Węborek

w gwa­rze poz­nań­skiej: wia­dro; wym­bo­rek


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Poz­nań, Ku­ja­wy. wia­dro


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Węborkowe

dawny po­da­tek na sprzęt prze­ciw­po­ża­ro­wy


Źródła:

SJP.pl

Węch

1. zdol­ność do od­czu­wa­nia za­pa­chów; zmysł po­wo­nie­nia;
2. prze­no­śnie: zdol­ność prze­wi­dy­wa­nia; in­tu­i­cja


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zmysł poz­wa­la­ją­cy czuć za­pa­chy i sub­stan­cje lotne; zmysł po­wo­nie­nia;

 (1.2) przen. pot. in­stynkt, zdol­ność prze­wi­dy­wa­nia kon­sek­wen­cji drob­nych zda­rzeń


 "Osob­ny ar­ty­kuł: Ko­do­wa­nie za­pa­chu."

Węch, po­wo­nie­nie – jeden z dwóch – obok smaku – zmy­słów che­micz­nych. Dzia­ła­nie węchu po­le­ga na wy­kry­wa­niu za­pa­chów (ich de­tek­cji) i roz­poz­na­wa­niu bodź­ców, ja­ki­mi są czą­stecz­ki okre­ślo­nych związ­ków che­micz­nych lub ich mie­sza­ni­ny (odo­ran­ty).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Węchomózgowie

Wę­cho­móz­go­wie ( rhi­nen­cep­ha­lon) – część kre­so­móz­go­wia bez­poś­red­nio po­wią­za­na ze zmy­słem po­wo­nie­nia. Zbu­do­wa­ne jest z czę­ści ob­wo­do­wej (opusz­ka wę­cho­wa) oraz ko­ro­wej.

W obec­nym mia­now­nict­wie ana­to­micz­nym wę­cho­móz­go­wie nie jest wy­szcze­gól­nia­ne jako osob­na część kre­so­móz­go­wia, a jego struk­tu­ry na­le­żą bez­poś­red­nio do czę­ści pod­staw­nej kre­so­móz­go­wia.


Źródła:

Wikipedia

Węchowy

→ węch


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny ze zmy­słem węchu, od­czu­wal­ny wę­chem


Patrz:węch

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Węclewski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Węcowski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Węcławski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Węda

linka za­koń­czo­na ha­czy­kiem z umo­co­wa­ną na nim przy­nę­tą, słu­żą­ca do po­ło­wów na głę­bo­kich wo­dach


Źródła:

SJP.pl

Wędeczka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od: wędka


Źródła:

Wiktionary

Wędk.

skrót od: węd­kar­stwo, węd­kar­ski (czy­ta­ny jako cały, od­mien­ny wyraz)


Źródła:

SJP.pl

Wędka

sprzęt słu­żą­cy do ama­tor­skie­go po­ło­wu ryb, skła­da­ją­cy się naj­czę­ściej z wę­dzi­ska, żyłki, spła­wi­ka i ha­czy­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) sprzęt słu­żą­cy do ama­tor­skie­go po­ło­wu ryb, skła­da­ją­cy się naj­czę­ściej z wę­dzi­ska, żyłki, spła­wi­ka i ha­czy­ka;


Wędka – sprzęt słu­żą­cy do po­ło­wu ryb w węd­kar­stwie. Skła­da się z wę­dzi­ska, do któ­re­go przy­mo­co­wa­na jest żyłka węd­kar­ska, na któ­rej końcu znaj­du­je się ha­czyk węd­kar­ski z przy­nę­tą. Za­kła­da się, że pier­wow­zór wędki pow­stał na Ha­wa­jach. Była to linka za­koń­czo­na ha­kiem z przy­nę­tą, przy­cze­pio­na do łodzi i za nią cią­gnię­ta. Ty­po­wej wędki za­o­pa­trzo­nej w około pół­to­ra­me­tro­we wę­dzi­sko z bam­bu­sa po raz pier­wszy uży­wa­no w Chi­nach.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Wędkarka

ko­bie­ta ło­wią­ca ryby na wędkę


Źródła:

SJP.pl

Wędkarski

do­ty­czą­cy węd­ka­rza, węd­kar­stwa


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) od­no­szą­cy się do węd­kar­stwa, zwią­za­ny z węd­kar­stwem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wędkarstwo

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) ro­dzaj hobby i spor­tu, po­le­ga­ją­cy na ło­wie­niu ryb na wędkę;


Węd­kar­stwo – ro­dzaj hobby, za­ję­cia re­kre­a­cyj­ne­go i spor­tu, po­le­ga­ją­cy na ło­wie­niu ryb na wędkę.

Wy­róż­nia się sześć ro­dza­jów węd­kar­stwa – w każ­dym z nich używa się innej, od­po­wied­niej me­to­dy węd­ko­wa­nia i przy­sto­so­wa­nej do wy­bra­nej tech­ni­ki ło­wie­nia wędki:

W niek­tó­rych kra­jach węd­karz po­wi­nien po­słu­gi­wać się sprzę­tem o okre­ślo­nych pa­ra­me­trach oraz po­sia­dać li­cen­cję (w Pol­sce jest to karta węd­kar­ska).


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Wędkarz

1. osoba ło­wią­ca ryby na wędkę;
2. daw­niej: wyt­wór­ca wędek


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba ło­wią­ca ryby na wędkę

 (1.2) środ. ktoś wy­łu­dza­ją­cy pie­nią­dze na ulicy od­wo­łu­jąc się do współ­czu­cia


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Wędkowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|węd­ko­wać.


Źródła:

Wiktionary

Wędkować

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. brak)

 (1.1) łowić ryby przy po­mo­cy wędki, głów­nie re­kre­a­cyj­nie

 (1.2) środ. przen. że­brać, na­cią­gać na­iw­nych na pie­nią­dze


Źródła:

Wiktionary

Wędkowy

→ wędka


Węd­ko­wy – wieś ko­ciew­ska w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie tczew­skim, w gmi­nie Tczew. Leży nad rzeką Szpę­ga­wą.

Wieś jest sie­dzi­bą so­łect­wa "Węd­ko­wy", w któ­re­go skład wcho­dzi rów­nież miej­sco­wość Li­niew­ko. W końcu 2025 so­łect­wo li­czy­ło 186 miesz­kań­ców.


Patrz:wędka

Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Wędlina

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) kulin. wyrób spo­żyw­czy z jed­ne­go ka­wał­ka mięsa (szyn­ka, po­lęd­wi­ca, ba­le­ron) lub z mięsa roz­drob­nio­ne­go (kieł­ba­sa, sal­ce­son), od­po­wied­nio przy­pra­wio­ny, zwy­kle wę­dzo­ny, pe­klo­wa­ny, rza­dziej go­to­wa­ny;


Źródła:

Wiktionary

Wędliniarka

→ węd­li­niarz


Patrz:wędliniarz

Źródła:

SJP.pl

Wędliniarnia

sklep, w któ­rym sprze­da­je się wy­ro­by węd­li­niar­skie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) hand. sklep z węd­li­na­mi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wędliniarski

do­ty­czą­cy węd­li­nia­rza, węd­li­niar­stwa


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z węd­li­niar­stwem, do­ty­czą­cy węd­li­niar­stwa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wędliniarstwo

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) dzie­dzi­na zwią­za­na z pro­duk­cją węd­lin


Źródła:

Wiktionary

Wędliniarz

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) wyt­wór­ca węd­lin


Źródła:

Wiktionary

Wędlinka

zdrob­nie­nie od: węd­li­na


Źródła:

SJP.pl

Wędr.

skrót

 (1.1) = wę­drow­ny


Źródła:

Wiktionary

Wędrogów

Wę­dro­gów – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie łódz­kim, w po­wie­cie skier­nie­wic­kim, w gmi­nie Ko­wie­sy.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa skier­nie­wic­kie­go.

Wę­dro­gów jest wsią li­czą­cą kil­ka­dzie­siąt domów, za­miesz­ka­ną przez ok. 119 osób. Osada leży nad rzeką Choj­nat­ką, przy dro­dze kra­jo­wej nr 8 (E67), która od­dzie­la wieś od są­sied­nich Ko­wies.


Źródła:

Wikipedia

Wędrowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) prze­mie­rza­nie dłu­giej drogi

 (1.2) czę­ste zmie­nia­nie miej­sca po­by­tu


Źródła:

Wiktionary

Wędrować

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. brak)

 (1.1) prze­by­wać długą drogę skądś do­kądś


Źródła:

Wiktionary

Wędrowczyni

ko­bie­ta, która wę­dru­je, zwła­szcza pie­szo; po­dróż­nicz­ka


Źródła:

SJP.pl

Wędrowiec

osoba wę­dru­ją­ca, zwła­szcza pie­szo; tu­ry­sta, po­dróż­nik, pie­chur, wę­drow­nik


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) ktoś, kto wę­dru­je, po­ru­sza się pie­szo


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Wędrowniczek

zdrob­nie­nie od: wę­drow­nik


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) zdrobn. od: wę­drow­nik

 (1.2) rzad. mały wę­dro­wiec


Patrz:wędrownik

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wędrowniczka

→ wę­drow­nik


Wę­drow­nicz­ka – w ZHR czwar­ty, a w SHK Za­wi­sza piąty żeń­ski sto­pień har­cer­ski. Przez­na­czo­ny dla har­ce­rek w wieku 16-18 lat. Oz­na­cza­ny po­przez złota li­lij­kę i złoty okrąg na­bi­ty na krzyż. W niek­tó­rych śro­do­wi­skach ZHP używa się tej nazwy dla stop­nia Har­cer­ki Orlej.


Patrz:wędrownik

Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Wędrowniczy

1. zwią­za­ny z od­by­wa­niem wę­dró­wek; po­dróż­ni­czy, po­dróż­ny;
2. → wę­drow­nik


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy wę­drow­ni­ka lub wę­dro­wa­nia


Patrz:wędrownik

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wędrownik

osoba wę­dru­ją­ca, zwła­szcza pie­szo; tu­ry­sta, po­dróż­nik, pie­chur, wę­dro­wiec


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) książk. wę­dro­wiec


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wędrowny

przy­miot­nik

 (1.1) od­by­wa­ją­cy wę­drów­kę; zmie­nia­ją­cy miej­sce po­by­tu; prze­no­szą­cy się z miej­sca na miej­sce


Źródła:

Wiktionary

Wędrychowicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Wędrzyn

Wę­drzyn ( "Wan­dern") – ko­lo­nia w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bu­skim, w po­wie­cie su­lę­ciń­skim, w gmi­nie Su­lę­cin.

Jest to osied­le woj­sko­we po­ło­żo­ne przy dro­dze wo­je­wódz­kiej nr 137. Na te­re­nie osied­la znaj­du­ją się trzy jed­nost­ki woj­ska pol­skie­go: 17 Bry­ga­da Zme­cha­ni­zo­wa­na, 45 Woj­sko­wy Od­dział Go­spo­dar­czy oraz Ko­men­da Po­li­go­nu za­rzą­dza­ją­ca Oś­rod­kiem Szko­le­nia Po­li­go­no­we­go Wojsk Lą­do­wych w Wę­drzy­nie. Osied­le leży na tra­sie linii ko­le­jo­wej nr 364.


Źródła:

Wikipedia

Wędrówka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) tu­ryst. sport. pie­sze prze­mie­szcza­nie się po­łą­czo­ne z od­wie­dza­niem ko­lej­nych miejsc


Źródła:

Wiktionary

Wędrówkowy

→ wę­drów­ka


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) od­no­szą­cy się do wę­drów­ki, zwią­za­ny z wę­drów­ką


Patrz:wędrówka

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wędzarka

urzą­dze­nie do wę­dze­nia mięs, ryb


Źródła:

SJP.pl

Wędzarnia

po­mie­szcze­nie, w któ­rym wędzi się przet­wo­ry mięs­ne, ryby


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) kulin. po­mie­szcze­nie lub urzą­dze­nie do wę­dze­nia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wędzarnictwo

wę­dzar­stwo


Źródła:

SJP.pl

Wędzarz

spe­cja­li­sta w za­kre­sie wę­dze­nia mięsa i ryb


Źródła:

SJP.pl

Wędzidełko

cien­ki fałd skóry lub błony ślu­zo­wej, sta­no­wią­cy po­łą­cze­nie jed­ne­go na­rzą­du z dru­gim, np. wę­dzi­deł­ko ję­zy­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) anat. blasz­ka lub fałd łą­czą­cy ze sobą dwa ele­men­ty i ogra­ni­cza­ją­cy ich ru­cho­mość


Wę­dzi­deł­ko (łac. "fre­nu­lum)" – blasz­ka lub fałd łą­czą­cy ze sobą dwa ele­men­ty i ogra­ni­cza­ją­cy ich ru­cho­mość.

Ana­to­mia czło­wie­ka wy­róż­nia sze­reg wę­dzi­de­łek w róż­nych czę­ściach ciała, np. wę­dzi­deł­ko wargi gór­nej, wę­dzi­deł­ko wargi dol­nej, wę­dzi­deł­ko ję­zy­ka, wę­dzi­deł­ko na­plet­ka, wę­dzi­deł­ko łech­tacz­ki, wę­dzi­deł­ko warg sro­mo­wych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Wędzidło

me­ta­lo­wa część uzdy wkła­da­na ko­nio­wi do pyska, słu­żą­ca do kie­ro­wa­nia zwie­rzę­ciem


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) zo­o­techn. ele­ment uprzę­ży (ogło­wia) wkła­da­ny ko­nio­wi do pyska;


Wę­dzi­dło – ro­dzaj kiełz­na, ele­ment ogło­wia wkła­da­ny ko­nio­wi do pyska w celu prze­ka­zy­wa­nia mu sy­gna­łów i kie­ro­wa­nia nim. Ist­nie­je wiele ro­dza­jów wę­dzi­deł, które dzie­li się ze wzglę­du na kry­te­ria:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Wędzidłowy

→ wę­dzi­dło


Patrz:wędzidło

Źródła:

SJP.pl

Wędzisko

długi, cien­ki kij sta­no­wią­cy część wędki


Źródła:

SJP.pl

Wędzić

kon­ser­wo­wać pro­duk­ty, pod­da­jąc je dzia­ła­niu dymu po­cho­dzą­ce­go ze spa­la­ne­go drew­na drzew li­ścia­stych


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) kulin. kon­ser­wo­wać żyw­ność przy uży­ciu od­po­wied­nie­go dymu

cza­sow­nik zwrot­ny wę­dzić się

 (2.1) kulin. być wę­dzo­nym (1.1)

 (2.2) żart. przen. prze­by­wać w miej­scu o na­si­lo­nym za­dy­mie­niu lub go­rą­cu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wędzki

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Wędzonka

wę­dzo­ne mięso wie­przo­we, prze­ro­śnię­te tłu­szczem


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) spoż. kulin. wę­dzo­na wie­przo­wi­na, np. bo­czek, sło­ni­na, ba­le­ron


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wędzonkowy

→ wę­dzon­ka


Patrz:wędzonka

Źródła:

SJP.pl

Wędzony

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) kulin. przy­rzą­dzo­ny / przy­rzą­dza­ny w pro­ce­sie wę­dze­nia

forma cza­sow­ni­ka.

 (2.1) imie­słów przy­miot­ni­ko­wy bier­ny od wę­dzić


Źródła:

Wiktionary

Węg.

skrót od: wę­gier­ski


skrót

 (1.1) = wę­gier­ski


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Węgar

pio­no­wy ele­ment kon­struk­cyj­ny w for­mie słupa drew­nia­ne­go lub ka­mien­ne­go po bo­kach drzwi lub okna


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) bud. belka, która ogra­ni­cza z boku otwór drzwio­wy lub okien­ny wspie­ra­ją­cy łuk lub nad­pro­że;


Węgar (wę­ga­rek) – pio­no­wy ele­ment przy ot­wo­rze okien­nym lub drzwio­wym otrzy­ma­ny przez wy­su­nię­cie ce­gieł dla ścian mu­ro­wa­nych lub do­sta­wie­nie pio­no­wych słup­ków dla ścian drew­nia­nych lub ka­mien­nych. Sta­no­wi on opar­cie dla oścież­ni­cy. Nie­zbęd­ny jest on do oścież­nic re­gu­lo­wa­nych, aby je be­zin­wa­zyj­nie za­mon­to­wać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Węgarek

zdrob­nie­nie od: węgar


Źródła:

SJP.pl

Węgarkowy

przy­miot­nik od: wę­ga­rek


Źródła:

SJP.pl

Węgiel

1. pier­wia­stek che­micz­ny o sym­bo­lu C i licz­bie ato­mo­wej 6, wy­stę­pu­ją­cy w na­tu­rze w dwóch od­mia­nach: dia­men­tu i gra­fi­tu;
2. skała osa­do­wa, pow­sta­ła z obu­mar­łych czę­ści ro­ślin, sto­so­wa­na jako pa­li­wo


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) chem. pier­wia­stek che­micz­ny o sym­bo­lu C i licz­bie ato­mo­wej 6;

 (1.2) geol. brył­ka rudy z dużą za­war­to­ścią węgla (1.1), ma­te­riał opa­ło­wy;

 (1.3) szt. ma­te­riał ry­sun­ko­wy w for­mie pa­tycz­ków mięk­kie­go węgla drzew­ne­go

 (1.4) szt. tech­ni­ka ar­ty­stycz­na po­słu­gu­ją­ca się wę­glem (1.3) oraz ry­su­nek nią wy­ko­na­ny;

 (1.5) grud­ka żaru


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Węgielek

mały ka­wa­łek węgla; ża­rzą­cy się ka­wa­łek węgla


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od: wę­giel

 (1.2) mały ka­wa­łek węgla

 (1.3) rel. krą­żek z węgla drzew­ne­go wkła­da­ny po roz­ża­rze­niu do try­bu­la­rza


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Węgielka

mały ka­wa­łek węgla; ża­rzą­cy się ka­wa­łek węgla


Wę­giel­ka ("Odon­to­sia") – ro­dzaj mo­ty­li z ro­dzi­ny gar­bat­ko­wa­tych.

Mo­ty­le o krę­pej bu­do­wy ciele. Głowa ich jest za­o­pa­trzo­na w nie­o­wło­sio­ne oczy zło­żo­ne, krót­kie głaszcz­ki i uw­stecz­nio­ną ssaw­kę, na­to­miast po­zba­wio­na jest przy­o­czek. Czuł­ki osią­ga­ją mniej wię­cej po­ło­wę dłu­go­ści przed­nie­go skrzy­dła i wy­ka­zu­ją dy­mor­fizm płcio­wy w bu­do­wie, będąc ząb­ko­wa­ny­mi u sa­mi­cy, zaś pił­ko­wa­ny­mi lub obu­stron­nie grze­by­ko­wa­ny­mi u samca.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Węgielnica

przy­rząd ge­o­de­zyj­ny do wy­ty­cza­nia kątów pro­stych, peł­nych i pół­peł­nych; win­kiel


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) przy­rząd słu­żą­cy do wyz­na­cza­nia kątów pro­stych


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Węgielny

przy­miot­nik

 (1.1) bud. do­ty­czą­cy węgła


Źródła:

Wiktionary

Węgier

1. koń rasy wę­gier­skiej;
2. wino wę­gier­skie; wę­grzyn


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) czło­wiek na­ro­do­wo­ści wę­gier­skiej, oby­wa­tel Wę­gier, miesz­ka­niec Wę­gier

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. od: Węgry


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Węgierka

od­mia­na śliwy; owoc tej śliwy


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ogrod. bot. od­mia­na śliwy o ciem­no­gra­na­to­wych (fio­le­to­wych), owal­nych, bar­dzo słod­kich owo­cach z żół­tym miąż­szem;

 (1.2) daw. szla­chec­ki ubiór wierzch­ni, zbli­żo­ny do kon­tu­sza, za­pi­na­ny pod szyję i bo­ga­to sza­me­ro­wa­ny z przo­du; lekka cza­ma­ra; póź­niej krót­szy ob­ci­sły ża­kiet męski wy­szy­wa­ny na pier­siach

 (1.3) daw. mę­skie bądź ko­bie­ce na­kry­cie głowy w stylu wę­gier­skim (czap­ka lub dam­ski ka­pe­lusz)

 (1.4) daw. pot. ro­dzaj krót­kiej fajki drew­nia­nej

 (1.5) muz. szyb­ki ta­niec wi­ro­wy, od­mia­na polki

 (1.6) pot. sza­bla typu wę­gier­skie­go ze słabo wy­gię­tą głow­nią, pro­stym jel­cem i ot­war­tą rę­ko­je­ścią


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Węgierkowy

→ wę­gier­ka


Patrz:węgierka

Źródła:

SJP.pl

Węgierski

zwią­za­ny z Wę­gra­mi


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Wę­gra­mi, do­ty­czą­cy Wę­gier lub Wę­grów

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) jęz. ugro­fiń­ski język uży­wa­ny przez Wę­grów;

 (2.2) lek­cja wę­gier­skie­go (2.1)


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Węgierskogórski

przy­miot­nik od: Wę­gier­ska Górka


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy Wę­gier­skiej Górki


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Węgierskojęzyczny

1. po­słu­gu­ją­cy się ję­zy­kiem wę­gier­skim;
2. na­pi­sa­ny w ję­zy­ku wę­gier­skim;
3. o ja­kimś te­re­nie: za­miesz­ka­ny przez lud­ność po­słu­gu­ją­cą się ję­zy­kiem wę­gier­skim


przy­miot­nik

 (1.1) po­słu­gu­ją­cy się ję­zy­kiem wę­gier­skim

 (1.2) taki, któ­re­go miesz­kań­cy po­słu­gu­ją się ję­zy­kiem wę­gier­skim

 (1.3) udo­stęp­nia­ny, spi­sa­ny, utr­wa­lo­ny lub stwo­rzo­ny w ję­zy­ku wę­gier­skim


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Węgierskość

ze­spół cech cha­rak­te­ry­stycz­nych dla Wę­gier


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest wę­gier­skie; cecha tych, któ­rzy są wę­gier­scy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Węgierszczyzna

1. język wę­gier­ski;
2. wszyst­ko, co jest cha­rak­te­ry­stycz­ne dla Wę­gier lub stam­tąd po­cho­dzi


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) jęz. język wę­gier­ski

 (1.2) to, co wę­gier­skie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Węgieł

miej­sce zet­knię­cia się dwu ścian zew­nętrz­nych bu­dyn­ku; na­roż­nik


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) bud. zew­nętrz­ny róg bu­dyn­ku


Wę­gieł − miej­sce zet­knię­cia się dwóch ścian zew­nętrz­nych (pio­no­wych) bu­dyn­ku; w szcze­gól­no­ści jest to na­roż­nik w ba­stio­nach, w któ­rym sty­ka­ją się dwie naj­bar­dziej wy­su­nię­te ścia­ny, ale też zwor­nik (klucz) w łęku (łuku ar­ka­dy), lub zwor­nik w skle­pie­niach.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Węglan

sól kwasu wę­glo­we­go


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) chem. zwią­zek che­micz­ny, sól lub ester kwasu wę­glo­we­go;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Węglanować

na­sy­cać ciecz dwut­len­kiem węgla; sa­tu­ro­wać


Źródła:

SJP.pl

Węglanowy

przy­miot­nik od: wę­glan


przy­miot­nik

 (1.1) chem. do­ty­czą­cy wę­gla­nu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Węglany

sól kwasu wę­glo­we­go


Wę­gla­ny – grupa związ­ków che­micz­nych, soli i estrów kwasu wę­glo­we­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Węglarczyk

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Węglarek

wę­gla­rek gro­no­wiec - owad z ro­dzi­ny kóz­ko­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Węglarka

ko­le­jo­wy wagon to­wa­ro­wy o ot­war­tym od góry nad­wo­ziu i uni­wer­sal­nym za­sto­so­wa­niu, przy­sto­so­wa­ny za­sad­ni­czo do prze­wo­zu ła­dun­ków ma­so­wych ta­kich jak: wę­giel, drew­no, ka­mień, wa­rzy­wa


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) kolej. pot. ten­der, wagon do prze­wo­że­nia węgla uży­wa­ne­go jako pa­li­wo lo­ko­mo­ty­wy pa­ro­wej

 (1.2) kolej. wagon z bur­ta­mi słu­żą­cy do prze­wo­zu ma­te­ria­łów syp­kich, m.in. węgla;

 (1.3) me­ta­lo­wy po­jem­nik z uchwy­tem, słu­żą­cy do no­sze­nia węgla do pieca

 (1.4) pot. wę­giel w ilo­ści mie­szczą­cej się w wę­glar­ce (1.1-3)

 (1.5) daw. uczn. uczen­ni­ca pa­lą­ca pa­pie­ro­sy


Wę­glar­ka – ko­le­jo­wy wagon to­wa­ro­wy o ot­war­tym od góry nad­wo­ziu (skrzy­nia ła­dun­ko­wa) i uni­wer­sal­nym za­sto­so­wa­niu, przy­sto­so­wa­ny za­sad­ni­czo do prze­wo­zu ła­dun­ków ma­so­wych (np. wę­giel, ka­mień, wa­rzy­wa, drew­no), a cza­sa­mi nawet drob­ni­cy. Za­ła­du­nek od­by­wa się ręcz­nie lub me­cha­nicz­nie, za po­mo­cą sta­cjo­nar­nych urzą­dzeń za­ła­dun­ko­wych lub ła­do­wa­rek.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Węglarnia

1. po­mie­szcze­nie do prze­cho­wy­wa­nia węgla; wę­glow­nia;
2. miej­sce, gdzie wy­pa­la­ny jest wę­giel drzew­ny;
3. piec do wy­pa­la­nia węgla


Źródła:

SJP.pl

Węglarski

przy­miot­nik od: wę­glarz


Źródła:

SJP.pl

Węglarstwo

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) dzie­dzi­na zaj­mu­ją­ca się wyt­wa­rza­niem węgla drzew­ne­go


Wę­glar­stwo – rze­mio­sło po­le­ga­ją­ce na wyt­wa­rza­niu węgla drzew­ne­go, zaj­mo­wa­li się nim wę­gla­rze, za­ni­kło w XIX w.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Węglarz

1. czło­wiek zaj­mu­ją­cy się hand­lem węgla, pra­cu­ją­cy w skła­dzie węgla;
2. czło­nek taj­ne­go sto­wa­rzy­sze­nia po­li­tycz­ne­go za­ło­żo­ne­go we Wło­szech w XIX wieku, w celu walki o nie­pod­le­głość i zjed­no­cze­nie kraju; kar­bo­na­riusz;
3. daw­niej: czło­wiek zaj­mu­ją­cy się wy­pa­la­niem węgla drzew­ne­go; ku­rzak;
4. lis o czar­nym uma­szcze­niu nóg, brzu­cha i pyska


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) zaw. ktoś, kto zaj­mu­je się wy­ra­bia­niem węgla drzew­ne­go;

 (1.2) zaw. ktoś, kto zaj­mu­je się hand­lem wę­glem lub jego do­wo­zem

 (1.3) hist. zob. kar­bo­na­riusz.

 (1.4) zob. smo­larz.

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) łow. lis wy­róż­nia­ją­cy się czar­nym uma­szcze­niem pyska, pod­brzu­sza i sta­wek


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Węgle

forma rze­czow­ni­ka.

 (1.1) plu­ral|wę­giel.

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (2.1) pot. wę­glo­wo­da­ny


Źródła:

Wiktionary

Węgleniec

Wę­gle­niec – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim, w po­wie­cie ję­drze­jow­skim, w gmi­nie Ję­drze­jów. Ma sta­tus so­łect­wa.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa kie­lec­kie­go.


Źródła:

Wikipedia

Węglewski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Węgleć

spa­lać się na wę­giel; zwę­glać się


Źródła:

SJP.pl

Węgleński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Węglik

zwią­zek węgla z me­ta­lem; kar­bi­dek


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) chem. zwią­zek che­micz­ny węgla z me­ta­lem lub pół­me­ta­lem;

 (1.2) przest. wę­gie­lek (zdrobn. od: wę­giel)


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Węgliki

zwią­zek węgla z me­ta­lem; kar­bi­dek


Wę­gli­ki – nie­or­ga­nicz­ne związ­ki che­micz­ne zło­żo­ne z ato­mów węgla i ato­mów me­ta­lu albo pół­me­ta­lu (krze­mu czy boru), ma­ją­cy­mi mniej­szą od węgla elek­tro­u­jem­ność. Wy­róż­nia się wę­gli­ki jo­no­we, wę­gli­ki ko­wa­len­cyj­ne, wę­gli­ki mię­dzy­wę­zło­we (me­ta­licz­ne) i wę­gli­ki poś­red­nie.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Węglikowy

→ wę­glik


Patrz:węglik

Źródła:

SJP.pl

Węglin

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Węglinek

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Węgliniec

mia­sto w Pol­sce


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce;


Wę­gli­niec ( Kohl­furt) – mia­sto w Pol­sce w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie zgo­rze­lec­kim. Sie­dzi­ba gminy miej­sko-wiej­skiej Wę­gli­niec.

W la­tach 1975–1998 mia­sto ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ło do wo­je­wództ­wa je­le­nio­gór­skie­go.

We­dług da­nych GUS z 1 stycz­nia 2023 mia­sto miało 2657 miesz­kań­ców (761. miej­sce w kraju).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Węgliniecki

→ Wę­gli­niec


Patrz:Węgliniec

Źródła:

SJP.pl

Węglisty

daw­niej: wę­glo­wy - za­wie­ra­ją­cy wę­giel (pier­wia­stek)


Źródła:

SJP.pl

Węglić

1. po­wo­do­wać prze­mia­nę sub­stan­cji po­cho­dze­nia ro­ślin­ne­go lub zwie­rzę­ce­go w węgle ko­pal­ne; uwę­glać;
2. daw­niej: spa­lać na wę­giel; zwę­glać;
3. wę­glić się - uwę­glać się, przet­wa­rzać się w węgle ko­pal­ne; zwę­glać się


Źródła:

SJP.pl

Węglińczanin

miesz­ka­niec Wę­gliń­ca (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Węglińczanka

miesz­kan­ka Wę­gliń­ca (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Węgliński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Węglonośny

ob­fi­tu­ją­cy w wę­giel; do­star­cza­ją­cy węgla; za­wie­ra­ją­cy wę­giel


Źródła:

SJP.pl

Węglopochodne

do­ty­czą­cy or­ga­nicz­nych związ­ków che­micz­nych, czyli związ­ków za­wie­ra­ją­cych przy­najm­niej jeden atom węgla


Źródła:

SJP.pl

Węglopochodny

do­ty­czą­cy or­ga­nicz­nych związ­ków che­micz­nych, czyli związ­ków za­wie­ra­ją­cych przy­najm­niej jeden atom węgla


Źródła:

SJP.pl

Węglowce

1. pier­wia­stek z 4 grupy ukła­du okre­so­we­go;
2. sta­tek do prze­wo­zu węgla


Wę­glow­ce


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Węglowice

Wę­glo­wi­ce ( Kuhl­ha­u­sen) – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ślą­skim, w po­wie­cie kło­buc­kim, w gmi­nie Wrę­czy­ca Wiel­ka.

Wieś leży około 15 km na po­łud­nie od Kło­buc­ka, w po­bli­żu węzła ko­le­jo­we­go w Her­bach No­wych.

Wieś Wę­glo­wi­ce pow­sta­ła na prze­ło­mie XVIII i XIX wieku, zo­sta­ła za­ło­żo­na wraz z po­bli­skim Pu­szcze­wem, przez mie­sza­nych wyz­na­nio­wo osad­ni­ków nie­miec­kich.


Źródła:

Wikipedia

Węglowiec

1. pier­wia­stek z 4 grupy ukła­du okre­so­we­go;
2. sta­tek do prze­wo­zu węgla


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) żegl. ma­so­wiec do tran­spor­tu węgla;

 (1.2) chem. pier­wia­stek na­le­żą­cy do czter­na­stej grupy ukła­du okre­so­we­go;


Wę­glo­wiec ( col­lier) – ro­dzaj ma­sow­ca przy­sto­so­wa­ne­go do prze­wo­zu węgla. Cha­rak­te­ry­stycz­ne dla tego typu jed­no­stek były duże luki ła­dun­ko­we.

Był to typ stat­ków, które do wy­bu­chu II wojny świa­to­wej naj­czę­ściej za­wi­ja­ły do portu w Gdyni. Naj­bar­dziej zna­ny­mi pol­ski­mi wę­glow­ca­mi były „Fran­cu­zy” to­wa­rzy­stwa Że­glu­ga Pol­ska („Ka­to­wi­ce”, „Kra­ków”, „Toruń”, „Poz­nań” i „Wilno”) i „Ro­bu­ry” to­wa­rzy­stwa Pol­ska­rob.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Węglownia

1. po­mie­szcze­nie do prze­cho­wy­wa­nia węgla; wę­glar­nia;
2. ze­spół urzą­dzeń do przy­go­to­wa­nia węgla wsa­do­we­go w ga­zow­niach i kok­sow­niach


Źródła:

SJP.pl

Węglowodan

zwią­zek che­micz­ny skła­da­ją­cy się z ato­mów węgla, wo­do­ru i tlenu; sa­cha­ryd, cu­kier, cu­kro­wiec


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) bio­chem. or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny skła­da­ją­cy się z ato­mów węgla, wo­do­ru i tlenu;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Węglowodanowy

przy­miot­nik od: wę­glo­wo­dan


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy wę­glo­wo­da­nów


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Węglowodany

zwią­zek che­micz­ny skła­da­ją­cy się z ato­mów węgla, wo­do­ru i tlenu; sa­cha­ryd, cu­kier, cu­kro­wiec


Wę­glo­wo­da­ny, sa­cha­ry­dy – w ści­słym zna­cze­niu są to or­ga­nicz­ne związ­ki che­micz­ne skła­da­ją­ce się z ato­mów węgla oraz wo­do­ru i tlenu, w ta­kiej pro­por­cji, że na każdy atom węgla przy­pa­da­ją dwa atomy wo­do­ru i jeden tlenu, o ogól­nym wzo­rze su­ma­rycz­nym: Cn(H2O)n. W szer­szym zna­cze­niu za­li­cza się do nich ich po­chod­ne otrzy­my­wa­ne w wy­ni­ku re­duk­cji lub ut­le­nia­nia ich grup hy­drok­sy­lo­wych lub kar­bo­ny­lo­wych, a także wy­mia­nę jed­nej lub wię­cej grup hy­drok­sy­lo­wych na atom wo­do­ru lub inne grupy or­ga­nicz­ne.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Węglowodorowy

przy­miot­nik od: wę­glo­wo­dór


przy­miot­nik

 (1.1) chem. zbu­do­wa­ny głów­nie z ato­mów węgla i wo­do­ru


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Węglowodory

zwią­zek che­micz­ny skła­da­ją­cy się z węgla i wo­do­ru


Wę­glo­wo­do­ry – or­ga­nicz­ne związ­ki che­micz­ne za­wie­ra­ją­ce w swo­jej struk­tu­rze wy­łącz­nie atomy węgla i wo­do­ru. Wszyst­kie one skła­da­ją się z pod­sta­wo­we­go szkie­le­tu wę­glo­we­go (po­wią­za­nych z sobą ato­mów węgla) i przy­łą­czo­nych do tego szkie­le­tu ato­mów wo­do­ru. Sam pier­wia­stek wę­giel nie jest jed­nak wę­glo­wo­do­rem.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Węglowodór

zwią­zek che­micz­ny skła­da­ją­cy się z węgla i wo­do­ru


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) chem. zwią­zek che­micz­ny or­ga­nicz­ny zło­żo­ny wy­łącz­nie z ato­mów węgla i wo­do­ru;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Węglowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Węglowy

przy­miot­nik od: wę­giel


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy węgla; prze­wo­żą­cy wę­giel; po­ru­sza­ją­cy się na wę­giel

 (1.2) chem. do­ty­czą­cy węgla jako pier­wiast­ka che­micz­ne­go; skła­da­ją­cy się z węgla


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Węglówka

po­tocz­nie:
1. elek­trow­nia wę­glo­wa;
2. wędka wy­ko­na­na z włó­kna wę­glo­we­go;
3. dawna ża­rów­ka z nicią wę­glo­wą, wy­trzy­ma­ła na wstrzą­sy, da­ją­ca żółte świa­tło;
4. linia ko­le­jo­wa słu­żą­ca do prze­wo­zu węgla ka­mien­ne­go z Gór­ne­go Ślą­ska na Wy­brze­że, wy­bu­do­wa­na w la­tach 30. XX wieku


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Węgorapa

rzeka w Pol­sce i Fe­de­ra­cji Ro­syj­skiej


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. rzeka prze­pły­wa­ją­ca przez te­ry­to­rium Pol­ski i Rosji (obwód kró­le­wiec­ki), wy­pły­wa z je­zio­ra Mamry, wraz z In­stru­czą two­rzy Pre­go­łę;


Wę­go­ra­pa (ros. Анграпа, niem. "An­ge­rapp") – rzeka, prze­pły­wa­ją­ca przez te­ry­to­rium Pol­ski i Rosji (obwód kró­le­wiec­ki).

Wy­pły­wa z je­zio­ra Mamry, prze­pły­wa przez Wę­go­rze­wo i po po­łą­cze­niu z In­stru­czą two­rzy Pre­go­łę. Dłu­gość rzeki (uwz­ględ­nia­jąc jej na­tu­ral­ne ko­ry­to), wy­no­si 172 km, w tym 66 km znaj­du­je się na te­re­nie Pol­ski (bio­rąc jako głów­ny nurt kanał od­ci­na­ją­cy Wiel­ką Pętlę Wę­go­ra­py – od­po­wied­nio 139,9 km oraz 44 km), resz­ta na te­re­nie ob­wo­du kró­le­wiec­kie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Węgorczyca

cho­ro­ba wy­wo­ły­wa­na przez wę­gor­ka je­li­to­we­go


Wę­gor­czy­ca (stron­gy­lo­i­do­za, łac. stron­gy­lo­i­do­sis, ang. stron­gy­lo­i­dia­sis) – cho­ro­ba pa­so­żyt­ni­cza wy­wo­ła­na przez ni­cie­nia wę­gor­ka je­li­to­we­go ("Stron­gy­lo­i­des ster­co­ra­lis"), który cały cykl roz­wo­jo­wy może odbyć w or­ga­niz­mie czło­wie­ka, może więc wsku­tek au­to­za­ka­że­nia do­pro­wa­dzać do wie­lo­let­nie­go prze­bie­gu cho­ro­by.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Węgorek

ni­cień, pa­so­żyt krę­gow­ców i ro­ślin


Źródła:

SJP.pl

Węgorkowy

przy­miot­nik od: wę­go­rek


Źródła:

SJP.pl

Węgornia

urzą­dze­nie ry­bac­kie do po­ło­wu wę­go­rzy spły­wa­ją­cych do morza


Wę­gor­nia ([], Aal­beck) – osada ka­szub­ska w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie wej­he­row­skim, w gmi­nie Łę­czy­ce. Leży nad Wę­go­rzą do­pły­wem Łeby.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Węgornica

słod­ko­wod­na larwa mi­no­gów o ciele wy­dłu­żo­nym, ro­ba­ko­wa­tym i słabo roz­wi­nię­tych oczach po­kry­tych skórą, ży­ją­ca w mule den­nym; ro­ba­czy­ca, śle­pi­ca


Źródła:

SJP.pl

Węgornik

1. ro­dzaj pu­łap­ki na ryby;
2. osoba ło­wią­ca wę­go­rze


Wę­gor­nik ( Aal­gra­ben) – osada w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie po­lic­kim, w gmi­nie Po­li­ce na skra­ju Pu­szczy Wkrzań­skiej.

Przy­na­leż­ność po­li­tycz­no-ad­mi­ni­stra­cyj­na:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Węgorz

dra­pież­na ryba z ro­dzi­ny wę­go­rzo­wa­tych, o wy­dłu­żo­nym, wę­żo­wa­tym ciele, ży­ją­ca w wo­dach słod­kich, na tarło wę­dru­ją­ca do morza


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) icht. ryba z ro­dzi­ny nazwa sy­ste­ma­tycz­na|An­gu­il­li­dae|ref=tak., wę­go­rzo­wa­tych;

 (1.2) kulin. spoż. mięso wę­go­rza (1.1) lub po­tra­wa z niego

 (1.3) ha­zar­do­wa gra w do­mi­no


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Węgorzewianin

miesz­ka­niec Wę­go­rze­wa


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Wę­go­rze­wa

 (1.2) osoba po­cho­dzą­ca z Wę­go­rze­wa, uro­dzo­na w Wę­go­rze­wie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Węgorzewianka

miesz­kan­ka Wę­go­rze­wa


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Wę­go­rze­wa

 (1.2) ko­bie­ta po­cho­dzą­ca z Wę­go­rze­wa, uro­dzo­na w Wę­go­rze­wie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Węgorzewo

mia­sto w Pol­sce


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto po­wia­to­we w Pol­sce w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim;


Wę­go­rze­wo (daw­niej "Wę­go­bork", An­ger­burg, Un­gu­ra, maz. "Wéngobork") – mia­sto w woj. war­miń­sko-ma­zur­skim, sie­dzi­ba po­wia­tu wę­go­rzew­skie­go oraz gminy miej­sko-wiej­skiej Wę­go­rze­wo.

We­dług da­nych GUS z 1 stycz­nia 2025 r. Wę­go­rze­wo li­czy­ło 10 448 miesz­kań­ców i miało po­wierzch­nię 10,88 km².


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Węgorzewski

przy­miot­nik od: Wę­go­rze­wo


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy Wę­go­rze­wa, zwią­za­ny z Wę­go­rze­wem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Węgorzokształtne

rząd ryb pro­mie­nio­płet­wych; nie­do­płet­we


Wę­go­rzoksz­tałt­ne (An­gu­il­li­for­mes), nie­do­płet­we, gar­dziel­coksz­tałt­ne, sak­ko­fa­ryn­goksz­tałt­ne (Apo­des) – rząd ryb pro­mie­nio­płet­wych obej­mu­ją­cy ryby mor­skie i dwuś­ro­do­wi­sko­we, o sil­nie wy­dłu­żo­nym ciele, m.in. wę­go­rze, kon­ge­ry i mu­re­ny. Jest to naj­licz­niej­szy w ga­tun­ki rząd ryb z na­drzę­du elop­so­po­dob­nych. W za­pi­sie ko­pal­nym są znane od środ­ko­wej kredy.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Węgorzokształtny

o ce­chach wę­go­rzoksz­tałt­nych (rząd ryb)


Źródła:

SJP.pl

Węgorzowate

ro­dzi­na ryb kost­nosz­kie­le­to­wych, o ciele sil­nie wy­dłu­żo­nym, bocz­nie spła­szczo­nym w czę­ści ogo­no­wej; dra­pież­ne, więk­szość życia spę­dza­ją w wo­dach słod­kich (rze­kach i je­zio­rach), do morza wę­dru­ją tylko na tarło, po któ­rym praw­do­po­dob­nie giną


Wę­go­rzo­wa­te (An­gu­il­li­dae) – ro­dzi­na ka­ta­dro­micz­nych ryb z rzędu wę­go­rzoksz­tałt­nych (An­gu­il­li­for­mes). Wszyst­kie ga­tun­ki są po­ła­wia­ne go­spo­dar­czo. Je­dy­nym przed­sta­wi­cie­lem ro­dzi­ny w wo­dach Pol­ski jest wę­gorz eu­ro­pej­ski.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Węgorzowaty

o ce­chach wę­go­rzo­wa­tych (ro­dzi­na ryb)


przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) po­dob­ny do wę­go­rza; taki jak wę­gorz

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) zool. zwy­kle w lm. wę­go­rzo­wa­te: przed­sta­wi­ciel pew­nej ro­dzi­ny ryb kost­nosz­kie­le­to­wych


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Węgorzowy

przy­miot­nik od: wę­gorz


Źródła:

SJP.pl

Węgorzyca

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) icht. ga­tu­nek ryby oko­nioksz­tałt­nej z ro­dzi­ny wę­go­rzy­co­wa­tych


Wę­go­rzy­ca ("Zo­ar­ces vi­vi­pa­rus") – ga­tu­nek ryby oko­nioksz­tałt­nej z ro­dzi­ny wę­go­rzy­co­wa­tych (Zo­ar­ci­dae).


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Węgorzycowate

ro­dzi­na ryb z rzędu oko­nioksz­tałt­nych


Wę­go­rzy­co­wa­te (Zo­ar­ci­dae) – ro­dzi­na mor­skich ryb oko­nioksz­tałt­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Węgorzycowaty

o ce­chach wę­go­rzy­co­wa­tych (ro­dzi­na ryb)


Źródła:

SJP.pl

Węgorzyk

1. zdrob­nie­nie od: wę­gorz;
2. młody wę­gorz


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) zdrobn. mały, młody wę­gorz


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Węgorzyn

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Węgorzynianin

miesz­ka­niec Wę­go­rzy­na (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Węgorzynianka

miesz­kan­ka Wę­go­rzy­na (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Węgorzynko

Wę­go­rzyn­ko (niem. "Wan­ge­ri­nen­hof", ka­szub. "Wãgòrzënko") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na na Po­je­zie­rzu By­tow­skim, w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie by­tow­skim, w gmi­nie Miast­ko. Ma sta­tus so­łect­wa.

Przez teren wsi prze­bie­ga Droga kra­jo­wa nr 21 oraz drogi po­wia­to­we nr 1717G (Miast­ko-Trzcin­no) oraz nr 1716G (łą­czą­ca DK21 z drogą po­wia­to­wą 1717G).


Źródła:

Wikipedia

Węgorzyno

1. mia­sto w Pol­sce;
2. je­zio­ro na Po­je­zie­rzu Iń­skim;
3. je­zio­ro na Po­je­zie­rzu Ka­szub­skim


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce;


Wę­go­rzy­no (do 1946 Wan­ge­rin) – mia­sto w Pol­sce po­ło­żo­ne w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie ło­be­skim, nad je­zio­rem Wę­go­rzy­no. Sie­dzi­ba gminy miej­sko-wiej­skiej Wę­go­rzy­no.

We­dług da­nych z 31 grud­nia 2009 mia­sto miało 3021 miesz­kań­ców.

Oś­ro­dek usłu­go­wy i wy­po­czyn­ko­wy; prze­mysł spo­żyw­czy i drzew­ny; przy­stań wodna.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Węgorzyński

przy­miot­nik od: Wę­go­rzy­no


Źródła:

SJP.pl

Węgrowianin

miesz­ka­niec Wę­gro­wa


Źródła:

SJP.pl

Węgrowianka

miesz­kan­ka Wę­gro­wa


Źródła:

SJP.pl

Węgrowski

→ Wę­grów


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) od­no­szą­cy się do Wę­gro­wa, zwią­za­ny z Wę­gro­wem


Patrz:Węgrów

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Węgry

1. koń rasy wę­gier­skiej;
2. wino wę­gier­skie; wę­grzyn


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. pań­stwo w Eu­ro­pie;


Węgry ( , []) – pań­stwo śród­lą­do­we w Eu­ro­pie Środ­ko­wej, od 1955 czło­nek ONZ, od 1999 czło­nek NATO, od 2004 czło­nek Unii Eu­ro­pej­skiej. Jest rów­nież człon­kiem Grupy Wy­szeh­radz­kiej. Gra­ni­czy ze Sło­wa­cją, Sło­we­nią, Au­strią, Chor­wa­cją, Ser­bią, Ru­mu­nią i Ukra­i­ną.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Węgrzce

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Węgrzyk

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Węgrzyn

wino wę­gier­skie; wę­gier


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) przest. enol. wino wę­gier­skie

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) przest. hand­larz do­mo­krąż­ca (pier­wot­nie na­ro­do­wo­ści wę­gier­skiej)

 (2.2) gwara. zo­o­techn. osoba zaj­mu­ją­ca się ka­stra­cją zwie­rząt


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Węgrzynek

zdrob­nie­nie od: wę­grzyn (wino)


Wę­grzy­nek – część wsi Cheł­miec, w gmi­nie Cheł­miec, po­wie­cie no­wo­są­dec­kim, w wo­je­wództ­wie ma­ło­pol­skim.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa no­wo­są­dec­kie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Węgrzyniak

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Węgrzynowice

Wę­grzy­no­wi­ce – wieś w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie łódz­kim, w po­wie­cie to­ma­szow­skim, w gmi­nie Bu­dzi­sze­wi­ce.

W la­tach 1975–1998 wieś ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa piotr­kow­skie­go. Wieś ty­po­wo rol­ni­cza – miesz­kań­cy zaj­mu­ją się upra­wą zboża, ziem­nia­ków i ho­dow­lą zwie­rząt.


Źródła:

Wikipedia

Węgrzynowicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Węgrzynowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Węgrzyński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Węgrów

1. koń rasy wę­gier­skiej;
2. wino wę­gier­skie; wę­grzyn


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce;

 (1.2) geogr. wieś w Pol­sce;

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. i B. lm. od: Wę­gier


Wę­grów – mia­sto w Pol­sce po­ło­żo­ne w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, sie­dzi­ba gminy wiej­skiej Liw, gminy miej­skiej Wę­grów i po­wia­tu wę­grow­skie­go (w la­tach 1867–1975 i od 1999).

Wę­grów po­ło­żo­ny jest w Ob­ni­że­niu Wę­grow­skim, na pra­wym brze­gu rzeki Li­wiec. Przez mia­sto prze­pły­wa stru­ga Czer­won­ka.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Węgłowski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Węgłowy

przy­miot­nik od: wę­gieł


Źródła:

SJP.pl

Węsierski

naz­wi­sko


Wę­sier­ski I (Wen­sier­ski, We­sier­ski, Be­li­na od­mien­ny) – ka­szub­ski herb szla­chec­ki, we­dług Prze­my­sła­wa Pra­ger­ta od­mia­na herbu Be­li­na.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Węszenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|wę­szyć.


Źródła:

Wiktionary

Węszyciel

ktoś, kto szpe­ra, po­szu­ku­je cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Węszyć

1. po­szu­ki­wać za­pa­chów i oce­niać je, ob­wą­chi­wać, niu­chać (o zwie­rzę­tach);
2. po­tocz­nie: po­szu­ki­wać, tro­pić


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. wy­wę­szyć)

 (1.1) szu­kać cze­goś po za­pa­chu, wy­czu­wa­jąc to wę­chem

 (1.2) pot. usi­ło­wać do­wie­dzieć się cze­goś o kimś lub o czymś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Węza

cien­ki ar­kusz spra­so­wa­ne­go wosku pszcze­le­go


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pszcz. za­czą­tek pla­ste­ra­stra z wosku o wy­glą­dzie wafla, umie­szcza­ny w ramce i sta­no­wią­cy pod­sta­wę do bu­do­wy pla­ste­ra­stra wosku


Węza – uży­wa­ny w pszcze­lar­stwie sza­blon z wy­tło­czo­ny­mi kształ­ta­mi ko­mó­rek pla­stra pszcze­le­go umie­szcza­ny w ramce. Roz­miar do­sto­so­wa­ny jest do wiel­ko­ści i kształ­tu ramki, naj­czę­ściej pro­sto­kąt­ny.

Węzę wy­ra­bia się z wosku pszcze­le­go I klasy. Po­win­na mieć za­pach swo­i­sty dla wosku, który lekko pach­nie mio­dem.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Węzeł

1. splą­ta­ne miej­sce na sznur­ku (np. węzeł ma­ry­nar­ski)
2. w wy­ra­że­niu "węzeł gor­dyj­ski": pro­blem po­zor­nie trud­ny do roz­wią­za­nia, wy­ma­ga­ją­cy spry­tu
3. miej­sce prze­cię­cia się kilku szla­ków ko­mu­ni­ka­cyj­nych (np. ko­le­jo­wy)
4. jed­nost­ka pręd­ko­ści sto­so­wa­na na morzu (1 mila mor­ska na go­dzi­nę)


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) po­łą­cze­nie, umo­co­wa­nie lub skró­ce­nie lin lub po­dob­nych ma­te­ria­łów po­przez zwią­za­nie lub prze­ple­ce­nie;

 (1.2) mar. me­trol. nawig. me­te­o­rol. jed­nost­ka pręd­ko­ści, równa jed­nej mili mor­skiej na go­dzi­nę; w na­wi­ga­cji uży­wa­na do okre­śla­nia pręd­ko­ści stat­ków i prą­dów mor­skich, zaś w me­te­o­ro­lo­gii – pręd­ko­ści wia­trów;

 (1.3) przen. więź łą­czą­ca ludzi (i nie tylko)

 (1.4) oś­ro­dek, w któ­rym krzy­żu­ją się ważne szla­ki ko­mu­ni­ka­cyj­ne

 (1.5) pro­blem trud­ny do roz­wią­za­nia

 (1.6) bot. zgru­bie­nie ło­dy­gi z któ­re­go wy­ra­sta liść

 (1.7) mat. do­wol­na krzy­wa zwy­kła zam­knię­ta za­nu­rzo­na w prze­strze­ni trój­wy­mia­ro­wej;

 (1.8) daw. jed­nost­ka dłu­go­ści, 48 stóp;

 (1.9) astr. punkt, w któ­rym pła­szczyz­na or­bi­ty ciała nie­bie­skie­go prze­ci­na się z eklip­ty­ką

 (1.10) daw. pre­zent uro­dzi­no­wy lub imie­ni­no­wy


Węzeł – spo­sób wy­gi­na­nia i prze­pla­ta­nia ma­te­ria­łów (lin, sznu­rów, nici) wokół sa­mych sie­bie czy in­nych przed­mio­tów. Ma­te­ria­ły mogą być po­cho­dze­nia ro­ślin­ne­go, zwie­rzę­ce­go, mi­ne­ral­ne­go i mie­sza­ne.

Służy do łą­cze­nia, mo­co­wa­nia oraz skra­ca­nia lin, sznur­ków czy in­nych po­dob­nych ma­te­ria­łów po­przez od­po­wied­nie wią­za­nie lub prze­pla­ta­nie. Może słu­żyć do łą­cze­nia ze sobą dwóch lub wię­cej lin, mo­co­wa­nia lin do in­nych przed­mio­tów czy do for­mo­wa­nia pętli.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Węzełeczek

zdrob­nie­nie od: wę­ze­łek


Źródła:

SJP.pl

Węzełek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) mały węzeł; zdrobn. od: węzeł


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Węzełkowy

przy­miot­nik od: wę­ze­łek


Źródła:

SJP.pl

Węzgłowie

daw­niej: wez­gło­wie


Źródła:

SJP.pl

Węziej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: wąsko


Źródła:

SJP.pl

Węzina

1. część tar­czy­cy łą­czą­ca ze sobą jej lewy i prawy płat;
2. daw­niej: cie­śni­na, przes­myk


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Węzłobaldachowy

seler wę­zło­bal­da­cho­wy - ga­tu­nek ro­ślin z ro­dzi­ny se­le­ro­wa­tych; pę­czy­na wę­zło­bal­da­cho­wa


Źródła:

SJP.pl

Węzłowatość

1. gięt­kość i ela­stycz­ność liny;
2. cecha cze­goś wy­ra­żo­ne­go w nie­wie­lu sło­wach; zwię­złość


Źródła:

SJP.pl

Węzłowaty

pełen wę­złów, zgru­bień; węź­la­sty


Źródła:

SJP.pl

Węzłowość

→ wę­zło­wy


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest wę­zło­we


Patrz:węzłowy

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Węzłowy

1. taki, w któ­rym krzy­żu­ją się prze­wo­dy, szla­ki ko­mu­ni­ka­cyj­ne itp.;
2. ma­ją­cy za­sad­ni­cze zna­cze­nie


przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy za­sad­ni­cze zna­cze­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Węzłówka

Wę­złów­ka, kąt­ni­ca, wią­za­nie ką­to­we - wią­za­nie dzia­ła­ją­ce w jed­nej pła­szczyź­nie. Pła­ski ele­ment kon­struk­cyj­ny wspo­ma­ga­ją­cy łą­cze­nie belek w kon­struk­cji kra­to­wej, przy­mo­co­wa­ny do obu tych belek bez­poś­red­nio przy miej­scu ich łą­cze­nia. Może wspo­ma­gać rów­nież łą­cze­nie belki z pła­szczyz­ną. Wę­złów­ka wzmac­nia po­łą­cze­nia tych ele­men­tów prze­de wszyst­kim ze wzglę­du na zgi­na­nie oraz od­cią­ga­nie.


Źródła:

Wikipedia

Węźlasty

pełen wę­złów, zgru­bień; wę­zło­wa­ty


Źródła:

SJP.pl

Węźlica

dra­bi­na sznu­ro­wa do wcho­dze­nia na masz­ty


Źródła:

SJP.pl

Węże

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) syst. herp. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Ser­pen­tes|Lin­na­e­us|ref=tak., po­drząd gadów z rzędu łu­sko­no­śnych;

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) M., B. i W. lm. od: wąż


Węże (Ser­pen­tes) – po­drząd gadów z rzędu łu­sko­no­śnych. Cha­rak­te­ry­zu­ją się wy­dłu­żo­nym, bez­no­gim cia­łem i apa­ra­tem szczę­ko­wym umoż­li­wia­ją­cym niez­wy­kle sze­ro­kie roz­war­cie pa­szczy, a co za tym idzie po­ły­ka­nie ofiar w ca­ło­ści, bra­kiem błony bę­ben­ko­wej i ucha środ­ko­we­go. Licz­ba krę­gów, które mają (po­dob­nie jak u wa­ra­nów) do­dat­ko­we po­wierzch­nie sta­wo­we, może się­gać 400. Węże (ja­do­wi­te i wła­ści­we) mają tylko jedno (prawe) płuco (du­si­cie­le mają dwa), wy­dłu­żo­ną wą­tro­bę, nerki uło­żo­ne jedna za drugą.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Wężerów

Wę­że­rów – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­ło­pol­skim, w po­wie­cie kra­kow­skim, w gmi­nie Słom­ni­ki, przy dro­dze DK7.


Źródła:

Wikipedia

Wężewo

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Wężogłów

ryba dra­pież­na wy­stę­pu­ją­ca w Chi­nach


Źródła:

SJP.pl

Wężogłówka

wę­żo­głów­ka au­stra­lij­ska - ga­tu­nek żół­wia z ro­dzi­ny ma­ta­ma­to­wa­tych; żółw wę­żo­szyi


Źródła:

SJP.pl

Wężojad

az­ja­tyc­ki ptak dra­pież­ny z ro­dzi­ny ja­strzę­bio­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Wężoszyi

żółw wę­żo­szyi - ga­tu­nek żół­wia z ro­dzi­ny ma­ta­ma­to­wa­tych; wę­żo­głów­ka


przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy wę­żo­wą szyję


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wężoszyjny

żół­wie wę­żo­szyj­ne - ro­dzi­na żółwi z po­drzę­du żółwi bo­ko­szyj­nych


Źródła:

SJP.pl

Wężowate

ro­dzi­na węży li­czą­ca ponad 1800 ga­tun­ków, w więk­szo­ści nie­ja­do­wi­tych, wy­stę­pu­ją­cych na ob­sza­rze Eu­raz­ji, obu Ame­ryk, Afry­ki i Au­stra­lii; węże wła­ści­we


Źródła:

SJP.pl

Wężowaty

przy­po­mi­na­ją­cy kształ­tem węża, po­dob­ny do węża


przy­miot­nik

 (1.1) taki, który przy­po­mi­na kształ­tem węża


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wężowiaczek

wy­strój wę­żo­wia­czek - motyl z ro­dzi­ny wy­stro­jo­wa­tych, wy­stę­pu­ją­cy w Eu­ro­pie i Afry­ce; nie­bez­piecz­ny szkod­nik drzew, zwła­szcza owo­co­wych


Źródła:

SJP.pl

Wężowidło

szkar­łu­pień o ciele po­dzie­lo­nym na wy­raź­nie wy­o­dręb­nio­ną tar­czę cen­tral­ną i pięć wal­co­wa­tych, dłu­gich i ruch­li­wych ra­mion, za­miesz­ku­ją­cy dna mórz o dużym i śred­nim za­so­le­niu


Źródła:

SJP.pl

Wężowiec

mi­ne­rał o bar­wie zie­lon­ka­wej, prze­cho­dzą­cej w czar­ną lub żółtą, sto­so­wa­ny jako ka­mień dro­go­wy i bu­dow­la­ny; ser­pen­tyn


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Wężowisko

1. le­go­wi­sko wężów;
2. prze­no­śnie: coś splą­ta­ne­go, skłę­bio­ne­go


Źródła:

SJP.pl

Wężownica

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) bot. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|San­se­vie­ria|ref=tak., san­se­wie­ria, ro­śli­na o gru­bych, wiecz­nie zie­lo­nych li­ściach ozdo­bio­nych jas­no­zie­lo­ny­mi po­przecz­ny­mi pa­ska­mi;

 (1.2) techn. rura w kształ­cie spi­ra­li przez którą prze­pły­wa ciecz w celu ogrze­wa­nia lub wy­zię­bie­nia


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Wężownicowy

→ wę­żow­ni­ca


Patrz:wężownica

Źródła:

SJP.pl

Wężownik

rdest wę­żow­nik, ro­śli­na lecz­ni­cza, czę­ścio­wo pod ochron­ną


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) astr. jeden z gwia­zdo­zbio­rów nieba rów­ni­ko­we­go;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Wężowy

przy­miot­nik od: wąż


przy­miot­nik

 (1.1) cha­rak­te­ry­stycz­ny dla węża; do­ty­czą­cy, od­no­szą­cy się do węża

 (1.2) wy­ko­na­ny ze skóry węża


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wężowłosy

o jędzy, gor­go­nie: ma­ją­ca na gło­wie węże za­miast wło­sów


Źródła:

SJP.pl

Węższy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: wąski


Źródła:

SJP.pl

Wężyca

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gwara. sa­mi­ca węża


Źródła:

Wiktionary

Wężyczyn

Wę­ży­czyn – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie miń­skim, w gmi­nie La­to­wicz.

Wieś kró­lew­ska po­ło­żo­na była w dru­giej po­ło­wie XVI wieku w po­wie­cie gar­wo­liń­skim ziemi czer­skiej wo­je­wództ­wa ma­zo­wiec­kie­go.

W la­tach 1526–1795 wieś na­le­ża­ła do sta­ro­stwa la­to­wic­kie­go.


Źródła:

Wikipedia

Wężyk

1. zdrob­nie­nie od: wąż;
2. coś o fa­li­stym, krę­tym kształ­cie;
3. linia fa­li­sta; zyg­zak;
4. przed­sta­wi­ciel ro­dzi­ny węży łu­sko­no­śnych;
5. na­rzę­dzie for­mier­skie w kształ­cie li­te­ry "s"


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) zdrobn. od wąż

 (1.2) mały wąż

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) fa­li­sta linia

 (2.2) gięt­ka, cien­ka rurka

 (2.3) fot. me­cha­nicz­ne urzą­dze­nie do uru­cha­mia­nia mi­gaw­ki apa­ra­tu fo­to­gra­ficz­ne­go z pew­nej od­le­gło­ści, bez na­ci­sku na spust;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Wężykowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) techn. kolej. nie­sta­bil­ność jazdy po­ja­zdów szy­no­wych, zwła­szcza przy du­żych pręd­ko­ściach na to­rach pro­stych


Źródła:

Wiktionary

Wężykowate

ro­dzi­na węży z rzędu łu­sko­no­śnych; wę­ży­ki, węże nit­ko­wa­te


Źródła:

SJP.pl

Wężykowaty

1. po­dob­ny do węża; wi­ją­cy się, kręty, zyg­za­ko­wa­ty;
2. o ce­chach wę­ży­ko­wa­tych (ro­dzi­na węży)


Źródła:

SJP.pl

Wężykowy

przy­miot­nik od: wężyk


Źródła:

SJP.pl

Wężymord

po­spo­li­ta ro­śli­na o żół­tych kwia­tach


rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) zob. wę­ży­mord czar­ny ko­rzeń.


Wę­ży­mord ("Sco­rzo­ne­ra") – ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny astro­wa­tych. Obej­mu­je w róż­nych uję­ciach 105 do 180 ga­tun­ków. Za­sięg ro­dza­ju obej­mu­je pół­noc­ną Afry­kę, Eu­ro­pę (bez Ir­lan­dii i Is­lan­dii) oraz Azję (bez kra­jów tro­pi­kal­ne­go po­łud­nia). W Pol­sce rosną jako ga­tun­ki ro­dzi­me: wę­ży­mord gór­ski "S. rosea", wę­ży­mord niski "S. hu­mi­lis" i wę­ży­mord ste­po­wy "S. pur­pu­rea", a jako ro­śli­ny przej­ścio­wo dzi­cze­ją­ce: wę­ży­mord siwy "S. cana" oraz za­li­cza­ny tu w czę­ści ujęć sy­ste­ma­tycz­nych trzon­czak pie­rza­sty "S. la­ci­nia­ta".


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Wężynka

mała ryba o smu­kłym ciele z ro­dzi­ny iglicz­nio­wa­tych


Wę­żyn­ka ("Ne­rop­his op­hi­dion") – ga­tu­nek mor­skiej ryby z ro­dzi­ny iglicz­nio­wa­tych (Syn­gnat­hi­dae).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Wężówka

obej­mu­ją­cy 4 ga­tun­ki ro­dzaj z rzędu peł­no­płet­wych; do­brze nur­ku­ją­cy ptak o dłu­gim dzio­bie i dłu­giej szyi


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ornit. ptak z ro­dzi­ny nazwa sy­ste­ma­tycz­na|An­hin­gi­dae|ref=tak.;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Wężówki

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) syst. ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|An­hin­gi­dae|Re­i­chen­bach|ref=tak., mo­no­ty­po­wa ro­dzi­na pta­ków z rzędu głup­ta­ko­wych;

forma rze­czow­ni­ka|ro­dzaj=żeń­ski.

 (2.1) M., B. i W. lm. od: wę­żów­ka


Wę­żów­ki (An­hin­gi­dae) – mo­no­ty­po­wa ro­dzi­na pta­ków z rzędu głup­ta­ko­wych (Su­li­for­mes).


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia