Ę

ósma li­te­ra al­fa­be­tu pol­skie­go


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) jęz. ósma li­te­ra pol­skie­go al­fa­be­tu;


Ę ę

Ę – ósma li­te­ra al­fa­be­tu pol­skie­go. Oz­na­cza sa­mo­gło­skę no­so­wą.

Li­te­ra E z ogon­kiem była uży­wa­na w ję­zy­ku ła­ciń­skim od XII wieku (jako „E ca­u­da­ta”, ale dla oz­na­cza­nia æ). Wy­stę­pu­je w niek­tó­rych staro-sa­skich gru­pach wo­kal­nych np. vęl (viel), gęven (geben), Mękel(e)nborg, rów­nież w pół­noc­no­ger­mań­skim ję­zy­ku elf­dal­skim. Obec­nie także jest uży­wa­na w ję­zy­ku li­tew­skim i w fo­ne­tycz­nych za­pi­sach z kilku ję­zy­ków au­toch­to­nicz­nych Ame­ry­ki, ta­kich jak język na­wa­ho i język apa­cze za­chod­nie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia