Ń

1. li­te­ra oz­na­cza­ją­ca spół­gło­skę ń
2. spół­gło­ska przed­nio­ję­zy­ko­wa, mięk­ka, no­so­wa


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) jęz. dzie­więt­na­sta li­te­ra pol­skie­go al­fa­be­tu;


Ń ń

Ń – dzie­więt­na­sta li­te­ra al­fa­be­tu pol­skie­go, słu­żą­ca do za­pi­su spół­gło­ski no­so­wej dzią­sło­wo-pod­nie­bien­nej. Jest także uży­wa­na w ję­zy­ku dol­no­łu­życ­kim, et­no­lek­cie wi­la­mow­skim (wymysiöeryś) oraz ła­cin­ce bia­ło­ru­skiej (od­po­wied­nik cy­ry­licz­ne­go: нь). W ję­zy­ku ka­zach­skim była uży­wa­na przed re­for­mą ję­zy­ko­wą 2021 roku (zmie­nio­na na ñ).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia