Uś

[czy­taj: uś] skrót od: Uni­wer­sy­tet Ślą­ski (czy­ta­ny także jako całe, od­mien­ne wy­ra­że­nie)


skró­to­wiec, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) = eduk. Uni­wer­sy­tet Ślą­ski;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Uścianin

1. miesz­ka­niec Uścia (wsi w Pol­sce);
2. miesz­ka­niec Uścia Gor­lic­kie­go (wsi w Pol­sce);
3. miesz­ka­niec Uścia nad Łabą (mia­sta w Cze­chach);
4. miesz­ka­niec Uścia nad Or­li­cą (mia­sta w Cze­chach)


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Uścia Gor­lic­kie­go

 (1.2) miesz­ka­niec Uścia Sol­ne­go


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Uścianka

1. miesz­kan­ka Uścia (wsi w Pol­sce);
2. miesz­kan­ka Uścia Gor­lic­kie­go (wsi w Pol­sce);
3. miesz­kan­ka Uścia nad Łabą (mia­sta w Cze­chach);
4. miesz­kan­ka Uścia nad Or­li­cą (mia­sta w Cze­chach)


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Uścia Gor­lic­kie­go

 (1.2) miesz­kan­ka Uścia Sol­ne­go


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Uściański

→ Uście Gor­lic­kie


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy Uścia Gor­lic­kie­go

 (1.2) do­ty­czą­cy Uścia Sol­ne­go


Patrz:Uście Gorlickie

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Uście

1. wieś w Pol­sce;
2. nazwa kilku wsi na Ukra­i­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wieś w Pol­sce w wo­je­wództ­wie lu­bu­skim, w gmi­nie Kol­sko;

 (1.2) geogr. hy­dron. rzeka na Ukra­i­nie, prawy do­pływ Ho­ry­nia;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Uścielić

re­gio­nal­nie: usłać


Źródła:

SJP.pl

Uścimowianin

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Uści­mo­wa


Źródła:

Wiktionary

Uścimowianka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Uści­mo­wa


Źródła:

Wiktionary

Uścimowski

przy­miot­nik od: Uści­mów


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy Uści­mo­wa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Uścimów

nazwa kilku wsi w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Uścinowicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Uścisk

1. ob­ję­cie kogoś i przy­tu­le­nie;
2. uchwy­ce­nie cze­goś w dłoń i ści­śnię­cie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) uchwy­ce­nie cze­goś

 (1.2) gest po­da­nia sobie rąk

 (1.3) oto­cze­nie kogoś ra­mio­na­mi i przy­tu­le­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Uściskać

mocno objąć, ująć


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (ndk. ści­skać)

 (1.1) objąć ra­mio­na­mi w ge­ście przy­jaź­ni, czu­ło­ści lub ser­decz­no­ści; mocno przy­tu­lić

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny uści­skać się (ndk. ści­skać się)

 (2.1) uści­skać sie­bie naw­za­jem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Uściskiwać

mocno uj­mo­wać; wy­ści­ski­wać


Źródła:

SJP.pl

Uścisnąć

cza­sow­nik

 (1.1) objąć z ca­łych sił


Źródła:

Wiktionary

Uścięcice

Uścię­ci­ce – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie no­wo­to­my­skim, w gmi­nie Opa­le­ni­ca. Ok. 1 km na za­chód od Uścię­cic prze­pły­wa Mo­gil­ni­ca Środ­ko­wa.


Źródła:

Wikipedia

Uściług

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w za­chod­niej czę­ści Ukra­i­ny;


Uści­ług (ukr. Устилуг) – mia­sto na Ukra­i­nie, w re­jo­nie wło­dzi­mier­skim ob­wo­du wo­łyń­skie­go. 2,1 tys. miesz­kań­ców. Leży na gra­ni­cy z Pol­ską, nad Bu­giem, na­prze­ciw­ko pol­skiej wsi Zosin, na Wo­ły­niu. W mie­ście funk­cjo­nu­je dro­go­we przej­ście gra­nicz­ne Uści­ług – Zosin oraz sta­cja ko­le­jo­wa Uści­ług, po­ło­żo­na na linii Wło­dzi­mierz Wo­łyń­ski – Łu­dzin – LHS.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Uściński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Uściślać

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. uści­ślić)

 (1.1) nie­do­ko­na­ny od|uści­ślić.


Źródła:

Wiktionary

Uściślenie

spre­cy­zo­wać


Źródła:

SJP.pl

Uściślić

spre­cy­zo­wać


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. uści­ślać)

 (1.1) okre­ślić ści­śle lub ści­ślej

 (1.2) uczy­nić ści­słym lub ści­ślej­szym


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Uśl

Uni­wer­sy­tet Ślą­ski


Źródła:

SJP.pl

Uśliczniać

czy­nić ślicz­nym, ślicz­niej­szym; upięk­szać


Źródła:

SJP.pl

Uślimtany

przy­miot­nik

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. za­pła­ka­ny


Źródła:

Wiktionary

Uśliniać

mocno bru­dzić śliną; za­śli­niać


Źródła:

SJP.pl

Uśliniony

1. mocno zwil­żyć, po­bru­dzić śliną; na­śli­nić;
2. uśli­nić się -
a) mocno po­bru­dzić się włas­ną śliną;
b) mocno po­bru­dzić się wza­jem­nie swo­i­mi śli­na­mi;
c) po­tocz­nie: zbyt ot­war­cie oka­zać ocho­tę na coś; na­śli­nić się, po­śli­nić się, ośli­nić się, ob­śli­nić się


Źródła:

SJP.pl

Uślinić

1. mocno zwil­żyć, po­bru­dzić śliną; na­śli­nić;
2. uśli­nić się -
a) mocno po­bru­dzić się włas­ną śliną;
b) mocno po­bru­dzić się wza­jem­nie swo­i­mi śli­na­mi;
c) po­tocz­nie: zbyt ot­war­cie oka­zać ocho­tę na coś; na­śli­nić się, po­śli­nić się, ośli­nić się, ob­śli­nić się


Źródła:

SJP.pl

Uślizg

prze­su­nie­cie się koła po­ja­zdu me­cha­nicz­ne­go w kie­run­ku po­przecz­nym do kie­run­ku jazdy


Źródła:

SJP.pl

Uśmiany

taki, który się uśmiał


Źródła:

SJP.pl

Uśmiać

uśmiać się - uba­wić się, na­śmiać się do roz­pu­ku


Źródła:

SJP.pl

Uśmiech

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zmia­na wy­ra­zu twa­rzy, która jest prze­ja­wem od­czu­wa­nia ra­do­ści, za­do­wo­le­nia, ro­zba­wie­nia, ser­decz­no­ści lub iro­nii;


Uśmiech – wyraz twa­rzy, gry­mas pow­sta­ją­cy przez na­pię­cie mię­śni po obu stro­nach ust, oraz (w peł­niej­szym uśmie­chu) na­pię­cie mię­śni wokół oczu. Jest wspól­nym dla wszyst­kich ludzi wy­ra­zem ta­kich emo­cji jak szczę­ście i ro­zba­wie­nie, choć ba­da­nia kul­tur po­ka­zu­ją, że spo­sób jego uży­cia jest bar­dzo różny w róż­nych kul­tu­rach.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Uśmiechanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|uśmie­chać.


Źródła:

Wiktionary

Uśmiechnięty

przy­miot­nik

 (1.1) taki, który się uśmie­cha


Źródła:

Wiktionary

Uśmiercenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) po­zba­wie­nie kogoś życia


Źródła:

Wiktionary

Uśmiercić

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. uśmier­cać)

 (1.1) książk. po­wo­do­wać czy­jąś śmierć

 (1.2) książk. roz­po­wszech­niać fał­szy­we in­for­ma­cje o czy­jejś śmier­ci

 (1.3) książk. po­wo­do­wać, że coś prze­sta­je ist­nieć lub pra­wi­dło­wo funk­cjo­no­wać


Źródła:

Wiktionary

Uśmierzający

1. czy­nić mniej dot­kli­wym, ła­go­dzić, uspo­ka­jać, koić;
2. po­skra­miać, ukró­cać, tłu­mić


Źródła:

SJP.pl

Uśmierzać

1. czy­nić mniej dot­kli­wym, ła­go­dzić, uspo­ka­jać, koić;
2. po­skra­miać, ukró­cać, tłu­mić


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. uśmie­rzyć)

 (1.1) med. zmniej­szać bądź usu­wać ob­ja­wy

 (1.2) po­wo­do­wać ustę­po­wa­nie lub za­koń­cze­nie

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny uśmie­rzać się (dk. uśmie­rzyć się)

 (2.1) sta­wać się mniej do­kucz­li­wym


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Uśmierzyć

1. uczy­nić mniej dot­kli­wym, za­ła­go­dzić, uspo­ko­ić, ukoić;
2. po­skro­mić, ukró­cić, stłu­mić


Źródła:

SJP.pl

Uśmieszać

daw­niej:
1. roz­we­se­lać, ro­zba­wiać, roz­śmie­szać;
2. czy­nić śmiesz­nym, ośmie­szać


Źródła:

SJP.pl

Uśmieszek

zdrob­nie­nie od: uśmiech


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) nie­wy­raź­ny uśmiech wy­ra­ża­ją­cy czę­sto drwi­nę, iro­nię albo po­gar­dę


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Uśmiewać

uśmie­wać się - śmiać się do roz­pu­ku


Źródła:

SJP.pl

Uśnicki

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy Uśnic


Źródła:

Wiktionary

Uśniczanin

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Uśnic


Źródła:

Wiktionary

Uśniczanka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Uśnic


Źródła:

Wiktionary

Uśniem

chlu­śniem, bo uśniem - żar­to­bli­we wy­ra­że­nie uży­wa­ne w celu za­chę­ce­nia do wy­pi­cia ko­lej­nej por­cji al­ko­ho­lu


Źródła:

SJP.pl

Uśnieżać

daw­niej: po­kry­wać śnie­giem; ośnie­żać


Źródła:

SJP.pl

Uśnieżenie

sto­pień po­kry­cia śnie­giem da­ne­go te­re­nu


Źródła:

SJP.pl

Uśnieżyć

rzad­ko: ośnie­żyć, po­kryć śnie­giem


Źródła:

SJP.pl

Uśpian

drze­wo li­ścia­ste z ro­dzi­ny strze­li­gło­go­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Uśpienie

1. spra­wić, że ktoś za­śnie;
2. wy­tłu­mić, przy­ga­sić, osła­bić;
3. wpro­wa­dzić w stan po­dob­ny do snu w celu prze­pro­wa­dze­nia ope­ra­cji;
4. zabić zwie­rzę przez wstrzy­knię­cie środ­ka usy­pia­ją­ce­go;
5. uśpić się - prze­sta­rza­łe: zas­nąć


Źródła:

SJP.pl

Uśpić

1. spra­wić, że ktoś za­śnie;
2. wy­tłu­mić, przy­ga­sić, osła­bić;
3. wpro­wa­dzić w stan po­dob­ny do snu w celu prze­pro­wa­dze­nia ope­ra­cji;
4. zabić zwie­rzę przez wstrzy­knię­cie środ­ka usy­pia­ją­ce­go;
5. uśpić się - prze­sta­rza­łe: zas­nąć


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. usy­piać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|usy­piać.

cza­sow­nik zwrot­ny do­ko­na­ny uśpić się (ndk. usy­piać się)

 (2.1) do­ko­na­ny od|usy­piać się.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Uśrednianie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|uś­red­niać.


Źródła:

Wiktionary

Uświadamiacz

po­tocz­nie: osoba, dzię­ki któ­rej ktoś za­czy­na zda­wać sobie z cze­goś spra­wę, orien­to­wać się w czymś


Źródła:

SJP.pl

Uświadamiający

wy­ja­śnia­ją­cy spra­wy zwią­za­ne z ży­ciem sek­su­al­nym


Źródła:

SJP.pl

Uświadamiać

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. uś­wia­do­mić)

 (1.1) czy­nić kogoś świa­do­mym ja­kie­goś faktu, sy­tu­a­cji, związ­ku itp., uz­my­sła­wiać komuś coś

 (1.2) wy­ra­biać w kimś świa­do­mość i orien­ta­cję w ja­kiejś dzie­dzi­nie (np. po­li­tycz­nej, sek­su­al­nej), oś­wie­cać kogoś w czymś

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny uś­wia­da­miać sobie (dk. uś­wia­do­mić sobie)

 (2.1) zda­wać sobie spra­wę z cze­goś, uz­my­sła­wiać sobie coś

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny uś­wia­da­miać się (dk. uś­wia­do­mić się)

 (3.1) zdo­by­wać orien­ta­cję i wie­dzę w ja­kiejś dzie­dzi­nie (np. po­li­tycz­nej, sek­su­al­nej), oś­wie­cać się w czymś


Źródła:

Wiktionary

Uświadczać

doś­wiad­czać cze­goś re­gu­lar­nie


Źródła:

SJP.pl

Uświadomienie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) świa­do­mość cze­goś


Źródła:

Wiktionary

Uświadomić

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. uś­wia­da­miać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|uś­wia­da­miać.

cza­sow­nik zwrot­ny uś­wia­do­mić sobie

 (2.1) do­ko­na­ny od|uś­wia­da­miać sobie.


Źródła:

Wiktionary

Uświecać

gwa­ro­wo: za­sta­wać, na­po­ty­kać, znaj­do­wać


Źródła:

SJP.pl

Uświerknąć

1. po­tocz­nie: prze­marz­nąć;
2. po­tocz­nie: um­rzeć


Źródła:

SJP.pl

Uświerkły

1. po­tocz­nie: prze­marz­nąć;
2. po­tocz­nie: um­rzeć


Źródła:

SJP.pl

Uświetnianie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|uś­wiet­niać.


Źródła:

Wiktionary

Uświetniać

czy­nić oka­za­łym, wspa­nial­szym, przy­da­wać splen­do­ru


Źródła:

SJP.pl

Uświetnić

uczy­nić oka­za­łym, wspa­nial­szym, dodać splen­do­ru


Źródła:

SJP.pl

Uświnić

po­tocz­nie:
1. ubru­dzić, upa­prać, po­wa­lać;
2. uś­wi­nić się - ubru­dzić się, upa­prać się, po­wa­lać się


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. brak)

 (1.1) pot. ubru­dzić

cza­sow­nik zwrot­ny do­ko­na­ny uś­wi­nić się (ndk. brak)

 (2.1) pot. ubru­dzić się


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Uświąteczniać

rzad­ko:
1. czy­nić świą­tecz­nym;
2. uś­wią­tecz­niać się - na­bie­rać cha­rak­te­ru świą­tecz­ne­go, uro­czy­ste­go


Źródła:

SJP.pl

Uświątecznić

rzad­ko:
1. uczy­nić świą­tecz­nym;
2. uś­wią­tecz­nić się - na­brać cha­rak­te­ru świą­tecz­ne­go, uro­czy­ste­go


Źródła:

SJP.pl

Uświęcanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|uś­wię­cać.


Źródła:

Wiktionary

Uświęcać

1. na­da­wać komuś lub cze­muś cechy świę­to­ści;
2. sta­wać się ogól­nie uz­na­wa­nym, zgod­nym z tra­dy­cją


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. uś­wię­cić)

 (1.1) spra­wiać, by ktoś lub coś sta­wa­ło się świę­te

 (1.2) czy­nić coś wznio­ślej­szym, szla­chet­niej­szym


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Uświęcenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) rel. od­cza­sow­ni­ko­wy od|uś­wię­cić., uczy­nie­nie świę­tym lub poś­wię­ce­nie Bogu


Uś­wię­ce­nie – ter­min w te­o­lo­gii wy­wo­dzą­cy się bez­poś­red­nio z Bi­blii. W od­nie­sie­niu do czło­wie­ka, oz­na­cza pro­ces, który roz­po­czy­na się po nowym na­ro­dze­niu. W odróż­nie­niu do uspra­wied­li­wie­nia, które jest jed­no­ra­zo­wym aktem do­ko­na­nym przez Boga, uś­wię­ce­nie trwa nie­u­stan­nie aż do ziem­skiej śmier­ci czło­wie­ka.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Uświęcić

1. nadać komuś lub cze­muś cechy świę­to­ści;
2. stać się ogól­nie uz­na­wa­nym, zgod­nym z tra­dy­cją


Źródła:

SJP.pl

Uświęcony

1. nadać komuś lub cze­muś cechy świę­to­ści;
2. stać się ogól­nie uz­na­wa­nym, zgod­nym z tra­dy­cją


Źródła:

SJP.pl