Wda

1. szy­jąc, przy­mar­szczyć dłuż­szą część tka­ni­ny w celu rów­ne­go zszy­cia jej z drugą czę­ścią;
2. wdać się:
a) wziąć w czymś udział, przy­łą­czyć się do cze­goś;
b) wmie­szać się do cze­goś;
c) zająć się czymś przez dłuż­szy okres;
d) być po­dob­nym do kogoś, odzie­dzi­czyć po kimś ja­kieś cechy; wro­dzić się;
e) o czymś nie­po­żą­da­nym, np. zja­wi­sku: za­ist­nieć


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. rzeka w pół­noc­nej Pol­sce, lewy do­pływ Wisły;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Wdawanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|wda­wać.


Źródła:

Wiktionary

Wdawać

1. mie­szać, an­ga­żo­wać w jakąś spra­wę;
2. zszy­wać dwa ka­wał­ki tka­ni­ny o róż­nej dłu­go­ści od­po­wied­nio do­pa­so­wu­jąc jeden do dru­gie­go po­przez ścią­gnię­cie;
3. wda­wać się - wtrą­cać się do cze­goś; in­ge­ro­wać; wy­stę­po­wać jako ujem­ny objaw (np. W źle opa­trzo­ną ranę wdała się gan­gre­na.)


Źródła:

SJP.pl

Wdać

1. szy­jąc, przy­mar­szczyć dłuż­szą część tka­ni­ny w celu rów­ne­go zszy­cia jej z drugą czę­ścią;
2. wdać się:
a) wziąć w czymś udział, przy­łą­czyć się do cze­goś;
b) wmie­szać się do cze­goś;
c) zająć się czymś przez dłuż­szy okres;
d) być po­dob­nym do kogoś, odzie­dzi­czyć po kimś ja­kieś cechy; wro­dzić się;
e) o czymś nie­po­żą­da­nym, np. zja­wi­sku: za­ist­nieć


Źródła:

SJP.pl

Wdech

wcią­gnię­cie po­wie­trza do płuc


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) fizj. akt wpro­wa­dza­nia po­wie­trza do ukła­du od­de­cho­we­go


Wdech, ina­czej faza czyn­na od­de­chu – pro­ces, w trak­cie któ­re­go do­cho­dzi do prze­su­nię­cia po­wie­trza z oto­cze­nia do płuc.

U czło­wie­ka we wde­chu biorą udział mię­śnie mię­dzy­że­bro­we i prze­po­na. Pod­czas wde­chu płuca zwięk­sza­ją swoją ob­ję­tość i two­rzy się róż­ni­ca ci­śnień, która umoż­li­wia „zas­sa­nie” po­wie­trza. Mię­śnie mię­dzy­że­bro­we kur­czą się, żebra uno­szą się do góry, prze­po­na ob­ni­ża się, ci­śnie­nie wew­nątrz klat­ki pier­sio­wej spada i po­wie­trze do­sta­je się do płuc.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Wdechowy

1. zwią­za­ny z wcią­ga­niem po­wie­trza do płuc;
2. po­tocz­nie: świet­ny, wspa­nia­ły, zna­ko­mi­ty; za­rą­bi­sty, bom­bo­wy, mo­ro­wy


Źródła:

SJP.pl

Wdecki

przy­miot­nik od: Wda (rzeka lub wieś)


Źródła:

SJP.pl

Wdeptywać

dep­cząc, wbi­jać coś w coś


Źródła:

SJP.pl

Wdk

skrót od: Wo­je­wódz­ki Dom Kul­tu­ry


WDK, właśc. Wal­de­mar Dań­czak (ur. 20 czerw­ca 1978 w Prze­my­ślu) – pol­ski pro­du­cent mu­zycz­ny i in­ży­nier dźwię­ku. Czło­nek for­ma­cji The NuClear Headz. Współt­wo­rzy także duet pro­du­cenc­ki Ho­lo­so­nix. Jako pro­du­cent współ­pra­co­wał m.in. z ta­ki­mi wy­ko­naw­ca­mi jak: Mor W.A., DonGURALesko, Tede oraz Pokój z Wi­do­kiem na Wojnę. Poza dzia­łal­no­ścią ar­ty­stycz­ną pro­wa­dzi stu­dio na­gra­nio­we Spek­trum. Wcze­śniej pro­wa­dził stu­dio wyt­wór­ni mu­zycz­nej Wiel­kie Joł.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Wdowa

1. ko­bie­ta, któ­rej mąż zmarł;
2. w DTP (Desk­top Pu­blis­hing): błąd ła­ma­nia tek­stu po­le­ga­ją­cy na po­zo­sta­wie­niu na po­cząt­ku łamu sa­mot­ne­go wier­sza po­przed­nie­go aka­pi­tu (ostat­nie­go wier­sza aka­pi­tu)


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta, któ­rej ostat­ni mąż nie żyje;

 (1.2) zool. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|La­tro­dec­tus|ref=tak., ro­dzaj pa­ją­ków z ro­dzi­ny omat­ni­ko­wa­tych;

 (1.3) środ. druk. błąd w ła­ma­niu tek­stu po­le­ga­ją­cy na po­zo­sta­wie­niu w koń­co­wym wier­szu aka­pi­tu jed­ne­go lub dwóch wy­ra­zów;

 (1.4) środ. druk. błąd w ła­ma­niu tek­stu po­le­ga­ją­cy na po­zo­sta­wie­niu na po­cząt­ku łamu sa­mot­ne­go ostat­nie­go wier­sza aka­pi­tu


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Wdowczyk

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Wdowi

na­le­żą­cy do wdowy


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy wdowy, wła­ści­wy wdo­wie, na­le­żą­cy do wdowy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wdowiak

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Wdowiec

męż­czyz­na, któ­re­go żona umar­ła


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) męż­czyz­na, któ­re­go ostat­nia żona nie żyje


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Wdowieć

tra­cić męża, zo­sta­wać wdową


Źródła:

SJP.pl

Wdowieństwo

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) bycie wdową lub wdow­cem


Wdo­wień­stwo ("stan wdowi") – sy­tu­a­cja emo­cjo­nal­na i praw­na po­zo­sta­łe­go przy życiu mał­żon­ka po śmier­ci dru­gie­go mał­żon­ka. Ko­bie­ta po śmier­ci męża to wdowa, a męż­czyz­na po śmier­ci żony to wdo­wiec.

W kul­tu­rze obraz wdo­wień­stwa ko­ja­rzo­ny jest z krót­szą lub dłuż­szą ża­ło­bą no­szo­ną po zmar­łym mał­żon­ku. Jej sym­bo­lem jest czar­ny ubiór. W niek­tó­rych kul­tu­rach daw­niej znany był zwy­czaj sa­mo­bój­stwa wdowy: wspól­ne spa­le­nie na sto­sie razem ze zwło­ka­mi męża pod­czas jego po­chów­ku (np. sati w In­diach.)


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Wdowin

Wdo­win – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie łódz­kim, w po­wie­cie beł­cha­tow­skim, w gmi­nie Druż­bi­ce. Ma sta­tus so­łect­wa.


Źródła:

Wikipedia

Wdowiszewski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Wdowstwo

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) daw. wdo­wień­stwo


Źródła:

Wiktionary

Wdowula

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) daw. żart. wdowa


Źródła:

Wiktionary

Wdrabiać

roz­drob­ni­wszy, wsy­py­wać do cze­goś; wkru­szać


Źródła:

SJP.pl

Wdrażalny

moż­li­wy do wdro­że­nia


Źródła:

SJP.pl

Wdrażać

wpro­wa­dzać coś no­we­go do użyt­ku


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. wdro­żyć)

 (1.1) nie­do­ko­na­ny od|wdro­żyć.

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny wdra­żać się (dk. wdro­żyć się)

 (2.1) nie­do­ko­na­ny od|wdro­żyć się.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wdrobić

roz­drob­ni­wszy, wsy­pać do cze­goś; wkru­szyć


Źródła:

SJP.pl

Wdrożenie

1. na­u­cze­nie kogoś wy­ko­ny­wa­nia ru­ty­no­wych czyn­no­ści;
2. pod­ję­cie ja­kie­goś dzia­ła­nia;
3. roz­po­czę­cie sto­so­wa­nia cze­goś w prak­ty­ce


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) wpro­wa­dze­nie w czyn


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wdrożeniowy

przy­miot­nik od: wdro­że­nie


Źródła:

SJP.pl

Wdrożyć

wpro­wa­dzić w stan uży­wal­no­ści (naj­czę­ściej w od­nie­sie­niu do sy­ste­mów in­for­ma­tycz­nych)


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. wdra­żać)

 (1.1) książk. drogą prak­ty­ki i edu­ka­cji wpro­wa­dzić i przyz­wy­cza­ić kogoś do cze­goś lub wpoić coś komuś

 (1.2) urz. roz­po­cząć ja­kieś dzia­ła­nie

 (1.3) za­sto­so­wać jakąś kon­cep­cję w prak­ty­ce

cza­sow­nik zwrot­ny do­ko­na­ny wdro­żyć się (ndk. wdra­żać się)

 (2.1) przyz­wy­cza­ić się do cze­goś, wy­ro­bić sobie nawyk lub przyz­wy­cza­je­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wdrukować

1. wpi­sać coś czcion­ką dru­kar­ską wew­nątrz tek­stu;
2. za­wrzeć, umie­ścić coś w czymś;
3. spo­wo­do­wać przys­wo­je­nie sobie przez kogoś ja­kichś zasad, idei, prze­ko­nań; wpoić


Źródła:

SJP.pl

Wdrukowywać

1. wpi­sy­wać coś czcion­ką dru­kar­ską wew­nątrz tek­stu;
2. za­wie­rać, umie­szczać coś w czymś;
3. po­wo­do­wać przys­wo­je­nie sobie przez kogoś ja­kichś zasad, idei, prze­ko­nań; wpa­jać


Źródła:

SJP.pl

Wdrążać

1. rzad­ko: za­głę­biać coś ostre­go w czymś; wgłę­biać, wpi­jać, wrzy­nać;
2. wdrą­żać się:
a) o czymś ostrym, wą­skim: za­głę­biać się w czymś; wgłę­biać się, wpi­jać się, wrzy­nać się;
b) prze­no­śnie: zgłę­biać ja­kieś za­gad­nie­nie


Źródła:

SJP.pl

Wdrążyć

wdrą­żyć się:
a) o czymś ostrym, wą­skim: za­głę­bić się w czymś; wgłę­bić się;
b) prze­no­śnie: zgłę­bić ja­kieś za­gad­nie­nie


Źródła:

SJP.pl

Wdt

skró­to­wiec

 (1.1) = wew­nątrzw­spól­no­to­wa do­sta­wa to­wa­rów


Źródła:

Wiktionary

Wdupiać

po­tocz­nie: prze­gry­wać, tra­cić; wta­piać


Źródła:

SJP.pl

Wdupić

po­tocz­nie: prze­grać, stra­cić; wto­pić


Źródła:

SJP.pl

Wdusić

wcis­nąć coś mocno, na­cis­nąć


Źródła:

SJP.pl

Wduszać

wci­skać


Źródła:

SJP.pl

Wdychanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) wcią­ga­nie po­wie­trza lub wy­zie­wów nosem lub usta­mi do płuc


Źródła:

Wiktionary

Wdychać

cza­sow­nik

 (1.1) wcią­gać po­wie­trze/wy­zie­wy nosem lub usta­mi do płuc


Źródła:

Wiktionary

Wdycki

za­i­mek przy­słow­ny upo­wszech­nia­ją­cy

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. za­wsze


Źródła:

Wiktionary

Wdzianko

część stro­ju dam­skie­go lub mę­skie­go, ro­dzaj ma­ry­nar­ki o luź­nym kroju, nie two­rzą­ca kom­ple­tu ze spód­ni­cą lub spod­nia­mi


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) pot. ża­kiet lub ma­ry­nar­ka, zaz­wy­czaj o luź­nym kroju

 (1.2) żart. każde ubra­nie, strój


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wdziankowy

→ wdzian­ko


Patrz:wdzianko

Źródła:

SJP.pl

Wdziar

(zwy­kle w licz­bie mno­giej) re­gio­nal­nie: drze­wo roz­prze­strze­nia­ją­ce się na nie­za­ro­śnię­tym te­re­nie


Źródła:

SJP.pl

Wdziać

na­ło­żyć na sie­bie jakąś część ubra­nia


cza­sow­nik do­ko­na­ny (ndk. wdzie­wać)

 (1.1) o rze­czy za­kła­da­nej na sie­bie za­ło­żyć


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wdziorek

wdzio­rek je­ży­niak - błon­ków­ka z ro­dzi­ny pi­la­rzo­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Wdzięcznie

przy­słó­wek

 (1.1) tak, że jest pełen wdzięcz­no­ści


Źródła:

Wiktionary

Wdzięczniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: wdzięcz­nie


Źródła:

SJP.pl

Wdzięczniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: wdzięcz­ny; bar­dziej wdzięcz­ny


Źródła:

SJP.pl

Wdzięczność

1. po­czu­wa­nie się do zo­bo­wią­zań za doz­na­ne od kogoś dobro; chęć odw­za­jem­nie­nia się;
2. bycie wdzięcz­nym, miłym, uro­czym


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) uczu­cie ser­decz­no­ści w sto­sun­ku do swo­je­go dar­czyń­cy, do­bro­czyń­cy, chęć odw­za­jem­nie­nia się mu za do­bro­dziej­stwa

 (1.2) cecha tego, co wdzięcz­ne


Wdzięcz­ność – pol­ski herb szla­chec­ki na­da­wa­ny ży­dow­skim ne­o­fi­tom w okre­sie pa­no­wa­nia Sta­ni­sła­wa Au­gu­sta ro­do­wi na­le­żą­ce­mu wcze­śniej praw­do­po­dob­nie do sekty fran­ki­stów.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Wdzięczny

1. pra­gną­cy się odw­za­jem­nić;
2. pełen wdzię­ku


przy­miot­nik

 (1.1) pełen wdzięcz­no­ści

 (1.2) pełen wdzię­ku, gra­cji


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wdzięczyć

cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny (dk. brak)

 (1.1) daw. czy­nić wdzięcz­nym, miłym dla oka, do­da­wać uroku, wdzię­ku

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny wdzię­czyć się (dk. brak)

 (2.1) robić wdzięcz­ne, przy­mil­ne miny lub gesty, odzy­wać się przy­mil­nie

 (2.2) przen. de­mon­stro­wać swoje za­le­ty wdzię­ki, wabić wdzię­ka­mi; wy­glą­dać ład­nie, wdzięcz­nie


Źródła:

Wiktionary

Wdzięk

ogół cech de­cy­du­ją­cych o tym, że ktoś spra­wia dobre wra­że­nie; urok; czar


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) spra­wia­nie mi­łe­go wra­że­nia swoim wy­glą­dem i / lub za­cho­wa­niem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wdzięki

ogół cech de­cy­du­ją­cych o tym, że ktoś spra­wia dobre wra­że­nie; urok; czar


Wdzię­ki ("Dzię­ki") – część ko­lo­nii Wią­zow­ni­ca-Ko­lo­nia w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim, w po­wie­cie sta­szow­skim, w gmi­nie Sta­szów.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa tar­no­brze­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Wdzwaniany

po­łą­cze­nie wdzwa­nia­ne - spo­sób łą­cze­nia się z in­ter­ne­tem za poś­red­nict­wem sieci te­le­fo­nicz­nej; do­stęp wdzwa­nia­ny, po­łą­cze­nie ko­mu­to­wa­ne


Źródła:

SJP.pl

Wdzwaniać

wdzwa­niać się - dodz­wa­niać się, by wziąć w czymś udział, np. w te­le­kon­fe­ren­cji


Źródła:

SJP.pl

Wdzwonić

wdzwo­nić się - dodz­wo­nić się, by wziąć w czymś udział, np. w te­le­kon­fe­ren­cji


Źródła:

SJP.pl

Wdzydze

wieś ka­szub­ska


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Wdzydzki

przy­miot­nik od: Wdzy­dze, Wdzy­dze Ki­szew­skie


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Wdzy­dza­mi, do­ty­czą­cy Wdzydz


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wdówka

1. zdrob­nie­nie od: wdowa;
2. nie­du­ży ptak o bar­dzo dłu­gim ogo­nie, czar­nym upie­rze­niu w okre­sie go­do­wym, ży­ją­cy w Afry­ce


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od: wdowa

 (1.2) żart. o wdo­wie

 (1.3) ornit. ptak z ro­dzi­ny wdó­wek


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Wdówki

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) syst. ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Vi­du­i­dae|Ca­ba­nis|ref=tak., ro­dzi­na pta­ków z rzędu wró­blo­wych;

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) M., B. i W. lm. od: wdów­ka


Wdów­ki (Vi­du­i­dae) – ro­dzi­na pta­ków z rzędu wró­blo­wych (Pas­se­ri­for­mes), wcze­śniej kla­sy­fi­ko­wa­na jako po­dro­dzi­na wi­kła­czo­wa­tych (Plo­ce­i­dae). Nazwa ro­dzi­ny na­wią­zu­je do bar­dzo dłu­gie­go ogona samca, któ­re­go wy­gląd ko­ja­rzy się z we­lo­nem wdowy. Do wdó­wek za­li­cza się 20 ga­tun­ków.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Wdówstwo

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) daw. wdo­wień­stwo


Źródła:

Wiktionary

Wdławiać

siłą umie­szczać coś w czymś; wra­żać


Źródła:

SJP.pl

Wdławić

siłą umie­ścić coś w czymś; wra­zić


Źródła:

SJP.pl

Wdż

skró­to­wiec

 (1.1) = eduk. wy­cho­wa­nie do życia w ro­dzi­nie


Źródła:

Wiktionary