Wkasać

gwa­ro­wo: pod­wi­ną­wszy lub za­wi­ną­wszy jakąś część ubra­nia, wło­żyć


Źródła:

SJP.pl

Wkd

War­szaw­skie Ko­le­je Do­ja­zdo­we


skró­to­wiec

 (1.1) = War­szaw­ska Kolej Do­ja­zdo­wa;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Wkds

skró­to­wiec

 (1.1) = wo­je­wódz­ka ko­mi­sja dia­lo­gu spo­łecz­ne­go


Źródła:

Wiktionary

Wkkfit

skrót od: Wo­je­wódz­ki Ko­mi­tet Kul­tu­ry Fi­zycz­nej i Tu­ryst­ki


Źródła:

SJP.pl

Wkkw

skró­to­wiec

 (1.1) = wszech­stron­ny kon­kurs konia wierz­cho­we­go


Źródła:

Wiktionary

Wkl

skró­to­wiec

 (1.1) = hist. Wiel­kie Księ­stwo Li­tew­skie


Źródła:

Wiktionary

Wkleić

umo­co­wać coś wew­nątrz cze­goś za po­mo­cą kleju


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. wkle­jać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|wkle­jać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wklejenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|wkle­ić.


Źródła:

Wiktionary

Wklejka

od­dziel­na kart­ka do­kle­ja­na do stro­ni­cy książ­ki, za­wie­ra­ją­ca do­dat­ko­we ilu­stra­cje, mapy, ta­be­le itp.


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) po­ligr. luźna kart­ka zaraz za okład­ką książ­ki, nie­przy­kle­jo­na na całej po­wierzch­ni okład­ki


Wklej­ka – od­dziel­na, po­je­dyn­cza kart­ka w for­ma­cie rów­nym for­ma­to­wi stro­ni­cy lub od niej więk­szym, wkle­jo­na przez falc do grzbie­tu książ­ki lub cza­so­pis­ma. Za­wie­ra naj­czę­ściej mapę, ta­be­lę lub inny ma­te­riał ilu­stra­cyj­ny; może być dru­ko­wa­na jedno- lub dwu­stron­nie, może też róż­nić się pa­pie­rem od resz­ty pu­bli­ka­cji (np. wklej­ka na pa­pie­rze kre­do­wym w książ­ce wy­dru­ko­wa­nej na pa­pie­rze dru­kar­skim).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Wklepać

1. kle­piąc, wbić, wcis­nąć coś głę­biej, do środ­ka;
2. po­tocz­nie: wpi­sać jakiś tekst do pa­mię­ci kom­pu­te­ra za po­mo­cą kla­wia­tu­ry


Źródła:

SJP.pl

Wklepywać

1. kle­piąc, wbi­jać, wci­skać coś głę­biej, do środ­ka;
2. po­tocz­nie: wpi­sy­wać jakiś tekst do pa­mię­ci kom­pu­te­ra za po­mo­cą kla­wia­tu­ry


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. wkle­pać)

 (1.1) kle­piąc, wci­skać coś głę­biej, do wew­nątrz

 (1.2) pot. prze­pi­sy­wać przy po­mo­cy kla­wia­tu­ry (kom­pu­te­ra, te­le­fo­nu, ma­szy­ny do pi­sa­nia itp.)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wklikać

wpi­sać coś do kom­pu­te­ra, kli­ka­jąc mysz­ką


Źródła:

SJP.pl

Wklikiwać

wpi­sy­wać coś do kom­pu­te­ra, kli­ka­jąc mysz­ką


Źródła:

SJP.pl

Wkluczanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|wklu­czać.


Źródła:

Wiktionary

Wkluczać

daw­niej: włą­czać w za­kres cze­goś; wli­czać, za­li­czać


Źródła:

SJP.pl

Wkluczyć

daw­niej: włą­czyć w za­kres cze­goś; wli­czyć, za­li­czyć


Źródła:

SJP.pl

Wklęsać

sta­wać się wklę­słym, wgłę­bio­nym; za­klę­sać, wpu­klać się, za­pa­dać się


Źródła:

SJP.pl

Wklęsek

w od­lew­nict­wie: wkład­ka sto­so­wa­na do otrzy­my­wa­nia wy­o­krą­gleń w mo­de­lach lub rdzen­ni­cach


Źródła:

SJP.pl

Wklęsnąć

stać się wklę­słym, wgłę­bio­nym; za­klęs­nąć, wpu­klić się, za­paść się


Źródła:

SJP.pl

Wklęsłodruk

druk wklę­sły


Źródła:

SJP.pl

Wklęsłość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co wklę­słe

 (1.2) wklę­słe, za­głę­bio­ne miej­sce


Źródła:

Wiktionary

Wklęsły

o po­wierzch­ni wzno­szą­cej się od środ­ka ku brze­gom; wgłę­bio­ny, za­pad­nię­ty, niec­ko­wa­ty, wklę­śnię­ty


przy­miot­nik

 (1.1) taki, który ma za­głę­bie­nie lub od­cin­ko­we ob­ni­że­nie

 (1.2) mat. o funk­cji: taka, że jej wy­kres znaj­du­je się pod stycz­ną w każ­dym punk­cie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wklęśnięcie

stać się wklę­słym, wgłę­bio­nym; za­klęs­nąć, wpu­klić się, za­paść się


Źródła:

SJP.pl

Wklęśnięty

o po­wierzch­ni wzno­szą­cej się od środ­ka ku brze­gom; wgłę­bio­ny, za­pad­nię­ty, niec­ko­wa­ty, wklę­sły


Źródła:

SJP.pl

Wkm

wiel­ko­ka­li­bro­wy ka­ra­bin ma­szy­no­wy; wu­ka­em


Źródła:

SJP.pl

Wkodowany

po­tocz­nie: wpoić, mocno utr­wa­lić


Źródła:

SJP.pl

Wkodować

po­tocz­nie: wpoić, mocno utr­wa­lić


Źródła:

SJP.pl

Wkoleić

umie­ścić wy­ko­le­jo­ne wa­go­ny z po­wro­tem na szy­nach


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. wko­le­jać)

 (1.1) kolej. umie­ścić wy­ko­le­jo­ny po­jazd z po­wro­tem na szy­nach


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wkolejać

umie­szczać wy­ko­le­jo­ne wa­go­ny z po­wro­tem na szy­nach


Źródła:

SJP.pl

Wkolejnica

urzą­dze­nie słu­żą­ce do umie­szcza­nia wy­ko­le­jo­nych wa­go­nów z po­wro­tem na szy­nach


Źródła:

SJP.pl

Wkop

od­kryw­ko­we wy­ro­bi­sko gór­ni­cze


Źródła:

SJP.pl

Wkopać

wkop­nąć;
1. za­głę­bić w ziemi po­przez ko­pa­nie;
2. pot.
a) zdra­dzić kogoś; wsy­pać;
b) wko­pać komuś - pobić kogoś, sko­pać;
3. wko­pać się:
a) wryć się w zie­mię;
b) wcis­nąć się w coś;
c) pot. zdra­dzić się; wsy­pać się;
d) pot. wplą­tać się w przy­krą spra­wę


cza­sow­nik

 (1.1) do­ko­na­ny od|wko­py­wać.

cza­sow­nik zwrot­ny wko­pać się

 (2.1) do­ko­na­ny od|wko­py­wać się.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wkopiować

włą­czyć kopię do więk­szej ca­ło­ści


Źródła:

SJP.pl

Wkopiowywać

włą­czać kopię do więk­szej ca­ło­ści


Źródła:

SJP.pl

Wkopnąć

wko­pać;
1. ko­piąc, za­głę­bić w ziemi;
2. umie­ścić coś gdzieś moc­nym kop­nię­ciem;
3. po­tocz­nie: po­sta­wić kogoś w trud­nej, kło­pot­li­wej sy­tu­a­cji;
4. po­tocz­nie: zdra­dzić, wydać kogoś


Źródła:

SJP.pl

Wkoło

ze wszyst­kich stron cze­goś, co znaj­du­je się w środ­ku; wokół; wo­ko­ło


Źródła:

SJP.pl

Wkp

skrót od: Wszechz­wiąz­ko­wa Ko­mu­ni­stycz­na Par­tia (bol­sze­wi­ków)


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Wkpg

skrót od: Wo­je­wódz­ka Ko­mi­sja Pla­no­wa­nia Go­spo­dar­cze­go


Źródła:

SJP.pl

Wkr

skrót od: Woj­sko­wa Ko­men­da Re­jo­no­wa


Źródła:

SJP.pl

Wkra

rzeka w Pol­sce, do­pływ Narwi


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. hy­dron. rzeka w Pol­sce, dolny bieg pra­we­go do­pły­wu Narwi;

 (1.2) geogr. hy­dron. rzeka w Niem­czech;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Wkraczać

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. wkro­czyć)

 (1.1) podn. kro­cząc, wcho­dzić gdzieś do­stoj­nie; wstę­po­wać gdzieś wolno, z po­wa­gą

 (1.2) za­czy­nać zaj­mo­wać obcy ob­szar

 (1.3) roz­po­czy­nać po­stę­po­wa­nie na­pra­wia­ją­ce na­ru­szo­ny ład

 (1.4) roz­po­czy­nać nowy etap


Źródła:

Wiktionary

Wkraplacz

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) chem. przy­rząd słu­żą­cy do pre­cy­zyj­ne­go do­zo­wa­nia ja­kie­goś płynu i wle­wa­nia go do na­czy­nia, w któ­rym za­cho­dzi re­ak­cja che­micz­na

 (1.2) chem. zob. pi­pe­ta.


Wkra­placz to na­czy­nie la­bo­ra­to­ryj­ne, które służy do pre­cy­zyj­ne­go do­zo­wa­nia cie­kłych sub­stan­cji, zaz­wy­czaj sub­stra­tów do pro­wa­dzo­nej w kol­bie re­ak­cji che­micz­nej.

Ty­po­wy wkra­placz skła­da się z na­czy­nia o kształ­cie cy­lin­drycz­nym, stoż­ko­wym lub grusz­ko­wym, które po­sia­da z jed­nej stro­ny szlif żeń­ski, zaś z dru­giej stro­ny nóżkę z kra­ni­kiem i szli­fem mę­skim.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Wkraplanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|wkra­plać.


Źródła:

Wiktionary

Wkraplać

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. wkro­plić)

 (1.1) do­da­wać do cze­goś płyn po­je­dyn­czy­mi kro­pla­mi


Źródła:

Wiktionary

Wkrawać

kro­jąc, wrzu­cać, wkła­dać do cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Wkraść

wkraść się - do­stać się gdzieś ukrad­kiem, nie­po­strze­że­nie


Źródła:

SJP.pl

Wkreślać

kre­śląc, włą­czać coś, na­no­sić na ry­su­nek


Źródła:

SJP.pl

Wkreślić

kre­śląc, włą­czyć coś, na­nieść na ry­su­nek


Źródła:

SJP.pl

Wkroczenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|wkro­czyć.

 (1.2) o woj­sku: wej­ście w gra­ni­ce kraju, re­jo­nu


Źródła:

Wiktionary

Wkroczyć

1. wcho­dzić gdzieś prze­waż­nie wolno;
2. wcho­dzić w nowe sta­dium cze­goś;
3. in­ter­we­nio­wać


cza­sow­nik prze­chod­ni

 (1.1) do­ko­na­ny od|wkra­czać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wkroić

dodać coś kro­jąc (np. do zupy)


Źródła:

SJP.pl

Wkropić

1. wlać gdzieś jakiś płyn, lejąc kro­pel­ka­mi
2. po­tocz­nie: wlać komuś, zbić kogoś


Źródła:

SJP.pl

Wkroplenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|wkro­plić.


Źródła:

Wiktionary

Wkroplić

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. wkra­plać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|wkra­plać.


Źródła:

Wiktionary

Wkruszać

kru­sząc coś, wsy­py­wać, do­da­wać do cze­goś; wdra­biać


Źródła:

SJP.pl

Wkruszyć

kru­sząc coś, wsy­pać, dodać do cze­goś; wdro­bić


Źródła:

SJP.pl

Wkrzański

przy­miot­nik od: Wkra


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z rzeką Wkrą


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wkrótce

po upły­wie krót­kie­go czasu; nie­dłu­go, nie­ba­wem, nie­za­dłu­go


przy­słó­wek

 (1.1) w nie­dłu­gim cza­sie, w naj­bliż­szym cza­sie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wkręcacz

po­tocz­nie:
1. osoba wkrę­ca­ją­ca coś;
2. osoba umyśl­nie wpro­wa­dza­ją­ca kogoś w błąd, zwy­kle dla żartu;
3. wkrę­tar­ka - urzą­dze­nie do wkrę­ca­nia i wy­krę­ca­nia wkrę­tów lub śrub; wkrę­car­ka;
4. coś wy­wo­łu­ją­ce­go silne za­in­te­re­so­wa­nie i skła­nia­ją­ce do poś­wię­ce­nia na to dłuż­sze­go czasu


Źródła:

SJP.pl

Wkręcaczka

po­tocz­nie: ko­bie­ta umyśl­nie wpro­wa­dza­ją­ca kogoś w błąd, zwy­kle dla żartu


Źródła:

SJP.pl

Wkręcający

po­tocz­nie: wy­wo­łu­ją­cy duże za­in­te­re­so­wa­nie i zaj­mu­ją­cy czyjś czas; wcią­ga­ją­cy


Źródła:

SJP.pl

Wkręcalny

da­ją­cy się wkrę­cić


Źródła:

SJP.pl

Wkręcanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|wkrę­cać.


Źródła:

Wiktionary

Wkręcany

taki, któ­re­go umie­szcza się w czymś po­przez krę­ce­nie


Źródła:

SJP.pl

Wkręcarka

po­tocz­nie: wkrę­tar­ka - urzą­dze­nie do wkrę­ca­nia i wy­krę­ca­nia wkrę­tów lub śrub; wkrę­cacz


Źródła:

SJP.pl

Wkręcać

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. wkrę­cić)

 (1.1) krę­cąc czymś, wsa­dzać to w coś, umo­co­wy­wać w czymś

 (1.2) wpro­wa­dzać w śro­dek obra­ca­ją­ce­go się ukła­du me­cha­nicz­ne­go

 (1.3) pot. chy­trze pod­su­wać coś komuś, za­bie­gać, by ktoś coś nabył

 (1.4) pot. wpro­wa­dzać kogoś do ja­kie­goś śro­do­wi­ska uży­wa­jąc pro­tek­cji

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny wkrę­cać się (dk. wkrę­cić się)

 (2.1) być wkrę­ca­nym

 (2.2) ule­gać wcią­gnię­ciu przez obra­ca­ją­ce się ele­men­ty me­cha­niz­mu

 (2.3) pod­stę­pem do­sta­wać się gdzieś


Źródła:

Wiktionary

Wkręcenie

po­tocz­nie: silne za­in­te­re­so­wa­nie czymś i poś­wię­ca­nie na to dużo czasu


Źródła:

SJP.pl

Wkręcik

1. mały wkręt - ro­dzaj śruby;
2. ro­dzaj ma­łe­go kol­czy­ka wkła­da­ne­go w prze­kłu­tą część ciała


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od wkręt


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wkręcić

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. wkrę­cać)

 (1.1) krę­cąc czymś, wsa­dzić to w coś, umo­co­wać w czymś

 (1.2) wpro­wa­dzić w śro­dek obra­ca­ją­ce­go się ukła­du me­cha­nicz­ne­go

 (1.3) pot. chy­trze pod­su­nąć coś komuś

 (1.4) pot. wpro­wa­dzić kogoś do ja­kie­goś śro­do­wi­ska, uży­wa­jąc pro­tek­cji

cza­sow­nik zwrot­ny do­ko­na­ny wkrę­cić się (ndk. wkrę­cać się)

 (2.1) zo­stać wkrę­co­nym

 (2.2) ulec wcią­gnię­ciu przez obra­ca­ją­ce się ele­men­ty me­cha­niz­mu

 (2.3) pod­stę­pem do­stać się gdzieś


Źródła:

Wiktionary

Wkręcony

po­tocz­nie: bar­dzo za­in­te­re­so­wa­ny czymś i poś­wię­ca­ją­cy temu dużo uwagi


Źródła:

SJP.pl

Wkręt

1. ro­dzaj śruby z wyż­ło­bie­niem w łbie;
2. wkrę­ce­nie cze­goś;
3. ro­dzaj kol­czy­ka wkła­da­ne­go w prze­kłu­tą część ciała; wkręt­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) techn. śruba z na­cię­ciem we łbie, umoż­li­wia­ją­cym jej wkrę­ca­nie przy po­mo­cy śru­bo­krę­ta w mięk­ki ma­te­riał bez ko­niecz­no­ści wier­ce­nia;

 (1.2) pot. przen. żart, dow­cip, oszu­ka­nie, wkrę­ce­nie kogoś


Wkręt – gwin­to­wa­ny trzpień, zwy­kle o kształ­cie lekko stoż­ko­wym, sta­no­wią­cy łącz­nik w po­łą­cze­niu gwin­to­wym. Pra­wie wszyst­kie wkrę­ty mają łeb, prze­waż­nie z na­cię­ciem (naj­czę­ściej pro­stym lub krzy­żo­wym). Gwin­ty wkrę­tów czę­sto nie są znor­ma­li­zo­wa­ne (czyli mogą mieć do­wol­ny skok, w za­leż­no­ści od za­sto­so­wa­nia).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Wkrętaczek

zdrob­nie­nie od: wkrę­tak


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od wkrę­tak


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wkrętak

ręcz­ne na­rzę­dzie do wkrę­ca­nia i wy­krę­ca­nia wkrę­tów lub śrub; śru­bo­kręt


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) techn. zob. śru­bo­kręt.


Wkrę­tak (śru­bo­kręt) – jedno z pod­sta­wo­wych na­rzę­dzi ręcz­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Wkrętakowy

→ wkrę­tak


Patrz:wkrętak

Źródła:

SJP.pl

Wkrętareczka

zdrob­nie­nie od: wkrę­tar­ka


Źródła:

SJP.pl

Wkrętarka

urzą­dze­nie do wkrę­ca­nia i wy­krę­ca­nia wkrę­tów lub śrub; wkrę­car­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) techn. urzą­dze­nie z na­pę­dem elek­trycz­nym do szyb­kie­go wkrę­ca­nia i wy­krę­ca­nia wkrę­tów, śrub itp.


Wkrę­tar­ka – urzą­dze­nie me­cha­nicz­ne słu­żą­ce do wkrę­ca­nia i wy­krę­ca­nia śrub, wkrę­tów itp. Dzię­ki łatwo wy­mien­nym koń­ców­kom z chwy­tem sze­ścio­kąt­nym na­rzę­dzie łatwo można do­sto­so­wać do róż­nych za­koń­czeń wkrę­tów. Po wy­mia­nie na­rzę­dzia może być także uży­wa­ne do­raź­nie np. przy pra­cach sto­lar­skich do na­wier­ca­nia, roz­wier­ce­nia, itp.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Wkrętarkowy

→ wkrę­tar­ka


Patrz:wkrętarka

Źródła:

SJP.pl

Wkrętka

po­tocz­nie:
1. ele­ment wkrę­ca­ny w gwin­to­wa­ny otwór in­ne­go ele­men­tu;
2. ro­dzaj kol­czy­ka wkła­da­ne­go w prze­kłu­tą część ciała; wkręt


Źródła:

SJP.pl

Wkrętkowy

→ wkręt­ka (bez­piecz­nik lub kol­czyk)


Źródła:

SJP.pl

Wkrętowy

1. → wkręt;
2. po­tocz­nie: wy­wo­łu­ją­cy duże za­in­te­re­so­wa­nie i za­chę­ca­ją­cy do poś­wię­ce­nia cze­muś dużej uwagi, np. wkrę­to­wy iflm


Źródła:

SJP.pl

Wks

skrót od:
1. Woj­sko­wy Klub Spor­to­wy;
2. Wy­brze­że Kości Sło­nio­wej


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Wksmć

skrót

 (1.1) = Wasza Ksią­żę­ca Mość


Źródła:

Wiktionary

Wku

Woj­sko­wa Ko­men­da Uzu­peł­nień


skró­to­wiec w funk­cji rze­czow­ni­ka

 (1.1) = Woj­sko­wa Ko­men­da Uzu­peł­nień;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wkulać

1. rzad­ko: kuląc, wci­skać w coś; wtu­lać;
2. wku­lać się - kuląc się, wci­skać się w coś; wtu­lać się


Źródła:

SJP.pl

Wkulić

1. rzad­ko: kuląc, wcis­nąć w coś; wtu­lić;
2. wku­lić się - kuląc się, wcis­nąć się w coś; wtu­lić się


Źródła:

SJP.pl

Wkulony

taki, który przy­warł do kogoś lub cze­goś; wtu­lo­ny


Źródła:

SJP.pl

Wkup

wku­pie­nie się do cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Wkupiony

taki, który się wku­pił


Źródła:

SJP.pl

Wkupić

wku­pić się:
1. do­stać się gdzieś dzię­ki ui­szcze­niu od­po­wied­niej za­pła­ty lub po­da­ro­wa­niu cze­goś;
2. w prze­no­śni, w wy­ra­że­niu: wku­pić się w czy­jeś łaski: po­zy­skać czy­jeś łaski, przy­chyl­ność


Źródła:

SJP.pl

Wkupne

datek, po­czę­stu­nek ma­ją­cy poz­wo­lić nowej oso­bie stać się człon­kiem ja­kiejś grupy; fry­co­we


Wkup­ne – w fe­u­da­liz­mie, po wpła­ce­niu fe­u­dal­ne­mu wła­ści­cie­lo­wi uz­god­nio­nej go­tów­ki czyli wkup­ne­go, zie­mia upra­wia­na przez chło­pa sta­wa­ła się dzie­dzicz­ną chłop­ską włas­no­ścią pod­le­głą. Wkup­ne ui­szcza­no na pod­sta­wie pi­sem­ne­go do­ku­men­tu przy­po­mi­na­ją­ce­go umowę kupna-sprze­da­ży.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Wkupywać

wku­py­wać się:
1. do­sta­wać się gdzieś dzię­ki ui­szcze­niu od­po­wied­niej za­pła­ty lub po­da­ro­wa­niu cze­goś;
2. w prze­no­śni: po­zy­ski­wać czy­jeś łaski, przy­chyl­ność


Źródła:

SJP.pl

Wkurw

wul­gar­ne:
1. zde­ner­wo­wać;
2. wkur­wić się - zde­ner­wo­wać się


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) pot. obu­rze­nie, zde­ner­wo­wa­nie, wście­kłość


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wkurwiająco

→ wkur­wiać


Patrz:wkurwiać

Źródła:

SJP.pl

Wkurwianie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) wulg. draż­nie­nie, iry­to­wa­nie, de­ner­wo­wa­nie kogoś


Źródła:

Wiktionary

Wkurwiać

wul­gar­ne:
1. de­ner­wo­wać;
2. wkur­wiać się - de­ner­wo­wać się


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. wkur­wić)

 (1.1) wulg. wy­jąt­ko­wo kogoś de­ner­wo­wać, draż­nić

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny wkur­wiać się (dk. wkur­wić się)

 (2.1) wulg. de­ner­wo­wać się, od­czu­wać gniew


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wkurwienie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) wulg. stan in­ten­syw­ne­go zde­ner­wo­wa­nia, roz­draż­nie­nia, gnie­wu

 (1.2) wulg. po­draż­nie­nie, po­i­ry­to­wa­nie, po­de­ner­wo­wa­nie kogoś

 (1.3) wulg. od­cza­sow­ni­ko­wy od|wkur­wić.


Źródła:

Wiktionary

Wkurwiony

wul­gar­nie: zde­ner­wo­wa­ny


przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) wulg. od­czu­wa­ją­cy gniew, duże zde­ner­wo­wa­nie

forma cza­sow­ni­ka.

 (2.1) imie­słów przy­miot­ni­ko­wy bier­ny od: wkur­wić


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wkurwić

wul­gar­ne:
1. zde­ner­wo­wać;
2. wkur­wić się - zde­ner­wo­wać się


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. wkur­wiać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|wkur­wiać.

cza­sow­nik zwrot­ny do­ko­na­ny wkur­wić się (ndk. wkur­wiać się)

 (2.1) do­ko­na­ny od|wkur­wiać się.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wkurzający

de­ner­wo­wać kogoś, do­pro­wa­dzać do zło­ści


Patrz:wkurzać

Źródła:

SJP.pl

Wkurzać

de­ner­wo­wać kogoś, do­pro­wa­dzać do zło­ści


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. wku­rzyć)

 (1.1) nie­do­ko­na­ny od|wku­rzyć.

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny (dk. wku­rzyć się)

 (2.1) nie­do­ko­na­ny od|wku­rzyć się.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wkurzony

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) pot. taki, który po­czuł złość


Źródła:

Wiktionary

Wkurzyć

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. wku­rzać)

 (1.1) pot. ze­zło­ścić lub zde­ner­wo­wać kogoś

cza­sow­nik zwrot­ny do­ko­na­ny wku­rzyć się (ndk. wku­rzać się)

 (2.1) pot. ze­zło­ścić lub zde­ner­wo­wać się na kogoś albo coś


Źródła:

Wiktionary

Wkuwać

1. mo­co­wać coś w po­dło­żu w wy­ni­ku kucia;
2. po­tocz­nie: opa­no­wy­wać pa­mię­cio­wo jakiś ma­te­riał; wy­ku­wać, za­pa­mię­ty­wać, opa­no­wy­wać;
3. wku­wać się:
a) do­sta­wać się wgłąb cze­goś w wy­ni­ku kucia;
b) po­tocz­nie: de­ner­wo­wać się na kogoś; wście­kać się, iry­to­wać się, gnie­wać się


Źródła:

SJP.pl

Wkuć

1. umo­co­wać coś w po­dło­żu w wy­ni­ku kucia;
2. po­tocz­nie: opa­no­wać pa­mię­cio­wo jakiś ma­te­riał; wykuć, za­pa­mię­tać, opa­no­wać;
3. wkuć się:
a) do­stać się wgłąb cze­goś w wy­ni­ku kucia;
b) po­tocz­nie: zde­ner­wo­wać się na kogoś; wściec się, zi­ry­to­wać się, roz­gnie­wać się


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. wku­wać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|wku­wać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wkuśtykać

po­ty­ka­jąc się, z tru­dem gdzieś wejść


Źródła:

SJP.pl

Wkuźwiać

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. wkuź­wić)

 (1.1) wulg. wy­jąt­ko­wo kogoś de­ner­wo­wać, draż­nić

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny wkuź­wiać się (dk. wkuź­wić się)

 (2.1) wulg. de­ner­wo­wać się, od­czu­wać gniew


Źródła:

Wiktionary

Wkwaterowywać

1. rzad­ko: umie­szczać gdzieś na kwa­te­rze, wpro­wa­dzać na kwa­te­rę;
2. wkwa­te­ro­wy­wać się - wpro­wa­dzać się; zak­wa­te­ro­wy­wać się


Źródła:

SJP.pl

Wkład

1. wy­peł­nie­nie cze­goś (np. wkład chło­ną­cy);
2. ele­ment wy­mien­ny przed­mio­tów (np. wkład do dłu­go­pi­su, do se­gre­ga­to­ra);
3. pomoc w do­ko­na­niu cze­goś (mieć wkład w coś)


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) to, co się wkła­da w jakąś dzia­łal­ność (np. pie­nią­dze)

 (1.2) ele­ment wy­mien­ny dłu­go­pi­su

 (1.3) to, co wkła­da się do wnę­trza cze­goś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wkładanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|wkła­dać.


Źródła:

Wiktionary

Wkładać

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. wło­żyć)

 (1.1) umie­szczać w środ­ku cze­goś

 (1.2) ubie­rać się w coś

 (1.3) po­ło­żyć na czymś

 (1.4) umie­szczać coś po­mię­dzy in­ny­mi rze­cza­mi

 (1.5) o pie­nią­dzach: in­we­sto­wać


Źródła:

Wiktionary

Wkładca

w gwa­rze śro­do­wi­sko­wej: ten, kto wnosi wkład w przed­się­bior­stwo, kto wpła­ca udział


Źródła:

SJP.pl

Wkładka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) to, co wkła­da się mię­dzy ja­kieś po­wierzch­nie, zwy­kle w celu wy­peł­nie­nia, izo­la­cji lub jako uzu­peł­nie­nie cze­goś

 (1.2) wkład­ka (1.1), któ­rej za­da­niem jest chło­nię­cie wil­go­ci, płynu

 (1.3) pot. ka­wa­łek mięsa do­da­wa­ny do zupy w celu zwięk­sze­nia jej ka­lo­rycz­no­ści

 (1.4) druk. po­ligr. do­da­tek do książ­ki, cza­so­pis­ma lub wy­daw­nict­wa fo­no­gra­ficz­ne­go w po­sta­ci ko­lo­ro­we­go pro­spek­tu, pla­ka­tu, ta­be­li itp., wło­żo­ny luźno w śro­dek

 (1.5) druk. po­ligr. nie­za­dru­ko­wa­ny ka­wa­łek pa­pie­ru, znaj­du­ją­cy się mię­dzy kart­ka­mi książ­ki, ma­ją­cy chro­nić ilu­stra­cje w niej za­war­te przed usz­ko­dze­niem

 (1.6) med. me­cha­nicz­ny śro­dek an­ty­kon­cep­cyj­ny w po­sta­ci spi­ra­li lub kap­tur­ka, umie­szcza­ny w ma­ci­cy lub po­chwie

 (1.7) techn. część urzą­dze­nia wkła­da­na mię­dzy inne czę­ści w celu uszczel­nie­nia, za­bez­pie­cze­nia ich przed tar­ciem itp.


Źródła:

Wiktionary

Wkładkowy

→ wkład­ka


Patrz:wkładka

Źródła:

SJP.pl

Wkładowy

→ wkład


Patrz:wkład

Źródła:

SJP.pl

Wkłucie

wbić w coś przed­miot ostro za­koń­czo­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|wkłuć.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wkłuwanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|wkłu­wać.


Źródła:

Wiktionary

Wkłuć

wbić w coś przed­miot ostro za­koń­czo­ny


Źródła:

SJP.pl