:

SJP.pl

Żelazobetonowy

→ że­la­zo­be­ton; żel­be­to­wy, żel­be­to­no­wy


Źródła:

SJP.pl

Żelazochrom

że­la­zo­stop przej­ścio­wy sto­so­wa­ny do wy­ro­bu stali nier­dzew­nych, kwa­so­od­por­nych, ża­ro­od­por­nych i na­rzę­dzio­wych


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) chem. że­la­zo­stop z dużą za­war­to­ścią chro­mu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Żelazochromowy

żużel że­la­zo­chro­mo­wy - kru­chy żużel otrzy­my­wa­ny jako pro­dukt ubocz­ny przy wy­ta­pia­niu że­la­zo­chro­mu, sto­so­wa­ny w od­lew­nict­wie do ut­war­dza­nia mas for­mier­skich ze szkłem wod­nym; chro­ma­lit


Źródła:

SJP.pl

Żelazocyjanek

zwią­zek cy­ja­no­wy że­la­za trój­war­to­ścio­we­go sto­so­wa­ny w ana­li­zach che­micz­nych, do wy­ro­bu pig­men­tów, w fo­to­gra­fii


Źródła:

SJP.pl

Żelazocyjanki

zwią­zek cy­ja­no­wy że­la­za trój­war­to­ścio­we­go sto­so­wa­ny w ana­li­zach che­micz­nych, do wy­ro­bu pig­men­tów, w fo­to­gra­fii


Źródła:

SJP.pl

Żelazodajny

bo­ga­ty w rudy że­la­za


Źródła:

SJP.pl

Żelazofosfor

że­la­zo­stop przej­ścio­wy sto­so­wa­ny do wy­ro­bu żeliw i stali au­to­ma­to­wych


Źródła:

SJP.pl

Żelazokoks

koks otrzy­my­wa­ny w wy­ni­ku kok­so­wa­nia mie­szan­ki rudy że­la­za i węgla


Źródła:

SJP.pl

Żelazokrzem

że­la­zo­stop skła­da­ją­cy się z że­la­za i krze­mu (FeSi) sta­no­wią­cy do­da­tek w róż­nych pro­ce­sach prze­my­słu me­ta­lur­gicz­ne­go; fer­ro­krzem


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) chem. że­la­zo­stop z dużą za­war­to­ścią krze­mu;


Że­la­zo­krzem (fer­ro­krzem), FeSi – ro­dzaj że­la­zo­sto­pu skła­da­ją­cy się z że­la­za i krze­mu. Sta­no­wi do­da­tek w róż­nych pro­ce­sach prze­my­słu me­ta­lur­gicz­ne­go. Jest prze­de wszyst­kim odt­le­nia­czem i skład­ni­kiem sto­po­wym. Że­la­zo­krzem o wy­so­kiej czy­sto­ści zna­lazł za­sto­so­wa­nie przy pro­duk­cji stali o wy­so­kiej prze­ni­kal­no­ści ma­gne­tycz­nej.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Żelazokrzemoaluminium

stop przej­ścio­wy za­wie­ra­ją­cy że­la­zo, krzem i alu­mi­nium, sto­so­wa­ny przy pro­duk­cji stali i do wy­ro­bu sto­pów me­ta­li nie­że­laz­nych jako mo­dy­fi­ka­tor i odt­le­niacz; si­li­cal


Źródła:

SJP.pl

Żelazokrzemochrom

stop przej­ścio­wy za­wie­ra­ją­cy że­la­zo, krzem i chrom, sto­so­wa­ny przy pro­duk­cji stali sto­po­wej w celu na­da­nia jej od­po­wied­nich wła­ści­wo­ści


Źródła:

SJP.pl

Żelazokrzemomangan

stop przej­ścio­wy za­wie­ra­ją­cy że­la­zo, krzem i man­gan, sto­so­wa­ny przy pro­duk­cji stali sto­po­wej w celu na­da­nia jej od­po­wied­nich wła­ści­wo­ści; si­li­co­man­gan


Źródła:

SJP.pl

Żelazokrzemowy

→ że­la­zo­krzem


Patrz:żelazokrzem

Źródła:

SJP.pl

Żelazomangan

że­la­zo­stop przej­ścio­wy sto­so­wa­ny do wy­ro­bu sto­pów me­ta­li nie­że­laz­nych


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) chem. że­la­zo­stop z dużą za­war­to­ścią man­ga­nu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Żelazomanganowy

przy­miot­nik od: że­la­zo­man­gan


Źródła:

SJP.pl

Żelazomolibden

że­la­zo­stop przej­ścio­wy sto­so­wa­ny do wy­ro­bu stali sto­po­wych kon­struk­cyj­nych i na­rzę­dzio­wych


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) hutn. stop że­la­za i mo­lib­de­nu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Żelazomolibdenowy

→ że­la­zo­mo­lib­den


Patrz:żelazomolibden

Źródła:

SJP.pl

Żelazonośny

ob­fi­tu­ją­cy w że­la­zo; do­star­cza­ją­cy że­la­za; za­wie­ra­ją­cy że­la­zo


Źródła:

SJP.pl

Żelazopodobny

ma­ją­cy niek­tó­re wła­ści­wo­ści że­la­za; przy­po­mi­na­ją­cy że­la­zo


Źródła:

SJP.pl

Żelazoporfiryna

zwią­zek na­da­ją­cy krwi czer­wo­ny kolor, po­łą­cze­nie że­la­za z pro­to­por­fi­ry­ną


Źródła:

SJP.pl

Żelazoryt

1. tech­ni­ka gra­ficz­na po­le­ga­ją­ca na od­bi­ja­niu na pa­pie­rze ry­sun­ku wy­ko­na­ne­go ryl­cem na płyt­ce że­laz­nej;
2. ry­ci­na wy­ko­na­na tą tech­ni­ką


Źródła:

SJP.pl

Żelazorytnictwo

sztu­ka wy­ko­ny­wa­nia że­la­zo­ry­tów


Źródła:

SJP.pl

Żelazorytnik

spe­cja­li­sta w dzie­dzi­nie że­la­zo­ryt­nict­wa


Źródła:

SJP.pl

Żelazostop

stop przej­ścio­wy za­wie­ra­ją­cy że­la­zo i jeden lub wię­cej pier­wiast­ków na­le­żą­cy do me­ta­li nie­że­laz­nych bądź pół­me­ta­li (np. krzem, man­gan, chrom) bę­dą­cy do­dat­kiem przy pro­duk­cji stali jako mo­dy­fi­ka­tor lub odt­le­niacz; fer­ro­stop


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) chem. stop że­la­za z in­ny­mi pier­wiast­ka­mi che­micz­ny­mi;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Żelazotytan

stop że­la­za o dużej za­war­to­ści ty­ta­nu, sto­so­wa­ny jako do­da­tek sto­po­wy sta­liw


Źródła:

SJP.pl

Żelazowanad

stop że­la­za o dużej za­war­to­ści wa­na­du, sto­so­wa­ny jako do­da­tek sto­po­wy sta­liw


Źródła:

SJP.pl

Żelazowanadowy

→ że­la­zo­wa­nad


Patrz:żelazowanad

Źródła:

SJP.pl

Żelazować

pow­le­kać war­stwą że­la­za lub związ­ku że­la­za


Źródła:

SJP.pl

Żelazowce

grupa pier­wiast­ków che­micz­nych sta­no­wią­ca VIII grupę głów­ną ukła­du okre­so­we­go: że­la­zo, ruten, osm i has


Że­la­zow­ce


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Żelazowice

Że­la­zo­wi­ce – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie łódz­kim, w po­wie­cie opo­czyń­skim, w gmi­nie Bia­ła­czów.

Wieś jest sie­dzi­bą rzym­sko­ka­to­lic­kiej pa­ra­fii Na­wie­dze­nia Najś­więt­szej Maryi Panny.

Pry­wat­na wieś szla­chec­ka, po­ło­żo­na była w dru­giej po­ło­wie XVI wieku w po­wie­cie opo­czyń­skim wo­je­wództ­wa san­do­mier­skie­go. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa piotr­kow­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Żelazowicki

przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy Że­la­zo­wic


Źródła:

Wiktionary

Żelazowiczanin

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Że­la­zo­wic


Źródła:

Wiktionary

Żelazowiczanka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Że­la­zo­wic


Źródła:

Wiktionary

Żelazowiec

1. każdy pier­wia­stek z ósmej grupy ukła­du okre­so­we­go Men­de­le­je­wa: że­la­zo, ruten, osm i has;
2. ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny mir­to­wa­tych; że­la­zow­nik;
3. sta­tek przy­sto­so­wa­ny do tran­spor­tu że­la­za


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) chem. pier­wia­stek che­micz­ny z grupy 8 ukła­du okre­so­we­go;

 (1.2) chem. pier­wia­stek che­micz­ny z pier­wszej tria­dy VIII grupy po­bocz­nej ukła­du okre­so­we­go

 (1.3) bot. że­la­zow­nik


Że­la­zo­wiec – część wsi Dą­bro­wi­ca w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­ło­pol­skim, w po­wie­cie bo­cheń­skim, w gmi­nie Boch­nia.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa tar­now­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Żelazownik

ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny mir­to­wa­tych; że­la­zo­wiec


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) bot. wiecz­nie zie­lo­ne drze­wo wy­stę­pu­ją­ce w Au­stra­lii, Nowej Ze­lan­dii i Po­li­nez­ji


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Żelazowolfram

stop że­la­za z wol­fra­mem, sto­so­wa­ny do wy­ro­bu sto­po­wych stali na­rzę­dzio­wych, włó­kien ża­ro­wych i elek­trod do ża­ró­wek, lamp elek­tro­no­wych itp.


Źródła:

SJP.pl

Żelazowolframowy

→ że­la­zo­wol­fram


Patrz:żelazowolfram

Źródła:

SJP.pl

Żelazowowolski

przy­miot­nik od: Że­la­zo­wa Wola


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) od­no­szą­cy się do Że­la­zo­wej Woli, zwią­za­ny z Że­la­zo­wą Wolą


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Żelazowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Żelazowy

przy­miot­nik od: że­la­zo


przy­miot­nik

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. że­laz­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Żelazówczanin

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Że­la­zów­ki


Źródła:

Wiktionary

Żelazówczanka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Że­la­zów­ki


Źródła:

Wiktionary

Żelazówecki

przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy Że­la­zów­ki


Źródła:

Wiktionary

Żelazło

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. że­la­zo


Źródła:

Wiktionary

Żelaśkiewicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Żelaźniak

że­leź­niak;
1. mały, pry­mi­tyw­ny pie­cyk że­laz­ny
2. ro­śli­na z ro­dzi­ny war­go­wych
3. od­mia­na póź­no­je­sien­nej ja­bło­ni
4. gwa­ro­wo o że­liw­nym garn­ku, sa­ga­nie


Źródła:

SJP.pl

Żelaźnianin

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Że­laz­na

 (1.2) miesz­ka­niec Że­laz­nej


Źródła:

Wiktionary

Żelaźnianka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Że­laz­na

 (1.2) miesz­kan­ka Że­laz­nej


Źródła:

Wiktionary

Żelaźniański

przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy Że­laz­nej


Źródła:

Wiktionary

Żelaźnieński

owca że­laź­nień­ska - pol­ska rasa owcy do­mo­wej wy­ho­do­wa­na w Rol­ni­czym Za­kła­dzie Doś­wiad­czal­nym w Że­laz­nej


Źródła:

SJP.pl

Żelaźnik

tro­pi­kal­ne drze­wo z ro­dzi­ny są­czyń­co­wa­tych, wy­stę­pu­ją­ce w około 100 ga­tun­kach w stre­fie mię­dzyz­wrot­ni­ko­wej; zło­to­rąb


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) bot. drze­wo z ro­dzi­ny są­czyń­co­wa­tych


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Żelbet

beton wzmac­nia­ny prę­ta­mi sta­lo­wy­mi; żel­be­ton, że­la­zo­be­ton


skró­to­wiec gru­po­wy w funk­cji rze­czow­ni­ka ro­dza­ju mę­sko­rze­czo­we­go

 (1.1) = bud. że­la­zo­be­ton;


Żel­bet (że­la­zo­be­ton, żel­be­ton) – kom­po­zyt struk­tu­ral­ny skła­da­ją­cy się z be­to­nu wzmoc­nio­ne­go sta­lo­wy­mi prę­ta­mi zbro­je­nio­wy­mi lub jed­nym ele­men­tem sta­lo­wym zwa­nym wkład­ką sta­lo­wą. Żel­bet for­mu­je się w ele­men­ty kon­struk­cyj­ne lub całe obiek­ty mo­no­li­tycz­ne za po­mo­cą form drew­nia­nych (sza­lo­wa­nie), sta­lo­wych lub pla­sti­ko­wych. Na­zy­wa­ny jest cza­sem "wy­na­laz­kiem XIX wieku".


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Żelbetnictwo

dzie­dzi­na bu­dow­nict­wa trak­tu­ją­ca o za­sto­so­wa­niu żel­be­tu


Źródła:

SJP.pl

Żelbeton

beton wzmac­nia­ny prę­ta­mi sta­lo­wy­mi; że­la­zo­be­ton, żel­bet


Źródła:

SJP.pl

Żelbetonowiec

bu­dy­nek o żel­be­to­no­wej kon­struk­cji


Źródła:

SJP.pl

Żelbetonowy

→ żel­be­ton; że­la­zo­be­to­no­wy, żel­be­to­wy


Źródła:

SJP.pl

Żelbetowy

→ żel­bet; że­la­zo­be­to­no­wy, żel­be­to­no­wy


przy­miot­nik

 (1.1) wy­ko­na­ny z żel­be­tu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Żele

in­stru­ment per­ku­syj­ny zbu­do­wa­ny z dwóch okrą­głych, me­ta­lo­wych płyt; ta­le­rze, czy­ne­le


Źródła:

SJP.pl

Żelechlinczanin

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Że­lech­lin­ka


Źródła:

Wiktionary

Żelechlinczanka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Że­lech­lin­ka


Źródła:

Wiktionary

Żelechlinecki

przy­miot­nik od: Że­lech­li­nek


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy Że­lech­lin­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Żelechlinek

Że­lech­li­nek – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie łódz­kim, w po­wie­cie to­ma­szow­skim, w gmi­nie Że­lech­li­nek.

Miej­sco­wość jest sie­dzi­bą gminy Że­lech­li­nek. Do 1953 roku miej­sco­wość była sie­dzi­bą gminy Że­lech­lin.


Źródła:

Wikipedia

Żelechowianin

miesz­ka­niec Że­le­cho­wa


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Że­le­cho­wa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Żelechowianka

miesz­kan­ka Że­le­cho­wa


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Że­le­cho­wa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Żelechowo

Że­le­cho­wo (niem. "Sel­chow") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie gry­fiń­skim, w gmi­nie Wi­du­cho­wa.

31 grud­nia 2008 r. wieś miała 446 miesz­kań­ców.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa szcze­ciń­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Żelechowski

przy­miot­nik od: Że­le­chów


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy Że­le­cho­wa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Żelechów

1. mia­sto w Pol­sce;
2. nazwa kilku wsi w Pol­sce


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce;


Że­le­chów – mia­sto we wschod­niej Pol­sce, w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie gar­wo­liń­skim, sie­dzi­ba gminy miej­sko-wiej­skiej Że­le­chów. W la­tach 1975–1998 mia­sto ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ło do wo­je­wództ­wa sied­lec­kie­go. We­dług da­nych z 2022 roku, Że­le­chów miał 3759 miesz­kań­ców.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Żelek

ro­dzaj cu­kier­ka o ga­la­re­to­wa­tej kon­sy­sten­cji; żelka


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) spoż. pro­dukt cu­kier­ni­czy o gę­stej, gu­mo­wa­tej kon­sy­sten­cji i ko­lo­ro­wym bar­wie­niu


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Żelewo

Że­le­wo (niem.: "Se­e­low") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie gry­fiń­skim, w gmi­nie Stare Czar­no­wo.

Dawna osada ry­bac­ka, póź­niej rol­ni­cza. W 1180 bi­skup ka­mień­ski Kon­rad I nadał klasz­to­ro­wi w Koł­ba­czu prawo do po­bie­ra­nia dzie­się­ci­ny od lud­no­ści Że­le­wa.


Źródła:

Wikipedia

Żelewski

naz­wi­sko


Że­lew­ski ("Ze­lew­ski, Bro­chwicz III od­mien­ny, Go­wiń­ski") – ka­szub­ski herb szla­chec­ki, który we­dług Prze­my­sła­wa Pra­ger­ta jest od­mia­ną herbu Bro­chwicz III.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Żeleznodorożnyj

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. adm. osied­le typu miej­skie­go w Rosji, w ob­wo­dzie kró­le­wiec­kim, w re­jo­nie praw­diń­skim;


Że­lez­no­do­roż­nyj, Gier­da­wy ( Железнодорожный; dawn. Ger­da­u­en) – osied­le typu miej­skie­go w Rosji, w ob­wo­dzie kró­le­wiec­kim, w re­jo­nie praw­din­skim. W 2006 roku li­czy­ło ok. 2,9 tys. miesz­kań­ców.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Żeleznogorsk

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto zam­knię­te w az­ja­tyc­kiej czę­ści Rosji, w Kraju Kras­no­jar­skim, za­ło­żo­ne w celu pro­duk­cji plu­to­nu;

 (1.2) geogr. mia­sto w Rosji, w ob­wo­dzie kur­skim;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Żeleński

naz­wi­sko pol­skie, m.in. Wła­dy­sław Że­leń­ski, kom­po­zy­tor pol­ski ży­ją­cy w la­tach 1837-1921


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Żeleźce

daw­niej: me­ta­lo­wy szpic na włócz­ni


Że­leź­ce – że­laz­ne, a ra­czej me­ta­lo­we za­koń­cze­nie broni drzew­co­wej i obu­cho­wej. W broni drzew­co­wej wy­stę­pu­je w po­sta­ci grotu (np. dzida, kopia) o róż­nych for­mach (np. gle­wia, szpon­ton), nie­kie­dy ro­zbu­do­wa­ne­go o ele­men­ty ster­czą­ce na boki w for­mie kol­ców (np. kor­se­ka, runka) lub haka (np. gi­zar­ma, ha­la­bar­da), osa­dzo­ne­go na drzew­cu za po­mo­cą tulei. Niek­tó­re typy gro­tów broni drzew­co­wej, jak np. ber­dysz, miały do­dat­ko­wy ele­ment w po­sta­ci to­por­ka, zwa­ne­go nie­kie­dy "bartą" lub "okszą".


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Żeleźniak

że­laź­niak;
1. mały, pry­mi­tyw­ny pie­cyk że­laz­ny
2. ro­śli­na z ro­dzi­ny war­go­wych
3. od­mia­na póź­no­je­sien­nej ja­bło­ni
4. gwa­ro­wo o że­liw­nym garn­ku, sa­ga­nie


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Żeleźnicki

przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy Że­leź­ni­cy


Źródła:

Wiktionary

Żeleźniczanin

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Że­leź­ni­cy


Źródła:

Wiktionary

Żeleźniczanka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Że­leź­ni­cy


Źródła:

Wiktionary

Żeleźnik

że­laź­nik; daw­niej:
1. osoba hand­lu­ją­ca że­laz­ny­mi przed­mio­ta­mi;
2. gór­nik wy­do­by­wa­ją­cy sól przy po­mo­cy że­laz­nych na­rzę­dzi;
3. kowal


Że­leź­nik ( Ei­sen­berg) – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie strze­liń­skim, w gmi­nie Strze­lin.

W la­tach 1975−1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa wroc­ław­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Żeleźniki

że­laź­nik; daw­niej:
1. osoba hand­lu­ją­ca że­laz­ny­mi przed­mio­ta­mi;
2. gór­nik wy­do­by­wa­ją­cy sól przy po­mo­cy że­laz­nych na­rzę­dzi;
3. kowal


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Żeleźnikowianin

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Że­leź­ni­ko­wej


Źródła:

Wiktionary

Żeleźnikowianka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Że­leź­ni­ko­wej


Źródła:

Wiktionary

Żeleźnikowski

przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy Że­leź­ni­ko­wej


Źródła:

Wiktionary

Żeleźniok

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. mały że­liw­ny lub sta­lo­wy pie­cyk do ogrze­wa­nia po­mie­szczeń


Źródła:

Wiktionary

Żeleźno

Że­leź­no (niem. "Si­le­sen") – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie bia­ło­gardz­kim, w gmi­nie Bia­ło­gard. W la­tach 1975–1998 wieś na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa ko­sza­liń­skie­go. W roku 2007 wieś li­czy­ła 214 miesz­kań­ców.


Źródła:

Wikipedia

Żelgate

po­tocz­nie: afera że­la­ty­no­wa


Źródła:

SJP.pl

Żelgruda

Żel­gru­da – że­la­zo me­ta­licz­ne otrzy­my­wa­ne bez­poś­red­nio z rud w pie­cach obro­to­wych; za­stę­pu­je złom wsa­do­wy.


Źródła:

Wikipedia

Żelgrudowy

przy­miot­nik od: żel­gru­da


Źródła:

SJP.pl

Żelicha

ro­dzaj ro­ślin ziel­nych z rzędu san­da­łow­ców; Qu­in­cha­ma­lium


Źródła:

SJP.pl

Żelichowianin

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Że­li­cho­wa


Źródła:

Wiktionary

Żelichowianka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Że­li­cho­wa


Źródła:

Wiktionary

Żelichowo

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Żelichowski

naz­wi­sko


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy Że­li­cho­wa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Żelichów

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Żelicki

przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy Żelic


Źródła:

Wiktionary

Żeliczanin

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Żelic


Źródła:

Wiktionary

Żeliczanka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Żelic


Źródła:

Wiktionary

Żeligowski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Żelistrzewianin

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Że­li­strze­wa


Źródła:

Wiktionary

Żelistrzewianka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Że­li­strze­wa


Źródła:

Wiktionary

Żelistrzewo

wieś ka­szub­ska


Że­li­strze­wo (kaszb. "Żelëstrzewò") – wieś ka­szub­ska w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie puc­kim, w gmi­nie Puck. Ma sta­tus so­łect­wa.

Wieś szla­chec­ka po­ło­żo­na była w II po­ło­wie XVI wieku w po­wie­cie puc­kim wo­je­wództ­wa po­mor­skie­go. W la­tach 1973–1976 miej­sco­wość była sie­dzi­bą gminy Że­li­strze­wo. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa gdań­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Żelistrzewski

przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy Że­li­strze­wa


Źródła:

Wiktionary

Żeliszewianin

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Że­li­sze­wa


Źródła:

Wiktionary

Żeliszewianka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Że­li­sze­wa


Źródła:

Wiktionary

Żeliszewski

przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy Że­li­sze­wa lub Że­li­sze­wa Pod­ko­ściel­ne­go


Źródła:

Wiktionary

Żeliszowianin

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Że­li­szo­wa


Źródła:

Wiktionary

Żeliszowianka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Że­li­szo­wa


Źródła:

Wiktionary

Żeliszowski

przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy Że­li­szo­wa


Źródła:

Wiktionary

Żelisław

imię mę­skie


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Żelisława

imię żeń­skie


Że­li­sła­wa – sta­ro­pol­skie imię żeń­skie; żeń­ski od­po­wied­nik imie­nia Że­li­sław. Zna­cze­nie imie­nia: "pra­gną­ca sławy".

Że­li­sła­wa imie­ni­ny ob­cho­dzi 29 stycz­nia, 23 lipca, 24 li­sto­pa­da.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Żelisławczanin

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Że­li­sła­wek


Źródła:

Wiktionary

Żelisławczanka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Że­li­sła­wek


Źródła:

Wiktionary

Żelisławecki

przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy Że­li­sła­wek


Źródła:

Wiktionary

Żelisławice

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Żelisławicki

przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy Że­li­sła­wic


Źródła:

Wiktionary

Żelisławiczanin

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Że­li­sła­wic


Źródła:

Wiktionary

Żelisławiczanka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Że­li­sła­wic


Źródła:

Wiktionary

Żelisławiny

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Że­li­sła­wy lub z nią zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Żelisławostwo

Że­li­sław z mał­żon­ką; Że­li­sła­wo­wie


Źródła:

SJP.pl

Żelisławowie

imię mę­skie


Źródła:

SJP.pl

Żelisławowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Że­li­sła­wa lub z nim zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Żeliu

obce imię mę­skie


Źródła:

SJP.pl

Żeliwiaczek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od że­li­wiak


Źródła:

Wiktionary

Żeliwiak

piec hut­ni­czy do otrzy­my­wa­nia że­li­wa po­przez prze­ta­pia­nie złomu i su­rów­ki; ko­pu­lak


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) piec hut­ni­czy sto­so­wa­ny do wy­to­pu że­li­wa;


Że­li­wiak – piec hut­ni­czy sto­so­wa­ny do wy­to­pu że­li­wa. Służy do prze­ta­pia­nia w nim su­rów­ki, z do­dat­kiem złomu że­liw­ne­go lub sta­lo­we­go, gdzie pa­li­wem jest zmie­sza­ny razem z nimi koks.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Żeliwiakowy

przy­miot­nik od: że­li­wiak


Źródła:

SJP.pl

Żeliwny

wy­ko­na­ny z że­li­wa (że­la­za la­ne­go)


przy­miot­nik

 (1.1) taki, który wy­ko­na­no z że­li­wa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Żeliwo

stop od­lew­ni­czy że­la­za z wę­glem


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) hutn. chem. stop od­lew­ni­czy że­la­za z wę­glem i in­ny­mi pier­wiast­ka­mi;


Że­li­wo – wy­so­ko­wę­glo­wy stop że­la­za z wę­glem, zaz­wy­czaj także z krze­mem, man­ga­nem, fos­fo­rem, siar­ką i in­ny­mi skład­ni­ka­mi. Za­wie­ra od 2,11 do 6,67% węgla w po­sta­ci ce­men­ty­tu lub gra­fi­tu. Wy­stę­po­wa­nie kon­kret­nej fazy węgla za­le­ży od szyb­ko­ści chło­dze­nia i skła­du che­micz­ne­go stopu.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Żeliński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Żelka

ro­dzaj cu­kier­ka o ga­la­re­to­wa­tej kon­sy­sten­cji; żelek


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) spoż. że­la­ty­no­wy cu­kie­rek;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Żelkot

śro­dek do la­mi­no­wa­nia mo­de­li


Źródła:

SJP.pl

Żelkotowy

→ żel­kot


Patrz:żelkot

Źródła:

SJP.pl

Żelkowianin

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Żel­ko­wa-Ko­lo­nii


Źródła:

Wiktionary

Żelkowianka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Żel­ko­wa-Ko­lo­nii


Źródła:

Wiktionary

Żelkowski

przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy Żel­ko­wa-Ko­lo­nii


Źródła:

Wiktionary

Żelkowy

→ żelek, → żelka


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z żel­ka­mi, do­ty­czą­cy żelek


Patrz:żelek, → żelka

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Żelkówko

Żel­ków­ko (kaszb. "Żelkówkò", Klein Sil­kow) – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie słup­skim, w gmi­nie Ko­byl­ni­ca.

W skłąd so­łect­wa "Żel­ków­ko" wcho­dzi także osada Żelki.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa słup­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Żelmowo

Żel­mo­wo (niem. "Sall­mow") – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie ło­be­skim, w gmi­nie Ra­do­wo Małe.


Źródła:

Wikipedia

Żelokrem

śro­dek kos­me­tycz­ny lub lecz­ni­czy o ce­chach kremu i żelu; krem-żel


Źródła:

SJP.pl

Żelopis

dłu­go­pis z wkła­dem że­lo­wym


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) dłu­go­pis z pig­men­tem w for­mie żelu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Żelosko

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. że­laz­ko


Źródła:

Wiktionary

Żelowanie

pro­ces pow­sta­wa­nia żelu


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|że­lo­wać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Żelowaty

przy­po­mi­na­ją­cy kon­sy­sten­cją żel


Źródła:

SJP.pl

Żelowice

Że­lo­wi­ce (nazwa obocz­na: Ze­lo­wi­ce, Sil­bitz) – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie strze­liń­skim, w gmi­nie Kon­dra­to­wi­ce, w obrę­bie Wzgórz Niem­czań­skich, na pół­noc­nym krań­cu Wzgórz Do­brze­niec­kich. Wieś po­sia­da układ prze­strzen­ny zbli­żo­ny do wie­lo­droż­ni­cy.


Źródła:

Wikipedia

Żelowy

przy­miot­nik od: żel


przy­miot­nik

 (1.1) taki, który jest w for­mie gę­ste­go żelu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Żelozko

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. że­laz­ko


Źródła:

Wiktionary

Żem

spój­nik

 (1.1) po­łą­czo­ny z koń­ców­ką cza­sow­ni­ko­wą 1 os. lp. zob. że.


Żem (kaz. "Жем") – mia­sto w za­chod­nim Ka­zach­sta­nie, w ob­wo­dzie ak­tob­skim, w re­jo­nie Mu­gał­żar.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Żemlok

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. zob. żym­lok.


Źródła:

Wiktionary

Żen

jedno z pod­sta­wo­wych pojęć kon­fu­cja­niz­mu, oz­na­cza­ją­ce wła­ści­wy sto­su­nek do bliź­nie­go i hu­ma­ni­tar­ność; ren


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) filoz. kon­fu­cja­nizm hu­ma­ni­tar­ność


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Żena

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) daw. ko­bie­ta, nie­wia­sta

 (1.2) daw. że­na­da


Źródła:

Wiktionary

Żenada

skrę­po­wa­nie, za­kło­po­ta­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) wstyd, skrę­po­wa­nie, zaw­sty­dze­nie, za­że­no­wa­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Żenadometr

żar­to­bli­wie: przy­rząd do po­mia­ru po­zio­mu że­na­dy


Źródła:

SJP.pl

Żenadówa

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) młodz. coś że­nu­ją­ce­go


Źródła:

Wiktionary

Żencica

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) spoż. stpol. (współcz. gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski.) żę­ty­ca


Źródła:

Wiktionary

Żenczykowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Żeneta

zwie­rzę fu­ter­ko­we z ro­dzi­ny łasz; ge­net­ta


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zool. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Vi­ver­ri­dae|ref=tak., ro­dzaj ssaka z ro­dzi­ny wi­we­ro­wa­tych, cęt­ko­wa­ny lub prę­go­wa­ny dra­pież­nik o dłu­gim ogo­nie;

 (1.2) zool. zwie­rzę z ro­dza­ju że­ne­ta (1.1)


Że­ne­ta ("Ge­net­ta") – ro­dzaj ssa­ków z po­dro­dzi­ny Ge­net­ti­nae w obrę­bie ro­dzi­ny wi­we­ro­wa­tych (Vi­ver­ri­dae).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Żenia

zdrob­nie­nie od: Eu­ge­nia (imię żeń­skie); Żeńka


Źródła:

SJP.pl

Żeniaczka

po­tocz­nie: za­war­cie związ­ku mał­żeń­skie­go przez męż­czyz­nę; oże­nek


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. oże­nie­nie się, za­war­cie mał­żeń­stwa z ko­bie­tą


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Żeniaty

gwa­ro­wo:
1. żo­na­ty;
2. żur że­nia­ty - zupa na zak­wa­sie z chle­ba, mąki lub ow­sia­nek z do­dat­kiem bocz­ku z kieł­ba­są, wę­dzo­nych że­be­rek, skwar­ków i ziem­nia­ków ugo­to­wa­nych w wy­wa­rze


Źródła:

SJP.pl

Żenichów

Że­ni­chów (niem. "Schöneiche", łuż. "Ženichow") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bu­skim, w po­wie­cie kro­śnień­skim, w gmi­nie Gubin.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa zie­lo­no­gór­skie­go.

Przy­sió­łek Że­ni­chów po­ja­wił się w do­ku­men­tach po raz pier­wszy w 1670 roku.


Źródła:

Wikipedia

Żenidło

żar­to­bli­wie: penis; banan, in­te­res, pta­szek, wacek


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) gw-pl|Poz­nań. czło­nek męski, penis


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Żeniec

żni­wiarz


Źródła:

SJP.pl

Żenienie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|żenić.

 (1.2) od­cza­sow­ni­ko­wy od|żenąć.


Źródła:

Wiktionary

Żenilin

ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny mo­tyl­ko­wa­tych (bo­bo­wa­tych); Pul­te­na­ea


Źródła:

SJP.pl

Żeniszek

ro­dzaj ro­śli­ny ziel­nej lub krze­wu z ro­dzi­ny astro­wa­tych, po­cho­dzą­cych z Mek­sy­ku, ros­ną­cych prze­waż­nie w Ame­ry­ce zwrot­ni­ko­wej; age­ra­tum


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) bot. ro­śli­na z ro­dzi­ny astro­wa­tych;


Że­ni­szek ("Age­ra­tum" L.) – ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny astro­wa­tych. Na­le­ży do niego 38 ga­tun­ków. Ro­śli­ny te wy­stę­pu­ją na obu kon­ty­nen­tach ame­ry­kań­skich na ob­sza­rze od po­łud­nio­wych Sta­nów Zjed­no­czo­nych, po­przez Ame­ry­kę Środ­ko­wą do Bo­li­wii i środ­ko­wej Bra­zy­lii.

Dwa ga­tun­ki (że­ni­szek ko­ny­zo­wa­ty i mek­sy­kań­ski) zo­sta­ły in­tro­du­ko­wa­ne na wszyst­kie kon­ty­nen­ty w stre­fie mię­dzyz­wrot­ni­ko­wej i w stre­fach umiar­ko­wa­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Żenić

1. dawać komuś ko­bie­tę za żonę, po­wo­do­wać, że ktoś za­wie­ra zwią­zek mał­żeń­ski z ko­bie­tą;
2. żenić się - za­wie­rać zwią­zek mał­żeń­ski z ko­bie­tą


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. oże­nić)

 (1.1) zob. oże­nić.

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny żenić się (dk. oże­nić się)

 (2.1) zob. oże­nić się.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Żenkiewicz

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Żenować

1. po­wo­do­wać za­że­no­wa­nie;
2. że­no­wać się - być zaw­sty­dzo­nym lub za­kło­po­ta­nym


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. za­że­no­wać)

 (1.1) spra­wiać, że ktoś czuje się za­kło­po­ta­ny

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny że­no­wać się (dk. za­że­no­wać się)

 (2.1) czuć się za­kło­po­ta­nym


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Żentyca

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zob. żę­ty­ca.


Źródła:

Wiktionary

Żenua

po­tocz­nie: że­na­da;
1. uczu­cie dy­skom­for­tu wy­wo­ła­ne czymś nie­wła­ści­wym lub ma­ją­cym bar­dzo niski po­ziom;
2. coś bar­dzo sła­be­go, nie­wła­ści­we­go, na tak ni­skim po­zio­mie, że wy­wo­łu­je dy­skom­fort


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) slang. że­na­da


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Żenujący

1. wpra­wia­ją­cy w za­kło­po­ta­nie, świad­czą­cy o za­kło­po­ta­niu;
2. w od­nie­sie­niu do po­zio­mu cze­goś: bar­dzo niski, bar­dzo zły


przy­miot­nik

 (1.1) wpra­wia­ją­cy w za­kło­po­ta­nie, krę­pu­ją­cy, onie­śmie­la­ją­cy, zaw­sty­dza­ją­cy

 (1.2) o po­zio­mie ja­kie­goś dzie­ła bez­na­dziej­nie niski, godny po­ża­ło­wa­nia, ża­łos­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Żenąć

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. brak)

 (1.1) daw. poet. po­pę­dzać, gnać

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. brak)

 (2.1) daw. przen. biec

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny żenąć się (dk. brak)

 (3.1) daw. przen. biec


Źródła:

Wiktionary

Żer

1. czyn­ność je­dze­nia u zwie­rząt; po­że­ra­nie;
2. po­karm zwie­rzę­cia, zwła­szcza ten, który ono samo zdo­by­wa


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) po­karm zdo­by­ty przez zwie­rzę


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Żerardynka

słod­ko­wod­na ryba ży­wo­rod­na z ro­dzi­ny pię­knicz­ko­wa­tych; ży­rar­dyn­ka, ży­wo­ród­ka me­ta­licz­na


Źródła:

SJP.pl

Żerać

1. o zwie­rzę­tach: żreć od czasu do czasu;
2. po­tocz­nie o czło­wie­ku: jeść niech­luj­nie lub łap­czy­wie od czasu do czasu


Źródła:

SJP.pl

Żerań

1. o zwie­rzę­tach: żreć od czasu do czasu;
2. po­tocz­nie o czło­wie­ku: jeść niech­luj­nie lub łap­czy­wie od czasu do czasu


Żerań – osied­le i ob­szar MSI w dziel­ni­cy Bia­ło­łę­ka w War­sza­wie.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Żerański

przy­miot­nik od: Żerań


Źródła:

SJP.pl

Żerca

1. dawny ka­płan po­gań­ski u Sło­wian; że­rzec;
2. daw­niej, prze­no­śnie: po­że­racz


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) rel. ka­płan sło­wia­no­wier­czy zaj­mu­ją­cy się żert­wą, czyli skła­da­niem bogom ofiar;

 (1.2) daw. ktoś po­że­ra­ją­cy coś


Żerca, żyrca – ka­płan w re­li­gii sło­wiań­skiej, któ­re­go nazwa oz­na­cza do­słow­nie ‘tego, który skła­da ofia­ry’. Nazwa ta po­ja­wia się głów­nie w słow­nict­wie wschod­nio- i po­łud­nio­wo­sło­wiań­skim, a u Sło­wian za­chod­nich poś­wiad­czo­ne jest tylko w ję­zy­ku pol­skim. Naj­wię­cej in­for­ma­cji o ka­płań­stwie sło­wiań­skim po­cho­dzi z tek­stów ła­ciń­skich do­ty­czą­cych po­gań­stwa Sło­wian po­łab­skich.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Żerczyce

Żer­czy­ce – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie pod­la­skim, w po­wie­cie sie­mia­tyc­kim, w gmi­nie Nu­rzec-Sta­cja.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa bia­ło­stoc­kie­go.


Źródła:

Wikipedia

Żerczyni

1. dawna ka­płan­ka po­gań­ska u Sło­wian;
2. daw­niej, prze­no­śnie: po­że­racz­ka


Źródła:

SJP.pl

Żerdenka

wieś w Pol­sce


Żer­den­ka (daw­niej Zar­den­ka, w la­tach 1977–1981 Za­wa­dów­ka) – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie pod­kar­pac­kim, w po­wie­cie le­skim, w gmi­nie Ba­li­gród. Ma sta­tus so­łect­wa.

W po­ło­wie XIX wieku wła­ści­cie­lem po­sia­dło­ści ta­bu­lar­nej Zar­den­ka był Leon Bo­row­ski.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa kro­śnień­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Żerdka

zdrob­nie­nie od: żerdź


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od: żerdź


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Żerdzianka

żer­dzian­ka sos­nów­ka - chrząszcz, szkod­nik że­ru­ją­cy na igłach i korze sosen (larwy)


Żer­dzian­ka ("Mo­no­cha­mus") – ro­dzaj chrzą­szczy z ro­dzi­ny kóz­ko­wa­tych. Wy­stę­pu­ją na całej pół­ku­li pół­noc­nej. Do tego ro­dza­ju na­le­żą:

Żer­dzian­ki po­sia­da­ją dłu­gie czuł­ki. Larwy skła­da­ją w drze­wach (naj­czę­ściej świer­kach, sos­nach i mo­drze­wiach), wy­gry­za­jąc naj­pierw małe ot­wor­ki. Larwy drążą w drze­wach pła­skie ko­ry­ta­rzy­ki, gdzie prze­cho­dzą prze­o­bra­że­nie.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Żerdziowy

przy­miot­nik od: żerdź


przy­miot­nik

 (1.1) zro­bio­ny z żer­dzi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Żerdź

1. długa tycz­ka drew­nia­na;
2. pień drze­wa, od któ­re­go odrą­ba­no ga­łę­zie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) długa, pro­sta gałąź lub cien­ki pień


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Żeremie

nad­wod­na bu­dow­la wzno­szo­na przez bobry


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) zool. sied­li­sko bobra;


Że­re­mie – kon­struk­cja ochron­no-lę­go­wa bu­do­wa­na przez bobry. Za­leż­nie od wła­ści­wo­ści te­re­nu że­re­mia mogą być zlo­ka­li­zo­wa­ne w jamie wy­ry­tej w stro­mym brze­gu, lecz czę­ściej by­wa­ją lo­ka­li­zo­wa­ne na pod­wyż­sze­niach, w ob­sza­rze za­ba­gnio­nym. Że­re­mia osią­ga­ją 1 do 3 me­trów wy­so­ko­ści i śred­ni­cę do 12 me­trów.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Żerkowianin

miesz­ka­niec Żer­ko­wa (mia­sta w Pol­sce)


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Żer­ko­wa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Żerkowianka

miesz­kan­ka Żer­ko­wa (mia­sta w Pol­sce)


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Żer­ko­wa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Żerkowice

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Żerkowski

→ Żer­ków


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy Żer­ko­wa


Patrz:Żerków

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Żerków

mia­sto w Pol­sce


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce;


Żer­ków (niem. "Sir­ko­wen", "Zer­kow", 1943–1945 "Berg­stadt") – mia­sto w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie ja­ro­ciń­skim, na Wale Żer­kow­skim, sie­dzi­ba gminy Żer­ków.

We­dług da­nych z 31 grud­nia 2009 mia­sto li­czy­ło 2127 miesz­kań­ców.

Pry­wat­ne mia­sto szla­chec­kie lo­ko­wa­ne w 1300 roku po­ło­żo­ne było w XVI wieku w wo­je­wództ­wie ka­li­skim.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Żernica

wieś w Pol­sce


Żer­ni­ca (niem. "De­utsch Zer­nitz", 1936–1945 "Ha­sel­grund") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ślą­skim, w po­wie­cie gli­wic­kim, w gmi­nie Pil­cho­wi­ce.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Żernicki

przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy Żer­nik (w Byd­go­skiem, Ka­li­skiem, Kie­lec­kiem, Poz­nań­skiem, Sie­radz­kiem, Tar­no­brze­skiem, Za­moj­skiem)

 (1.2) do­ty­czą­cy Żer­ni­ków (w Płoc­kiem)

 (1.3) do­ty­czą­cy Żer­nik Wroc­ław­skich

 (1.4) do­ty­czą­cy Żer­ni­cy


Źródła:

Wiktionary

Żerniczanin

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Żer­nik (w Byd­go­skiem, Ka­li­skiem, Kie­lec­kiem, Poz­nań­skiem, Sie­radz­kiem, Tar­no­brze­skiem, Za­moj­skiem)

 (1.2) miesz­ka­niec Żer­ni­ków (w Płoc­kiem)

 (1.3) miesz­ka­niec Żer­nik Wroc­ław­skich

 (1.4) miesz­ka­niec Żer­ni­cy


Źródła:

Wiktionary

Żerniczanka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Żer­nik (w Byd­go­skiem, Ka­li­skiem, Kie­lec­kiem, Poz­nań­skiem, Sie­radz­kiem, Tar­no­brze­skiem, Za­moj­skiem)

 (1.2) miesz­kan­ka Żer­ni­ków (w Płoc­kiem)

 (1.3) miesz­kan­ka Żer­nik Wroc­ław­skich

 (1.4) miesz­kan­ka Żer­ni­cy


Źródła:

Wiktionary

Żerniki

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Żerność

1. cecha cze­goś mo­gą­ce­go po­chła­niać i roz­pu­szczać po­chło­nię­te drob­no­u­stro­je, np. żer­ność cia­łek bia­łych;
2. daw­niej: łap­czy­wość, ła­kom­stwo


Źródła:

SJP.pl

Żerny

1. mo­gą­cy po­chła­niać i roz­pu­szczać po­chło­nię­te drob­no­u­stro­je, np. ko­mór­ka żerna;
2. daw­niej:
a) do­ty­czą­cy żeru, na­da­ją­cy się do zje­dze­nia;
b) ła­ko­my, żar­łocz­ny;
c) tucz­ny, tłu­sty;
d) tu­czą­cy


Źródła:

SJP.pl

Żerocin

Że­ro­cin – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, w po­wie­cie bial­skim, w gmi­nie Dre­lów.

Wieś jest so­łect­wem w gmi­nie Dre­lów. We­dług Na­ro­do­we­go Spisu Po­wszech­ne­go z roku 2011 wieś li­czy­ła 563 miesz­kań­ców.

Do 1954 roku ist­nia­ła gmina Że­ro­cin. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa bial­sko­pod­la­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Żeromski

naz­wi­sko, np. Ste­fan Że­rom­ski (pse­u­do­ni­my: Ma­u­ry­cy Zych, Józef Ka­ter­la) (1864-1925), pi­sarz i pu­bli­cy­sta


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Żeromszczyzna

to, co cha­rak­te­ry­stycz­ne w twór­czo­ści Ste­fa­na Że­rom­skie­go, w jego stylu, po­sta­wie i ide­ach


Że­rom­szczyz­na – ter­min uży­wa­ny dla okre­śle­nia po­sta­wy ide­o­wej i tech­ni­ki pi­sar­skiej Ste­fa­na Że­rom­skie­go, który przed­sta­wia szcze­gól­ny sto­su­nek do in­nych za­gad­nień z pol­skie­go życia i li­te­ra­tu­ry.

Ter­min ten wy­ra­ża wraż­li­wość na krzyw­dę spo­łecz­ną oraz cier­pie­nia na­ro­du, który jest po­zba­wio­ny wol­no­ści i bez­rad­ny, ale za­ra­zem żar­li­wy dla pa­trio­tyz­mu i walki z za­bor­cą.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Żeronianin

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Że­ro­ni


Źródła:

Wiktionary

Żeronianka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Że­ro­ni


Źródła:

Wiktionary

Żeronice

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Żerowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|że­ro­wać.


Źródła:

Wiktionary

Żerować

1. zdo­by­wać po­karm; żreć; paść się;
2. wy­ko­rzy­sty­wać kogoś lub sy­tu­a­cję; być na czy­imś utrzy­ma­niu; pa­so­ży­to­wać


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (brak dk.)

 (1.1) biol. zdo­by­wać i spo­ży­wać po­karm

 (1.2) pot. pro­wa­dzić nie­ucz­ci­we dzia­ła­nia dla swo­ich ko­rzy­ści


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Żerowisko

ob­szar, na któ­rym że­ru­ją zwie­rzę­ta


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) zool. miej­sce że­ro­wa­nia zwie­rząt;

 (1.2) przen. miej­sce, śro­do­wi­sko lub oko­licz­no­ści, w któ­rych okre­ślo­na grupa ludzi od­no­si ko­rzy­ści ze szko­dą dla in­nych


Że­ro­wi­sko – okre­ślo­ne miej­sce w okre­ślo­nym cza­sie, w któ­rym zwie­rzę­ta zdo­by­wa­ją skład­ni­ki po­kar­mo­we nie­zbęd­ne do życia, do ich pra­wi­dło­we­go roz­wo­ju czy rozm­na­ża­nia. Że­ro­wi­sko jest nie­o­dłącz­nym skład­ni­kiem niszy eko­lo­gicz­nej or­ga­niz­mów ży­wych.

Do­sko­na­łym że­ro­wi­skiem dla niek­tó­rych ro­śli­no­żer­ców są łąki, pa­stwi­ska, pola upraw­ne itp. Z uwagi na nie­bez­pie­czeń­stwa na nich czy­ha­ją­ce zwie­rzę­ta mogą że­ro­wać o róż­nych po­rach dnia.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Żerowiskowy

→ że­ro­wi­sko


Patrz:żerowisko

Źródła:

SJP.pl

Żerowy

przy­miot­nik od: żer


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z żerem, że­ro­wa­niem, do­ty­czą­cy żeru, że­ro­wa­nia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Żeroński

przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy Że­ro­ni


Źródła:

Wiktionary

Żertwa

ofia­ra skła­da­na bogom u daw­nych Sło­wian; obia­ta, trze­ba


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) rel. ofia­ra ca­ło­pal­na skła­da­na na cześć bó­stwa przez żercę;


Żert­wa – u daw­nych Sło­wian ofia­ra ca­ło­pal­na, ze zwie­rząt oraz ludzi, skła­da­na na cześć bó­stwa przez żercę. Ter­min ten, funk­cjo­nu­ją­cy u Sło­wian po­łud­nio­wych i wschod­nich (za­chod­nio­sło­wiań­skim od­po­wied­ni­kiem była obia­ta), po­cho­dzi od pra­sło­wiań­skie­go "*žьrti" („poś­wię­cać”) + "*-ьcь", z pra­in­do­e­u­ro­pej­skie­go "*gʷerH-" („chwa­lić”), ze wspól­nym źró­dło­sło­wem z ła­ciń­skim gra­tis, po­krew­ne z li­tew­skim "girti" („sła­wić”) oraz san­skryc­kim "gir" („śpiew po­chwal­ny”).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Żertwiennik

stół ofiar­ny w świą­ty­ni pra­wo­sław­nej, na któ­rym przy­go­to­wu­je się dary eu­cha­ry­stycz­ne


Żert­wien­nik (gr. "pro­sko­mi­dion", "thy­sia­ste­ron" od: "thy­sia" „ofia­ra”, „ofia­ro­wa­nie”; cs. "pro­sko­mid­nik", "żert­wien­nik" (od: "żert­wa" „ofia­ra”)) – we wschod­nich ko­ścio­łach chrze­ści­jań­skich tra­dy­cji bi­zan­tyń­skiej stół ofiar­ny w kształ­cie sze­ścia­nu, usy­tu­o­wa­ny w czę­ści oł­ta­rzo­wej cerk­wi, na lewo od "pre­sto­łu".


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Żertwienny

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) daw. zwią­za­ny z żert­wą, do­ty­czą­cy żert­wy


Źródła:

Wiktionary

Żerzec

dawny ka­płan po­gań­ski u Sło­wian; żerca


Źródła:

SJP.pl

Żeszczynczanin

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Że­szczyn­ki


Źródła:

Wiktionary

Żeszczynczanka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Że­szczyn­ki


Źródła:

Wiktionary

Żeszczynecki

przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy Że­szczyn­ki


Źródła:

Wiktionary

Żet

nazwa li­te­ry Ż


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) nazwa li­te­ry ż


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Żeton

1. krą­żek uży­wa­ny za­miast pie­nię­dzy w ka­sy­nach lub grach au­to­ma­to­wych; szton;
2. me­ta­lo­wy zna­czek oko­licz­no­ścio­wy lub odz­na­ka klu­bo­wa


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) krą­żek za­stę­pu­ją­cy pie­nią­dze m.in. w grach ha­zar­do­wych;

 (1.2) me­ta­lo­wa oz­na­ka coś upa­mięt­nia­ją­ca lub oz­na­cza­ją­ca przy­na­leż­ność do ja­kie­goś klubu, sto­wa­rzy­sze­nia itp.


Żeton, szton – medal lub inny po­dob­ny do mo­ne­ty ka­wa­łek me­ta­lu lub pla­sti­ku, daw­niej uży­wa­ny jako wej­ściów­ka do klu­bów i to­wa­rzystw, a obec­nie głów­nie jako sub­sty­tut pie­nią­dza w sy­tu­a­cjach, w któ­rych po­słu­gi­wa­nie się nim jest nie­wy­god­ne. Naj­czę­ściej uży­wa­ny w ka­sy­nach, me­trze, au­to­ma­tach te­le­fo­nicz­nych itp.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Żetoniara

śro­do­wi­sko­wo: ko­bie­ta wy­ko­nu­ją­ca płat­ne po­ka­zy ero­tycz­ne na ser­wi­sach stre­a­min­go­wych


Źródła:

SJP.pl

Żetonik

mały żeton


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od: żeton


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Żetonowy

→ żeton


Patrz:żeton

Źródła:

SJP.pl

Żewłakow

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Żezkazgan

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Ka­zach­sta­nie, ad­mi­ni­stra­cyj­ne cen­trum ob­wo­du uły­ta­u­skie­go;


Żez­kaz­gan (ka­zach. – Жезқазған; ros. – Жезказган; do 1992 Dżez­kaz­gan, ros. Джезказган) – mia­sto le­żą­ce nad rzeką Ka­ra­keng­gyr, sto­li­ca ob­wo­du uły­ta­u­skie­go w środ­ko­wym Ka­zach­sta­nie.

Uzy­ska­ło prawa miej­skie 20 grud­nia 1954, gdy miało ok. 30 000 miesz­kań­ców. Było to po pow­sta­niu więź­niów w po­bli­skim gu­ła­gu – Ken­gi­rze. Na po­cząt­ku 2021 roku li­czy­ło liczy 87 254 miesz­kań­ców.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Żezł

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) rel. w pra­wo­sła­wiu: długa laska sta­no­wią­ca li­tur­gicz­ny atry­but bi­sku­pa, zaz­wy­czaj zwień­czo­na krzy­żem i fi­gu­ra­mi dwóch węży


Źródła:

Wiktionary

Żełudkowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Żełwa

ska­mie­nia­ły żółw rzecz­ny z epoki liasu i trze­cio­rzę­du


Źródła:

SJP.pl

Żeń-Szeniowy

przy­miot­nik od: żeń-szeń; żeń­sze­nio­wy


Źródła:

SJP.pl

Żeń-Szeń

żeń­szeń, gin­seng, gin-seng;
1. ga­tu­nek ro­śli­ny z ro­dzi­ny ara­lio­wa­tych, któ­rej ko­rzeń uży­wa­ny jest w lecz­nict­wie i kos­me­ty­ce;
2. ko­rzeń żeń-sze­nia - ro­śli­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) bot. az­ja­tyc­ka by­li­na ziel­na upra­wia­na ze wzglę­du na ko­rze­nie wy­ko­rzy­sty­wa­ne w me­dy­cy­nie, kos­me­ty­ce oraz jako przy­pra­wa;

 (1.2) ko­rzeń żeń-sze­nia (1.1)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Żeń.

skrót od: żeń­ski


Źródła:

SJP.pl

Żeńczyna

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) stpol. ko­bie­ta


Źródła:

Wiktionary

Żeńka

zdrob­nie­nie od: Eu­ge­nia (imię żeń­skie); Żenia


Źródła:

SJP.pl

Żeński

ko­bie­cy, dam­ski, dla ko­biet


przy­miot­nik

 (1.1) od­no­szą­cy się do ko­bie­ty, przez­na­czo­ny dla ko­bie­ty

 (1.2) biol. ma­ją­cy na­rzą­dy wyt­wa­rza­ją­ce jaja, ma­ją­cy ko­mór­ki ule­ga­ją­ce za­płod­nie­niu, cha­rak­te­ry­stycz­ny dla sa­mi­cy

 (1.3) elektr. o złą­czu po­sia­da­ją­cym ot­wo­ry


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Żeńsko

ko­bie­cy, dam­ski, dla ko­biet


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Żeńskość

→ żeń­ski


Patrz:żeński

Źródła:

SJP.pl

Żeńszeniowy

przy­miot­nik od: żeń-szeń; żeń-sze­nio­wy


przy­miot­nik

 (1.1) ty­po­wy dla żeń-sze­nia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Żeńszeń

żeń-szeń, gin­seng, gin-seng;
1. ga­tu­nek ro­śli­ny z ro­dzi­ny ara­lio­wa­tych, któ­rej ko­rzeń uży­wa­ny jest w lecz­nict­wie i kos­me­ty­ce;
2. ko­rzeń żeń-sze­nia - ro­śli­ny


Źródła:

SJP.pl

Żeś

po­tocz­nie:
1. spój­nik "że" po­łą­czo­ny z koń­ców­ką cza­sow­ni­ko­wą "-ś" (np. "Cie­szę się, żeś zro­zu­miał ZDS.");
2. par­ty­ku­ła "że" po­łą­czo­na z koń­ców­ką cza­sow­ni­ko­wą "-ś" (np. "W końcu żeś zro­zu­miał ZDS!")


spój­nik

 (1.1) …wska­zu­ją­cy, że pod­mio­tem wpro­wa­dza­ne­go zda­nia po­drzęd­ne­go jest adre­sat wy­po­wie­dzi (2. os. lp.), przej­mu­ją­cy koń­ców­kę flek­syj­ną cza­sow­ni­ka w cza­sie przesz­łym

 (1.2) …bę­dą­cy formą ścią­gnię­tą wy­ra­że­nia „że je­steś”


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Żeż

par­ty­ku­ła wzmac­nia­ją­ca; zwy­kle w wy­ra­że­niu: "o żeż ty!"; ożeż ty!, oż ty!


par­ty­ku­ła

 (1.1) po­tocz­ne po­łą­cze­nie dwóch em­fa­tycz­nych par­ty­kuł -że i -ż


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Żeżuncja

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. coś że­nu­ją­co ża­łos­ne­go


Źródła:

Wiktionary