Uż

1. rzeka na Ukra­i­nie i Sło­wa­cji, do­pływ La­bor­ca;
2. rzeka na Ukra­i­nie, do­pływ Pry­pe­ci; Usza


par­ty­ku­ła

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. już


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Użalać

1. uża­lać się - przed­sta­wiać swoje żale; na­rze­kać, żalić się;
2. uża­lać się (nad kimś) - oka­zy­wać komuś współ­czu­cie, li­to­wać się nad kimś


Źródła:

SJP.pl

Użalić

1. uża­lić się - przed­sta­wić swoje żale; po­na­rze­kać, po­ża­lić się;
2. uża­lić się (nad kimś) - oka­zać komuś współ­czu­cie, uli­to­wać się nad kimś


Źródła:

SJP.pl

Użarliwić

rzad­ko: uczy­nić żar­li­wym


Źródła:

SJP.pl

Użański

→ Uż


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Użem (rzeką na Ukra­i­nie i Sło­wa­cji)


Patrz:Uż

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Użeranie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|uże­rać.


Źródła:

Wiktionary

Użerać

uże­rać się:
1. po­tocz­nie: kłó­cić się zaw­zię­cie o coś;
2. po­tocz­nie: mę­czyć się z kimś


Źródła:

SJP.pl

Użhorod

mia­sto na Ukra­i­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w ob­wo­dzie za­kar­pac­kim Ukra­i­ny;


Uż­ho­rod (ukr. Ужгород – "Uż­ho­rod", rus. Ужгород – "Užhorod", ros. Ужгород – "Uż­go­rod", węg. "Ungvár", niem. "Ung­war", na sta­rych ma­pach Ga­li­cji rów­nież "Wuh­mar"; ji­dysz אונגװיר, "Ung­wir") – mia­sto w za­chod­niej czę­ści Ukra­i­ny, nad Użem, przy gra­ni­cy ze Sło­wa­cją. Sto­li­ca ob­wo­du za­kar­pac­kie­go, a także hi­sto­rycz­na sto­li­ca Rusi Za­kar­pac­kiej.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Użhorodzki

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Uż­ho­ro­dem, do­ty­czą­cy Uż­ho­ro­du


Źródła:

Wiktionary

Użmauda

wieś w wo­je­wództ­wie pod­la­skim, w po­wie­cie su­wal­skim


Uż­ma­u­da – wieś po­ło­żo­na w Pol­sce, w woj. pod­la­skim, w pow. su­wal­skim w gmi­nie Wi­żaj­ny, na gra­ni­cy z woj. war­miń­sko-ma­zur­skim.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa su­wal­skie­go.

Nazwa miej­sco­wo­ści naj­praw­do­po­dob­niej po­cho­dze­nia li­tew­skie­go od słów "malda" - mod­lit­wa, oraz "uż" - za.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Użmaudzki

→ Uż­ma­u­da


Patrz:Użmauda

Źródła:

SJP.pl

Użocki

przy­miot­nik od: Uż (rzeka na Ukra­i­nie i Sło­wa­cji)


Źródła:

SJP.pl

Użranczanin

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Uż­ra­nek


Źródła:

Wiktionary

Użranczanka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Uż­ra­nek


Źródła:

Wiktionary

Użranecki

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy Uż­ra­nek


Źródła:

Wiktionary

Użreć

po­spo­li­cie:
1. ugryźć (zra­nić zę­ba­mi, ukłuć żą­dłem);
2. użreć się - ugryźć się


Źródła:

SJP.pl

Użwenty

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Lit­wie, w okrę­gu sza­wel­skim;


Uż­wen­ty (lit. "Užventis") – mia­sto na Lit­wie, po­ło­żo­ne w okrę­gu sza­wel­skim, 25 km od Kielm w re­jo­nie kielm­skim. Były sto­li­cą jed­ne­go z trak­tów Księ­stwa Żmudz­kie­go.

W roku 1609 król Zyg­munt III Waza ufun­do­wał drew­nia­ny ko­ściół. W 1703 wy­sta­wio­no po­now­nie drew­nia­ny ko­ściół św.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Użycie

za­sto­so­wa­nie, uży­tek


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) sko­rzy­sta­nie z cze­goś, za­sto­so­wa­nie, po­słu­że­nie się czymś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Użyczający

osoba da­ją­ca coś komuś bez­płat­nie do użyt­ku na pe­wien czas


Źródła:

SJP.pl

Użyczać

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. uży­czyć)

 (1.1) dawać coś do użyt­ku na czas okre­ślo­ny, bez ocze­ki­wa­nia wy­na­gro­dze­nia


Źródła:

Wiktionary

Użyczenie

po­ży­czyć; wy­po­ży­czyć


Źródła:

SJP.pl

Użyczyć

po­ży­czyć; wy­po­ży­czyć


Źródła:

SJP.pl

Użynać

1. od­ci­nać;
2. upi­jać al­ko­ho­lem


Źródła:

SJP.pl

Użyszkodnik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) slang. in­form. żart. (cza­sem pejor.) użyt­kow­nik


Źródła:

Wiktionary

Użytecznie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób uży­tecz­ny


Źródła:

Wiktionary

Użyteczniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: uży­tecz­nie


Źródła:

SJP.pl

Użyteczniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: uży­tecz­ny; bar­dziej uży­tecz­ny


Źródła:

SJP.pl

Użyteczność

su­biek­tyw­nie od­czu­wa­ne za­do­wo­le­nie (ko­rzyść) jakie daje komuś użyt­ko­wa­nie (ko­rzy­sta­nie) cze­goś


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha cze­goś, co przy­no­si po­ży­tek, za­spo­ka­ja czy­jeś po­trze­by

 (1.2) in­form. miara wy­daj­no­ści, efek­tyw­no­ści i sa­tys­fak­cji użyt­kow­ni­ka w od­nie­sie­niu do in­te­rak­tyw­nych urzą­dzeń, apli­ka­cji oraz stron in­ter­ne­to­wych;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Użyteczny

przy­no­szą­cy po­ży­tek, po­trzeb­ny


przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) przy­no­szą­cy po­ży­tek, przy­dat­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Użytek

1. (zwy­kle w licz­bie mno­giej) ob­szar ziemi bę­dą­cy w upra­wie lub na­da­ją­cy się do upra­wy;
2. uży­cie, uży­wa­nie, użyt­ko­wa­nie;
3. w po­li­gra­fii: kopia frag­men­tu lub ca­ło­ści pracy przez­na­czo­nej do wy­dru­ku;
4. daw­niej:
a) ko­rzyść, po­ży­tek;
b) zysk, do­chód


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ob­szar ziemi bę­dą­cy w upra­wie lub na­da­ją­cy się do upra­wy

 (1.2) uży­cie, uży­wa­nie, użyt­ko­wa­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Użytkowanie

uży­wać, robić z cze­goś po­ży­tek


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) praw. ogra­ni­czo­ne prawo rze­czo­we;


Tę sek­cję na­le­ży do­pra­co­wać:

"przed­sta­wio­no sy­tu­a­cję tylko z pol­skiej per­spek­ty­wy – ". Pomóż ją po­pra­wić.

Użyt­ko­wa­nie (łac. "usus­fruc­tus") – jedno z ogra­ni­czo­nych praw rze­czo­wych, znane pol­skie­mu prawu cy­wil­ne­mu, wy­ra­ża­ją­ce się w ob­cią­że­niu rze­czy pra­wem do jej uży­wa­nia i po­bie­ra­nia jej po­żyt­ków.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Użytkować

uży­wać, robić z cze­goś po­ży­tek


cza­sow­nik

 (1.1) ko­rzy­stać z cze­goś (bu­dyn­ku, lo­ka­lu)

 (1.2) ko­rzy­stać z cze­goś w spo­sób ra­cjo­nal­ny, przy­no­szą­cy ko­rzy­ści


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Użytkowiec

ar­ty­sta bę­dą­cy au­to­rem dzieł sztu­ki użyt­ko­wej


Źródła:

SJP.pl

Użytkowniczka

→ użyt­kow­nik


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta, która używa cze­goś, użyt­ku­je coś


Patrz:użytkownik

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Użytkownik

osoba lub in­sty­tu­cja użyt­ku­ją­ca coś


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba, która używa cze­goś, użyt­ku­je coś


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Użytkowy

ma­ją­cy prak­tycz­ne za­sto­so­wa­nie, przez­na­czo­ny do użyt­ku (np. drew­no użyt­ko­we)


przy­miot­nik

 (1.1) przez­na­czo­ny do użyt­ku, da­ją­cy się użyt­ko­wać


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Używacz

po­tocz­nie: użyt­kow­nik


Źródła:

SJP.pl

Używalność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) przy­dat­ność do uży­wa­nia


Źródła:

Wiktionary

Używalny

na­da­ją­cy się do użyt­ku


Źródła:

SJP.pl

Używanie

1. po­słu­gi­wać się czymś; użyt­ko­wać;
2. wy­rę­czać się kimś, ko­rzy­stać z czy­ichś usług;
3. brać coś jako le­kar­stwo, używ­kę, przy­pra­wę itp.;
4. ko­rzy­stać z cze­goś przy­jem­ne­go; bawić się; hulać


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|uży­wać.

 (1.2) ko­rzy­sta­nie, wy­ko­rzy­sty­wa­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Używany

1. po­słu­gi­wać się czymś; użyt­ko­wać;
2. wy­rę­czać się kimś, ko­rzy­stać z czy­ichś usług;
3. brać coś jako le­kar­stwo, używ­kę, przy­pra­wę itp.;
4. ko­rzy­stać z cze­goś przy­jem­ne­go; bawić się; hulać


forma cza­sow­ni­ka.

 (1.1) imie­słów przy­miot­ni­ko­wy bier­ny od cza­sow­ni­ka: uży­wać

przy­miot­nik

 (2.1) ma­ją­cy wcze­śniej in­ne­go wła­ści­cie­la, no­szą­cy ślady użyt­ko­wa­nia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Używać

1. po­słu­gi­wać się czymś; użyt­ko­wać;
2. wy­rę­czać się kimś, ko­rzy­stać z czy­ichś usług;
3. brać coś jako le­kar­stwo, używ­kę, przy­pra­wę itp.;
4. ko­rzy­stać z cze­goś przy­jem­ne­go; bawić się; hulać


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. użyć)

 (1.1) ko­rzy­stać z cze­goś do zro­bie­nia cze­goś

 (1.2) wy­ko­rzy­sty­wać kogoś

 (1.3) kon­su­mo­wać coś, sto­so­wać coś

 (1.4) in­ten­syw­nie bawić się czymś

 (1.5) pejor. od­by­wać sto­su­nek sek­su­al­ny

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny uży­wać się

 (2.1) daw. na­da­wać się, być zdat­nym do spo­rzą­dze­nia lub wy­ko­na­nia cze­goś

 (2.2) daw. być uży­wa­nym (1.1)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Używca

daw­niej: użyt­kow­nik


Źródła:

SJP.pl

Używić

daw­niej:
1. wy­ży­wić, wy­kar­mić;
2. uży­wić się - wy­ży­wić się, wy­kar­mić się


Źródła:

SJP.pl

Używka

1. pro­dukt spo­żyw­czy dzia­ła­ją­cy po­bu­dza­ją­co na or­ga­nizm ludz­ki;
2. po­tocz­nie: rzecz uży­wa­na


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pro­dukt spo­żyw­czy, zwy­kle nie ma­ją­cy war­to­ści odżyw­czej, dzia­ła­ją­cy po­bu­dza­ją­co na or­ga­nizm ludz­ki

 (1.2) pot. coś, co było już uży­wa­ne


Używ­ka – sub­stan­cja, nie­bę­dą­ca le­kiem lub sub­stan­cją ma­ją­cą zna­cze­nie far­ma­ko­lo­gicz­ne, ale wy­wie­ra­ją­ca okre­ślo­ny wpływ na or­ga­nizm (naj­czę­ściej na oś­rod­ko­wy układ ner­wo­wy) lub pro­dukt za­wie­ra­ją­cy takie sub­stan­cje, na przy­kład:

Używ­ki mogą być przyj­mo­wa­ne z po­wo­du uza­leż­nie­nia (al­ko­hol, ni­ko­ty­na, []) lub z chęci wy­ko­rzy­sta­nia wła­ści­wo­ści używ­ki (np.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Używkowy

do­ty­czą­cy używ­ki


Źródła:

SJP.pl

Użyć

1. po­słu­żyć się czymś; zu­żyt­ko­wać;
2. wy­rę­czyć się kimś, sko­rzy­stać z czy­ichś usług;
3. wziąć coś jako le­kar­stwo, używ­kę, przy­pra­wę itp.;
4. sko­rzy­stać z cze­goś przy­jem­ne­go; za­ba­wić się; po­hu­lać


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. uży­wać)

 (1.1) sko­rzy­stać z cze­goś do zro­bie­nia cze­goś

 (1.2) wy­ko­rzy­stać kogoś w ja­kimś celu

 (1.3) skon­su­mo­wać coś, za­sto­so­wać coś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Użyłkowanie

daw­niej: oz­na­czyć w żyłki


Źródła:

SJP.pl

Użyłkowany

daw­niej: oz­na­czyć w żyłki


Źródła:

SJP.pl

Użyłkować

daw­niej: oz­na­czyć w żyłki


Źródła:

SJP.pl

Użyźniacz

śro­dek na­wo­żą­cy glebę


Źródła:

SJP.pl

Użyźnianie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|użyź­niać.


Źródła:

Wiktionary

Użyźniać

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. użyź­nić)

 (1.1) czy­nić glebę bar­dziej uro­dzaj­ną, zwięk­szać jej żyz­ność


Źródła:

Wiktionary

Użyźnienie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|użyź­nić.


Źródła:

Wiktionary

Użyźnić

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. użyź­niać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|użyź­niać.


Źródła:

Wiktionary

Użądlenie

o niek­tó­rych owa­dach: bo­le­śnie ukłuć żą­dłem


Użąd­le­nie – wpro­wa­dze­nie żądła niek­tó­rych owa­dów (np. os, pszczół, mrów­ko­wa­tych, lub szer­sze­ni) przez skórę, co w więk­szo­ści przy­pad­ków po­wią­za­ne jest ze wstrzy­knię­ciem jadu i po­ja­wie­niem się miej­sco­we­go od­czy­nu ana­fi­lak­tycz­ne­go. Użąd­le­nie może oka­zać się śmier­tel­ne w wy­ni­ku uczu­le­nia na jad, wie­lo­krot­nych użąd­leń, uo­gól­nio­nej re­ak­cji aler­gicz­nej, w przy­pad­ku gdy miej­scem użąd­le­nia jest jama ustna (pow­sta­ły obrzęk może unie­moż­li­wiać od­dy­cha­nie).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Użądlić

o niek­tó­rych owa­dach: bo­le­śnie ukłuć żą­dłem


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny

 (1.1) ent. wbić żądło


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Użątek

w rol­nict­wie: zżęte zboże, plon


Źródła:

SJP.pl

Użąć

zżąć, ściąć pewną ilość cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Użłobkowienie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) społ. ob­ję­cie dzie­ci opie­ką żłob­ko­wą


Źródła:

Wiktionary