Ug

[czy­taj: u-GIE] skrót od:
1. Uni­wer­sy­tet Gdań­ski;
2. Urząd Gmin­ny;
3. Urząd Gminy


skró­to­wiec

 (1.1) = Urząd Gminy

 (1.2) = Uni­wer­sy­tet Gdań­ski;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ugadać

1. do­ga­dać się; dojść do po­ro­zu­mie­nia w spra­wie; skło­nić do cze­goś na­mo­wą;
2. omó­wić; usta­lić;
3. uga­dać się - zmę­czyć się mó­wie­niem


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. uga­dy­wać)

 (1.1) pot. skło­nić kogoś do okre­ślo­ne­go po­stę­po­wa­nia przy po­mo­cy ar­gu­men­tów, na­mo­wy

 (1.2) pot. uz­god­nić coś z kimś

cza­sow­nik zwrot­ny do­ko­na­ny uga­dać się (ndk. uga­dy­wać się)

 (2.1) pot. dojść z kimś do po­ro­zu­mie­nia

 (2.2) pot. zmę­czyć się lub na­sy­cić ga­da­ni­ną


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ugadniać

daw­niej: czy­nić god­nym, przy­wra­cać do god­no­ści; usz­la­chet­niać, re­ha­bi­li­to­wać


Źródła:

SJP.pl

Ugaić

daw­niej: umaić - przy­brać ro­śli­na­mi, ozdo­bić zie­lo­ny­mi kwia­ta­mi, liść­mi


Źródła:

SJP.pl

Ugaj

daw­niej: zbiór­ka su­chych ga­łę­zi w lesie wła­ści­cie­la (w pewne dni ty­god­nia za rocz­ną opła­tą)


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) hist. zbiór­ka su­chych ga­łę­zi w lesie wła­ści­cie­la od­by­wa­ją­ca się w okre­ślo­ne dni ty­god­nia, po ui­szcze­niu opła­ty

 (1.2) hist. dzień, w któ­rym można było zbie­rać ga­łę­zie w lesie wła­ści­cie­la


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ugajać

daw­niej: przy­bie­rać ro­śli­na­mi, ozda­biać zie­lo­ny­mi kwia­ta­mi, liść­mi; uma­jać


Źródła:

SJP.pl

Ugali

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) kulin. gęsta papka z mąki ku­ku­ry­dzia­nej na wo­dzie lub ufor­mo­wa­ne z niej klu­ski; spe­cjal­ność kuch­ni afry­kań­skiej


Źródła:

Wiktionary

Uganda

pań­stwo w Afry­ce ze sto­li­cą w Kam­pa­li; Re­pu­bli­ka Ugan­dy


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. polit. pań­stwo w środ­ko­wej Afry­ce ze sto­li­cą w Kam­pa­li;


Ugan­da – pań­stwo po­ło­żo­ne we wschod­niej Afry­ce nad Je­zio­rem Wik­to­rii, o pow. 241 tys. km². Gra­ni­czy z Su­da­nem Po­łud­nio­wym, De­mo­kra­tycz­ną Re­pu­bli­ką Konga, Rwan­dą, Tan­za­nią i Kenią. Nazwa kraju po­cho­dzi od ple­mie­nia Bu­gan­da, zaj­mu­ją­ce­go re­gio­ny na jego po­łud­niu. Tam też znaj­du­je się sto­li­ca Ugan­dy, Kam­pa­la. Kraj jest słabo roz­wi­nię­ty, lud­ność zaj­mu­je się głów­nie rol­nict­wem i ho­dow­lą. Nie po­sia­da do­stę­pu do morza.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ugando

forma rze­czow­ni­ka.

 (1.1) W. od: Ugan­da


Źródła:

Wiktionary

Ugandyjczyk

oby­wa­tel Ugan­dy


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) oby­wa­tel Ugan­dy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ugandyjka

oby­wa­tel­ka Ugan­dy


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) oby­wa­tel­ka Ugan­dy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ugandyjski

zwią­za­ny z Ugan­dą


przy­miot­nik

 (1.1) od­no­szą­cy się do pań­stwa Ugan­da


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ugandyt

1. mi­ne­rał kry­sta­li­zu­ją­cy w ukła­dzie rom­bo­wym, od­kry­ty w Ugan­dzie; biz­mu­to­tan­ta­lit;
2. skała mag­mo­wa wy­lew­na za­li­cza­na do fo­i­dy­tów


Źródła:

SJP.pl

Uganianie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|uga­niać.


Źródła:

Wiktionary

Uganiać

uga­niać się - po­tocz­nie:
1. dążyć do zdo­by­cia cze­goś;
2. po­ru­szać się szyb­ko, bie­gać w róż­nych kie­run­kach;
3. po­ru­szać się szyb­ko, bie­gać w róż­nych kie­run­kach w celu zła­pa­nia kogoś, cze­goś


cza­sow­nik

 (1.1) ga­niać, bie­gać, pę­dzić to tu, to tam

cza­sow­nik zwrot­ny uga­niać się

 (2.1) czę­sto zmie­nia­jąc miej­sce sta­rać się coś lub kogoś zła­pać


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ugarit

sta­ro­żyt­ne mia­sto-pań­stwo w pół­noc­no-za­chod­niej Syrii


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) sta­roż. geogr. sta­ro­żyt­ne mia­sto-pań­stwo i port o zna­cze­niu mię­dzy­na­ro­do­wym, le­żą­ce nad Mo­rzem Śró­dziem­nym, na te­re­nie obec­nej Syrii;


Uga­rit (Uga­ryt) – sta­ro­żyt­ne mia­sto-pań­stwo i port o zna­cze­niu mię­dzy­na­ro­do­wym, na te­re­nie an­tycz­ne­go Ka­na­a­nu, le­żą­ce na wy­brze­żu Morza Śró­dziem­ne­go, obec­nie w Syrii. Od­kry­te w 1929 roku przez fran­cu­ską ek­spe­dy­cję ar­che­o­lo­gicz­ną pro­wa­dzo­ną przez Cla­u­de’a Scha­ef­fe­ra na te­re­nie tell Ras Szam­ra (miej­sce wy­ko­pa­lisk), na pół­noc­nych przed­mie­ściach La­ta­kii.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ugarycki

1. przy­miot­nik od: Uga­rit (sta­ro­żyt­ne mia­sto w Syrii);
2. język uga­ryc­ki - sta­ro­żyt­ny język uży­wa­ny w pań­stwie ma­ją­cym sto­li­cę w Uga­rit;
3. pismo uga­ryc­kie - naj­star­sze pismo al­fa­be­tycz­ne, uży­wa­ne w Uga­rit


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Uga­ri­tem, do­ty­czą­cy Uga­ri­tu

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) jęz. język uga­ryc­ki;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ugasać

daw­niej:
1. prze­sta­wać się palić, świe­cić, pło­nąć; do­ga­sać, gas­nąć, do­pa­lać się;
2. prze­no­śnie: koń­czyć się


Źródła:

SJP.pl

Ugasić

spo­wo­do­wać, aby coś prze­sta­ło się palić


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. uga­szać, gasić)

 (1.1) spo­wo­do­wać ko­niec pro­ce­su pa­le­nia się cze­goś

 (1.2) do­pro­wa­dzić do za­koń­cze­nia pa­lą­cej po­trze­by


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ugasnąć

daw­niej:
1. prze­stać się palić, świe­cić, pło­nąć; do­gas­nąć, zgas­nąć, do­pa­lić się;
2. prze­no­śnie: skoń­czyć się


Źródła:

SJP.pl

Ugaszać

po­wo­do­wać, aby coś prze­sta­wa­ło się palić


Źródła:

SJP.pl

Ugaszczanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|uga­szczać.


Źródła:

Wiktionary

Ugasły

daw­niej: taki, który ugasł (prze­stał się palić lub skoń­czył się)


Źródła:

SJP.pl

Ugałęziać

rzad­ko o drze­wie lub krze­wie: okry­wać się ga­łę­zia­mi


Źródła:

SJP.pl

Ugałęzienie

rzad­ko o drze­wie lub krze­wie: okryć się ga­łę­zia­mi


Źródła:

SJP.pl

Ugałęziony

taki, który ma ga­łę­zie


Źródła:

SJP.pl

Ugałęzić

rzad­ko o drze­wie lub krze­wie: okryć się ga­łę­zia­mi


Źródła:

SJP.pl

Ugg

buty UGG - ocie­pla­ne buty z ow­czej skóry, po­dob­ne do ka­lo­szy; uggi


Źródła:

SJP.pl

Uggi

po­tocz­nie: ocie­pla­ne buty z ow­czej skóry, po­dob­ne do ka­lo­szy; buty UGG


Źródła:

SJP.pl

Ugier

1. na­tu­ral­ny pig­ment o za­bar­wie­niu od jas­no­żół­te­go do bru­nat­ne­go, uży­wa­ny do wy­ro­bu farb i la­kie­rów;
2. farba tego ko­lo­ru


Źródła:

SJP.pl

Ugija

wa­lu­ta Ma­u­re­ta­nii


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) monet. wa­lu­ta Ma­u­re­ta­nii;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Uginać

1. za­krzy­wiać; wy­gi­nać;
2. ugi­nać się - ob­ni­żać się pod na­ci­skiem; pod­da­wać się prze­ciw­no­ściom


Źródła:

SJP.pl

Ugiąć

1. gnąc, po­chy­lić;
2. ugiąć się - zo­stać ugię­tym; po­chy­lić się


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. ugi­nać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|ugi­nać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ugięcie

1. gnąc, po­chy­lić;
2. ugiąć się - zo­stać ugię­tym; po­chy­lić się


Źródła:

SJP.pl

Ugięty

1. gnąc, po­chy­lić;
2. ugiąć się - zo­stać ugię­tym; po­chy­lić się


Źródła:

SJP.pl

Ugli

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) spoż. owoc krze­wu bę­dą­ce­go krzy­żów­ką grejp­fru­ta po­me­lo, po­ma­rań­czy i man­da­ryn­ki


Źródła:

Wiktionary

Uglicki

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Ugli­czem, do­ty­czą­cy Ugli­cza


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Uglicz

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. adm. mia­sto w za­chod­niej czę­ści Rosji, w ob­wo­dzie ja­ro­sław­skim, nad Wołgą;


Uglicz ( Углич) – mia­sto w za­chod­niej czę­ści Rosji, w ob­wo­dzie ja­ro­sław­skim, nad rzeką Wołgą. Znane od 937 roku, pier­wsza wzmian­ka jako o mie­ście z 1148. Mia­sto na­le­ży do tzw. Zło­te­go Pier­ście­nia Rosji. W 2005 Uglicz li­czył około 37 tys. miesz­kań­ców.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Uglik

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Uglądanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|uglą­dać.


Źródła:

Wiktionary

Uglądać

cza­sow­nik prze­chod­ni

 (1.1) daw. wy­pa­try­wać, ob­ser­wo­wać, spo­strze­gać, do­pa­try­wać się cze­goś

 (1.2) gwara. do­glą­dać, pil­no­wać, strzec

 (1.3) gwara. wy­glą­dać, wy­pa­try­wać


Źródła:

Wiktionary

Ugniatanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ugnia­tać.


Źródła:

Wiktionary

Ugniatać

gnieść coś, zgnia­tać


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. ugnieść)

 (1.1) gnio­tąc, od­dzia­ły­wać na kogoś lub na coś, po­wo­do­wać zmia­nę kształ­tu, ob­ni­że­nie cze­goś; gnio­tąc, na­da­wać kształt cze­muś

 (1.2) spra­wiać dy­skom­fort, ból od­czu­wa­ny jako gnie­ce­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ugnoić

1. użyź­nić zie­mię gno­jem;
2. ubru­dzić się gno­jem, zbru­kać się (zwła­szcza czymś cuch­ną­cym)


Źródła:

SJP.pl

Ugoda

kom­pro­mis


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) po­ro­zu­mie­nie, które koń­czy spór;


Ugoda – umow­ne roz­wią­za­nie kon­flik­tu stron w pro­ce­sie są­do­wym. W hie­rar­chii ma to samo miej­sce, co akt ad­mi­ni­stra­cyj­ny. Ugoda staje się wy­ko­nal­na z dniem, w któ­rym po­sta­no­wie­nie o jej zat­wier­dze­niu stało się osta­tecz­ne. Wy­ko­nal­ność ugody zo­sta­je pot­wier­dzo­na przez organ, przed któ­rym za­war­to ugodę, na eg­zem­pla­rzu ugody.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ugodniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: ugod­ny


Źródła:

SJP.pl

Ugodny

daw­niej:
1. do­ty­czą­cy ugo­do­wy; ugo­do­wy;
2. do­god­ny, przy­dat­ny, po­trzeb­ny


Źródła:

SJP.pl

Ugodowiec

zwo­len­nik po­li­ty­ki ugo­do­wej; czło­nek stron­nict­wa ugo­do­we­go


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba skłon­na do po­jed­na­nia, do za­wie­ra­nia po­ro­zu­mień, do łat­we­go koń­cze­nia spo­rów


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ugodowo

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób ugo­do­wy


Źródła:

Wiktionary

Ugodowość

po­sta­wa cha­rak­te­ry­zu­ją­ca się go­to­wo­ścią do za­war­cia ugody; opor­tu­nizm, kom­pro­mi­so­wość, ule­głość


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) skłon­ność do po­jed­na­nia, do za­wie­ra­nia po­ro­zu­mień, do łat­we­go koń­cze­nia spo­rów


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ugodowy

przy­miot­nik od: ugoda


przy­miot­nik

 (1.1) skłon­ny do po­jed­na­nia, do za­wie­ra­nia po­ro­zu­mień, do łat­we­go koń­cze­nia spo­rów


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ugonić

daw­niej:
1. uchwy­cić, do­paść, do­pę­dzić;
2. zło­wić, upo­lo­wać


Źródła:

SJP.pl

Ugorek

zdrob­nie­nie od: ugór


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od ugór

 (1.2) roln. nie­wiel­kie pole po­zo­sta­wio­ne odło­giem, czę­sto wy­ko­rzy­sty­wa­ne do wy­pa­su


Ugo­rek – osied­le w Kra­ko­wie wcho­dzą­ce w skład Dziel­ni­cy III Prąd­nik Czer­wo­ny, nie­sta­no­wią­ce jed­nost­ki po­moc­ni­czej niż­sze­go rzędu w ra­mach dziel­ni­cy.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ugorować

1. o ziemi: leżeć odło­giem, ugo­rem;
2. daw­niej: po­zo­sta­wiać pole nie­u­praw­nym; po­zo­sta­wiać jako ugór


Źródła:

SJP.pl

Ugorowy

przy­miot­nik od: ugór


Źródła:

SJP.pl

Ugorzysko

zgru­bie­nie od: ugór


Źródła:

SJP.pl

Ugorówka

ugo­rów­ka złot­ni­ca, ugo­rów­ka prze­lot­ni­ca - ga­tun­ki mo­ty­la z ro­dzi­ny prze­lot­ni­co­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Ugoski

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy Ugo­szczy (w Sied­lec­kiem, Słup­skiem)

 (1.2) do­ty­czą­cy Ugo­szcza (we Włoc­ław­skiem)


Źródła:

Wiktionary

Ugoszczanin

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Ugo­szczy (w Sied­lec­kiem, Słup­skiem)

 (1.2) miesz­ka­niec Ugo­szcza (we Włoc­ław­skiem)


Źródła:

Wiktionary

Ugoszczanka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Ugo­szczy (w Sied­lec­kiem, Słup­skiem)

 (1.2) miesz­kan­ka Ugo­szcza (we Włoc­ław­skiem)


Źródła:

Wiktionary

Ugotowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ugo­to­wać.


Źródła:

Wiktionary

Ugotować

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. go­to­wać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|go­to­wać.


Źródła:

Wiktionary

Ugościć

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. uga­szczać, go­ścić)

 (1.1) przy­jąć kogoś ser­decz­nie jako go­ścia, za­pew­nia­jąc mu po­si­łek, opie­kę i dobre wa­run­ki po­by­tu

cza­sow­nik zwrot­ny do­ko­na­ny ugo­ścić się (ndk. uga­szczać się, go­ścić się)

 (2.1) skosz­to­wać je­dze­nia u kogoś

 (2.2) ugo­ścić sie­bie naw­za­jem


Źródła:

Wiktionary

Ugra

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. hy­dron. rzeka w Rosji, lewy do­pływ Oki w do­rze­czu Wołgi;


Ugra – rzeka w Rosji, lewy do­pływ Oki. Dłu­gość 399 km, po­wierzch­nia do­rze­cza 15 700 km². Ob­sza­ry po­ło­żo­ne nad Ugrą zo­sta­ły uz­na­ne za re­zer­wat bios­fe­ry.

Latem 1408 r. nad brze­ga­mi Ugry za­war­to ko­rzyst­ny dla Litwy pokój po­mię­dzy Wiel­kim Księ­stwem Li­tew­skim a Księ­stwem Mo­skiew­skim, usta­na­wia­ją­cy rzekę gra­ni­cą stref wpły­wów.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Ugrabiać

1. wy­rów­ny­wać gra­bia­mi po­wierzch­nię ziemi;
2. zgar­niać coś gra­bia­mi; zgra­biać


Źródła:

SJP.pl

Ugrabić

wy­rów­nać po­wierzch­nię ziemi za po­mo­cą grabi; zgar­nąć siano, zboże; zgra­bić


Źródła:

SJP.pl

Ugracować

1. ina­czej: wy­gra­co­wać;
2. zmie­szać gracą wapno


Źródła:

SJP.pl

Ugranie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ugrać.


Źródła:

Wiktionary

Ugrać

w róż­nych grach, spor­tach: zdo­być jakąś ilość punk­tów, lew, skal­pów itp.; rza­dziej: zająć ja­kieś miej­sce w za­wo­dach, zdo­być jakiś tytuł


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. brak)

 (1.1) wy­grać czę­ścio­wo, wy­grać dział­kę do po­dzia­łu przy grze ko­a­li­cyj­nej


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ugrillować

[czy­taj: ugri­lo­wać] upiec, us­ma­żyć po­tra­wy na me­ta­lo­wym rusz­cie, pod któ­rym roz­pa­la się ogień; zgri­lo­wać, zgril­lo­wać


Źródła:

SJP.pl

Ugrofinista

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) spe­cja­li­sta w za­kre­sie ję­zy­ka, kul­tu­ry i hi­sto­rii kra­jów ugro­fiń­sko­ję­zycz­nych (lub przy­najm­niej jed­ne­go z nich)


Źródła:

Wiktionary

Ugrofinistka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) spe­cja­list­ka w za­kre­sie ję­zy­ka, kul­tu­ry i hi­sto­rii kra­jów ugro­fiń­sko­ję­zycz­nych (lub przy­najm­niej jed­ne­go z nich)


Źródła:

Wiktionary

Ugrofinistyka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nauka o ję­zy­ku, kul­tu­rze i hi­sto­rii kra­jów ugro­fiń­sko­ję­zycz­nych;


Ugro­fi­ni­sty­ka, także: ugro­fen­ni­sty­ka, fen­no­u­gry­sty­ka, fi­no­u­gry­sty­ka – dzie­dzi­na nauki obej­mu­ją­ca ba­da­nie i opis ję­zy­ków ugro­fiń­skich. W szer­szym uję­ciu obej­mu­je także ba­da­nie kul­tur ludów ugro­fiń­skich. W jej ob­sza­rze za­in­te­re­so­wań mogą się zna­leźć rów­nież ję­zy­ki sa­mo­jedz­kie – ugro­fi­ni­sty­ka staje się wów­czas sy­no­ni­mem ura­li­sty­ki.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Ugrofiński

język ugro­fiń­ski - naj­waż­niej­szy nie­in­do­e­u­ro­pej­ski język w Eu­ro­pie, do tej ro­dzi­ny ję­zy­ków na­le­żą głów­nie: fiń­ski, estoń­ski i wę­gier­ski


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy Ugro­fi­nów


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ugrofińskojęzyczny

przy­miot­nik

 (1.1) taki, który po­słu­gu­je się jed­nym z ję­zy­ków ugro­fiń­skich

 (1.2) taki, któ­re­go miesz­kań­cy po­słu­gu­ją się jed­nym z ję­zy­ków ugro­fiń­skich

 (1.3) spi­sa­ny, stwo­rzo­ny w jed­nym z ję­zy­ków ugro­fiń­skich


Źródła:

Wiktionary

Ugrowy

przy­miot­nik od: ugier


Źródła:

SJP.pl

Ugruntować

1. utr­wa­lić coś lub kogoś; umoc­nić, upew­nić;
2. ugrun­to­wać się - stać się moc­nym, pew­nym, trwa­łym


cza­sow­nik

 (1.1) utr­wa­lić coś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ugruntowywać

1. czy­nić coś trwa­łym, moc­nym, niez­mien­nym; umac­niać, ut­wier­dzać, utr­wa­lać, grun­to­wać;
2. ugrun­to­wy­wać się - sta­wać się trwa­łym, moc­nym, niez­mien­nym; umac­niać się, ut­wier­dzać się, utr­wa­lać się, grun­to­wać się


Źródła:

SJP.pl

Ugrupowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) grupa ludzi o po­dob­nych prze­ko­na­niach i/lub ze wspól­nym celem


Ugru­po­wa­nie wojsk – ce­lo­we i zgod­ne z za­mia­rem prze­wi­dy­wa­nej lub pro­wa­dzo­nej walki, bitwy i ope­ra­cji roz­mie­szcze­nie po­dod­dzia­łów, od­dzia­łów i związ­ków tak­tycz­nych w usta­lo­nych od­stę­pach i od­le­gło­ściach, fron­tem w okre­ślo­nym kie­run­ku, za­pew­nia­ją­ce op­ty­mal­ne wy­ko­rzy­sta­nie moż­li­wo­ści tak­tycz­no - ope­ra­cyj­nych i bo­jo­wych oraz współ­dzia­ła­nie ro­dza­jów wojsk i sił zbroj­nych dla osią­gnię­cia za­mie­rzo­nych celów i wy­ko­na­nia zadań przy mi­ni­mal­nych stra­tach włas­nych.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Ugryjski

przy­miot­nik od: Ugra (rzeka w Rosji)


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Ugrą, do­ty­czą­cy Ugry (rzeki w Rosji)

 (1.2) jęz. zwią­za­ny z ję­zy­ka­mi ugryj­ski­mi: chan­tyj­skim, wo­gul­skim i wę­gier­skim


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ugrywać

zdo­by­wać daną licz­bę punk­tów w ja­kiejś grze


Źródła:

SJP.pl

Ugryzienie

za­cis­nąć na czymś zęby, wbić je w coś za­ci­ska­jąc


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) czyn­ność po­le­ga­ją­ca na chwy­ce­niu zę­ba­mi i za­ci­śnię­ciu szczę­ki, zwy­kle w celu za­da­nia bólu, obro­ny lub spo­ży­cia po­kar­mu

 (1.2) ślad na skó­rze lub po­wierzch­ni po ugry­zie­niu (1.1)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ugryźć

za­cis­nąć na czymś zęby, wbić je w coś za­ci­ska­jąc


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny

 (1.1) za­cis­nąć na czymś zęby, wbić je w coś za­ci­ska­jąc

 (1.2) użąd­lić


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ugrzać

prze­sta­rza­łe: roz­grzać, uczy­nić cie­płym, za­grzać


Źródła:

SJP.pl

Ugrzeczniać

1. czy­nić kogoś grzecz­nym, po­kor­nym;
2. czy­nić coś bar­dziej uprzej­mym, mniej szo­ku­ją­cym


Źródła:

SJP.pl

Ugrzeczniony

1. uczy­nić kogoś grzecz­nym, po­kor­nym;
2. uczy­nić coś bar­dziej uprzej­mym, mniej szo­ku­ją­cym


Źródła:

SJP.pl

Ugrzecznić

1. uczy­nić kogoś grzecz­nym, po­kor­nym;
2. uczy­nić coś bar­dziej uprzej­mym, mniej szo­ku­ją­cym


Źródła:

SJP.pl

Ugrząźć

1. utk­wić w czymś pod­mo­kłym, grzą­skim; ugrzęz­nąć;
2. zna­leźć się w opre­sji


Źródła:

SJP.pl

Ugrzęziony

taki, który gdzieś ugrzązł; ugrzęź­nię­ty, ugrzę­zły


Źródła:

SJP.pl

Ugrzęznąć

1. utk­wić w czymś pod­mo­kłym, grzą­skim; ugrząźć;
2. zna­leźć się w opre­sji


cza­sow­nik do­ko­na­ny (ndk. grzęz­nąć)

 (1.1) nie móc się dalej po­ru­szać

 (1.2) przen. przy­mu­so­wo prze­dłu­żyć swój pobyt

 (1.3) przen. być za­blo­ko­wa­nym


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ugrzęzły

taki, który ugrzązł; ugrzęź­nię­ty


Źródła:

SJP.pl

Ugrzęźnięty

taki, który ugrzęz­nął; ugrzę­zły, ugrzę­zio­ny


Źródła:

SJP.pl

Ugw

skró­to­wiec

 (1.1) = ekon. Unia Go­spo­dar­cza i Wa­lu­to­wa;


Źródła:

Wiktionary

Ugór

zie­mia nie­u­pra­wia­na przez dłuż­szy czas; odłóg


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) roln. pole nie­u­pra­wia­ne przez pe­wien czas;


Ugór – pole wy­łą­czo­ne z rol­ni­cze­go użyt­ko­wa­nia na okres 1–2 lat, na któ­rym wy­ko­ny­wa­na jest od­po­wied­nia pie­lę­gna­cja me­cha­nicz­na (ugór czar­ny), che­micz­na (ugór her­bi­cy­do­wy) lub pole nie­pie­lę­gno­wa­ne za­ra­sta­ją­ce sa­mo­ist­nie chwa­sta­mi se­ge­tal­ny­mi i sa­mo­sie­wa­mi zbóż (ugór zie­lo­ny). Celem ugo­ro­wa­nia jest po­pra­wie­nie żyz­no­ści gleby. Nie­kie­dy ugór sto­su­je się rów­nież jako me­to­dę zwal­cza­nia chwa­stów na bar­dzo za­chwa­szczo­nych po­lach.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia