Śmak

w wy­ra­że­niu "tak czy śmak" - tak czy ina­czej, w każ­dym wy­pad­ku; tak czy siak


Źródła:

SJP.pl

Śmaki

po­tocz­nie: bli­żej nie­o­kre­ślo­ny, jakiś; siaki


Źródła:

SJP.pl

Śmiadowo

Śmia­do­wo – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie szcze­ci­nec­kim, w gmi­nie Borne Su­li­no­wo, przy dro­dze kra­jo­wej nr 20 Star­gard - Szcze­ci­nek - Gdy­nia. Osada są­sia­du­je z je­zio­rem o tej samej naz­wie. We­dług Głów­ne­go Urzę­du Sta­ty­stycz­ne­go w 2009 r. po­pu­la­cja sta­no­wi­ła 155 osób. Z czego 85 to byli męż­czyź­ni, a 70 - ko­bie­ty. W 2021 roku na­to­miast od­no­to­wa­no 147 miesz­kań­ców z czego 77 to męż­czyź­ni, a 70 to ko­bie­ty.


Źródła:

Wikipedia

Śmianie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|śmiać.


Źródła:

Wiktionary

Śmiara

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) stpol. po­ko­ra


Źródła:

Wiktionary

Śmiardnąć

po­tocz­nie: za­czy­nać wy­da­wać brzyd­ki za­pach, sta­wać się cuch­ną­cym; śmierd­nąć


Źródła:

SJP.pl

Śmiardowo

Śmiar­do­wo (niem. "Schmirdt­ke­im") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim, w po­wie­cie bar­to­szyc­kim, w gmi­nie Sę­po­pol. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa olsz­tyń­skie­go.

Wieś jest sie­dzi­bą so­łect­wa "Śmiar­do­wo", w któ­re­go skład wcho­dzą rów­nież miej­sco­wo­ści Pa­sław­ki i Cheł­miec.


Źródła:

Wikipedia

Śmiarowski

naz­wi­sko


Śmia­row­ski – pol­skie naz­wi­sko.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Śmiatek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. zmiot­ka


Źródła:

Wiktionary

Śmiałek

czło­wiek od­waż­ny, umie­ją­cy po­ko­nać strach, zde­cy­do­wa­ny; zuch, od­waż­niak, choj­rak, junak


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) ktoś bar­dzo od­waż­ny, nie­u­stra­szo­ny, lek­ce­wa­żą­cy nie­bez­pie­czeń­stwo

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) bot. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Des­champ­sia|P. Beauv.|ref=tak. ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny wiech­li­no­wa­tych (nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Po­a­ce­ae|ref=tak.)

 (2.2) bot. ro­śli­na z ro­dza­ju śmiał­ków (2.1)


Śmia­łek ("Des­champ­sia" P. Beauv.) – ro­dzaj ro­ślin na­le­żą­cy do ro­dzi­ny wiech­li­no­wa­tych. Obej­mu­je 62 ga­tun­ki. Ro­śli­ny te wy­stę­pu­ją na wszyst­kich kon­ty­nen­tach (włącz­nie z An­tark­ty­dą – śmia­łek an­tark­tycz­ny "D. an­tarc­ti­ca" jest naj­da­lej na po­łud­nie ros­ną­cą ro­śli­ną kwia­to­wą), przy czym naj­bar­dziej zróż­ni­co­wa­ne są w stre­fie kli­ma­tu umiar­ko­wa­ne­go na pół­ku­li pół­noc­nej.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Śmiałkowski

naz­wi­sko


Śmiał­kow­ski (forma żeń­ska: Śmiał­kow­ska; licz­ba mnoga: Śmiał­kow­scy) – pol­skie naz­wi­sko. Na po­cząt­ku lat 90. XX wieku w Pol­sce no­si­ły je 985 osoby, we­dług no­wszych, in­ter­ne­to­wych da­nych noszą je 1153 osoby. Naz­wi­sko po­cho­dzi od słowa "śmia­ły" i jest naj­bar­dziej roz­po­wszech­nio­ne w cen­tral­nej, po­łud­nio­wej i pół­noc­no-za­chod­niej Pol­sce.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Śmiało

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób pewny, bez obawy, bez wąt­pli­wo­ści

 (1.2) po­dej­mu­jąc ry­zy­ko


Źródła:

Wiktionary

Śmiałowski

naz­wi­sko


Śmia­łow­ski (forma żeń­ska: Śmia­łow­ska; licz­ba mnoga: Śmia­łow­scy) – pol­skie naz­wi­sko. Na po­cząt­ku lat 90. XX wieku w Pol­sce no­si­ły je 403 osoby, we­dług no­wszych, in­ter­ne­to­wych da­nych noszą je 465 osoby. Naz­wi­sko po­cho­dzi od słowa "śmia­ły" i jest naj­bar­dziej roz­po­wszech­nio­ne w cen­tral­nej i po­łud­nio­wej Pol­sce.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Śmiałość

od­wa­ga


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­wa­ga, pew­ność sie­bie

 (1.2) cecha śmia­łe­go czynu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Śmiały

1. od­waż­ny, nie­tra­cą­cy pew­no­ści sie­bie, nie­lę­ka­ją­cy się nie­bez­pie­czeństw;
2. świad­czą­cy o czy­jejś od­wa­dze, pew­no­ści sie­bie;
3. wy­ko­na­ny z roz­ma­chem, prze­kra­cza­ją­cy to, co jest po­wszech­nie znane


przy­miot­nik

 (1.1) książk. od­waż­ny, lu­bią­cy po­dej­mo­wać ry­zy­ko

 (1.2) książk. pewny sie­bie, czu­ją­cy się swo­bod­nie w kon­tak­tach z ludź­mi

 (1.3) książk. cha­rak­te­ry­stycz­ny dla czło­wie­ka pew­ne­go sie­bie

 (1.4) książk. świad­czą­cy o czy­jejś od­wa­dze, skłon­no­ści do ry­zy­ka

 (1.5) książk. no­wa­tor­ski, prze­kra­cza­ją­cy to, co przy­ję­te, ak­cep­to­wa­ne

 (1.6) książk. o za­cho­wa­niu, oby­cza­jach: pro­wo­ku­ją­cy, ocie­ra­ją­cy się o zgor­sze­nie

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) czło­wiek ce­chu­ją­cy się śmia­ło­ścią

forma cza­sow­ni­ka.

 (3.1) 3. os. lm. nmos. przesz. od: śmiać


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Śmich

gwa­ro­wo śmiech


Źródła:

SJP.pl

Śmichy-Chichy

po­tocz­nie: ro­bie­nie sobie żar­tów z kogoś lub cze­goś; wyk­pi­wa­nie


zwią­zek fra­ze­o­lo­gicz­ny

 (1.1) pot. kpiny, żarty, śmia­nie się z do­wol­ne­go po­wo­du


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Śmiecenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|śmie­cić.


Źródła:

Wiktionary

Śmiech

1. dźwię­ki wy­da­wa­ne przez czło­wie­ka, który śmie­je się, jest ro­zba­wio­ny;
2. wy­śmie­wa­nie się


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) cha­rak­te­ry­stycz­ny dźwięk i gry­mas twa­rzy wy­da­wa­ny przez czło­wie­ka, gdy jest mu we­so­ło

 (1.2) szy­dze­nie z cze­goś lub kogoś

 (1.3) od­głos zwie­rząt przy­po­mi­na­ją­cy śmiech (1.1)


Śmiech – w fiz­jo­lo­gii wyraz twa­rzy, w psy­chia­trii i psy­cho­lo­gii afekt, który jest ek­spre­sją emo­cji i na­stro­jów; pow­sta­je przez na­pię­cie mię­śni prze­de wszyst­kim w oko­li­cach ką­ci­ków ust, lecz rów­nież wokół oczu i opróż­nia­niu po­wie­trza z płuc. Śmiech jest u ludzi jed­nym z prze­ja­wów ra­do­ści lub szczę­ścia, może być jed­nak rów­nież nie­kon­tro­lo­wa­nym prze­ja­wem stra­chu, albo słu­żyć do wy­klu­cza­nia in­nych przez wy­śmie­wa­nie.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Śmiechać

po­tocz­nie: śmiać się gło­śno z kogoś lub cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Śmiecheń

Śmie­cheń – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie łódz­kim, w po­wie­cie wie­luń­skim, w gmi­nie Biała.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa sie­radz­kie­go.


Źródła:

Wikipedia

Śmiechnąć

po­tocz­nie: za­śmiać się gło­śno z kogoś lub cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Śmiechoterapia

te­ra­pia przy za­sto­so­wa­niu śmie­chu; le­cze­nie śmie­chem


Źródła:

SJP.pl

Śmiechowicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Śmiechowisko

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) daw. po­śmie­wi­sko


Źródła:

Wiktionary

Śmiechowo

mię­sień śmie­cho­wy - jeden z mię­śni twa­rzy


Śmie­cho­wo (kaszb. "Smiechòwò", niem. "Schme­chau") – od 1961 dziel­ni­ca Wej­he­ro­wa. Duże osied­le dom­ków jed­no­ro­dzin­nych, obec­nie bu­do­wa­ne są bu­dyn­ki wie­lo­ro­dzin­ne. Dzie­li się na dwa osied­la: Śmie­cho­wo – Pół­noc i Śmie­cho­wo – Po­łud­nie, od­dzie­lo­ne od sie­bie drogą kra­jo­wą nr 6 oraz to­ra­mi ko­le­jo­wy­mi. W la­tach 1956–1961 w gra­ni­cach Redy.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Śmiechowski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Śmiechowy

mię­sień śmie­cho­wy - jeden z mię­śni twa­rzy


Źródła:

SJP.pl

Śmiechy

1. dźwię­ki wy­da­wa­ne przez czło­wie­ka, który śmie­je się, jest ro­zba­wio­ny;
2. wy­śmie­wa­nie się


Źródła:

SJP.pl

Śmieci

za­śmie­cać, bru­dzić, za­nie­czy­szczać


Źródła:

SJP.pl

Śmieciara

po­tocz­nie: sa­mo­chód do wy­wo­zu śmie­ci


Źródła:

SJP.pl

Śmieciarka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) mot. po­jazd słu­żą­cy do wy­wo­że­nia śmie­ci, od­pa­dów;


Śmie­ciar­ka – na­le­żą­cy do grupy po­ja­zdów ko­mu­nal­nych sa­mo­chód spe­cjal­ny zbu­do­wa­ny zaz­wy­czaj na pod­wo­ziu sa­mo­cho­du cię­ża­ro­we­go. Przy­sto­so­wa­ny jest do zbiór­ki od­pa­dów ko­mu­nal­nych i wy­wo­zu ich na miej­sce skła­do­wa­nia (wy­sy­pi­sko śmie­ci) lub uty­li­za­cji. Cechą cha­rak­te­ry­stycz­ną śmie­ciar­ki jest urzą­dze­nie za­ła­dun­ko­we umoż­li­wia­ją­ce wy­sy­py­wa­nie od­pa­dów do skrzy­ni ła­dun­ko­wej bez­poś­red­nio z po­jem­ni­ków do­sto­so­wa­nych do tego urzą­dze­nia oraz zgnia­tar­ka, poz­wa­la­ją­ca po­mie­ścić wię­cej od­pa­dów przy tej samej po­jem­no­ści po­ja­zdu.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Śmieciarkowy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny ze śmie­ciar­ką, do­ty­czą­cy śmie­ciar­ki


Źródła:

Wiktionary

Śmieciarski

przy­miot­nik od: śmie­ciarz


Źródła:

SJP.pl

Śmieciarstwo

zbie­ra­nie śmie­ci


Źródła:

SJP.pl

Śmieciarz

osoba utrzy­mu­ją­ca się ze zbie­ra­nia śmie­ci na śmiet­ni­kach


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pot. pra­cow­nik zaj­mu­ją­cy się bez­poś­red­nio wy­wo­zem śmie­ci

 (1.2) pot. czło­wiek niech­luj­ny

 (1.3) pot. ktoś gro­ma­dzą­cy rze­czy nie­po­trzeb­ne

 (1.4) po­gard. osoba prze­szu­ku­ją­ca śmie­ci


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Śmiecie

prze­sta­rza­łe: śmieć (rzecz zu­ży­ta lub bez war­to­ści)


rze­czow­nik zbio­ro­wy, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) rzad. śmie­ci, od­pad­ki

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) M. i W. lm. od: śmieć

forma cza­sow­ni­ka.

 (3.1) 2. os. lm. ter. oz­najm. od: śmieć


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Śmieciobus

po­tocz­nie: śmie­ciar­ka


Źródła:

SJP.pl

Śmieciomat

au­to­mat do od­bio­ru pu­stych pu­szek i pla­sti­ko­wych bu­te­lek w za­mian za ku­po­ny do wy­ko­rzy­sta­nia w skle­pie; eko­mat


Źródła:

SJP.pl

Śmieciowisko

daw­niej: śmiet­ni­sko


Źródła:

SJP.pl

Śmieciowy

1. → śmieć;
2. umowa śmie­cio­wa - umowa cy­wil­no­praw­na za­wie­ra­na po­mię­dzy pra­co­daw­cą a pra­cow­ni­kiem, głów­nie w celu omi­nię­cia prze­pi­sów prawa pracy


przy­miot­nik

 (1.1) przym. od śmieć


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Śmieciuch

po­tocz­nie: ba­ła­ga­niarz, niech­luj, flej­tuch


Źródła:

SJP.pl

Śmieciuchówka

wieś w Pol­sce


Śmie­ciu­chów­ka – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie pod­la­skim, w po­wie­cie su­wal­skim, w gmi­nie Prze­rośl.

Wieś kró­lew­ska sta­ro­stwa nie­gro­do­we­go prze­ro­skie­go po­ło­żo­na była w końcu XVIII wieku w po­wie­cie gro­dzień­skim wo­je­wództ­wa troc­kie­go. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa su­wal­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Śmieciuszek

nie­wiel­ki ptak osia­dły z ro­dzi­ny sko­wron­ków, o sza­ro­zie­mi­stym upie­rze­niu, z cha­rak­te­ry­stycz­nym, szcze­ci­nia­stym czub­kiem na gło­wie, wy­stę­pu­ją­cy w Eu­raz­ji oraz w pół­noc­nej Afry­ce (w Pol­sce ob­ję­ty ochro­ną); dzier­lat­ka; po­śmie­ciusz­ka


Źródła:

SJP.pl

Śmieciuszka

nie­wiel­ki ptak osia­dły z ro­dzi­ny sko­wron­ków, o sza­ro­zie­mi­stym upie­rze­niu, z cha­rak­te­ry­stycz­nym, szcze­ci­nia­stym czub­kiem na gło­wie, wy­stę­pu­ją­cy w Eu­raz­ji oraz w pół­noc­nej Afry­ce (w Pol­sce ob­ję­ty ochro­ną); dzier­lat­ka; po­śmie­ciusz­ka


Źródła:

SJP.pl

Śmieciówka

po­tocz­nie: umowa śmie­cio­wa


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. krót­ko­o­kre­so­wa umowa cy­wil­no­praw­na o za­trud­nie­nie za naj­niż­szą moż­li­wą staw­kę

 (1.2) kulin. pot. im­pro­wi­zo­wa­na zupa ze wszyst­kie­go, co ma się pod ręką w kuch­ni


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Śmiecić

za­śmie­cać, bru­dzić, za­nie­czy­szczać


cza­sow­nik

 (1.1) wy­rzu­cać śmie­ci w miej­scu nie­przez­na­czo­nym do tego

 (1.2) roz­rzu­cać rze­czy, robić ba­ła­gan


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Śmieja

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Śmiejek

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Śmielej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: śmia­ło


Źródła:

SJP.pl

Śmielszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: śmia­ły; bar­dziej śmia­ły


Źródła:

SJP.pl

Śmienie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|śmieć.


Źródła:

Wiktionary

Śmiercionośność

→ śmier­cio­no­śny


Patrz:śmiercionośny

Źródła:

SJP.pl

Śmiercionośny

nio­są­cy śmierć; za­bój­czy; śmier­tel­ny


przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) po­wo­du­ją­cy lub mo­gą­cy spo­wo­do­wać czy­jąś śmierć


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Śmierciożerca

zwo­len­nik Vol­de­mor­ta w uni­wer­sum Harry'ego Pot­te­ra, stwo­rzo­nym przez pi­sar­kę J.K. Row­ling w 1997 roku


Źródła:

SJP.pl

Śmierdnąć

po­tocz­nie: za­czy­nać wy­da­wać brzyd­ki za­pach, sta­wać się cuch­ną­cym; śmiard­nąć


Źródła:

SJP.pl

Śmierdolenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|śmier­do­lić.


Źródła:

Wiktionary

Śmierdolić

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni

 (1.1) żart. brzyd­ko pach­nieć, śmier­dzieć


Źródła:

Wiktionary

Śmierdzenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|śmier­dzieć.


Źródła:

Wiktionary

Śmierdziel

1. ssak dra­pież­ny z ro­dzi­ny ła­si­co­wa­tych, zwie­rzę znane ze swo­je­go me­cha­niz­mu obron­ne­go, po­le­ga­ją­ce­go na wy­strzy­ki­wa­niu cuch­ną­cej cie­czy; skunks;
2. wyz­wi­sko kie­ro­wa­ne zwła­szcza do osób o nie­przy­jem­nym za­pa­chu


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) zool. zob. skunks.

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) pot. posp. czło­wiek, który cuch­nie i odra­ża­ją­co wy­glą­da

 (2.2) pot. po­gard. ktoś, do kogo od­czu­wa się po­gar­dę


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Śmierdzielka

→ śmier­dziel (wyz­wi­sko)


Źródła:

SJP.pl

Śmierdzieć

wy­dzie­lać, wy­da­wać bar­dzo nie­przy­jem­ną, przy­krą, odra­ża­ją­cą woń; cuch­nąć


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) wy­dzie­lać nie­przy­jem­ny za­pach

 (1.2) o spra­wach: wy­da­wać się po­dej­rza­ny­mi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Śmierdziuch

czło­wiek, od któ­re­go cuch­nie; śmier­dziel


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pot. czło­wiek bu­dzą­cy odra­zę swoim wy­glą­dem i za­pa­chem

 (1.2) gw-pl|Lwów. smar­kacz

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) gw-pl|Opocz­no,Łu­kow­skie. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Ta­ge­tes|ref=tak., ak­sa­mit­ka


Patrz:śmierdziuch

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Śmierdziucha

czło­wiek, od któ­re­go cuch­nie; śmier­dziel


Patrz:śmierdziuch

Źródła:

SJP.pl

Śmierdziul

wyz­wi­sko kie­ro­wa­ne zwła­szcza do osób o nie­przy­jem­nym za­pa­chu; śmier­dziel, śmier­dziuch


Źródła:

SJP.pl

Śmierdziuszek

zdrob­nia­le i żar­to­bli­wie o nie­ład­nie pach­ną­cej oso­bie


Źródła:

SJP.pl

Śmierdziuszka

zdrob­nia­le i żar­to­bli­wie o nie­ład­nie pach­ną­cej oso­bie


Źródła:

SJP.pl

Śmierdzić

daw­niej: śmier­dzieć


Źródła:

SJP.pl

Śmierdzący

wy­dzie­lać, wy­da­wać bar­dzo nie­przy­jem­ną, przy­krą, odra­ża­ją­cą woń; cuch­nąć


forma cza­sow­ni­ka.

 (1.1) ims. przy­miot­ni­ko­wy czyn­ny od: śmier­dzieć

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (2.1) taki, który śmier­dzi, cuch­nie

 (2.2) przen. nie­ucz­ci­wy, nie­le­gal­ny

 (2.3) przen. od­py­cha­ją­cy, wzbu­dza­ją­cy czy­jąś po­gar­dę


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Śmiergusty

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) etn. lu­do­wy zwy­czaj pso­ce­nia w lany po­nie­dzia­łek


Źródła:

Wiktionary

Śmierguśnik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) etn. uczest­nik śmier­gu­stów, lu­do­wych psot w lany po­nie­dzia­łek


Źródła:

Wiktionary

Śmierny

przy­miot­nik

 (1.1) stpol. po­kor­ny i ła­god­ny


Źródła:

Wiktionary

Śmiertek

śmier­tek mrów­czyn - ga­tu­nek pa­ją­ka z ro­dzi­ny śliz­gu­no­wa­tych


Śmier­tek ("Tha­na­tus") – ro­dzaj pa­ją­ków z ro­dzi­ny śliz­gu­no­wa­tych. Kos­mo­po­li­tycz­ny. Obej­mu­je 94 opi­sa­ne ga­tun­ki.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Śmiertelniczka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta śmier­tel­na, mu­szą­ca kie­dyś um­rzeć


Źródła:

Wiktionary

Śmiertelnie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) w spo­sób po­wo­du­ją­cy śmierć lub pro­wa­dzą­cy do niej

 (1.2) sta­no­wiąc oz­na­kę śmier­ci

 (1.3) do gra­nic wy­trzy­ma­ło­ści


Źródła:

Wiktionary

Śmiertelniej

rzad­ki sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: śmier­tel­nie


Źródła:

SJP.pl

Śmiertelniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: śmier­tel­ny


Źródła:

SJP.pl

Śmiertelnik

czło­wiek jako isto­ta śmier­tel­na; śmier­tel­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) książk. isto­ta śmier­tel­na, jaką jest czło­wiek


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Śmiertelność

sto­su­nek licz­by zgo­nów do licz­by lud­no­ści bądź do licz­by za­cho­ro­wań na daną cho­ro­bę


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) de­mogr. sto­su­nek licz­by zgo­nów do licz­by lud­no­ści bądź do licz­by za­cho­ro­wań na daną cho­ro­bę

 (1.2) pod­le­ga­nie śmier­ci; cecha tego, co za­wsze kie­dyś umie­ra


Śmier­tel­ność – ter­min wy­stę­pu­ją­cy w eko­lo­gii, de­mo­gra­fii i epi­de­mio­lo­gii oz­na­cza­ją­cy za­rów­no zja­wi­sko (prze­ci­wień­stwo nie­śmier­tel­no­ści), jak i czę­stość wy­stę­po­wa­nia tego zja­wi­ska na okre­ślo­nym ob­sza­rze w okre­ślo­nym prze­dzia­le cza­so­wym. Zwią­za­na jest z nim miara zwana wskaź­ni­kiem (współ­czyn­ni­kiem lub in­dek­sem) śmier­tel­no­ści (ang.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Śmiertelny

czło­wiek jako isto­ta śmier­tel­na; śmier­tel­nik


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) taki, który za­bi­ja, przy­no­szą­cy śmierć (re­al­nie lub po­ten­cjal­nie)

 (1.2) taki, który może um­rzeć, który kie­dyś umrze

 (1.3) od­no­szą­cy się do śmier­ci, za­po­wia­da­ją­cy śmierć, zwią­za­ny z mo­men­tem umie­ra­nia

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (2.1) trud­ny do znie­sie­nia

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (3.1) czło­wiek jako isto­ta pod­le­ga­ją­ca śmier­ci


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Śmiertka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. per­so­ni­fi­ka­cja śmier­ci


Źródła:

Wiktionary

Śmierzyć

daw­niej: uśmie­rzać;
1. ła­go­dzić, uspo­ka­jać, koić;
2. po­skra­miać, tłu­mić


Źródła:

SJP.pl

Śmierć

za­koń­cze­nie funk­cji ży­cio­wych or­ga­niz­mu


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) med. fizj. trwa­łe usta­nie pro­ce­sów ży­cio­wych lub ak­tyw­no­ści;

 (1.2) mit. etn. szt. per­so­ni­fi­ka­cja śmier­ci (1.1), czę­sto przed­sta­wia­na jako szkie­let z kosą


Śmierć ( mors, exi­tus le­ta­lis) – stan cha­rak­te­ry­zu­ją­cy się usta­niem oznak życia, spo­wo­do­wa­ny nie­od­wra­cal­nym za­chwia­niem rów­no­wa­gi funk­cjo­nal­nej i za­ła­ma­niem wew­nętrz­nej or­ga­ni­za­cji ustro­ju. Do zja­wisk, które do­pro­wa­dza­ją do stanu śmier­ci, za­li­cza się m.in. sta­rze­nie się, dra­pież­nict­wo, nie­do­ży­wie­nie, cho­ro­ba, sa­mo­bój­stwo, za­bój­stwo, abor­cja, eu­ta­naz­ja lub od­wod­nie­nie. Ciała mart­wych or­ga­niz­mów za­czy­na­ją roz­kła­dać się po krót­kim cza­sie od mo­men­tu śmier­ci.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Śmieszek

1. zdrob­nie­nie od: śmiech;
2. żart, kpina


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba roz­we­se­la­ją­ca in­nych

 (1.2) psot­nik


Śmie­szek – część mia­sta Żory, po­ło­żo­na nad Rudą w re­jo­nie ulicy 11 Li­sto­pa­da, na wschód od cen­trum Żor, w po­bli­żu je­zio­ra Śmie­szek.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Śmieszka

1. po­tocz­nie: ko­bie­ta lu­bią­ca się śmiać, ma­ją­ca skłon­ność do żar­tów; chi­chot­ka;
2. mewa śmiesz­ka - ga­tu­nek ptaka wod­ne­go z ro­dzi­ny me­wo­wa­tych, wy­da­ją­cy głos po­dob­ny do chi­cho­tu


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Larus ri­di­bun­dus|ref=tak., po­spo­li­ty ga­tu­nek mewy;

 (1.2) herp. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Rana ri­di­bun­da|ref=tak., żaba wy­stę­pu­ją­ca w Pol­sce;

 (1.3) ko­bie­ta roz­we­se­la­ją­ca in­nych


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Śmieszkowatość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest śmiesz­ko­wa­te; cecha tych, któ­rzy są śmiesz­ko­wa­ci


Źródła:

Wiktionary

Śmieszkować

po­tocz­nie: na­śmie­wać się z kogoś lub cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Śmieszkowo

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Śmieszkowy

→ śmie­szek


Patrz:śmieszek

Źródła:

SJP.pl

Śmiesznie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) wy­wo­łu­jąc śmiech, we­so­łość

 (1.2) w spo­sób tak od­le­gły od normy, by zwra­cać uwagę

 (1.3) po­gard. nie tak, jak na­le­ży ocze­ki­wać


Źródła:

Wiktionary

Śmieszniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: śmiesz­nie


Źródła:

SJP.pl

Śmieszniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: śmiesz­ny


Źródła:

SJP.pl

Śmiesznostka

śmiesz­na rzecz lub sy­tu­a­cja


Źródła:

SJP.pl

Śmieszność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest śmiesz­ne; cecha tych, któ­rzy są śmiesz­ni


Śmiesz­ność (fr. "Ri­di­cu­le") − fran­cu­ski dra­mat ko­stiu­mo­wy z 1996 roku w re­ży­se­rii Pa­tri­ce’a Le­con­te’a. Obraz zdo­był czte­ry sta­tu­et­ki Ce­za­ra, w tym za naj­lep­szy film roku i re­ży­se­rię. Był też no­mi­no­wa­ny do Osca­ra i Zło­te­go Globu za naj­lep­szy film nie­an­glo­ję­zycz­ny.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Śmieszny

1. wy­wo­łu­ją­cy śmiech; za­baw­ny;
2. wy­wo­łu­ją­cy drwi­ny;
3. nie­po­waż­ny


przy­miot­nik

 (1.1) wy­wo­łu­ją­cy śmiech

 (1.2) ory­gi­nal­ny, dziw­ny

 (1.3) pejor. zu­peł­nie roz­mi­ja­ją­cy się z ocze­ki­wa­nia­mi

 (1.4) pot. nie­wiel­ki, mało zna­czą­cy

 (1.5) pejor. nie da­ją­cy się po­trak­to­wać po­waż­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Śmieszyć

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) wy­wo­ły­wać śmiech, wzbu­dzać czy­jąś we­so­łość


Źródła:

Wiktionary

Śmietana

uk­wa­szo­ny tłuszcz mlecz­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) spoż. uk­wa­szo­ny tłuszcz mlecz­ny; gęsty biały płyn otrzy­my­wa­ny z mleka

 (1.2) pot. por­cja, np. bu­tel­ka śmie­ta­ny (1.1)


Śmie­ta­na ("śmie­ta­na kwa­śna", "śmie­ta­na uk­wa­szo­na") – spo­żyw­czy pro­dukt na­bia­ło­wy, otrzy­my­wa­ny ze śmie­tan­ki ("śmie­ta­ny słod­kiej"), która po­cho­dzi z war­stwy gór­nej od­wi­ro­wa­ne­go mleka peł­ne­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Śmietanczarnia

1. za­kład pro­du­ku­ją­cy śmie­ta­nę;
2. miej­sce sprze­da­ży śmie­ta­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miej­sce, w któ­rym wyt­wa­rza się śmie­tan­kę


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Śmietanka

1. słod­ka śmie­ta­na;
2. to­wa­rzy­ska elita;
3. ro­dzaj kos­me­ty­ku


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od: śmie­ta­na

 (1.2) spoż. nie­uk­wa­szo­ny tłuszcz mlecz­ny; gęsty biały płyn otrzy­my­wa­ny z mleka

 (1.3) kos­met. kos­me­tyk w for­mie bia­łej emul­sji

 (1.4) przen. zob. śmie­tan­ka to­wa­rzy­ska.


Śmie­tan­ka – pro­dukt mlecz­ny otrzy­my­wa­ny w pro­ce­sie od­wi­ro­wy­wa­nia mleka. []

W pro­duk­cji śmie­tan­ki prze­pro­wa­dza się jej nor­ma­li­za­cję, tzn. zmie­sza­nie z mle­kiem w ta­kiej pro­por­cji, by fi­nal­ny pro­dukt za­wie­rał po­żą­da­ną ilość tłu­szczu. Na­stęp­nie pod­da­je się ją pa­ste­ry­za­cji (ste­ry­li­za­cji lub obrób­ce UHT) i ewen­tu­al­nie ho­mo­ge­ni­za­cji.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Śmietankowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) bio­chem. pro­ces sta­rze­nia się emul­sji po­przez roz­dzie­la­nie się jej skład­ni­ków


Źródła:

Wiktionary

Śmietankowy

1. zro­bio­ny ze śmie­tan­ki, przy­pra­wio­ny śmie­tan­ką;
2. po­dob­ny ko­lo­rem do śmie­tan­ki; jas­no­kre­mo­wy


przy­miot­nik

 (1.1) przy­go­to­wa­ny ze śmie­tan­ki

 (1.2) w ko­lo­rze śmie­tan­ki


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Śmietankówka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, męski

 (1.1) kulin. li­kier na bazie śmie­tan­ki


Źródła:

Wiktionary

Śmietanowiec

po­tocz­nie: cia­sto z bitą śmie­ta­ną


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) kulin. cia­sto z bitą śmie­ta­ną


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Śmietanowy

przy­miot­nik od: śmie­ta­na


przy­miot­nik

 (1.1) za­wie­ra­ją­cy śmie­ta­nę, przy­rzą­dzo­ny na bazie śmie­ta­ny

 (1.2) po­dob­ny do śmie­ta­ny, taki jak śmie­ta­na


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Śmietański

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Śmietka

owad z rzędu mu­chó­wek, któ­re­go larwy żyją w gni­ją­cych lub ży­wych ro­śli­nach


Źródła:

SJP.pl

Śmietki

owad z rzędu mu­chó­wek, któ­re­go larwy żyją w gni­ją­cych lub ży­wych ro­śli­nach


Śmiet­ki (daw­niej Schnitt­ken, "Małe Fa­szcze") – osada w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim, w po­wie­cie mrą­gow­skim, w gmi­nie Mi­ko­łaj­ki. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa su­wal­skie­go.

Nazwa miej­sco­wo­ści po­cho­dzi od "le­śnych śmie­ci", dzi­kich za­ro­śli na któ­rych pow­sta­ła.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Śmietkowate

o ce­chach śmiet­ko­wa­tych (ro­dzi­na owa­dów)


Źródła:

SJP.pl

Śmietkowaty

o ce­chach śmiet­ko­wa­tych (ro­dzi­na owa­dów)


Źródła:

SJP.pl

Śmietnik

zbior­nik na śmie­ci; miej­sce, gdzie wy­rzu­ca się śmie­ci


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) kubeł, po­jem­nik na śmie­ci

 (1.2) kon­te­ner lub pa­wi­lon, w któ­rym stoją kubły na śmie­ci przy­go­to­wa­ne do opróż­nie­nia

 (1.3) pot. ba­ła­gan, nie­po­rzą­dek


Śmiet­nik (ok. 465 m) – nie­wiel­kie, ska­li­ste wznie­sie­nie w miej­sco­wo­ści Smo­leń w wo­je­wództ­wie ślą­skim, w po­wie­cie za­wier­ciań­skim, w gmi­nie Pi­li­ca. Znaj­du­je się wśród pól upraw­nych, w le­wych zbo­czach Do­li­ny Wo­dą­cej, w od­le­gło­ści około 280 m na za­chód od drogi wo­je­wódz­kiej nr 794. Pod wzglę­dem ge­o­gra­ficz­nym jest to ob­szar Wy­ży­ny Czę­sto­chow­skiej.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Śmietnikowy

przy­miot­nik od: śmiet­nik


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny ze śmiet­ni­kiem, do­ty­czą­cy śmiet­ni­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Śmietnisko

miej­sce, gdzie wy­rzu­ca się śmie­ci; wy­sy­pi­sko śmie­ci, śmie­cio­wi­sko (daw­niej)


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) po­zo­sta­wio­ne przez kogoś śmie­ci, dzi­kie wy­sy­pi­sko


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Śmietniskowy

przy­miot­nik od: śmiet­ni­sko


Źródła:

SJP.pl

Śmietonka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. spoż. śmie­ta­na


Źródła:

Wiktionary

Śmieć

ważyć się, mieć czel­ność


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) coś do wy­rzu­ce­nia, od­pa­dek

 (1.2) pot. przen. rzecz bez­war­to­ścio­wa

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) pot. pejor. grub. czło­wiek bez zasad, godny po­gar­dy

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. brak)

 (3.1) mieć od­wa­gę, śmia­łość

forma cza­sow­ni­ka.

 (4.1) 2. os. lp. rozk. od: śmie­cić


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Śmig

1. skrzy­dło wia­tra­ka
2. gwa­ro­wo:
a) ru­cho­me ramię żu­ra­wia przy stud­ni
b) w wy­ra­że­niu: na śmigę - na ukos, uko­śnie
3. prze­sta­rza­le: wę­giel­ni­ca


Śmig – styl jazdy w nar­ciar­stwie al­pej­skim po­le­ga­ją­cy na wy­ko­ny­wa­niu serii szyb­kich, krót­kich, rów­no­le­głych skrę­tów na prze­mian w lewo i w prawo ze stałą pręd­ko­ścią w cza­sie zja­zdu w dół stoku.

Ist­nie­je wiele wer­sji śmigu, czę­sto róż­nią­cych się niu­an­sa­mi dy­na­mi­ki ciała nar­cia­rza i ruchu nart, a czę­sto są to te same tech­ni­ki o róż­nych naz­wach, wy­pra­co­wa­ne w róż­nych kra­jach al­pej­skich.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Śmiga

1. skrzy­dło wia­tra­ka
2. gwa­ro­wo:
a) ru­cho­me ramię żu­ra­wia przy stud­ni
b) w wy­ra­że­niu: na śmigę - na ukos, uko­śnie
3. prze­sta­rza­le: wę­giel­ni­ca


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) góry. pot. na­rzę­dzie de­kar­skie umoż­li­wia­ją­ce odw­zo­ro­wa­nie kąta, na jaki na­le­ży do­ciąć bla­chę ni­ble­rem

forma cza­sow­ni­ka.

 (2.1) 3 os. lp. od: śmi­gać


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Śmigacz

1. mały ptak z ro­dzi­ny ko­li­bro­wa­tych;
2. w fan­ta­sty­ce: szyb­ki po­jazd po­ru­sza­ją­cy się nad po­wierzch­nią


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) sf. szyb­ki bolid po­ru­sza­ją­cy się bez kon­tak­tu z po­dło­żem


Śmi­gacz ("Eu­pe­to­me­na ma­cro­u­ra") – ga­tu­nek ma­łe­go ptaka z ro­dzi­ny ko­li­bro­wa­tych (Tro­chi­li­dae), za­miesz­ku­ją­cy Ame­ry­kę Po­łud­nio­wą. Zręcz­ny lot­nik, czę­sto prze­mie­szcza się lotem śliz­go­wym. Nie jest za­gro­żo­ny wy­gi­nię­ciem.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Śmiganie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|śmi­gać.


Źródła:

Wiktionary

Śmigasiewicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Śmigać

1. szyb­ko prze­mie­szczać się; prze­la­ty­wać, pę­dzić;
2. prze­no­śnie: się­gać wy­so­ko w górę; wzno­sić się;
3. prze­no­śnie: szyb­ko ros­nąć;
4. po­tocz­nie: wy­ko­ny­wać czymś szyb­kie ruchy; ma­chać;
5. po­tocz­nie: iść gdzieś pręd­ko lub wy­cho­dzić skądś szyb­ko


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni

 (1.1) pot. szyb­ko po­ru­szać się

 (1.2) pot. do­brze dzia­łać, spraw­nie funk­cjo­no­wać

 (1.3) gwara wię­zien­na biec


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Śmigiel

mia­sto w Pol­sce


Śmi­giel (niem. "Schmie­geln") – mia­sto w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie ko­ściań­skim, sie­dzi­ba gminy miej­sko-wiej­skiej Śmi­giel. Na­zy­wa­ne jest "mia­stem wia­tra­ków" ze wzglę­du na dawne tra­dy­cje mły­nar­skie oraz sprzy­ja­ją­ce wa­run­ki, dzię­ki któ­rym, zgod­nie z le­gen­dą, nieg­dyś w Śmi­glu stało nie­mal 100 wia­tra­ków.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Śmigielski

→ Śmi­giel


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Patrz:Śmigiel

Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Śmigiełko

zdrob­nie­nie od: śmi­gło


Źródła:

SJP.pl

Śmiglanin

miesz­ka­niec Śmi­gla (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Śmiglanka

miesz­kan­ka Śmi­gla (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Śmiglej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ków: śmi­gło, śmi­gle


Źródła:

SJP.pl

Śmiglejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: śmi­gły


Źródła:

SJP.pl

Śmignica

broń palna wie­lo­lu­fo­wa, uży­wa­na w XVI i XVII wieku; or­gan­ki


Źródła:

SJP.pl

Śmignąć

1. szyb­ko prze­mie­szczać się; prze­le­cieć;
2. prze­no­śnie: się­gnąć wy­so­ko w górę; wznieść się;
3. prze­no­śnie: szyb­ko uros­nąć;
4. po­tocz­nie: wy­ko­nać czymś szyb­ki ruch; mach­nąć;
5. po­tocz­nie: pójść gdzieś pręd­ko lub wyjść skądś szyb­ko


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. śmi­gać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|śmi­gać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Śmigus

zwy­czaj po­le­wa­nia wodą w po­nie­dzia­łek wiel­ka­noc­ny; dyn­gus; śmi­gus-dyn­gus


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Kra­ków. gw-pl|War­sza­wa. śmi­gus-dyn­gus


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Śmigus-Dyngus

zwy­czaj po­le­wa­nia wodą w po­nie­dzia­łek wiel­ka­noc­ny; dyn­gus; śmi­gus


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) etn. zwy­czaj oble­wa­nia in­nych wodą w po­nie­dzia­łek wiel­ka­noc­ny;

 (1.2) zob. lany po­nie­dzia­łek.

wy­krzy­knie­nie

 (2.1) …uży­wa­ne przy oble­wa­niu kogoś wodą w śmi­gus-dyn­gus (1.2)


Zo­bacz też: Lany po­nie­dzia­łek.

Śmi­gus-dyn­gus (znany także jako: "lany po­nie­dzia­łek") – zwy­czaj pier­wot­nie za­chod­nio­sło­wiań­ski, a wtór­nie zwią­za­ny z Po­nie­dział­kiem Wiel­ka­noc­nym w ko­ście­le ka­to­lic­kim. Współ­cze­śnie po­sia­da wiele re­gio­nal­nych nazw.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Śmigusowy

przy­miot­nik od: śmi­gus


Źródła:

SJP.pl

Śmigusówka

1. po­tocz­nie: psi­kaw­ka w kształ­cie wiel­ka­noc­ne­go jajka, uży­wa­na w lany po­nie­dzia­łek; dyn­gu­sów­ka;
2. daw­niej: pach­ną­ca woda przy­rzą­dzo­na na śmi­gus


Źródła:

SJP.pl

Śmigło

1. ele­ment słu­żą­cy do na­pę­du sa­mo­lo­tu lub he­li­kop­te­ra;
2. ro­dzaj mie­sza­dła wir­ni­ko­we­go;
3. urzą­dze­nie wy­ko­rzy­sty­wa­ne jako napęd w elek­trow­niach wia­tro­wych lub wia­tra­kach


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) techn. skrę­co­ny ele­ment kon­struk­cyj­ny za­mon­to­wa­ny na obro­to­wej osi, wpra­wia­ją­cy w ruch po­wie­trze;

 (1.2) techn. po­dob­ny do śmi­gła (1.1) ele­ment wia­tra­ków i elek­trow­ni wia­tro­wych wpra­wia­ny w ruch obro­to­wy przez wiatr

 (1.3) techn. mie­sza­dło wir­ni­ko­we na­pę­dza­ne me­cha­nicz­nie


Śmi­gło – urzą­dze­nie na­pę­do­we, przet­wa­rza­ją­ce ener­gię w po­sta­ci mo­men­tu obro­to­we­go na pracę ciągu. Za­mia­na ta jest efek­tem od­dzia­ły­wa­nia śmi­gła na oś­ro­dek go opły­wa­ją­cy (w za­sto­so­wa­niach lot­ni­czych – po­wie­trze). Po raz pier­wszy zo­sta­ło użyte jako śruba okrę­to­wa do na­pę­dza­nia stat­ków, a po­czą­wszy od 1903 roku służy do na­pę­du stat­ków po­wietrz­nych (do na­pę­du ste­row­ców szkie­le­to­wych od 1900 roku).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Śmigłowcowiec

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) mar. wojsk. klasa okrę­tów, któ­rych pod­sta­wo­wą cechą jest przy­sto­so­wa­nie do ba­zo­wa­nia na nich śmi­głow­ców; okre­śle­nie to nie obej­mu­je okrę­tów prze­no­szą­cych 1-2 śmi­głow­ce, jako uzu­peł­nie­nie in­ne­go uz­bro­je­nia;


Śmi­głow­co­wiec (he­li­kop­te­ro­wiec) – ogól­ne okre­śle­nie klas okrę­tów, któ­rych pod­sta­wo­wą cechą jest przy­sto­so­wa­nie do ba­zo­wa­nia na nich śmi­głow­ców. Klasę tę utoż­sa­mia się naj­czę­ściej z krą­żow­ni­ka­mi śmi­głow­co­wy­mi, na­to­miast wy­róż­nia się je­szcze osob­no śmi­głow­cow­ce de­san­to­we.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Śmigłowcowy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny ze śmi­głow­cem, do­ty­czą­cy śmi­głow­ca

przy­miot­nik dzier­żaw­czy

 (2.1) przy­na­leż­ny śmi­głow­co­wi, bę­dą­cy jego czę­ścią


Źródła:

Wiktionary

Śmigłowiec

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) lotn. sta­tek po­wietrz­ny z wir­ni­kiem umie­szczo­nym nad ka­dłu­bem, po­ru­sza­ją­cym się w pła­szczyź­nie rów­no­le­głej do ziemi


Śmi­gło­wiec (rów­nież he­li­kop­ter; od gr. "héliks", D. "hélikos" – skrę­co­ny; "pte­rón" – skrzy­dło) – sta­tek po­wietrz­ny cięż­szy od po­wie­trza (ae­ro­dy­na), ro­dzaj wi­ro­pła­tu, wyt­wa­rza­ją­cy siłę nośną w wy­ni­ku od­dzia­ły­wa­nia po­wie­trza na jeden lub wię­cej wir­ni­ków no­śnych, na­pę­dza­nych sil­ni­kiem.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Śmigłowy

przy­miot­nik od: śmi­gło


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) wy­po­sa­żo­ny w śmi­gło


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Śmigłość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co śmi­głe


Źródła:

Wiktionary

Śmigły

1. po­ru­sza­ją­cy się szyb­ko i zwin­nie; ry­chły, pręd­ki;
2. od­by­wa­ją­cy się w szyb­kim tem­pie;
3. wy­so­ki, smu­kły


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Śmiyngus

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. etn. śmi­gus-dyn­gus


Źródła:

Wiktionary

Śmiyrgus

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. etn. śmi­gus-dyn­gus


Źródła:

Wiktionary

Śmiłowice

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Śmiłowo

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Śmiłowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Śmiłów

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Śmo

słowo uży­wa­ne w ję­zy­ku po­tocz­nym, zwy­kle ze sło­wem "to", oz­na­cza­ją­ce coś, czego nie chce­my lub nie po­tra­fi­my opi­sać (np. Bo to, bo śmo, bo tamto, ty to za­wsze masz jakiś pro­blem!)


Źródła:

SJP.pl