Uk

skrót z an­giel­skie­go: Uni­ted King­dom (of Great Bri­ta­in and Nort­hern Ire­land) - Zjed­no­czo­ne Kró­le­stwo (Wiel­kiej Bry­ta­nii i Ir­lan­dii Pół­noc­nej)


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Uk.

skrót od: ukoń­czo­ny


Źródła:

SJP.pl

Ukajali

rzeka w Peru


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. hy­dron. rzeka w Ame­ry­ce Po­łud­nio­wej, w do­rze­czu Ama­zon­ki;

 (1.2) geogr. adm. re­gion w Peru ze sto­li­cą w Pu­call­pa;


Uka­ja­li ("Uca­y­a­li", "Río Uca­y­a­li") – rzeka w Peru, prawy do­pływ Ama­zon­ki. Jej dłu­gość wy­no­si 1950 km (od źró­deł Apu­ri­mac – ok. 2400 km), a po­wierzch­nia do­rze­cza – ok. 375 tys. km².

Uka­ja­li wy­pły­wa w An­dach w po­sta­ci 2 rzek źró­dło­wych: Uru­bam­ba i Apurímac. W gór­nym od­cin­ku wy­stę­pu­ją licz­ne progi i wo­do­spa­dy, a w środ­ko­wym i dol­nym licz­ne me­an­dry. Łączy się z Marañón na wy­so­ko­ści Iqu­i­tos.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ukalegon

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) mitgr. sta­rzec tro­jań­ski, przy­ja­ciel Pria­ma

 (1.2) astr. nazwa pla­ne­to­i­da­a­ne­to­i­dy


Źródła:

Wiktionary

Ukambina

tru­ciz­na wyt­wa­rza­na z ro­ślin na­le­żą­cych do ro­dzi­ny to­i­no­wa­tych, po­dob­na w dzia­ła­niu do stro­fan­ty­ny i na­parst­ni­cy (di­gi­ta­li­su)


Źródła:

SJP.pl

Ukamieniować

zabić przez obrzu­ca­nie ka­mie­nia­mi; uka­mie­no­wać, za­ka­mie­no­wać


Źródła:

SJP.pl

Ukamienowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|uka­mie­no­wać.

 (1.2) forma kary śmier­ci po­le­ga­ją­ca na obrzu­ca­niu ska­za­ne­go ka­mie­nia­mi do mo­men­tu za­bi­cia;


Uka­mie­no­wa­nie (la­pi­da­cja) – wraz z roz­szar­pa­niem naj­star­sza forma kary śmier­ci. Po­le­ga na obrzu­ca­niu ska­za­ne­go ka­mie­nia­mi przez grupę ludzi uczest­ni­czą­cych w eg­ze­ku­cji.

Uka­mie­no­wa­nie wy­wo­dzi się z cza­sów przed wy­o­dręb­nie­niem ze spo­łe­czeń­stwa in­sty­tu­cji wła­dzy. Gru­po­wy cha­rak­ter eg­ze­ku­cji chro­nił bio­rą­ce w niej udział osoby przed zem­stą ze stro­ny krew­nych ka­mie­no­wa­ne­go oraz praw­do­po­dob­nie przed nie­sła­wą wy­ni­ka­ją­cą z udzia­łu w krwa­wych obo­wiąz­kach sce­do­wa­nych póź­niej na kata.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Ukamienować

zabić przez obrzu­ca­nie ka­mie­nia­mi; uka­mie­nio­wać, za­ka­mie­no­wać


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. ka­mie­no­wać)

 (1.1) zabić kogoś po­przez obrzu­ce­nie ka­mie­nia­mi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ukapać

1. rzad­ko: nalać pewną ilość ja­kiejś cie­czy, lejąc po kro­pli;
2. o pły­nach: spaść, ściec w po­sta­ci kro­pli; skap­nąć


Źródła:

SJP.pl

Ukapywać

spły­wać, ście­kać kro­pla­mi; ska­py­wać


Źródła:

SJP.pl

Ukaranie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|uka­rać.


Źródła:

Wiktionary

Ukarać

na­ło­żyć na kogoś karę, spra­wić mu do­le­gli­wość w celu od­pła­ty za zły uczy­nek i znie­chę­ce­nia do po­dob­ne­go po­stę­po­wa­nia w przysz­ło­ści


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. karać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|karać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ukarmiać

prze­sta­rza­le: kar­miąc, utu­czać


Źródła:

SJP.pl

Ukarmić

prze­sta­rza­le:
1. kar­miąc, utu­czyć;
2. kar­miąc, za­spo­ko­ić czyjś głód;
3. ukar­mić się - utu­czyć się, upaść się


Źródła:

SJP.pl

Ukartować

w ta­jem­ni­cy za­pla­no­wać coś złego prze­ciw komuś; uknuć


Źródła:

SJP.pl

Ukartowywać

rzad­ko: w ta­jem­ni­cy pla­no­wać coś złego prze­ciw komuś; knuć, kar­to­wać


Źródła:

SJP.pl

Ukatować

daw­niej: ska­to­wać


Źródła:

SJP.pl

Ukatowywać

daw­niej: ka­tu­jąc, po­nie­wie­rać


Źródła:

SJP.pl

Ukatrupianie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) pot. za­bi­ja­nie, mor­do­wa­nie

 (1.2) pot. przen. ni­szcze­nie lub usz­ka­dza­nie cze­goś


Źródła:

Wiktionary

Ukatrupiać

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. uka­tru­pić)

 (1.1) nie­do­ko­na­ny od|uka­tru­pić.


Źródła:

Wiktionary

Ukatrupienie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) pot. za­bi­cie, za­mor­do­wa­nie

 (1.2) pot. przen. zni­szcze­nie lub usz­ko­dze­nie cze­goś


Źródła:

Wiktionary

Ukatrupić

zabić, uśmier­cić, uczy­nić kogoś lub coś tru­pem


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. uka­tru­piać)

 (1.1) pot. po­zba­wić życia, uczy­nić tru­pem

 (1.2) pot. przen. zni­szczyć lub usz­ko­dzić coś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ukaz

daw­niej: roz­kaz, de­kret car­ski


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) polit. w daw­nej i obec­nej Rosji de­kret, edykt lub akt praw­ny wyż­sze­go rzędu wy­da­wa­ny przez cara lub pre­zy­den­ta, a w cza­sach ist­nie­nia ZSRR przez naj­wyż­sze or­ga­ny pań­stwo­we


Ukaz (ros. указ) – w daw­nej i obec­nej Rosji de­kret, edykt lub akt praw­ny wyż­sze­go rzędu wy­da­wa­ny przez cara lub pre­zy­den­ta, a w cza­sach ist­nie­nia ZSRR przez naj­wyż­sze or­ga­ny pań­stwo­we. Ukaz jako nazwa aktu praw­ne­go wy­stę­pu­je obec­nie rów­nież w pań­stwach by­łe­go ZSRR, np. Ukra­i­nie lub Ta­tar­sta­nie (naj­czę­ściej w for­mie de­kre­tu głowy pań­stwa).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ukazanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|uka­zać.


Źródła:

Wiktionary

Ukazać

1. książ­ko­we:
a) uczy­nić wi­docz­nym; po­ka­zać;
b) za­pre­zen­to­wać kogoś, coś; opi­sać, scha­rak­te­ry­zo­wać;
2. uka­zać się:
a) książ­ko­we: stać się wi­docz­nym; po­ka­zać się;
b) o pis­mach, książ­kach itp.: zo­stać opu­bli­ko­wa­nym, tra­fić do sprze­da­ży


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. uka­zy­wać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|uka­zy­wać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ukazywanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|uka­zy­wać.


Źródła:

Wiktionary

Ukazywać

cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny (dk. uka­zać)

 (1.1) książk. po­ka­zy­wać, spra­wiać, że coś jest wi­docz­ne

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny uka­zy­wać się (dk. uka­zać się)

 (2.1) sta­wać się wi­docz­nym


Źródła:

Wiktionary

Ukcianin

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Ukty


Źródła:

Wiktionary

Ukcianka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Ukty


Źródła:

Wiktionary

Ukciański

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy Ukty


Źródła:

Wiktionary

Uke

Urząd Ko­mu­ni­ka­cji Elek­tro­nicz­nej


Źródła:

SJP.pl

Ukelele

ha­waj­ski in­stru­ment mu­zycz­ny, zwy­kle czte­ro­strun­ny, po­dob­ny do gi­ta­ry; uku­le­le


Źródła:

SJP.pl

Ukf

fale ul­tra­krót­kie


skró­to­wiec

 (1.1) techn. = fale ul­tra­krót­kie;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ukfit

[czy­taj: ukfit albo ukaFIT] skrót od: Urząd Kul­tu­ry Fi­zycz­nej i Tu­ry­sty­ki


Źródła:

SJP.pl

Ukidany

przy­miot­nik

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. po­pla­mio­ny


Źródła:

Wiktionary

Ukie

skró­to­wiec

 (1.1) = Urząd Ko­mi­te­tu In­te­gra­cji Eu­ro­pej­skiej


Źródła:

Wiktionary

Ukiernica

Ukier­ni­ca – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie py­rzyc­kim, w gmi­nie Prze­le­wi­ce.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa szcze­ciń­skie­go.

Przez wieś prze­bie­ga droga wo­je­wódz­ka nr 122.


Źródła:

Wikipedia

Ukierunkowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ukie­run­ko­wać.


Źródła:

Wiktionary

Ukierunkować

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. ukie­run­ko­wy­wać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|ukie­run­ko­wy­wać.


Źródła:

Wiktionary

Ukierunkowywanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ukie­run­ko­wy­wać.


Źródła:

Wiktionary

Ukierunkowywać

cza­sow­nik

 (1.1) na­da­wać kie­ru­nek cze­muś, pre­cy­zo­wać, okre­ślać za­kres


Źródła:

Wiktionary

Ukiołznonć

cza­sow­nik do­ko­na­ny

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. po­śliz­gnąć się


Źródła:

Wiktionary

Ukisić

1. pod­dać ki­sze­niu, fer­men­ta­cji mle­ko­wej; za­ki­sić, uk­wa­sić, zak­wa­sić;
2. uki­sić się - pod­dać się uki­sze­niu, stać się uki­szo­nym; za­ki­sić się, uk­wa­sić się, zak­wa­sić się


Źródła:

SJP.pl

Ukisnąć

na­brać kwa­śne­go smaku w wy­ni­ku uki­sze­nia; za­ki­sić się, uk­wa­sić się, zak­wa­sić się, uki­sić się


Źródła:

SJP.pl

Ukisły

na­brać kwa­śne­go smaku w wy­ni­ku uki­sze­nia; za­ki­sić się, uk­wa­sić się, zak­wa­sić się, uki­sić się


Źródła:

SJP.pl

Ukiyo-E

[czy­taj: ukijo e] ja­poń­ska XVII-wiecz­na szko­ła ma­lar­ska i drze­wo­ryt­ni­cza, po­dej­mu­ją­ca te­ma­ty­kę do­ty­czą­cą życia wiel­ko­miej­skie­go i jego uciech


Ukiyo-e (jap. 浮世絵 ukiyo-e; „obra­zy prze­pły­wa­ją­ce­go świa­ta”, „obra­zy prze­mi­ja­ją­ce­go świa­ta”) – ro­dzaj ma­lar­stwa i drze­wo­ry­tu ja­poń­skie­go, funk­cjo­nu­ją­cy w okre­sie Edo (od po­ło­wy XVII wieku do po­cząt­ków okre­su Meiji w dru­giej po­ło­wie XIX wieku).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ukiśnięty

taki, który ukisł (ukis­nął); uki­sły


Źródła:

SJP.pl

Ukleić

1. ufor­mo­wać rę­ka­mi z mięk­kie­go, pla­stycz­ne­go ma­te­ria­łu; ule­pić;
2. ukle­ić się - ubru­dzić się czymś lep­kim


Źródła:

SJP.pl

Ukleja

ryba słod­ko­wod­na z ro­dzi­ny kar­pio­wa­tych


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) icht. nie­wiel­ka ryba z ro­dzi­ny kar­pio­wa­tych;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Uklejać

daw­niej: skle­jać, łą­czyć coś kle­jem


Źródła:

SJP.pl

Uklejka

mała ukle­ja


Źródła:

SJP.pl

Uklejnica

sieć o drob­nych okach, uży­wa­na głów­nie w je­zio­rach do po­ło­wu uklei i in­nych drob­nych ryb; uklej­nik


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) przest. ryb. drob­no­o­ka, cią­gnio­na sieć ry­bac­ka do po­ło­wu uklei i in­nych ma­łych ryb

 (1.2) daw. ryb. na je­zio­rach po­mor­skich: po­trój­na sieć staw­na (słęp) do po­ło­wu uklei


Uklej­ni­ca – część wsi Gawin w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ku­jaw­sko-po­mor­skim, w po­wie­cie włoc­ław­skim, w gmi­nie Cho­decz.

Je­szcze w po­ło­wie wieku XIX Uklej­ni­ca była je­dy­nie mły­nem wod­nym, usta­wio­nym na stru­mie­niu wpa­da­ją­cym do Je­zio­ra Szczyt­now­skie­go.

W la­tach 1975–1998 Uklej­ni­ca ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa włoc­ław­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Uklejnik

sieć o drob­nych okach, uży­wa­na głów­nie w je­zio­rach do po­ło­wu uklei i in­nych drob­nych ryb; uklej­ni­ca


Źródła:

SJP.pl

Uklejowy

→ ukle­ja


Patrz:ukleja

Źródła:

SJP.pl

Uklepać

1. ude­rza­jąc lekko, nadać cze­muś jakiś kształt, wy­rów­nać coś lub ubić;
2. ukle­pać się - po­tocz­nie: (o sy­tu­a­cji) uło­żyć się jakoś w miarę upły­wu czasu, stać się mniej do­le­gli­wym lub wró­cić do normy


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. ukle­py­wać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|ukle­py­wać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Uklepywać

1. ude­rza­jąc lekko, na­da­wać cze­muś jakiś kształt, wy­rów­ny­wać coś lub ubi­jać;
2. ukle­py­wać się - po­tocz­nie: (o sy­tu­a­cji) ukła­dać się jakoś w miarę upły­wu czasu, sta­wać się mniej do­le­gli­wym lub wra­cać do normy


Źródła:

SJP.pl

Uklęk

daw­niej: uklę­knię­cie, po­zy­cja klę­czą­ca


Źródła:

SJP.pl

Uklęknięcie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|uklę­knąć.


Źródła:

Wiktionary

Uklęknąć

cza­sow­nik do­ko­na­ny

 (1.1) zgiąć nogi w ko­la­nach i oprzeć się na nich na ziemi


Źródła:

Wiktionary

Uknuć

za­pla­no­wać po­ta­jem­nie coś złego


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. knuć)

 (1.1) do­ko­na­ny od|knuć.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ukochana

ko­bie­ta uko­cha­na; ko­chan­ka, umi­ło­wa­na


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) dziew­czy­na lub ko­bie­ta, którą łączy z kimś silna więź uczu­cio­wa, mi­łość, przy­wią­za­nie


Uko­cha­na (hindi "Sa­at­hiya" / साथिया) – bol­ly­wo­odz­ki dra­mat fil­mo­wy, który miał pre­mie­rę 20 grud­nia 2002 roku. W ro­lach głów­nych wy­stę­pu­ją Rani Mu­ker­ji, Vivek Obe­roi i Ta­nu­ja. Film jest de­biu­tem re­ży­ser­skim Sha­a­da Alego, ścież­kę dźwię­ko­wą skom­po­no­wał A.R. Rah­man. Sa­at­hiya jest re­ma­kiem ta­mil­skie­go filmu "Ala­i­pa­y­ut­hey", z 2000 roku.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ukochanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|uko­chać.


Źródła:

Wiktionary

Ukochany

osoba uko­cha­na; ko­cha­nek, umi­ło­wa­ny


forma cza­sow­ni­ka.

 (1.1) imie­słów przy­miot­ni­ko­wy bier­ny od: uko­chać

przy­miot­nik

 (2.1) bę­dą­cy obiek­tem czy­jejś mi­ło­ści

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (3.1) osoba, którą ktoś kocha


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ukochać

1. bar­dzo po­ko­chać; umi­ło­wać;
2. mocno objąć, przy­tu­lić


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. ko­chać)

 (1.1) bar­dzo po­ko­chać

 (1.2) mocno przy­tu­lić


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ukochańszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: uko­cha­ny


Źródła:

SJP.pl

Ukochiwać

mocno obej­mo­wać, przy­tu­lać


Źródła:

SJP.pl

Ukoić

wpły­nąć na kogoś, na coś uspo­ka­ja­ją­co, zła­go­dzić, uśmie­rzyć (np. ból, cier­pie­nie, żal)


cza­sow­nik do­ko­na­ny (ndk. koić, ndk. rzad. uka­jać)

 (1.1) wpły­nąć ła­go­dzą­co, uspo­ko­ić, po­cie­szyć


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ukojenie

wpły­nąć na kogoś, na coś uspo­ka­ja­ją­co, zła­go­dzić, uśmie­rzyć (np. ból, cier­pie­nie, żal)


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ukoić.


Uko­je­nie (ang. "So­la­ce") – ame­ry­kań­ski thril­ler zre­a­li­zo­wa­ny w 2015 roku przez Afon­so Po­y­art. W ro­lach głów­nych wy­stę­pu­ją Ant­ho­ny Hop­kins, Colin Far­rell, Jef­frey Dean Mor­gan i Abbie Cor­nish. Sce­na­riusz filmu zo­stał pier­wot­nie za­pla­no­wa­ny i opra­co­wa­ny jako se­qu­el do thril­le­ra z 1995 roku pod ty­tu­łem "Sie­dem", ale po­mysł zo­stał osta­tecz­nie za­że­gna­ny a "So­la­ce" zo­sta­ło za­koń­czo­ne w za­mian. Film ma zo­stać wy­da­ny 16 grud­nia 2016 roku przez Lions Gate En­ter­ta­in­ment.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ukojnie

→ ukoj­ny


Patrz:ukojny

Źródła:

SJP.pl

Ukojniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: ukoj­nie


Źródła:

SJP.pl

Ukojny

książ­ko­wo: wpły­wa­ją­cy ła­go­dzą­co na kogoś lub na coś; ko­ją­cy, uśmie­rza­ją­cy


Źródła:

SJP.pl

Ukombinować

1. po­tocz­nie: spryt­nie wzbo­ga­cić się, za­o­szczę­dzić;
2. daw­niej: spryt­nie za­pla­no­wać; ukar­to­wać


Źródła:

SJP.pl

Ukompletowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ukom­ple­to­wać.


Źródła:

Wiktionary

Ukompletować

ze­brać, uzu­peł­nić do ca­ło­ści; skom­ple­to­wać


Źródła:

SJP.pl

Ukonkretnić

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. ukon­kret­niać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|ukon­kret­niać.


Źródła:

Wiktionary

Ukonsekwentnić

uczy­nić kon­sek­went­nym


Źródła:

SJP.pl

Ukonstytuowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ukon­sty­tu­o­wać.


Źródła:

Wiktionary

Ukonstytuować

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. kon­sty­tu­o­wać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|kon­sty­tu­o­wać.

cza­sow­nik zwrot­ny do­ko­na­ny kon­sty­tu­o­wać się (ndk. kon­sty­tu­o­wać się)

 (2.1) do­ko­na­ny od|kon­sty­tu­o­wać się.


Źródła:

Wiktionary

Ukontentowany

1. daw­niej: za­do­wo­lić kogoś;
2. ukon­ten­to­wać się - daw­niej: od­czuć za­do­wo­le­nie


Źródła:

SJP.pl

Ukontentować

1. daw­niej: za­do­wo­lić kogoś;
2. ukon­ten­to­wać się - daw­niej: od­czuć za­do­wo­le­nie


Źródła:

SJP.pl

Ukop

to, co zo­sta­ło uko­pa­ne; uro­bek


Źródła:

SJP.pl

Ukopać

wy­do­być, wy­ko­pać jakąś ilość cze­goś, np. ziem­nia­ków, z ziemi; na­ko­pać


Źródła:

SJP.pl

Ukopywać

po­tocz­nie: ko­piąc, wy­do­by­wać pewną ilość cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Ukoronowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|uko­ro­no­wać.

 (1.2) dzie­ło lub osią­gnię­cie bę­dą­ce naj­waż­niej­szym, naj­bar­dziej efek­tow­nym lub osta­tecz­nym w czy­jejś ka­rie­rze za­wo­do­wej lub w czy­imś życiu


Źródła:

Wiktionary

Ukoronować

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. ko­ro­no­wać)

 (1.1) do­ko­nać aktu ko­ro­na­cji

 (1.2) do­ko­nać cze­goś najz­na­ko­mit­sze­go w swo­jej dzia­łal­no­ści; stać się naj­wy­bit­niej­szym osią­gnię­ciem

cza­sow­nik zwrot­ny do­ko­na­ny uko­ro­no­wać się (ndk. ko­ro­no­wać się)

 (2.1) zo­stać uko­ro­no­wa­nym


Źródła:

Wiktionary

Ukorzeniacz

pre­pa­rat ułat­wia­ją­cy uko­rze­nia­nie się sa­dzo­nek


Źródła:

SJP.pl

Ukorzyć

uni­żyć, uznać wyż­szość


Źródła:

SJP.pl

Ukos

skos;
1. po­wierzch­nia uko­śna;
2. ka­wa­łek tka­ni­ny od­cię­ty uko­śnie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) uko­śna po­wierzch­nia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ukosem

prze­ci­na­jąc jakąś po­wierzch­nię pod kątem ostrym; uko­śnie, na ukos, w skos, na skos, z ukosa, ze skosa


Źródła:

SJP.pl

Ukosić

sko­sić pewną ilość cze­goś, np. trawy, zboża


Źródła:

SJP.pl

Ukosowarka

urzą­dze­nie słu­żą­ce do wy­ko­ny­wa­nia uko­sów na kra­wę­dziach ma­te­ria­łu


Źródła:

SJP.pl

Ukosować

przy­ci­nać uko­śnie kra­wę­dzi bla­chy przed ze­spa­wa­niem


Źródła:

SJP.pl

Ukosowy

pi­lar­ka uko­so­wa - pi­lar­ka do cię­cia ele­men­tów drew­nia­nych pod kątem; uko­śni­ca


Źródła:

SJP.pl

Ukostiumować

1. ubrać w od­po­wied­ni ko­stium dla celów sce­nicz­nych;
2. uko­stiu­mo­wać się - prze­brać się w ko­stium sce­nicz­ny


Źródła:

SJP.pl

Ukować

daw­niej: ukuć, wykuć


Źródła:

SJP.pl

Ukołysanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|uko­ły­sać.


Źródła:

Wiktionary

Ukończenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ukoń­czyć.


Źródła:

Wiktionary

Ukończeniowy

→ ukoń­cze­nie


Patrz:ukończenie

Źródła:

SJP.pl

Ukończyć

cza­sow­nik

 (1.1) spra­wić, że coś zo­sta­je zro­bio­ne w ca­ło­ści

 (1.2) prze­ro­bić w ca­ło­ści ma­te­riał/pro­gram kursu/szko­ły i zdać wy­ma­ga­ne eg­za­mi­ny


Źródła:

Wiktionary

Ukośnica

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Ukośnicowate

ro­dzi­na ro­ślin z rzędu dy­niow­ców; be­go­nio­wa­te


Źródła:

SJP.pl

Ukośnicowaty

o ce­chach uko­śni­co­wa­tych (ro­dzi­na ro­ślin)


Źródła:

SJP.pl

Ukośnicowce

przed­sta­wi­ciel rzędu ro­ślin okry­to­na­sien­nych


Źródła:

SJP.pl

Ukośnicowiec

przed­sta­wi­ciel rzędu ro­ślin okry­to­na­sien­nych


Źródła:

SJP.pl

Ukośnicowy

→ uko­śni­ca


Patrz:ukośnica

Źródła:

SJP.pl

Ukośnie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób uko­śny, na ukos


Źródła:

Wiktionary

Ukośniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: uko­śnie


Źródła:

SJP.pl

Ukośnik

znak gra­ficz­ny w po­sta­ci uko­śnej linii, od­dzie­la­ją­cy słowa w tek­ście


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ty­pogr. znak pi­sar­ski w po­sta­ci uko­śnej kre­ski, uży­wa­ny głów­nie do od­dzie­la­nia od sie­bie słów lub zna­ków;


Uko­śnik uko­śnik

Uko­śnik – znak pi­sar­ski ma­ją­cy po­stać uko­śnej kre­ski. W za­leż­no­ści od tego, w którą stro­nę po­chy­lo­ny jest uko­śnik, ma on różne nazwy:

/ – uko­śnik, prawy uko­śnik (z ang.: slash lub for­ward slash),


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ukośnikowate

o ce­chach uko­śni­ko­wa­tych (ro­dzi­na pa­ją­ków)


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ukośnikowaty

o ce­chach uko­śni­ko­wa­tych (ro­dzi­na pa­ją­ków)


Źródła:

SJP.pl

Ukośność

→ uko­śny


Patrz:ukośny

Źródła:

SJP.pl

Ukośny

na­chy­lo­ny pod kątem, po­chy­ły


przy­miot­nik

 (1.1) na­chy­lo­ny w sto­sun­ku do cze­goś pod kątem ostrym


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ukr

pe­jo­ra­tyw­nie: Ukra­in­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) pejor. po­gard­li­we okre­śle­nie na Ukra­iń­ca


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ukr.

skrót od: ukra­iń­ski


skrót

 (1.1) = ukra­iń­ski


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ukra

pe­jo­ra­tyw­nie: Ukra­in­ka


Źródła:

SJP.pl

Ukradać

żar­to­bli­wie: kraść - za­bie­rać czy­jąś włas­ność; skra­dać


Źródła:

SJP.pl

Ukradkiem

nie­po­strze­że­nie, ci­cha­czem, cich­cem, po­ta­jem­nie


przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) tak, żeby nie zwró­cić ni­czy­jej uwagi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ukradkowość

cecha cze­goś ukry­wa­ne­go przed kimś, utrzy­my­wa­ne­go w ta­jem­ni­cy; po­ta­jem­ność


Źródła:

SJP.pl

Ukradkowy

ukry­wa­ny przed kimś, utrzy­my­wa­ny w ta­jem­ni­cy; po­ta­jem­ny


przy­miot­nik

 (1.1) ukry­wa­ny tak by nikt się nie do­wie­dział, nie od­krył


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ukraina

pań­stwo w Eu­ro­pie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) rower marki „Ukra­i­na”;

 (1.2) daw. po­gra­ni­cze;

 (1.3) daw. miej­sce bar­dzo od­le­głe


Ukra­i­na ( Україна, "Ukra­ji­na", []) – pań­stwo uni­tar­ne, po­ło­żo­ne w Eu­ro­pie Wschod­niej. Gra­ni­czy od pół­no­cy z Bia­ło­ru­sią, od za­cho­du z Pol­ską, Sło­wa­cją i Wę­gra­mi, od po­łud­nia oble­wa­ją ją wody morza Czar­ne­go i morza Azow­skie­go oraz gra­ni­czy z Ru­mu­nią i Moł­da­wią, a od pół­noc­ne­go wscho­du i wscho­du z Rosją. Sto­li­cą Ukra­i­ny jest Kijów.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ukrainiec

oby­wa­tel Ukra­i­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) etn. czło­wiek na­ro­do­wo­ści ukra­iń­skiej, oby­wa­tel Ukra­i­ny, miesz­ka­niec Ukra­i­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ukrainista

spe­cja­li­sta w za­kre­sie ję­zy­ka, li­te­ra­tu­ry i kul­tu­ry ukra­iń­skiej


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) nauk. spe­cja­li­sta w za­kre­sie ję­zy­ka ukra­iń­skie­go oraz li­te­ra­tu­ry, hi­sto­rii i kul­tu­ry Ukra­i­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ukrainistka

spe­cja­list­ka w za­kre­sie ję­zy­ka, li­te­ra­tu­ry i kul­tu­ry ukra­iń­skiej


Źródła:

SJP.pl

Ukrainistyczny

→ ukra­i­ni­sty­ka


Patrz:ukrainistyka

Źródła:

SJP.pl

Ukrainistyka

nauka o ję­zy­ku, kul­tu­rze i li­te­ra­tu­rze ukra­iń­skiej


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nauka zwią­za­na z kul­tu­rą, ję­zy­kiem i li­te­ra­tu­rą Ukra­i­ny


Ukra­i­ni­sty­ka – dział sla­wi­sty­ki zaj­mu­ją­cy się ba­da­niem li­te­ra­tu­ry, ję­zy­ka i kul­tu­ry ukra­iń­skiej. Jest to też po­tocz­na nazwa kie­run­ku stu­diów zwią­za­ne­go z tymi ba­da­nia­mi.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ukrainit

1. w ję­zy­ku he­braj­skim: mowa Ukra­iń­ców, nazwa ję­zy­ka ukra­iń­skie­go
2. mi­ne­rał z gro­ma­dy bo­ra­nów, uwod­nio­ny boran sodu i wap­nia kry­sta­li­zu­ją­cy w ukła­dzie trój­sko­śnym; ulek­syt, ule­xyt, tiza, tin­kal­cyt, bo­ro­na­tro­kal­cyt


Źródła:

SJP.pl

Ukrainizacja

wpro­wa­dza­nie ukra­iń­skie­go ję­zy­ka, kul­tu­ry, re­li­gii itp. w kra­jach pod­bi­tych przez Ukra­iń­ców; pod­da­wa­nie się wpły­wom ukra­iń­skim


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) kult. so­cjol. przys­wa­ja­nie lub na­rzu­ca­nie kul­tu­ry ukra­iń­skiej i ję­zy­ka ukra­iń­skie­go;

 (1.2) na­da­wa­nie cze­muś ukra­iń­skie­go cha­rak­te­ru lub wła­ści­wo­ści


Ukra­i­ni­za­cja – pro­ces przys­wa­ja­nia lub przy­mu­so­we­go na­rzu­ca­nia ję­zy­ka ukra­iń­skie­go lub kul­tu­ry ukra­iń­skiej.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ukrainizm

wyraz, zwrot lub kon­struk­cja skład­nio­wa wzo­ro­wa­ne na ję­zy­ku ukra­iń­skim albo z niego prze­ję­te


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) jęz. wyraz, zwrot, forma gra­ma­tycz­na za­po­ży­czo­na do ja­kie­goś ję­zy­ka z ję­zy­ka ukra­iń­skie­go;


Ukra­i­nizm – wyraz, zwrot lub kon­struk­cja zda­nio­wa prze­ję­ta z ję­zy­ka ukra­iń­skie­go przez inne kul­tu­ry ję­zy­ko­we lub na tym ję­zy­ku wzo­ro­wa­na, szcze­gól­na po­stać ru­te­niz­mu.

Poś­red­nict­wo dla im­por­tów z ję­zy­ków tu­rec­kich.

Szcze­gól­ną ka­te­go­rię sta­no­wią za­po­ży­cze­nia, dla któ­rych język sta­ro­ru­ski i ukra­iń­ski były poś­red­ni­kiem dla ory­gi­nal­ne­go za­po­ży­cze­nia sło­wiań­skie­go z ję­zy­ków tu­rec­kich (tur­cyzm):


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ukrainizować

1. pod­da­wać wpły­wom ukra­iń­skim;
2. ukra­i­ni­zo­wać się - przy­bie­rać cechy ukra­iń­skie


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. zu­kra­i­ni­zo­wać)

 (1.1) książk. na­rzu­cać lub na­da­wać kul­tu­rę i język ukra­iń­ski

 (1.2) na­da­wać cze­muś cha­rak­ter ukra­iń­ski

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny ukra­i­ni­zo­wać się (dk. zu­kra­i­ni­zo­wać się)

 (2.1) przys­wa­jać kul­tu­rę i język ukra­iń­ski, sta­wać się ukra­iń­skim


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ukrainka

oby­wa­tel­ka Ukra­i­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) etn. ko­bie­ta lub dziew­czy­na na­ro­do­wo­ści ukra­iń­skiej, oby­wa­tel­ka Ukra­i­ny, miesz­kan­ka Ukra­i­ny


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ukrainny

prze­sta­rza­le: ukra­iń­ski


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) przest. ukra­iń­ski

 (1.2) śrpol. po­gra­nicz­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ukrainofil

zwo­len­nik, en­tuz­ja­sta tego, co ukra­iń­skie


Źródła:

SJP.pl

Ukrainofilski

→ ukra­i­no­fil


Patrz:ukrainofil

Źródła:

SJP.pl

Ukrainofobia

nie­chęt­ny lub wrogi sto­su­nek do Ukra­i­ny; an­ty­u­kra­i­nizm


Ukra­i­no­fo­bia, także an­ty­u­kra­i­nizm – okre­śle­nie po­sta­wy wro­giej i nie­na­wist­nej wobec Ukra­i­ny i Ukra­iń­ców, wią­żą­cej się nie­rzad­ko z kwe­stio­no­wa­niem prawa do ukra­iń­skiej pań­stwo­wo­ści i sa­mo­sta­no­wie­nia na­ro­du ukra­iń­skie­go. Nie­przy­jaz­ny sto­su­nek od­no­si się do kul­tu­ry i hi­sto­rii na­ro­du ukra­iń­skie­go, ję­zy­ka ukra­iń­skie­go oraz wszyst­kich prze­ja­wów ukra­iń­skiej toż­sa­mo­ści na­ro­do­wo-kul­tu­ro­wej.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ukrainoznawca

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) spe­cja­li­sta w za­kre­sie po­li­to­lo­gicz­nej, fi­lo­lo­gicz­nej, hi­sto­rycz­nej i kul­tu­ro­wej wie­dzy o Ukra­i­nie


Źródła:

Wiktionary

Ukrainoznawczy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy ukra­i­noz­naw­stwa, zwią­za­ny z ukra­i­noz­naw­stwem


Źródła:

Wiktionary

Ukrainoznawczyni

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) spe­cja­list­ka w za­kre­sie po­li­to­lo­gicz­nej, fi­lo­lo­gicz­nej, hi­sto­rycz­nej i kul­tu­ro­wej wie­dzy o Ukra­i­nie


Źródła:

Wiktionary

Ukrainoznawstwo

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) dy­scy­pli­na na­u­ko­wa obej­mu­ją­ca po­li­to­lo­gicz­ną, fi­lo­lo­gicz­ną, hi­sto­rycz­ną i kul­tu­ro­wą wie­dzę o Ukra­i­nie


Źródła:

Wiktionary

Ukraiński

zwią­za­ny z Ukra­i­ną


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) od­no­szą­cy się do Ukra­i­ny lub Ukra­iń­ców, cha­rak­te­ry­stycz­ny dla Ukra­i­ny lub Ukra­iń­ców

 (1.2) od­no­szą­cy się do ję­zy­ka ukra­iń­skie­go (2.1)

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) jęz. wschod­nio­sło­wiań­ski język uży­wa­ny na Ukra­i­nie;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ukraińskojęzyczny

1. po­słu­gu­ją­cy się ję­zy­kiem ukra­iń­skim;
2. na­pi­sa­ny w ję­zy­ku ukra­iń­skim;
3. o ja­kimś te­re­nie: za­miesz­ka­ny przez lud­ność po­słu­gu­ją­cą się ję­zy­kiem ukra­iń­skim


przy­miot­nik

 (1.1) taki, który po­słu­gu­je się ję­zy­kiem ukra­iń­skim

 (1.2) taki, któ­re­go miesz­kań­cy po­słu­gu­ją się ję­zy­kiem ukra­iń­skim

 (1.3) spi­sa­ny, stwo­rzo­ny w ję­zy­ku ukra­iń­skim


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ukraińskość

ze­spół cech cha­rak­te­ry­stycz­nych dla Ukra­i­ny


Źródła:

SJP.pl

Ukraińszczyzna

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) jęz. język ukra­iń­ski


Źródła:

Wiktionary

Ukrak

po­gard­li­wie: Ukra­i­niec; ukr, ban­de­ro­wiec, wid­larz, upad­li­niec


Źródła:

SJP.pl

Ukraść

przy­wła­szczyć sobie cudzą rzecz


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny

 (1.1) za­brać coś komuś (bez jego wie­dzy) i sobie to przy­wła­szczyć

 (1.2) przed­sta­wić jako włas­ny cudzy utwór (li­te­rac­ki, mu­zycz­ny, fil­mo­wy, itp.)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ukredytowienie

od­se­tek pod­mio­tów, które za­cią­gnę­ły kre­dyt


Źródła:

SJP.pl

Ukres

miej­sce, do któ­re­go może do­cho­dzić tabor ko­le­jo­wy na jed­nym z torów roz­ga­łę­zio­nych, nie ta­mu­jąc prze­ja­zdu na dru­gim torze


Ukres – miej­sce przy zbie­ga­ją­cych się to­rach (roz­jazd, skrzy­żo­wa­nie torów), dokąd wolno zająć tor ta­bo­rem bez unie­moż­li­wia­nia prze­ja­zdu po dru­gim torze. Ukres jest wyz­na­czo­ny przez miej­sce, gdzie spo­ty­ka­ją się skraj­nie są­sied­nich torów. W upro­szcze­niu, jest to miej­sce, dokąd można bez­piecz­nie za­trzy­mać skład, tak że jego obrys nie bę­dzie za­cho­dził na są­sied­ni tor.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ukroić

od­ciąć coś; oder­wać


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. ukra­jać, ukra­wać)

 (1.1) od­ciąć ka­wa­łek cze­goś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ukrojenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ukro­ić.


Źródła:

Wiktionary

Ukrop

1. wrzą­ca ciecz; war, wrzą­tek;
2. upał, żar, spie­ko­ta; skwar;
3. jak (mucha) w ukro­pie - po­spiesz­nie, bar­dzo szyb­ko


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) wrzą­tek; ciecz (naj­czę­ściej woda) w sta­nie wrze­nia (za­mie­nia­nia się w parę)

 (1.2) przen. upał


Ukra­iń­skie Zjed­no­cze­nie Pa­trio­tów lub UKROP ( Українське об'єднання патріотів lub УКРОП) – ukra­iń­ska pra­wi­co­wa par­tia po­li­tycz­na.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ukropić

prze­sta­rza­le: na­pi­sać szyb­ko, dużo lub bez wy­sił­ku; krop­nąć


Źródła:

SJP.pl

Ukropol

po­gard­li­wie: Pol­ska z nad­mia­rem Ukra­iń­ców; ukro­pol


Źródła:

SJP.pl

Ukrowski

po­gard­li­wie: ukra­iń­ski; ukro­wy


Źródła:

SJP.pl

Ukrowy

po­gard­li­wie: ukra­iń­ski; ukrow­ski


Źródła:

SJP.pl

Ukroć

cza­sow­nik do­ko­na­ny

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. ukro­ić


Źródła:

Wiktionary

Ukruszać

1. odła­my­wać, odłu­py­wać ka­wa­łek cze­goś; od­kru­szać, ukru­szać;
2. ukru­szać się - odła­my­wać się od cze­goś, z czym two­rzy­ło się więk­szą ca­łość; od­kru­szać się


Źródła:

SJP.pl

Ukrwawić

daw­niej, prze­no­śnie: zbro­czyć, za­pla­mić krwią, zakr­wa­wić


Źródła:

SJP.pl

Ukrwiać

ukr­wiać się - o na­rzą­dach, czę­ściach ciała: wy­peł­niać się krwią


Źródła:

SJP.pl

Ukrwienie

do­pływ krwi do na­rzą­du


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) anat. fizj. do­pływ krwi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ukrwiony

1. zwięk­szyć ilość krwi w danej czę­ści ciała;
2. ukr­wić się - o na­rzą­dach, czę­ściach ciała: wy­peł­nić się krwią


przy­miot­nik

 (1.1) anat. taki, który ma wy­raź­ny do­pływ krwi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ukrwić

1. zwięk­szyć ilość krwi w danej czę­ści ciała;
2. ukr­wić się - o na­rzą­dach, czę­ściach ciała: wy­peł­nić się krwią


Źródła:

SJP.pl

Ukrychanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ukry­chać.


Źródła:

Wiktionary

Ukrychać

cza­sow­nik

 (1.1) reg. pozn. uciąć, roz­drob­nić


Źródła:

Wiktionary

Ukrycie

scho­wać, za­ma­sko­wać


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ukryć.

 (1.2) miej­sce nie­wi­docz­ne, słu­żą­ce do scho­wa­nia cze­goś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ukrytek

ukry­tek ma­u­re­tań­ski - dra­pież­ny chrząszcz osią­ga­ją­cy dłu­gość ciała od 6 do 11 mi­li­me­trów, zwie­rzę miesz­ka­ją­ce mię­dzy in­ny­mi pod korą dębów


Źródła:

SJP.pl

Ukryty

scho­wać, za­ma­sko­wać


przy­miot­nik

 (1.1) taki, o któ­rym nikt nie wie, któ­re­go ktoś nie chce ujaw­nić


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ukrywacz

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) rzad. ktoś, kto coś ukry­wa, chowa, gro­ma­dzi w se­kret­nym miej­scu


Źródła:

Wiktionary

Ukrywanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ukry­wać.


Źródła:

Wiktionary

Ukrywać

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. ukryć)

 (1.1) scho­wać, umie­ścić w za­sło­nię­tym, nie­wi­docz­nym miej­scu, umie­ścić w zam­knię­ciu; skry­wać przed wzro­kiem ludz­kim

 (1.2) nie po­da­wać wszyst­kich in­for­ma­cji, prze­mil­czać coś waż­ne­go

cza­sow­nik zwrot­ny ukry­wać się

 (2.1) scho­wać się w nie­wi­docz­nym, bez­piecz­nym miej­scu


Źródła:

Wiktionary

Ukryć

scho­wać, za­ma­sko­wać


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. ukry­wać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|ukry­wać.

cza­sow­nik zwrot­ny do­ko­na­ny ukryć się

 (2.1) do­ko­na­ny od|ukry­wać się.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ukrzyżowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) za­da­nie śmier­ci po­przez przy­bi­cie do krzy­ża


Ukrzy­żo­wa­nie – ro­dzaj kary śmier­ci sto­so­wa­nej w sta­ro­żyt­no­ści m.in. przez Per­sów, Rzy­mian, Fe­ni­cjan i Kar­ta­giń­czy­ków, jako forma hań­bią­cej eg­ze­ku­cji na nie­wol­ni­kach, bun­tow­ni­kach i in­nych oso­bach nie­bę­dą­cych peł­no­praw­ny­mi oby­wa­te­la­mi.

Kara ta była sto­so­wa­na nie­rzad­ko na ma­so­wą skalę, jak w roku 71 p.n.e., gdy ukrzy­żo­wa­no około 6000 uczest­ni­ków pow­sta­nia Spar­ta­ku­sa.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Ukrzyżowany

forma cza­sow­ni­ka.

 (1.1) imie­słów przy­miot­ni­ko­wy bier­ny od cza­sow­ni­ka: ukrzy­żo­wać

przy­miot­nik

 (2.1) przy­bi­ty do krzy­ża w celu uśmier­ce­nia

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (3.1) kult. rel. Chry­stus wi­szą­cy na krzy­żu


Źródła:

Wiktionary

Ukrzyżować

przy­bić kogoś do krzy­ża, zabić kogoś przez przy­bi­cie do krzy­ża


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. krzy­żo­wać)

 (1.1) hist. zabić kogoś po­przez przy­bi­cie do krzy­ża

 (1.2) przen. za­mę­czyć, dot­kli­wie doś­wiad­czyć, np. naród


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ukrzyżowywanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ukrzy­żo­wy­wać.


Źródła:

Wiktionary

Ukrócanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ukró­cać.


Źródła:

Wiktionary

Ukrócić

1. uczy­nić krót­szym; zmniej­szyć;
2. pow­strzy­mać; uśmie­rzyć


Źródła:

SJP.pl

Ukręcanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ukrę­cać.


Źródła:

Wiktionary

Uksw

skrót od: Uni­wer­sy­tet Kar­dy­na­ła Ste­fa­na Wy­szyń­skie­go


skró­to­wiec, rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) Uni­wer­sy­tet Kar­dy­na­ła Ste­fa­na Wy­szyń­skie­go (w War­sza­wie);


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Uksyć

cza­sow­nik

 (1.1) zła­mać metal, w szcze­gól­no­ści przez wie­lo­krot­ne zgi­na­nie w tym samym miej­scu (przez zmę­cze­nie ma­te­ria­łu)


Źródła:

Wiktionary

Ukształtowanie

1. nadać kształt, formę; ufor­mo­wać;
2. roz­wi­nąć, wyksz­tał­cić, udo­sko­na­lić, wy­ro­bić


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|uksz­tał­to­wać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ukształtować

1. nadać kształt, formę; ufor­mo­wać;
2. roz­wi­nąć, wyksz­tał­cić, udo­sko­na­lić, wy­ro­bić


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. kształ­to­wać)

 (1.1) nadać kształt

 (1.2) wpły­nąć na coś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ukształtowywanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|uksz­tał­to­wy­wać.


Źródła:

Wiktionary

Ukta

wieś w Pol­sce


Ukta (daw­niej "Stara Ukta", niem. "Alt Ukta") – wieś ma­zur­ska w Pol­sce, w so­łect­wie Ukta, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim, w po­wie­cie pi­skim, w gmi­nie Ru­cia­ne-Nida nad Kru­ty­nią i przy skrzy­żo­wa­niu drogi wo­je­wódz­kiej nr 609 z drogą wo­je­wódz­ką nr 610.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ukucać

przy­sia­dać na pię­tach, zgi­na­jąc ko­la­na


Źródła:

SJP.pl

Ukulać

po­tocz­nie: uto­czyć - to­cząc, ufor­mo­wać kulę lub walec z cze­goś mięk­kie­go albo lep­kie­go


Źródła:

SJP.pl

Ukulele

ha­waj­ski in­stru­ment mu­zycz­ny, zwy­kle czte­ro­strun­ny, po­dob­ny do gi­ta­ry; uke­le­le


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) muz. czte­ro­stru­no­wy in­stru­ment mu­zycz­ny, od­mia­na gi­ta­ry o ma­łych roz­mia­rach;


Uku­le­le – in­stru­ment mu­zycz­ny z grupy in­stru­men­tów stru­no­wych szar­pa­nych. W naj­po­pu­lar­niej­szej for­mie po­dob­ny jest do nie­wiel­kiej gi­ta­ry, cho­ciaż ist­nie­ją uku­le­le o in­nych kształ­tach pudła re­zo­nan­so­we­go. Zwy­kle ma czte­ry stru­ny, rza­dziej sześć lub osiem, ale mak­sy­mal­nie w czte­rech pa­rach stro­jo­nych uni­so­no lub ok­ta­wa­mi. Gra się pal­ca­mi lub z uży­ciem kost­ki (piór­ka/plek­tro­nu). Naj­czę­ściej wy­ko­rzy­sty­wa­ne jako in­stru­ment akom­pa­niu­ją­cy, ale uży­wa­ne rów­nież do gry so­lo­wej.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ukulelista

osoba gra­ją­ca na uku­le­le


Źródła:

SJP.pl

Ukulelistka

ko­bie­ta gra­ją­ca na uku­le­le


Źródła:

SJP.pl

Ukuwać

1. wyt­wa­rzać coś za po­mo­cą kucia;
2. ukła­dać, wy­my­ślać (nowe słowo, ter­min, po­wie­dze­nie)


Źródła:

SJP.pl

Ukuć

1. wyt­wo­rzyć coś za po­mo­cą kucia;
2. uło­żyć, wy­my­ślić (nowe słowo, ter­min, po­wie­dze­nie)


Źródła:

SJP.pl

Ukw

[czy­taj: u-ka-WU] skrót od: Uni­wer­sy­tet Ka­zi­mie­rza Wiel­kie­go (w Byd­go­szczy)


Źródła:

SJP.pl

Ukwap

ro­śli­na z ro­dzi­ny zło­żo­nych


Ukwap ("An­ten­na­ria") – ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny astro­wa­tych. Obej­mu­je 45 ga­tun­ków. Wy­stę­pu­je na­tu­ral­nie na pół­ku­li pół­noc­nej na ob­sza­rach o kli­ma­cie umiar­ko­wa­nym lub podz­wrot­ni­ko­wym (lecz nie w Afry­ce). W Eu­ro­pie wy­stę­pu­je 6 ga­tun­ków, z czego do flory Pol­ski na­le­żą dwa ga­tun­ki – ukwap dwu­pien­ny ("A. dio­i­ca") i ukwap kar­pac­ki ("A. car­pa­ti­ca").


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ukwas

prze­wi­dy­wa­na ilość pro­duk­tu uk­wa­szo­ne­go w przed­się­bior­stwie zaj­mu­ją­cym się pod­da­wa­niem fer­men­ta­cji mle­ko­wej np. ka­pu­sty, ogór­ków itp.


Źródła:

SJP.pl

Ukwefiać

daw­niej: za­sła­niać kwe­fem; wo­a­lo­wać


Źródła:

SJP.pl

Ukwiał

przed­sta­wi­ciel rzędu z pod­gro­ma­dy ko­ra­low­ców, obej­mu­ją­ce­go wiele ga­tun­ków cha­rak­te­ry­zu­ją­cych się ja­skra­wą barwą i pię­knym kształ­tem, po­dob­nym do kwia­tów


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) zool. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Ac­ti­nia­ria|ref=tak., bezsz­kie­le­to­we zwie­rzę z rzędu uk­wia­łów, pro­wa­dzą­ce osia­dłych lub pó­ło­sia­dłych tryb życia;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ukwiałowy

→ uk­wiał


Patrz:ukwiał

Źródła:

SJP.pl

Ukwiały

przed­sta­wi­ciel rzędu z pod­gro­ma­dy ko­ra­low­ców, obej­mu­ją­ce­go wiele ga­tun­ków cha­rak­te­ry­zu­ją­cych się ja­skra­wą barwą i pię­knym kształ­tem, po­dob­nym do kwia­tów


Uk­wia­ły (Ac­ti­nia­ria) – rząd bezsz­kie­le­to­wych, osia­dłych lub pó­ło­sia­dłych ko­ra­low­ców sze­ścio­pro­mien­nych (He­xa­co­ral­lia) ży­ją­cych po­je­dyn­czo, czę­sto in­ten­syw­nie ubar­wio­nych, z wy­raź­ny­mi de­se­nia­mi. Zwie­rzę­ta te czę­sto żyją w sym­bio­zie z in­ny­mi or­ga­niz­ma­mi. Do naj­bar­dziej zna­nych uk­wia­łów za­li­cza się: "Aip­ta­sia diap­ha­na", "Ac­ti­nia equ­i­na " (uk­wiał koń­ski) oraz uk­wia­ły sym­bio­tycz­ne "Sto­i­chac­tis", "Ra­diant­hus". Niek­tó­re ga­tun­ki są ho­do­wa­ne w ak­wa­riach mor­skich.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ukwiecanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|uk­wie­cać.


Źródła:

Wiktionary

Ukwiecenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|uk­wie­cić.


Źródła:

Wiktionary

Ukwiecić

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. kwie­cić, uk­wie­cać)

 (1.1) przy­o­zdo­bić w kwia­ty

 (1.2) ob­sa­dzić kwia­ta­mi


Źródła:

Wiktionary

Ukwiecony

zło­żo­ny z kwia­tów, pełen kwia­tów; kwiet­ny, kwie­ci­sty


Źródła:

SJP.pl

Ukąpać

prze­sta­rza­le: wy­ką­pać


Źródła:

SJP.pl

Ukąsić

1. uchwy­cić zę­ba­mi; ugryźć; użąd­lić;
2. urwać zę­ba­mi; od­gryźć


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. kąsać, uką­sać)

 (1.1) biol. wbić ostry na­rząd lub jego część w czy­jeś ciało


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ukąszenie

1. uchwy­cić zę­ba­mi; ugryźć; użąd­lić;
2. urwać zę­ba­mi; od­gryźć


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|uką­sić.

 (1.2) miej­sce na ciele, gdzie ktoś lub coś kogoś uką­si­ło


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ukęśla

ro­śli­na z rzędu ukę­ślow­ców


Ukę­śla ("Dil­le­nia" L.) – ro­dzaj ro­ślin na­le­żą­cy do ro­dzi­ny ukę­ślo­wa­tych ("Dil­le­nia­ce­ae" Sa­lisb.). Obej­mu­je co najm­niej 58 ga­tun­ków wy­stę­pu­ją­cych na­tu­ral­nie w Azji Po­łud­nio­wo-Wschod­niej, Au­stra­lii oraz na wy­spach Oce­a­nu In­dyj­skie­go. Nazwa ro­dza­jo­wa zo­sta­ła na­da­na, by upa­mięt­nić nie­miec­kie­go bo­ta­ni­ka Jo­han­na Ja­co­ba Dil­le­niu­sa (1684–1747), który uzy­skał tytuł pro­fe­so­ra na Uni­wer­sy­te­cie w Oks­for­dzie w 1734 roku.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ukęślowce

rząd ro­ślin okry­to­na­sien­nych


Ukę­ślow­ce ("Dil­le­nia­les" Hutch.) – grupa ro­ślin wy­róż­nia­na w ran­dze rzędu o pro­ble­ma­tycz­nej wciąż po­zy­cji fi­lo­ge­ne­tycz­nej. Część ana­liz wska­zu­je na po­kre­wień­stwo z goź­dzi­kow­ca­mi "Ca­ry­op­hyl­la­les", inne każą uznać tę grupę za klad ba­zal­ny dla linii roz­wo­jo­wej pro­wa­dzą­cej do kladu ró­żo­wych.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ukęślowe

pod­kla­sa ro­ślin okry­to­na­sien­nych


Ukę­ślo­we ("Dil­le­nii­dae" Takht. ex Re­ve­al & Tahkt. 1993) – pod­kla­sa ro­ślin ziel­nych, krze­wów i drzew wy­o­dręb­nia­na w niek­tó­rych sy­ste­mach kla­sy­fi­ka­cyj­nych ro­ślin okry­to­na­sien­nych np. w sy­ste­mie Cron­qu­i­sta (1981) i sy­ste­mie Re­ve­a­la z lat 1994-1999. W pu­bli­ko­wa­nych w XXI wieku sy­ste­mach APG (1998, 2003, 2009) za­li­cza­ne tu rzędy i ro­dzi­ny kla­sy­fi­ko­wa­ne są w znacz­nej czę­ści w obrę­bie kladu ró­żo­wych (ro­sids). Pod­kla­sa oka­za­ła się nie być tak­so­nem mo­no­fi­le­tycz­nym, toteż prze­sta­ła być wy­róż­nia­na.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ukęślowiec

przed­sta­wi­ciel rzędu ro­ślin okry­to­na­sien­nych


Źródła:

SJP.pl

Układ

uło­że­nie, or­ga­ni­za­cja cze­goś


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zbiór ele­men­tów po­wią­za­nych ze sobą w jakiś spo­sób;

 (1.2) uło­że­nie, usze­re­go­wa­nie, ze­sta­wie­nie

 (1.3) po­ro­zu­mie­nie

 (1.4) pot. układ elek­tro­nicz­ny (jako więk­sza ca­łość);

 (1.5) pot. układ sca­lo­ny;

 (1.6) chem. część ma­te­rii o kon­kret­nych wła­ści­wo­ściach che­micz­nych i fi­zycz­nych, od­dzie­lo­na od oto­cze­nia


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Układacz

ktoś, kto zaj­mu­je się ukła­da­niem cze­goś, ze­sta­wia­niem ja­kichś czę­ści w ca­łość


Źródła:

SJP.pl

Układalność

cecha cze­goś da­ją­ce­go się uło­żyć


Źródła:

SJP.pl

Układalny

da­ją­cy się uło­żyć


Źródła:

SJP.pl

Układaneczka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od: ukła­dan­ka


Źródła:

Wiktionary

Układanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ukła­dać.


Źródła:

Wiktionary

Układanka

za­baw­ka lub za­da­nie po­le­ga­ją­ce na uło­że­niu w ca­łość zbio­ru po­je­dyn­czych ele­men­tów


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) za­baw­ka z wielu frag­men­tów, z któ­rych skła­da­ny jest obra­zek

 (1.2) przen. ze­spół fak­tów ukła­da­ją­cych się dzię­ki de­duk­cji w lo­gicz­ną ca­łość


Ukła­dan­ka – ła­mi­głów­ka ma­nu­al­na, do któ­rej roz­wią­za­nia po­trzeb­ne jest od­po­wied­nie ma­ni­pu­lo­wa­nie jej ele­men­ta­mi.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Układarka

Ukła­dar­ka – ma­szy­na bu­dow­la­na słu­żą­ca do ukła­da­nia róż­nych ma­te­ria­łów lub ele­men­tów np. mas bi­tu­micz­nych lub rur. Może być po­ja­zdem (ma­szy­ną) sa­mo­jezd­nym lub cią­gnio­nym.


Źródła:

Wikipedia

Układać

cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny (dk. uło­żyć)

 (1.1) do­pro­wa­dzać coś do po­rząd­ku

 (1.2) two­rzyć ca­łość z okre­ślo­nych ele­men­tów

 (1.3) kom­po­no­wać, two­rzyć utwór

 (1.4) tre­so­wać zwie­rzę do po­słu­szeń­stwa

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny ukła­dać się

 (2.1) ne­go­cjo­wać

 (2.2) o ubra­niu: przy­bie­rać na kimś okre­ślo­ny kształt

 (2.3) o wy­da­rze­niach, sy­tu­a­cji: roz­wi­jać się


Źródła:

Wiktionary

Układnica

urzą­dze­nie dźwi­go­we sto­so­wa­ne w ma­ga­zy­nach do tran­spor­tu i ukła­da­nia ma­ga­zy­no­wa­nych ma­te­ria­łów


Układ­ni­ca – urzą­dze­nie dźwi­go­we sto­so­wa­ne w ma­ga­zy­nach do tran­spor­tu i ukła­da­nia ma­ga­zy­no­wa­nych ma­te­ria­łów.

Układ­ni­ce to środ­ki tran­spor­tu wew­nętrz­ne­go, któ­rych kon­struk­cję nośną sta­no­wią prze­jezd­ne słup lub rama, po któ­rej prze­mie­szcza się wo­dzak wy­po­sa­żo­ny w układ me­cha­nicz­ny, naj­czę­ściej wy­su­wa­ne widły, umoż­li­wia­ją­cy skła­do­wa­nie jed­no­stek ła­dun­ko­wych w re­ga­łach lub ich po­bie­ra­nie.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Układniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: układ­nie


Źródła:

SJP.pl

Układniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: układ­ny


Źródła:

SJP.pl

Układnisia

ko­bie­ta prze­sad­nie grzecz­na, układ­na


Źródła:

SJP.pl

Układniś

czło­wiek prze­sad­nie grzecz­ny, układ­ny


Źródła:

SJP.pl

Układność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co układ­ne; cecha tych, któ­rzy są układ­ni


Źródła:

Wiktionary

Układny

1. do­brze wy­cho­wa­ny, nie­kie­dy prze­sad­nie uprzej­my;
2. świad­czą­cy o takim za­cho­wa­niu, np. układ­na mina


przy­miot­nik

 (1.1) za­cho­wu­ją­cy się w spo­sób bar­dzo uprzej­my, cza­sem z chęci przy­po­do­ba­nia się ktoś

 (1.2) bę­dą­cy wy­ra­zem układ­ne­go (1.1) za­cho­wa­nia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Układowicz

pe­jo­ra­tyw­nie: osoba wcho­dzą­ca z kimś w nie­for­mal­ne ukła­dy, zwy­kle w nie­ucz­ci­wej spra­wie


Źródła:

SJP.pl

Układowy

przy­miot­nik od: układ


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z ja­kimś ukła­dem, do­ty­czą­cy tego ukła­du


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Układy

uło­że­nie, or­ga­ni­za­cja cze­goś


Zo­bacz też: "Ukła­dy" – album Iza­be­li Tro­ja­now­skiej.

Ukła­dy ( Da­ma­ges) – ame­ry­kań­ski se­rial te­le­wi­zyj­ny z Glenn Close i Rose Byrne w ro­lach głów­nych, emi­to­wa­ny od 24 lipca 2007 do 12 wrze­śnia 2012 roku przez sta­cje FX (serie 1–3) i Au­dien­ce Net­work (serie 4–5).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Układzik

po­tocz­nie: nie­for­mal­ny układ, kon­trakt mię­dzy oso­ba­mi lub gru­pa­mi, zwy­kle w nie­ucz­ci­wej spra­wie


Źródła:

SJP.pl

Układły

przy­miot­nik

 (1.1) stpol. wspar­ty, opar­ty na kimś/czymś


Źródła:

Wiktionary

Ukłon

po­chy­le­nie głowy, tu­ło­wia


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) grzecz­no­ścio­we po­chy­le­nie głowy bądź dy­gnię­cie cia­łem

 (1.2) przen. zro­bie­nie cze­goś, jako wyraz życz­li­wo­ści


Ukłon – wi­zu­al­na część przy­wi­ta­nia i od­da­nia ho­no­rów dru­giej oso­bie. Jest po­wszech­nie zro­zu­mia­łym ge­stem, wy­ko­na­nym, po­przez po­chy­le­nie głowy, oraz czę­ści tu­ło­wia, do przo­du, w kie­run­ku osoby wi­ta­nej. Czę­sto ukłon, jest po­łą­czo­ny z wy­cią­gnię­ciem dłoni do osoby wi­ta­nej, celem wza­jem­ne­go uści­śnię­cia.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ukłonik

zdrob­nie­nie od: ukłon


Źródła:

SJP.pl

Ukłony

po­chy­le­nie głowy, tu­ło­wia


Źródła:

SJP.pl

Ukłucie

1. ostry, prze­ni­kli­wy ból;
2. ślad w miej­scu, w któ­rym skóra zo­sta­ła ukłu­ta


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ukłuć.

 (1.2) ślad w miej­scu, w któ­rym coś kogoś ukłu­ło

 (1.3) krót­kotr­wa­ły, silny ból


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ukłuć

1. zra­nić czymś ostro za­koń­czo­nym; dźgnąć, źgnąć, żgnąć;
2. o owa­dach: użąd­lić, uciąć;
3. ukłuć się - zra­nić się czymś ostro za­koń­czo­nym; dźgnąć się, źgnąć się, żgnąć się


cza­sow­nik

 (1.1) zra­nić za po­mo­cą spi­cza­ste­go przed­mio­tu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary