Ws

skró­to­wiec, rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) = wojsk. woj­ska spe­cjal­ne

skró­to­wiec, rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) = kolej. wy­łącz­nik szyb­ki


Źródła:

Wiktionary

Ws-

prze­dro­stek

 (1.1) w po­łą­cze­niu z cza­sow­ni­kiem uwy­dat­nia wy­ko­na­nie lub in­ten­syw­ność tego, co oz­na­cza cza­sow­nik


Źródła:

Wiktionary

Ws.

skrót od: w spra­wie


skrót

 (1.1) = w spra­wie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wsa

[czy­taj: wu-es-A]
1. skrót od: Wo­je­wódz­ki Sąd Ad­mi­ni­stra­cyj­ny;
2. skrót od: Wyż­sza Szko­ła Ad­mi­ni­stra­cji


skró­to­wiec

 (1.1) = praw. wo­je­wódz­ki sąd ad­mi­ni­stra­cyj­ny;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wsad

1. por­cja ma­te­ria­łu przez­na­czo­na do pieca hut­ni­cze­go itp.;
2. w ko­szy­ków­ce: wło­że­nie piłki do kosza


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) por­cja ma­te­ria­łów wsa­dza­na jed­no­ra­zo­wo do ja­kie­goś urzą­dze­nia

 (1.2) por­cja rudy, koksu, złomu itp. przez­na­czo­na do umie­szcze­nia w piecu

 (1.3) bank. ka­pi­tał nie­zbęd­ny do pro­wa­dze­nia ja­kie­goś przed­sięw­zię­cia

 (1.4) sport. ko­szy­kar­ski wrzut piłki do kosza, z wy­sko­ku

 (1.5) wsa­dza­nie, wkła­da­nie


Wsad ( slam dunk) – za­gra­nie w ko­szy­ków­ce po­le­ga­ją­ce na spe­cy­ficz­nym umie­szcze­niu przez za­wod­ni­ka piłki w koszu (obrę­czy): za­wod­nik trzy­ma­jąc piłkę w ręce lub obu rę­kach nie wy­ko­nu­je rzutu, ale wkła­da ją do kosza; czę­sto potem ła­piąc czy uwie­sza­jąc się obrę­czy.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Wsadka

część pióra wiecz­ne­go, w któ­rej osa­dzo­na jest sta­lów­ka; szyj­ka


Źródła:

SJP.pl

Wsadnica

urzą­dze­nie me­cha­nicz­ne słu­żą­ce do ła­do­wa­nia wsadu oraz wy­ła­do­wy­wa­nia koksu


Źródła:

SJP.pl

Wsadowy

przy­miot­nik od: wsad


Źródła:

SJP.pl

Wsadzanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|wsa­dzać.


Źródła:

Wiktionary

Wsadzarka

spe­cjal­ne urzą­dze­nie me­cha­nicz­ne, umie­szczo­ne na nie­du­żej suw­ni­cy albo na nie­ru­cho­mym dźwi­ga­rze, słu­żą­ce do wsy­py­wa­nia ma­te­ria­łu wsa­do­we­go do pieca hut­ni­cze­go


Źródła:

SJP.pl

Wsadzać

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. wsa­dzić)

 (1.1) umie­szczać gdzieś

 (1.2) po­ma­gać usa­do­wić się

 (1.3) pot. za­my­kać w wię­zie­niu


Źródła:

Wiktionary

Wsadzić

umie­ścic coś wew­natrz cze­goś; wsu­nąć; wcis­nąć; wet­knąć


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. wsa­dzać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|wsa­dzać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wsch.

skrót od: wschód, wschod­ni


skrót

 (1.1) = geogr. wschod­ni

 (1.2) = geogr. wschód


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wschodni

przy­miot­nik od: wschód


przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy miej­sce na wscho­dzie, do­ty­czą­cy wscho­du, skie­ro­wa­ny na wschód

 (1.2) do­ty­czą­cy Eu­ro­py Wschod­niej, także Azji, zwy­kle w od­nie­sie­niu kul­tu­ro­wym lub eko­no­micz­nym


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wschodniak

daw­niej, po­tocz­nie: miesz­ka­niec Nie­miec­kiej Re­pu­bli­ki De­mo­kra­tycz­nej


Źródła:

SJP.pl

Wschodnioafrykański

zwią­za­ny ze wschod­nią Afry­ką, po­cho­dzą­cy ze wschod­niej Afry­ki, cha­rak­te­ry­stycz­ny dla wschod­niej Afry­ki itp.


przy­miot­nik

 (1.1) od­no­szą­cy się do Afry­ki Wschod­niej, zwią­za­ny z Afry­ką Wschod­nią


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wschodnioaustralijski

zwią­za­ny ze wschod­nią Au­stra­lią, po­cho­dzą­cy ze wschod­niej Au­stra­lii, cha­rak­te­ry­stycz­ny dla wschod­niej Au­stra­lii itp.


Źródła:

SJP.pl

Wschodnioazjatycki

1. zwią­za­ny ze wschod­nią Azją, po­cho­dzą­cy ze wschod­niej Azji, cha­rak­te­ry­stycz­ny dla wschod­niej Azji itp.;
2. zwią­za­ny z Azją Wschod­nią (re­gio­nem fi­zycz­no­ge­o­gra­ficz­nym)


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z Azją wschod­nią

 (1.2) za­miesz­ku­ją­cy, wy­stę­pu­ją­cy w Azji wschod­niej


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wschodniobałtycki

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) od­no­szą­cy się do wschod­nie­go Bał­ty­ku, zwią­za­ny ze wschod­nim Bał­ty­kiem


Źródła:

Wiktionary

Wschodniobiałoruski

zwią­za­ny ze wschod­nią Bia­ło­ru­sią, po­cho­dzą­cy ze wschod­niej Bia­ło­ru­si, cha­rak­te­ry­stycz­ny dla wschod­niej Bia­ło­ru­si itp.


Źródła:

SJP.pl

Wschodniochiński

zwią­za­ny ze wschod­ni­mi Chi­na­mi, po­cho­dzą­cy ze wschod­nich Chin, cha­rak­te­ry­stycz­ny dla wschod­nich Chin itp.


Źródła:

SJP.pl

Wschodnioczeski

przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z wschod­nią czę­ścią Czech; tam po­ło­żo­ny lub tam od­by­wa­ją­cy się


Źródła:

Wiktionary

Wschodnioeuropejczyk

miesz­ka­niec Eu­ro­py Wschod­niej


Źródła:

SJP.pl

Wschodnioeuropejka

miesz­kan­ka Eu­ro­py Wschod­niej


Źródła:

SJP.pl

Wschodnioeuropejski

zwią­za­ny ze wschod­nią Eu­ro­pą, po­cho­dzą­cy ze wschod­niej Eu­ro­py, cha­rak­te­ry­stycz­ny dla wschod­niej Eu­ro­py itp.


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy Eu­ro­py Wschod­niej, wy­wo­dzą­cy się z Eu­ro­py Wschod­niej


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wschodnioeuropejskość

→ wschod­nio­e­u­ro­pej­ski


Patrz:wschodnioeuropejski

Źródła:

SJP.pl

Wschodniofryzyjski

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Fryz­ją Wschod­nią, do­ty­czą­cy Fryz­ji Wschod­niej

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) jęz. język wschod­nio­fry­zyj­ski;


Źródła:

Wiktionary

Wschodniogermański

zwią­za­ny ze wschod­nią Ger­ma­nią, po­cho­dzą­cy ze wschod­niej Ger­ma­nii, cha­rak­te­ry­stycz­ny dla wschod­niej Ger­ma­nii itp.


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) hist. zwią­za­ny z Ger­ma­na­mi wschod­ni­mi (np. Go­ta­mi, Wan­da­la­mi)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wschodniogrenlandzki

zwią­za­ny ze wschod­nią Gren­lan­dią, po­cho­dzą­cy ze wschod­niej Gren­lan­dii, cha­rak­te­ry­stycz­ny dla wschod­niej Gren­lan­dii itp.


Źródła:

SJP.pl

Wschodniokaraibski

przy­miot­nik

 (1.1) geogr. do­ty­czą­cy wschod­niej czę­ści Ka­ra­i­bów


Źródła:

Wiktionary

Wschodniokarpacki

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny ze wschod­nią czę­ścią Kar­pat, do­ty­czą­cy wschod­niej czę­ści Kar­pat


Źródła:

Wiktionary

Wschodniokaukaski

przy­miot­nik

 (1.1) wy­wo­dzą­cy się z Wschod­nie­go Ka­u­ka­zu


Źródła:

Wiktionary

Wschodniokazachstański

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z wschod­nim Ka­zach­sta­nem, do­ty­czą­cy wschod­nie­go Ka­zach­sta­nu


Źródła:

Wiktionary

Wschodniokoreański

przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z wschod­nią czę­ścią Korei, po­cho­dzą­cy lub miesz­ka­ją­cy tam; le­żą­cy na wscho­dzie Korei


Źródła:

Wiktionary

Wschodniomałopolski

zwią­za­ny ze wschod­nią Ma­ło­pol­ską, po­cho­dzą­cy ze wschod­niej Ma­ło­pol­ski, cha­rak­te­ry­stycz­ny dla wschod­niej Ma­ło­pol­ski itp.


Źródła:

SJP.pl

Wschodnioniemiecki

zwią­za­ny ze wschod­ni­mi Niem­ca­mi, po­cho­dzą­cy ze wschod­nich Nie­miec, cha­rak­te­ry­stycz­ny dla wschod­nich Nie­miec itp.


przy­miot­nik

 (1.1) geogr. do­ty­czą­cy wschod­nich Nie­miec; taki jak we wschod­nich Niem­czech

 (1.2) do­ty­czą­cy Nie­miec­kiej Re­pu­bli­ki De­mo­kra­tycz­nej (NRD)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wschodniopolski

zwią­za­ny ze wschod­nią Pol­ską, po­cho­dzą­cy ze wschod­niej Pol­ski, cha­rak­te­ry­stycz­ny dla wschod­niej Pol­ski itp.


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny ze wschod­nią Pol­ską, do­ty­czą­cy wschod­niej Pol­ski


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wschodniopomorski

do­ty­czą­cy Po­mo­rza Wschod­nie­go, po­cho­dzą­cy z Po­mo­rza Wschod­nie­go, cha­rak­te­ry­stycz­ny dla Po­mo­rza Wschod­nie­go itp.


Źródła:

SJP.pl

Wschodniorosyjski

zwią­za­ny ze wschod­nią Rosją, po­cho­dzą­cy ze wschod­niej Rosji, cha­rak­te­ry­stycz­ny dla wschod­niej Rosji itp.


Źródła:

SJP.pl

Wschodniosachaliński

przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z wschod­nią czę­ścią Sa­cha­li­nu; tam po­ło­żo­ny lub tam od­by­wa­ją­cy się


Źródła:

Wiktionary

Wschodnioserbski

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) od­no­szą­cy się do Ser­bii wschod­niej, zwią­za­ny z Ser­bią wschod­nią lub jej miesz­kań­ca­mi


Źródła:

Wiktionary

Wschodniosyberyjski

zwią­za­ny ze wschod­nią Sy­be­rią, po­cho­dzą­cy ze wschod­niej Sy­be­rii, cha­rak­te­ry­stycz­ny dla wschod­niej Sy­be­rii itp.


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z wschod­nią czę­ścią Sy­be­rii


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wschodniosłowacki

przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z wschod­nią czę­ścią Sło­wa­cji; tam po­ło­żo­ny lub tam od­by­wa­ją­cy się


Źródła:

Wiktionary

Wschodniosłowiański

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) od­no­szą­cy się do Sło­wian wschod­nich (Ro­sjan, Bia­ło­ru­si­nów, Ukra­iń­ców, Ru­si­nów), zwią­za­ny ze Sło­wia­na­mi wschod­ni­mi, do­ty­czą­cy wschod­niej Sło­wiań­szczyz­ny


Źródła:

Wiktionary

Wschodniotimorski

→ Timor Wschod­ni


przy­miot­nik

 (1.1) od­no­szą­cy się do Ti­mo­ru Wschod­nie­go


Patrz:Timor Wschodni

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wschodniośródziemnomorski

le­żą­cy, wy­stę­pu­ją­cy na wschód od Morza Śró­dziem­no­mor­skie­go, cha­rak­te­ry­stycz­ny dla ob­sza­rów le­żą­cych na wschód od Morza Śró­dziem­no­mor­skie­go itp.


Źródła:

SJP.pl

Wschodniość

→ wschod­ni


Patrz:wschodni

Źródła:

SJP.pl

Wschodoznawca

spe­cja­li­sta w dzie­dzi­nie nauki o ję­zy­kach i kul­tu­rze kra­jów wschod­nich; orien­ta­li­sta


Źródła:

SJP.pl

Wschodoznawczy

zwią­za­ny z nauką o ję­zy­kach i kul­tu­rze kra­jów wschod­nich; orien­ta­li­stycz­ny


Źródła:

SJP.pl

Wschodoznawczyni

spe­cja­list­ka w dzie­dzi­nie nauki o ję­zy­kach i kul­tu­rze kra­jów wschod­nich; orien­ta­list­ka


Źródła:

SJP.pl

Wschodoznawstwo

nauka o ję­zy­kach i kul­tu­rze kra­jów wschod­nich; orien­ta­li­sty­ka


Wscho­doz­naw­stwo – in­ter­dy­scy­pli­nar­ny kie­ru­nek na­u­ko­wy trak­tu­ją­cy o te­ry­to­rium państw by­łe­go ZSRR.

Wscho­doz­naw­stwo łączy ele­men­ty nauki o sto­sun­kach mię­dzy­na­ro­do­wych, po­li­to­lo­gii, hi­sto­rii, eko­no­mii, kul­tu­roz­naw­stwa i fi­lo­lo­gii.

Daw­niej (do 1939) pod po­ję­ciem wscho­doz­naw­stwa ro­zu­mia­no orien­ta­li­sty­kę.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Wschody

1. wscho­dze­nie, kieł­ko­wa­nie ro­ślin;
2. to, co wzesz­ło, wy­kieł­ko­wa­ło


Źródła:

SJP.pl

Wschodzenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|wscho­dzić.


Źródła:

Wiktionary

Wschodzić

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. wzejść)

 (1.1) wy­cho­dzić zza ho­ry­zon­tu, zja­wiać się na nie­bie (głów­nie o cia­łach nie­bie­skich)

 (1.2) o ro­śli­nach: kieł­ko­wać, wy­cho­dzić z ziemi

 (1.3) przest. roz­po­czy­nać się, nad­cho­dzić, brać po­czą­tek

 (1.4) przest. przen. uśmie­chać się komuś (gdy do­pi­su­je mu szczę­ście)


Źródła:

Wiktionary

Wschowa

mia­sto po­wia­to­we w wo­je­wództ­wie lu­bu­skim


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie lu­bu­skim, w po­wie­cie wschow­skim;


Wscho­wa (niem. "Fra­u­stadt") – mia­sto w wo­je­wództ­wie lu­bu­skim, sie­dzi­ba po­wia­tu wschow­skie­go i gminy miej­sko-wiej­skiej Wscho­wa. W la­tach 1975–1998 mia­sto ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ło do wo­je­wództ­wa le­szczyń­skie­go.

We­dług da­nych GUS z 31 grud­nia 2019 r. Wscho­wa li­czy­ła 13 851 miesz­kań­ców.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Wschowianin

miesz­ka­niec Wscho­wy


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Wscho­wy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wschowianka

miesz­kan­ka Wscho­wy


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Wscho­wy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wschowski

przy­miot­nik od: Wscho­wa


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) od­no­szą­cy się do Wscho­wy, zwią­za­ny ze Wscho­wą


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wschód

1. stro­na świa­ta, po któ­rej uka­zu­je się wscho­dzą­ce Słoń­ce;
2. wschod­nia część kraju, re­gio­nu, itp.
3. po­ja­wie­nie się Słoń­ca lub in­ne­go ciała nie­bie­skie­go nad ho­ry­zon­tem;
4. wczes­na pora dnia


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) astr. chwi­la po­ja­wie­nia się ciała nie­bie­skie­go (w do­my­śle: Słoń­ca) nad ho­ry­zon­tem

 (1.2) geogr. kie­ru­nek wska­zy­wa­ny przez Słoń­ce pod­czas jego wscho­du (1.1) w dniu rów­no­no­cy;

 (1.3) roln. leśn. pro­ces kieł­ko­wa­nia na­sion w gle­bie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wsd

skrót od: Wyż­sze Se­mi­na­rium Du­chow­ne, Wyż­sza Szko­ła Dzien­ni­kar­stwa


skró­to­wiec w funk­cji rze­czow­ni­ka

 (1.1) = eduk. Wyż­sze Se­mi­na­rium Du­chow­ne

 (1.2) = eduk. Wyż­sza Szko­ła Dzien­ni­kar­stwa


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Wse

[czy­taj: wu-es-E] skrót od: Wyż­sza Szko­ła Eko­no­micz­na


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) = żegl. wy­łącz­na stre­fa eko­no­micz­na;

 (1.2) = eduk. nauk. wyż­sza szko­ła eko­no­micz­na

 (1.3) = eduk. nauk. Wyż­sza Szko­ła Eu­ro­pej­ska im. ks. Jó­ze­fa Tisch­ne­ra w Kra­ko­wie


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Wsf

skrót od: Wyż­sza Szko­ła Fil­mo­wa


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Wsh

skrót od: Wyż­sza Szko­ła Hand­lo­wa, Wyż­sze Stu­dium Hand­lo­we


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Wsi

1. osada rol­ni­cza;
2. miesz­kań­cy wsi; chło­pi;
3. te­re­ny po­za­miej­skie;
4. po­tocz­nie: coś nie­sto­sow­ne­go, nie­cie­ka­we­go lub pry­mi­tyw­ne­go


skró­to­wiec

 (1.1) = Woj­sko­we Służ­by In­for­ma­cyj­ne;

 (1.2) = Wyż­sza Szko­ła In­ży­nier­ska;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Wsiadający

zaj­mo­wać miej­sce w środ­ku lo­ko­mo­cji


Źródła:

SJP.pl

Wsiadanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|wsia­dać.


Źródła:

Wiktionary

Wsiadany

daw­niej: sy­gnał da­wa­ny trąb­ką, na­ka­zu­ją­cy wsia­da­nie na konie


rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) wojsk. daw. sy­gnał grany na trąb­ce, na­ka­zu­ją­cy wsia­da­nie na konie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wsiadać

zaj­mo­wać miej­sce w środ­ku lo­ko­mo­cji


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. wsiąść)

 (1.1) wcho­dzić do środ­ka lo­ko­mo­cji

 (1.2) pot. przen. usil­nie kogoś kry­ty­ko­wać


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wsiać

wrzu­cić na­sio­na ro­ślin w od­po­wied­nio przy­go­to­wa­ną glebę; też: za­siać coś w plon głów­ny


Źródła:

SJP.pl

Wsiec

rzad­ko: po­sie­ka­wszy, dodać coś do cze­goś; wsie­kać


Źródła:

SJP.pl

Wsiedlać

wpro­wa­dzać ga­tun­ki do śro­do­wi­ska


Źródła:

SJP.pl

Wsiedlić

wpro­wa­dzić ga­tun­ki do śro­do­wi­ska


Źródła:

SJP.pl

Wsiekać

rzad­ko: po­sie­ka­wszy, dodać coś do cze­goś; wsiec


Źródła:

SJP.pl

Wsierdzie

błona wy­ście­la­ją­ca wszyst­kie struk­tu­ry wew­nątrz serca oraz two­rzą­ca za­staw­ki serca; en­do­car­dium


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) anat. wew­nętrz­na war­stwa ścia­ny serca;


Wsier­dzie ( en­do­car­dium) – w ana­to­mii czło­wie­ka naj­bar­dziej wew­nętrz­na war­stwa ścia­ny serca, błona łącz­not­kan­ko­wa po­kry­ta na­błon­kiem jed­no­war­stwo­wym pła­skim, wy­ście­la­ją­ca wew­nętrz­ne po­wierzch­nie jego jam (przed­sion­ków i komór). Wsier­dzie skła­da się z trzech warstw – tkan­ki podw­sier­dzio­wej (w któ­rej znaj­du­je się sieć ner­wów, na­czyń krwio­no­śnych i ukła­du prze­wo­dzą­ce­go serca), blasz­ki wła­ści­wej wsier­dzia i śród­błon­ka.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Wsierdziowy

przy­miot­nik

 (1.1) przym. od wsier­dzie


Źródła:

Wiktionary

Wsiewka

ro­śli­na wsie­wa­na w pole za­ję­te przez upra­wę sta­no­wią­cą plon głów­ny


Wsiew­ka – ro­śli­na dwu- lub wie­lo­let­nia wsie­wa­na w ro­śli­nę ochron­ną i zbie­ra­na po jej zbio­rze w na­stęp­nych la­tach, np. wsiew­ka ko­ni­czy­ny czer­wo­nej w jęcz­mień jary. Wsiew­ki mogą być sto­so­wa­ne w re­jo­nach, któ­rych wa­run­ki są nie­ko­rzyst­ne do upra­wy po­plo­nów ścier­ni­sko­wych (opóź­nio­ne żniwa).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Wsio

[czy­taj: wsjo albo wsio] po­tocz­nie: wszyst­ko


za­i­mek rze­czow­ny nie­o­kre­ślo­ny

 (1.1) pot. wszyst­ko


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wsioch

czło­wiek po­cho­dzą­cy ze wsi lub miesz­ka­ją­cy na wsi; wsiok


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pejor. miesz­ka­niec wsi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wsiok

wsiór, wsiur, wioch­man, wioch­men, wie­śniak, cze­re­śniak; po­gard­li­wie:
1. czło­wiek po­cho­dzą­cy ze wsi lub miesz­ka­ją­cy na wsi;
2. czło­wiek pry­mi­tyw­ny, nie­u­mie­ją­cy się od­po­wied­nio za­cho­wać w to­wa­rzy­stwie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pot. po­gard. miesz­ka­niec wsi lub osoba wy­wo­dzą­ca się ze wsi

 (1.2) pot. po­gard. czło­wiek nie­o­by­ty, pry­mi­tyw­ny, nie­po­tra­fią­cy się za­cho­wać


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wsiowa

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pejor. miesz­kan­ka wsi

forma przy­miot­ni­ka.

 (2.1) ż. lp. od: wsio­wy


Źródła:

Wiktionary

Wsiowość

ze­spół cech cha­rak­te­ry­stycz­nych dla wsi lub miesz­kań­ców wsi; lu­do­wość, wiej­skość, wie­śniact­wo


Źródła:

SJP.pl

Wsiowy

wie­śnia­czy, wie­śniac­ki; po­gard­li­wie:
1. po­gard­li­wie: po­cho­dzą­cy ze wsi, cha­rak­te­ry­stycz­ny dla wsi; wiej­ski, ru­sty­kal­ny, kmie­cy;
2. po­tocz­nie: nie­u­mie­ją­cy się od­po­wied­nio za­cho­wać w to­wa­rzy­stwie; nie­kul­tu­ral­ny


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny ze wsią, do­ty­czą­cy wsi

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (2.1) po­gard. nie­mod­ny, za­co­fa­ny, ma­ją­cy cechy przy­pi­sy­wa­ne wsi

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (3.1) po­gard. o miesz­kań­cu wsi lub oso­bie po­cho­dzą­cej ze wsi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wsip

skró­to­wiec

 (1.1) = Wy­daw­nict­wa Szkol­ne i Pe­da­go­gicz­ne;


Źródła:

Wiktionary

Wsiur

wsiór, wioch­man, wioch­men, wsiok, wie­śniak, cze­re­śniak; po­gard­li­wie:
1. czło­wiek po­cho­dzą­cy ze wsi lub miesz­ka­ją­cy na wsi;
2. czło­wiek pry­mi­tyw­ny, nie­u­mie­ją­cy się od­po­wied­nio za­cho­wać w to­wa­rzy­stwie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pot. miesz­ka­niec wsi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wsiurka

po­gard­li­wie:
1. ko­bie­ta po­cho­dzą­ca ze wsi lub miesz­ka­ją­ca na wsi;
2. ko­bie­ta pry­mi­tyw­na, nie­u­mie­ją­ca się od­po­wied­nio za­cho­wać w to­wa­rzy­stwie


Źródła:

SJP.pl

Wsiór

wsiur, wioch­man, wioch­men, wsiok, wie­śniak, cze­re­śniak; po­gard­li­wie:
1. czło­wiek po­cho­dzą­cy ze wsi lub miesz­ka­ją­cy na wsi;
2. czło­wiek pry­mi­tyw­ny, nie­u­mie­ją­cy się od­po­wied­nio za­cho­wać w to­wa­rzy­stwie


Źródła:

SJP.pl

Wsiąk

mi­ne­rał wy­peł­nia­ją­cy szcze­li­ny i najm­niej­sze pory w skale


Źródła:

SJP.pl

Wsiąkać

1. wsą­czać się, prze­ni­kać w głąb cze­goś;
2. po­tocz­nie: ginąć, prze­pa­dać


Źródła:

SJP.pl

Wsiąkliwość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co wsią­kli­we


Źródła:

Wiktionary

Wsiąkliwszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: wsią­kli­wy


Źródła:

SJP.pl

Wsiąknięty

taki, który wsią­knął


Źródła:

SJP.pl

Wsiąknąć

1. o pły­nach: prze­ni­knąć w głąb cze­goś;
2. wejść gdzieś, sta­jąc się nie­za­u­wa­żal­nym;
3. przyz­wy­cza­ić się do cze­goś no­we­go;
4. po­tocz­nie: za­gi­nąć;
5. po­tocz­nie: prze­paść bez wie­ści;


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. wsią­kać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|wsią­kać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wsiąkły

1. o pły­nach: prze­ni­knąć w głąb cze­goś;
2. wejść gdzieś, sta­jąc się nie­za­u­wa­żal­nym;
3. przyz­wy­cza­ić się do cze­goś no­we­go;
4. po­tocz­nie: za­gi­nąć;
5. po­tocz­nie: prze­paść bez wie­ści;


Źródła:

SJP.pl

Wsiąść

zająć miej­sce w środ­ku lo­ko­mo­cji


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. wsia­dać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|wsia­dać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wsjp

skró­to­wiec

 (1.1) = Wiel­ki słow­nik ję­zy­ka pol­skie­go Pol­skiej Aka­de­mii Nauk;

 (1.2) = Wiel­ki słow­nik ję­zy­ka pol­skie­go PWN


Źródła:

Wiktionary

Wsk

1. skrót od: Wyt­wór­nie Sprzę­tu Ko­mu­ni­ka­cyj­ne­go;
2. marka pol­skich mo­to­cy­kli


skró­to­wiec w funk­cji rze­czow­ni­ka ro­dza­ju ni­ja­kie­go

 (1.1) = Wyt­wór­nia Sprzę­tu Ko­mu­ni­ka­cyj­ne­go

 (1.2) mo­to­cykl pro­du­ko­wa­ny przez WSK (1.1) w Świd­ni­ku;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Wskakiwanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|wska­ki­wać.


Źródła:

Wiktionary

Wskakiwać

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. wsko­czyć)

 (1.1) nie­do­ko­na­ny od|wsko­czyć.


Źródła:

Wiktionary

Wskaz

kre­ska, wrąb, punkt albo inny ru­cho­my lub nie­ru­cho­my znak na na­rzę­dziu po­mia­ro­wym, od­po­wia­da­ją­cy mie­rze na nim wyw­zor­co­wa­nej


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) znak na urzą­dze­niu po­mia­ro­wym, który od­po­wia­da pew­nej war­to­ści;

 (1.2) wek­to­ro­we przed­sta­wie­nie sy­gna­łu si­nu­so­i­dal­ne­go sto­so­wa­ne w elek­tro­tech­ni­ce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Wskazanie

1. po­ka­zać, gdzie się ktoś lub coś znaj­du­je;
2. zwró­cić uwagę na coś


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|wska­zać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wskazany

przy­miot­nik

 (1.1) uwa­ża­ny za po­trzeb­ny, po­le­ca­ny jako ko­rzyst­ny

forma cza­sow­ni­ka.

 (2.1) imie­słów przy­miot­ni­ko­wy bier­ny od: wska­zać


Źródła:

Wiktionary

Wskazać

1. po­ka­zać, gdzie się ktoś lub coś znaj­du­je;
2. zwró­cić uwagę na coś


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. wska­zy­wać)

 (1.1) zwró­cić czy­jąś uwagę na coś

 (1.2) po­ka­zać, gdzie ktoś albo coś się znaj­du­je

 (1.3) o przy­rzą­dach, urzą­dze­niach: podać zmie­rzo­ną war­tość

 (1.4) po­in­for­mo­wać o czymś, udzie­lić wska­zó­wek

 (1.5) wyz­na­czyć, po­le­cić kogoś

cza­sow­nik zwrot­ny do­ko­na­ny wska­zać się (ndk. wska­zy­wać się)

 (2.1) zwró­cić uwagę na sie­bie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wskazujący

→ wska­zy­wać


Patrz:wskazywać

Źródła:

SJP.pl

Wskazywacz

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) ten, co wska­zu­je


Źródła:

Wiktionary

Wskazywanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|wska­zy­wać.


Źródła:

Wiktionary

Wskazywać

cza­sow­nik

 (1.1) po­ka­zy­wać gdzie się ktoś lub coś znaj­du­je

 (1.2) o przy­rzą­dach po­ka­zy­wać war­tość wiel­ko­ści mie­rzo­nej

 (1.3) przen. być zna­kiem cze­goś, świad­czyć o czymś


Źródła:

Wiktionary

Wskazóweczka

zdrob­nie­nie od: wska­zów­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. zdrobn. od: wska­zów­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wskazówka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ele­ment ru­cho­my przy­rzą­du po­mia­ro­we­go, któ­re­go po­ło­że­nie okre­śla na po­dział­ce okre­ślo­ną war­tość mie­rzo­nej wiel­ko­ści;

 (1.2) skie­ro­wa­na do kogoś po­ra­da, po­u­cze­nie do­ty­czą­ce po­stę­po­wa­nia, pod­po­wiedź, punkt wy­tycz­ny, in­for­ma­cja o czymś

 (1.3) oz­na­ka cze­goś


Wska­zów­ka – ele­ment przy­rzą­du po­mia­ro­we­go ana­lo­go­we­go (wska­zów­ko­we­go), prze­su­wa­ją­cy się nad (lub obok) na­ry­so­wa­nej skali.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Wskazówkowicz

osoba udzie­la­ją­ca wska­zó­wek


Źródła:

SJP.pl

Wskazówkowy

przy­miot­nik od: wska­zów­ka


Źródła:

SJP.pl

Wskaźnica

wskaź­ni­ca mo­drze­wia­necz­ka - ga­tu­nek mo­ty­la z ro­dzi­ny zwój­ko­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Wskaźnik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) długi i cien­ki przed­miot do wska­zy­wa­nia

 (1.2) techn. ele­ment mier­ni­ka umoż­li­wia­ją­cy od­czyt wiel­ko­ści

 (1.3) stat. licz­bo­we przed­sta­wie­nie pew­nej wiel­ko­ści

 (1.4) chem. zwią­zek che­micz­ny, który przez zmia­nę za­bar­wie­nia umoż­li­wia ocenę od­czy­nu

 (1.5) in­form. adres w pa­mię­ci

 (1.6) mat. in­deks dolny lub cza­sem górny w za­pi­sie ma­te­ma­tycz­nym, wpro­wa­dza­ny dla odróż­nie­nia obiek­tów od sie­bie (np. wy­ra­zów ciągu)


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Wskaźnikowy

przy­miot­nik od: wskaź­nik


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny ze wskaź­ni­kiem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wskoczenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|wsko­czyć.


Źródła:

Wiktionary

Wskoczyć

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. wska­ki­wać)

 (1.1) ska­cząc, do­stać się na wierzch lub do środ­ka cze­goś

 (1.2) posp. do­stać się gdzieś szyb­ko lub w ostat­niej chwi­li

 (1.3) o ele­men­tach me­cha­nicz­nych: tra­fić we wła­ści­wy otwór

 (1.4) pot. wstą­pić do kogoś lub gdzieś na krót­ko


Źródła:

Wiktionary

Wskok

w gwa­rze my­śliw­skiej: urzą­dze­nie w ogro­dze­niu ło­wi­ska, poz­wa­la­ją­ce zwie­rzy­nie do­stać się do wnę­trza, a unie­moż­li­wia­ją­ce jej wyj­ście z ogro­dze­nia; ska­kan­ka


Źródła:

SJP.pl

Wskroś

1. na wylot; na prze­strzał;
2. do głębi; cał­ko­wi­cie;
3. przez całą dłu­gość cze­goś; do­o­ko­ła; wszę­dzie


przy­słó­wek

 (1.1) książk. na wylot, na prze­strzał, przez


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wskrzesiciel

1. osoba, która na nowo wpro­wa­dza coś w życie; od­no­wi­ciel;
2. osoba po­tra­fią­ca wskrze­sić umar­łe­go


Źródła:

SJP.pl

Wskrzesicielka

ko­bie­ta, która kogoś lub coś wskrze­si­ła


Źródła:

SJP.pl

Wskrzesić

1. w wie­rze­niach: przy­wró­cić życie umar­łe­mu;
2. spra­wić, że coś za­czy­na po­now­nie ist­nieć, np. wskrze­sić dawny zwy­czaj


Źródła:

SJP.pl

Wskrzeszać

1. w wie­rze­niach: przy­wra­cać życie umar­łe­mu;
2. spra­wiać, że coś za­czy­na po­now­nie ist­nieć, np. wskrze­szać dawne zwy­cza­je


cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny (dk. wskrze­sić)

 (1.1) przy­wra­cać kogoś lub coś do życia lub ist­nie­nia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wskrzeszenie

1. w wie­rze­niach: przy­wró­cić życie umar­łe­mu;
2. spra­wić, że coś za­czy­na po­now­nie ist­nieć, np. wskrze­sić dawny zwy­czaj


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|wskrze­sić.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wskróś

prze­sta­rza­łe: wskroś


Źródła:

SJP.pl

Wsksim

skrót od: Wyż­sza Szko­ła Kul­tu­ry Spo­łecz­nej i Me­dial­nej (w To­ru­niu)


Źródła:

SJP.pl

Wskutek

z po­wo­du czego, na sku­tek


przy­i­mek

 (1.1) książk. zob. na sku­tek.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wskórać

do­ko­nać cze­goś, coś zro­bić


Źródła:

SJP.pl

Wsm

skrót od: War­szaw­ska Spół­dziel­nia Miesz­ka­nio­wa, Wyż­sza Szko­ła Mor­ska


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Wsm-Owiec

czło­nek lub miesz­ka­niec WSM-u (War­szaw­skiej Spół­dziel­ni Miesz­ka­nio­wej); wu­e­se­mo­wiec


Źródła:

SJP.pl

Wsnuć

snu­jąc wpleść jakąś nitkę, ozdob­ne pasmo w tka­ni­nę


Źródła:

SJP.pl

Wso

skró­to­wiec

 (1.1) = Wiel­ki słow­nik or­to­gra­ficz­ny


Źródła:

Wiktionary

Wsobność

→ wsob­ny


Patrz:wsobny

Źródła:

SJP.pl

Wsobny

chów wsob­ny - w ho­dow­li ro­ślin lub zwie­rząt: łą­cze­nie osob­ni­ków bar­dziej spo­krew­nio­nych niż prze­cięt­na danej po­pu­la­cji


Źródła:

SJP.pl

Wsolić

za­pra­wić solą, wło­żyć sól w celu za­kon­ser­wo­wa­nia; na­so­lić


Źródła:

SJP.pl

Wsp

skrót od: Wyż­sza Szko­ła Pe­da­go­gicz­na


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Wsp.

skrót od:
1. współ­czes­ny;
2. współ­pra­cow­nik


Źródła:

SJP.pl

Wspak

na wspak;
1. w prze­ciw­nym niż nor­mal­nie kie­run­ku; od tyłu, w tył;
2. od­wrot­nie niżby na­le­ża­ło; na opak


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Wspakultura

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) neol. prze­ci­wień­stwo kul­tu­ry w fi­lo­zo­fii Jana Stach­niu­ka;


Wspa­kul­tu­ra – po­ję­cie wy­stę­pu­ją­ce w fi­lo­zo­fii kul­tu­ra­liz­mu Jana Stach­niu­ka, oz­na­cza­ją­ce prze­ci­wień­stwo kul­tu­ry uję­tej jako ko­lej­na po ła­dzie na­tu­ral­nym pła­szczyz­na roz­wo­ju Wszechś­wia­ta. Wspa­kul­tu­ra jest rów­noz­nacz­na z usta­niem bądź cof­nię­ciem się w roz­wo­ju "pro­ce­su kul­tu­ro­we­go".


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Wspaniale

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób wspa­nia­ły


Źródła:

Wiktionary

Wspanialej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: wspa­nia­le


Źródła:

SJP.pl

Wspanialszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: wspa­nia­ły


Źródła:

SJP.pl

Wspaniało

przy­słó­wek

 (1.1) daw. wspa­nia­le, szla­chet­nie, wiel­ko­dusz­nie


Źródła:

Wiktionary

Wspaniałomyślnie

przy­słó­wek

 (1.1) szla­chet­nie i wy­ro­zu­mia­le


Źródła:

Wiktionary

Wspaniałomyślniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: wspa­nia­ło­myśl­nie


Źródła:

SJP.pl

Wspaniałomyślniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: wspa­nia­ło­myśl­ny; bar­dziej wspa­nia­ło­myśl­ny


Źródła:

SJP.pl

Wspaniałomyślność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha, tego kto jest wspa­nia­ło­myśl­ny; cecha tego, co jest wspa­nia­ło­myśl­ne


Źródła:

Wiktionary

Wspaniałomyślny

przy­miot­nik

 (1.1) szla­chet­ny, po­tra­fią­cy wy­ba­czać; ser­decz­ny, wy­ro­zu­mia­ły


Źródła:

Wiktionary

Wspaniałości

1. to, co wspa­nia­łe, pię­kne, bo­ga­te;
2. przys­ma­ki, sma­ko­wi­te po­tra­wy


Źródła:

SJP.pl

Wspaniałość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co wspa­nia­łe


Źródła:

Wiktionary

Wspaniały

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) o czymś wy­jąt­ko­wo do­brym, pię­knym lub lu­bia­nym


Wspa­nia­ły (chin. trad. 玻璃樽, kant. Bor lei jun, pi­ny­in Bo li zun; ang. Gor­ge­o­us, High Risk, Under Con­trol) – hong­koń­sko-taj­wań­ski film akcji z 1999 roku w re­ży­se­rii Vin­cen­ta Koka.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Wsparcie

1. oprzeć o coś, pod­trzy­mać czymś, dać pod­po­rę;
2. udzie­lić po­mo­cy


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) udzie­le­nie po­mo­cy


Wspar­cie – dzia­ła­nia sił lub ich czę­ści, które po­ma­ga­ją, za­bez­pie­cza­ją, uzu­peł­nia­ją lub wspie­ra­ją dzia­ła­nia każ­de­go in­ne­go ro­dza­ju sił.

Wspar­cie woj­ska­mi to dzia­ła­nia bo­jo­we pro­wa­dzo­ne przez po­dod­dzia­ły i od­dzia­ły na ko­rzyść in­nych ro­dza­jów wojsk lub in­nych jed­no­stek. Wspar­cie ma na celu oka­za­nie po­mo­cy wal­czą­cym woj­skom w wy­ko­na­niu przez nie po­sta­wio­ne­go za­da­nia bo­jo­we­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Wsparciowy

zwią­za­ny z po­mo­cą udzie­la­ną komuś, np. grupa wspar­cio­wa


Źródła:

SJP.pl

Wsparty

1. oprzeć o coś, pod­trzy­mać czymś, dać pod­po­rę;
2. udzie­lić po­mo­cy


Źródła:

SJP.pl

Wspawać

umie­ścić w czymś przez spa­wa­nie


Źródła:

SJP.pl

Wspawywać

umie­szczać w czymś przez spa­wa­nie


Źródła:

SJP.pl

Wspieniać

po­wo­do­wać pow­sta­wa­nie piany


Źródła:

SJP.pl

Wspieracz

1. osoba, która udzie­la komuś po­mo­cy;
2. w rugby: za­wod­nik wspo­ma­ga­ją­cy ko­le­gów z dru­ży­ny wal­czą­cych w pier­wszej linii


Źródła:

SJP.pl

Wspierająco

→ wspie­ra­ją­cy


Patrz:wspierający

Źródła:

SJP.pl

Wspieranie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|wspie­rać.


Wspie­ra­nie – skon­stru­o­wa­na czyn­ność ra­mion, tu­ło­wia z głową i nóg w celu prze­nie­sie­nia cię­ża­ru ciała ze zwisu do pod­po­ru dążąc głową ponad oś chwy­tu dłoni.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Wspierać

1. po­ma­gać, po­cie­szać, po­pie­rać, do­da­wać otu­chy, wspo­ma­gać;
2. pod­trzy­my­wać, pod­pie­rać, opie­rać


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. wes­przeć)

 (1.1) dawać komuś wspar­cie, pomoc, opie­kę

 (1.2) opie­rać o coś/na czymś

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny wspie­rać się (dk. wes­przeć się)

 (2.1) opie­rać się o coś, trzy­mać się cze­goś

 (2.2) udzie­lać sobie wza­jem­nie po­mo­cy, wspo­ma­gać się naw­za­jem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wspinacz

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) ktoś, kto się wspi­na

 (1.2) sport. tu­ryst. osoba upra­wia­ją­ca wspi­nacz­kę


Źródła:

Wiktionary

Wspinaczka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) wy­pra­wa w stro­me, wy­so­kie góry

 (1.2) sport. dy­scy­pli­na spor­to­wa po­le­ga­ją­ca na po­ko­ny­wa­niu stro­mych ścian

 (1.3) pot. dą­że­nie do osią­gnię­cia wy­so­kich po­zy­cji

 (1.4) ko­bie­ta, która się wspi­na


Wspi­nacz­ka – prze­mie­szcza­nie się w te­re­nie na tyle stro­mym oraz trud­nym, że wy­ma­ga on uży­cia rąk co najm­niej do utrzy­ma­nia rów­no­wa­gi.

W po­wyż­szej de­fi­ni­cji mie­szczą się tak różne dzia­łal­no­ści, jak wspi­na­nie na kil­ku­me­tro­we ka­mie­nie (bo­ul­de­ring) i wcho­dze­nie na ponad ośmio­ki­lo­me­tro­we góry.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Wspinaczkowy

przy­miot­nik od: wspi­nacz­ka


przy­miot­nik

 (1.1) sport. zwią­za­ny ze wspi­nacz­ką, przez­na­czo­ny do wspi­na­nia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wspinalnia

urzą­dze­nie do zabaw dla dzie­ci w po­sta­ci kilku dra­bi­nek usta­wio­nych w czwo­ro­bok, po któ­rych można się wspi­nać


Źródła:

SJP.pl

Wspinanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|wspi­nać.


Źródła:

Wiktionary

Wspinać

cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny (dk. wspiąć)

 (1.1) ści­skać konia ostro­ga­mi i ścią­gać uzdę tak by sta­nął dęba

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny wspi­nać się (dk. wspiąć się)

 (2.1) wzno­sić sie­bie sa­me­go na coś wy­so­kie­go


Źródła:

Wiktionary

Wspinek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) stpol. ktoś, kto się wspi­na


Źródła:

Wiktionary

Wspiąć

1. prze­mie­ścić się wyżej;
2. wy­prę­żyć ciało ku górze (np. uno­sząc się na pal­cach lub sta­jąc na tyl­nych ła­pach);
3. ros­nąć, cze­pia­jąc się pod­po­ry;
4. awan­so­wać


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. wspi­nać)

 (1.1) jeźdz. ścis­nąć konia ostro­ga­mi i ścią­gnąć uzdę, ażeby sta­nął na tyl­nych koń­czy­nach

cza­sow­nik zwrot­ny do­ko­na­ny wspiąć się (ndk. wspi­nać się)

 (2.1) prze­mie­ścić się w górę po czymś wy­so­kim z pew­nym tru­dem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wspięga

ro­śli­na ziel­na z ro­dzi­ny bo­bo­wa­tych; wspię­ga chiń­ska to wigna, wspię­ga po­spo­li­ta - lobia


Wspię­ga ("La­blab") – ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny bo­bo­wa­tych. W za­leż­no­ści od uję­cia tak­son jest trak­to­wa­ny jako mo­no­ty­po­wy lub obej­mu­ją­cy dwa ga­tun­ki. Ga­tu­nek wspię­ga po­spo­li­ta po­cho­dzi z Afry­ki, ale roz­prze­strze­nio­ny zo­stał na całym świe­cie. Drugi ga­tu­nek – "L. pro­stra­ta" – ro­śnie w za­chod­niej Au­stra­lii.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Wspomagaczka

→ wspo­ma­gacz; wspo­mo­ży­ciel­ka, fi­lan­trop­ka


Źródła:

SJP.pl

Wspomaganie

1. udzie­lać komuś wspar­cia, po­mo­cy ma­te­rial­nej lub mo­ral­nej;
2. wzmac­niać, ułat­wiać dzia­ła­nie cze­goś;
3. wspo­ma­gać się:
a) wspo­ma­gać sa­me­go sie­bie;
b) wspo­ma­gać się naw­za­jem
c) gwa­ro­wo, daw­niej: do­ra­biać się, bo­ga­cić;
d) wzmac­niać się fi­zycz­nie, po­krze­piać


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|wspo­ma­gać.


Świat Wspo­ma­ga­nych ( Uplift Uni­ver­se) – cykl ut­wo­rów ame­ry­kań­skie­go pi­sa­rza scien­ce fic­tion Da­vi­da Brina.

Prze­wod­nim mo­ty­wem ksią­żek jest po­mysł ogrom­nej ga­lak­tycz­nej cy­wi­li­za­cji od­po­wie­dzial­nej za "wspo­ma­ga­nie" wszel­kich zna­nych in­te­li­gent­nych form życia od­dy­cha­ją­cych tle­nem.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Wspomagać

1. udzie­lać komuś wspar­cia, po­mo­cy ma­te­rial­nej lub mo­ral­nej;
2. wzmac­niać, ułat­wiać dzia­ła­nie cze­goś;
3. wspo­ma­gać się:
a) wspo­ma­gać sa­me­go sie­bie;
b) wspo­ma­gać się naw­za­jem
c) gwa­ro­wo, daw­niej: do­ra­biać się, bo­ga­cić;
d) wzmac­niać się fi­zycz­nie, po­krze­piać


cza­sow­nik prze­chod­ni

 (1.1) po­ma­gać, wspie­rać ma­te­rial­nie; udzie­lać po­mo­cy ma­te­rial­nej oso­bie, in­sty­tu­cji

 (1.2) wspie­rać urzą­dze­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wspominanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|wspo­mi­nać.


Źródła:

Wiktionary

Wspominać

się­gać pa­mię­cią do wy­da­rze­nia lub osoby zna­nej w przesz­ło­ści


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. wspom­nieć)

 (1.1) się­gać pa­mię­cią do wy­da­rze­nia lub osoby z przesz­ło­ści

 (1.2) mówić mi­mo­cho­dem, wzmian­ko­wać


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wspominek

wspo­mi­nek;
1. wspo­mi­na­nie osób lub zda­rzeń z przesz­ło­ści;
2. coś przy­po­mi­na­ją­ce­go o ja­kichś zda­rze­niach z przesz­ło­ści;
3. wzmian­ka, na­pom­knię­cie


Źródła:

SJP.pl

Wspominka

wspo­mi­nek;
1. wspo­mi­na­nie osób lub zda­rzeń z przesz­ło­ści;
2. coś przy­po­mi­na­ją­ce­go o ja­kichś zda­rze­niach z przesz­ło­ści;
3. wzmian­ka, na­pom­knię­cie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) wspo­mi­na­nie ja­kie­goś wy­da­rze­nia z przesz­ło­ści


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wspominkarski

przy­miot­nik od: wspo­min­karz


Źródła:

SJP.pl

Wspominki

po­tocz­nie: mod­lit­wy od­ma­wia­ne w ko­ście­le za dusze zmar­łych; wy­po­min­ki


Źródła:

SJP.pl

Wspominkowo

→ wspo­min­ko­wy


Patrz:wspominkowy

Źródła:

SJP.pl

Wspominkowy

przy­miot­nik od: wspo­min­ki


Źródła:

SJP.pl

Wspomniany

się­gnąć pa­mię­cią do wy­da­rze­nia lub osoby z przesz­ło­ści


Źródła:

SJP.pl

Wspomnienie

się­gnąć pa­mię­cią do wy­da­rze­nia lub osoby z przesz­ło­ści


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) obraz przesz­ło­ści w pa­mię­ci

 (1.2) przed­miot przy­po­mi­na­ją­cy przesz­łość

 (1.3) utwór li­te­rac­ki do­ty­czą­cy mi­nio­nych prze­żyć au­to­ra

 (1.4) wzmian­ka, na­pom­knię­cie


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Wspomnieniowy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny ze wspom­nie­nia­mi, do­ty­czą­cy wspom­nień


Źródła:

Wiktionary

Wspomnieć

się­gnąć pa­mię­cią do wy­da­rze­nia lub osoby z przesz­ło­ści


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. wspo­mi­nać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|wspo­mi­nać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wspomożenie

wspar­cie, zwy­kle w po­sta­ci pie­nięż­nej; datek, jał­muż­na


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) udzie­le­nie po­mo­cy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wspomożyciel

daw­niej: osoba, która kogoś ra­tu­je, po­ma­ga, zwła­szcza ma­te­rial­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba po­ma­ga­ją­ca innym


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wspomożycielka

1. daw­niej: ko­bie­ta, która kogoś ra­tu­je, po­ma­ga, zwła­szcza ma­te­rial­nie;
2. człon­ki­ni ka­to­lic­kie­go za­ko­nu żeń­skie­go: Zgro­ma­dze­nie Sióstr Wspo­mo­ży­cie­lek Dusz Czyść­co­wych


Źródła:

SJP.pl

Wspomóc

1. udzie­lić komuś wspar­cia, po­mo­cy ma­te­rial­nej lub mo­ral­nej;
2. wzmoc­nić, ułat­wić dzia­ła­nie cze­goś; 2. wspo­móc się:
a) wspo­móc sa­me­go sie­bie;
b) wspo­móc się naw­za­jem
c) gwa­ro­wo, daw­niej: do­ro­bić się, wzbo­ga­cić;
d) wzmoc­nić się fi­zycz­nie, po­krze­pić


Źródła:

SJP.pl

Wspora

1. ele­ment kon­struk­cyj­ny pod­trzy­mu­ją­cy coś; wspor­ni­ca, wspor­nik, pod­po­ra;
2. ka­mień skle­pie­nia znaj­du­ją­cy się tuż nad wez­gło­wiem


Źródła:

SJP.pl

Wsporczy

słu­żą­cy jako wspo­ra lub pod­po­ra; wspor­ni­ko­wy


Źródła:

SJP.pl

Wspornica

1. ele­ment kon­struk­cyj­ny pod­trzy­mu­ją­cy coś; wspo­ra, wspor­nik, pod­po­ra;
2. na­rzę­dzie do stru­ga­nia drew­na


Źródła:

SJP.pl

Wspornik

1. wspie­ra­ją­cy ele­ment kon­struk­cyj­ny w róż­nych ma­szy­nach i urzą­dze­niach;
2. ar­chi­tek­to­nicz­na pod­po­ra skle­pie­nia, bal­ko­nu itp.


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ar­chit. pod­trzy­mu­ją­cy ele­ment ar­chi­tek­to­nicz­ny osa­dzo­ny w ścia­nie;

 (1.2) bud. część kon­struk­cji wy­sta­ją­ca poza skraj­ną pod­po­rę


Wspor­nik – ele­ment ar­chi­tek­to­nicz­ny lub kon­struk­cyj­ny peł­nią­cy funk­cję pod­pie­ra­ją­cą. W ar­chi­tek­tu­rze jego za­da­niem jest pod­trzy­ma­nie ele­men­tu wy­sta­ją­ce­go przed lico ścia­ny wew­nątrz (np. żebra skle­pie­nia, posąg, pa­ra­pet itp.) lub na zew­nątrz (bal­kon, wy­kusz, po­most) bu­dyn­ku.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Wspornikowy

sta­no­wią­cy wspor­nik; wspor­czy


Źródła:

SJP.pl

Wsporny

daw­niej: taki, na któ­rym coś się opie­ra, np. fi­la­ry, łęki, wrota wspor­ne


Źródła:

SJP.pl

Wsporzej

przy­słó­wek

 (1.1) daw. szyb­ciej, prę­dzej, rych­lej


Źródła:

Wiktionary

Wspólnictwo

wspó­łu­czest­nict­wo; wspó­łu­dział w czymś


Źródła:

SJP.pl

Wspólniczka

→ wspól­nik


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta ma­ją­ca wspól­ny udział w czymś

 (1.2) ko­bie­ta wspól­nie uczest­ni­czą­ca w wy­stęp­ku czy prze­stęp­stwie


Patrz:wspólnik

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wspólniczy

→ wspól­nik


Patrz:wspólnik

Źródła:

SJP.pl

Wspólnie

przy­słó­wek

 (1.1) wraz z kimś lub czymś


Źródła:

Wiktionary

Wspólnik

1. wła­ści­ciel czę­ści spół­ki;
2. osoba bio­rą­ca udział w czymś wspól­nie z kimś innym


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba ma­ją­ca wspól­ny udział w czymś

 (1.2) osoba wspól­nie uczest­ni­czą­ca w wy­stęp­ku czy prze­stęp­stwie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wspólnorodzajowy

przy­miot­nik

 (1.1) jęz. o rze­czow­ni­ku mo­gą­cy być uży­wa­ny w dwóch ro­dza­jach gra­ma­tycz­nych i od­mie­nia­ny tak samo w każ­dym z nich


Źródła:

Wiktionary

Wspólnota

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) grupa ludzi / państw zwią­za­nych po­dob­ny­mi po­glą­da­mi / dą­że­nia­mi

 (1.2) po­sia­da­nie wspól­nych cech; wspól­ne po­sia­da­nie / prze­ży­wa­nie cze­goś


Wspól­no­ta – typ zbio­ro­wo­ści opar­ty na sil­nych, emo­cjo­nal­nych wię­ziach, nie­for­mal­nej struk­tu­rze, do­mi­nu­ją­cy prze­de wszyst­kim w spo­łe­czeń­stwach pier­wot­nych.

W uję­ciu Fer­di­nan­da Tönniesa wspól­no­ta ("Ge­me­ins­chaft") jest prze­ciw­staw­nym typem zbio­ro­wo­ści wobec zrze­sze­nia ("Ge­sells­chaft") i cha­rak­te­ry­zu­je się tym, że więzi wyt­wa­rza­ne są w opar­ciu o po­kre­wień­stwo lub bra­ter­stwo, kon­tro­la spo­łecz­na spra­wo­wa­na jest dzię­ki tra­dy­cji, na­to­miast pod­sta­wą go­spo­dar­ki we wspól­no­tach jest włas­ność zbio­ro­wa.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Wspólnotowiec

po­tocz­nie: czło­nek wspól­no­ty miesz­ka­nio­wej


Źródła:

SJP.pl

Wspólnotowość

→ wspól­no­to­wy


Patrz:wspólnotowy

Źródła:

SJP.pl

Wspólnotowy

przy­miot­nik od: wspól­no­ta


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy wspól­no­ty, wła­ści­wy wspól­no­cie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wspólność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co wspól­ne


Grupa Po­e­tów i Ar­ty­stów „Wspól­ność” – pol­ska grupa li­te­rac­ka dzia­ła­ją­ca w Gdań­sku od grud­nia 1975 do 1979 roku.

Grupa, sku­pia­ją­ca głów­nie stu­den­tów, dzia­ła­ła przy Kole Mło­dych ZLP w Gdań­sku. Wy­wo­dzi­ła się z wcze­śniej­szej grupy Po­e­ta­riat. Z grupą zwią­za­ni byli m.in.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Wspólny

1. prze­ży­wa­ny, two­rzo­ny razem z in­ny­mi;
2. na­le­żą­cy do wielu osób;
3. jed­na­ko­wy dla wielu osób


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) na­le­żą­cy lub uży­wa­ny przez kilka osób

 (1.2) cha­rak­te­ry­stycz­ny w rów­nym stop­niu dla grupy osób lub rze­czy

 (1.3) wy­ko­ny­wa­ny razem przez kilka osób


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wspór

daw­niej: spię­trze­nie, zator


Źródła:

SJP.pl

Wspórka

wie­sza­dło po­je­dyn­cze lub wie­lo­krot­ne słu­żą­ce do pod­wie­sza­nia prze­wo­dów, kabli, ru­ro­cią­gów itp.


Źródła:

SJP.pl

Współ-

temat sło­wot­wór­czy

 (1.1) pier­wszy człon wy­ra­zów zło­żo­nych, wska­zu­ją­cy na wspól­ną z kimś cechę, na wspól­ne dzia­ła­nie itp.


Źródła:

Wiktionary

Współadministrator

osoba lub pod­miot wspól­nie od­po­wie­dzial­ny za ad­mi­ni­stro­wa­nie, np. da­ny­mi


Źródła:

SJP.pl

Współadministrować

ad­mi­ni­stro­wać czymś wspól­nie z in­ny­mi


Źródła:

SJP.pl

Współaktor

1. osoba gra­ją­ca w tym samym fil­mie lub te­a­trze, co ktoś inny;
2. prze­no­śnie: osoba, która razem z inną coś udaje;
3. prze­no­śnie: wspó­łu­czest­nik ja­kichś wy­da­rzeń


Źródła:

SJP.pl

Współalkoholizm

syn­drom ne­ga­tyw­nych zja­wisk obej­mu­ją­cy al­ko­ho­li­ka i jego ro­dzi­nę


Źródła:

SJP.pl

Współarchitekt

osoba pro­jek­tu­ją­ca coś z kimś innym


Źródła:

SJP.pl

Współautor

osoba bę­dą­ca wspól­nie z kimś au­to­rem cze­goś


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) jeden z dwóch lub wię­cej au­to­rów tego sa­me­go dzie­ła


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Współautorka

1. jedna z twór­ców dzie­ła li­te­rac­kie­go, na­u­ko­we­go lub dzie­ła sztu­ki;
2. jedna z wy­na­laz­ców, pro­jek­to­daw­ców wspól­ne­go dzie­ła


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta bę­dą­ca jed­nym z dwóch lub wię­cej au­to­rów tego sa­me­go dzie­ła


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Współautorski

→ wspó­ła­u­tor


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z pracą, dzie­łem wspó­ła­u­to­rów


Patrz:współautor

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Współautorstwo

Wspó­ła­u­tor­stwo (w za­leż­no­ści od kon­tek­stu także współt­wór­czość czy pi­sa­nie ze­spo­ło­we, w pra­cach an­giel­sko­ję­zycz­nych spo­ty­ka­ny jest ter­min "Col­la­bo­ra­ti­ve Wri­ting", w skró­cie CW) – sy­tu­a­cja, w któ­rej utwór pow­sta­je dzię­ki twór­czej pracy wię­cej niż jed­nej osoby.


Źródła:

Wikipedia

Współbadaczka

→ współ­ba­dacz


Patrz:współbadacz

Źródła:

SJP.pl

Współbandyta

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) rzad. osoba, która wraz z kimś innym do­pu­szcza się kra­dzie­ży i mor­derstw


Źródła:

Wiktionary

Współbiesiada

wspól­ne ucz­to­wa­nie


Źródła:

SJP.pl

Współbiesiadnictwo

forma sym­bio­zy zwie­rząt, po­le­ga­ją­ca na wy­ko­rzy­sty­wa­niu przez jedno (ko­men­sal) np. od­cho­dów lub resz­tek po­ży­wie­nia zdo­by­wa­ne­go przez dru­gie (go­spo­darz); ko­men­sa­lizm


Źródła:

SJP.pl

Współbiesiadniczka

→ współ­bie­siad­nik


Patrz:współbiesiadnik

Źródła:

SJP.pl

Współbiesiadnik

jeden z uczest­ni­ków bie­sia­dy


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) wspó­łu­czest­nik bie­sia­dy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Współbieżność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest współ­bież­ne; cecha tych, któ­rzy są współ­bież­ni


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Współbieżny

(pro­gram) współ­bież­ny:
a) wy­ko­ny­wa­ny w sy­ste­mie wie­lo­pro­gra­mo­wym;
b) two­rzą­cy włas­ne pod­pro­ce­sy i ko­or­dy­nu­ją­cy ich współ­pra­cę;
c) wy­ko­ny­wa­ny jed­no­cze­śnie z in­ny­mi pro­gra­ma­mi w sy­ste­mie wie­lo­pro­ce­so­ro­wym lub roz­pro­szo­nym; pro­gram rów­no­le­gły


Źródła:

SJP.pl

Współbliźni

każdy czło­wiek w sto­sun­ku do dru­gie­go czło­wie­ka; bliź­ni


Źródła:

SJP.pl

Współbojowniczka

→ współ­bo­jow­nik


Patrz:współbojownik

Źródła:

SJP.pl

Współbojownik

osoba wal­czą­ca wspól­nie z kimś


Źródła:

SJP.pl

Współbrat

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) rel. za­kon­nik z tej samej wspól­no­ty za­kon­nej


Źródła:

Wiktionary

Współbrzmienie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) muz. jed­no­czes­ne brzmie­nie dźwię­ków

 (1.2) liter. poet. zgod­ność gło­sek w dwóch sze­re­gach fo­nicz­nych ut­wo­ru li­rycz­ne­go

 (1.3) wy­wo­ły­wa­nie har­mo­nij­ne­go wra­że­nia w spo­so­bie po­stę­po­wa­nia lub ist­nie­niu dwóch pod­mio­tów


Źródła:

Wiktionary

Współbrzmieć

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) książk. zwy­kle o in­stru­men­tach mu­zycz­nych: wy­da­wać har­mo­nij­ny dźwięk


Źródła:

Wiktionary

Współbudownicza

ko­bie­ta, która wspól­nie z kimś bu­du­je coś


Źródła:

SJP.pl

Współchorobowość

wy­stę­po­wa­nie dwóch lub wię­cej cho­rób u jed­nej osoby jed­no­cze­śnie


Źródła:

SJP.pl

Współczesność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co współ­czes­ne


Współ­czes­ność – cza­so­pis­mo li­te­rac­ko-ar­ty­stycz­ne, wy­da­wa­ne w la­tach 1956 (paź­dzier­nik) – 1971 w War­sza­wie, przez „grupę li­te­rac­ką»Współ­czes­ność«” (oz­na­cze­nie po­da­wa­ne do kwiet­nia 1957), po­cząt­ko­wo w skła­dzie: Le­szek Szy­mań­ski (re­dak­tor na­czel­ny), Roman Śli­wo­nik (za­stęp­ca), Jerzy Kwi­ryn Sie­wier­ski, An­drzej Chą­ciń­ski, jako organ li­te­rac­ki mło­de­go po­ko­le­nia, naj­pierw mie­sięcz­nik, od nru 10 (luty 1958) jako dwu­ty­god­nik, do końca utrzy­mu­ją­cy z nim więź.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Współczesny

przy­miot­nik

 (1.1) ist­nie­ją­cy obec­nie, teraz, ak­tu­al­nie, te­raź­niej­szy

 (1.2) taki, który ist­nie­je lub ma miej­sce w tym samym cza­sie z innym


Źródła:

Wiktionary

Współcześni

lu­dzie ży­ją­cy w tym samym cza­sie, co ten, o kim mowa


Źródła:

SJP.pl

Współcześnie

przy­słó­wek

 (1.1) w obec­nej epoce

 (1.2) w spo­sób ty­po­wy dla dzi­siej­szej epoki

 (1.3) w tej samej epoce z kimś lub czymś


Źródła:

Wiktionary

Współcześniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: współ­cze­śnie


Źródła:

SJP.pl

Współcześniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: współ­czes­ny


Źródła:

SJP.pl

Współcześnik

prze­sta­rza­le: czło­wiek ży­ją­cy w tym samym cza­sie, co ten, o któ­rym jest mowa


Źródła:

SJP.pl

Współczucie

1. li­tość oka­zy­wa­na oso­bie cier­pią­cej, nie­szczę­śli­wej; uczu­cio­wa so­li­dar­ność z osobą nie­szczę­śli­wą;
2. daw­niej: wspól­ne od­czu­wa­nie cze­goś; wspól­no­ta uczuć


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) zdol­ność emo­cjo­nal­nej so­li­dar­no­ści z cier­pią­cym, posz­ko­do­wa­nym


Współ­czu­cie – stan emo­cjo­nal­ny, w któ­rym jeden czło­wiek so­li­da­ry­zu­je się z inną osobą, wspó­łod­czu­wa. Może mieć to zwią­zek z prze­ży­wa­nym przez nią cier­pie­niem czy wy­ra­ża­niem głę­bo­kie­go ubo­le­wa­nia, oka­zy­wa­ne­go komuś nie­szczę­śli­we­mu. Współ­czu­cie w tym kon­tek­ście jest ro­dza­jem nie­sie­nia po­mo­cy emo­cjo­nal­nej.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Współczujący

1. od­czu­wać żal i smu­tek z po­wo­du złego po­wo­dze­nia in­nych ludzi, ubo­le­wać nad kimś; li­to­wać się;
2. daw­niej: czuć to samo co inni


Źródła:

SJP.pl

Współczuć

1. od­czu­wać żal i smu­tek z po­wo­du złego po­wo­dze­nia in­nych ludzi, ubo­le­wać nad kimś; li­to­wać się;
2. daw­niej: czuć to samo co inni


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni

 (1.1) czuć emo­cjo­nal­ną bli­skość z osobą cier­pią­cą


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Współczynnik

1. licz­ba lub funk­cja bę­dą­ca mnoż­ni­kiem ja­kie­goś wy­ra­że­nia;
2. wiel­kość fi­zycz­na okre­śla­ją­ca jakąś wła­ści­wość;
3. jeden z czyn­ni­ków ma­ją­cych wpływ na coś


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) jeden z czyn­ni­ków od­dzia­łu­ją­cych

 (1.2) fiz. wiel­kość licz­bo­wa okre­śla­ją­ca pewne wła­ści­wo­ści ciał

 (1.3) mat. war­tość sta­no­wią­ca mnoż­nik ja­kiejś wiel­ko­ści lub wy­ra­że­nia ma­te­ma­tycz­ne­go


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Współczłonkini

→ współcz­ło­nek


Patrz:współczłonek

Źródła:

SJP.pl

Współdomownik

osoba miesz­ka­ją­ca z kimś w tym samym domu


Źródła:

SJP.pl

Współdziałanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|współ­dzia­łać.


Współ­dzia­ła­nie – uz­god­nio­ne ześ­rod­ko­wa­nie wy­sił­ków i dzia­łań róż­nych ro­dza­jów wojsk i sił zbroj­nych co do zadań, czasu, miej­sca, prze­strze­ni i ich tak­tycz­no-ope­ra­cyj­nych moż­li­wo­ści w myśl ogól­ne­go za­mia­ru osią­gnię­cia celu ope­ra­cji czy walki.

Celem współ­dzia­ła­nia jest takie wy­ko­rzy­sta­nie ma­te­rial­nych i mo­ral­nych moż­li­wo­ści po­szcze­gól­nych ro­dza­jów wojsk i sił zbroj­nych do zor­ga­ni­zo­wa­ne­go dzia­ła­nia, aby w naj­ko­rzyst­niej­szych wa­run­kach, przy jak najm­niej­szych stra­tach włas­nych, za­ła­mać wolę walki nie­przy­ja­cie­la i na­rzu­cić swoją wolę.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Współdziałać

cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny

 (1.1) dzia­łać razem, współ­pra­co­wać


Źródła:

Wiktionary

Współdzielić

1. wspól­nie ko­rzy­stać z cze­goś;
2. w in­for­ma­ty­ce: dzie­lić za­so­by (np. pliki, urzą­dze­nia zew­nętrz­ne, miej­sce w pa­mię­ci)


Źródła:

SJP.pl

Współdłużniczka

→ współ­dłuż­nik


Patrz:współdłużnik

Źródła:

SJP.pl

Współdłużny

bę­dą­cy czy­imś dłuż­ni­kiem wspól­nie z inną osobą


Źródła:

SJP.pl

Współegzystowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) eg­zy­sto­wa­nie jed­no­cze­śnie z kimś lub czymś innym


Źródła:

Wiktionary

Współegzystować

eg­zy­sto­wać jed­no­cze­śnie z kimś lub czymś; wspó­łist­nieć, współ­żyć, współ­wy­stę­po­wać


Źródła:

SJP.pl

Współformant

w sło­wot­wór­stwie: for­mant wy­stę­pu­ją­cy rów­no­cze­śnie z innym


Źródła:

SJP.pl

Współfundator

osoba, która ufun­do­wa­ła coś wspól­nie z kimś innym; jeden z fun­da­to­rów


Źródła:

SJP.pl

Współfundatorka

ko­bie­ta, która ufun­do­wa­ła coś wspól­nie z kimś innym; jedna z fun­da­to­rów


Źródła:

SJP.pl

Współgospodyni

ko­bie­ta zaj­mu­ją­ca się go­spo­dar­stwem wspól­nie z kimś


Źródła:

SJP.pl

Współgra

1. wza­jem­ne od­dzia­ły­wa­nie, do­peł­nia­nie się;
2. zhar­mo­ni­zo­wa­na gra ak­to­rów


Źródła:

SJP.pl

Współgracz

osoba gra­ją­ca wspól­nie z kimś innym


Źródła:

SJP.pl

Współgraczka

→ współ­gracz


Patrz:współgracz

Źródła:

SJP.pl

Współgrający

wza­jem­nie się do­peł­niać w cza­sie ja­kie­goś dzia­ła­nia


Źródła:

SJP.pl

Współgranie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|współ­grać.


Źródła:

Wiktionary

Współgrać

wza­jem­nie się do­peł­niać w cza­sie ja­kie­goś dzia­ła­nia


cza­sow­nik

 (1.1) wza­jem­nie się do­peł­niać, dzia­łać wspól­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Współgrupowicz

czło­nek grupy; gru­po­wicz


Źródła:

SJP.pl

Współgwiazda

aktor lub ak­tor­ka gra­ją­cy jedną z głów­nych ról obok innej gwia­zdy


Źródła:

SJP.pl

Współideowiec

wyz­naw­ca idei wspól­nej z kimś innym


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba wyz­na­ją­ca tę samą ide­o­lo­gię


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Współimienniczka

→ wspó­łi­mien­nik


Patrz:współimiennik

Źródła:

SJP.pl

Współimienny

no­szą­cy to samo imię lub naz­wi­sko, co ktoś inny, ma­ją­cy tę samą nazwę


Źródła:

SJP.pl

Współinicjator

osoba wy­stę­pu­ją­ca z ini­cja­ty­wą wspól­nie z kimś; jeden z pro­jek­to­daw­ców


Źródła:

SJP.pl

Współinicjatorka

ko­bie­ta wy­stę­pu­ją­ca z ini­cja­ty­wą wspól­nie z kimś


Źródła:

SJP.pl

Współinwestor

osoba lub przed­się­bior­stwo do­ko­nu­ją­ca in­we­sty­cji wspól­nie z kimś innym


Źródła:

SJP.pl

Współinwestorka

ko­bie­ta do­ko­nu­ją­ca in­we­sty­cji wspól­nie z kimś


Źródła:

SJP.pl

Współistnienie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|wspó­łist­nieć.

 (1.2) ist­nie­nie jed­no­cze­śnie z czymś innym


Źródła:

Wiktionary

Współistnieniowy

do­ty­czą­cy wspól­ne­go, jed­no­czes­ne­go ist­nie­nia z kimś lub z czymś


Źródła:

SJP.pl

Współistnieć

ist­nieć jed­no­cze­śnie z kimś lub czymś; wspó­łeg­zy­sto­wać, współ­żyć, współ­wy­stę­po­wać


Źródła:

SJP.pl

Współistotność

w chrze­ści­jań­stwie: po­ję­cie okre­śla­ją­ce re­la­cję mię­dzy oso­ba­mi Trój­cy Świę­tej, po­le­ga­ją­cą na wspó­łist­nie­niu, współ­dzia­ła­niu i współt­wo­rze­niu sie­bie naw­za­jem; ho­mo­uz­ja


Wspó­łi­stot­ność – wspól­ność na­tu­ry. W te­o­lo­gii chrze­ści­jań­skiej ter­min okre­śla­ją­cy re­la­cję mię­dzy oso­ba­mi Trój­cy Świę­tej. W szcze­gól­no­ści pre­cy­zo­wał ist­nie­nie Ojca i Syna na tym samym po­zio­mie cza­so­wym i na­tu­ry, gdzie Syn nie miał po­cząt­ku oraz nigdy nie było czasu, w któ­rym nie było Syna. W tym zna­cze­niu Syn zna­lazł się na tej samej po­zy­cji co sam Oj­ciec.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Współistotny

o Trój­cy Świę­tej: taki, który wspó­łist­nie­je, współ­dzia­ła i współt­wo­rzy sie­bie naw­za­jem


Źródła:

SJP.pl

Współka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) przest. umow­ny zwią­zek dwóch lub wię­cej osób, za­wią­za­ny w celu pro­wa­dze­nia wspól­nej dzia­łal­no­ści lub re­a­li­za­cji okre­ślo­nych celów

 (1.2) przest. wspól­ne dzia­ła­nie, uczest­nict­wo w czymś lub ogół in­te­re­sów i za­mie­rzeń łą­czą­cych pewne osoby

 (1.3) przest. po­ro­zu­mie­nie ma­ją­ce na celu dzia­ła­nia nie­jaw­ne, na­gan­ne lub szkod­li­we; zmowa, kon­szach­ty


Źródła:

Wiktionary

Współkatedra

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ar­chit. rel. druga ka­te­dra or­dy­na­riu­sza die­cez­ji


Źródła:

Wiktionary

Współkierownictwo

kie­row­nict­wo spra­wo­wa­ne razem z kimś innym


Źródła:

SJP.pl

Współkierowniczka

→ współ­kie­row­nik


Patrz:współkierownik

Źródła:

SJP.pl

Współkierownik

osoba za­rzą­dza­ją­ca czymś wspól­nie z kimś innym


Źródła:

SJP.pl

Współkomentator

osoba ko­men­tu­ją­ca coś wspól­nie z kimś innym


Źródła:

SJP.pl

Współkompozytor

osoba bę­dą­ca wspól­nie z kimś kom­po­zy­to­rem cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Współkonstruktor

osoba kon­stru­u­ją­ca coś wspól­nie z kimś innym


Źródła:

SJP.pl

Współkonstruktorka

ko­bie­ta kon­stru­u­ją­ca coś wspól­nie z kimś innym


Źródła:

SJP.pl

Współkontrola

wspól­ne spra­wo­wa­nie kon­tro­li przez kilka osób lub in­sty­tu­cji


Źródła:

SJP.pl

Współkontrolować

kon­tro­lo­wać coś wspól­nie z inną osobą lub grupą


Źródła:

SJP.pl

Współkoordynatorka

→ współ­ko­or­dy­na­tor


Patrz:współkoordynator

Źródła:

SJP.pl

Współkońcowość

w ma­te­ma­ty­ce: najm­niej­sza moc zbio­ru współ­koń­co­we­go


W ma­te­ma­ty­ce, zwła­szcza w te­o­rii mno­go­ści, współ­koń­co­wość for­mu­la_1 zbio­ru czę­ścio­wo upo­rząd­ko­wa­ne­go for­mu­la_2 to najm­niej­sza moc zbio­ru współ­koń­co­we­go w for­mu­la_3


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Współkońcowy

zbiór współ­koń­co­wy - ro­dzaj zbio­ru ma­te­ma­tycz­ne­go w te­o­rii mno­go­ści


Źródła:

SJP.pl

Współkreator

osoba two­rzą­ca coś razem z kimś innym; współt­wór­ca


Źródła:

SJP.pl

Współkredytobiorca

osoba bę­dą­ca kre­dy­to­bior­cą wspól­nie z kimś innym


Źródła:

SJP.pl

Współkreować

wspól­nie two­rzyć coś z kimś innym


Źródła:

SJP.pl

Współkształtny

zgod­ny co do kształ­tu; ho­mo­lo­gra­ficz­ny


Źródła:

SJP.pl

Współkurator

osoba bę­dą­ca ku­ra­to­rem razem z kimś innym


Źródła:

SJP.pl

Współkuratorka

ko­bie­ta bę­dą­ca ku­ra­tor­ką z kimś innym


Źródła:

SJP.pl

Współlas

rze­czow­nik

 (1.1) gwara wię­zien­na wspól­nik


Źródła:

Wiktionary

Współlaureatka

→ współ­la­u­re­at


Patrz:współlaureat

Źródła:

SJP.pl

Współlennik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) hist. osoba, która wspól­nie z kimś innym zło­ży­ła hołd se­nio­ro­wi i zo­sta­ła współ­po­sia­da­czem lenna


Źródła:

Wiktionary

Współlider

osoba, która razem z inną w rów­nym stop­niu dzie­li wła­dzę i wpły­wy nad firmą lub pro­jek­tem


Źródła:

SJP.pl

Współliderka

ko­bie­ta, która razem z inną w rów­nym stop­niu dzie­li wła­dzę i wpły­wy nad firmą lub pro­jek­tem


Źródła:

SJP.pl

Współliniowość

za­leż­ność mię­dzy wza­jem­nym po­ło­że­niem punk­tów, które leżą na tej samej pro­stej


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Współliniowy

le­żą­cy na tej samej pro­stej (linii)


przy­miot­nik

 (1.1) mat. o wek­to­rach le­żą­cy na pro­stej rów­no­le­głej (w szcze­gól­nym przy­pad­ku tej samej)

 (1.2) le­żą­cy na jed­nej linii


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Współlokator

jeden z lo­ka­to­rów miesz­ka­ją­cych razem


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) ktoś, z kim się wspól­nie miesz­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Współlokatorka

jedna z lo­ka­to­rów miesz­ka­ją­cych razem


Współ­lo­ka­tor­ka (ang. "The Ro­om­ma­te") – ame­ry­kań­ski thril­ler z 2011 roku w re­ży­se­rii Chri­stia­na E. Chri­stian­se­na. Wy­pro­du­ko­wa­ny przez Scre­en Gems.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Współmat

w pro­ble­mi­sty­ce: ro­dzaj za­da­nia sza­cho­we­go, w któ­rym grę za­czy­na­ją czar­ne i po­ma­ga­ją bia­łym w za­ma­to­wa­niu czar­ne­go króla; mat po­moc­ni­czy


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) szach. współ­dzia­ła­nie bia­łych pion­ków z czar­ny­mi w celu dania mata czar­ne­mu kró­lo­wi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Współmałżonek

urzę­do­wo: mąż lub żona (w sto­sun­ku do dru­giej osoby); mał­żo­nek


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) jedno z mał­żon­ków w sto­sun­ku do dru­gie­go


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Współmałżonka

urzę­do­wo: żona; mał­żon­ka


Źródła:

SJP.pl

Współmierność

książ­ko­wo: od­po­wied­niość w po­rów­na­niu z czymś; współ­mier­ność, pro­por­cjo­nal­ność, po­rów­ny­wal­ność, ek­wi­wa­len­cja


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest współ­mier­ne


Współ­mier­ność (rów­nież: współ­mie­rzal­ność, ko­men­su­ra­bil­ność) – wła­ści­wość dwóch lub więk­szej licz­by obiek­tów, wiel­ko­ści lub pojęć, po­le­ga­ją­ca na tym, że są one mie­rzal­ne albo po­rów­ny­wal­ne za po­mo­cą wspól­nej miary, wspól­ne­go stan­dar­du lub innej wspól­nej pod­sta­wy po­rów­na­nia. Ter­min uży­wa­ny jest m.in. w ma­te­ma­ty­ce, astro­no­mii, kry­sta­lo­gra­fii, eko­no­mii, etyce, te­o­rii grup oraz w fi­lo­zo­fii nauki.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Współmierny

książ­ko­wo: od­po­wied­ni w po­rów­na­niu z czymś; adek­wat­ny, pro­por­cjo­nal­ny, po­rów­ny­wal­ny, ek­wi­wa­lent­ny


Źródła:

SJP.pl

Współmieszkanka

ko­bie­ta miesz­ka­ją­ca w tej samej miej­sco­wo­ści lub miesz­ka­niu co ktoś inny


Źródła:

SJP.pl

Współmieszkać

miesz­kać wspól­nie z kimś innym


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. brak)

 (1.1) rzad. miesz­kać z kimś wspól­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Współnajemca

osoba wy­naj­mu­ją­ca lokal wspól­nie z kimś innym


Źródła:

SJP.pl

Współnajemczyni

ko­bie­ta wy­naj­mu­ją­ca lokal wspól­nie z kimś innym


Źródła:

SJP.pl

Współnegocjator

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba, która wspól­nie z in­ny­mi bie­rze udział w ne­go­cja­cjach


Źródła:

Wiktionary

Współnegocjatorka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta, która wspól­nie z in­ny­mi bie­rze udział w ne­go­cja­cjach


Źródła:

Wiktionary

Współobecny

obec­ny gdzieś wspól­nie z kimś innym


Źródła:

SJP.pl

Współobwiniony

ob­wi­nio­ny we­spół z in­ny­mi; współ­win­ny


Źródła:

SJP.pl

Współobywatel

każdy z wielu oby­wa­te­li tego sa­me­go pań­stwa


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba bę­dą­ca oby­wa­te­lem tego sa­me­go pań­stwa lub in­ne­go te­re­nu, co ktoś inny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Współobywatelka

→ wspó­ło­by­wa­tel


Patrz:współobywatel

Źródła:

SJP.pl

Współodczuwanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|wspó­łod­czu­wać.


Źródła:

Wiktionary

Współodczuwać

od­czu­wać coś razem z kimś innym


Źródła:

SJP.pl

Współodczuć

od­czuć coś razem z kimś innym


Źródła:

SJP.pl

Współoddziaływać

wy­wie­rać wpływ wspól­nie, łącz­nie z in­ny­mi oso­ba­mi, czyn­ni­ka­mi; współ­dzia­łać


Źródła:

SJP.pl

Współodkrywczyni

ko­bie­ta, która do­ko­na­ła wspól­nie z kimś od­kry­cia


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta, która razem z kimś ma udział w od­kry­ciu cze­goś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Współodkryć

od­kryć coś razem z kimś innym


Źródła:

SJP.pl

Współodpowiadać

być wspó­łod­po­wie­dzial­nym za coś


Źródła:

SJP.pl

Współodpowiedzialnie

→ wspó­łod­po­wie­dzial­ny


Patrz:współodpowiedzialny

Źródła:

SJP.pl

Współodpowiedzialność

bycie od­po­wie­dzial­nym za coś razem z inną osobą


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest wspó­łod­po­wie­dzial­ne; cecha tych, któ­rzy są wspó­łod­po­wie­dzial­ni


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Współodpowiedzialny

od­po­wie­dzial­ny razem z inną osobą


przy­miot­nik

 (1.1) taki, który po­no­si od­po­wie­dzial­ność wspól­nie z inną osobą (in­ny­mi oso­ba­mi)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Współogniskowy

przy­miot­nik

 (1.1) mat. opt. ma­ją­cy wspól­ne ogni­sko


Źródła:

Wiktionary

Współorganizator

osoba, która wspól­nie z kimś pla­nu­je, or­ga­ni­zu­je ja­kieś przed­sięw­zię­cie


Źródła:

SJP.pl

Współorganizatorka

ko­bie­ta, która wspól­nie z kimś pla­nu­je, or­ga­ni­zu­je ja­kieś przed­sięw­zię­cie


Źródła:

SJP.pl

Współosadzona

ko­bie­ta prze­by­wa­ją­ca w wię­zie­niu wraz z in­ny­mi; współ­więź­niar­ka


Źródła:

SJP.pl

Współosadzony

osoba prze­by­wa­ją­ca w wię­zie­niu wraz z in­ny­mi; wspó­ło­sa­dzo­ny


Źródła:

SJP.pl

Współosiowość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest wspó­ło­sio­we; cecha tych


Źródła:

Wiktionary

Współoskarżona

oskar­żo­na razem z kimś innym o udział w prze­stęp­stwie


Źródła:

SJP.pl

Współoskarżony

czło­wiek, prze­ciw­ko któ­re­mu wszczę­to po­stę­po­wa­nie są­do­we, po­sta­wio­ny w stan oskar­że­nia jed­no­cze­śnie z kimś innym


Źródła:

SJP.pl

Współoznaczać

oz­na­cza­jąc dany ele­ment, oz­na­czać jed­no­cze­śnie inne ele­men­ty; ko­no­to­wać


Źródła:

SJP.pl

Współoznaczyć

oz­na­cza­jąc dany ele­ment, oz­na­czyć jed­no­cze­śnie inne ele­men­ty


Źródła:

SJP.pl

Współpanowanie

wspól­ne rządy dwóch lub kilku państw nad ja­kimś kra­jem; kon­do­mi­nium, con­do­mi­nium


Źródła:

SJP.pl

Współpartner

wspó­łu­czest­nik gier, zabaw itp.; współ­to­wa­rzysz, wspól­nik


Źródła:

SJP.pl

Współpartnerka

wspó­łu­czest­nicz­ka gier, zabaw itp.; współ­to­wa­rzysz­ka; wspól­nicz­ka


Źródła:

SJP.pl

Współpasażer

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba po­dró­żu­ją­ca tym samym środ­kiem tran­spor­tu, co ktoś inny


Źródła:

Wiktionary

Współpasażerka

ko­bie­ta od­by­wa­ją­ca po­dróż razem z kimś; to­wa­rzysz­ka po­dró­ży


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta po­dró­żu­ją­ca tym samym środ­kiem tran­spor­tu, co ktoś inny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Współplemieniec

czło­nek ple­mie­nia w sto­sun­ku do in­nych jego człon­ków; ple­mie­niec


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) książk. czło­nek ja­kie­goś ple­mię­e­mie­nia w sto­sun­ku do in­nych człon­ków tego ple­mię­e­mie­nia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Współpodpisać

pod­pi­sy­wać coś jed­no­cze­śnie z kimś innym


Źródła:

SJP.pl

Współpodróżna

ko­bie­ta, która po­dró­żu­je wraz z in­ny­mi


Źródła:

SJP.pl

Współpodróżny

osoba, która po­dró­żu­je razem z kimś innym; to­wa­rzysz po­dró­ży


Źródła:

SJP.pl

Współpomysłodawca

osoba bę­dą­ca wspól­nie z kimś po­my­sło­daw­cą cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Współposiadacz

osoba po­sia­da­ją­ca coś wspól­nie z inną osobą


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) ktoś, kto po­sia­da coś wspól­nie z kimś innym


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Współposiadaczka

→ współ­po­sia­dacz


Patrz:współposiadacz

Źródła:

SJP.pl

Współposiadanie

po­sia­da­nie pew­nej rze­czy przez dwie lub wię­cej osób


Źródła:

SJP.pl

Współposiadać

być współ­wła­ści­cie­lem cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Współposiąść

po­siąść razem z inną osobą


Źródła:

SJP.pl

Współpraca

1. wspól­ne dzia­ła­nie kilku osób, firm lub państw;
2. dzia­łal­ność na czy­jeś zle­ce­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) wspól­ne dzia­ła­nie kilku pod­mio­tów

 (1.2) na­gan­na mo­ral­nie dzia­łal­ność na czy­jeś zle­ce­nie


Współ­pra­ca – zdol­ność two­rze­nia więzi i współ­dzia­ła­nia z in­ny­mi, umie­jęt­ność pracy w gru­pie na rzecz osią­ga­nia wspól­nych celów, umie­jęt­ność ze­spo­ło­we­go wy­ko­ny­wa­nia zadań i wspól­ne­go roz­wią­zy­wa­nia pro­ble­mów.

Zdol­ność tę za­li­cza się do kom­pe­ten­cji emo­cjo­nal­nych; umie­jęt­ność ta sta­no­wi jeden z wy­róż­ni­ków kom­pe­ten­cji spo­łecz­nych, które wa­run­ku­ją ja­kość re­la­cji z in­ny­mi ludź­mi.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Współpracowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|współ­pra­co­wać.


Źródła:

Wiktionary

Współpracować

cza­sow­nik

 (1.1) pra­co­wać wspól­nie z kimś w celu osią­gnię­cia okre­ślo­ne­go re­zul­ta­tu

 (1.2) do­dat­ko­wo lub w nie­peł­nym wy­mia­rze pra­co­wać na rzecz ja­kiejś or­ga­ni­za­cji lub firmy


Źródła:

Wiktionary

Współpracowniczka

→ współ­pra­cow­nik


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta współ­pra­cu­ją­ca


Patrz:współpracownik

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Współpracownik

osoba lub firma pra­cu­ją­ca wspól­nie z inną osobą lub firmą


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba lub inny pod­miot pra­cu­ją­cy wspól­nie z inną osobą lub pod­mio­tem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Współpretendentka

→ współ­pre­ten­dent


Patrz:współpretendent

Źródła:

SJP.pl

Współprezes

osoba peł­nią­ca funk­cję pre­ze­sa razem z inną osobą


Źródła:

SJP.pl

Współprocesor

do­dat­ko­wy, wy­spe­cja­li­zo­wa­ny pro­ce­sor wspo­ma­ga­ją­cy głów­ny pro­ce­sor kom­pu­te­ra; ko­pro­ce­sor


Źródła:

SJP.pl

Współproducentka

→ współ­pro­du­cent


Patrz:współproducent

Źródła:

SJP.pl

Współprodukcja

ko­pro­duk­cja;
1. współ­pra­ca kilku osób lub przed­się­biorstw przy pro­duk­cji cze­goś;
2. pro­dukt pow­sta­ły w wy­ni­ku ta­kiej współ­pra­cy


Źródła:

SJP.pl

Współprodukować

pro­du­ko­wać wspól­nie z kimś innym


Źródła:

SJP.pl

Współprojektantka

→ współ­pro­jek­tant


Patrz:współprojektant

Źródła:

SJP.pl

Współprowadzić

pro­wa­dzić wspól­nie z kimś innym


Źródła:

SJP.pl

Współprzewodniczyć

prze­wod­ni­czyć wspól­nie z kimś innym


Źródła:

SJP.pl

Współprzewodnicząca

ko­bie­ta peł­nią­ca funk­cję prze­wod­ni­czą­ce­go jed­no­cze­śnie z kimś innym


Źródła:

SJP.pl

Współprzewodniczący

czło­wiek peł­nią­cy funk­cję prze­wod­ni­czą­ce­go jed­no­cze­śnie z kimś innym


Źródła:

SJP.pl

Współprzeżywać

prze­ży­wać wraz z kimś jego emo­cje, doś­wiad­cze­nia lub sy­tu­a­cje


Źródła:

SJP.pl

Współprzeżyć

prze­żyć coś jed­no­cze­śnie z kimś innym


Źródła:

SJP.pl

Współprzyczyna

przy­czy­na dzia­ła­ją­ca jed­no­cze­śnie z inną przy­czy­ną


Źródła:

SJP.pl

Współprzygotowywać

przy­go­to­wy­wać wspól­nie z kimś innym


Źródła:

SJP.pl

Współprądowy

→ współ­prąd


przy­miot­nik

 (1.1) fiz. do­ty­czą­cy ro­dza­ju ukła­du prze­pły­wu pły­nów w urzą­dze­niach prze­pły­wo­wych, m.in. wy­mien­ni­kach cie­pła, w któ­rym płyny po­ru­sza­ją się rów­no­le­gle do sie­bie w tym samym kie­run­ku


Patrz:współprąd

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Współpłatność

czę­ścio­we po­kry­wa­nie kosz­tów przez ko­rzy­sta­ją­ce­go z usłu­gi


Źródła:

SJP.pl

Współrealizator

osoba re­a­li­zu­ją­ca coś wspól­nie z kimś innym


Źródła:

SJP.pl

Współrealizatorka

ko­bie­ta re­a­li­zu­ją­ca coś wspól­nie z kimś innym


Źródła:

SJP.pl

Współredakcja

1. re­da­go­wa­nie pisma wspól­nie z kimś innym;
2. kie­ro­wa­nie re­dak­cją wspól­nie z kimś innym


Źródła:

SJP.pl

Współredaktor

osoba re­da­gu­ją­ca coś wspól­nie z kimś innym


Źródła:

SJP.pl

Współredaktorka

ko­bie­ta re­da­gu­ją­ca coś wspól­nie z kimś innym


Źródła:

SJP.pl

Współregent

re­gent spra­wu­ją­cy rządy wspól­nie z kimś innym; czło­nek re­gen­cji


Źródła:

SJP.pl

Współregentka

→ współ­re­gent


Patrz:współregent

Źródła:

SJP.pl

Współreżyser

osoba re­ży­se­ru­ją­ca coś z kimś innym


Źródła:

SJP.pl

Współreżyseria

wspól­na re­ży­se­ria filmu, spek­ta­klu lub wi­do­wi­ska przez dwie lub wię­cej osób


Źródła:

SJP.pl

Współreżyserka

ko­bie­ta re­ży­se­ru­ją­ca coś z kimś innym


Źródła:

SJP.pl

Współrodaczka

→ współ­ro­dak


Patrz:współrodak

Źródła:

SJP.pl

Współrodak

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba z tego sa­me­go na­ro­du


Źródła:

Wiktionary

Współrodzic

osoba, z którą wy­cho­wu­je się dziec­ko, czę­sto po roz­sta­niu part­ne­rów lub w ra­mach wspól­ne­go ro­dzi­ciel­stwa


Źródła:

SJP.pl

Współrodzicielstwo

wspól­ne wy­cho­wy­wa­nie dziec­ka przez dwoje ro­dzi­ców, także po roz­sta­niu


Źródła:

SJP.pl

Współrozmówczyni

ko­bie­ta roz­ma­wia­ją­ca z kimś; roz­mów­czy­ni; in­ter­lo­ku­tor­ka


Źródła:

SJP.pl

Współrządzenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|współ­rzą­dzić.


Źródła:

Wiktionary

Współrządzić

cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny

 (1.1) rzą­dzić wspól­nie z kimś


Źródła:

Wiktionary

Współrzędna

wiel­kość okre­śla­ją­ca po­ło­że­nie obiek­tu na linii, na pła­szczyź­nie, w prze­strze­ni


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) mat. licz­ba z ze­sta­wu okre­śla­ją­ce­go po­ło­że­nie punk­tu na linii, na pła­szczyź­nie, na po­wierzch­ni, w prze­strze­ni;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Współrzędność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co współ­rzęd­ne


Źródła:

Wiktionary

Współrzędny

przy­miot­nik

 (1.1) równy; jed­na­ko­wy


Źródła:

Wiktionary

Współrówny

1. rów­na­ją­cy się cze­muś, nie róż­nią­cy się od cze­goś; równy;
2. do­rów­nu­ją­cy komuś, rów­na­ją­cy się z kimś, nie gor­szy (i nie lep­szy) od kogoś pod ja­kimś wzglę­dem; równy;
3. rzad­ko: o prze­kła­dzie, tłu­ma­cze­niu: taki, który do­rów­nu­je ory­gi­na­ło­wi; kon­ge­nial­ny;
4. prze­sta­rza­łe: taki, który do­rów­nu­je komuś, cze­muś pod wzglę­dem ta­len­tu; kon­ge­nial­ny


Źródła:

SJP.pl

Współscenarzysta

czło­wiek peł­nią­cy funk­cję sce­na­rzy­sty jed­no­cze­śnie z kimś innym


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) jedna z osób, które wspól­nie two­rzą jeden sce­na­riusz


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Współscenarzystka

→ współ­sce­na­rzy­sta


Patrz:współscenarzysta

Źródła:

SJP.pl

Współsiostra

sio­stra za­kon­na w sto­sun­ku do sióstr z tego sa­me­go za­ko­nu


Źródła:

SJP.pl

Współskładnik

ele­ment lub skład­nik wy­stę­pu­ją­cy razem z in­ny­mi w danym kon­tek­ście, two­rząc jakąś ca­łość


Źródła:

SJP.pl

Współspacz

po­tocz­nie:
1. osoba, z którą dzie­li się łóżko albo prze­strzeń do snu;
2. osoba, z którą dzie­li się pokój lub miesz­ka­nie


Źródła:

SJP.pl

Współspadkobierczyni

ko­bie­ta, która odzie­dzi­czy­ła spa­dek wspól­nie z kimś


Źródła:

SJP.pl

Współspiskowiec

czło­wiek na­le­żą­cy do spi­sku wspól­nie z kimś innym


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) jeden ze wspól­nie spi­sku­ją­cych


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Współsprawca

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) praw. jeden ze spraw­ców tego sa­me­go prze­stęp­stwa


Źródła:

Wiktionary

Współsprawczyni

ko­bie­ta bę­dą­ca wspól­nie z kimś spraw­cą tego sa­me­go prze­stęp­stwa


Źródła:

SJP.pl

Współsprawować

peł­nić jakąś funk­cję wraz z kimś innym


Źródła:

SJP.pl

Współsprawstwo

po­peł­nie­nie prze­stęp­stwa razem z kimś innym


Współ­spraw­stwo – jedna z po­sta­ci spraw­stwa. Po­le­ga na zre­a­li­zo­wa­niu usta­wo­wych zna­mion czynu za­bro­nio­ne­go wspól­nie i w po­ro­zu­mie­niu z inną osobą (lub oso­ba­mi). Kon­struk­cja ta poz­wa­la na przy­pi­sa­nie od­po­wie­dzial­no­ści każ­de­mu ze współ­spraw­ców za to, co uczy­ni­li po­zo­sta­li, je­że­li po­zo­sta­wa­ło to w ra­mach po­ro­zu­mie­nia.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Współstrącanie

Współ­strą­ca­nie, ko­pre­cy­pi­ta­cja – pro­ces po­le­ga­ją­cy na wy­trą­ca­niu wraz z osa­dem oz­na­cza­ne­go ma­kros­kład­ni­ka związ­ków, które w da­nych wa­run­kach są roz­pu­szczal­ne w rozt­wo­rze. Współ­strą­ca­ją się te związ­ki, któ­rych ilo­czy­ny roz­pu­szczal­no­ści nie są prze­kro­czo­ne wsku­tek ich ma­łe­go stę­że­nia lub dużej roz­pu­szczal­no­ści.


Źródła:

Wikipedia

Współsukcesor

osoba obej­mu­ją­ca suk­ce­sję wspól­nie z kimś innym


Źródła:

SJP.pl

Współsukcesorka

ko­bie­ta obej­mu­ją­ca suk­ce­sję wspól­nie z kimś innym


Źródła:

SJP.pl

Współsąsiadka

→ współ­są­siad


Patrz:współsąsiad

Źródła:

SJP.pl

Współton

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) muz. rzad. dźwięk zło­żo­ny z cho­ciaż jed­nej pary har­mo­nicz­nych tonów

 (1.2) przen. rzad. coś, co daje wza­jem­ne zro­zu­mie­nie


Źródła:

Wiktionary

Współtowarzyszka

→ współ­to­wa­rzysz


Patrz:współtowarzysz

Źródła:

SJP.pl

Współtrwać

trwać jed­no­cze­śnie z kimś lub z czymś; wspó­łist­nieć


Źródła:

SJP.pl

Współtworzyć

1. two­rzyć coś wspól­nie z kimś innym;
2. prze­no­śnie: mieć wpływ na sy­stem or­ga­ni­zo­wa­nia cze­goś wraz z czymś innym, np. współt­wo­rzyć kli­mat przed­sta­wie­nia


cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny

 (1.1) two­rzyć coś wspól­nie, razem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Współtwórca

osoba two­rzą­ca coś razem z kimś innym; współ­kre­a­tor


Źródła:

SJP.pl

Współtwórczy

→ współt­wór­ca


Patrz:współtwórca

Źródła:

SJP.pl

Współtwórczyni

ko­bie­ta, która stwo­rzy­ła coś wspól­nie z kimś innym


Źródła:

SJP.pl

Współubolewać

ubo­le­wać jed­no­cze­śnie z kimś innym


Źródła:

SJP.pl

Współuczestnictwo

uczest­ni­cze­nie w czymś wspól­nie z kimś


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) uczest­nict­wo w czymś razem z kimś innym


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Współuczestniczka

→ wspó­łu­czest­nik


Patrz:współuczestnik

Źródła:

SJP.pl

Współuczestniczyć

cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny

 (1.1) uczest­ni­czyć w czymś wspól­nie z kimś


Źródła:

Wiktionary

Współuczestnik

osoba uczest­ni­czą­ca w ja­kiejś akcji razem z kimś innym


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) uczest­nik tego sa­me­go wy­da­rze­nia lub dzia­ła­nia razem z kimś innym


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Współudział

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) uczest­nict­wo w ja­kimś czy­nie lub przed­sięw­zię­ciu razem z kimś lub czymś

 (1.2) praw. po­moc­nict­wo, współ­spraw­stwo, prze­stęp­stwo zde­fi­nio­wa­ne w art. 18 § 3 KK


Wspó­łu­dział (ang. "Com­pli­ci­ty") – bry­tyj­ski thril­ler z ga­tun­ku dra­mat z 2000 roku w re­ży­se­rii Ga­vi­na Mil­la­ra, pow­sta­ły na pod­sta­wie po­wie­ści Iaina Bank­sa. Wy­pro­du­ko­wa­na przez wyt­wór­nię Carl­ton Films, J&M En­ter­ta­in­ment i Ta­lis­man Films Li­mi­ted.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Współudziałowiec

czło­wiek ma­ją­cy udzia­ły w czymś wspól­nie z kimś innym; jeden z udzia­łow­ców


Źródła:

SJP.pl

Współuwodornienie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) techn. chem. pro­ces po­le­ga­ją­cy na jed­no­czes­nej hy­dro­ra­fi­na­cji frak­cji po­cho­dzą­cych z prze­ro­bu ropy naf­to­wej i bio­ma­sy, w wy­ni­ku któ­re­go pow­sta­ją bio­wę­glo­wo­do­ry cie­kłe oraz bio­pro­pan w mie­sza­ni­nie z wę­glo­wo­do­ra­mi z prze­ro­bu ropy naf­to­wej; sto­so­wa­ne przy do­da­wa­niu bio­pa­liw do paliw naf­to­po­chod­nych


Źródła:

Wiktionary

Współuzależniający

wspó­łu­za­leż­nia­ją­cy się - wza­jem­nie się uza­leż­nia­ją­cy


Źródła:

SJP.pl

Współuzależnienie

ze­spół psy­chicz­nych zmian za­cho­dzą­cych u osób miesz­ka­ją­cych z osobą uza­leż­nio­ną od uży­wek


Wspó­łu­za­leż­nie­nie – utr­wa­lo­na forma funk­cjo­no­wa­nia w dłu­gotr­wa­łej, trud­nej i ni­szczą­cej sy­tu­a­cji zwią­za­nej z pa­to­lo­gicz­ny­mi za­cho­wa­nia­mi uza­leż­nio­nej bli­skiej emo­cjo­nal­nie osoby (np. part­ne­ra lub człon­ka ro­dzi­ny), ogra­ni­cza­ją­ca w spo­sób istot­ny swo­bo­dę wy­bo­ru po­stę­po­wa­nia, pro­wa­dzą­ca do po­gor­sze­nia włas­ne­go stanu i utrud­nia­ją­ca zmia­nę włas­ne­go po­ło­że­nia na lep­sze. Wspó­łu­za­leż­nie­nie może wy­stą­pić rów­nież w re­la­cjach mię­dzy człon­ka­mi ro­dzi­ny, przy­ja­ciół­mi czy współ­pra­cow­ni­ka­mi.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Współuzależniony

czło­wiek bę­dą­cy uza­leż­nio­ny od cze­goś jed­no­cze­śnie z kimś innym


Źródła:

SJP.pl

Współużytkowanie

użyt­ko­wać wspól­nie z kimś innym


Źródła:

SJP.pl

Współużytkować

użyt­ko­wać wspól­nie z kimś innym


Źródła:

SJP.pl

Współużytkowniczka

→ wspó­łu­żyt­kow­nik


Patrz:współużytkownik

Źródła:

SJP.pl

Współużytkownik

osoba użyt­ku­ją­ca coś wspól­nie z kimś innym


Źródła:

SJP.pl

Współwierzyciel

jedna z osób upraw­nio­nych wspól­nie do żą­da­nia okre­ślo­ne­go świad­cze­nia od dłuż­ni­ka


Źródła:

SJP.pl

Współwierzycielka

ko­bie­ta, bę­dą­ca jedną z osób upraw­nio­nych wspól­nie do żą­da­nia okre­ślo­ne­go świad­cze­nia od dłuż­ni­ka


Źródła:

SJP.pl

Współwina

wina ob­cią­ża­ją­ca kogoś razem z kimś innym


Źródła:

SJP.pl

Współwinny

osoba, która wspól­nie z in­ny­mi jest od­po­wie­dzial­na za coś


Źródła:

SJP.pl

Współwinowajczyni

ko­bie­ta, która za­wi­ni­ła wspól­nie z kimś innym


Źródła:

SJP.pl

Współwięzień

osoba prze­by­wa­ją­ca w wię­zie­niu wraz z in­ny­mi; wspó­ło­sa­dzo­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) ktoś, z kim się jest wspól­nie uwię­zio­nym


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Współwięźniarka

ko­bie­ta prze­by­wa­ją­ca w wię­zie­niu wraz z in­ny­mi; wspó­ło­sa­dzo­na


Źródła:

SJP.pl

Współwychowanek

ko­bie­ta wy­cho­wy­wa­na razem z kimś innym


Źródła:

SJP.pl

Współwychowanka

ko­bie­ta wy­cho­wy­wa­na razem z kimś innym


Źródła:

SJP.pl

Współwychowawczyni

ko­bie­ta zaj­mu­ją­ca się wy­cho­wa­niem i na­u­cza­niem dzie­ci oraz opie­ką nad nimi wspól­nie z kimś


Źródła:

SJP.pl

Współwydawczyni

→ współ­wy­daw­ca


Patrz:współwydawca

Źródła:

SJP.pl

Współwygnanka

→ współ­wy­gna­niec


Patrz:współwygnaniec

Źródła:

SJP.pl

Współwykonawca

osoba bę­dą­ca wspól­nie z kimś wy­ko­naw­cą cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Współwykonawczyni

ko­bie­ta bę­dą­ca wspól­nie z kimś wy­ko­naw­czy­nią cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Współwystąpić

za­ist­nieć jed­no­cze­śnie z kimś lub czymś


Źródła:

SJP.pl

Współwystępować

ist­nieć jed­no­cze­śnie z kimś lub czymś; wspó­łeg­zy­sto­wać, współ­żyć, wspó­łist­nieć


cza­sow­nik

 (1.1) po­ja­wiać się jed­no­cze­śnie z czymś innym


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Współwyznawca

1. osoba wyz­na­ją­ca tę samą wiarę, co ktoś inny;
2. zwo­len­nik tych sa­mych po­glą­dów, idei, te­o­rii itp., co ktoś inny


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) zwo­len­nik tych sa­mych po­glą­dów

 (1.2) wyz­naw­ca tej samej re­li­gii


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Współwyznawczyni

1. ko­bie­ta wyz­na­ją­ca tę samą wiarę, co ktoś inny;
2. zwo­len­nicz­ka tych sa­mych po­glą­dów, idei, te­o­rii itp., co ktoś inny


Źródła:

SJP.pl

Współwędrowiec

osoba od­by­wa­ją­ca po­dróż wspól­nie z kimś innym; to­wa­rzysz po­dró­ży


Źródła:

SJP.pl

Współwładczyni

ko­bie­ta, która spra­wu­je wła­dzę wspól­nie z kimś


Źródła:

SJP.pl

Współwłasność

Tę sek­cję na­le­ży do­pra­co­wać:

"przed­sta­wio­no sy­tu­a­cję tylko z pol­skiej per­spek­ty­wy – ". Pomóż ją po­pra­wić.

Współ­włas­ność (łac. "con­do­mi­nium") – znana pol­skie­mu prawu cy­wil­ne­mu od­mia­na włas­no­ści.


Źródła:

Wikipedia

Współwłaściciel

osoba po­sia­da­ją­ca prawo do włas­no­ści wraz z inną osobą


rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) ktoś, kto po­sia­da coś wspól­nie z kimś innym


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Współwłaścicielka

ko­bie­ta po­sia­da­ją­ca prawo do włas­no­ści wraz z inną osobą


Źródła:

SJP.pl

Współwłaścicielski

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z współ­wła­ści­cie­la­mi, do­ty­czą­cy współ­wła­ści­cie­li, za­cho­dzą­cy mię­dzy współ­wła­ści­cie­la­mi


Źródła:

Wiktionary

Współzakażenie

za­ka­że­nie dwoma lub wię­cej róż­ny­mi pa­to­ge­na­mi jed­no­cze­śnie; ko­in­fek­cja


Źródła:

SJP.pl

Współzakładać

za­kła­dać coś wspól­nie z kimś innym


Źródła:

SJP.pl

Współzależność

wza­jem­ny zwią­zek za­cho­dzą­cy mię­dzy rze­cza­mi, zja­wi­ska­mi itp. po­le­ga­ją­cy na tym, że rze­czy naw­za­jem się okre­śla­ją; współz­mien­ność


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) wza­jem­na za­leż­ność obiek­tów, fak­tów, osób


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Współzależny

przy­miot­nik

 (1.1) za­leż­ny od cze­goś lub kogoś


Źródła:

Wiktionary

Współzalotnik

za­lot­nik ubie­ga­ją­cy się o wzglę­dy tej samej ko­bie­ty co inni za­lot­ni­cy; rywal


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) daw. rywal w za­lo­tach


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Współzamieszkać

za­miesz­kać gdzieś wraz z kimś innym


Źródła:

SJP.pl

Współzamieszkiwanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|współ­za­miesz­ki­wać.


Źródła:

Wiktionary

Współzamieszkiwać

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. współ­za­miesz­kać)

 (1.1) miesz­kać razem z kimś


Źródła:

Wiktionary

Współzarządzić

wydać po­le­ce­nie wraz z kimś innym


Źródła:

SJP.pl

Współzawodnictwo

ubie­ga­nie się o pier­wszeń­stwo; ry­wa­li­za­cja


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) ry­wa­li­za­cja grupy osób o pier­wszeń­stwo w ja­kiejś dy­scy­pli­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Współzawodniczka

→ współ­za­wod­nik


Patrz:współzawodnik

Źródła:

SJP.pl

Współzawodniczy

→ współ­za­wod­nik


Patrz:współzawodnik

Źródła:

SJP.pl

Współzawodniczyć

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) ubie­gać się wspól­nie o zdo­by­cie cze­goś, o wy­gra­ną


Źródła:

Wiktionary

Współzawodnik

osoba ubie­ga­ją­ca się wraz z in­ny­mi oso­ba­mi o pier­wszeń­stwo w czymś lub o zdo­by­cie cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Współzałożyciel

osoba, która wspól­nie z kimś dała po­czą­tek cze­muś, stwo­rzy­ła coś


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba ma­ją­ca wspó­łu­dział w za­ło­że­niu cze­goś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Współzałożycielka

ko­bie­ta, która wspól­nie z kimś dała po­czą­tek cze­muś, stwo­rzy­ła coś


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta ma­ją­ca wspó­łu­dział w za­ło­że­niu cze­goś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Współzałożyć

za­ło­żyć coś wspól­nie z kimś innym


Źródła:

SJP.pl

Współziomek

osoba po­cho­dzą­ca z tej samej oko­li­cy, miej­sco­wo­ści, re­gio­nu co ktoś inny; rodak


Źródła:

SJP.pl

Współzmienniczy

w ma­te­ma­ty­ce: po­zo­sta­ją­cy w sta­łej re­la­cji z czymś; ko­wa­riant­ny


Źródła:

SJP.pl

Współzmienność

wza­jem­ny zwią­zek za­cho­dzą­cy mię­dzy rze­cza­mi, zja­wi­ska­mi itp. po­le­ga­ją­cy na tym, że rze­czy naw­za­jem się okre­śla­ją; współ­za­leż­ność


Źródła:

SJP.pl

Współćwiczący

osoba, która ćwi­czy wspól­nie z kimś innym


Źródła:

SJP.pl

Współśrodkowość

→ współś­rod­ko­wy


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co współś­rod­ko­we


Patrz:współśrodkowy

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Współśrodkowy

ma­ją­cy wspól­ny śro­dek; ho­mo­cen­trycz­ny


Źródła:

SJP.pl

Współżycie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) ob­co­wa­nie z kimś, utrzy­my­wa­nie z kimś kon­tak­tu

 (1.2) seks. utrzy­my­wa­nie z kimś sto­sun­ków płcio­wych


Źródła:

Wiktionary

Współżyć

1. utrzy­my­wać z kimś stały kon­takt, wieść z kimś wspól­ne życie, ob­co­wać;
2. mieć z kimś sto­sun­ki sek­su­al­ne, ob­co­wać;
3. daw­niej: żyć współ­cze­śnie, w tym samym cza­sie, co kto inny;
4. o dwóch róż­nych or­ga­niz­mach ży­wych: żyć wspól­nie, do­star­cza­jąc sobie wza­jem­nie po­trzeb­nych do życia sub­stan­cji lub pa­so­ży­tu­jąc


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. brak)

 (1.1) o czło­wie­ku: od­by­wać sto­su­nek sek­su­al­ny, ko­pu­lo­wać

 (1.2) miesz­kać, żyć z kimś w jakiś spo­sób

 (1.3) biol. żyć w sym­bio­zie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wspłonąć

bar­dzo rzad­ko: zająć się pło­mie­nia­mi, buch­nąć ogniem; za­pło­nąć, za­pa­lić się


Źródła:

SJP.pl

Wspływ

w gór­nict­wie: zja­wi­sko pod­no­sze­nia się okru­chów skal­nych ku po­wierzch­ni cie­czy, w któ­rej są one za­nu­rzo­ne


Źródła:

SJP.pl

Wsr

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Wstanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|wstać.

forma cza­sow­ni­ka.

 (2.1) 3. os. przysz. pro­ste­go od: wstać


Źródła:

Wiktionary

Wstawanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|wsta­wać.

 (1.2) zmie­nia­nie po­zy­cji ciała z le­żą­cej lub sie­dzą­cej do sto­ją­cej


Źródła:

Wiktionary

Wstawać

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. wstać)

 (1.1) zmie­niać po­zy­cję ciała z le­żą­cej lub sie­dzą­cej do sto­ją­cej

 (1.2) wy­cho­dzić z po­sła­nia po śnie lub od­po­czyn­ku

 (1.3) za­prze­sta­wać wy­ko­ny­wa­nia czyn­no­ści, wy­ko­ny­wa­nej w po­zy­cji sie­dzą­cej

 (1.4) stać się zdol­nym po cho­ro­bie do opu­szcza­nia łóżka

 (1.5) przen. o słoń­cu: wscho­dzić

 (1.6) przen. o dniu, nocy: roz­po­czy­nać się

 (1.7) przen. wznie­cać pow­sta­nie

 (1.8) przen. o wie­trze: za­czy­nać wiać


Źródła:

Wiktionary

Wstawianie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|wsta­wiać.


Źródła:

Wiktionary

Wstawiać

1. sta­wiać coś wew­nątrz cze­goś;
2. za­kła­dać bra­ku­ją­cą lub do­dat­ko­wą część cze­goś;
3. umie­szczać coś w ist­nie­ją­cym tek­ście;
4. umie­szczać tekst lub gra­fi­kę na stro­nie in­ter­ne­to­wej;
5. sta­wiać coś na ku­chen­ce, ogniu do ugo­to­wa­nia lub pod­grza­nia;
6. daw­niej:
a) pić napój al­ko­ho­lo­wy;
b) na­sta­wiać zwich­nię­tą kość;
7. wsta­wiać się:
a) po­pie­rać kogoś, brać w obro­nę;
b) po­tocz­nie: upi­jać się


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. wsta­wić)

 (1.1) umie­szczać coś w czym, na ogół w po­zy­cji pio­no­wej

 (1.2) osa­dzać w czymś bra­ku­ją­ce lub do­dat­ko­we czę­ści

 (1.3) do­pi­sy­wać do tek­stu

 (1.4) pot. za­czy­nać go­to­wa­nie

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny wsta­wiać się (dk. wsta­wić się)

 (2.1) brać w obro­nę

 (2.2) pot. ule­gać upo­je­niu al­ko­ho­lo­we­mu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wstawiennictwo

uj­mo­wa­nie się za kimś, wsta­wia­nie się za kimś


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) bro­nie­nie kogoś, uj­mo­wa­nie się za kimś, zwy­kle w kon­tek­ście re­li­gij­nym


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wstawienniczy

ma­ją­cy na celu ubła­ga­nie kogoś o coś, zwy­kle w czy­imś imie­niu


przy­miot­nik

 (1.1)  rel. uj­mu­ją­cy się za kimś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wstawiony

1. po­sta­wić coś wew­nątrz cze­goś
2. za­ło­żyć bra­ku­ją­cą lub do­dat­ko­wą część cze­goś;
3. umie­ścić coś w ist­nie­ją­cym tek­ście;
4. umie­ścić tekst lub gra­fi­kę na stro­nie in­ter­ne­to­wej;
5. po­sta­wić coś na ku­chen­ce, ogniu do ugo­to­wa­nia lub pod­grza­nia;
6. daw­niej:
a) wypić napój al­ko­ho­lo­wy;
b) na­sta­wić zwich­nię­tą kość;
7. wsta­wiać się:
a) po­przeć kogoś, wziąć w obro­nę;
b) po­tocz­nie: upić się


Źródła:

SJP.pl

Wstawić

1. po­sta­wić coś wew­nątrz cze­goś
2. za­ło­żyć bra­ku­ją­cą lub do­dat­ko­wą część cze­goś;
3. umie­ścić coś w ist­nie­ją­cym tek­ście;
4. umie­ścić tekst lub gra­fi­kę na stro­nie in­ter­ne­to­wej;
5. po­sta­wić coś na ku­chen­ce, ogniu do ugo­to­wa­nia lub pod­grza­nia;
6. daw­niej:
a) wypić napój al­ko­ho­lo­wy;
b) na­sta­wić zwich­nię­tą kość;
7. wsta­wiać się:
a) po­przeć kogoś, wziąć w obro­nę;
b) po­tocz­nie: upić się


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. wsta­wiać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|wsta­wiać.

cza­sow­nik zwrot­ny do­ko­na­ny wsta­wić się (ndk. wsta­wiać się)

 (2.1) do­ko­na­ny od|wsta­wiać się.

 (2.2) pot. upić się al­ko­ho­lem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wstawka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ele­ment, część kon­struk­cji wsta­wio­ne do ca­ło­ści

 (1.2) motyw, ele­ment uzu­peł­nia­ją­cy kom­po­zy­cję ar­chi­tek­to­nicz­ną, pla­stycz­ny­a­stycz­ną

 (1.4) ele­ment do­da­ny do pro­gra­mu te­le­wi­zyj­ne­go lub ra­dio­we­go o od­mien­nej funk­cji i stylu

 (1.5) to, co zo­sta­ło wsta­wio­ne do tek­stu

 (1.6) ko­ron­ka o jed­na­ko­wych, zwy­kle pro­stych brze­gach wzdłuż­nych wsta­wia­na miej­sca­mi do bie­liz­ny, a także do blu­zek, su­kien dam­skich

 (1.7) bot. zwy­kle w lm.: wie­lo­ko­mór­ko­we ut­wo­ry nit­ko­wa­te znaj­du­ją­ce się mię­dzy or­ga­na­mi płcio­wy­mi mchów li­ścia­stych oraz niek­tó­rych grzy­bów

 (1.8) daw. staw­ka


Źródła:

Wiktionary

Wstawny

przez­na­czo­ny do wsta­wia­nia


Źródła:

SJP.pl

Wstawowy

me­ry­stem wsta­wo­wy - par­tia tkan­ki umiej­sco­wio­na w ło­dy­dze niek­tó­rych ro­ślin, np. traw, umoż­li­wia­ją­ca im wzrost na dłu­gość


Źródła:

SJP.pl

Wstać

1. zmie­nić po­zy­cję na sto­ją­cą;
2. opu­ścić po­sła­nie


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. wsta­wać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|wsta­wać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wstecz

w kie­run­ku prze­ciw­nym do do­tych­cza­so­we­go


przy­słó­wek

 (1.1) do tyłu (w cza­sie lub prze­strze­ni)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wsteczniak

osoba za­co­fa­na pod wzglę­dem kul­tu­ral­nym, prze­ciw­na zmia­nom, nowym ideom i po­stę­po­wi; ob­sku­rant, ob­sku­ran­ty­sta, wstecz­nik, za­co­fa­niec, kon­ser­wa­ty­sta


Źródła:

SJP.pl

Wstecznictwo

1. po­gard­li­wie, zwła­szcza w ide­o­lo­gii mark­si­stow­skiej: wyz­na­wa­nie, gło­sze­nie, lub dzia­ła­nie na rzecz po­glą­dów sprzecz­nych z "po­stę­po­wy­mi"; kie­ro­wa­nie się "wstecz­ny­mi" po­glą­da­mi w dzia­ła­niu;
2. w ło­wiect­wie: za­ni­ka­nie u niek­tó­rych sam­ców odnóg w po­ro­żu (w wieku peł­ne­go roz­wo­ju zwie­rzę­cia)


Źródła:

SJP.pl

Wstecznik

osoba za­co­fa­na pod wzglę­dem kul­tu­ral­nym, prze­ciw­na zmia­nom, nowym ideom i po­stę­po­wi; ob­sku­rant, ob­sku­ran­ty­sta, wstecz­niak, za­co­fa­niec, kon­ser­wa­ty­sta


Źródła:

SJP.pl

Wsteczność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest wstecz­ne; cecha tych, któ­rzy są wstecz­ni


Źródła:

Wiktionary

Wsteczny

1. skie­ro­wa­ny w tył, po­ru­sza­ją­cy się do tyłu;
2. prze­sta­rza­ły, prze­ciw­sta­wia­ją­cy się po­stę­po­wi


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z kie­run­kiem wstecz, do tyłu

 (1.2) taki który hoł­du­je temu, co nie­no­wo­czes­ne, prze­sta­rza­łe i prze­ciw­sta­wia się po­stę­po­wi

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) mot. bieg wstecz­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wstrzał

1. strze­le­nie z broni pal­nej w okre­ślo­ny punkt;
2. w ło­wiect­wie: miej­sce, któ­rę­dy po­cisk do­stał się do ciała du­że­go zwie­rzę­cia łow­ne­go;
3. w piłce noż­nej: po­sła­nie piłki w okre­ślo­ne miej­sce po wie­lo­krot­nych pró­bach wła­ści­we­go wy­ce­lo­wa­nia


Źródła:

SJP.pl

Wstrzeliwanie

próba uzy­ska­nia lep­szej cel­no­ści strza­łów po­przez ko­rek­tę błę­dów po­peł­nio­nych przy po­przed­nich strza­łach


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|wstrze­li­wać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wstrzemięźliwie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) z umia­rem


Źródła:

Wiktionary

Wstrzemięźliwiej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: wstrze­mięź­li­wie


Źródła:

SJP.pl

Wstrzemięźliwość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pow­strzy­my­wa­nie się od czego


Źródła:

Wiktionary

Wstrzemięźliwszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: wstrze­mięź­li­wy


Źródła:

SJP.pl

Wstrzemięźliwy

umie­ją­cy pow­strzy­mać się od pokus; pow­ścią­gli­wy, opa­no­wa­ny


przy­miot­nik

 (1.1) za­cho­wu­ją­cy umiar, po­tra­fią­cy pow­strzy­mać się od czego

 (1.2) świad­czą­cy o za­cho­wy­wa­niu umia­ru


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wstrzykiwanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|wstrzy­ki­wać.


Źródła:

Wiktionary

Wstrzykiwać

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. wstrzy­knąć)

 (1.1) med. wpro­wa­dzać płyn do ciała za po­mo­cą strzy­kaw­ki

 (1.2) techn. wpro­wa­dzać płyn lub gaz do cze­goś pod ci­śnie­niem


Źródła:

Wiktionary

Wstrzyknąć

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. wstrzy­ki­wać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|wstrzy­ki­wać.


Źródła:

Wiktionary

Wstrzymanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|wstrzy­mać.


Źródła:

Wiktionary

Wstrzymać

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. wstrzy­my­wać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|wstrzy­my­wać.

cza­sow­nik zwrot­ny do­ko­na­ny wstrzy­mać się (ndk. wstrzy­my­wać się)

 (2.1) do­ko­na­ny od|wstrzy­my­wać się.


Źródła:

Wiktionary

Wstrzymywanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|wstrzy­my­wać.


Źródła:

Wiktionary

Wstrzymywać

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. wstrzy­mać)

 (1.1) po­wo­do­wać za­trzy­ma­nie cze­goś, co ma się po­ru­szać

 (1.2) od­kła­dać na póź­niej

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny wstrzy­my­wać się (dk. wstrzy­mać się)

 (2.1) nie poz­wa­lać sobie na co

 (2.2) nie wy­ko­ny­wać cze­goś przez pe­wien czas


Źródła:

Wiktionary

Wstrząs

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) silne, gwał­tow­ne drgnię­cie

 (1.2) bar­dzo silna emo­cja

 (1.3) za­bu­rze­nie do­tych­cza­so­we­go stanu rze­czy

 (1.4) med. za­bu­rze­nia czyn­no­ści or­ga­niz­mu wy­stę­pu­ją­ce jako re­ak­cja na cięż­kie urazy, na­stęp­stwo ope­ra­cji itp.;


Zo­bacz też: ujed­noz­nacz­nie­nie.

Wstrząs (łac. "com­mo­tus", ang. "shock") – nagły kli­nicz­ny stan za­gro­że­nia życia, w któ­rym na sku­tek dy­spro­por­cji mię­dzy za­po­trze­bo­wa­niem a do­star­cze­niem od­po­wied­niej ilo­ści tlenu i sub­stan­cji odżyw­czych do ko­mó­rek or­ga­niz­mu do­cho­dzi do upo­śle­dze­nia funk­cji i nie­wy­dol­no­ści wielu na­rzą­dów.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Wstrząsacz

w bu­dow­nict­wie: ma­szy­na do me­cha­nicz­ne­go wstrzą­sa­nia czymś, ułat­wia­ją­ca mie­sza­nie, roz­dzie­la­nie, ści­ślej­sze wy­peł­nia­nie, a także za­gę­szcza­nie i ubi­ja­nie mas o kon­sy­sten­cji pla­stycz­nej, np. be­to­nu; wstrzą­sak, wstrzą­sar­ka, wi­bra­tor


Źródła:

SJP.pl

Wstrząsająco

przy­słó­wek

 (1.1) pro­wo­ku­jąc mocne wra­że­nie, po­wo­du­jąc wstrząs


Źródła:

Wiktionary

Wstrząsający

prze­ra­ża­ją­cy, wy­wo­łu­ją­cy bar­dzo silne, gwał­tow­ne emo­cje


forma cza­sow­ni­ka.

 (1.1) imie­słów przy­miot­ni­ko­wy czyn­ny od: wstrzą­sać

przy­miot­nik

 (2.1) wy­wo­łu­ją­cy niez­wy­kle silne, gwał­tow­ne emo­cje (zaz­wy­czaj ne­ga­tyw­ne) lub wy­wie­ra­ją­cy głę­bo­kie, nie­za­tar­te wra­że­nie; głę­bo­ko po­ru­sza­ją­cy

 (2.2) bu­dzą­cy grozę, prze­ra­że­nie lub odra­zę; ce­chu­ją­cy się okru­cień­stwem, tra­giz­mem lub ma­ka­brą


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wstrząsak

1. w bu­dow­nict­wie: ma­szy­na do me­cha­nicz­ne­go wstrzą­sa­nia czymś, ułat­wia­ją­ca mie­sza­nie, roz­dzie­la­nie, ści­ślej­sze wy­peł­nia­nie, a także za­gę­szcza­nie i ubi­ja­nie mas o kon­sy­sten­cji pla­stycz­nej, np. be­to­nu; wstrzą­sacz, wstrzą­sar­ka, wi­bra­tor;
2. w tech­ni­ce: część ma­szy­ny do wy­ro­bu za­pa­łek


Źródła:

SJP.pl

Wstrząsanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|wstrzą­sać.


Źródła:

Wiktionary

Wstrząsarka

w bu­dow­nict­wie: ma­szy­na do me­cha­nicz­ne­go wstrzą­sa­nia czymś, ułat­wia­ją­ca mie­sza­nie, roz­dzie­la­nie, ści­ślej­sze wy­peł­nia­nie, a także za­gę­szcza­nie i ubi­ja­nie mas o kon­sy­sten­cji pla­stycz­nej, np. be­to­nu; wstrzą­sacz, wstrzą­sak, wi­bra­tor


Wstrzą­sar­ka, wy­trzą­sar­ka – urzą­dze­nie la­bo­ra­to­ryj­ne słu­żą­ce do szyb­kie­go i efek­tyw­ne­go mie­sza­nia ma­łych ob­ję­to­ści cie­czy lub two­rze­nia za­wie­sin.

Jed­nym z kilku typów wstrzą­sa­rek jest, zwane żar­go­no­wo wor­tek­sem lub vor­te­xem (od vor­tex mixer), urzą­dze­nie ma­ją­ce sil­nik elek­trycz­ny z pio­no­wo osa­dzo­nym wał­kiem, na któ­re­go wy­sta­ją­cym końcu osa­dzo­na jest gu­mo­wa na­kład­ka wy­pro­fi­lo­wa­na od­po­wied­nio do kształ­tu dna pró­bó­wek i po­dob­nych na­czyń.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Wstrząsać

cza­sow­nik

 (1.1) szyb­ko czymś ru­szać w te i we wte

 (1.2) przen. prze­ra­żać, wzbu­dzać silne emo­cje


Źródła:

Wiktionary

Wstrząsik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od wstrząs


Źródła:

Wiktionary

Wstrząsnąć

1. wpra­wić w krót­ki, gwał­tow­ny ruch; wstrząść, po­trząs­nąć, za­trząść;
2. wzbu­dzić silne emo­cje; wstrząść, po­ru­szyć;
3. spo­wo­do­wać gwał­tow­ne, nie­o­cze­ki­wa­ne zmia­ny;
4. wstrząs­nąć się - ulec drga­niom, skur­czom, wstrzą­som


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. wstrzą­sać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|wstrzą­sać.

cza­sow­nik zwrot­ny do­ko­na­ny wstrząs­nąć się (ndk. wstrzą­sać się)

 (2.1) do­ko­na­ny od|wstrzą­sać się.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wstrząsoodporność

→ wstrzą­so­od­por­ny


Patrz:wstrząsoodporny

Źródła:

SJP.pl

Wstrząsoodporny

od­por­ny na wstrzą­sy; uda­ro­od­por­ny


Źródła:

SJP.pl

Wstrząsowo

→ wstrzą­so­wy


Patrz:wstrząsowy

Źródła:

SJP.pl

Wstrząsowy

przy­miot­nik od: wstrząs


Źródła:

SJP.pl

Wstrząsy

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) środ. dy­sko­te­ka


Wstrzą­sy (tytuł z VHS: Wę­żo­i­dy lub Drga­nia, ang. "Tre­mors") – ame­ry­kań­ski film z ga­tun­ku: hor­ror, czar­na ko­me­dia, Sci-Fi wy­re­ży­se­ro­wa­ny w 1990 roku przez Rona Un­der­wo­o­da.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Wstrząśnienie

1. wpra­wić w krót­ki, gwał­tow­ny ruch; wstrząść, po­trząs­nąć, za­trząść;
2. wzbu­dzić silne emo­cje; wstrząść, po­ru­szyć;
3. spo­wo­do­wać gwał­tow­ne, nie­o­cze­ki­wa­ne zmia­ny;
4. wstrząs­nąć się - ulec drga­niom, skur­czom, wstrzą­som


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) wstrząs


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wstrząśnięcie

1. wpra­wić w krót­ki, gwał­tow­ny ruch; wstrząść, po­trząs­nąć, za­trząść;
2. wzbu­dzić silne emo­cje; wstrząść, po­ru­szyć;
3. spo­wo­do­wać gwał­tow­ne, nie­o­cze­ki­wa­ne zmia­ny;
4. wstrząs­nąć się - ulec drga­niom, skur­czom, wstrzą­som


Źródła:

SJP.pl

Wstrząśnięty

1. wpra­wić w krót­ki, gwał­tow­ny ruch; wstrząść, po­trząs­nąć, za­trząść;
2. wzbu­dzić silne emo­cje; wstrząść, po­ru­szyć;
3. spo­wo­do­wać gwał­tow­ne, nie­o­cze­ki­wa­ne zmia­ny;
4. wstrząs­nąć się - ulec drga­niom, skur­czom, wstrzą­som


Źródła:

SJP.pl

Wstrząść

wstrząs­nąć;
1. wpra­wić w krót­ki, gwał­tow­ny ruch; po­trząs­nąć, za­trząść;
2. wzbu­dzić silne emo­cje; po­ru­szyć;
3. wstrząść się - ulec drga­niom, skur­czom, wstrzą­som


Źródła:

SJP.pl

Wstręcik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od wstręt


Źródła:

Wiktionary

Wstręciuch

po­tocz­nie o czło­wie­ku nie­mi­łym, zło­śli­wym


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) pejor. lub nie­kie­dy żart. osoba nie­mi­ła, wy­wo­łu­ją­ca nie­chęć


Patrz:wstręciuch

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wstręciucha

→ wstrę­ciuch


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pejor. lub nie­kie­dy żart. ko­bie­ta wstrę­ciuch

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D./B. lp. od: wstrę­ciuch


Patrz:wstręciuch

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wstręciuszek

zdrob­nie­nie od: wstrę­ciu­cha


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) zdrobn. wstrę­ciuch


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wstręciuszka

zdrob­nie­nie od: wstrę­ciu­cha


Źródła:

SJP.pl

Wstręt

nie­chęć, obrzy­dze­nie, odra­za do kogoś, cze­goś lub ja­kiejś oko­licz­no­ści


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) in­ten­syw­ne uczu­cie nie­chę­ci, odra­za;

 (1.2) daw. przesz­ko­da lub trud­ność


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Wstrętnie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób wstręt­ny; pa­skud­nie


Źródła:

Wiktionary

Wstrętniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: wstręt­nie


Źródła:

SJP.pl

Wstrętniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: wstręt­ny


Źródła:

SJP.pl

Wstrętny

przy­miot­nik

 (1.1) wy­wo­łu­ją­cy obrzy­dze­nie

 (1.2) pot. po­wo­du­ją­cy roz­cza­ro­wa­nie (cza­sem w tonie żar­to­bli­wym)


Źródła:

Wiktionary

Wstukanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|wstu­kać.


Źródła:

Wiktionary

Wstukać

po­tocz­nie:
1. wpro­wa­dzić tekst, po­słu­gu­jąc się kla­wia­tu­rą;
2. na­u­czyć się cze­goś me­cha­nicz­nie, bez zro­zu­mie­nia; wkle­pać


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. wstu­ki­wać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|wstu­ki­wać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wstukiwanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|wstu­ki­wać.


Źródła:

Wiktionary

Wstukiwać

po­tocz­nie:
1. wpro­wa­dzać tekst, po­słu­gu­jąc się kla­wia­tu­rą;
2. uczyć się cze­goś me­cha­nicz­nie, bez zro­zu­mie­nia


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. wstu­kać)

 (1.1) ude­rza­jąc w kla­wi­sze, wpro­wa­dzać cyfry lub znaki do urzą­dze­nia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wstyd

przy­kre uczu­cie doz­na­wa­ne przy ujaw­nie­niu złego po­stęp­ku


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) psych. nie­mi­łe uczu­cie spo­wo­do­wa­ne świa­do­mo­ścią zro­bie­nia cze­goś nie­od­po­wied­nie­go, złego;

 (1.2) uczu­cie onie­śmie­le­nia, za­że­no­wa­nia

 (1.3) stpol. sty­gnię­cie, osty­ga­nie


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Wstydlin

ro­śli­na z ro­dzi­ny li­lio­wa­tych; kni­fo­fia


Źródła:

SJP.pl

Wstydliwie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób wstyd­li­wy


Źródła:

Wiktionary

Wstydliwiej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: wstyd­li­wie


Źródła:

SJP.pl

Wstydliwość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest wstyd­li­we; cecha tych, któ­rzy są wstyd­li­wi


Wstyd­li­wość (łac. "Pudor", ang. "mo­de­sty") – cnota na­tu­ral­na, która chro­ni in­tym­ność osoby. Rów­nież cecha osoby, po­le­ga­ją­ca na czę­stym od­czu­wa­nia emo­cji wsty­du lub okre­śla­na też jako "skrom­ność" w ubio­rze.

Wstyd­li­wość jest ce­nio­na w wielu re­li­giach. m.in. w ju­da­iz­mie, chrze­ści­jań­stwie, is­la­mie (por. hi­dżab) i bud­dyz­mie[].


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Wstydliwszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: wstyd­li­wy


Źródła:

SJP.pl

Wstydliwy

przy­miot­nik

 (1.1) łatwo od­czu­wa­ją­cy wstyd

 (1.2) świad­czą­cy o wstyd­li­wo­ści

 (1.3) po­wo­du­ją­cy od­czu­cie wsty­du


Źródła:

Wiktionary

Wstydzioch

po­tocz­nie: ko­bie­ta wstyd­li­wa; wsty­dziosz­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pot. wstyd­li­wa osoba


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wstydziocha

po­tocz­nie: ko­bie­ta wstyd­li­wa; wsty­dziosz­ka


Źródła:

SJP.pl

Wstydzioszek

po­tocz­nie: ko­bie­ta wstyd­li­wa; wsty­dzio­cha


Źródła:

SJP.pl

Wstydzioszka

po­tocz­nie: ko­bie­ta wstyd­li­wa; wsty­dzio­cha


Źródła:

SJP.pl

Wstąpienie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|wstą­pić.


Źródła:

Wiktionary

Wstąpić

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. wstę­po­wać)

 (1.1) przyjść z krót­ką wi­zy­tą w pew­nym celu

 (1.2) wejść w sze­re­gi ja­kiejś or­ga­ni­za­cji lub grupy

 (1.3) zro­bić krok na miej­sce wyżej po­ło­żo­ne

 (1.4) do­stać się do wnę­trza


Źródła:

Wiktionary

Wstążczyna

licha, marna wstąż­ka


Źródła:

SJP.pl

Wstążeczka

zdrob­nie­nie od: wstąż­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. zdrobn. od: wstąż­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wstążeczkowy

→ wstą­żecz­ka


Patrz:wstążeczka

Źródła:

SJP.pl

Wstążka

1. wąski i długi pasek tka­ni­ny;
2. kształt wą­skie­go, dłu­gie­go, wi­ją­ce­go się pasma;
3. po­tocz­nie: ma­ka­ron w kształ­cie dłu­gie­go, wą­skie­go paska


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ozdob­ny, wąski pasek tka­ni­ny

 (1.2) sport. przy­rząd uży­wa­ny w gim­na­sty­ce ar­ty­stycz­nej;

 (1.3) in­form. ele­ment in­ter­fej­su użyt­kow­ni­ka, za­stę­pu­ją­cy tra­dy­cyj­ne menu i paski na­rzę­dzi;

 (1.4) przen. coś wy­glą­da­ją­ce­go na dłu­gie i wi­ją­ce się


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Wstążkowaty

przy­po­mi­na­ją­cy wstąż­kę


Źródła:

SJP.pl

Wstążkowy

przy­miot­nik od: wstąż­ka


Źródła:

SJP.pl

Wstęga

1. sze­ro­ka wstąż­ka;
2. wi­ją­ce się pasmo cze­goś


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) duża (w szcze­gól­no­ści sze­ro­ka) wstąż­ka

 (1.2) przen. długi obiekt, który wije się, me­an­dru­je


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Wstęgor

wstę­gor kró­lew­ski - ga­tu­nek ryby głę­bi­no­wej z rzędu stroj­ni­koksz­tałt­nych


Źródła:

SJP.pl

Wstęgoszyi

elfik wstę­go­szyi - ga­tu­nek ptaka z ro­dzi­ny ko­li­bro­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Wstęgowanie

w ge­o­lo­gii o ska­łach i ka­mie­niach: na­prze­mien­ne uło­że­nie war­ste­wek o róż­nym na­tę­że­niu barwy


Źródła:

SJP.pl

Wstęgowany

w ge­o­lo­gii: iły wstę­go­wa­ne - drob­no­ziar­ni­ste skały osa­do­we, skła­da­ją­ce się głów­nie z mi­ne­ra­łów ila­stych i pyłu kwar­co­we­go, wy­stę­pu­ją­ce w róż­nią­cych się barwą war­stwach; iły wstę­go­we


Źródła:

SJP.pl

Wstęgowaty

przy­po­mi­na­ją­cy wstę­gę, po­dob­ny do wstę­gi


przy­miot­nik

 (1.1) przy­po­mi­na­ją­cy wstę­gę, po­sia­da­ją­cy kształt wstę­gi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wstęgowy

1. daw­niej: od­no­szą­cy się do wstę­gi, ma­ją­cy kształt wstę­gi;
2. ce­ra­mi­ka wstę­go­wa - na­czy­nia gli­nia­ne o or­na­men­ty­ce w kształ­cie wstęg, cha­rak­te­ry­stycz­nej dla kul­tu­ry eu­ro­pej­skiej ple­mion przed­hi­sto­rycz­nych;
3. piła wstę­go­wa - piła w po­sta­ci taśmy sta­lo­wej z ostrza­mi (zę­ba­mi) na brze­gach, osa­dzo­na na dwóch obra­ca­ją­cych się tar­czach, słu­żą­ca do prze­ci­na­nia drew­na;
4. w ge­o­lo­gii: iły wstę­go­we - drob­no­ziar­ni­ste skały osa­do­we, skła­da­ją­ce się głów­nie z mi­ne­ra­łów ila­stych i pyłu kwar­co­we­go, wy­stę­pu­ją­ce w róż­nią­cych się barwą war­stwach; iły wstę­go­wa­ne


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z wstę­gą, do­ty­czą­cy wstę­gi

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (2.1) przy­po­mi­na­ją­cy kształ­tem wstę­gę


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wstęp

wy­o­dręb­nio­na gra­ficz­nie po­cząt­ko­wa część dzie­ła wpro­wa­dza­ją­ca w jego treść


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) wej­ście do­kądś

 (1.2) prawo wej­ścia do­kądś

 (1.3) po­czą­tek ja­kiejś czyn­no­ści

 (1.4) w ty­tu­łach ksią­żek i naz­wach wy­kła­dów: pod­sta­wo­we za­gad­nie­nia

 (1.5) po­cząt­ko­wa część ut­wo­ru li­te­rac­kie­go lub mu­zycz­ne­go

 (1.6) po­cząt­ko­wy, wy­dzie­lo­ny frag­ment książ­ki, opi­su­ją­cy cel, hi­sto­rię jej pow­sta­nia i wpro­wa­dza­ją­cy w treść


Wstęp ( προοίμιον, exor­dium) – po­cząt­ko­wa część wy­po­wie­dzi. Za­da­niem wstę­pu jest po­zy­ska­nie przez au­to­ra przy­chyl­no­ści i uwagi od­bior­cy oraz wy­ja­śnie­nie celu wy­po­wie­dzi. Te­o­rią wstę­pu zaj­mu­je się re­to­ry­ka.

Te­o­rię wstę­pu stwo­rzył Ary­sto­te­les w swo­jej "".


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Wstępniaczek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od wstęp­niak


Źródła:

Wiktionary

Wstępniak

ar­ty­kuł wstęp­ny; edy­to­rial


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ar­ty­kuł wstęp­ny


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Wstępnica

część okręż­ni­cy od za­staw­ki kręt­ni­czo-kąt­ni­czej do pra­we­go zgię­cia wą­tro­bo­we­go; okręż­ni­ca wstę­pu­ją­ca


Źródła:

SJP.pl

Wstępnie

przy­słó­wek

 (1.1) na wstę­pie, po­cząt­ko­wo


Źródła:

Wiktionary

Wstępny

bę­dą­cy po­cząt­kiem, od­by­wa­ją­cy się na po­cząt­ku; po­cząt­ko­wy, przy­go­to­waw­czy


przy­miot­nik

 (1.1) ro­bio­ny na po­cząt­ku (wstę­pie)

 (1.2) da­ją­cy prawo wstę­pu lub przej­ścia pew­ne­go etapu

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) praw. przo­dek danej osoby;


Wstęp­ny lub an­te­nat (l.mn. an­te­na­ci), ascen­dent (l.mn. ascen­den­ci) – po­ję­cie uży­wa­ne w pra­wie i ge­ne­a­lo­gii, oz­na­cza­ją­ce każ­de­go przod­ka danej osoby: ro­dzi­ców (ojca, matkę), dziad­ków (dziad­ka, bab­cię), pra­dziad­ków (pra­dziad­ka, pra­bab­cię), pra­pra­dziad­ków itd. Sto­su­nek fak­tycz­ny po­mię­dzy daną osobą a jej wstęp­nym po­le­ga na tym, że ta pier­wsza po­cho­dzi od tego dru­gie­go. Osoby te są spo­krew­nio­ne ze sobą w linii pro­stej.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Wstępowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|wstę­po­wać.


Źródła:

Wiktionary

Wstępować

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. wstą­pić)

 (1.1) wejść gdzieś na krót­ko

 (1.2) wcho­dzić gdzieś wyżej

 (1.3) książk. wcho­dzić do wnę­trza

 (1.4) zo­sta­wać człon­kiem ja­kiejś or­ga­ni­za­cji, ugru­po­wa­nia

 (1.5) urz. sta­wać się ele­men­tem okre­ślo­nej re­la­cji

 (1.6) o uczu­ciu: ogar­niać kogoś

 (1.7) sta­wać się opa­no­wa­nym przez coś lub kogoś


Źródła:

Wiktionary

Wstępujący

przy­miot­nik

 (1.1) skie­ro­wa­ny ku górze

 (1.2) przen. ule­ga­ją­cy roz­wo­jo­wi

forma cza­sow­ni­ka.

 (2.1) zob. wstę­po­wać.


Źródła:

Wiktionary

Wstężniak

roz­dziel­nopł­cio­wy robak o wy­dłu­żo­nym ciele, ży­ją­cy a wo­dach mor­skich lub słod­kich


Źródła:

SJP.pl

Wstężniaki

roz­dziel­nopł­cio­wy robak o wy­dłu­żo­nym ciele, ży­ją­cy a wo­dach mor­skich lub słod­kich


Źródła:

SJP.pl

Wstężnica

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zool. zwie­rzę na­le­żą­ce do typu nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Ne­mer­tea|ref=tak.;

 (1.2) bot. ro­dzaj glo­nów z grupy zie­le­nic


Źródła:

Wiktionary

Wstężnicowate

ro­dzi­na glo­nów z gro­ma­dy zie­le­nic


Źródła:

SJP.pl

Wstężnicowaty

o ce­chach wstęż­ni­co­wa­tych (ro­dzi­na glo­nów)


Źródła:

SJP.pl

Wstężnicowce

rząd glo­nów z gro­ma­dy zie­le­nic


Źródła:

SJP.pl

Wstężnicowiec

przed­sta­wi­ciel rzędu glo­nów z gro­ma­dy zie­le­nic


Źródła:

SJP.pl

Wstężyk

ro­dzaj lą­do­wych śli­ma­ków z rzędu trzon­ko­ocz­nych


Źródła:

SJP.pl

Wsunąć

1. sunąc, umie­ścić coś na czymś lub wew­nątrz cze­goś; wło­żyć, na­ło­żyć, wsa­dzić;
2. dać coś komuś nie­po­strze­że­nie lub wbrew czy­jejś woli; wet­knąć, wepch­nąć;
3. po­tocz­nie: zjeść dużo i łap­czy­wie; wsza­mać, wtran­żo­lić, spa­ła­szo­wać, wpa­ła­szo­wać, opędz­lo­wać;
4. wsu­nąć się:
a) wejść gdzieś ukrad­kiem;
b) czoł­ga­jąc się, do­stać się gdzieś; wpełz­nąć, wśliz­gnać się;
c) zo­stać wsu­nię­tym, wło­żo­nym gdzieś, czę­sto mi­mo­wol­nie, w miej­sce nie­wła­ści­we


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. wsu­wać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|wsu­wać.

cza­sow­nik zwrot­ny do­ko­na­ny wsu­nąć się (ndk. wsu­wać się)

 (2.1) do­ko­na­ny od|wsu­wać się.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wsuw

w tech­ni­ce: wsu­wa­nie, wsu­nię­cie


Źródła:

SJP.pl

Wsuwalność

sto­pień łat­wo­ści wsu­nię­cia cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Wsuwalny

da­ją­cy się wsu­wać


Źródła:

SJP.pl

Wsuwanka

w bu­dow­nict­wie drew­nia­nym: krót­kie deski, wsu­nię­te mię­dzy belki stro­po­we, uszczel­nia­ją­ce po­kry­cie


Źródła:

SJP.pl

Wsuwać

1. sunąc, umie­szczać coś na czymś lub wew­nątrz cze­goś; wkła­dać, na­su­wać
2. dawać coś komuś nie­po­strze­że­nie
3. po­tocz­nie: jeść ze sma­kiem
4. wsu­wać się:
a) wcho­dzić ukrad­kiem
b) czoł­ga­jąc się, do­sta­wać się gdzieś; wpeł­zać
c) być wsu­wa­nym


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. wsu­nąć)

 (1.1) sunąć czymś, umie­szczać to gdzieś

 (1.2) dawać komu co w spo­sób skry­ty

 (1.3) pot. jeść dużo i szyb­ko

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny wsu­wać się (dk. wsu­nąć się)

 (2.1) sunąc się, do­sta­wać się gdzieś

 (2.2) wcho­dzić ukrad­kiem

 (2.3) być wsu­wa­nym gdzieś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wsuwka

spin­ka przy­trzy­mu­ją­ca włosy


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) fryzj. spin­ka do wło­sów w po­sta­ci za­gię­tej, cien­kiej i wą­skiej me­ta­lo­wej blasz­ki


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wsw

skrót od:
1. Wy­dział Spraw Wew­nętrz­nych;
2. Woj­sko­wa Służ­ba Wew­nętrz­na


skró­to­wiec, rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) = hist. wojsk. Woj­sko­wa Służ­ba Wew­nętrz­na;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Wsyp

otwór słu­żą­cy do wsy­py­wa­nia ma­te­ria­łów syp­kich lub w ka­wał­kach do si­lo­sów, pio­nów zsy­po­wych itp.


Źródła:

SJP.pl

Wsypa

1. worek z gę­stej tka­ni­ny, który po wy­peł­nie­niu pie­rzem sta­no­wi po­dusz­kę lub pie­rzy­nę;
2. po­tocz­nie: wpad­nię­cie, skom­pro­mi­to­wa­nie się


Źródła:

SJP.pl

Wsypanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|wsy­pać.


Źródła:

Wiktionary

Wsypać

1. umie­ścić coś wew­nątrz cze­goś po­przez sy­pa­nie; na­sy­pać
2. pot. zdra­dzić, wydać; wko­pać, syp­nąć
3. wsy­pać się:
a) wpaść gdzieś po­przez sy­pa­nie się
b) pot. zdra­dzić się, skom­pro­mi­to­wać się; wko­pać się, wpaść
c) pot. zdra­dzić się wza­jem­nie


cza­sow­nik

 (1.1) umie­ścić coś gdzieś dzię­ki sy­pa­niu

 (1.2) pot. zdra­dzić kogoś

cza­sow­nik zwrot­ny

 (2.1) do­stać się gdzieś po­przez sy­pa­nie

 (2.2) pot. zdra­dzić się

 (2.3) pot. zdra­dzić się wza­jem­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wsypka

zdrob­nie­nie od: wsypa


Źródła:

SJP.pl

Wsypowy

przy­miot­nik od: wsyp


Źródła:

SJP.pl

Wsypywanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|wsy­py­wać.


Źródła:

Wiktionary

Wsypywać

1. umie­szczać coś wew­nątrz cze­goś po­przez sy­pa­nie
2. pot. zdra­dzać, wy­da­wać; wko­py­wać, sypać
3. wsy­py­wać się:
a) wpa­dać gdzieś po­przez sy­pa­nie się
b) pot. zdra­dzać się, kom­pro­mi­to­wać się; wko­py­wać się, wpa­dać
c) pot. zdra­dzać się wza­jem­nie


cza­sow­nik

 (1.1) umie­szczać coś syp­kie­go w czymś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wsysacz

urzą­dze­nie słu­żą­ce do wsy­sa­nia


Źródła:

SJP.pl

Wsysalny

rzad­ko:
1. taki, który łatwo ulega wsy­sa­niu;
2. taki, który łatwo wsysa


Źródła:

SJP.pl

Wsysać

wcią­gać pod wpły­wem róż­ni­cy ci­śnień


cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny

 (1.1) ssąc, wcią­gać coś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wsz

skrót od: Wyż­sza Szko­ła Za­rzą­dza­nia


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Wsza

po­tocz­nie albo po­gard­li­wie czło­wiek nik­czem­ny


Źródła:

SJP.pl

Wszak

ina­czej: prze­cież, toż


par­ty­ku­ła

 (1.1) …ma­ją­ca na­wią­zy­wać do danej sy­tu­a­cji, wy­po­wie­dzi i pod­kre­ślać jej praw­dzi­wość, słusz­ność


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wszakby

par­ty­ku­ła "wszak" wraz z cząst­ką trybu przy­pu­szcza­ją­ce­go


Źródła:

SJP.pl

Wszakeś

par­ty­ku­ła "wszak" po­łą­czo­na z koń­ców­ką cza­sow­ni­ko­wą dru­giej osoby "-eś" (np. "Wsza­keś im wi­nien re­wanż.")


Źródła:

SJP.pl

Wszakożby

"wsza­koż" wraz z cząst­ką trybu przy­pu­szcza­ją­ce­go


Źródła:

SJP.pl

Wszakże

par­ty­ku­ła

 (1.1) … pod­kre­śla­ją­ca praw­dzi­wość i oczy­wi­stość wy­po­wie­dzi


Źródła:

Wiktionary

Wszakżeby

par­ty­ku­ła "wszak­że" z do­łą­czo­ną koń­ców­ką "by"; wzmoc­nio­ne "wszak­by"


Źródła:

SJP.pl

Wszakżeż

1. par­ty­ku­ła "wszak­że" wzmoc­nio­na par­ty­ku­łą "-ż";
2. spój­nik "wszak­że" wzmoc­nio­ny par­ty­ku­łą "-ż"


Źródła:

SJP.pl

Wszamać

po­tocz­nie: zjeść dużo i łap­czy­wie; zsza­mać, wtran­żo­lić, spa­ła­szo­wać, wpa­ła­szo­wać, opędz­lo­wać


Źródła:

SJP.pl

Wszarz

1. po­tocz­nie: czło­wiek ma­ją­cy wszy;
2. po­spo­li­cie: czło­wiek nik­czem­ny, bez god­no­ści;
3. obraź­li­wie: czło­wiek nied­ba­ją­cy o swój wy­gląd fi­zycz­ny, za­nied­ba­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pot. obraź. ktoś, kto ma wszy

 (1.2) przest. reg., nę­dzarz, bru­das, niech­luj

 (1.3) pot. posp. obraź. o kimś nik­czem­nym, po­dłym


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wszawica

cho­ro­bo­we zmia­ny skór­ne wy­wo­ła­ne przez wszy


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) med. cho­ro­ba po­wo­do­wa­na by­to­wa­nie wszy na ciele ludz­kim albo zwie­rzę­cym, ob­ja­wia­ją­ca się zmia­na­mi za­pal­ny­mi skóry;


Wsza­wi­ca (łac. "pe­di­cu­lo­sis") – cho­ro­ba zwie­rząt (w tym czło­wie­ka), po­wo­du­ją­ca zmia­ny skór­ne wy­wo­ła­ne przez sta­wo­no­gi – wszy.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Wszawość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest wsza­we; cecha tych, któ­rzy są wsza­wi


Źródła:

Wiktionary

Wszawy

daw­niej: ma­ją­cy wszy, za­wszo­ny


Źródła:

SJP.pl

Wszczep

tkan­ka, na­rząd bądź pro­te­za wszcze­pia­ne do or­ga­niz­mu w celu za­stą­pie­nia usu­nię­tych, usz­ko­dzo­nych lub nie­czyn­nych tka­nek lub na­rzą­dów; im­plant


Źródła:

SJP.pl

Wszczepialny

da­ją­cy się wszcze­pić; na­da­ją­cy się do wszcze­pia­nia


Źródła:

SJP.pl

Wszczepić

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. wszcze­piać)

 (1.1) na­u­czyć cze­goś kogoś

 (1.2) med. wpro­wa­dzić lek lub szcze­pion­kę do or­ga­niz­mu przez na­kłu­cie lub nad­cię­cie na­skór­ka

 (1.3) med. wpro­wa­dzić z zew­nątrz do or­ga­niz­mu tkan­kę lub pro­te­zę, za­stę­pu­jąc nią usu­nię­tą część

 (1.4) med. im­ple­men­to­wać do or­ga­niz­mu urzą­dze­nie po­bu­dza­ją­ce pracę usz­ko­dzo­ne­go na­rzą­du

 (1.5) bot. ogrod. umie­ścić w tkan­ce ro­śli­ny szczep­kę ro­śli­ny szla­chet­nej

cza­sow­nik zwrot­ny do­ko­na­ny wszcze­pić się (ndk. wszcze­piać się)

 (2.1) wros­nąć w coś


Źródła:

Wiktionary

Wszczynanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|wszczy­nać.


Źródła:

Wiktionary

Wszczynać

za­czy­nać; roz­po­czy­nać; po­dej­mo­wać ja­kieś dzia­ła­nie


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. wszcząć)

 (1.1) nie­do­ko­na­ny od|wszcząć.

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny wszczy­nać się (dk. wszcząć się)

 (2.1) nie­do­ko­na­ny od|wszcząć się.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wszcząć

za­cząć jakąś dzia­łal­ność; dać cze­muś po­czą­tek; za­po­cząt­ko­wać


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. wszczy­nać)

 (1.1) książk. za­cząć jakąś dzia­łal­ność, akcję, dać po­czą­tek cze­muś

cza­sow­nik zwrot­ny do­ko­na­ny wszcząć się (ndk. wszczy­nać się)

 (2.1) książk. za­cząć się, dać po­czą­tek cze­muś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wszczęcie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|wszcząć.


Źródła:

Wiktionary

Wsze

forma za­im­ka.

 (1.1) zob. wsze­go.


Źródła:

Wiktionary

Wszebor

dawne imię żeń­skie


Wsze­bor, Wsza­bor, Wświe­bor, Świe­bor, Śwsie­bor, Sie­bor, Sia­bor, Sza­bor, Sze­bor, Wsze­borz, Świe­borz, Śwsie­borz – sta­ro­pol­skie imię mę­skie, zło­żo­ne z czło­nu "Wsze-" ("wszy­stek, każdy, za­wsze") w róż­nych wer­sjach na­gło­so­wych, oraz czło­nu "-bor" ("wal­czyć, zma­gać się"). Mogło oz­na­czać "ten, który za­wsze po­dej­mu­je walkę". Pi­sow­nia z koń­co­wym "-rz" praw­do­po­dob­nie jest za­pi­sem imie­nia zdrob­nia­łe­go, ufor­mo­wa­ne­go przy uży­ciu przy­rost­ka "-jь", pod wpły­wem któ­re­go wy­gło­so­we "-r" przesz­ło w "-rz".


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Wszebora

dawne imię żeń­skie


Wsze­bo­ra, Świe­bo­ra, Sia­bo­ra, Sza­bo­ra – sta­ro­pol­skie imię żeń­skie, zło­żo­ne z czło­nu "Wsze-" ("wszy­stek, każdy, za­wsze") w róż­nych wer­sjach na­gło­so­wych, oraz czło­nu "-bora" ("wal­czyć, zma­gać się"). Mogło oz­na­czać "ta, która za­wsze po­dej­mu­je walkę".

Wsze­bo­ra po raz pier­wszy zo­sta­ła od­no­to­wa­na w do­ku­men­tach w 1409, forma Świe­bo­ra – w 1442, zaś Sza­bo­ra||Sia­bo­ra – w 1443. Zdrob­nie­niem od tego imie­nia mogła być Świech­na.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Wszeborowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Wszebąd

dawne imię mę­skie


Wsze­bąd, Świe­bąd, Sie­bąd – sta­ro­pol­skie imię mę­skie, zło­żo­ne z czło­nu "Wsze-" („wszy­stek, każdy, za­wsze”) w róż­nych wer­sjach na­gło­so­wych, oraz czło­nu "-bąd" („być, ist­nieć, żyć”).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Wszech

forma za­im­ka.

 (1.1) zob. wsze­go.


Źródła:

Wiktionary

Wszech-

temat sło­wot­wór­czy

 (1.1) pier­wszy człon wy­ra­zów zło­żo­nych wska­zu­ją­cy na po­wszech­ność cze­goś

 (1.2) pier­wszy człon wy­ra­zów zło­żo­nych wska­zu­ją­cy na naj­więk­sze na­si­le­nie cze­goś


Źródła:

Wiktionary

Wszechbyt

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) książk. wszyst­ko to, co ist­nie­je; ogół bytów


Źródła:

Wiktionary

Wszechdoskonały

w me­ta­fi­zy­ce: w naj­wyż­szym stop­niu zu­peł­ny, ab­so­lut­ny, ide­al­ny; naj­do­sko­nal­szy


Źródła:

SJP.pl

Wszechkobiecość

rzad­ko: ko­bie­cość po­wszech­na


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­cość po­wszech­na, idea ko­bie­co­ści


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wszechlas

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) rzad. cała ro­ślin­ność w lesie


Źródła:

Wiktionary

Wszechlek

Wszech­lek, pa­naks ("Panax" L.) – ro­dzaj ro­ślin na­le­żą­cy do ro­dzi­ny ara­lio­wa­tych ("Ara­lia­ce­ae"). Obej­mu­je 13 ga­tun­ków. Wy­stę­pu­ją one we wschod­niej Azji (od In­do­chin po Ja­po­nię i Ro­syj­ski Da­le­ki Wschód oraz we wschod­niej czę­ści Ame­ry­ki Pół­noc­nej. Na­le­żą do niego dwa ce­nio­ne ga­tun­ki ro­ślin lecz­ni­czych wszech­lek żeń-szeń i wszech­lek pię­cio­list­ko­wy.


Źródła:

Wikipedia

Wszechludzki

od­no­szą­cy się do wszyst­kich ludzi; ogól­no­ludz­ki


Źródła:

SJP.pl

Wszechmiłość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) mi­łość po­wszech­na


Źródła:

Wiktionary

Wszechmiłujący

mi­łu­ją­cy w naj­wyż­szym stop­niu


Źródła:

SJP.pl

Wszechmoc

moc nie­o­gra­ni­czo­na, ab­so­lut­na


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) przy­miot tego, kto po­sia­da nie­o­gra­ni­czo­ną moc


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wszechmocnie

przy­słó­wek

 (1.1) uży­wa­jąc wszech­mo­cy


Źródła:

Wiktionary

Wszechmocniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: wszech­moc­nie


Źródła:

SJP.pl

Wszechmocność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) rzad. nie­o­gra­ni­czo­na moc


Źródła:

Wiktionary

Wszechmocny

ma­ją­cy nie­o­gra­ni­czo­ną, ab­so­lut­ną moc; wszech­mo­gą­cy


przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy nie­o­gra­ni­czo­ną moc, mo­gą­cy wszyst­ko


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wszechmogący

ma­ją­cy nie­o­gra­ni­czo­ną, ab­so­lut­ną moc; wszech­moc­ny


przy­miot­nik

 (1.1) książk. ma­ją­cy nie­o­gra­ni­czo­ną moc, mo­gą­cy wszyst­ko


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wszechmorze

rzad­ko: ocean


Źródła:

SJP.pl

Wszechmuzułmański

do­ty­czą­cy wszyst­kich wyz­naw­ców is­la­mu


Źródła:

SJP.pl

Wszechnia

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) daw. zob. wszech­ni­ca.


Źródła:

Wiktionary

Wszechnica

1. wyż­sza uczel­nia;
2. seria wy­kła­dów po­pu­lar­no­na­u­ko­wych


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) eduk. uczel­nia, szko­ła wyż­sza

 (1.2) eduk. cykl ot­war­tych wy­kła­dów o cha­rak­te­rze po­pu­lar­no­na­u­ko­wym


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wszechnicowy

→ wszech­ni­ca


Patrz:wszechnica

Źródła:

SJP.pl

Wszechniszczący

rzad­ko: ni­szczą­cy wszyst­ko, wszyst­kich


Źródła:

SJP.pl

Wszechobecnie

→ wsze­cho­bec­ny


Patrz:wszechobecny

Źródła:

SJP.pl

Wszechobecność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) obec­ność, wy­stę­po­wa­nie wszę­dzie; cecha tego co wsze­cho­bec­ne


Źródła:

Wiktionary

Wszechobecny

przy­miot­nik

 (1.1) obec­ny wszę­dzie, wy­stę­pu­ją­cy wszę­dzie


Źródła:

Wiktionary

Wszechobejmujący

obej­mu­ją­cy swym za­się­giem wszyst­ko i wszyst­kich; wsze­cho­gar­nia­ją­cy


przy­miot­nik

 (1.1) wszyst­ko obej­mu­ją­cy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wszechocean

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) geogr. hy­drol. kom­pleks wszyst­kich oce­a­nów ziem­skie­go globu;


Wsze­cho­ce­an (Ocean świa­to­wy) – ogól­ne okre­śle­nie ca­ło­ści wód mor­skich na po­wierzch­ni Ziemi, tj. oce­a­nów i wcho­dzą­cych w ich skład mórz; głów­na część hy­dros­fe­ry.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Wszechogarniający

ogar­nia­ją­cy swym za­się­giem wszyst­ko i wszyst­kich; wsze­cho­bej­mu­ją­cy


przy­miot­nik

 (1.1) ogar­nia­ją­cy wszyst­kich i/lub wszyst­ko


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wszechojciec

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) rel. mit. przy­do­mek głów­ne­go bó­stwa w pan­te­o­nie lub boga-stwór­cy, np. w mi­to­lo­gii skan­dy­naw­skiej – Odyna, w sło­wiań­skiej – Swa­ro­ga itp.


Źródła:

Wiktionary

Wszechpartyjny

przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy wszyst­kich par­tii


Źródła:

Wiktionary

Wszechpolaczek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) zdrobn. od wszech­po­lak


Źródła:

Wiktionary

Wszechpolak

czło­nek lub zwo­len­nik Mło­dzie­ży Wszech­pol­skiej


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) polit. czło­nek lub sym­pa­tyk Mło­dzie­ży Wszech­pol­skiej


Wszech­po­lak – pismo Mło­dzie­ży Wszech­pol­skiej za­ło­żo­ne w 1937 roku i wy­da­wa­ne w la­tach 1937–1939, a na­stęp­nie kon­spi­ra­cyj­nie w cza­sie oku­pa­cji nie­miec­kiej 1944 i w po­cząt­kach Pol­ski Lu­do­wej 1945–1946. Po re­ak­ty­wa­cji uka­zy­wał się (z 2 przer­wa­mi) w la­tach 1992–2007. Po raz ko­lej­ny wzno­wio­ny w lipcu 2016 roku.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Wszechpolka

człon­ki­ni lub zwo­len­nicz­ka Mło­dzie­ży Wszech­pol­skiej


Źródła:

SJP.pl

Wszechpolski

od­no­szą­cy się do całej Pol­ski; ogól­no­pol­ski


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) książk. od­no­szą­cy się do całej Pol­ski, do wszyst­kich Po­la­ków


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wszechpolskość

→ wszech­pol­ski


Patrz:wszechpolski

Źródła:

SJP.pl

Wszechpotęga

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) książk. nie­o­gra­ni­czo­na po­tę­ga


Źródła:

Wiktionary

Wszechpotężny

odz­na­cza­ją­cy się wiel­ką, nie­o­gra­ni­czo­ną po­tę­gą


przy­miot­nik

 (1.1) książk. taki, który odz­na­cza się nie­o­gra­ni­czo­ną po­tę­gą


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wszechpożerający

rzad­ko: po­że­ra­ją­cy wszyst­ko, wszyst­kich


przy­miot­nik

 (1.1) dosł. lub przen. kon­su­mu­ją­cy wszyst­ko


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wszechprzepustowy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) elektr. prze­pu­szcza­ją­cy wszyst­kie czę­stot­li­wo­ści sy­gna­łu, ale zmie­nia­ją­cy ich fazę


Źródła:

Wiktionary

Wszechrosyjski

od­no­szą­cy się do całej Rosji; ogól­no­ro­syj­ski


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z Wsze­chro­sją, do­ty­czą­cy Wsze­chro­sji


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wszechruś

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) podn. Rosja, Im­pe­rium Ro­syj­skie


Źródła:

Wiktionary

Wszechrzecz

wszyst­ko, co ist­nie­je, cały ist­nie­ją­cy świat, wszechś­wiat


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) książk. wszyst­ko, co ist­nie­je


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wszechstronnie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób wszech­stron­ny


Źródła:

Wiktionary

Wszechstronniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: wszech­stron­nie


Źródła:

SJP.pl

Wszechstronniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: wszech­stron­ny


Źródła:

SJP.pl

Wszechstronność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co wszech­stron­ne


Źródła:

Wiktionary

Wszechstronny

1. ma­ją­cy roz­le­głe za­in­te­re­so­wa­nia i wiele umie­jęt­no­ści, roz­wi­ja­ją­cy dzia­łal­ność w wielu dzie­dzi­nach;
2. obej­mu­ją­cy roz­le­gły za­kres, uwz­ględ­nia­ją­cy wszyst­kie aspek­ty cze­goś


przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy roz­le­gły za­kres za­in­te­re­so­wań, roz­wi­ja­ją­cy dzia­łal­ność w wielu dzie­dzi­nach, w rów­nym stop­niu do­ty­czą­cy wszyst­kich dzie­dzin, aspek­tów cze­goś

 (1.2) obej­mu­ją­cy moż­li­wie jak naj­wię­cej aspek­tów cze­goś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wszechsłowiański

od­no­szą­cy się do wszyst­kich Sło­wian


Źródła:

SJP.pl

Wszechwidzący

taki, który widzi wszyst­ko, np. wsze­chwi­dzą­cy wzrok Je­zu­sa; wszyst­ko­wi­dzą­cy


Źródła:

SJP.pl

Wszechwiedny

przy­miot­nik

 (1.1) przest. wsze­chwie­dzą­cy, wie­dzą­cy wszyst­ko


Źródła:

Wiktionary

Wszechwiedza

książ­ko­wo: wie­dza o wszyst­kim; wszyst­ko­wie­dza


Źródła:

SJP.pl

Wszechwiedzący

książ­ko­wo: taki, który wie wszyst­ko, np. wsze­chwie­dzą­cy mę­drzec; wszyst­ko­wie­dzą­cy


przy­miot­nik

 (1.1) książk. wie­dzą­cy wszyst­ko


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wszechwładca

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) osoba spra­wu­ją­ca nie­o­gra­ni­czo­ną wła­dzę


Źródła:

Wiktionary

Wszechwładczy

przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy wła­dzę nad wszyst­kim


Źródła:

Wiktionary

Wszechwładczyni

→ wszech­wład­ca


Patrz:wszechwładca

Źródła:

SJP.pl

Wszechwładniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: wszech­wład­nie


Źródła:

SJP.pl

Wszechwładność

om­ni­po­ten­cja, wszech­moc; wszech­wła­dza


Źródła:

SJP.pl

Wszechwładny

ma­ją­cy nie­o­gra­ni­czo­ną wła­dzę nad wszyst­kim


przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy nie­o­gra­ni­czo­ną wła­dzę nad wszyst­kim


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wszechwładza

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) przy­miot tego, kto po­sia­da nie­o­gra­ni­czo­ną wła­dzę


Źródła:

Wiktionary

Wszechzagłada

po­wszech­na za­gła­da


Źródła:

SJP.pl

Wszechświadomość

po­ziom roz­wo­ju psy­chicz­ne­go cha­rak­te­ry­stycz­ne­go dla Boga, bytu ab­so­lut­ne­go, zdol­ność poz­na­nia wszyst­kie­go


Źródła:

SJP.pl

Wszechświat

nie­skoń­czo­ny w cza­sie i w prze­strze­ni zbiór ciał nie­bie­skich; uni­wer­sum, kos­mos, Wszechś­wiat


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) cała prze­strzeń, czas, ma­te­ria i ener­gia; kos­mos;


Wszechś­wiat ( uni­ver­sum) – wszyst­ko, co ist­nie­je fi­zycz­nie: cała cza­so­prze­strzeń oraz wszyst­kie wy­peł­nia­ją­ce ją formy ener­gii jak ma­te­ria i pola fi­zycz­ne; sy­no­nim słów „na­tu­ra” i „przy­ro­da”. Bywa utoż­sa­mia­ny ze świa­tem i rze­czy­wi­sto­ścią – niek­tó­re dok­try­ny fi­lo­zo­ficz­ne twier­dzą, że nie ist­nie­je nic in­ne­go; przy­kła­dy ta­kich sta­no­wisk to fi­zy­ka­lizm, ma­te­ria­lizm i niek­tó­re inne formy em­pi­ryz­mu.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Wszechświatowy

przy­miot­nik od: wszechś­wiat


Źródła:

SJP.pl

Wszeciech

imię mę­skie


Wsze­ciech – al­ter­na­tyw­na forma imie­nia Sie­ciech. Zna­cze­nie imie­nia: "ten, któ­re­mu wszyst­ko spra­wia ra­dość".

Wsze­ciech imie­ni­ny ob­cho­dzi 28 paź­dzier­ni­ka


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Wszeciechostwo

Wsze­ciech z mał­żon­ką; Wsze­cie­cho­wie


Źródła:

SJP.pl

Wszeciechowie

Wsze­ciech z mał­żon­ką; Wsze­cie­cho­stwo


Źródła:

SJP.pl

Wszeciechowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Wsze­cie­cha lub z nim zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Wszedzień

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Wszegniew

imię mę­skie


Wsze­gniew, Świe­gniew, Śwsie­gniew, Się­gniew – sta­ro­pol­skie imię mę­skie, zło­żo­ne z czło­nu "Wsze-" ("wszy­stek, każdy, za­wsze") w róż­nych wer­sjach na­gło­so­wych, oraz czło­nu " -gniew" ("gniew").

Wa­riant Się­gniew mógł pow­stać rów­nież wsku­tek skró­ce­nia imie­nia Na­się­gniew.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Wszego

prze­sta­rza­łe: każ­de­go z wielu, każ­de­go bez wy­jąt­ku


za­i­mek upo­wszech­nia­ją­cy ułom­ny

 (1.1) daw. wszyst­kie­go


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wszej

forma za­im­ka.

 (1.1) zob. wsze­go.


Źródła:

Wiktionary

Wszelaki

wszel­kie­go ro­dza­ju, ga­tun­ku


za­i­mek przy­miot­ny

 (1.1) książk. wszel­ki


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Wszelako

par­ty­ku­ła

 (1.1) książk. …uwy­dat­nia­ją­ca kon­trast, treść prze­ciw­ną do wy­ni­ka­ją­cej ze zda­nia po­przed­nie­go

spój­nik

 (2.1) książk. …przy­łą­cza­ją­cy zda­nie lub wy­ra­że­nie niez­god­ne ze wcze­śniej­szym kon­tek­stem

przy­słó­wek

 (3.1) daw. w różny spo­sób


Źródła:

Wiktionary

Wszelakoby

spój­nik "wsze­la­ko" wraz z cząst­ką trybu przy­pu­szcza­ją­ce­go


Źródła:

SJP.pl

Wszelakoż

"wsze­la­ko" wzmoc­nio­ne par­ty­ku­łą "-ż"; wsza­koż, wszak­że


Źródła:

SJP.pl

Wszelki

każdy, bez wzglę­du na róż­ni­ce, wszyst­ko jedno jaki


za­i­mek przy­miot­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy wszyst­kich aspek­tów; każdy; wszy­stek


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wszem

forma za­im­ka.

 (1.1) zob. wsze­go.


Źródła:

Wiktionary

Wszemi

forma za­im­ka.

 (1.1) zob. wsze­go.


Źródła:

Wiktionary

Wszemir

imię mę­skie


Wsze­mir, Wsze­miar, Świe­mir, Sie­mir, Sie­mar – sta­ro­pol­skie imię mę­skie, zło­żo­ne z czło­nu "Wsze-" („wszy­stek, każdy, za­wsze”) w róż­nych wer­sjach na­gło­so­wych, oraz czło­nu "-mir" („pokój, spo­kój, dobro”).

W XXI wieku jest to imię rzad­kie. W stycz­niu 2024 w re­je­strze PESEL, wśród pu­blicz­nie do­stęp­nych da­nych do­ty­czą­cych osób ży­ją­cych, wy­ka­za­no 2 męż­czyzn o imie­niu Wsze­mir na­da­nym jako imię dru­gie.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Wszemił

dawne imię żeń­skie


Wsze­mił, Świe­mił – sta­ro­pol­skie imię mę­skie, zło­żo­ne z czło­nu "Wsze-" ("wszy­stek, każdy, za­wsze") w róż­nych wer­sjach na­gło­so­wych, oraz czło­nu "-mił" ("miły"). Zna­cze­nie imie­nia: "wszyst­kim miły", "lu­bia­ny przez wszyst­kich".

Wsze­mił imie­ni­ny ob­cho­dzi 12 maja i 22 li­sto­pa­da.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Wszemiła

dawne imię żeń­skie


Wsze­mi­ła – sta­ro­pol­skie imię żeń­skie, zło­żo­ne z czło­nu "Wsze-" ("wszy­stek, każdy, za­wsze") w róż­nych wer­sjach na­gło­so­wych, oraz czło­nu "-miła" ("miła"). Zna­cze­nie imie­nia: "wszyst­kim miła", "lu­bia­na przez wszyst­kich".

Wsze­mi­ła imie­ni­ny ob­cho­dzi 22 li­sto­pa­da.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Wszemiłowice

Wsze­mi­ło­wi­ce – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie wroc­ław­skim, w gmi­nie Kąty Wroc­ław­skie. Do 31 grud­nia 2024 in­te­gral­ną część miej­sco­wo­ści sta­no­wił przy­sió­łek Jur­czy­ce. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa wroc­ław­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Wszemu

forma za­im­ka.

 (1.1) zob. wsze­go.


Źródła:

Wiktionary

Wszerad

imię mę­skie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|m.;


Wsze­rad, Świe­rad, Świ­rad – sta­ro­pol­skie imię mę­skie, zło­żo­ne z czło­nu "Wsze-" („wszy­stek, każdy, za­wsze”) w róż­nych wer­sjach na­gło­so­wych, oraz czło­nu "-rad" („ra­dos­ny, za­do­wo­lo­ny”). Zna­cze­nie imie­nia: „rad każ­de­mu”.

Wsze­rad imie­ni­ny ob­cho­dzi 14 li­sto­pa­da, Świe­rad – 13 lipca.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Wszeradek

zdrob­nie­nie od: Wsze­rad (imię mę­skie)


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) zdrobn. imię|pol­ski|m. Wsze­rad


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wszeradkowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Wsze­rad­ka lub z nim zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Wszeradostwo

Wsze­rad z mał­żon­ką; Wsze­ra­do­wie


Źródła:

SJP.pl

Wszeradowie

Wsze­rad z mał­żon­ką; Wsze­ra­do­stwo


Źródła:

SJP.pl

Wszeradowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Wsze­ra­da lub z nim zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Wszerz

w kie­run­ku pro­sto­pa­dłym do dłu­go­ści; w po­przek; na sze­ro­kość


przy­słó­wek

 (1.1) zgod­nie z kie­run­kiem sze­ro­ko­ści cze­goś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wszeteczeństwo

za­cho­wa­nie lub po­stę­po­wa­nie nie­przyz­wo­i­te i gor­szą­ce


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) przest. roz­pu­sta, bezw­styd­ność

 (1.2) przest. bezw­styd­ny, roz­pust­ny po­stę­pek, słowo lub rzecz


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wszetecznica

prze­sta­rza­łe: ko­bie­ta lek­kich oby­cza­jów, pro­wa­dzą­ca życie roz­pust­ne; nie­rząd­ni­ca, roz­pust­ni­ca, la­dacz­ni­ca


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) przest. ko­bie­ta roz­wią­zła i gor­szą­ca swoim za­cho­wa­niem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wszetecznie

przy­słó­wek

 (1.1) przest. roz­pust­nie, bezw­styd­nie

 (1.2) przest. plu­ga­wo, gor­szą­co, nie­przyz­wo­i­cie, spro­śnie


Źródła:

Wiktionary

Wszeteczniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: wsze­tecz­ny


Źródła:

SJP.pl

Wszetecznik

męż­czyz­na pro­wa­dzą­cy swo­bod­ny, hu­la­szczy tryb życia, swoim za­cho­wa­niem gor­szą­cy in­nych; grzesz­nik, bezw­styd­nik, roz­pust­nik


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) przest. osoba roz­wią­zła i gor­szą­ca swoim za­cho­wa­niem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wszeteczność

prze­sta­rza­łe: spro­śność, nie­przyz­wo­i­tość;
1. bycie spro­śnym, nie­przyz­wo­i­tym, gor­szą­cym; fry­wol­ność, ob­sce­nicz­ność;
2. czyn, po­stę­pek spro­śny, nie­przyz­wo­i­ty lub rzecz spro­śna


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) przest. roz­pu­sta, bezw­styd­ność

 (1.2) przest. bezw­styd­ny, roz­pust­ny po­stę­pek, słowo lub rzecz


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wszeteczny

nie­przyz­wo­i­ty, gor­szą­cy, od­da­ją­cy się roz­pu­ście; spro­śny, fry­wol­ny, ob­sce­nicz­ny


przy­miot­nik

 (1.1) przest. bezw­styd­ny, roz­pust­ny

 (1.2) przest. plu­ga­wy, gor­szą­cy, nie­przyz­wo­i­ty, spro­śny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wszewłoga

Wsze­wło­ga ("Meum") – ro­dzaj ro­ślin na­le­żą­cy do ro­dzi­ny se­le­ro­wa­tych. Obej­mu­je w za­leż­no­ści od uję­cia sy­ste­ma­tycz­ne­go jeden ("Meum at­ha­man­ti­cum") lub trzy ga­tun­ki. Ro­śli­ny te rosną w pół­noc­nej Afry­ce i Eu­ro­pie. W Pol­sce wy­stę­pu­je jeden ga­tu­nek – wsze­wło­ga gór­ska ("Meum at­ha­man­ti­cum"). Ro­śli­ny z tego ro­dza­ju rosną na gór­skich łą­kach.


Źródła:

Wikipedia

Wszim

skrót od: Wyż­sza Szko­ła Za­rzą­dza­nia i Mar­ke­tin­gu


Źródła:

SJP.pl

Wszlifowywać

szli­fu­jąc, robić wgłę­bie­nie


Źródła:

SJP.pl

Wszolinka

wszo­lin­ka pszcze­la - owad z ro­dzi­ny wszo­lin­ko­wa­tych pa­so­ży­tu­ją­cy w gnia­zdach pszcze­lich; jego larwy żywią się mio­dem i pierz­gą, a do­ro­słe owady prze­by­wa­ją na ciele pszczół


Źródła:

SJP.pl

Wszolinkowate

ro­dzi­na mu­chó­wek z po­drzę­du krót­ko­czuł­kich


Źródła:

SJP.pl

Wszolinkowaty

o ce­chach wszo­lin­ko­wa­tych (ro­dzi­na mu­chó­wek)


Źródła:

SJP.pl

Wszoł

owad przy­sto­so­wa­ny do pa­so­żyt­ni­cze­go trybu życia, przy­po­mi­na­ją­cy po­kro­jem wesz


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) zool. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Mal­lop­ha­ga., owad pa­so­żyt­ni­czy ży­ją­cy na skó­rze zwie­rząt; wesz zwie­rzę­ca;

 (1.2) zool. daw. reg. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Ha­e­ma­to­pi­nus eu­ry­ster­nus., wesz byd­lę­ca

 (1.3) zool. daw. reg. wesz­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wszoła

owad przy­sto­so­wa­ny do pa­so­żyt­ni­cze­go trybu życia, przy­po­mi­na­ją­cy po­kro­jem wesz


Źródła:

SJP.pl

Wszołek

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Wszoły

owad przy­sto­so­wa­ny do pa­so­żyt­ni­cze­go trybu życia, przy­po­mi­na­ją­cy po­kro­jem wesz


Wszo­ły (Mal­lop­ha­ga, l. poj. "wszoł") – owady wtór­nie bezs­krzy­dłe, przy­sto­so­wa­ne do pa­so­żyt­ni­cze­go trybu życia. Grupa pa­ra­fi­le­tycz­na, obec­nie nie sta­no­wi tak­so­nu. Tra­dy­cyj­nie kla­sy­fi­ko­wa­na była w ran­dze rzędu lub po­drzę­du.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Wsztukować

w rze­mieśl­nict­wie: wsta­wić część cze­goś, np. ma­te­ria­łu, w śro­dek lub bra­ku­ją­cy frag­ment cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Wsztukowywać

w rze­mieśl­nict­wie: wsta­wiać część cze­goś, np. ma­te­ria­łu, w śro­dek lub bra­ku­ją­cy frag­ment cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Wszw

Wo­je­wódz­ki Sztab Woj­sko­wy


Źródła:

SJP.pl

Wszycko

za­i­mek rze­czow­ny nie­o­kre­ślo­ny

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. wszyst­ko


Źródła:

Wiktionary

Wszyscy

1. prze­sta­rza­łe: każdy bez wy­jąt­ku, każdy z wielu; wszel­ki;
2. dawne, rzad­kie: cały, od po­cząt­ku do końca, w prze­strze­ni, cza­sie, ilo­ści itd.


za­i­mek nie­o­kre­ślo­ny, od­po­wia­da­ją­cy ro­dza­jo­wi mę­sko­o­so­bo­we­mu

 (1.1) ogół ludzi z da­ne­go zbio­ru


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wszystek

1. prze­sta­rza­łe: każdy bez wy­jąt­ku, każdy z wielu; wszel­ki;
2. dawne, rzad­kie: cały, od po­cząt­ku do końca, w prze­strze­ni, cza­sie, ilo­ści itd.


za­i­mek

 (1.1) taki, który wy­czer­pu­je cały zbiór nie po­zo­sta­wia­jąc nic


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wszystkie

za­i­mek nie­o­kre­ślo­ny

 (1.1) forma nie­mę­sko­o­so­bo­wa od wszy­scy


Źródła:

Wiktionary

Wszystko

ogół rze­czy; peł­ność ja­kie­goś zbio­ru


za­i­mek rze­czow­ny nie­o­kre­ślo­ny

 (1.1) ogół rze­czy i spraw

 (1.2) całe


Wszyst­ko – pol­ski krót­ko­me­tra­żo­wy film fa­bu­lar­ny z 2011 roku. Pier­wszy pol­ski film fi­nan­so­wa­ny przez in­ter­na­u­tów


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Wszystkoista

iro­nicz­ne: osoba dą­żą­ca do zdo­by­cia wie­dzy o wszyst­kim, do opa­no­wa­nia wie­dzy z za­kre­su wielu dzie­dzin


Źródła:

SJP.pl

Wszystkoistyczny

→ wszyst­ko­i­sta


Patrz:wszystkoista

Źródła:

SJP.pl

Wszystkoizm

iro­nicz­nie, po­tocz­nie: dą­że­nie do zdo­by­cia wie­dzy o wszyst­kim, do ogar­nię­cia wielu dzie­dzin, pro­ble­mów itp.


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) książk. iron. dą­że­nie do zaj­mo­wa­nia się wszyst­kim po tro­chu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wszystkokupny

przy­miot­nik

 (1.1) stpol. taki, za który można wszyst­ko kupić


Źródła:

Wiktionary

Wszystkorobiący

taki, który wszyst­ko robi


Źródła:

SJP.pl

Wszystkoruchy

przy­miot­nik

 (1.1) daw. wszyst­ko po­ru­sza­ją­cy, wpra­wia­ją­cy wszyst­ko w ruch


Źródła:

Wiktionary

Wszystkowidzący

taki, który widzi wszyst­ko, np. wszyst­ko­wi­dzą­cy wzrok Je­zu­sa; wsze­chwi­dzą­cy


przy­miot­nik

 (1.1) taki, który wszyst­ko widzi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wszystkowiedza

książ­ko­wo: wie­dza o wszyst­kim; wsze­chwie­dza


Źródła:

SJP.pl

Wszystkowiedzący

książ­ko­wo: taki, który wie wszyst­ko, np. wszyst­ko­wie­dzą­cy mę­drzec; wsze­chwie­dzą­cy


Źródła:

SJP.pl

Wszystkość

1. książ­ko­wo: ca­łość, peł­nia;
2. rzad­ko: ogół rze­czy, spra­wa ota­cza­ją­cy kogoś, wszyst­ko, co ist­nie­je


Źródła:

SJP.pl

Wszystkożer

ga­tu­nek dra­pież­ne­go ssaka lą­do­we­go z ro­dzi­ny ła­si­co­wa­tych; ro­so­mak


Źródła:

SJP.pl

Wszystkożerca

w zo­o­lo­gii: zwie­rzę odży­wia­ją­ce się róż­ny­mi ro­dza­ja­mi po­kar­mu, np. sójka, dzik; po­li­fag, zwie­rzę wie­lo­żer­ne, zwie­rzę po­li­fa­gicz­ne


Źródła:

SJP.pl

Wszystkożerność

1. w zo­o­lo­gii: ży­wie­nie się kil­ko­ma ro­dza­ja­mi po­kar­mów, np. mięs­nym i ro­ślin­nym; wie­lo­żer­ność, po­li­fa­gia, po­li­fa­gizm;
2. po­tocz­nie: je­dze­nie wszyst­kie­go, nie­wy­brzy­dza­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zool. spo­sób odży­wia­nia się zwie­rząt po­le­ga­ją­cy na braku spe­cja­li­za­cji po­kar­mo­wej;


Wszyst­ko­żer­ność – spo­sób odży­wia­nia się (po­bie­ra­nia po­kar­mu) po­le­ga­ją­cy na braku spe­cja­li­za­cji po­kar­mo­wej i – w kon­sek­wen­cji – odży­wia­niu się róż­no­rod­nym po­kar­mem, za­rów­no mięs­nym, jak i ro­ślin­nym – żywym lub mart­wym.

Zwie­rzę­ta wszyst­ko­żer­ne – na­zy­wa­ne też pan­to­fa­ga­mi (łac. "pan­top­ha­ga"), om­ni­wo­ra ("om­ni­vo­ra") lub wszyst­ko­żer­ca­mi – sta­no­wią w eko­sy­ste­mie drugi i trze­ci (lub dal­szy) po­ziom kon­su­men­tów.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Wszystkożerny

1. w zo­o­lo­gii: odży­wia­ją­cy się róż­ny­mi ro­dza­ja­mi po­kar­mu; po­li­fa­gicz­ny, wie­lo­żer­ny;
2. po­tocz­nie: taki, który zje wszyst­ko, nie wy­brzy­dza


przy­miot­nik

 (1.1) ży­wią­cy się róż­no­rod­nym po­kar­mem, za­rów­no mię­sem, jak i ro­śli­na­mi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wszytek

za­i­mek

 (1.1) stpol. wszyst­ko, wszy­stek


Źródła:

Wiktionary

Wszytka

za­szew­ka


Źródła:

SJP.pl

Wszytko

za­i­mek rze­czow­ny nie­o­kre­ślo­ny

 (1.1) przest. wszyst­ko


Źródła:

Wiktionary

Wszytkokrotny

przy­miot­nik

 (1.1) stpol. taki, który kła­dzie kres wszyst­kie­mu


Źródła:

Wiktionary

Wszywka

ka­wa­łek ma­te­ria­ły wszy­wa­ny dla ozdo­by w ubra­nie; wstaw­ka


Źródła:

SJP.pl

Wszyć

wsta­wić coś pod­czas szy­cia


Źródła:

SJP.pl

Wszyściuchny

zdrob­nie­nie od: wszy­stek; wszy­ściuś­ki, wszy­ściut­ki, wszy­ściu­teń­ki, wszy­ściu­sień­ki


Źródła:

SJP.pl

Wszyściusieńki

zdrob­nie­nie od: wszy­stek; wszy­ściuch­ny, wszy­ściut­ki, wszy­ściuś­ki, wszy­ściu­teń­ki


przy­miot­nik

 (1.1) pot. zdrobn. od: wszy­stek


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wszyściuteńki

zdrob­nie­nie od: wszy­stek; wszy­ściuch­ny, wszy­ściut­ki, wszy­ściuś­ki, wszy­ściu­sień­ki


przy­miot­nik

 (1.1) pot. zdrobn. od: wszy­stek


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wszyściutki

zdrob­nie­nie od: wszy­stek; wszy­ściuch­ny, wszy­ściuś­ki, wszy­ściu­teń­ki, wszy­ściu­sień­ki


przy­miot­nik

 (1.1) zdrobn. od: wszy­stek


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wszyściuśki

zdrob­nie­nie od: wszy­stek; wszy­ściuch­ny, wszy­ściut­ki, wszy­ściu­teń­ki, wszy­ściu­sień­ki


przy­miot­nik

 (1.1) pot. zdrobn. od: wszy­stek


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wszędobylska

ko­bie­ta, dziew­czy­na, która się do wszyst­kie­go wtrą­ca, wszę­dzie zaj­rzy, jest wszę­dzie obec­na; wścib­ska, cie­kaw­ska


Źródła:

SJP.pl

Wszędobylski

1. taki, który wszę­dzie się zja­wia, do wszyst­kie­go się wtrą­ca;
2. taki, który jest obec­ny, który jest zdol­ny wszę­dzie się do­stać


przy­miot­nik

 (1.1) taki, który bywa w wielu miej­scach


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wszędobylskość

→ wszę­do­byl­ski; wszę­do­byl­stwo


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest wszę­do­byl­skie; cecha tych, któ­rzy są wszę­do­byl­scy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wszędołaz

Wszę­do­łaz – pro­to­ty­po­wy, lekki po­jazd te­re­no­wy wy­ko­na­ny w Za­kła­dzie Tran­spor­tu Ener­ge­ty­ki w Ra­do­miu. Po­jazd nie wszedł do pro­duk­cji se­ryj­nej.


Źródła:

Wikipedia

Wszędy

prze­sta­rza­łe: w każ­dym miej­scu, w każ­dej sy­tu­a­cji, w każ­dych oko­licz­no­ściach; wszę­dzie


przy­słó­wek

 (1.1) przest. wszę­dzie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wszędzie

przy­słó­wek

 (1.1) w każ­dym miej­scu

 (1.2) do każ­de­go miej­sca


Źródła:

Wiktionary

Wszędzieobecny

daw­niej: wsze­cho­bec­ny


Źródła:

SJP.pl

Wsączać

1. spra­wiać, że ciecz prze­są­cza się, wsią­ka w coś;
2. wsą­czać się: o cie­czy lub wil­go­ci - wsią­kać, prze­ni­kać


Źródła:

SJP.pl

Wsączyć

1. spra­wić, że ciecz prze­są­czy się, wsią­knie w coś;
2. wsą­czyć się: o cie­czy, wil­go­ci - wsią­knąć, prze­ni­knąć


Źródła:

SJP.pl

Wsłuchany

taki, który się wsłu­chał; słu­cha­ją­cy z uwagą, za­słu­cha­ny


Źródła:

SJP.pl