Ł

li­te­ra al­fa­be­tu pol­skie­go


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) jęz. szes­na­sta li­te­ra pol­skie­go al­fa­be­tu;


Ł ("eł", prze­kre­ślo­ne L, L z kre­ską uko­śną) – szes­na­sta li­te­ra pol­skie­go al­fa­be­tu. Wy­stę­pu­je także w kilku al­fa­be­tach ję­zy­ków sło­wiań­skich (w ka­szub­skim, dol­no­łu­życ­kim, gór­no­łu­życ­kim oraz w ła­cin­kach bia­ło­ru­skiej i ukra­iń­skiej), a także w ję­zy­ku we­nec­kim, wi­la­mow­skim i ję­zy­ku Na­wa­hów. Oz­na­cza spół­gło­skę // lub // w ję­zy­kach sło­wiań­skich i // w ję­zy­kach in­diań­skich.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Łaa

wy­krzy­knik

 (1.1) ono­ma­to­pe­ja imi­tu­ją­ca głos prze­ra­żo­ne­go


Źródła:

Wiktionary

Łaaa

wy­krzy­knik

 (1.1) ono­ma­to­pe­ja imi­tu­ją­ca głos prze­ra­żo­ne­go


Źródła:

Wiktionary

Łaba

forma re­gio­nal­na od: łapa


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) reg-pl|Kresy po­łud­nio­we. gw-pl|Tu­li­gło­wy, Cie­sza­nów. łapa

 (1.2) reg-pl|Kresy po­łud­nio­we. gw-pl|Cie­sza­nów, Kom­bor­nia, Ma­ło­pol­ska po­łud­nio­wa. ekspr. lub pejor. ludz­ka koń­czy­na

 (1.3) gw-pl|Rogi (po­wiat kro­śnień­ski). noga

 (1.4) gw-pl|Bu­ko­wi­na. stopa


Łaba ( Łobjo, Labe; Elbe, lat. "Albis", wym. "MAF:",) – rzeka w Niem­czech i Cze­chach o dłu­go­ści 1165 km (370 km w Cze­chach) i po­wierzch­ni do­rze­cza 144 055 km² (w Cze­chach 51 394 km²).

Ma źró­dła w Kar­ko­no­szach, na po­łud­nie od Łab­skie­go Szczy­tu, na wy­so­ko­ści 1387 m n.p.m., w po­bli­żu pol­skiej gra­ni­cy; ucho­dzi do Za­to­ki Hel­go­landz­kiej Morza Pół­noc­ne­go w oko­li­cach Cux­ha­ven. Jest naj­więk­szą rzeką Czech oraz jedną z więk­szych eu­ro­pej­skich rzek i rzecz­nych szla­ków ko­mu­ni­ka­cyj­no-tran­spor­to­wych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Łabaj

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Łabas

wy­krzy­knik

 (1.1) ono­ma­to­pe­ja imi­tu­ją­ca nagłe zła­pa­nie cze­goś


Źródła:

Wiktionary

Łabisko

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. za­głę­bie­nie te­re­nu


Źródła:

Wiktionary

Łabisz

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. urwis


Źródła:

Wiktionary

Łabiszewo

wieś w Pol­sce


Ła­bi­sze­wo (kaszb. "Łabiszewò", Labüssow) – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie słup­skim, w gmi­nie Dęb­ni­ca Ka­szub­ska. W skład so­łect­wa "Ła­bi­sze­wo" wcho­dzi rów­nież miej­sco­wość Bo­gu­szy­ce.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa słup­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łabiszyn

mia­sto w wo­je­wództ­wie ku­jaw­sko-po­mor­skim


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce;


Ła­bi­szyn (niem. "La­bis­chin") – mia­sto w Pol­sce po­ło­żo­ne w wo­je­wództ­wie ku­jaw­sko-po­mor­skim, w po­wie­cie żniń­skim, w pół­noc­no-wschod­niej czę­ści Po­je­zie­rza Gnieź­nień­skie­go, bę­dą­ce­go su­bre­gio­nem Po­je­zie­rza Wiel­ko­pol­skie­go; oraz w re­gio­nie Pa­łu­ki. Przez mia­sto przy­pły­wa rzeka Noteć, która po­przez Kanał Byd­go­ski łączy się z Brdą. Jest sie­dzi­bą gminy miej­sko-wiej­skiej Ła­bi­szyn.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Łabiszynek

wieś w Pol­sce


Ła­bi­szy­nek – osada w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie gnieź­nień­skim, w gmi­nie Gniez­no.

We wsi znaj­du­je się dwór Ga­liń­skich z I po­ło­wy XIX wieku, w któ­rym mie­ści się ka­pli­ca fi­lial­na pa­ra­fii pw. bł. Ra­dzy­ma Ga­u­den­te­go w Gnieź­nie.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa poz­nań­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łabiszynianin

miesz­ka­niec Ła­bi­szy­na


Źródła:

SJP.pl

Łabiszynianka

miesz­kan­ka Ła­bi­szy­na


Źródła:

SJP.pl

Łabiszyński

przy­miot­nik od: Ła­bi­szyn


Źródła:

SJP.pl

Łabno

wieś w Pol­sce


Łabno – osada w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim, w po­wie­cie lidz­bar­skim, w gmi­nie Lidz­bark War­miń­ski.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa olsz­tyń­skie­go. Osada znaj­du­je się w hi­sto­rycz­nym re­gio­nie War­mia.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łabowa

wieś w wo­je­wództ­wie ma­ło­pol­skim, w po­wie­cie no­wo­są­dec­kim


Ła­bo­wa (j. łem­kow­ski Лабова) – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­ło­pol­skim, w po­wie­cie no­wo­są­dec­kim, w gmi­nie Ła­bo­wa.

W la­tach 1954–1972 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Ła­bo­wa. W la­tach 1975–1998 wieś ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa no­wo­są­dec­kie­go. Jest sie­dzi­bą gminy Ła­bo­wa. Wieś leży przy DK75 na od­cin­ku Nowy Sącz - Mu­szyn­ka.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łabowski

przy­miot­nik od: Ła­bo­wa


Źródła:

SJP.pl

Łabski

→ Łaba


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Łabą, do­ty­czą­cy Łaby, le­żą­cy na Łabie


Patrz:Łaba

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łabuda

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łabudać

daw­niej:
1. zbie­rać z wy­sił­kiem, ciu­łać;
2. ła­bu­dać się:
a) krzą­tać się koło cze­goś po­wo­li, niez­grab­nie;
b) bie­do­wać


Źródła:

SJP.pl

Łabunie

łabuń dłu­go­no­gi - ga­tu­nek pa­ję­cza­ka z rzędu ko­sa­rzy


Ła­bu­nie – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, w po­wie­cie za­moj­skim, w gmi­nie Ła­bu­nie. Leży 11 km na po­łud­nio­wy wschód od Za­mo­ścia.

W la­tach 1954–1972 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Ła­bu­nie. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa za­moj­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łabuniec

przed­sta­wi­ciel rzędu sta­wo­no­gów z gro­ma­dy pa­ję­cza­ków; ko­sarz


Źródła:

SJP.pl

Łabuz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Łabuzie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) gwara. ziel­sko wodne, si­to­wie, ta­ta­rak

 (1.2) gwara. uzbie­ra­ne pie­nią­dze


Źródła:

Wiktionary

Łabuń

łabuń dłu­go­no­gi - ga­tu­nek pa­ję­cza­ka z rzędu ko­sa­rzy


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łabuńce

przed­sta­wi­ciel rzędu sta­wo­no­gów z gro­ma­dy pa­ję­cza­ków; ko­sarz


Ła­buń­ce (lit. "Lo­bi­niai") – wieś na Lit­wie, w okrę­gu uciań­skim, w re­jo­nie igna­liń­skim, w gmi­nie Przy­jaźń.

W po­bli­żu miej­sco­wo­ści jest przy­sta­nek ko­le­jo­wy Ła­buń­ce.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łabuński

przy­miot­nik od: Ła­bu­nie


Źródła:

SJP.pl

Łabuś

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Łabyńdź

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. ornit. ła­będź


Źródła:

Wiktionary

Łabądek

zdrob­nie­nie od: ła­będź; ła­bę­dzik


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) zdrobn. od: ła­będź

 (1.2) pot. mały ła­będź


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łabęci

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) daw. ła­bę­dzi


Źródła:

Wiktionary

Łabęcki

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łabędnik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) par­ko­wy domek lę­go­wy dla ła­bę­dzi


Ła­będ­nik (do 1945 "Groß Schwans­feld") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim, w po­wie­cie bar­to­szyc­kim, w gmi­nie Bar­to­szy­ce. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa olsz­tyń­skie­go.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Łabędy

dziel­ni­ca Gli­wic


Źródła:

SJP.pl

Łabędzi

na­le­żą­cy do ła­bę­dzia, do­ty­czą­cy lub przy­po­mi­na­ją­cy ła­bę­dzia, zro­bio­ny z ła­bę­dzich piór


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) cha­rak­te­ry­stycz­ny dla ła­bę­dzia; do­ty­czą­cy, od­no­szą­cy się do ła­bę­dzia

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. lm. od ła­będź


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łabędziarnia

po­mie­szcze­nie przez­na­czo­ne dla ła­bę­dzi


Źródła:

SJP.pl

Łabędzica

sa­mi­ca ła­bę­dzia


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ornit. sa­mi­ca ła­bę­dzia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łabędzik

1. mały, młody ła­będź; ła­bą­dek;
2. daw­niej: kulka z puchu ła­bę­dzie­go do pu­dro­wa­nia


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) mały ła­będź


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łabędzin

wieś w Pol­sce


Ła­bę­dzin – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ku­jaw­sko-po­mor­skim, w po­wie­cie ra­dzie­jow­skim, w gmi­nie Piotr­ków Ku­jaw­ski.

W la­tach 1975–1998 wieś ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa włoc­ław­skie­go.

Wieś so­łec­ka – zo­bacz jed­nost­ki po­moc­ni­cze gminy Piotr­ków Ku­jaw­ski w BIP.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łabędziowaty

po­dob­ny do ła­bę­dzia


Źródła:

SJP.pl

Łabędziów

wieś w Pol­sce


Ła­bę­dziów – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim, w po­wie­cie kie­lec­kim, w gmi­nie Mo­ra­wi­ca. Ma sta­tus so­łect­wa.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa kie­lec­kie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łabędziątko

młode ła­bę­dzia; ła­bę­dzię


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) zdrobn. zool. ła­bę­dzię


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łabędzię

młode ła­bę­dzia; ła­bę­dziąt­ko


Źródła:

SJP.pl

Łabędzki

przy­miot­nik od: Ła­bę­dy


Źródła:

SJP.pl

Łabędź

duży ptak z po­dro­dzi­ny o tej samej naz­wie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Cy­gnus|ref=tak., ptak wodny o bia­łym lub czar­nym upie­rze­niu i dłu­giej smu­kłej szyi;


Ła­będź – pol­ska nazwa pta­ków z ro­dza­ju "Cy­gnus" z mo­no­ty­po­we­go ple­mie­nia Cy­gni­ni (kacz­ko­wa­te). Wy­stę­pu­ją na obyd­wu pół­ku­lach. Upie­rze­nie białe lub czar­no-białe w róż­nych pro­por­cjach.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Łabęć

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) daw. ła­będź


Źródła:

Wiktionary

Łac.

skrót od: ła­ci­na, ła­ciń­ski; łc.


Źródła:

SJP.pl

Łach

po­tocz­nie:
1. stare, zni­szczo­ne ubra­nie; łach­man, szma­ta, lump;
2. jakaś rzecz do ubra­nia; ciuch, ciu­szek;
3. osoba nędz­nie ubra­na; gał­ga­niarz, łach­ma­niarz, ła­chu­dra, szma­ciarz;
4. osoba nie­wie­le warta, godna po­gar­dy; ła­chu­dra, szma­ciarz


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zu­ży­ta sztu­ka odzie­ży

 (1.2) iron. ja­kie­kol­wiek ubra­nie

 (1.3) po­gard. ła­chu­dra, łaj­dak

forma rze­czow­ni­ka|ro­dzaj=żeń­ski.

 (2.1) D. lm. od: łacha


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łacha

1. od­no­ga rzeki lub dawne jej ko­ry­to za­wie­ra­ją­ce je­szcze wodę i two­rzą­ce płyt­kie je­zio­ro;
2. pia­szczy­sta mie­liz­na ut­wo­rzo­na na rzece wsku­tek ob­ni­że­nia się po­zio­mu wody; ła­wi­ca;
3. zgru­bie­nie od: łaska


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) geogr. pia­szczy­sta mie­liz­na rzecz­na

 (1.2) hy­drol. od­no­ga rzeki lub sta­ro­rze­cze wy­peł­nio­ne sto­ją­cą wodą i stop­nio­wo wy­sy­cha­ją­ce;

 (1.3) pot. zgrub. od: łaska

forma rze­czow­ni­ka|ro­dzaj=mę­sko­rze­czo­wy.

 (2.1) D. lp. od: łach

forma cza­sow­ni­ka.

 (3.1) 3. os. lp. ter. od: ła­chać


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Łachacz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Łachadojda

gwa­ro­wo: czło­wiek brud­ny, ubra­ny w zni­szczo­ne ubra­nia; ober­wa­niec, ob­dar­tus


Źródła:

SJP.pl

Łachanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ła­chać.


Źródła:

Wiktionary

Łachać

1. po­tocz­nie: ni­szczyć ubra­nie, robić z niego łach
2. gwa­ro­wo: wa­łę­sać się bez po­trze­by; włó­czyć się


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. zła­chać)

 (1.1) pot. robić z ubra­nia łach, ni­szczyć je

 (1.2) gwara. rzad. włó­czyć się bez­ce­lo­wo


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łachman

stare, nędz­ne ubra­nie; szma­ta


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) pot. stare, zni­szczo­ne ubra­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łachmaniarka

→ łach­ma­niarz


Patrz:łachmaniarz

Źródła:

SJP.pl

Łachmaniarski

przy­miot­nik od: łach­ma­niarz


przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy cechy łach­ma­nia­rza


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łachmaniarstwo

cho­dze­nie w sta­rym, zni­szczo­nym ubra­niu; gał­ga­niar­stwo


Źródła:

SJP.pl

Łachmaniarz

ła­ciarz, szma­ciarz, gał­ga­niarz;
1. czło­wiek nędz­nie ubra­ny, za­nied­ba­ny, brud­ny; łach­my­ta, ob­szar­pa­niec, ober­wa­niec, ob­dar­tus;
2. daw­niej: hand­larz szma­ta­mi


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) czło­wiek ubra­ny w łach­ma­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łachmaniasty

przy­po­mi­na­ją­cy łach­ma­ny, po­strzę­pio­ny i brud­ny


Źródła:

SJP.pl

Łachmanowaty

ubra­ny w łach­ma­ny


Źródła:

SJP.pl

Łachmyta

(r. męski) po­gard­li­wie: czło­wiek ubra­ny w łach­ma­ny; ob­dar­tus; ob­szar­pa­niec


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pot. obraź. osoba bied­na

 (1.2) pot. obraź. osoba w nędz­nym ubra­niu

 (1.3) pot. przen. osoba godna po­gar­dy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łachmytka

→ łach­my­ta


Patrz:łachmyta

Źródła:

SJP.pl

Łachotać

1. de­li­kat­nie do­ty­kać, po­draż­niać wraż­li­we na dotyk miej­sca na czy­imś ciele, po­bu­dza­jąc go do śmie­chu; ła­sko­tać;
2. ła­cho­tać się - ła­sko­tać się:
a) ła­cho­tać sie­bie sa­me­go;
b) ła­cho­tać jeden dru­gie­go


Źródła:

SJP.pl

Łachotki

ła­skot­ki, gil­got­ki;
1. de­li­kat­ne do­ty­ka­nie, po­cie­ra­nie wraż­li­wych na dotyk miejsc na czy­imś ciele, ma­ją­ce wy­wo­łać śmiech u tego kogoś;
2. skłon­ność do śmia­nia się wsku­tek ła­sko­ta­nia, zwy­kle w wy­ra­że­niu "mieć ła­chot­ki"


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) zob. ła­skot­ki.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łachotliwszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: ła­chot­li­wy


Źródła:

SJP.pl

Łachotliwy

1. wy­wo­łu­ją­cy ła­sko­ta­nie; ła­skot­li­wy;
2. wraż­li­wy na ła­sko­ta­nie; bo­ją­cy się ła­sko­ta­nia


Źródła:

SJP.pl

Łachudra

(r. żeń­ski) ko­bie­ta za­słu­gu­ją­ca na po­tę­pie­nie; także o męż­czyź­nie z sil­niej­szym za­bar­wie­niem ek­spre­syw­nym


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pot. pejor. obraź. po­gard. czło­wiek nie­wie­le wart

 (1.2) pot. po­gard. czło­wiek w sta­rym, ob­dar­tym ubra­niu

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (2.1) pot. pejor. obraź. po­gard. ko­bie­ta nie­wie­le warta, nie sza­nu­ją­ca się


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łachudrak

po­tocz­nie: czło­wiek nędz­nie ubra­ny, za­nied­ba­ny, brud­ny; łach­my­ta, ob­szar­pa­niec, ober­wa­niec, ob­dar­tus


Źródła:

SJP.pl

Łachudrowaty

wy­glą­dem przy­po­mi­na­ją­cy ła­chu­drę


Źródła:

SJP.pl

Łachut

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Łachy

1. od­no­ga rzeki lub dawne jej ko­ry­to za­wie­ra­ją­ce je­szcze wodę i two­rzą­ce płyt­kie je­zio­ro;
2. pia­szczy­sta mie­liz­na ut­wo­rzo­na na rzece wsku­tek ob­ni­że­nia się po­zio­mu wody; ła­wi­ca;
3. zgru­bie­nie od: łaska


Łachy – je­zio­ro w sta­ro­rze­czu rzeki Wisła, w woj. ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie lip­skim, w gmi­nie Solec nad Wisłą, w miej­sco­wo­ści Kępa Pio­tro­wiń­ska, ok. 2 km od uj­ścia rzeki Ka­mien­na.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łaciak

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Łaciarka

1. daw­niej: ma­szy­na do ła­ta­nia obu­wia;
2. obra­biar­ka do wy­rów­ny­wa­nia miejsc wy­stę­po­wa­nia sęków; sę­kar­ka;
3. prze­sta­rza­łe:
a) kraw­co­wa zaj­mu­ją­ca się ła­ta­niem, prze­rób­ką sta­rych rze­czy;
b) hand­lar­ka sta­rzyz­ną;
c) hand­lar­ka szma­ta­mi; łach­ma­niar­ka, szma­ciar­ka, gał­ga­niar­ka;
d) ko­bie­ta nędz­nie ubra­na, za­nied­ba­na, brud­na; łach­my­ta, ła­chu­dra


Źródła:

SJP.pl

Łaciarz

prze­sta­rza­łe:
1. kra­wiec zaj­mu­ją­cy się ła­ta­niem, prze­rób­ką sta­rych rze­czy;
2. hand­larz sta­rzyz­ną; han­de­łes;
3. hand­larz szma­ta­mi; łach­ma­niarz, szma­ciarz, gał­ga­niarz;
4. czło­wiek nędz­nie ubra­ny, za­nied­ba­ny, brud­ny; łach­my­ta, ob­szar­pa­niec, ober­wa­niec, ob­dar­tus


Źródła:

SJP.pl

Łaciasty

po­kry­ty ła­ta­mi, pla­ma­mi; po­ła­ta­ny; ła­cia­ty


Źródła:

SJP.pl

Łaciaty

po­kry­ty ła­ta­mi, pla­ma­mi; nie­jed­no­li­ty ko­lo­ry­stycz­nie


przy­miot­nik

 (1.1) taki, który ma łaty, pla­ma­a­my o innej bar­wie lub innym od­cie­niu niż po­zo­sta­ła jego po­wierzch­nia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łacina

1. język sta­ro­żyt­nych Rzy­mian
2. obel­ży­we, wul­gar­ne wy­ra­zy


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) jęz. język sta­ro­żyt­nych Rzy­mian;

 (1.2) lek­cja ła­ci­ny (1.1)

 (1.3) pot. przen. żart. wul­gar­ny język, prze­kleń­stwa

 (1.4) środ. przen. tańce la­ty­no­a­me­ry­kań­skie

 (1.5) daw. język niez­ro­zu­mia­ły, żar­gon


Ła­ci­na, język ła­ciń­ski (łac. lin­gua Latīna, sermō Latīnus, Latīnum, Latīnitās) – język in­do­e­u­ro­pej­ski z la­ty­no­fa­li­skiej pod­gru­py ję­zy­ków ital­skich.

Ła­ci­na uksz­tał­to­wa­ła się praw­do­po­dob­nie w II ty­siąc­le­ciu p.n.e. jako język miesz­kań­ców La­cjum w środ­ko­wej Ita­lii.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Łacinista

znaw­ca ła­ci­ny, na­u­czy­ciel ję­zy­ka ła­ciń­skie­go; la­ty­ni­sta, ła­cin­nik


Źródła:

SJP.pl

Łacinistka

znaw­czy­ni ła­ci­ny, na­u­czy­ciel­ka ję­zy­ka ła­ciń­skie­go; la­ty­nist­ka, ła­cin­nicz­ka


Źródła:

SJP.pl

Łacinizm

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) daw. la­ty­nizm


Źródła:

Wiktionary

Łacinka

pismo ła­ciń­skie; al­fa­bet ła­ciń­ski;
2. kur­sy­wa uży­wa­na w Pol­sce XVI wieku; ita­li­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) jęz. ła­ciń­ski al­fa­bet

 (1.2) hist. XVI-wiecz­na kur­sy­wa


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Łacinniczka

znaw­czy­ni ła­ci­ny, na­u­czy­ciel­ka ję­zy­ka ła­ciń­skie­go; la­ty­nist­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) na­u­czy­ciel­ka ję­zy­ka ła­ciń­skie­go


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łacinnik

znaw­ca ła­ci­ny, na­u­czy­ciel ję­zy­ka ła­ciń­skie­go; la­ty­ni­sta


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) czło­wiek zna­ją­cy ła­ci­nę

 (1.2) rel. wyz­naw­ca ka­to­li­cyz­mu obrząd­ku ła­ciń­skie­go


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łaciński

1. język ła­ciń­ski - język sta­ro­żyt­nych Rzy­mian, obec­nie urzę­do­wy język w Wa­ty­ka­nie; ła­ci­na; 2 do­ty­czą­cy ję­zy­ka ła­ciń­skie­go, li­te­ra­tu­ry ła­ciń­skiej; 3. ła­ciń­ski obrzą­dek - obrzą­dek, w któ­rym uz­na­je się zwierzch­ność pa­pie­ża


przy­miot­nik

 (1.1) wła­ści­wy sta­ro­żyt­nym Rzy­mia­nom, wy­wo­dzą­cy się z Im­pe­rium Rzym­skie­go

 (1.2) wła­ści­wy Ko­ścio­ło­wi rzym­sko­ka­to­lic­kie­mu

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) jęz. ła­ci­na


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łacińsko

przy­słó­wek

 (1.1) na spo­sób ła­ciń­ski, po ła­ciń­sku


Źródła:

Wiktionary

Łacińsko-Polski

łą­czą­cy ele­men­ty ła­ci­ny i ję­zy­ka pol­skie­go


Źródła:

SJP.pl

Łacińskoamerykański

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) rzad. zwią­za­ny z Ame­ry­ką Ła­ciń­ską, do­ty­czą­cy Ame­ry­ki Ła­ciń­skiej


Źródła:

Wiktionary

Łacińskojęzyczny

przy­miot­nik

 (1.1) po­słu­gu­ją­cy się ję­zy­kiem ła­ciń­skim

 (1.2) taki, któ­re­go miesz­kań­cy po­słu­gu­ją się ję­zy­kiem ła­ciń­skim

 (1.3) spi­sa­ny, stwo­rzo­ny w ję­zy­ku ła­ciń­skim


Źródła:

Wiktionary

Łacińskość

→ ła­ciń­ski


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ła­ciń­ski cha­rak­ter cze­goś


Patrz:łaciński

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łacnie

przy­słó­wek

 (1.1) daw. zob. łacno.


Źródła:

Wiktionary

Łacniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: łacno


Źródła:

SJP.pl

Łacniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: łacny


Źródła:

SJP.pl

Łacniuchny

zdrob­nie­nie od: łacny


Źródła:

SJP.pl

Łacno

przy­słó­wek

 (1.1) daw. łatwo


Źródła:

Wiktionary

Łacność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest łacne; cecha tych, któ­rzy są łacni


Źródła:

Wiktionary

Łacny

daw­niej:
a) łatwy, nie­trud­ny;
b) ła­ska­wy, życz­li­wy, do­brot­li­wy


przy­miot­nik

 (1.1) stpol. łatwy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łaczny

przy­miot­nik

 (1.1) stpol., także. gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. głod­ny, ła­kną­cy

 (1.2) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. chci­wy


Źródła:

Wiktionary

Łacznąć

cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny

 (1.1) stpol. ła­knąć, być głod­nym lub spra­gnio­nym

 (1.2) stpol. śrpol. przen. bar­dzo cze­goś pra­gnąć


Źródła:

Wiktionary

Ład

har­mo­nij­ny układ cze­goś; po­rzą­dek


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) po­rzą­dek


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Łada

łada dwu­krop­ka, łada ró­żo­wi­ca - ga­tun­ki mo­ty­la z ro­dzi­ny niedź­wie­dziów­ko­wa­tych


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) mot. sa­mo­chód ro­syj­skiej marki Łada


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ładniak

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Ładniczka

ro­śli­na ozdob­na z ro­dzi­ny ma­ko­wa­tych, po­cho­dzą­ca z Ja­po­nii i Chin; ład­not­ka; ser­dusz­ka


Źródła:

SJP.pl

Ładnie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) w spo­sób ładny, miły, przy­jem­ny, dobry


Grupa Ład­nie – nie­for­mal­na grupa ar­ty­stycz­na, za­ło­żo­na w Kra­ko­wie w 1996 roku i dzia­ła­ją­ca do ok. 2001.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Ładniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: ład­nie


Źródła:

SJP.pl

Ładniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: ładny


Źródła:

SJP.pl

Ładniuchny

zdrob­nie­nie od: ładny; ład­niuś­ki, ład­niu­si, ład­niut­ki


Źródła:

SJP.pl

Ładniusi

zdrob­nie­nie od: ładny; ład­niuś­ki, ład­niut­ki, ład­niuch­ny


Źródła:

SJP.pl

Ładniusieńki

zdrob­nie­nie od: ład­niu­si, ład­niuś­ki


Źródła:

SJP.pl

Ładniutki

zdrob­nie­nie od: ładny; ład­niuś­ki, ład­niu­si, ład­niuch­ny


przy­miot­nik

 (1.1) zdrobn. od: ładny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ładniuśki

zdrob­nie­nie od: ładny; ład­niut­ki, ład­niu­si, ład­niuch­ny


przy­miot­nik

 (1.1) pot. zdrobn. od: ładny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ładnotka

ro­śli­na ozdob­na z ro­dzi­ny ma­ko­wa­tych, po­cho­dzą­ca z Ja­po­nii i Chin; ład­nicz­ka; ser­dusz­ka


Źródła:

SJP.pl

Ładność

rzad­ko: wła­ści­wość tego, co jest ładne; bycie ład­nym


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest ładne; cecha tych, któ­rzy są ładni


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ładny

1. taki, który się komuś po­do­ba;
2. po­tocz­nie: oka­za­ły, po­kaź­ny;
3. iro­nicz­nie: zły, okrop­ny


przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) odz­na­cza­ją­cy się urodą

 (1.2) pot. oka­za­ły, znacz­ny, po­kaź­ny

 (1.3) iron. nie­do­bry, zły, okrop­ny, brzyd­ki

 (1.4) o po­go­dzie be­zde­szczo­wa, przy­jem­na

 (1.5) daw. reg-pl|Kresy. do­ro­sły


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ładoga

je­zio­ro w Rosji


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. naj­więk­sze je­zio­ro Eu­ro­py po­ło­żo­ne w Rosji, na pół­noc­ny wschód od Pe­ters­bur­ga;

 (1.2) geogr. hist. Stara Ła­do­ga (nazwa uży­wa­na przed za­ło­że­niem Nowej Ła­do­gi w 1703 roku);


Ła­do­ga ( Ладожское озеро (Ła­doż­sko­je ozie­ro), La­a­tok­ka, wep. Ladog, Ladoganjärv, oło. Lu­a­do­gu), daw­niej Newo – naj­więk­sze je­zio­ro le­żą­ce w ca­ło­ści w Eu­ro­pie (więk­sze jest le­żą­ce czę­ścio­wo w Eu­ro­pie Morze Ka­spij­skie), po­ło­żo­ne w Rosji (do 1940 część je­zio­ra na­le­ża­ła do Fin­lan­dii), na pół­noc­ny wschód od Pe­ters­bur­ga.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ładoski

przy­miot­nik od: Ła­do­ga (naj­więk­sze je­zio­ro Eu­ro­py po­ło­żo­ne w Rosji)


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z je­zio­rem Ła­do­ga lub Ła­do­gą, pier­wszą sto­li­cą Rusi (współcz. Stara Ła­do­ga)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ładowacz

1. ro­bot­nik ła­du­ją­cy to­wa­ry (np. na sa­mo­chód, sta­tek, do wa­go­nu);
2. ma­szy­na słu­żą­ca do za­ła­dun­ku lub ro­zła­dun­ku


Zo­bacz też: Ła­do­wacz (rol­nict­wo).

Ła­do­wacz – sy­stem ope­ra­cyj­ny opra­co­wa­ny dla jed­ne­go z pol­skich kom­pu­te­rów serii Mera 300 – mo­de­lu Mera 305. Do jego pod­sta­wo­wych zadań na­le­ża­ło prze­cho­wy­wa­nie w pa­mię­ci pro­gra­mów sy­ste­mo­wych i użyt­ko­wych, współ­pra­ca z zew­nętrz­ny­mi no­śni­ka­mi da­nych (taśma, dysk), ste­ro­wa­nie pracą pro­gra­mów (praca stan­dar­do­wa, au­to­ma­tycz­na, ciągi wy­wo­łu­ją­cych się pro­gra­mów i inne).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ładowalny

da­ją­cy się ła­do­wać, moż­li­wy do za­ła­do­wa­nia


Źródła:

SJP.pl

Ładowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ła­do­wać.


Źródła:

Wiktionary

Ładowareczka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od: ła­do­war­ka


Źródła:

Wiktionary

Ładowarka

1. ma­szy­na słu­żą­ca do za­ła­dun­ku (np. to­wa­rów, gruzu) na środ­ki tran­spor­to­we;
2. urzą­dze­nie słu­żą­ce do ła­do­wa­nia aku­mu­la­to­rów w od­po­wied­nich urzą­dze­niach tech­nicz­nych, np. te­le­fo­nach ko­mór­ko­wych


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) techn. bud. ma­szy­na cięż­ka do wy­ko­ny­wa­nia za­ła­dun­ku, np. to­wa­rów na sa­mo­chód lub inny śro­dek tran­spor­tu;

 (1.2) elektr. urzą­dze­nie słu­żą­ce do ła­do­wa­nia aku­mu­la­to­rów, także wew­nętrz­nych np. w te­le­fo­nach ko­mór­ko­wych, lap­to­pach itp.;

 (1.3) roln. zob. ła­do­wacz.


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ładowarkowy

→ ła­do­war­ka


Patrz:ładowarka

Źródła:

SJP.pl

Ładować

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. brak)

 (1.1) umie­szczać przed­mio­ty w jed­nym miej­scu w celu prze­tran­spor­to­wa­nia ich gdzieś in­dziej

 (1.2) fiz. elektr. wpro­wa­dzać ła­du­nek elek­trycz­ny do ba­te­rii, aku­mu­la­to­ra

 (1.3) na­bi­jać pi­sto­let / ka­ra­bin / strzel­bę bądź inną broń palną

 (1.4) in­form. ścią­gać z ser­we­ra stro­nę in­ter­ne­to­wą

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny ła­do­wać się (dk. brak)

 (2.1) wcho­dzić, zwy­kle z trud­no­ścia­mi, w ja­kieś miej­sce, czę­sto do któ­re­go nie po­win­no się do­stać

 (2.2) in­form. o stro­nie in­ter­ne­to­wej: ścią­gać się z ser­we­ra

 (2.3) daw. gw-pl|Pod­kar­pa­cie. stro­ić się, zbie­rać się do wyj­ścia


Źródła:

Wiktionary

Ładownia

1. po­mie­szcze­nie na stat­ku, w któ­rym umie­szczo­ne są prze­wo­żo­ne to­wa­ry;
2. po­mie­szcze­nie na sta­cji ko­le­jo­wej, w por­cie itp. przez­na­czo­ne do za­ła­dun­ku to­wa­rów


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) po­mie­szcze­nie, w któ­rym umie­szcza­ny jest ła­du­nek – na stat­ku lub w sa­mo­lo­cie

 (1.2) kolej. punkt hand­lo­wy na szla­ku ko­le­jo­wym, przez­na­czo­ny do za­ła­do­wy­wa­nia i wy­ła­do­wy­wa­nia prze­sy­łek


Ła­dow­nia – część (zam­knię­ta, rzad­ko ot­war­ta) stat­ku przez­na­czo­na do prze­wo­zu ła­dun­ku.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ładownica

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) wojsk. torba na amu­ni­cję lub ma­ga­zyn­ki z amu­ni­cją do broni strze­lec­kiej


Ła­dow­ni­ca (sta­rop. "pa­tron­tasz") – po­jem­nik słu­żą­cy do prze­no­sze­nia i do­god­ne­go do­by­wa­nia amu­ni­cji lub ma­ga­zyn­ków z amu­ni­cją, sta­no­wią­cy ele­ment wy­po­sa­że­nia in­dy­wi­du­al­ne­go (np. żoł­nie­rza).

Ła­dow­ni­ca może mieć formę torby no­szo­nej przez ramię, bądź sze­re­gu po­jem­ni­ków (wy­ko­na­nych ze skóry, tka­ni­ny lub two­rzy­wa sztucz­ne­go) tro­czo­nych do pasa, sze­lek bądź in­nych ele­men­tów wy­po­sa­że­nia.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Ładowniczka

zdrob­nie­nie od: ła­dow­ni­ca


Źródła:

SJP.pl

Ładowniczy

żoł­nierz ła­du­ją­cy dzia­ło lub ka­ra­bin ma­szy­no­wy


Ła­dow­ni­czy – żoł­nierz od­po­wie­dzial­ny za ła­do­wa­nie broni wy­ma­ga­ją­cej ob­słu­gi przez wię­cej niż jedną osobę.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ładowniej

prze­sta­rza­ły sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: ła­dow­nie


Źródła:

SJP.pl

Ładownik

ro­bot­nik pra­cu­ją­cy przy ła­do­wa­niu to­wa­rów; ła­do­wacz


Ła­dow­nik – me­ta­lo­wy za­sob­nik za­wie­ra­ją­cy kilka naboi, sta­no­wią­cy wkład ma­ga­zyn­ka broni pal­nej przyś­pie­sza­ją­cy i ułat­wia­ją­cy jego ła­do­wa­nie. Ła­dow­nik ma naj­czę­ściej formę bla­sza­nej ramki (spi­na­ją­cej kilka sztuk naboi), która umie­szcza­na jest wew­nątrz sta­łe­go zin­te­gro­wa­ne­go z bro­nią ma­ga­zyn­ka.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ładownikowy

→ ła­dow­nik


Patrz:ładownik

Źródła:

SJP.pl

Ładowność

mak­sy­mal­ny cię­żar ła­dun­ku, jaki można jed­no­ra­zo­wo za­ła­do­wać na urzą­dze­nie tran­spor­to­we


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest ła­dow­ne

 (1.2) miara moż­li­wo­ści za­ła­do­wa­nia, ilo­ści ła­dun­ku


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ładowny

1. po­jem­ny, pa­kow­ny;
2. daw­niej: na­ła­do­wa­ny, na­peł­nio­ny


przy­miot­nik

 (1.1) po­jem­ny

 (1.2) za­ła­do­wa­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ładuga

towar ła­do­wa­ny na sta­tek; ła­du­nek


Źródła:

SJP.pl

Ładunek

1. towar prze­wo­żo­ny środ­ka­mi tran­spor­tu;
2. na­gro­ma­dze­nie cze­goś; duża ilość cze­goś;
3. nabój; ma­te­riał wy­bu­cho­wy


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) towar umie­szczo­ny w czymś, zwy­kle do tran­spor­tu;

 (1.2) ma­te­riał wy­bu­cho­wy w po­ci­sku

 (1.3) fiz. licz­ba okre­śla­ją­ca skalę od­dzia­ły­wa­nia;

 (1.4) hist. wojsk. ro­dzaj amu­ni­cji ła­do­wa­nej z przo­du, pier­wow­zór współ­czes­ne­go na­bo­ju ze­spo­lo­ne­go;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ładunkowy

→ ła­du­nek


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z ła­dun­kiem


Patrz:ładunek

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ładysław

imię mę­skie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|m.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ładziak

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Ładzice

wieś w Pol­sce


Ła­dzi­ce – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie łódz­kim, w po­wie­cie ra­dom­szczań­skim, w gmi­nie Ła­dzi­ce.

Do 1953 roku miej­sco­wość była sie­dzi­bą gminy Ra­dzie­cho­wi­ce. W la­tach 1954–1972 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Ła­dzi­ce. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa piotr­kow­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ładzicki

przy­miot­nik od: Ła­dzi­ce


Źródła:

SJP.pl

Ładzin

wieś w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ładzić

1. po­rząd­ko­wać
2. żyć z kimś w ko­mi­ty­wie


Źródła:

SJP.pl

Łaganów

wieś w Pol­sce


Ła­ga­nów – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­ło­pol­skim, w po­wie­cie pro­szo­wic­kim, w gmi­nie Pro­szo­wi­ce.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łagier

w Związ­ku Ra­dziec­kim: obóz pracy przy­mu­so­wej; gułag


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) obóz pracy przy­mu­so­wej dla więź­niów po­li­tycz­nych i kry­mi­nal­nych w Związ­ku Ra­dziec­kim, Rosji i in­nych kra­jach;


Nie mylić z: la­gier.

Ła­gier lub łagr ( лагерь – obóz), rów­nież (ofi­cjal­nie do 1930) konc­ła­gier (ros. концлагерь) – so­wiec­ki obóz kon­cen­tra­cyj­ny, obóz pracy przy­mu­so­wej w Rosji bol­sze­wic­kiej (1918–1922) i w ZSRR (1922–1987), w któ­rym więź­niów zmu­sza­no do cięż­kich prac po­wo­du­ją­cych czę­sto wy­ni­szcze­nie i śmierć.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Łagiernica

więź­niar­ka łagru


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) więź­niar­ka łagru


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łagierniczka

→ ła­gier­nik


Patrz:łagiernik

Źródła:

SJP.pl

Łagiernik

wię­zień łagru


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) wię­zień łagru


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łagierny

→ ła­gier; ła­gro­wy


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) od­no­szą­cy się do łagru, zwią­za­ny z ła­grem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łagiew

na­czy­nie do prze­cho­wy­wa­nia pły­nów; bu­kłak


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) stpol. na­czy­nie na płyn;


Ła­giew (niem. "Lägel, Legel", łac. "lagēna", gr. λάγυνος "la­gy­nos") – dawne na­czy­nie do prze­cho­wy­wa­nia i prze­no­sze­nia wody, na­po­jów oraz in­nych pły­nów.

Było głów­nie po­dręcz­nym na­czy­niem po­dróż­nym, które mogła też ce­cho­wać okre­ślo­na po­jem­ność. Wy­ko­ny­wa­no je z drew­na, skóry i me­ta­lu.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Łagiewka

1. zdrob­nie­nie od: ła­giew;
2. ła­giew­ka pył­ko­wa - rurka wy­ra­sta­ją­ca z ziarn­ka pyłku kwia­to­we­go w głąb słup­ka, umoż­li­wia­ją­ca za­płod­nie­nie


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łagiewnicki

przy­miot­nik od: Ła­giew­ni­ki


przy­miot­nik

 (1.1) od­no­szą­cy się do Ła­giew­nik, zwią­za­ny z Ła­giew­ni­ka­mi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łagiewniczanin

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Ła­giew­nik


Źródła:

Wiktionary

Łagiewniczanka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Ła­giew­nik


Źródła:

Wiktionary

Łagiewnik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) hist. rze­mieśl­nik wyt­wa­rza­ją­cy becz­ki oraz inne na­czy­nia drew­nia­ne lub gli­nia­ne;


Ła­giew­nik – wczes­noś­red­nio­wiecz­ny zawód rze­mieśl­ni­czy.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Łagiewniki

1. dziel­ni­ca Łodzi;
2. dziel­ni­ca By­to­mia;
3. dziel­ni­ca Kra­ko­wa;
4. Sank­tu­a­rium Bo­że­go Mi­ło­sier­dzia w Kra­ko­wie;
5. wieś w woj. dol­no­ślą­skim;
6. wieś w woj. wiel­ko­pol­skim;
7. Ła­giew­ni­ki Ko­ściel­ne: wieś w woj. wiel­ko­pol­skim


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. to­po­nim, nazwa kil­ku­na­stu pol­skich wsi oraz dziel­nic miast;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Łagisza

dziel­ni­ca Bę­dzi­na


Ła­gi­sza – dziel­ni­ca Bę­dzi­na le­żą­ca w jego pół­noc­nej czę­ści.

W la­tach 1915–1954 sie­dzi­ba gminy Ła­gi­sza. W la­tach 1954–1968 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Ła­gi­sza, znie­sio­nej w związ­ku z przeksz­tał­ce­niem gro­ma­dy w mia­sto. W 1973 włą­czo­na do Bę­dzi­na.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łagiszyn

wieś w Pol­sce


Ła­gi­szyn – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie gó­row­skim, w gmi­nie Góra.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łagocki

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Łagoda

naz­wi­sko


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) stpol. ła­god­ność


Zo­bacz też: Ła­go­da - herb szla­chec­ki.

Ła­go­da – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bu­skim, w po­wie­cie zie­lo­no­gór­skim, w gmi­nie No­wo­gród Bo­brzań­ski.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa zie­lo­no­gór­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Łagodnie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) w spo­sób ła­god­ny; de­li­kat­nie lub niez­nacz­nie


Źródła:

Wiktionary

Łagodniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: ła­god­nie


Źródła:

SJP.pl

Łagodniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: ła­god­ny


Źródła:

SJP.pl

Łagodnienie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ła­god­nieć.


Źródła:

Wiktionary

Łagodnieć

cza­sow­nik

 (1.1) sta­wać się ła­god­nym

 (1.2) słab­nąć, tra­cić na mocy


Źródła:

Wiktionary

Łagodniusi

zdrob­nie­nie od: ła­god­ny; ła­god­niut­ki


Źródła:

SJP.pl

Łagodniutki

zdrob­nie­nie od: ła­god­ny; ła­god­niu­si


przy­miot­nik

 (1.1) zdrobn. od: ła­god­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łagodniutko

przy­słó­wek

 (1.1) zdrobn. od: ła­god­nie


Źródła:

Wiktionary

Łagodność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego co jest ła­god­ne; cecha tego, kto jest ła­god­ny


Źródła:

Wiktionary

Łagodny

1. skłon­ny do zgody, wy­ro­zu­mia­ły;
2. wy­ra­ża­ją­cy wy­ro­zu­mia­łość, do­broć;
3. po­zba­wio­ny su­ro­wo­ści, sro­go­ści;
4. nie­ma­ją­cy du­że­go na­tę­że­nia; nie­o­stry, nie­in­ten­syw­ny;
5. o pro­duk­tach che­micz­nych: nie­wy­wo­łu­ją­cy gwał­tow­nych re­ak­cji che­micz­nych


przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) cha­rak­te­ry­zu­ją­cy się ła­god­no­ścią, spo­ko­jem, bra­kiem gnie­wu lub nie­po­ko­ju

 (1.2) o smaku: słaby, taki, który nie jest pi­kant­ny; jest de­li­kat­ny

 (1.3) o rzece, po­to­ku: pły­ną­cy po­wo­li, ma­ją­cy gład­ką po­wierzch­nię


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łagodzenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ła­go­dzić.


Źródła:

Wiktionary

Łagodzin

wieś w Pol­sce


Ła­go­dzin (niem. "Egloff­ste­in") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bu­skim, w po­wie­cie go­rzow­skim, w gmi­nie Deszcz­no.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa go­rzow­skie­go.

Wieś po­łą­czo­na jest z Go­rzo­wem Wiel­ko­pol­skim linią MZK.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łagodzić

cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny

 (1.1) czy­nić ła­god­nym, mniej su­ro­wym, mniej gwał­tow­nym

 (1.2) czy­nić mniej kon­tra­sto­wym, mniej ja­skra­wym, mniej in­ten­syw­nym

 (1.3) daw. reg-pl|Kresy. przy­go­to­wać

 (1.4) daw. reg-pl|Kresy. po­pra­wić

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny ła­go­dzić się

 (2.1) sta­wać się ła­god­nym


Źródła:

Wiktionary

Łagodziński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Łagowianin

miesz­ka­niec Ła­go­wa


Źródła:

SJP.pl

Łagowianka

miesz­kan­ka Ła­go­wa


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łagowiec

wieś w Pol­sce


Zo­bacz też: Ła­go­wiec w in­nych zna­cze­niach tej nazwy.

Ła­go­wiec – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bu­skim, w po­wie­cie mię­dzy­rzec­kim, w gmi­nie Trzciel.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łagowo

wieś w Pol­sce


Ła­go­wo – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie ko­ściań­skim, w gmi­nie Krzy­wiń.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łagowski

przy­miot­nik od: Łagów


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łagrowy

→ ła­gier; ła­gier­ny


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) od­no­szą­cy się do łagru, zwią­za­ny z ła­grem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łagry

w Związ­ku Ra­dziec­kim: obóz pracy przy­mu­so­wej; gułag


Źródła:

SJP.pl

Łagun

jedna z sze­re­gu drew­nia­nych belek sta­no­wią­cych pod­kład pod bu­du­ją­cy się lub wy­cią­gnię­ty na brzeg sta­tek


Źródła:

SJP.pl

Łaguszów

wieś w Pol­sce


Ła­gu­szów daw­niej też Ła­gu­szew – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie zwo­leń­skim, w gmi­nie Przy­łęk. Ma sta­tus so­łect­wa.

Wieś w po­wie­cie ra­dom­skim w wo­je­wództ­wie san­do­mier­skim w XVI wieku była włas­no­ścią kasz­te­la­na lu­bel­skie­go An­drze­ja Fir­le­ja. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa ra­dom­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łagów

1. mia­sto w Pol­sce;
2. nazwa kilku wsi w Pol­sce


Łagów – mia­sto po­ło­żo­ne w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim, w po­wie­cie kie­lec­kim. Sie­dzi­ba urzę­du gminy Łagów. Sta­tus mia­sta odzy­ska­ło z dniem 1 stycz­nia 2018.

Był mia­stem bi­skup­stwa włoc­ław­skie­go w wo­je­wództ­wie san­do­mier­skim w ostat­niej ćwier­ci XVI wieku. W la­tach 1975–1998 Łagów ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­żał do wo­je­wództ­wa kie­lec­kie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łagówek

wieś w Pol­sce


Ła­gó­wek (niem. "Neu Lagow") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bu­skim, w po­wie­cie świe­bo­dziń­skim, w gmi­nie Łagów.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa zie­lo­no­gór­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łajanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|łajać.


Ła­ja­nie – w daw­nym pra­wie pol­skim spo­sób umac­nia­nia umów zo­bo­wią­za­nio­wych po­le­ga­ją­cy na zgo­dzie dłuż­ni­ka, aby w przy­pad­ku nie­wy­ko­na­nia zo­bo­wią­za­nia wie­rzy­ciel mógł go w spo­sób bez­kar­ny łajać (lżyć), co miało skło­nić do speł­nie­nia świad­cze­nia.

W umo­wach pi­sem­nych lub ust­nych (przy świad­kach) stro­ny do­da­wa­ły kla­u­zu­lę, upraw­nia­ją­cą wie­rzy­cie­la w razie nie­wy­wią­za­nia się w ter­mi­nie ze zo­bo­wią­za­nia przez dłuż­ni­ka do ła­ja­nia bę­dą­ce­go w zwło­ce aż do czasu wy­ko­na­nia zo­bo­wią­za­nia.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Łajać

ostro stro­fo­wać, ganić, wy­my­ślać


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) ostro stro­fo­wać


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łajba

po­tocz­ne okre­śle­nie łodzi


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. stara łódź lub sta­tek w kiep­skim sta­nie tech­nicz­nym


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łajdacki

wła­ści­wy łaj­da­ko­wi, nik­czem­ny, nie­ucz­ci­wy, hul­taj­ski, szel­mow­ski


Źródła:

SJP.pl

Łajdackość

→ łaj­dac­ki


Patrz:łajdacki

Źródła:

SJP.pl

Łajdactwo

1. czyn zły, nie­rząd­ny, hań­bią­cy, po­stę­po­wa­nie nie­ucz­ci­we, godne łaj­da­ka; hul­taj­stwo, ło­tro­stwo
2. zbio­ro­wo: łaj­da­cy


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) nie­e­tycz­ne pro­wa­dze­nie się, po­stę­po­wa­nie

 (1.2) pot. obraź. ogół łaj­da­ków

 (1.3) pot. nie­e­tycz­ny po­stę­pek


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łajdaczek

zdrob­nie­nie od: łaj­dak


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) zdrobn. od łaj­dak


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łajdaczeć

sta­wać się łaj­da­kiem, nik­czem­nym; nik­czem­nieć


Źródła:

SJP.pl

Łajdaczka

1. prze­sta­rza­le: ko­bie­ta pro­wa­dzą­ca życie roz­pust­ne; nie­rząd­ni­ca, roz­pust­ni­ca, la­dacz­ni­ca;
2. rza­dziej: ko­bie­ta nie­ucz­ci­wa


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) daw. ko­bie­ta nie­rząd­na


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łajdaczy

do­ty­czą­cy łaj­da­ka, wła­ści­wy łaj­da­ko­wi; nik­czem­ny; łaj­dac­ki


Źródła:

SJP.pl

Łajdaczyna

ek­spre­syw­nie: męż­czyz­na nie­ucz­ci­wy, nie­go­dzi­wy, godny po­tę­pie­nia; łotr, łobuz


Źródła:

SJP.pl

Łajdaczyć

po­tocz­nie:
1. czy­nić nie­mo­ral­nym;
2. łaj­da­czyć się -
a) pro­wa­dzić roz­wią­złe życie sek­su­al­ne; la­da­czyć się;
b) robić coś nie­go­dzi­we­go


Źródła:

SJP.pl

Łajdak

męż­czyz­na nie­ucz­ci­wy, nie­go­dzi­wy, godny po­tę­pie­nia; łotr, łobuz


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pot. pejor. czło­wiek po­stę­pu­ją­cy niez­god­nie z nor­ma­mi etyki, godny po­gar­dy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łajdakowaty

po­stę­pu­ją­cy nie­e­tycz­nie; byd­la­ko­wa­ty, dra­nio­wa­ty, ła­chu­dro­wa­ty


Źródła:

SJP.pl

Łajdus

po­gard­li­wie o czło­wie­ku nie­go­dzi­wym, god­nym po­tę­pie­nia, łaj­da­ku


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) zob. łaj­dak.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łajka

biały, czar­ny albo ła­cia­ty pies sy­be­ryj­ski uży­wa­ny do po­lo­wa­nia i w za­przę­gu


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) kynol. śred­niej wiel­ko­ści ku­dła­ty pies sy­be­ryj­ski, uży­wa­ny do po­lo­wań i do za­przę­gu;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Łajno

po­tocz­nie: od­cho­dy zwie­rzę­ce lub ludz­kie (rza­dziej)


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cho­dy zwie­rzę­ce


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łajza

(r. męski)
1. po­tocz­nie o włó­czę­dze, czę­sto z od­cie­niem po­gard­li­wym jako o za­pi­ja­czo­nym łach­ma­nia­rzu
2. po­tocz­nie o nie­do­łę­dze; faj­tła­pa


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy lub żeń­ski

 (1.1) po­gard. osoba brud­na, za­nied­ba­na

 (1.2) pot. obraź. osoba nie­zdar­na

 (1.3) daw. obraź. pow­si­no­ga, włó­czę­ga

 (1.4) pot. lump, menel


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łak

śro­do­wi­sko­wo: mało zdol­ny raper


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) środ. raper o ni­skich umie­jęt­no­ściach


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łaknienie

1. w me­dy­cy­nie: uczu­cie zwią­za­ne z chę­cią je­dze­nia; ape­tyt, głód;
2. o po­ję­ciach ab­strak­cyj­nych: wiel­kie pra­gnie­nie cze­goś; po­żą­da­nie, po­trze­ba, żądza


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ła­knąć.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łakno

wieś w Pol­sce


Łakno – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ku­jaw­sko-po­mor­skim, w po­wie­cie włoc­ław­skim, w gmi­nie Cho­decz.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa włoc­ław­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łaknąć

1. od­czu­wać głód lub chęć spo­ży­cia okre­ślo­ne­go po­kar­mu;
2. chcieć cze­goś


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. brak)

 (1.1) od­czu­wać głód

 (1.2) chcieć cze­goś


Ła­knąć (oryg. "Crave") - jed­no­ak­to­wa sztu­ka te­a­tral­na au­tor­stwa Sary Kane. Jej pre­mie­ra od­by­ła się 13 sierp­nia 1998 w Tra­ver­se The­a­tre w Edyn­bur­gu. Pod­czas pre­mie­ry au­tor­ka zo­sta­ła za­pre­zen­to­wa­na jako Marie Kal­ve­don. Pse­u­do­nim zo­stał wy­wie­dzio­ny od miej­sco­wo­ści Kel­ve­don Hatch, gdzie au­tor­ka do­ra­sta­ła.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Łakocie

wy­ro­by cu­kier­ni­cze trwa­łe, np. cu­kier­ki, cze­ko­la­da, chał­wa; sło­dy­cze, do­bro­cie, do­bro­ci


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) sło­dy­cze, słod­ko­ści

 (1.2) daw. w licz­bie po­je­dyn­czej przys­mak, spe­cjał

 (1.3) przen. rze­czy war­to­ścio­we, da­ją­ce sa­tys­fak­cję, szczę­ście, prze­de wszyst­kim w sen­sie du­cho­wym


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łakomca

daw­niej: ską­piec, chci­wiec; ła­ko­miec


Źródła:

SJP.pl

Łakomczuch

ktoś, kto lubi do­brze zjeść; żar­łok; ob­żar­tuch


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy lub mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) pot. ktoś, kto jest ła­ko­my, lubi jeść, zwła­szcza sło­dy­cze, przys­ma­ki

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. lm. od: ła­kom­czu­cha


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łakomczucha

ktoś, kto lubi do­brze zjeść; żar­łok; ob­żar­tuch


Źródła:

SJP.pl

Łakomczuszek

zdrob­nie­nie od: ła­kom­czuch


Źródła:

SJP.pl

Łakomczuszka

zdrob­nie­nie od: ła­kom­czuch


Źródła:

SJP.pl

Łakomiec

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łakomiej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: ła­ko­mie


Źródła:

SJP.pl

Łakomość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co ła­ko­me; cecha tych, któ­rzy są ła­ko­mi


Źródła:

Wiktionary

Łakomski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łakomstwo

1. za­chłan­ność
2. nie­u­miar­ko­wa­nie w je­dze­niu i piciu


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) brak umiar­ko­wa­nia w je­dze­niu; chci­wość po­kar­mów

 (1.2) wy­ka­zy­wa­nie chci­wo­ści do cze­goś


Ła­kom­stwo, ob­żar­stwo czy też nie­u­miar­ko­wa­nie w je­dze­niu i piciu − jeden z sied­miu grze­chów głów­nych w chrze­ści­jań­stwie, po­le­ga­ją­cy na po­chła­nia­niu więk­szej ilo­ści po­kar­mów i na­po­ju niż osoba po­trze­bu­je do swego życia.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Łakomszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: ła­ko­my


Źródła:

SJP.pl

Łakomy

1. nie­u­miar­ko­wa­ny w je­dze­niu;
2. bu­dzą­cy chci­wość, po­żą­da­nie


przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) chci­wy je­dze­nia

 (1.2) przen. chci­wy

 (1.3) bu­dzą­cy chci­wość


Ła­ko­my (forma żeń­ska: Ła­ko­ma; licz­ba mnoga: Ła­ko­mi) – pol­skie naz­wi­sko.

Na po­cząt­ku lat 90. XX wieku w Pol­sce naz­wi­sko Ła­ko­my no­si­ło 2499 męż­czyzn, a naz­wi­sko Ła­ko­ma 2101 ko­biet. We­dług no­wszych, in­ter­ne­to­wych da­nych licz­by osób no­szą­cych to naz­wi­sko wy­no­szą od­po­wied­nio – 2961 i 2122.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Łakota

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Łakotniś

daw­niej: ła­kom­czuch, ła­such, sma­kosz; łasoń, ła­kot­nik


Źródła:

SJP.pl

Łakoć

(r. męski) coś bar­dzo smacz­ne­go; sma­ko­łyk, przys­mak, ra­ry­tas, spe­cjał, de­li­ka­tes


Źródła:

SJP.pl

Łam

ko­lum­na druku do­sto­so­wa­na pod wzglę­dem licz­by wier­szy do wiel­ko­ści stro­ny; szpal­ta


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) druk. tek­sty, ta­be­le, ilu­stra­cje i inne ele­men­ty druku ufor­mo­wa­ne w ko­lum­nę w ukła­dzie jed­no­ła­mo­wym lub sta­no­wią­ce część ko­lum­ny w ukła­dzie wie­lo­ła­mo­wym;

forma cza­sow­ni­ka.

 (2.1) rozk. 2 os. lp. zob. łamać.


Łam – pio­no­wy blok za­re­zer­wo­wa­ny dla tek­stu, le­żą­cy na ko­lum­nie, ma­ją­cy okre­ślo­ną sze­ro­kość i dłu­gość, czym się różni od szpal­ty ma­ją­cej tylko sze­ro­kość, a dłu­gość do­wol­ną (okre­ślo­ną wiel­ko­ścią ca­ło­ści tek­stu).

W jed­no­ła­mo­wym ukła­dzie ko­lum­ny jest to pas na ko­lum­nie ogra­ni­czo­ny mar­gi­ne­sa­mi (gór­nym i dol­nym), w ukła­dzie wie­lo­ła­mo­wym ana­lo­gicz­ny pio­no­wy frag­ment ko­lum­ny.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Łamacz

pra­cow­nik dru­kar­ni zaj­mu­ją­cy się ła­ma­niem szpalt; me­tram­paż


Ła­ma­cze ("den­tes sec­to­rii") – zęby dra­pież­nych ssa­ków, bę­dą­ce zmo­dy­fi­ko­wa­nym czwar­tym gór­nym zębem przed­trzo­no­wym i pier­wszym dol­nym trzo­no­wym. Ła­ma­cze mają trzy ko­rze­nie. Służą prze­de wszyst­kim do cię­cia mięsa i ła­ma­nia kości. Ła­ma­cze dzia­ła­ją jak no­ży­ce lub se­ka­tor od­ci­na­jąc duże kęsy po­kar­mu, który na­stęp­nie jest po­ły­ka­ny bez prze­żu­wa­nia. Sto­pień wyksz­tał­ce­nia tych zębów jest za­leż­ny od stop­nia spe­cja­li­za­cji ga­tun­ku, u któ­re­go wy­stę­pu­ją i różni się po­mię­dzy po­szcze­gól­ny­mi ro­dzi­na­mi dra­pież­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łamacze

pra­cow­nik dru­kar­ni zaj­mu­ją­cy się ła­ma­niem szpalt; me­tram­paż


Źródła:

SJP.pl

Łamaczka

po­tocz­nie: ła­macz­ka (mę­skich) serc - ko­bie­ta nie­odw­za­jem­nia­ją­ca sym­pa­tii męż­czyzn


Źródła:

SJP.pl

Łamaga

(r. męski) męż­czyz­na nie­zdar­ny, śla­ma­zar­ny; nie­do­łę­ga, ofer­ma


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy lub żeń­ski

 (1.1) pot. ktoś nie­po­rad­ny lub nie­zdar­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łamagostwo

po­tocz­nie: bycie ła­ma­gą - osobą nie­spraw­ną fi­zycz­nie, nie­zdar­ną, śla­ma­zar­ną; nie­zdar­ność, nie­do­łę­stwo, śla­ma­zar­ność, ofer­mo­wa­tość


Źródła:

SJP.pl

Łamak

po­tocz­nie: mały przed­miot przy­po­mi­na­ją­cy klucz, któ­rym można ot­wo­rzyć zamek w sa­mo­cho­dzie; sztos


Źródła:

SJP.pl

Łamana

linia ła­ma­na


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) geom. linia ła­ma­na


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łamanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|łamać.


Źródła:

Wiktionary

Łamaniec

1. nie­na­tu­ral­ny, dzi­wacz­ny ruch ciała; wy­gi­bas; wy­krę­tas;
2. ry­su­nek, linia o po­wy­gi­na­nych kszatł­tach


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) pot. dzi­wacz­na fi­gu­ra tan­ce­rza, osoby gim­na­sty­ku­ją­cej się itp.; nie­na­tu­ral­ne wy­gię­cie

 (1.2) pot. motyw gra­ficz­ny o po­wy­gi­na­nych kształ­tach

 (1.3) pot. o czymś trud­nym do wy­mó­wie­nia, niez­ro­zu­mia­łym, skom­pli­ko­wa­nym

 (1.4) środ. sport. strze­lect­wo wia­trów­ka, którą ła­du­je się po­przez „zła­ma­nie”


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łamany

1. ro­zbi­jać, roz­ry­wać, bu­rzyć, kru­szyć;
2. po­tocz­nie: boleć, kłuć;
3. prze­no­śnie: ni­szczyć, ni­we­czyć, mar­no­wać;
4. prze­no­śnie, np. o opo­rze: po­ko­ny­wać, przez­wy­cię­żać;
5. prze­no­śnie, np. o umo­wie, przy­się­dze: na­ru­szać, nie do­trzy­my­wać;
6. w po­li­gra­fii: for­mo­wać ko­lum­ny


Źródła:

SJP.pl

Łamarka

ma­szy­na do kru­sze­nia skał; kru­szar­ka szczę­ko­wa


Źródła:

SJP.pl

Łamać

1. ro­zbi­jać, roz­ry­wać, bu­rzyć, kru­szyć;
2. po­tocz­nie: boleć, kłuć;
3. prze­no­śnie: ni­szczyć, ni­we­czyć, mar­no­wać;
4. prze­no­śnie, np. o opo­rze: po­ko­ny­wać, przez­wy­cię­żać;
5. prze­no­śnie, np. o umo­wie, przy­się­dze: na­ru­szać, nie do­trzy­my­wać;
6. w po­li­gra­fii: for­mo­wać ko­lum­ny


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) o rze­czach mało ela­stycz­nych: roz­dzie­lać coś na ka­wał­ki na­ci­ska­jąc, zgi­na­jąc

 (1.2) nie sto­so­wać się do cze­goś

 (1.3) ni­szczyć komuś życie, ka­rie­rę

 (1.4) po­ko­ny­wać opór

 (1.5) druk. for­mo­wać ko­lum­ny pod­czas przy­go­to­wa­nia książ­ki lub cza­so­pis­ma do druku

 (1.6) szt. do­da­wać do danej barwy inny kolor w celu uzy­ska­nia barwy zga­szo­nej, sto­no­wa­nej

 (1.7) o haśle, ko­dzie, szyf­rze itp.: od­ga­dy­wać

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny łamać się

 (2.1) o rze­czach mało ela­stycz­nych: pękać pod wpły­wem dzia­ła­nia siły

 (2.2) przest. dzie­lić się czymś, zwy­kle je­dze­niem, odłą­cza­jąc jego ka­wał­ki

 (2.3) przen. pod­da­wać się na sku­tek na­ci­sków psy­chicz­nych

 (2.4) przen. tra­cić od­por­ność psy­chicz­ną, ule­gać de­pre­sji

 (2.5) przen. ro­zbi­jać się, roz­pry­ski­wać się

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (3.1) med. prze­ja­wiać ból lub dy­skom­fort w kon­kret­nych miej­scach ciała


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łambinowice

wieś w Pol­sce


Łam­bi­no­wi­ce ( Lams­dorf) – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie opol­skim, w po­wie­cie ny­skim, w gmi­nie Łam­bi­no­wi­ce.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łambinowicki

→ Łam­bi­no­wi­ce


Patrz:Łambinowice

Źródła:

SJP.pl

Łambinowiczanin

miesz­ka­niec Łam­bi­no­wic (wsi w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Łambinowiczanka

miesz­kan­ka Łam­bi­no­wic (wsi w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Łamignat

po­tocz­nie: czło­wiek sil­nie zbu­do­wa­ny, si­łacz


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) reg. rzad. męż­czyz­na sil­nie zbu­do­wa­ny, si­łacz po­ten­cjal­nie mo­gą­cy łamać kości


Ła­mi­gnat – zbój, mąż Jagi (cza­row­ni­cy), po­stać z serii ko­mik­so­wej "Kajko i Ko­kosz" au­tor­stwa Ja­nu­sza Chri­sty. Jak sam o sobie mówił, za­bie­rał bo­ga­tym i dawał bied­nym.

Po­stać zbója Ła­mi­gna­ta po raz pier­wszy uka­za­ła się w ga­ze­cie „Wie­czór Wy­brze­ża” w la­tach 1974–1975. W wer­sji al­bu­mo­wej do­pie­ro w la­tach 1987–1988 w ko­mik­sach "Woje Mir­mi­ła" i "Roz­pra­wa z Daj­mie­chem", które dziś two­rzą jeden album "Woje Mir­mi­ła" wy­da­ny przez Eg­mont w trzech to­mach.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Łamigłówka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) za­da­nie lo­gicz­ne do roz­wią­za­nia po­przez kom­bi­na­cje

 (1.2) przen. pro­blem ży­cio­wy nie­łat­wy do roz­wią­za­nia


Ła­mi­głów­ka – roz­ryw­ka umy­sło­wa wy­stę­pu­ją­ca w dwóch zna­cze­niach: po pier­wsze jako ukła­dan­ka wy­ma­ga­ją­ca lo­gicz­ne­go my­śle­nia i kom­bi­no­wa­nia, a po dru­gie jako za­da­nie do roz­wią­za­nia po­le­ga­ją­ce na kom­bi­na­cji liter, sylab, liczb, sy­tu­a­cji.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Łamigłówkowicz

mi­ło­śnik ła­mi­głó­wek


Źródła:

SJP.pl

Łamigłówkowy

→ ła­mi­głów­ka


Patrz:łamigłówka

Źródła:

SJP.pl

Łamistrajk

osoba pra­cu­ją­ca w cza­sie straj­ku


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pot. osoba pra­cu­ją­ca w cza­sie straj­ku


Ła­mi­strajk (ang. "stri­ke­bre­a­ker") – osoba, która pra­cu­je po­mi­mo trwa­ją­ce­go straj­ku. Ła­mi­straj­ka­mi są zaz­wy­czaj osoby, które nie były za­trud­nio­ne w fir­mie przed spo­rem związ­ko­wym, a zo­sta­ły za­trud­nio­ne po straj­ku lub w jego trak­cie, aby utrzy­mać dzia­ła­nie przed­się­bior­stwa. „Ła­mi­straj­ka­mi” można rów­nież na­zy­wać pra­cow­ni­ków (człon­ków związ­ku lub nie), któ­rzy prze­kra­cza­ją linie pi­kiet, aby pra­co­wać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Łamistrajkostwo

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) po­dej­mo­wa­nie pracy w cza­sie straj­ku


Źródła:

Wiktionary

Łamistrajkowy

→ ła­mi­strajk


Patrz:łamistrajk

Źródła:

SJP.pl

Łamliwość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest łam­li­we


Łam­li­wość – jeden z waż­niej­szych pa­ra­me­trów opi­su­ją­cych użyt­ko­we włas­no­ści włó­kien szkla­nych, a oz­na­cza się ją jako sto­su­nek najm­niej­szej śred­ni­cy pętli ut­wo­rzo­nej z włó­kna do śred­ni­cy włó­kna. Łam­li­wość wzra­sta ze zwięk­sze­niem śred­ni­cy włó­kien i ze zwięk­sze­niem za­war­to­ści al­ka­liów.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Łamliwszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: łam­li­wy


Źródła:

SJP.pl

Łamliwy

taki, który łatwo się łamie


przy­miot­nik

 (1.1) łatwo ła­mią­cy się


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łamy

ko­lum­na druku do­sto­so­wa­na pod wzglę­dem licz­by wier­szy do wiel­ko­ści stro­ny; szpal­ta


Źródła:

SJP.pl

Łan

1. ob­szar ziemi, na któ­rym coś się upra­wia; niwa, pole;
2. zboże ros­ną­ce na ziemi upraw­nej;
3. daw­niej: ob­szar ziemi dany osad­ni­ko­wi do upra­wy przez pa­nu­ją­ce­go księ­cia


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) część ziemi pod za­siew

 (1.2) zboże ros­ną­ce na za­go­nie

 (1.3) daw. jed­nost­ka miary po­wierzch­ni ziemi upraw­nej li­czą­ca od 17 do 26 hek­ta­rów

 (1.4) daw. ob­szar ziemi dany przez moż­no­wład­cę osad­ni­ko­wi do upra­wy, celem po­zy­ska­nia czyn­szu i da­ni­ny


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Łangowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Łani

przy­miot­nik od: łania


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z łanią, do­ty­czą­cy łani

przy­miot­nik dzier­żaw­czy

 (2.1) na­le­żą­cy do łani

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (3.1) daw. łania

forma rze­czow­ni­ka.

 (4.1) D., C. i Ms. lp. oraz D. lm. od: łania


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łania

sa­mi­ca je­le­nia lub da­nie­la


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zool. sa­mi­ca je­le­nia lub da­nie­la

 (1.2) pot. atrak­cyj­na dziew­czy­na


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Łaniewo

wieś w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łaniewski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Łanię

młode je­le­nia lub da­nie­la


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) zool. młode łani


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łanięcki

→ Ła­nię­ta


Patrz:Łanięta

Źródła:

SJP.pl

Łanięta

młode je­le­nia lub da­nie­la


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łankiejmski

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy Łan­kiejm, zwią­za­ny z Łan­kiej­ma­mi


Źródła:

Wiktionary

Łankowice

wieś w Pol­sce


Łan­ko­wi­ce – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ku­jaw­sko-po­mor­skim, w po­wie­cie na­kiel­skim, w gmi­nie Kcy­nia.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łanocha

ła­no­cha po­brzęcz - ga­tu­nek chrzą­szcza z ro­dzi­ny poś­więt­ni­ko­wa­tych


Ła­no­cha ("Oxyt­hy­rea") – ro­dzaj chrzą­szczy z ro­dzi­ny poś­więt­ni­ko­wa­tych i po­dro­dzi­ny kru­szczy­co­wa­tych. Obej­mu­je 19 opi­sa­nych ga­tun­ków.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łanowce

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w za­chod­niej czę­ści Ukra­i­ny;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Łanowe

po­da­tek w daw­nej Pol­sce pła­co­ny przez chło­pów ła­na­mi zboża za po­wierzch­nię użyt­ko­wą pola


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) hist. w daw­nej Pol­sce: forma po­dat­ku grun­to­we­go;


Ła­no­we – w daw­nej Pol­sce forma po­dat­ku grun­to­we­go od ziem or­nych, zwa­ne­go do XIV wieku po­radl­nym. W 1629 jego wy­bie­ra­nie za­stą­pio­no po­dym­nym.

Jest to także nazwa po­dat­ku pła­co­ne­go od 1649 przez sta­ro­stów, łącz­nie z kwar­tą za­miast wy­sta­wia­nia jed­ne­go pie­chu­ra z każ­dych 20 łanów z dóbr kró­lew­skich (pie­cho­ta wy­bra­niec­ka).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Łanowiec

daw­niej: żoł­nierz na­le­żą­cy do pie­cho­ty ła­no­wej


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) daw. żoł­nierz na­le­żą­cy do pie­cho­ty ła­no­wej


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łanowo

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób ła­no­wy


Źródła:

Wiktionary

Łanowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Łanowy

przy­miot­nik od: łan


Źródła:

SJP.pl

Łanuszka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) stpol. kon­wa­lia


Źródła:

Wiktionary

Łany

1. ob­szar ziemi, na któ­rym coś się upra­wia; niwa, pole;
2. zboże ros­ną­ce na ziemi upraw­nej;
3. daw­niej: ob­szar ziemi dany osad­ni­ko­wi do upra­wy przez pa­nu­ją­ce­go księ­cia


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łap

wyraz oz­na­cza­ją­cy nagłe zła­pa­nie za coś, gwał­tow­ne po­chwy­ce­nie kogoś albo cze­goś


wy­krzy­knik

 (1.1) ono­ma­to­pe­ja imi­tu­ją­ca nagłe zła­pa­nie cze­goś

forma cza­sow­ni­ka.

 (2.1) 2. os. lp., rozk. od łapać

forma rze­czow­ni­ka.

 (3.1) D. lm. od: łapa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łap-Cap

szyb­ko, bez za­sta­no­wie­nia, byle jak (np. Nie wpro­wa­dzaj zna­czeń łap-cap!); na łap-cap, (na) łap cap, (na) łapu capu, (na) łapu-capu


Źródła:

SJP.pl

Łapa

1. po­tocz­nie o ręce;
2. koń­czy­na zwie­rzę­cia, głów­nie ptaka lub ssaka nie­ma­ją­ce­go kopyt;
3. część ma­szy­ny przyt­wier­dza­na do cze­goś w celu umo­co­wa­nia tejże ma­szy­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) noga zwie­rzę­cia nie­ma­ją­ce­go kopyt

 (1.2) pot. żart. ręka, dłoń

 (1.3) chem. ele­ment sprzę­tu la­bo­ra­to­ryj­ne­go słu­żą­cy do trzy­ma­nia pro­bó­wek (np. przy ogrze­wa­niu)

 (1.4) gw-pl|księ­stwo ło­wic­kie. stopa u nogi

 (1.5) gw-pl|księ­stwo ło­wic­kie. część poń­czo­chy okry­wa­ją­ca stopę


Łapa – część koń­czy­ny zwie­rzę­cia, mięk­ka stopa ssaka, zaz­wy­czaj czwo­ro­no­ga, na któ­rej są pa­zu­ry.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Łapacz

1. po­tocz­nie, po­gard­li­wie o kimś, kto śle­dzi, aresz­tu­je ludzi, zwła­szcza o agen­cie po­li­cji śled­czej; łaps;
2. w ba­se­bal­lu i soft­bal­lu: za­wod­nik, któ­re­go za­da­niem jest ła­pa­nie piłki; chwy­tacz


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba, która coś lub kogoś łapie


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Łapaczka

rę­ka­wi­ca np. ho­ke­jo­wa do ła­pa­nia krąż­ków


Źródła:

SJP.pl

Łapadło

Ła­pa­dło (spa­do­chron) – urzą­dze­nie do za­trzy­my­wa­nia klat­ki szy­bo­wej w razie zer­wa­nia się liny no­śnej. Ła­pa­dło po­wo­du­je au­to­ma­tycz­ne za­ci­śnię­cie szczęk ha­mul­co­wych na szy­nach, po któ­rych pro­wa­dzo­na jest klat­ka. Sto­so­wa­nie ła­pa­deł jest wy­ma­ga­ne przez prawo.


Źródła:

Wikipedia

Łapaj

naz­wi­sko


Łapaj – osada w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ku­jaw­sko-po­mor­skim, w po­wie­cie żniń­skim, w gmi­nie Ja­no­wiec Wiel­ko­pol­ski.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa byd­go­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łapajówka

wieś w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łapak

łapak wozów - urzą­dze­nie do za­trzy­my­wa­nia wozów w ko­pal­ni


Źródła:

SJP.pl

Łapalice

wieś w Pol­sce


Ła­pa­li­ce, do­dat­ko­wa nazwa w ję­zy­ku ka­szub­skim Łapalëce, (niem. "Lap­pa­litz") – wieś ka­szub­ska w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie kar­tu­skim, w gmi­nie Kar­tu­zy. Ma sta­tus so­łect­wa.

Wieś po­ło­żo­na nad Je­zio­rem Ła­pa­lic­kim, w po­bli­żu wznie­sie­nia Cho­cho­wat­ka (215,1 m n.p.m.), nie­da­le­ko Chmiel­na na te­re­nie Ka­szub­skie­go Parku Kra­jo­bra­zo­we­go. Przez Ła­pa­li­ce prze­bie­ga droga wo­je­wódz­ka nr 211.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łapanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|łapać.


Źródła:

Wiktionary

Łapanka

1. obła­wa na ludzi w cza­sie II wojny świa­to­wej;
2. wer­bo­wa­nie do pracy przy­pad­ko­wych ludzi


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) hist. akcja za­trzy­my­wa­nia więk­szej licz­by przy­pad­ko­wych osób w cza­sie dru­giej wojny świa­to­wej;

 (1.2) pot. żart. przyj­mo­wa­nie do pracy przy­pad­ko­wych ludzi, bez sta­wia­nia im spe­cjal­nych wy­ma­gań

 (1.3) pot. żart. wer­bo­wa­nie kogoś do prac, któ­rych nikt nie chce wy­ko­ny­wać


Ła­pan­ka – nazwa (pier­wot­nie po­tocz­na) jed­ne­go z głów­nych spo­so­bów uży­wa­nych przez Niem­ców pod­czas II wojny świa­to­wej dla za­trzy­ma­nia na uli­cach oku­po­wa­nych miast więk­szej licz­by przy­pad­ko­wych prze­chod­niów w celu uwię­zie­nia ich, prze­sied­le­nia, umie­szcze­nia w obo­zach kon­cen­tra­cyj­nych bądź skie­ro­wa­nia na przy­mu­so­we ro­bo­ty do Nie­miec.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Łapankowy

→ ła­pan­ka


Patrz:łapanka

Źródła:

SJP.pl

Łapanowski

przy­miot­nik od: Ła­pa­nów


Źródła:

SJP.pl

Łapanów

wieś w Pol­sce


Ła­pa­nów – wieś (daw­niej mia­sto) w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­ło­pol­skim, w po­wie­cie bo­cheń­skim, w gmi­nie Ła­pa­nów. Miej­sco­wość jest sie­dzi­bą gminy Ła­pa­nów.

Ła­pa­nów uzy­skał lo­ka­cję miej­ską w 1785 roku, utra­cił w 1896 roku. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa tar­now­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łapawica

po­tocz­nie: rę­ka­wi­ca, zwy­kle z jed­nym pal­cem


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) rę­ka­wicz­ka z jed­nym pal­cem

 (1.2) reg. (Poz­nań) rę­ka­wi­ca


Przy­kła­dy ła­pa­wic

Ła­pa­wi­ca – ro­dzaj rę­ka­wi­cy dwu­ko­mo­ro­wej, gdzie jedna z nich jest przez­na­czo­na na kciuk, a druga na po­zo­sta­łe palce. Dzię­ki ta­kiej bu­do­wie ła­pa­wi­ca za­pew­nia lep­szą izo­la­cję ter­micz­ną, ze wzglę­du na mniej­szą po­wierzch­nię utra­ty cie­pła z oko­lic pal­ców oraz umoż­li­wia pod­wi­nię­cie pal­ców i ogrze­wa­nie ich w ten spo­sób cie­płem swo­jej dłoni.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Łapać

1. chwy­tać, brać (za) coś ręką lub przy­rzą­dem;
2. za­trzy­my­wać, do­pro­wa­dzać do uję­cia cze­goś lub kogoś;
3. po­tocz­nie: ro­zu­mieć, chwy­tać


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. zła­pać)

 (1.1) chwy­tać coś, co znaj­du­je się w ruchu, zo­sta­ło rzu­co­ne

 (1.2) za­ra­żać się, zo­sta­wać za­ra­żo­nym cho­ro­bą

 (1.3) o uczu­ciu lub cho­ro­bie: za­czy­nać być od­czu­wal­nym

 (1.4) po­lo­wać na coś lub łowić

 (1.5) pot., poj­mo­wać, ro­zu­mieć

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny łapać się

 (2.1) chwy­tać sa­me­go sie­bie

 (2.2) chwy­tać coś, przy­trzy­mu­jąc się

 (2.3) do­strze­gać coś, czego nie było się świa­do­mym

 (2.4) po­dej­mo­wać się, za­bie­rać się za coś

 (2.5) dawać się po­chwy­cić (w pu­łap­kę)

 (2.6) dawać się zwieść (pod­stę­pem)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łapcia

zdrob­nie­nie od: łapka


Źródła:

SJP.pl

Łapciaty

ka­rze­łek łap­cia­ty - rasa ozdob­nych kur mi­nia­tu­ro­wych


Źródła:

SJP.pl

Łapcie

1. chwy­tać, brać (za) coś ręką lub przy­rzą­dem;
2. za­trzy­my­wać, do­pro­wa­dzać do uję­cia cze­goś lub kogoś;
3. po­tocz­nie: ro­zu­mieć, chwy­tać


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łapczyca

wieś w wo­je­wództ­wie ma­ło­pol­skim


Łap­czy­ca – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­ło­pol­skim, w po­wie­cie bo­cheń­skim, w gmi­nie Boch­nia.

Pół­noc­na część miej­sco­wo­ści od Gór­ne­go Go­ściń­ca leży na Pod­gó­rzu Bo­cheń­skim, a na po­łud­nie od „Gór­ne­go Go­ściń­ca” na­le­ży do Po­gó­rza Wi­śnic­kie­go.

Wieś opact­wa be­ne­dyk­ty­nów ty­niec­kich w po­wie­cie szczy­rzyc­kim wo­je­wództ­wa kra­kow­skie­go w końcu XVI wieku.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łapczyce

wieś w Pol­sce


Łap­czy­ce – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie trzeb­nic­kim, w gmi­nie Żmi­gród.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa wroc­ław­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łapczyn

wieś w Pol­sce


Łap­czyn – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie pod­la­skim, w po­wie­cie bia­ło­stoc­kim, w gmi­nie Czar­na Bia­ło­stoc­ka. Od Czar­nej Bia­ło­stoc­kiej dzie­li Łap­czyn około 12 ki­lo­me­trów. We wsi znaj­du­je się około 27 domów.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa bia­ło­stoc­kie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łapczywie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób łap­czy­wy


Źródła:

Wiktionary

Łapczywiej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: łap­czy­wie


Źródła:

SJP.pl

Łapczywość

chci­wość, za­chłan­ność, pa­zer­ność


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przy­miot­ni­ko­wy od|łap­czy­wy.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łapczywszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: łap­czy­wy


Źródła:

SJP.pl

Łapczywy

chy­try, pa­zer­ny, za­chłan­ny, chci­wy


przy­miot­nik

 (1.1) bez umia­ru

 (1.2) ce­chu­ją­cy się ła­kom­stwem

 (1.3) na­ce­cho­wa­ny chci­wo­ścią, po­żąd­li­wo­ścią


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łapczyński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Łapeczka

zdrob­nie­nie od: łapka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. zdrobn. od: łapka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łapeć

1. but wy­ko­na­ny ze słomy, skóry; cho­dak; trep; kapeć; kry­peć
2. po­ran­ny pan­to­fel


Źródła:

SJP.pl

Łapianin

miesz­ka­niec Łap


Źródła:

SJP.pl

Łapianka

miesz­kan­ka Łap


Źródła:

SJP.pl

Łapicki

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łapiduch

1. dawne, żar­to­bli­we okre­śle­nie sa­ni­ta­riu­sza
2. w gwa­rze miej­skiej: czło­wiek z ob­słu­gi ka­ra­wa­nu; ka­ra­wa­niarz


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) lek­cew. lub żart. le­karz

 (1.2) lek­cew. lub żart. pie­lę­gniarz lub sa­ni­ta­riusz

 (1.3) gw-pl|War­sza­wa. gra­barz


Ła­pi­duch – demon sło­wiań­ski z wie­rzeń lud­no­ści Pu­szczy San­do­mier­skiej, czy­ha­ją­cy na po­ku­tu­ją­ce dusze i drę­czą­cy je.

Ła­pi­duch przy­po­mi­nał wy­glą­dem bul­wia­stą kulę wspie­ra­ją­cą się na pię­cio­pal­cza­stych, szpo­no­wa­tych sto­pach oraz z krót­ki­mi rę­ka­mi i dłu­gi­mi pal­ca­mi uz­bro­jo­ny­mi w ostre pa­zu­ry. Sie­dzi­bą jego były pust­ko­wia, gdzie cza­to­wał na po­ku­tu­ją­ce dusze, Kiedy udało mu się je po­chwy­cić, znę­cał się nad nimi i do­pro­wa­dzał do pła­czu. Nigdy nie ata­ko­wał ludzi ży­wych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Łapigrosz

po­gard­li­wie o czło­wie­ku chci­wym zysku, sta­ra­ją­cym się na wszyst­kim za­ro­bić; wy­zy­ski­wacz, ge­szef­ciarz, spe­ku­lant


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łapina

ser­decz­nie, z po­li­to­wa­niem o rącz­ce, łapce


Źródła:

SJP.pl

Łapinka

zdrob­nie­nie od: ła­pi­na


Źródła:

SJP.pl

Łapię

pie­szczot­li­wie o łapce, rącz­ce, ręce


Źródła:

SJP.pl

Łapiński

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łapka

1. zdrob­nie­nie od łapa;
2. przed­miot do za­bi­ja­nia much; pla­sti­ko­wy lub skó­rza­ny, pła­ski, zwy­kle czwo­ro­kąt­ny ele­ment na dłu­giej rącz­ce; packa;
3. przy­rząd do ła­pa­nia zwie­rząt; pu­łap­ka, wnyki, sidła


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od: łapa

 (1.2) mała łapa

 (1.3) spoż. dolna część dro­bio­wych nóg

 (1.4) pu­łap­ka

 (1.5) zob. łapki.


Łapka – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim, w po­wie­cie olsz­tyń­skim, w gmi­nie Bar­cze­wo.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa olsz­tyń­skie­go. Wieś znaj­du­je się w hi­sto­rycz­nym re­gio­nie War­mia.

Wieś jest sie­dzi­bą so­łect­wa. W miej­sco­wo­ści znaj­du­je się żwi­row­nia oraz be­to­niar­nia.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Łapki

1. zdrob­nie­nie od łapa;
2. przed­miot do za­bi­ja­nia much; pla­sti­ko­wy lub skó­rza­ny, pła­ski, zwy­kle czwo­ro­kąt­ny ele­ment na dłu­giej rącz­ce; packa;
3. przy­rząd do ła­pa­nia zwie­rząt; pu­łap­ka, wnyki, sidła


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) za­ba­wa ćwi­czą­ca re­fleks, po­le­ga­ją­ca na ude­rza­niu się ot­war­ty­mi dłoń­mi

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) lm. od: łapka


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Łapkować

śro­do­wi­sko­wo: laj­ko­wać, kli­ka­jąc w zna­czek w for­mie kciu­ka skie­ro­wa­ne­go w górę albo w dół


Źródła:

SJP.pl

Łapot

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Łapownictwo

przyj­mo­wa­nie ła­pó­wek; ła­pów­kar­stwo


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) pejor. praw. da­wa­nie, przyj­mo­wa­nie lub wy­mu­sza­nie ła­pó­wek;


Ła­pow­nict­wo – w pra­wie pol­skim prze­stęp­stwo po­le­ga­ją­ce na wrę­cza­niu, bra­niu lub żą­da­niu ko­rzy­ści ma­jąt­ko­wej lub oso­bi­stej (ła­pów­ki).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Łapowniczka

→ ła­pow­nik


Patrz:łapownik

Źródła:

SJP.pl

Łapowniczy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) krym. od­no­szą­cy się do ła­pow­nict­wa, zwią­za­ny z ła­pow­nict­wem


Źródła:

Wiktionary

Łapownik

osoba przyj­mu­ją­ca ła­pów­ki; ła­pów­karz, ła­pów­ko­bior­ca


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pejor. czło­wiek bio­rą­cy ła­pów­ki


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łapowy

do­ty­czą­cy łap


Źródła:

SJP.pl

Łaps

po­tocz­nie:
1. czło­wiek nędz­nie ubra­ny; łap­ser­dak, ob­dar­tus, ob­szar­pa­niec;
2. czło­wiek nie­go­dzi­wy; łap­ser­dak, łaj­dak, łobuz;
3. po­li­cjant; glina;
4. agent po­li­cji śled­czej; ła­pacz


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pot. po­gard. po­li­cjant, mi­li­cjant, taj­niak

 (1.2) pot. ktoś nie­go­dzi­wy

wy­krzy­knik

 (2.1) nagłe zła­pa­nie, po­chwy­ce­nie cze­goś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łapserdacki

przy­miot­nik od: łap­ser­dak


Źródła:

SJP.pl

Łapserdaczek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) zdrobn. od łap­ser­dak


Źródła:

Wiktionary

Łapserdak

1. czło­wiek nędz­nie ubra­ny, łach­ma­niarz, klo­szard, ob­dar­tus
2. łobuz, łotr, nic­poń


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) czło­wiek nędz­nie ubra­ny

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) daw. cha­łat ży­dow­ski


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łapski

przy­miot­nik od: Łapy


Źródła:

SJP.pl

Łapsko

zgru­bie­nie od: łapa


Źródła:

SJP.pl

Łapsza

ro­dzaj zupy


Źródła:

SJP.pl

Łapszański

1. przy­miot­nik od: Łap­sze Niżne;
2. przy­miot­nik od: Łap­sze Wyżne


Źródła:

SJP.pl

Łapszów

wieś w Pol­sce


Łap­szów – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­ło­pol­skim, w po­wie­cie pro­szo­wic­kim, w gmi­nie Ko­szy­ce.

Łap­szów na­zy­wa­ny był wcze­śniej Ła­wszo­wem. We­dług „Słow­ni­ka ge­o­gra­ficz­ne­go Kró­le­stwa Pol­skie­go i in­nych kra­jów Sło­wiań­skich”, w 1363 roku zo­stał od­no­to­wa­ny Do­bie­sław „de La­wszow” (Do­bie­sław w La­wszo­wej), a w 1382 roku Sta­ni­sław z La­wszo­wej.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łapu

część wy­ra­że­nia

 (1.1) tylko w wy­ra­że­niu zob. łapu-capu, łapu capu, na łapu-capu, na łapu capu.


Źródła:

Wiktionary

Łapu-Capu

szyb­ko, bez za­sta­no­wie­nia, byle jak (np. Nie wpro­wa­dzaj zna­czeń łapu-capu!); na łapu-capu, (na) łapu capu, (na) łap cap, (na) łap-cap


zwią­zek fra­ze­o­lo­gicz­ny

 (1.1) pot. poś­piesz­nie (po­spiesz­nie), nie­sta­ran­nie, nie­u­waż­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łapy

1. po­tocz­nie o ręce;
2. koń­czy­na zwie­rzę­cia, głów­nie ptaka lub ssaka nie­ma­ją­ce­go kopyt;
3. część ma­szy­ny przyt­wier­dza­na do cze­goś w celu umo­co­wa­nia tejże ma­szy­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce;


Łapy – mia­sto w wo­je­wództ­wie pod­la­skim w po­wie­cie bia­ło­stoc­kim, sie­dzi­ba gminy miej­sko-wiej­skiej Łapy. Po­ło­żo­ne na Ni­zi­nie Pół­noc­no­pod­la­skiej nad rzeką Narew.

We­dług da­nych GUS z 1 stycz­nia 2024 r. Łapy li­czy­ły 14 436 miesz­kań­ców.

Znaj­du­ją się w nim zam­knię­te Za­kła­dy Na­praw­cze Ta­bo­ru Ko­le­jo­we­go w Ła­pach S.A.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Łapówa

zgru­bie­nie od: ła­pów­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zgrub. od ła­pów­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łapówka

ko­rzyść oso­bi­sta, naj­czę­ściej pie­nięż­na, nie­le­gal­nie przyj­mo­wa­na przez funk­cjo­na­riu­szy służ­by pu­blicz­nej w za­mian za wy­ko­na­nie dla kogoś okre­ślo­nej przy­słu­gi


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) krym. war­tość ma­te­rial­na lub nie­ma­te­rial­na udzie­lo­na przez jedną osobę na rzecz dru­giej osoby, w celu nie­le­gal­ne­go osią­gnię­cia pew­nej ko­rzy­ści


Zo­bacz też: Ła­pów­ka w in­nych zna­cze­niach tego słowa.

Ła­pów­ka, dawn. kuban (pot.) – ko­rzyść, naj­czę­ściej fi­nan­so­wa, wrę­cza­na oso­bie lub gru­pie osób, dla osią­gnię­cia okre­ślo­ne­go celu, z po­mi­nię­ciem stan­dar­do­wych pro­ce­dur.

In­deks Prze­kup­stwa (Bribe Pa­y­ers Index).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Łapówkara

→ ła­pów­karz


Patrz:łapówkarz

Źródła:

SJP.pl

Łapówkarka

ko­bie­ta przyj­mu­ją­ca ła­pów­ki


Źródła:

SJP.pl

Łapówkarski

przy­miot­nik od: ła­pów­karz


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) krym. od­no­szą­cy się do ła­pów­kar­stwa, zwią­za­ny z ła­pów­kar­stwem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łapówkarstwo

przyj­mo­wa­nie ła­pó­wek; ła­pow­nict­wo


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) krym. pro­ce­der po­le­ga­ją­cy na da­wa­niu i przyj­mo­wa­niu ła­pó­wek


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łapówkarz

osoba przyj­mu­ją­ca ła­pów­ki; ła­pow­nik, ła­pów­ko­bior­ca


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pejor. osoba da­ją­ca lub przyj­mu­ją­ca ła­pów­ki


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łapówkobiorca

osoba przyj­mu­ją­ca ła­pów­kę; ła­pów­karz, ła­pow­nik


Źródła:

SJP.pl

Łapówkodawca

osoba da­ją­ca ła­pów­ki


Źródła:

SJP.pl

Łapówkowy

→ ła­pów­ka


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z ła­pów­ką, do­ty­czą­cy ła­pów­ki


Patrz:łapówka

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łasak

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Łasica

ssak, mały dra­pież­nik z ro­dzi­ny ła­si­co­wa­tych; łaska


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zool. nie­wiel­kie dra­pież­ne zwie­rzę fu­ter­ko­we;


Ła­si­ca ("Mu­ste­la") – ro­dzaj dra­pież­nych ssa­ków z po­dro­dzi­ny łasic (Mu­ste­li­nae) w obrę­bie ro­dzi­ny ła­si­co­wa­tych (Mu­ste­li­dae), obej­mu­ją­cy najm­niej­sze ssaki w rzę­dzie dra­pież­nych (Car­ni­vo­ra).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Łasice

ssak, mały dra­pież­nik z ro­dzi­ny ła­si­co­wa­tych; łaska


Ła­si­ce – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie so­cha­czew­skim, w gmi­nie Bro­chów. Ma sta­tus so­łect­wa.

Wieś szla­chec­ka po­ło­żo­na była w dru­giej po­ło­wie XVI wieku w po­wie­cie so­cha­czew­skim ziemi so­cha­czew­skiej wo­je­wództ­wa raw­skie­go. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa war­szaw­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łasicowate

ro­dzi­na ssa­ków dra­pież­nych, ży­ją­cych w la­sach, obej­mu­je takie ga­tun­ki jak: ła­si­ca, wydra, kuna, gro­no­staj; ku­no­wa­te; kuny


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) syst. zool. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Mu­ste­li­dae|G. Fis­cher|ref=tak., ro­dzi­na ssa­ków z rzędu dra­pież­nych;


Ła­si­co­wa­te, ku­no­wa­te (Mu­ste­li­dae) – naj­licz­niej­sza w ga­tun­ki ro­dzi­na ssa­ków z po­drzę­du psoksz­tałt­nych (Ca­ni­for­mia) w obrę­bie rzędu dra­pież­nych (Car­ni­vo­ra) obej­mu­ją­ca zwie­rzę­ta małe lub śred­niej wiel­ko­ści, o wys­mu­kłym ciele i krót­kich no­gach, do­sko­na­le przy­sto­so­wa­ne do dra­pież­ne­go trybu życia w róż­nych śro­do­wi­skach.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Łasicowaty

o ce­chach ła­si­co­wa­tych (ro­dzi­na ssa­ków)


przy­miot­nik

 (1.1) cha­rak­te­ry­stycz­ny dla ła­si­co­wa­tych


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łasiczka

zdrob­nie­nie od: ła­si­ca


Źródła:

SJP.pl

Łasiczy

→ ła­si­ca


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z ła­si­cą, do­ty­czą­cy ła­si­cy


Patrz:łasica

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łasieczniki

wieś w Pol­sce


Ła­siecz­ni­ki – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie łódz­kim, w po­wie­cie skier­nie­wic­kim, w gmi­nie Bo­li­mów.

W la­tach 1973–1991 w gmi­nie Nie­bo­rów; 1 stycz­nia 1992 włą­czo­ne do gminy Bo­li­mów.

Wieś szla­chec­ka po­ło­żo­na była w dru­giej po­ło­wie XVI wieku w po­wie­cie so­cha­czew­skim ziemi so­cha­czew­skiej wo­je­wództ­wa raw­skie­go. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa skier­nie­wic­kie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łasin

mia­sto w wo­je­wództ­wie ku­jaw­sko-po­mor­skim


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce;


Łasin ( Les­sen) – mia­sto w pół­noc­nej Pol­sce, w wo­je­wództ­wie ku­jaw­sko-po­mor­skim, w po­wie­cie gru­dziądz­kim, sie­dzi­ba gminy miej­sko-wiej­skiej Łasin, po­ło­żo­ne nad Je­zio­rem Ła­siń­skim przy skrzy­żo­wa­niu drogi kra­jo­wej nr 16 z drogą wo­je­wódz­ką nr 538.

W la­tach 1975–1998 mia­sto na­le­ża­ło ad­mi­ni­stra­cyj­nie do wo­je­wództ­wa to­ruń­skie­go. We­dług da­nych GUS z 1 stycz­nia 2025 r. Łasin li­czył 3004 miesz­kań­ców.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Łasinianin

miesz­ka­niec Ła­si­na (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Łasinianka

miesz­kan­ka Ła­si­na (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Łasić

łasić się:
1. (o zwie­rzę­tach) przy­mi­lać się, ocie­rać się, gar­nąć się
2. (o lu­dziach) wdzię­czyć się, za­le­cać się do kogoś, chcieć się przy­po­do­bać


Źródła:

SJP.pl

Łasiński

przy­miot­nik od: Łasin


Źródła:

SJP.pl

Łask

ła­ska­wość, mi­łość, przy­chyl­ność


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w wo­je­wództ­wie łódz­kim;


Łask – mia­sto w wo­je­wództ­wie łódz­kim, w po­wie­cie ła­skim, sie­dzi­ba gminy miej­sko-wiej­skiej Łask i po­wia­tu ła­skie­go. Jest po­ło­żo­ne na Wy­so­czyź­nie Ła­skiej, nad Gra­bią.

We­dług da­nych GUS z 31 grud­nia 2020 r. mia­sto li­czy­ło 16 925 miesz­kań­ców.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Łaska

ła­ska­wość, mi­łość, przy­chyl­ność


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) przy­chyl­ność, wiel­ko­dusz­ność

 (1.2) da­ro­wa­nie lub zła­go­dze­nie kary

 (1.3) rel. dar udzie­la­ny czło­wie­ko­wi przez Boga, a któ­re­go przyz­na­nie nie jest zwią­za­ne z żadną za­słu­gą

 (1.4) pot. zob. ła­si­ca.


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Łaskarzew

mia­sto w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce;


Ła­ska­rzew – mia­sto w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie gar­wo­liń­skim, sie­dzi­ba gminy wiej­skiej Ła­ska­rzew.

Miej­sco­wość jest sie­dzi­bą rzym­sko­ka­to­lic­kiej pa­ra­fii Pod­wyż­sze­nia Krzy­ża Świę­te­go oraz de­ka­na­tu.

We­dług da­nych z 31 grud­nia 2009 r. mia­sto miało 4893 miesz­kań­ców.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Łaskarzewianin

miesz­ka­niec Ła­ska­rze­wa (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Łaskarzewianka

miesz­kan­ka Ła­ska­rze­wa (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Łaskarzewski

przy­miot­nik od: Ła­ska­rzew


Źródła:

SJP.pl

Łaskaw

przy­miot­nik

 (1.1) zob. ła­ska­wy. (forma orzecz­ni­ko­wa)


Źródła:

Wiktionary

Łaskawca

1. daw­niej: do­bro­dziej, dar­czyń­ca, do­bro­czyń­ca, fi­lan­trop;
2. po­gard­li­wie: osoba, która ofia­ru­je coś nie­wiel­kiej war­to­ści, uwa­ża­jąc się za do­bro­czyń­cę


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) daw. osoba oka­zu­ją­ca łaskę

 (1.2) żart. (także. iron.) osoba uwa­ża­ją­ca się za do­bro­czyń­cę


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łaskawczyni

→ ła­skaw­ca


Patrz:łaskawca

Źródła:

SJP.pl

Łaskawie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób ła­ska­wy, wspa­nia­ło­myśl­nie, wiel­ko­dusz­nie, życz­li­wie

 (1.2) przen. ła­god­nie, niesz­kod­li­wie, nie­groź­nie

 (1.3) grzecz. jeśli łaska, z łaski swo­jej, uprzej­mie


Źródła:

Wiktionary

Łaskawiec

naz­wi­sko


Ła­ska­wiec – skała o pio­no­wej ścia­nie znaj­du­ją­ca się w skraj­nej, po­łud­nio­wej czę­ści Oj­cow­skie­go Parku Na­ro­do­we­go (OPN). Znaj­du­je się na oro­gra­ficz­nie lewym, za­le­sio­nym zbo­czu Do­li­ny Prąd­ni­ka. Do­li­na zwęża się w tym miej­scu do ok. 60 m sze­ro­ko­ści, two­rząc skal­ną bramę.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łaskawiej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: ła­ska­wie


Źródła:

SJP.pl

Łaskawizna

prze­sta­rza­le:
1. jał­muż­na ofia­ro­wa­na od niech­ce­nia i z oka­za­niem wyż­szo­ści;
2. do­ży­wot­nie utrzy­ma­nie za­pew­nia­ne daw­niej bied­nym


Źródła:

SJP.pl

Łaskawość

przy­chyl­ność, życz­li­wość i wiel­ko­dusz­ność oka­zy­wa­ne ja­kiejś oso­bie; łaska, wspa­nia­ło­myśl­ność, do­broć


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co ła­ska­we; cecha tego, kto ła­ska­wy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łaskawski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Łaskawszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: ła­ska­wy


Źródła:

SJP.pl

Łaskawy

1. oka­zu­ją­cy łaskę; wspa­nia­ło­myśl­ny, wiel­ko­dusz­ny, dobry;
2. bę­dą­cy wy­ra­zem łaski, np. ła­ska­we spoj­rze­nie; życz­li­wy, przy­jaz­ny;
3. słowo uży­wa­ne w zwro­tach grzecz­no­ścio­wych, na­da­ją­ce wy­po­wie­dzi uprzej­my cha­rak­ter;
4. prze­no­śnie: ła­god­ny, nie­do­kucz­li­wy, nie­su­ro­wy


przy­miot­nik

 (1.1) dobry, pełen wiel­ko­dusz­no­ści

 (1.2) nie­do­kucz­li­wy, przy­chyl­ny

 (1.3) os­wo­jo­ny, bez dzi­ko­ści

 (1.4) w zwro­tach grzecz­no­ścio­wych: zacny, wiel­moż­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łaski

przy­miot­nik od: Łask, rza­dziej od: Łazy


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy Łasku, zwią­za­ny z Ła­skiem

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. lp. oraz M., B.i W. lm. od: łaska


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Łaskotanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ła­sko­tać.


Źródła:

Wiktionary

Łaskotać

1. de­li­kat­nie do­ty­kać, po­cie­rać opusz­ka­mi pal­ców lub ja­ki­miś przed­mio­ta­mi, np. pió­rem, wraż­li­wych na dotyk miejsc na czy­imś ciele, po­wo­du­jąc śmiech u tego kogoś; gil­go­tać, gil­gać, smy­rać;
2. ła­sko­tać się:
a) ła­sko­tać sie­bie sa­me­go;
b) ła­sko­tać jeden dru­gie­go


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. po­ła­sko­tać)

 (1.1) lekko po­draż­niać miej­sca wraż­li­we na dotyk

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny ła­sko­tać się

 (2.1) ła­sko­tać (1.1) sie­bie naw­za­jem

 (2.2) ła­sko­tać (1.1) sie­bie sa­me­go


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łaskotki

ła­chot­ki, gil­got­ki;
1. de­li­kat­ne do­ty­ka­nie, po­cie­ra­nie wraż­li­wych na dotyk miejsc na czy­imś ciele, ma­ją­ce wy­wo­łać śmiech u tego kogoś;
2. skłon­ność do śmia­nia się wsku­tek ła­sko­ta­nia, zwy­kle w wy­ra­że­niu "mieć ła­skot­ki"


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) de­li­kat­ne po­bu­dza­nie do śmie­chu po­przez lek­kie dra­pa­nie wraż­li­wych oko­lic ciała


Ła­skot­ki (z łac. "ti­til­la­tio") – dzia­ła­nie po­le­ga­ją­ce na de­li­kat­nym po­draż­nia­niu wraż­li­wych, sil­nie uner­wio­nych czę­ści ciała, co po­wo­du­je nie­kon­tro­lo­wa­ny śmiech, drże­nie ciała.

Rza­dziej okre­śla się tak czę­ści ciała, które są bar­dziej wraż­li­we na ła­skot­ki od in­nych, i są one inne u róż­nych ludzi.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Łaskotliwszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: ła­skot­li­wy


Źródła:

SJP.pl

Łaskotliwy

1. wy­wo­łu­ją­cy ła­sko­ta­nie;
2. wraż­li­wy na ła­sko­ta­nie


przy­miot­nik

 (1.1) wraż­li­wy na ła­sko­ta­nie

 (1.2) taki, który wy­wo­łu­je ła­skot­ki


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łaskowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ła­sko­wać.


Źródła:

Wiktionary

Łaskować

cza­sow­nik

 (1.1) stpol. za­bie­gać o łaskę


Źródła:

Wiktionary

Łaskun

ssak z ro­dzi­ny wiwer, wy­glą­dem przy­po­mi­na­ją­cy ła­si­cę


Ła­skun ("Pa­ra­do­xu­rus") – ro­dzaj ssa­ków z po­dro­dzi­ny ła­sku­nów (Pa­ra­do­xu­ri­nae) w obrę­bie ro­dzi­ny wi­we­ro­wa­tych (Vi­ver­ri­dae).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łasków

wieś w Pol­sce


Ła­sków – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, w po­wie­cie hru­bie­szow­skim, na po­łud­nio­wym skra­ju gminy Mir­cze. Leży nad rzeką Bu­ko­wą, w obrę­bie Kot­li­ny Hru­bie­szow­skiej.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość na­le­ża­ła ad­mi­ni­stra­cyj­nie do ów­czes­ne­go wo­je­wództ­wa za­moj­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łasować

po­tocz­nie: pod­ja­dać sma­ko­ły­ki, zwy­kle ukrad­kiem; ła­su­cho­wać


Źródła:

SJP.pl

Łasoń

daw­niej: ła­kom­czuch, ła­such, sma­kosz; ła­kot­niś, ła­kot­nik


Źródła:

SJP.pl

Łastowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Łasuch

czło­wiek łasy, ła­kom­czuch


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba lu­bią­ca smacz­ne je­dze­nie


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Łasuchować

po­tocz­nie: pod­ja­dać sma­ko­ły­ki, zwy­kle ukrad­kiem; ła­so­wać


Źródła:

SJP.pl

Łasy

lu­bią­cy sma­ko­ły­ki; ła­ko­my; chci­wy na coś


przy­miot­nik

 (1.1) ła­ko­my na przys­ma­ki

 (1.2) żądny cze­goś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łasza

ssak dra­pież­ny z ro­dzi­ny ła­szo­wa­tych; np. afry­kań­ska łasza pal­mo­wa, wi­we­ra


Łasza (biał. Лаша, ros. Лаша) – wieś na Bia­ło­ru­si, w ob­wo­dzie gro­dzień­skim, w re­jo­nie gro­dzień­skim, w siel­so­wie­cie In­du­ra.

Sie­dzi­ba pa­ra­fii pra­wo­sław­nej; znaj­du­je się tu cer­kiew pw. św. Mi­ko­ła­ja Cu­dot­wór­cy.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łaszcz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Łaszczanin

miesz­ka­niec Łaska


Źródła:

SJP.pl

Łaszczanka

miesz­kan­ka Łaska


Źródła:

SJP.pl

Łaszczewski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Łaszczowianin

miesz­ka­niec Ła­szczo­wa (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Łaszczowianka

miesz­kan­ka Ła­szczo­wa (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Łaszczowski

przy­miot­nik od: Ła­szczów


Źródła:

SJP.pl

Łaszczyca

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Łaszczyk

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Łaszczów

mia­sto w Pol­sce


Ła­szczów (1549–1578 "Praw­da") – mia­sto w Pol­sce po­ło­żo­ne w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, w po­wie­cie to­ma­szow­skim, w gmi­nie Ła­szczów, nad Hucz­wą, na ob­sza­rze Grzę­dy So­kal­skiej.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa za­moj­skie­go.

Miej­sco­wość jest sie­dzi­bą miej­sko-wiej­skiej gminy Ła­szczów. Jest także sie­dzi­bą rzym­sko­ka­to­lic­kiej pa­ra­fii Świę­tych Apo­sto­łów Pio­tra i Pawła.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łaszczówka

wieś w Pol­sce


Ła­szczów­ka – wieś (daw­niej mia­sto) w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, w po­wie­cie to­ma­szow­skim, w gmi­nie To­ma­szów Lu­bel­ski. Leży nad rzeką So­ło­ki­ją.

Ła­szczów­ka uzy­ska­ła lo­ka­cję miej­ską około 1610 roku, zde­gra­do­wa­na przed 1764 ro­kiem. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa za­moj­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łasze

1. od­no­ga rzeki lub dawne jej ko­ry­to za­wie­ra­ją­ce je­szcze wodę i two­rzą­ce płyt­kie je­zio­ro;
2. pia­szczy­sta mie­liz­na ut­wo­rzo­na na rzece wsku­tek ob­ni­że­nia się po­zio­mu wody; ła­wi­ca;
3. zgru­bie­nie od: łaska


Źródła:

SJP.pl

Łaszek

po­tocz­nie: strój ko­bie­cy; szmat­ka


Źródła:

SJP.pl

Łaszewski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łaszki

po­tocz­nie: strój ko­bie­cy; szmat­ka


Źródła:

SJP.pl

Łaszkiewicz

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łaszowate

ro­dzi­na ssa­ków z rzędu dra­pież­nych wy­stę­pu­ją­cych w cie­plej­szych kra­jach Sta­re­go Świa­ta, nie­wiel­kich, o ciele wy­dłu­żo­nym, za­koń­czo­nym dłu­gim, pu­szy­stym ogo­nem, krót­kich koń­czy­nach i gło­wie za­koń­czo­nej spi­cza­stym py­skiem; łasze, wi­we­ry


Źródła:

SJP.pl

Łaszowaty

o ce­chach ła­szo­wa­tych (ro­dzi­na ssa­ków)


Źródła:

SJP.pl

Łaszt

dawna miara ob­ję­to­ści ciał syp­kich, zwła­szcza zboża


Łaszt – dawna jed­nost­ka miary ob­ję­to­ści dla to­wa­rów syp­kich, głów­nie zboża, sto­so­wa­na od XIV do XIX wieku w por­tach nad­bał­tyc­kich. Li­czy­ła 3000-3840 li­trów (dm3). Łaszt dzie­lił się na 30 kor­ców lub 60 sze­fli.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łaszów

wieś w Pol­sce


Ła­szów – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­ło­pol­skim, w po­wie­cie pro­szo­wic­kim, w gmi­nie Pa­łecz­ni­ca.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa kie­lec­kie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łat

jed­nost­ka mo­ne­tar­na Łotwy (1 łat = 100 san­ti­mów)


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) hist. monet. wa­lu­ta Łotwy w la­tach 1922–1941 oraz 1993–2013;

forma rze­czow­ni­ka|ro­dzaj=żeń­ski.

 (2.1) D. lm. od: łata


Łat (łot. "Lats") – dawna jed­nost­ka mo­ne­tar­na uży­wa­na na Łot­wie w la­tach 1922–1941 oraz 1993–2014. Zo­sta­ła za­stą­pio­na przez euro 1 stycz­nia 2014 r, po­zo­sta­jąc rów­no­le­gle w obie­gu do 15 stycz­nia tegoż roku. Dzie­li­ła się na 100 san­ti­mów.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Łata

1. ka­wa­łek ma­te­ria­łu na­szy­wa­ny lub przy­mo­co­wy­wa­ny do ubra­nia itp. tak, aby za­kryć dziu­rę;
2. plama w innym ko­lo­rze niż tło (głów­nie u zwie­rząt);
3. przy­rząd ge­o­de­zyj­ny do po­mia­rów wy­so­ko­ścio­wych;
4. łata mu­rar­ska - gład­ka deska do ba­da­nia rów­no­ści pła­szczyzn;
5. drew­nia­na li­stwa wy­ko­rzy­sty­wa­na do robót cie­siel­skich


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) frag­ment ma­te­ria­łu przy­szy­ty do tka­ni­ny, aby za­sło­nić dziu­rę w tej tka­ni­nie

 (1.2) frag­ment sier­ści zwie­rzę­cia o innym ko­lo­rze niż po­zo­sta­ła część sier­ści

 (1.3) in­form. plik za­wie­ra­ją­cy po­praw­ki do kodu pro­gra­mu, ba­zu­ją­cy na róż­ni­cach po­mię­dzy kodem po­pra­wio­nym a po­pra­wia­nym

 (1.4) gw-pl|Poz­nań. urwis; o do­ro­słym czło­wie­ku: nie­wie­le wart

 (1.5) bud. drew­nia­na li­stwa o pro­sto­kąt­nym lub kwa­dra­to­wym prze­kro­ju uży­wa­na w drew­nia­nych kon­struk­cjach

 (1.6) geod. przy­rząd z po­dział­ką sto­so­wa­ny w ge­o­dez­ji do ni­we­la­cji

 (1.7) spoż. jeden z ele­men­tów tuszy wo­ło­wej;

 (1.8) hy­drol. wskaź­nik po­zio­mu wody mon­to­wa­ny na brze­gach rzek i zbior­ni­ków wod­nych

forma rze­czow­ni­ka|ro­dzaj=mę­skoz­wie­rzę­cy.

 (2.1) D. i B. lp. od: łat


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Łatacz

1. osoba ła­ta­ją­ca dziu­ry;
2. żar­to­bli­wie: osoba uzu­peł­nia­ją­ca braki w czymś


Źródła:

SJP.pl

Łataczka

1. ko­bie­ta ła­ta­ją­ca dziu­ry;
2. żar­to­bli­wie: ko­bie­ta uzu­peł­nia­ją­ca braki w czymś


Źródła:

SJP.pl

Łatanice

wieś w Pol­sce


Ła­ta­ni­ce – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim, w po­wie­cie bu­skim, w gmi­nie Wi­śli­ca. Ma sta­tus so­łect­wa.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa kie­lec­kie­go.

Wieś so­łec­ka w so­łect­wie Ła­ta­nie – zo­bacz jed­nost­ki po­moc­ni­cze gminy Wi­śli­ca w BIP


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łatanina

par­ta­ni­na; par­tact­wo


Źródła:

SJP.pl

Łatany

1. przy­szy­wać łaty w celu na­pra­wy ubra­nia, obu­wia; re­pe­ro­wać;
2. prze­no­śne: wy­peł­niać jakąś lukę, np. łatać bu­dżet


Źródła:

SJP.pl

Łatać

1. przy­szy­wać łaty w celu na­pra­wy ubra­nia, obu­wia; re­pe­ro­wać;
2. prze­no­śne: wy­peł­niać jakąś lukę, np. łatać bu­dżet


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. za­ła­tać)

 (1.1) umie­szczać łaty

 (1.2) przen. uzu­peł­niać braki


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łatczyn

łat­czyn bro­daw­nik - eu­ro­az­ja­tyc­ki owad pro­stos­krzy­dły z ro­dzi­ny pa­si­ko­ni­ko­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Łatczynowate

ro­dzi­na owa­dów z rzędu pro­stos­krzy­dłych


Źródła:

SJP.pl

Łateczka

zdrob­nie­nie od: łatka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. zdrobn. od: łatka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łatek

po­gard­li­wie: czło­wiek, któ­re­go nie trak­tu­je się po­waż­nie; bie­dak, sza­rak, golec, byle kto


Łatek (ang. "Scruff", 2000) – hisz­pań­ski se­rial ani­mo­wa­ny wyt­wór­ni D’Ocon Films. Miał pre­mie­rę 1 li­sto­pa­da 2000 na an­te­nie ka­ta­loń­skie­go Canal 33.

Se­rial miał pre­mie­rę w Pol­sce 6 kwiet­nia 2004 w TVP1. Ostat­nia emi­sja miała miej­sce 4 czerw­ca 2008.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łatgalia

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. hist. jedna z czte­rech krain hi­sto­rycz­nych skła­da­ją­cych się na współ­czes­ną Łotwę, le­żą­ca we wschod­niej czę­ści kraju;


Łat­ga­lia (łatg. "Lat­go­la", Lat­ga­le, Lett­gal­len, Латгалия, od nazwy ple­mie­nia Łat­ga­lów) – jedna z pię­ciu krain hi­sto­rycz­nych skła­da­ją­cych się na współ­czes­ną Łotwę, leży we wschod­niej czę­ści kraju.

W śred­nio­wie­czu pod­bi­ta przez zakon ka­wa­le­rów mie­czo­wych, po se­ku­la­ry­za­cji in­flanc­kiej ga­łę­zi za­ko­nu krzy­żac­kie­go w XVI w. wraz z więk­szo­ścią In­flant jako wspól­na do­me­na Ko­ro­ny i Litwy w Rze­czy­po­spo­li­tej Oboj­ga Na­ro­dów.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Łatgalski

język łat­gal­ski - et­no­lekt z grupy ję­zy­ków bał­tyc­kich, bli­sko spo­krew­nio­ny z ję­zy­kiem ło­tew­skim


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Łat­ga­lią, do­ty­czą­cy Łat­ga­lii

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) jęz. język wschod­nio­bał­tyc­ki uży­wa­ny głów­nie w Łat­ga­lii;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łatka

1. zdrob­nie­nie od: łata;
2. śro­do­wi­sko­wo: po­praw­ka lub uak­tu­al­nie­nie do pro­gra­mu kom­pu­te­ro­we­go; patch;
3. przy­pi­nać łatkę - kry­ty­ko­wać


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łatkowaty

urena łat­ko­wa­ta - tro­pi­kal­na ro­śli­na z ro­dzi­ny śla­zo­wa­tych, upra­wia­na dla włó­kna do pro­duk­cji wor­ków, lin, dy­wa­nów i tka­nin


Źródła:

SJP.pl

Łatkowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Łatno

wieś w Pol­sce


Łatno – osada w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie gry­fic­kim, w gmi­nie Broj­ce.

We­dług da­nych gminy z 5 czerw­ca 2009 osada miała 47 miesz­kań­ców.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa szcze­ciń­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łatowy

przy­miot­nik od: łata


Źródła:

SJP.pl

Łatus

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) gw-pl|Poz­nań. urwis

 (1.2) gw-pl|Poz­nań. o do­ro­słym czło­wie­ku: nie­wie­le wart


Źródła:

Wiktionary

Łatwiej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: łatwo


Źródła:

SJP.pl

Łatwiejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: łatwy


Źródła:

SJP.pl

Łatwiuteńki

zdrob­nie­nie od: łatwy


przy­miot­nik

 (1.1) pot. zdrobn. od: łatwy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łatwiutki

zdrob­nie­nie od: łatwy


przy­miot­nik

 (1.1) zdrobn. od: łatwy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łatwiutko

przy­słó­wek

 (1.1) zdrobn. od: łatwo

 (1.2) śmiesz­nie łatwo


Źródła:

Wiktionary

Łatwiuśki

zdrob­nie­nie od: łatwy


przy­miot­nik

 (1.1) pot. zdrobn. od: łatwy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łatwizna

po­tocz­nie: coś łat­we­go, ba­nal­ne­go; pro­ściz­na, pest­ka, pryszcz


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. coś łat­we­go i pro­ste­go do wy­ko­na­nia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łatwo

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) w spo­sób łatwy, bez trud­no­ści, bez trudu lub wy­sił­ku


Źródła:

Wiktionary

Łatwopalność

cecha ma­te­ria­łu, który łatwo ulega sa­mo­za­pło­no­wi


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) fiz. cecha tego, co łat­wo­pal­ne


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łatwopalny

wy­ka­zu­ją­cy moż­li­wość łat­we­go za­pa­le­nia się


przy­miot­nik

 (1.1) wy­ka­zu­ją­cy moż­li­wość łat­we­go za­pa­le­nia się


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łatwotopliwość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest łat­wo­to­pli­we


Źródła:

Wiktionary

Łatwotopliwy

da­ją­cy się łatwo sto­pić; łatwo to­pli­wy


przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) taki, który łatwo topi się


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łatwowierniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: łat­wo­wier­nie


Źródła:

SJP.pl

Łatwowierność

na­iw­ność; bez­kry­tycz­ne przyj­mo­wa­nie ja­kichś idei, po­glą­dów


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha kogoś, kto ma skłon­ność do uz­na­wa­nia za praw­dzi­we nie­spraw­dzo­nych in­for­ma­cji


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łatwowierny

nad­mier­nie ufny; na­iw­ny


przy­miot­nik

 (1.1) taki, który ma skłon­ność do uz­na­wa­nia za praw­dzi­we nie­spraw­dzo­nych in­for­ma­cji


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łatwościerność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest łat­wo­ścier­ne


Źródła:

Wiktionary

Łatwość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co jest łatwe, brak trud­no­ści


Źródła:

Wiktionary

Łatwy

1. nie­spra­wia­ją­cy trud­no­ści, osią­ga­ny bez wy­sił­ku;
2. wul­gar­nie, o męż­czyź­nie: chęt­ny do współ­ży­cia


przy­miot­nik

 (1.1) nie­wy­ma­ga­ją­cy wy­sił­ku, trudu, nie sta­wia­ją­cy przesz­kód

 (1.2) nie­wy­ni­ka­ją­cy z rze­tel­nej pracy, osią­ga­ny bez wy­sił­ku


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łatynda

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Poz­nań, Lwów. obi­bok, włó­czę­ga


Źródła:

Wiktionary

Łauma

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) mit­słow. demon szko­dzą­cy ko­bie­tom w po­ło­gu i pod­mie­nia­ją­cy lub po­ry­wa­ją­cy nie­mow­lę­ta


Źródła:

Wiktionary

Ława

1. sprzęt do sie­dze­nia dla kilku osób
2. zwar­ty sze­reg, gro­ma­da
3. spo­sób pro­wa­dze­nia walki daw­nej jazdy pol­skiej


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) deska słu­żą­ca do sie­dze­nia, dłu­gie sie­dzi­sko bez opar­cia

 (1.2) mebl. niski sto­lik, zwy­kle po­dłuż­ny

 (1.3) miej­sce w sej­mie, w są­dzie lub w in­sty­tu­cji szkol­nej

 (1.4) daw. wojsk. spo­sób walki kon­nej z za­ska­ku­ją­cym okrą­że­niem prze­ciw­ni­ka

 (1.5) daw. zwar­ty sze­reg


Ława – pro­sty mebel drew­nia­ny, znany od sta­ro­żyt­no­ści, słu­żą­cy do sie­dze­nia kilku oso­bom (cza­sem do spa­nia), któ­re­go po­cząt­kiem była le­żą­ca kłoda drew­na, z bie­giem czasu o ocio­sa­nej pła­sko gór­nej czę­ści, wspar­ta na ka­mie­niach. Gdy upo­wszech­ni­ło się pi­lar­stwo, ławę wy­ko­ny­wa­no z jed­nej lub kilku desek (za­leż­nie od sze­ro­ko­ści), a pod­sta­wę w za­leż­no­ści od dłu­go­ści ławy sta­no­wi­ły 2 pła­skie pod­po­ry lub 4 i wię­cej nóg.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ławecki

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Ławeczka

zdrob­nie­nie od: ławka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. zdrobn. od: ławka

 (1.2) mała ławka

 (1.3) sport. przy­rząd kul­tu­ry­stycz­ny do ćwi­czeń mię­śni klat­ki pier­sio­wej i tri­cep­sa


Ła­wecz­ka – pol­ski film fa­bu­lar­ny (ko­me­dia ro­man­tycz­na) z 2004 roku w reż. Ma­cie­ja Żaka. Sce­na­riusz pow­stał na pod­sta­wie sztu­ki te­a­tral­nej ro­syj­skie­go dra­ma­tur­ga Alek­san­dra Gel­ma­na o tym samym ty­tu­le. Okres zdję­cio­wy trwał od 8 do 20 lipca 2003 roku.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ławeczkowy

→ ła­wecz­ka


Patrz:ławeczka

Źródła:

SJP.pl

Ławica

1. sku­pi­sko zwie­rząt wod­nych;
2. wał pia­sku i in­nych osa­dów den­nych, usy­pa­ny przez rzekę w jej ko­ry­cie lub przez wody mor­skie na szel­fie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) sku­pi­sko ryb lub in­nych drob­nych zwie­rząt mor­skich;

 (1.2) przen. książk. sku­pie­nie, na­gro­ma­dze­nie wielu ma­łych rze­czy

 (1.3) usy­pi­sko pia­chu lub żwiru w for­mie wału na­nie­sio­ne­go przez rzekę, morze;

 (1.4) geol. wy­raź­nie od­dzie­lo­na war­stwa (lub ze­spół warstw) w skła­dzie skały osa­do­wej;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ławicki

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ławicowy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z ła­wi­cą, do­ty­czą­cy ła­wi­cy


Źródła:

Wiktionary

Ławiński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Ławka

1. mebel do sie­dze­nia;
2. sto­lik z krze­sła­mi w kla­sie, sali dla ucz­niów itp.;
3. ławka bos­mań­ska - mocna deska, którą spu­szcza się za burtę wraz z sie­dzą­cym na niej czło­wie­kiem


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od: ława

 (1.2) twar­dy mebel do sie­dze­nia dla kilku osób;

 (1.3) eduk. szkol­ny mebel do nauki

 (1.4) stpol. (współcz. gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski.) kład­ka

 (1.5) sze­ro­ka, kil­ku­o­so­bo­wa gon­do­la ko­lej­ki krze­seł­ko­wej

 (1.6) hist. me­trol. sta­ro­pol­ska miara dłu­go­ści równa 4,466 cm

 (1.7) zob. ławki.


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ławkarz

po­tocz­nie: sprze­daw­ca na ba­za­rze roz­kła­da­ją­cy swój towar na ław­kach; stra­ga­niarz, kra­marz


Źródła:

SJP.pl

Ławki

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) jeźdz. drew­nia­ne czę­ści sio­dła, któ­ry­mi ter­li­ca opie­ra się na grzbie­cie konia;

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. lp.; M., B. i W. lm. od: ławka


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Ławkowicz

po­tocz­nie: za­wod­nik nie­gra­ją­cy w pod­sta­wo­wym skła­dzie; ław­ko­wiec


Źródła:

SJP.pl

Ławkowiec

sze­ro­ki i gruby pę­dzel o dłu­gim wło­siu, ułat­wia­ją­cy spraw­ne po­kry­cie du­żych po­wierzch­ni


Źródła:

SJP.pl

Ławkowy

→ ławka


Patrz:ławka

Źródła:

SJP.pl

Ławnicki

przy­miot­nik od: Ław­ni­ca


Źródła:

SJP.pl

Ławnictwo

urząd ław­ni­ka


Źródła:

SJP.pl

Ławniczak

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Ławniczek

1. w róż­nych kra­jach: człon­ki­ni sądu przy­się­głych;
2. w Pol­sce: człon­ki­ni sądu re­pre­zen­tu­ją­ca spo­łe­czeń­stwo


Źródła:

SJP.pl

Ławniczka

1. w róż­nych kra­jach: człon­ki­ni sądu przy­się­głych;
2. w Pol­sce: człon­ki­ni sądu re­pre­zen­tu­ją­ca spo­łe­czeń­stwo


Źródła:

SJP.pl

Ławnik

czło­nek sądu przy­się­głych; w Pol­sce: czło­nek sądu re­pre­zen­tu­ją­cy spo­łe­czeń­stwo


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) praw. osoba nie­bę­dą­ca sę­dzią, uczest­ni­czą­ca w wy­da­wa­niu wy­ro­ków w niek­tó­rych ka­te­go­riach spraw są­do­wych;

 (1.2) praw. w daw­nej Pol­sce: czło­nek ławy miej­skiej lub wiej­skiej;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ławostół

roz­kła­da­na ława z re­gu­la­cją wy­so­ko­ści blatu, którą można przeksz­tał­cić w stół


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) mebel z re­gu­lo­wa­ną wy­so­ko­ścią oraz sze­ro­ko­ścią blatu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ławowy

przy­miot­nik od: ława


Źródła:

SJP.pl

Ławra

1. ze­spół pu­stel­ni ana­cho­re­tów w daw­nym Ko­ście­le wschod­nim
2. klasz­tor pra­wo­sław­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) rel. ze­spół pu­stel­ni ana­cho­re­tów;

 (1.2) współcz. rel. duży klasz­tor pra­wo­sław­ny


Ławra (no­wogr. λαύρα, przej­ście) – okre­śle­nie uży­wa­ne w sto­sun­ku do więk­szych (i o szcze­gól­nym zna­cze­niu) mę­skich mo­na­ste­rów (klasz­to­rów) w Ko­ście­le pra­wo­sław­nym oraz w Ko­ścio­łach ka­to­lic­kich wschod­nich, rów­nież w po­sta­ci sku­pio­ne­go wokół świą­ty­ni ze­spo­łu pu­stel­ni mni­chów asce­tów nie­pro­wa­dzą­cych wspól­ne­go życia za­kon­ne­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ławrientij

imię mę­skie


Źródła:

SJP.pl

Ławrow

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Ławrynowicz

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ławski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Ławą

1. sprzęt do sie­dze­nia dla kilku osób
2. zwar­ty sze­reg, gro­ma­da
3. spo­sób pro­wa­dze­nia walki daw­nej jazdy pol­skiej


Źródła:

SJP.pl

Łaz

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gwara. reg. kar­czo­wi­sko lub wy­pa­le­ni­sko

 (1.2) gwara. reg. teren ni­zin­ny po­kry­ty krza­ka­mi


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Łazanek

kwa­dra­to­wa klu­ska z cien­ko roz­wał­ko­wa­ne­go cia­sta; ła­zan­ka


Źródła:

SJP.pl

Łazanka

kwa­dra­to­wa klu­ska z cien­ko roz­wał­ko­wa­ne­go cia­sta; ła­za­nek


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) kulin. klu­ska z cien­kie­go cia­sta ma­ją­ca kształt kwa­dra­tu lub rombu


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Łazanki

po­tra­wa z cien­kich, kwa­dra­to­wych klu­sek, zwy­kle okra­szo­nych


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) spoż. ma­ka­ron cięty w kwa­dra­ty wiel­ko­ści około jed­ne­go cen­ty­me­tra

 (1.2) kulin. po­tra­wa kuch­ni pol­skiej z ma­ka­ro­nu oraz zas­ma­ża­nej ka­pu­sty z oma­stą ze skwar­ków lub kieł­ba­sy;


Ła­zan­ki – ro­dzaj ma­ka­ro­nu, który otrzy­mu­je się przez po­kro­je­nie po­przecz­nie zwi­nię­te­go ru­lo­nu twar­de­go, przesch­nię­te­go cia­sta na jed­no­cen­ty­me­tro­we paski i po­kro­je­nie tych pa­sków na kwa­dra­ci­ki. Na­stęp­nie go­tu­je się je i po­da­je z do­dat­kiem przes­ma­żo­nej sło­ni­ny lub bocz­ku.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Łazankowy

→ ła­za­nek, → ła­zan­ka


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy ła­za­nek


Patrz:łazanek, → łazanka

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łazarczyk

naz­wi­sko


Ła­zar­czyk – naz­wi­sko uży­wa­ne w Pol­sce.

Na po­cząt­ku lat 90. XX wieku no­si­ło je w Pol­sce 1431 peł­no­let­nich osób. Naj­wię­cej w daw­nym woj. kie­lec­kim (194 osoby), ka­to­wic­kim (116 osób) i war­szaw­skim (103 osoby).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łazarewicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Łazarkiewicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Łazarski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łazarz

nę­dzarz, że­brak, osoba skraj­nie uboga


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|m.;

 (1.2) bibl. po­stać bi­blij­na

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (2.1) geogr. część Poz­na­nia mię­dzy Wildą, Gór­czy­nem, Grun­wal­dem i Je­ży­ca­mi;

 (2.2) geogr. osada śród­le­śna w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie pod­la­skim, w po­wie­cie bia­ło­stoc­kim, w gmi­nie Czar­na Bia­ło­stoc­ka;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Łazarzowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Ła­za­rza lub z nim zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Łazek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) góry. kupka drze­wa na opał


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Łazianin

miesz­ka­niec Łaz


Źródła:

SJP.pl

Łazianka

miesz­kan­ka Łaz


Źródła:

SJP.pl

Łazice

wieś w Pol­sce


Ła­zi­ce ( Tan­nen­hof) – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie draw­skim, w gmi­nie Cza­pli­nek. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa ko­sza­liń­skie­go. W roku 2007 wieś li­czy­ła 36 miesz­kań­ców.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łazicki

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Łaziebna

daw­niej: po­słu­gacz­ka w łaźni; ką­pie­lo­wa


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) daw. ko­bie­ta pra­cu­ją­ca w łaźni


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łaziebnik

ła­zien­nik; prze­sta­rza­le:
1. wła­ści­ciel łaźni;
2. po­słu­gacz w łaźni


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) stpol. ła­zien­ny


Ła­zieb­nik – nie­wy­ko­ny­wa­ny już po­wszech­nie zawód opi­sa­ny po raz pier­wszy w 1313 (na te­re­nie Dol­ne­go Ślą­ska).

Za­trud­nio­ny w łaźni pu­blicz­nej ła­zieb­nik prze­de wszyst­kim przy­go­to­wy­wał ką­pie­le. Zaj­mo­wał się także bal­wier­stwem, czyli go­le­niem (na te­re­nach Gór­ne­go Ślą­ska aż do XVII wieku go­le­niem zaj­mo­wa­li się wła­śnie oni). Cza­sa­mi speł­niał rolę współ­czes­ne­go fel­cze­ra (wy­ko­ny­wał ma­sa­że, sta­wiał bańki, usu­wał na­gniot­ki, pu­szczał krew) a nawet den­ty­sty (wy­ry­wał bo­lą­ce zęby).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Łaziebny

prze­sta­rza­ły przy­miot­nik od: łaź­nia (w zna­cze­niu po­mie­szcze­nia lub bu­dyn­ku), np. ła­zieb­ny ba­ła­gan


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) daw. osoba pra­cu­ją­ca w łaźni

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (2.1) zwią­za­ny z łaź­nią, do­ty­czą­cy łaźni


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łaziec

1. ptak z rzędu kos­mo­po­li­tycz­nych; do łaź­ców za­li­cza­ne są: dzię­cio­ły, tu­ka­ny, mio­do­wo­dy, krę­to­gło­wy, bro­da­cze, drzy­my i złot­ki
2. ryba z ro­dzi­ny łaź­co­wa­tych, z grupy błęd­ni­kow­ców


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łazieneczka

zdrob­nie­nie od: ła­zien­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. zdrobn. od: ła­zien­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łazienka

po­mie­szcze­nie, gdzie za­in­sta­lo­wa­ne są urzą­dze­nia do ką­pie­li i mycia się


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ar­chit. hotel. po­mie­szcze­nie do ką­pie­li z wanną lub prysz­ni­cem;


Ła­zien­ka – po­mie­szcze­nie o cha­rak­te­rze sa­ni­tar­nym, słu­żą­ce do wy­ko­ny­wa­nia czyn­no­ści zwią­za­nych z utrzy­ma­niem hi­gie­ny oso­bi­stej, wy­ma­ga­ją­cych uży­cia wody. W ła­zien­ce można się umyć, wy­ką­pać, wziąć prysz­nic. Jest zwy­kle jed­nym z po­mie­szczeń wcho­dzą­cych w skład lo­ka­lu miesz­kal­ne­go, bu­dyn­ku za­miesz­ka­nia zbio­ro­we­go, po­ko­ju ho­te­lo­we­go, oraz sta­no­wi nie­zbęd­ny ele­ment każ­de­go miej­sca pu­blicz­ne­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Łazienki

po­mie­szcze­nie, gdzie za­in­sta­lo­wa­ne są urzą­dze­nia do ką­pie­li i mycia się


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. tu­ryst. ze­spół pa­ła­co­wo-ogro­do­wy w War­sza­wie;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Łazienkowa

→ ła­zien­ka


Patrz:łazienka

Źródła:

SJP.pl

Łazienkowski

→ Ła­zien­ki (park w War­sza­wie)


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) od­no­szą­cy się do Ła­zie­nek, zwią­za­ny z Ła­zien­ka­mi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łazienkowy

→ ła­zien­ka


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z ła­zien­ką, do­ty­czą­cy ła­zien­ki


Patrz:łazienka

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łaziennik

ła­zieb­nik; prze­sta­rza­le:
1. wła­ści­ciel łaźni;
2. po­słu­gacz w łaźni


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) przest. pra­cow­nik łaźni


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łazienny

→ łaź­nia; łaź­nio­wy


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba pra­cu­ją­ca w łaźni

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (2.1) zwią­za­ny z łaź­nią, do­ty­czą­cy łaźni


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łazik

1. włó­czę­ga, obie­żyś­wiat;
2. lekki, ot­war­ty sa­mo­chód woj­sko­wy


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) pot. lekki woj­sko­wy sa­mo­chód te­re­no­wy

 (1.2) hist. ra­dziec­ki sa­mo­chód woj­sko­wy z ot­war­tym nad­wo­ziem, uży­wa­ny w cza­sie II wojny świa­to­wej

 (1.3) astr. po­jazd kos­micz­ny ba­da­ją­cy po­wierzch­nię obcej pla­ne­ta­a­ne­ty;

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) pot. żart. czło­wiek lu­bią­cy wę­drów­ki, włó­cze­nie się

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (3.1) ornit. nie­lot­ny ptak z jed­ne­go z trzech ga­tun­ków z ro­dzi­ny bar­gli­ków


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Łazikować

po­tocz­nie: włó­czyć się, szwen­dać się, obi­jać się


Źródła:

SJP.pl

Łazin

wieś w Pol­sce


Łazin – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie łódz­kim, w po­wie­cie ło­wic­kim, w gmi­nie Bie­la­wy.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa skier­nie­wic­kie­go. Obec­nie na­le­ży do po­wia­tu ło­wic­kie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łazior

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) zgrub. od: łazik

 (1.2) kra­ków. włó­czę­ga, menel

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) zgrub. od: łazik

 (2.2) zob. ła­zio­ry.


Źródła:

Wiktionary

Łaziory

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) zgrub. od: ła­zan­ki

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) lm. od: ła­zior


Źródła:

Wiktionary

Łaziska

przy­miot­nik od: Ła­zi­ska, Ła­zi­ska Górne


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łaziski

przy­miot­nik od: Ła­zi­ska, Ła­zi­ska Górne


Źródła:

SJP.pl

Łazisko

przy­miot­nik od: Ła­zi­ska, Ła­zi­ska Górne


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łaziszczanin

1. miesz­ka­niec Ła­zisk Gór­nych (mia­sta w Pol­sce);
2. miesz­ka­niec Ła­zisk (wsi w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Łaziszczanka

1. miesz­kan­ka Ła­zisk Gór­nych (mia­sta w Pol­sce);
2. miesz­kan­ka Ła­zisk (wsi w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Łaziwo

przy­rząd bart­ni­czy wspo­ma­ga­ją­cy wspi­na­nie się do wyżej po­ło­żo­nych barci; le­zi­wo


Źródła:

SJP.pl

Łazić

1. cho­dzić niez­grab­nie, wlec się; cza­sem po­tocz­nie: cho­dzić
2. cho­dzić po czymś, co wy­ma­ga wspi­na­nia, wdra­py­wa­nia się


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) cho­dzić bez celu, wa­łę­sać się, włó­czyć się


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łaziński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Łaznów

wieś w Pol­sce


Łaz­nów – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie łódz­kim, w po­wie­cie to­ma­szow­skim, w gmi­nie Ro­ki­ci­ny.

Do 1954 roku miej­sco­wość była sie­dzi­bą gminy Łaz­nów. W la­tach 1954–1972 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Łaz­nów. W 1973 r. re­ak­ty­wo­wa­no gminę Łaz­nów. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa piotr­kow­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łazowianin

miesz­ka­niec Łazów (mia­sta w Pol­sce)


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Łaz


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łazowianka

miesz­kan­ka Łazów (mia­sta w Pol­sce)


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Łaz


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łazowski

przy­miot­nik od: Łazy


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) od­no­szą­cy się do Łaz, zwią­za­ny z Ła­za­mi


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Łazuchiewicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Łazuka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) daw. roln. groch tycz­ko­wy


Źródła:

Wiktionary

Łazy

1. nazwa wielu miej­sco­wo­ści i ich czę­ści w Pol­sce;
2. je­zio­ro w Pol­sce;
3. wieś na Ukra­i­nie;
4. nazwa kilku wsi na Bia­ło­ru­si;
5. szczyt w Be­ski­dzie Ży­wiec­kim


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie ślą­skim;

 (1.2) geogr. to­po­nim, nazwa bli­sko stu dwu­dzie­stu wsi, czę­ści miast i wsi w Pol­sce;

 (1.3) geogr. je­zio­ro w gmi­nie Brusy, w wo­je­wództ­wie po­mor­skim

 (1.4) geogr. nazwa kilku wznie­sień w Pol­sce


Łazy – mia­sto w Pol­sce po­ło­żo­ne w wo­je­wództ­wie ślą­skim, w po­wie­cie za­wier­ciań­skim, sie­dzi­ba władz gminy miej­sko-wiej­skiej Łazy. Do 1947 r. miej­sco­wość była sie­dzi­bą gminy Ro­kit­no-Szla­chec­kie.

We­dług da­nych z 31 grud­nia 2023 r. mia­sto miało 6378 miesz­kań­ców.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Łazynga

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. drań


Źródła:

Wiktionary

Łazówek

wieś w Pol­sce


Ła­zó­wek (Język sta­ro­ru­ski: Ła­zo­wo) – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie so­ko­łow­skim, w gmi­nie Ster­dyń. Ma sta­tus so­łect­wa.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa sied­lec­kie­go.

Ła­zó­wek jest sie­dzi­bą rzym­sko­ka­to­lic­kiej pa­ra­fii Wnie­bow­zię­cia NMP.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łazęga

(r. żeń­ski)
1. ko­bie­ta lu­bią­ca łazić, włó­czyć się, wa­łę­sać się; także o męż­czyź­nie, zwie­rzę­ciu, z sil­niej­szym za­bar­wie­niem ek­spre­syw­nym
2. włó­czę­ga, wa­łę­sa­nie się


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba która lubi włó­czyć się

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (2.1) włó­cze­nie się, ła­że­nie


Ła­zę­ga – le­wo­brzeż­ny do­pływ Cze­chów­ki, ciek pią­te­go rzędu o dłu­go­ści 4,2 km. Po­czą­tek bie­rze na łą­kach we wsi Pło­u­szo­wi­ce (gmina Jast­ków) na wy­so­ko­ści 210,7 m n.p.m. Do Cze­chów­ki ucho­dzi w Dą­bro­wi­cy w re­jo­nie ruin pa­ła­cu Fir­le­jów na wy­so­ko­ści 192 m n.p.m.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Łazęgowaty

rzad­ko: lu­bią­cy łazić, włó­czyć się, wa­łę­sać się


Źródła:

SJP.pl

Łał

wy­krzy­knik uży­wa­ny w mowie po­tocz­nej, wy­ra­ża­ją­cy za­chwyt, uz­na­nie, zdzi­wie­nie itp.; wow


Źródła:

SJP.pl

Łałok

ob­wi­sła skóra przed­niej czę­ści szyi wołów i żu­brów


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) łow. luźna, ob­wi­sła skóra pod­gard­la żubra, rów­nież skóra gar­dło­wa in­nych zwie­rząt


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łańcuch

1. sze­reg po­łą­czo­nych ze sobą ogniw, two­rzą­cych obiekt me­cha­nicz­ny;
2. sze­reg znaj­du­ją­cych się bli­sko sie­bie, po­ło­żo­nych w jed­nej linii obiek­tów, ele­men­tów;
3. sek­wen­cja po­wią­za­nych ze sobą zda­rzeń;
4. w in­for­ma­ty­ce: ciąg zna­ków tek­sto­wych


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) sze­reg po­łą­czo­nych ze sobą ogniw, zwy­kle me­ta­lo­wych;

 (1.2) ozdo­ba cho­in­ko­wa wy­ko­na­na naj­czę­ściej z ko­lo­ro­we­go pa­pie­ru przy­po­mi­na­ją­ca kształ­tem łań­cuch (1.1)

 (1.3) geogr. ciąg po­dłuż­nych gór i wzgórz wraz z roz­dzie­la­ją­cy­mi je do­li­na­mi;

 (1.4) sze­reg znaj­du­ją­cych się bli­sko sie­bie, po­ło­żo­nych w jed­nej linii obiek­tów, ele­men­tów itp.

 (1.5) przen. ciąg zda­rzeń, wy­ni­ka­ją­cych jeden z dru­gie­go

 (1.6) an­glo­sa­ska miara dłu­go­ści;

 (1.7) in­form. ciąg zna­ków, dane typu tek­sto­we­go;


Łań­cuch – sze­reg po­łą­czo­nych ze sobą, naj­czę­ściej me­ta­lo­wych, ogniw, uży­wa­ny zaz­wy­czaj do cią­gnię­cia, przy­mo­co­wa­nia lub pod­par­cia ja­kie­goś obiek­tu. Po­dob­nie jak lina, łań­cuch jest wiot­ki przy ści­ska­niu i zgi­na­niu, na­to­miast roz­cią­ga­ny pra­cu­je jak sztyw­ne, nośne cię­gno.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Łańcuchowa

krzy­wa pła­ska, od­po­wia­da­ją­ca kształ­tem łań­cu­cho­wi za­wie­szo­ne­mu za końce; linia łań­cu­cho­wa


Źródła:

SJP.pl

Łańcuchowanie

two­rzyć łań­cuch da­nych


Źródła:

SJP.pl

Łańcuchować

two­rzyć łań­cuch da­nych


Źródła:

SJP.pl

Łańcuchowy

przy­miot­nik od: łań­cuch


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z sze­re­giem po­wią­za­nych ze sobą ogniw; do­ty­czą­cy łań­cu­cha


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łańcuchy

1. sze­reg po­łą­czo­nych ze sobą ogniw, two­rzą­cych obiekt me­cha­nicz­ny;
2. sze­reg znaj­du­ją­cych się bli­sko sie­bie, po­ło­żo­nych w jed­nej linii obiek­tów, ele­men­tów;
3. sek­wen­cja po­wią­za­nych ze sobą zda­rzeń;
4. w in­for­ma­ty­ce: ciąg zna­ków tek­sto­wych


Źródła:

SJP.pl

Łańcuchówka

wieś z dwoma rzę­da­mi domów luźno usta­wio­nych przy dro­dze głów­nej


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. ka­ru­ze­la łań­cu­cho­wa


Łań­cu­chów­ka (wieś leśno-ła­no­wa) – typ wsi za­kła­da­nej w śred­nio­wie­czu na pra­wie nie­miec­kim ("Wald­hu­fen­dorf" osad­nict­wo sak­soń­skie) na za­le­sio­nych ob­sza­rach gór­skich. Forma ta była roz­po­wszech­nio­na w okre­sie ko­lo­ni­za­cji przed­kar­ko­no­skiej czę­ści Ślą­ska, po­łud­nio­wej Ma­ło­pol­ski oraz Rusi Ha­lic­kiej (XII–XV wiek).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Łańcucianin

miesz­ka­niec Łań­cu­ta


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Łań­cu­ta


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łańcucianka

miesz­kan­ka Łań­cu­ta


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Łań­cu­ta


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łańcucki

przy­miot­nik od: Łań­cut


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) od­no­szą­cy się do Łań­cu­ta, zwią­za­ny z Łań­cu­tem


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Łańcuszek

1. łań­cuch wy­ko­na­ny z drob­nych ogniw;
2. pod­sta­wo­wy ścieg szy­deł­ko­wy;
3. jeden z pod­sta­wo­wych ście­gów ozdob­nych wy­ko­ny­wa­nych igłą


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od: łań­cuch

 (1.2) jubil. ele­ment drob­nej bi­żu­te­rii no­szo­nej na szyi

 (1.3) cien­ka ozdo­ba cho­in­ko­wa

 (1.4) kraw. typ drob­ne­go ście­gu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łańcuszkowaty

1. po­dob­ny bu­do­wą do łań­cusz­ka;
2. gło­wiak łań­cusz­ko­wa­ty - ga­tu­nek ro­śli­ny z gro­ma­dy wą­tro­bow­ców


Źródła:

SJP.pl

Łańcuszkowiec

bak­te­ria kształ­tu ku­li­ste­go lub owal­ne­go, ukła­da­ją­ca się pa­ra­mi w łań­cusz­ki


Źródła:

SJP.pl

Łańcuszkowy

→ łań­cu­szek


Patrz:łańcuszek

Źródła:

SJP.pl

Łańcusznik

so­ri­tes, soryt; w lo­gi­ce:
1. sy­lo­gizm o licz­bie prze­sła­nek więk­szej niż dwie;
2. łań­cuch sy­lo­giz­mów, w któ­rym opu­szcza się wnio­ski poś­red­nie i prze­cho­dzi do wnio­sku koń­co­we­go


Źródła:

SJP.pl

Łańcut

mia­sto w Pol­sce


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce;


Łań­cut – mia­sto w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie pod­kar­pac­kim, na gra­ni­cy Pod­gó­rza Rze­szow­skie­go i Pra­do­li­ny Pod­kar­pac­kiej, sie­dzi­ba po­wia­tu łań­cuc­kie­go i gminy wiej­skiej Łań­cut. Leży w daw­nej ziemi prze­my­skiej.

Łań­cut na­le­ży do wo­je­wództ­wa pod­kar­pac­kie­go, leżąc 16 km na wschód od jego sto­li­cy – Rze­szo­wa. Przez te­re­ny mia­sta prze­bie­ga au­to­stra­da A4, która łączy za­chód Eu­ro­py z Ukra­i­ną.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Łańsk

wieś w Pol­sce


Łańsk ( Lan­ske­ro­fen) – osada w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim, w po­wie­cie olsz­tyń­skim, w gmi­nie Sta­wi­gu­da.

Miej­sco­wość leży nad Je­zio­rem Łań­skim, na te­re­nie Po­je­zie­rza Olsz­tyń­skie­go, w hi­sto­rycz­nym re­gio­nie War­mia. Obej­mu­je oś­ro­dek wy­po­czyn­ko­wy "Łańsk".


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łański

przy­miot­nik od: Łańsk


Źródła:

SJP.pl

Łaźbiec

motyl z ro­dzi­ny omac­nic, któ­re­go gą­sie­ni­ce są szkod­ni­ka­mi pa­siek; bar­ciak mniej­szy


Łaź­biec (bar­ciak mniej­szy) ("Achro­ia gri­sel­la") – owad z rzędu mo­ty­li. Motyl o roz­pię­to­ści skrzy­deł 2 cm i sza­rej bar­wie. Sa­mi­ca skła­da na pla­strach około 250-300 jaj, z któ­rych wy­lę­ga­ją się drob­ne gą­sie­ni­ce że­ru­ją­ce w ko­mór­kach pla­stra pszcze­le­go. Mogą one usz­ka­dzać czerw, po­wo­du­jąc jego za­mie­ra­nie. W ciągu roku wy­da­je 2-3 po­ko­leń. Motyl ten może się roz­wi­jać rów­nież w pla­strach poza ulem, gdzie ramki z pla­stra­mi są ma­ga­zy­no­wa­ne i gdzie rów­nież ni­szczy pla­stry.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łaźbienie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) daw. od­cza­sow­ni­ko­wy od|łaź­bić.


Łaź­bie­nie – w bart­nict­wie je­sien­ne wy­bie­ra­nie miodu i wosku z barci w ilo­ści za­pew­nia­ją­cej pszczo­łom moż­li­wość bez­piecz­ne­go prze­zi­mo­wa­nia.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Łaźbiny

pora pod­bie­ra­nia pszczo­łom miodu i wosku, przy­pa­da­ją­ca na je­sie­ni


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) pszcz. daw. pora je­sien­na, gdy bart­nik pod­bie­rał pszczo­łom miód i wosk


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Łaźbić

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) daw. pod­bie­rać miód i wosk z barci, zo­sta­wia­jąc pszczo­łom tyle, ile po­trze­ba im do prze­zi­mo­wa­nia; ogól­niej – opo­rzą­dzać pszczo­ły na zimę; Glo­ger.


Źródła:

Wiktionary

Łaźcowate

ro­dzi­na słod­ko­wod­nych ryb oko­nioksz­tałt­nych; la­bi­ryn­to­wa­te, błęd­ni­ko­wa­te


Źródła:

SJP.pl

Łaźcowaty

o ce­chach łaź­co­wa­tych (ro­dzi­na ryb)


Źródła:

SJP.pl

Łaźnia

po­mie­szcze­nie z urzą­dze­nia­mi do ką­pie­li w wo­dzie, w parze lub go­rą­cym su­chym po­wie­trzu


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) bu­dy­nek lub po­mie­szcze­nie do ką­pie­li w wo­dzie, parze albo roz­grza­nym po­wie­trzu

 (1.2) urzą­dze­nie z gazem lub cie­czą, które służy do ogrze­wa­nia przed­mio­tów oraz utrzy­my­wa­nia ich w sta­łej tem­pe­ra­tu­rze;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Łaźniewski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Łaźniki

wieś w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łaźniowy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z łaź­nią, do­ty­czą­cy łaźni


Źródła:

Wiktionary

Łaźno

je­zio­ro na Po­je­zie­rzu Ełc­kim


Zo­bacz też: Łaźno w in­nych zna­cze­niach tej nazwy.

Łaźno – (Hasz­no, niem. "Hasch­ner See"), je­zio­ro w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim, w po­wie­cie olec­kim, w gmi­nie Świę­taj­no, na Po­je­zie­rzu Ełc­kim, w do­rze­czu rzeki Ełk, na wys. 133,2 m n.p.m., na za­chód od Olec­ka.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Łażenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|łazić.


Źródła:

Wiktionary

Łażewski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl