Wnasionek

błon­ków­ka owa­dziar­ka z ro­dzi­ny ble­sko­tek; szkod­nik grusz i ja­bło­ni


Źródła:

SJP.pl

Wnaturzać

daw­niej: czy­nić wła­ści­wo­ścią czy­jejś na­tu­ry


Źródła:

SJP.pl

Wnerw

po­tocz­nie: wpro­wa­dzić w stan zde­ner­wo­wa­nia


Źródła:

SJP.pl

Wnerwiać

po­tocz­nie: wpro­wa­dzać w stan zde­ner­wo­wa­nia


Źródła:

SJP.pl

Wnerwiony

po­tocz­nie: wpro­wa­dzić w stan zde­ner­wo­wa­nia


Źródła:

SJP.pl

Wnerwić

po­tocz­nie: wpro­wa­dzić w stan zde­ner­wo­wa­nia


Źródła:

SJP.pl

Wnet

wkrót­ce, zaraz


przy­słó­wek

 (1.1) książk. w nie­dłu­gim cza­sie od wska­za­ne­go mo­men­tu


Zo­bacz też: Radio Wnet.

WNET (także Thir­te­en, chan­nel 13) – nie­ko­mer­cyj­na, ame­ry­kań­ska sta­cja te­le­wi­zyj­na w Ne­wark, New Jer­sey, obej­mu­ją­ca swoim sy­gna­łem ob­szar me­tro­po­li­tal­ne­go No­we­go Jorku. WNET jest sztan­da­ro­wą sta­cją te­le­wiz­ji pu­blicz­nej PBS.

Stu­dia i biura sta­cji WNET znaj­du­ją się na Man­hat­ta­nie, w Mid­town, a na­daj­nik na Em­pi­re State Bu­il­ding.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Wniebogłosy

po­tocz­nie: bar­dzo gło­śno; prze­ni­kli­wie, do­no­śnie, na cały głos


przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) książk. bar­dzo gło­śno, prze­raź­li­wie gło­śno

przy­miot­nik nie­od­mien­ny

 (2.1) książk. bar­dzo gło­śny, prze­raź­li­wie gło­śny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wniebowstąpienie

w te­o­lo­gii chrze­ści­jań­skiej, o zmart­wychw­sta­łym Je­zu­sie Chry­stu­sie: wznieść się do nieba


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki, nazwa włas­na

 (1.1) rel. świę­to chrze­ści­jań­skie upa­mięt­nia­ją­ce wstą­pie­nie do nieba zmart­wychw­sta­łe­go Je­zu­sa Chry­stu­sa, ob­cho­dzo­ne co­rocz­nie w 40. dniu od Zmart­wychw­sta­nia Pań­skie­go (czwar­tek);


Wnie­bow­stą­pie­nie – prze­nie­sie­nie się osoby świę­tej do nieba za życia (nie po śmier­ci) wraz z cia­łem (nie sama dusza). Dwie naj­bar­dziej znane po­sta­cie, któ­rym przy­pi­sy­wa­ne jest wnie­bow­stą­pie­nie, to Jezus Chry­stus oraz Ma­ho­met.

Wnie­bow­stą­pie­nie znane jest także w bud­dyz­mie (mnich Śan­ti­de­wa) i hin­du­iz­mie (bóg Krysz­na).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Wniebowstąpić

w te­o­lo­gii chrze­ści­jań­skiej, o zmart­wychw­sta­łym Je­zu­sie Chry­stu­sie: wznieść się do nieba


Źródła:

SJP.pl

Wniebowstępować

w te­o­lo­gii chrze­ści­jań­skiej, o zmart­wychw­sta­łym Je­zu­sie Chry­stu­sie: wzno­sić się do nieba


Źródła:

SJP.pl

Wniebowzięcie

świę­to ko­ściel­ne zwią­za­ne z wstą­pie­niem Matki Bo­skiej do nieba


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) rel. wy­da­rze­nie zbaw­cze prze­nie­sie­nia kogoś do nieba

 (1.2) przen. uczu­cie nie­ziem­skie­go za­chwy­tu


Wnie­bow­zię­cie – we­dług te­o­lo­gii chrze­ści­jań­skiej to za­bra­nie osoby świę­tej przez Boga do nieba za życia lub po śmier­ci wraz z cia­łem i duszą.

We­dług Bi­blii Bóg za­brał do nieba dwie osoby:

Bi­blia za­po­wia­da także, że po pa­ruz­ji wszy­scy spra­wied­li­wi zo­sta­ną za­bra­ni przez Boga do nieba i będą żyć wiecz­nie (por. 1. List do Te­sa­lo­ni­czan 4,17).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Wniebowzięta

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) rel. pe­ryfr. matka Je­zu­sa Chry­stu­sa


Źródła:

Wiktionary

Wniebowzięty

bar­dzo za­do­wo­lo­ny, szczę­śli­wy, w sta­nie eu­fo­rii


przy­miot­nik

 (1.1) przen. od­czu­wa­ją­cy szczę­ście


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wniesienie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) prze­mie­szcze­nie cze­goś w górę lub w pewne miej­sce

 (1.2) do­da­wa­nie (tre­ści), uzu­peł­nia­nie


Źródła:

Wiktionary

Wnieść

1. prze­nieść coś do bu­dyn­ku, po­mie­szcze­nia lub innej zam­knię­tej prze­strze­ni;
2. prze­nieść coś na miej­sce po­ło­żo­ne wyżej;
3. dać coś jako wkład we wspól­no­tę;
4. zło­żyć wnio­sek


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. wno­sić)

 (1.1) do­ko­na­ny od|wno­sić.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wnijście

daw­niej: wejść


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) daw. wej­ście


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wnijść

daw­niej: wejść


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni do­ko­na­ny

 (1.1) daw. wejść

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. plu­ral|wnij­ście.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wnikanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|wni­kać.


Źródła:

Wiktionary

Wnikać

1. do­sta­wać się do wnę­trza cze­goś, prze­ni­kać do­kądś;
2. badać coś, za­poz­na­wać się z czymś


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. wni­knąć)

 (1.1) prze­do­sta­wać się do środ­ka, prze­ni­kać

 (1.2) zgłę­biać jakąś kwe­stię, pró­bo­wać ją zro­zu­mieć


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wnikliwie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób wni­kli­wy


Źródła:

Wiktionary

Wnikliwiej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: wni­kli­wie


Źródła:

SJP.pl

Wnikliwość

skłon­ność do grun­tow­nej ana­li­zy, do do­szu­ki­wa­nia się sedna rze­czy, isto­ty cze­goś; do­cie­kli­wość, do­kład­ność, do­głęb­ność, grun­tow­ność


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, kto wni­kli­wy, do­cie­kli­wy, uważ­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wnikliwszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: wni­kli­wy


Źródła:

SJP.pl

Wnikliwy

1. ana­li­zu­ją­cy, roz­trzą­sa­ją­cy coś grun­tow­nie, do­cie­ra­ją­cy do isto­ty cze­goś; do­głęb­ny, do­cie­kli­wy, do­kład­ny, skru­pu­lat­ny;
2. spra­wia­ją­cy wra­że­nie prze­ni­ka­ją­ce­go głę­bo­ko, np. wni­kli­we spoj­rze­nie


przy­miot­nik

 (1.1) zgłę­bia­ją­cy coś do­kład­nie, prze­ni­ka­ją­cy głę­bo­ko


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wniknąć

do­stać się do wnę­trza cze­goś, zba­dać, zgłę­bić


Źródła:

SJP.pl

Wniosek

1. prze­my­śle­nie, wynik ro­zu­mo­wa­nia;
2. twier­dze­nie wy­ni­ka­ją­ce z prze­sła­nek;
3. po­stu­lat;
4. pro­jekt zgła­sza­ny pod obra­dy ciała ko­le­gial­ne­go


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) wynik, re­zul­tat prze­my­śle­nia cze­goś; twier­dze­nie, prze­ko­na­nie bę­dą­ce wy­ni­kiem ro­zu­mo­wa­nia, roz­my­śla­nia

 (1.2) po­mysł, pro­po­zy­cja, pro­jekt zło­żo­ny do dy­sku­sji i pod­ję­cia de­cyz­ji o jego przy­ję­ciu lub odrzu­ce­niu

 (1.3) urz. proś­ba przed­sta­wio­na w od­po­wied­nim urzę­dzie


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Wnioskodawca

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) ten, kto wnio­sku­je, skła­da wnio­sek


Źródła:

Wiktionary

Wnioskodawczy

→ wnio­sko­daw­ca


Patrz:wnioskodawca

Źródła:

SJP.pl

Wnioskodawczyni

ko­bie­ta wy­stę­pu­ją­ca z wnio­skiem


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) urz. forma żeń­ska od: wnio­sko­daw­ca


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wnioskowanie

1. wy­cią­gać wnio­ski z prze­sła­nek;
2. pro­po­no­wać, wno­sić


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|wnio­sko­wać.


Wnio­sko­wa­nie – jedna z naj­bar­dziej pod­sta­wo­wych od­mian ro­zu­mo­wa­nia obok spraw­dza­nia, do­wo­dze­nia i wy­ja­śnia­nia.

"Wnio­sko­wać" – za Ka­zi­mie­rzem Aj­du­kie­wi­czem – zna­czy tyle co "na pod­sta­wie uprzed­nio uz­na­nych zdań (sądów) do­cho­dzić do uz­na­nia no­we­go (dotąd nie uz­na­wa­ne­go) zda­nia (sądu), lub wzmac­niać pew­ność z jaką nowe zda­nie uz­na­je­my".


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Wnioskować

1. wy­cią­gać wnio­ski z prze­sła­nek;
2. pro­po­no­wać, wno­sić


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. wyw­nio­sko­wać)

 (1.1) wy­wo­dzić wnio­sek

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. zaw­nio­sko­wać)

 (2.1) sta­rać się ofi­cjal­nie o coś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wnioskowy

→ wnio­sek


Patrz:wniosek

Źródła:

SJP.pl

Wniwecz

1. daw­niej: do szczę­tu, cał­kiem, zu­peł­nie
2. w związ­ku fra­ze­o­lo­gicz­nym: obró­cić coś wni­wecz - uni­ce­stwić, zni­szczyć


przy­słó­wek

 (1.1) daw. cał­kiem, zu­peł­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wnizać

wcią­gnąć coś cien­kie­go (np. nitkę, sznu­rek) do środ­ka cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Wnizywać

wcią­gać nitkę, drut, sznu­rek itp. do środ­ka cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Wniść

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni do­ko­na­ny

 (1.1) daw. wejść


Źródła:

Wiktionary

Wnorka

ptak, sowa ziem­na


Źródła:

SJP.pl

Wnorowski

naz­wi­sko


Wno­row­ski (forma żeń­ska: Wno­row­ska; licz­ba mnoga: Wno­row­scy) – pol­skie naz­wi­sko, w Pol­sce nosi je ok. 1800 osób


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Wnorsko-Kużelski

→ Wnory-Ku­że­le


Patrz:Wnory-Kużele

Źródła:

SJP.pl

Wnorsko-Pażoski

→ Wnory-Pa­żo­chy


Patrz:Wnory-Pażochy

Źródła:

SJP.pl

Wnory-Kużele

wieś w wo­je­wództ­wie pod­la­skim, w po­wie­cie wy­so­ko­ma­zo­wiec­kim


Wnory-Ku­że­le – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie pod­la­skim, w po­wie­cie wy­so­ko­ma­zo­wiec­kim, w gmi­nie Ko­by­lin-Bo­rzy­my.

Za­ścia­nek szla­chec­ki Ku­że­le na­le­żą­cy do oko­li­cy za­ścian­ko­wej Wnory po­ło­żo­ny był w dru­giej po­ło­wie XVII wieku w po­wie­cie ty­ko­ciń­skim ziemi biel­skiej wo­je­wództ­wa pod­la­skie­go. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa łom­żyń­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Wnory-Pażochy

wieś w wo­je­wództ­wie pod­la­skim, w po­wie­cie wy­so­ko­ma­zo­wiec­kim


Wnory-Pa­żo­chy – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie pod­la­skim, w po­wie­cie wy­so­ko­ma­zo­wiec­kim, w gmi­nie Ku­le­sze Ko­ściel­ne.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa łom­żyń­skie­go.

Wier­ni ko­ścio­ła rzym­sko­ka­to­lic­kie­go na­le­żą do pa­ra­fii św. Bar­tło­mie­ja Apo­sto­ła w Ku­le­szach Ko­ściel­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Wnorów

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Wnosić

1. nio­sąc, umie­szczać kogoś lub coś we wnę­trzu lub na wierz­chu cze­goś;
2. przed­sta­wiać, skła­dać do roz­pa­trze­nia, np. skar­gę;
3. książ­ko­we: do­my­ślać się, wy­cią­gać wnio­sek


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. wnieść)

 (1.1) prze­mie­szczać coś w górę lub w pewne miej­sce

 (1.2) mieć swój wkład w czymś; do­da­wać (tre­ści), uzu­peł­niać

 (1.3) przed­sta­wiać, skła­dać do roz­pa­trze­nia (np. skar­gę, wnio­sek)

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. brak)

 (2.1) wy­cią­gać wnio­ski


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wnoszenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|wno­sić.


Źródła:

Wiktionary

Wnp

skrót od: Wspól­no­ta Nie­pod­le­głych Państw - zwią­zek go­spo­dar­czy, po­li­tycz­ny i woj­sko­wy Rosji oraz niek­tó­rych by­łych re­pu­blik związ­ko­wych


skró­to­wiec, rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski albo ni­ja­ki

 (1.1) = Wspól­no­ta Nie­pod­le­głych Państw;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wnp-Owski

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) polit. zwią­za­ny z WNP, do­ty­czą­cy WNP


Źródła:

Wiktionary

Wnt

skró­to­wiec

 (1.1) = wew­nątrzw­spól­no­to­we na­by­cie to­wa­rów


Szlak sy­gna­li­za­cyj­ny Wnt two­rzy sze­reg bia­łek ko­mór­ki od­gry­wa­ją­cych rolę w em­brio­ge­ne­zie i kar­cy­no­ge­ne­zie, a także fiz­jo­lo­gicz­nych pro­ce­sach za­cho­dzą­cych w pra­wi­dło­wych ko­mór­kach do­ro­słych or­ga­niz­mów.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Wnuczek

zdrob­nie­nie od: wnuk


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) zdrobn. od: wnuk

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. lm. od: wnucz­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wnuczka

córka syna bądź córki (w sto­sun­ku do dziad­ka lub babki)


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) córka syna lub córki

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. i B. lp. od: wnu­czek


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wnuczkowy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z wnucz­kiem, do­ty­czą­cy wnuka lub wnucz­ki

przy­miot­nik dzier­żaw­czy

 (2.1) na­le­żą­cy do wnuka lub wnucz­ki

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (3.1) wła­ści­wy wnu­ko­wi lub wnucz­ce


Źródła:

Wiktionary

Wnuczkożonka

po­tocz­nie: młoda ko­bie­ta bę­dą­ca part­ner­ką znacz­nie star­sze­go od sie­bie męż­czyz­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) neol. młoda ko­bie­ta w związ­ku ze znacz­nie star­szym męż­czyz­ną


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wnuczusia

pie­szczot­li­wie: wnuk


Źródła:

SJP.pl

Wnuczuś

pie­szczot­li­wie: wnuk


Źródła:

SJP.pl

Wnuczy

wnu­ko­wy; daw­niej:
1. bę­dą­cy włas­no­ścią wnuka, na­le­żą­cy do wnuka;
2. wła­ści­wy wnu­ko­wi


Źródła:

SJP.pl

Wnuczę

pie­szczot­li­wie: wnu­czek lub wnucz­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) zdrobn. od wnuk lub wnucz­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wnuk

syn syna lub córki


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) syn córki lub syna


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wnuka

prze­sta­rza­le: wnucz­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) stpol. wnucz­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wnuki

prze­sta­rza­le: wnucz­ka


Wnuki ( Унукі; Унуки) − wieś na Bia­ło­ru­si, w ob­wo­dzie miń­skim, w re­jo­nie mia­dziel­skim, w siel­so­wie­cie Na­rocz.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Wnukiew

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) stpol. wnucz­ka


Źródła:

Wiktionary

Wnukowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Wnukowy

wnu­czy; daw­niej:
1. bę­dą­cy włas­no­ścią wnuka, na­le­żą­cy do wnuka;
2. wła­ści­wy wnu­ko­wi


Źródła:

SJP.pl

Wnusia

pie­szczot­li­wie o wnucz­ce


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. pieszcz. wnucz­ka

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) zob. wnuś.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wnusio

zdrob­nie­nie od: wnuk


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pieszcz. wnuk


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wnuś

pie­szczot­li­wie o wnuku


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pieszcz. wnuk


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wnyk

pętla uży­wa­na przez kłu­sow­ni­ków do chwy­ta­nia zwie­rzy­ny; sidło


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) łow. pu­łap­ka za­sta­wia­na na zwie­rzę­ta, zwy­kle w for­mie pętli ze sznu­ra, drutu lub linki, która za­ci­ska się na koń­czy­nie albo szyi zwie­rzę­cia, gdy pró­bu­je się uwol­nić


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wnykarka

ko­bie­ta chwy­ta­ją­ca zwie­rzy­nę we wnyki


Źródła:

SJP.pl

Wnykarz

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) kłu­sow­nik uży­wa­ją­cy wny­ków do chwy­ta­nia zwie­rzy­ny


Źródła:

Wiktionary

Wnyki

pętla uży­wa­na przez kłu­sow­ni­ków do chwy­ta­nia zwie­rzy­ny; sidło


Źródła:

SJP.pl

Wnęcać

1. zwa­biać zwie­rzy­nę łowną za po­mo­cą przy­nę­ty;
2. daw­niej: wnę­cać się - do­sta­wać się gdzieś, wci­skać się


Źródła:

SJP.pl

Wnęcić

1. zwa­bić zwie­rzy­nę łowną za po­mo­cą przy­nę­ty;
2. daw­niej: wnę­cić się - do­stać się gdzieś, wcis­nąć się


Źródła:

SJP.pl

Wnęk

rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) stpol. śrpol. (potem gw-pl|Pod­ha­le.) wnuk


Źródła:

Wiktionary

Wnęka

wgłę­bie­nie w ścia­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) za­głę­bie­nie w ścia­nie, murze

 (1.2) stpol. wnucz­ka

 (1.3) anat. ro­dzaj szcze­li­ny lub za­głę­bie­nia na po­wierzch­ni na­rzą­du, przez który wcho­dzą lub wy­cho­dzą na­czy­nia krwio­no­śne, na­czy­nia lim­fa­tycz­ne, nerwy

 (1.4) ar­che­ol. sztucz­ne wklę­śnię­cie w boku na­rzę­dzia krze­mien­ne­go, ty­po­we dla pew­nych pra­dzie­jo­wych kul­tur;


Wnęka – wgłę­bie­nie w ścia­nie. Wnęka może mieć różną głę­bo­kość, wy­so­kość i sze­ro­kość. Może mieć pro­ste kra­wę­dzie (bez ozdób) lub de­ko­ra­cyj­ne wy­koń­cze­nie.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Wnękowy

przy­miot­nik od: wnęka


Źródła:

SJP.pl

Wnęta

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) stpol. przy­nę­ta


Źródła:

Wiktionary

Wnęter

męż­czyz­na lub sa­miec zwie­rzę­cia cier­pią­cy na wnę­tro­stwo


Źródła:

SJP.pl

Wnętrostwo

wro­dzo­ny brak jed­ne­go lub obu jąder w mosz­nie wsku­tek za­trzy­ma­nia się ich w jamie brzusz­nej lub ka­na­le pa­chwi­no­wym


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Wnętrzarka

→ wnę­trzarz


Patrz:wnętrzarz

Źródła:

SJP.pl

Wnętrzarski

do­ty­czą­cy wnętrz bu­dyn­ków, zwią­za­ny z de­ko­ra­cją wnętrz


Źródła:

SJP.pl

Wnętrze

wszyst­kie ele­men­ty obiek­tu oprócz jego ele­men­tów brze­go­wych


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) prze­strzeń, znaj­du­ją­ca się w środ­ku cze­goś

 (1.2) du­cho­wa stro­na czło­wie­ka, dusza, serce

 (1.3) po­mie­szcze­nie w środ­ku bu­dow­li wraz z wy­stro­jem

 (1.4) geom. zbiór ta­kich punk­tów fi­gu­ry ge­o­me­trycz­nej, że dla każ­de­go z nich ist­nie­je oto­cze­nie za­war­te w tej fi­gu­rze


Wnę­trze – obu­do­wa­na prze­strzeń zam­knię­ta znaj­du­ją­ca się wew­nątrz bu­dow­li, słu­żą­ca okre­ślo­nym po­trze­bom ma­te­rial­nym i kul­tu­ro­wym czło­wie­ka.

Na po­ję­cie wnę­trza ar­chi­tek­to­nicz­ne­go, oprócz sa­me­go po­mie­szcze­nia, skła­da się rów­nież wy­strój jego ścian, skle­pie­nia, su­fi­tu oraz wy­po­sa­że­nie w sprzę­ty ru­cho­me.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Wnętrzniak

pa­so­żyt ży­ją­cy wew­nątrz ciała ży­wi­cie­la


Źródła:

SJP.pl

Wnętrzniaki

pa­so­żyt ży­ją­cy wew­nątrz ciała ży­wi­cie­la


Wnętrz­nia­ki, grzy­by ga­ste­ro­i­dal­ne ( Ga­ste­ro­my­ce­tes) – w daw­nych sy­ste­mach kla­sy­fi­ka­cyj­nych (I po­ło­wa XX w.) nazwą tą okre­śla­no tak­son grzy­bów o zam­knię­tych owoc­ni­kach. Wów­czas grzy­by za­li­cza­no je­szcze do ro­ślin. Była to kla­sy­fi­ka­cja sztucz­na, opar­ta na po­do­bień­stwie bu­do­wy.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Wnętrzności

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) anat. na­rzą­dy wew­nętrz­ne jamy brzusz­nej, klat­ki pier­sio­wej oraz mied­ni­cy czło­wie­ka lub zwie­rzę­cia

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) przest. plu­ral|wnętrz­ność.


Źródła:

Wiktionary

Wnętrzowy

przy­miot­nik od: wnę­trze


Źródła:

SJP.pl