Uc

[czy­taj: u-CE] skrót od: Urząd Celny


Źródła:

SJP.pl

Ucapić

po­tocz­nie:
1. ująć, chwy­cić ręką; cap­nąć, zła­pać, uła­pić;
2. poj­mać, zła­pać, za­trzy­mać kogoś lub coś; uła­pić;
3. uca­pić się - chwy­cić się mocno


Źródła:

SJP.pl

Ucayali

rzeka w Peru; Uka­ja­li


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ucałowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|uca­ło­wać.


Źródła:

Wiktionary

Ucelować

zdo­łać w coś tra­fić


Źródła:

SJP.pl

Uch

wyraz na­śla­du­ją­cy westch­nie­nie


wy­krzy­knik

 (1.1) …wy­ra­ża­ją­cy nies­mak lub obu­rze­nie

 (1.2) …wy­ra­ża­ją­cy cier­pie­nie lub żal

 (1.3) …wy­ra­ża­ją­cy za­do­wo­le­nie lub ulgę

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. lm. od ucho


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ucha

zupa rybna


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) kulin. ty­po­wa dla kuch­ni ro­syj­skiej zupa rybna przy­rzą­dza­na z kilku ga­tun­ków ryb słod­ko­wod­nych

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) M. i B. lm. od: ucho (w sen­sie uchwy­tu lub dziur­ki w igle)

 (2.2) D. lp. od: ucho (we wszyst­kich zna­cze­niach)


Ucha – za­wie­si­sta zupa rybna, ty­po­wa dla kuch­ni ro­syj­skiej. Nazwa po­cho­dzi od sta­ro­ro­syj­skie­go okre­śle­nia "jucha", oz­na­cza­ją­ce­go wywar.

Przy­rzą­dza­na z kilku ga­tun­ków ryb słod­ko­wod­nych (jaz­garz, płoć, okoń), z któ­rych spo­rzą­dza się bu­lion. Do bu­lio­nu do­da­je się ce­bu­lę, seler, pie­trusz­kę i przy­pra­wy (sól, pieprz, ziele an­giel­skie). W od­ce­dzo­nym wy­wa­rze go­tu­je się więk­sze ka­wał­ki in­nych ryb (lin, karp, szczu­pak). Go­to­wą zupę ser­wu­je się z pla­ster­ka­mi cy­try­ny i po­sie­ka­nym ko­per­kiem.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Uchachany

po­tocz­nie: taki, który się ucha­chał (uśmiał się)


przy­miot­nik

 (1.1) o kimś w sta­nie ogrom­nej ra­do­ści i pro­mien­ne­go uśmie­chu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Uchachać

ucha­chać się - po­tocz­nie: uśmiać się


Źródła:

SJP.pl

Uchanianin

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Uchań


Źródła:

Wiktionary

Uchanianka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Uchań


Źródła:

Wiktionary

Uchanie

wieś w Pol­sce


Ucha­nie – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, w po­wie­cie hru­bie­szow­skim, w gmi­nie Ucha­nie.

Daw­niej mia­sto; uzy­ska­ły lo­ka­cję miej­ską w 1484 roku, ale nie zo­sta­ła ona zre­a­li­zo­wa­na, po­now­ne na­da­nie praw miej­skich w 1596 roku, de­gra­da­cja w 1869 roku. W la­tach 1954–1972 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Ucha­nie. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa za­moj­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Uchapić

daw­niej: uchwy­cić


Źródła:

SJP.pl

Ucharakteryzowywać

zmie­niać wy­gląd zew­nętrz­ny ja­kiejś osoby przy po­mo­cy cha­rak­te­ry­za­cji


Źródła:

SJP.pl

Uchatek

ro­dzi­na du­żych ssa­ków mor­skich z rzędu dra­pież­nych; uchat­ko­wa­te, uszat­ki


Ucha­tek ("Eu­me­to­pias") – ro­dzaj ssa­ków z ro­dzi­ny uchat­ko­wa­tych (Ota­rii­dae).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Uchatka

ssak z rzędu dra­pież­nych, po­dob­ny do foki, ale ma­ją­cy mał­żo­wi­ny uszne, ży­ją­cy w mo­rzach po­łud­nio­wych, su­ban­tark­tycz­nych; uszat­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) syst. zool. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Ota­ria|Péron|ref=tak., ro­dzaj dra­pież­ne­go ssaka mor­skie­go z ro­dzi­ny uchat­ko­wa­tych wy­stę­pu­ją­cy u po­łud­nio­wych wy­brze­ży Ame­ry­ki Po­łud­nio­wej;

 (1.2) zool. dra­pież­nik z ro­dza­ju uchat­ka (1.1)

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. i B. lp. od: ucha­tek


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Uchatki

ro­dzi­na du­żych ssa­ków mor­skich z rzędu dra­pież­nych; uchat­ko­wa­te, uszat­ki


Źródła:

SJP.pl

Uchatkowate

ro­dzi­na du­żych ssa­ków mor­skich z rzędu dra­pież­nych; uchat­ki, uszat­ki


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) syst. zool. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Ota­rii­dae|Gray|ref=tak., ro­dzi­na du­żych ssa­ków mor­skich z rzędu dra­pież­nych;


Uchat­ko­wa­te, uszat­ki, uchat­ki (Ota­rii­dae) – ro­dzi­na du­żych ssa­ków mor­skich z rzędu dra­pież­nych (Car­ni­vo­ra). Wraz z fo­ka­mi i mor­sa­mi są za­li­cza­ne do ssa­ków płet­wo­no­gich. Pro­wa­dzą wodno-lą­do­wy tryb życia. Naj­wię­cej ga­tun­ków obej­mu­je kotik; ro­dzi­na obej­mu­je też 3 ga­tun­ki uszan­ki i kilka ro­dza­jów mo­no­ty­po­wych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Uchatkowaty

o ce­chach uchat­ko­wa­tych (ro­dzi­na ssa­ków)


Źródła:

SJP.pl

Uchaty

usza­ty; po­tocz­nie:
1. o na­czy­niu, czap­ce itp.: ma­ją­cy ucho albo ucha;
2. ma­ją­cy duże uszy; dłu­go­u­chy


przy­miot­nik

 (1.1) pot. o przed­mio­cie ma­ją­cy ucho lub ucha

 (1.2) pot. ma­ją­cy dłu­gie uszy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Uchański

przy­miot­nik od: Ucha­nie


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy Uchań


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Uchażor

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) gw-pl|Bia­ły­stok,Bia­ło­wie­ża,Haj­nów­ka, So­kół­ka. iron. sta­ra­ją­cy się o rękę panny


Źródła:

Wiktionary

Uchlany

po­tocz­nie: taki, który się upił; pi­ja­ny, nie­trzeź­wy, schla­ny


Źródła:

SJP.pl

Uchlać

uch­lać się - po­tocz­nie: upić się


Źródła:

SJP.pl

Uchlewać

po­tocz­nie: uch­le­wać się - upi­jać się; schle­wać się, nach­le­wać się


Źródła:

SJP.pl

Uchman

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Ucho

1. na­rząd słu­chu i rów­no­wa­gi;
2. mał­żo­wi­na uszna;
3. jedna z dwóch kla­pek przy czap­ce, które można opu­ścić dla ochro­ny uszu przed chło­dem


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) mał­żo­wi­na uszna

 (1.2) anat. na­rząd słu­chu;

 (1.3) uchwyt kosza, garn­ka, fi­li­żan­ki lub siat­ki

 (1.4) kraw. dziur­ka w igle, przez którą przew­le­ka się nić

 (1.5) klap­ki na czap­ce opu­szcza­ne dla za­sło­nię­cia uszu (1.1)

 (1.6) pot. o kimś, kto do­no­si

 (1.7) rzecz w kształ­cie ucha (1.1) lub (1.3)


Ucho – na­rząd słu­chu wy­stę­pu­ją­cy je­dy­nie u krę­gow­ców. Naj­bar­dziej zło­żo­ne i roz­wi­nię­te uszy wy­stę­pu­ją u ssa­ków. Ucho od­bie­ra fale dźwię­ko­we, przeksz­tał­ca je w drga­nia me­cha­nicz­ne, a drga­nia w im­pul­sy ner­wo­we. Od­po­wia­da także za zmysł rów­no­wa­gi (błęd­nik).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Uchod

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) daw. od­wrót, uciecz­ka

 (1.2) daw. miej­sce schro­nie­nia

 (1.3) daw. na­dzór


Źródła:

Wiktionary

Uchodzenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ucho­dzić.


Ucho­dze­nie – w węd­kar­stwie: zmę­cze­nie ryby od­po­wied­nio dłu­gim ho­lo­wa­niem, do stanu, w któ­rym leży ona na boku na po­wierzch­ni wody i moż­li­we jest jej lą­do­wa­nie (wy­cią­gnię­cie z wody ręką lub pod­bie­ra­kiem) bez na­ra­ża­nia żyłki na zer­wa­nie.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Uchodzić

1. umy­kać, ucie­kać komuś lub skądś;
2. nie po­wo­do­wać ne­ga­tyw­nych kon­sek­wen­cji;
3. być uwa­ża­nym za kogoś, za coś;
4. o cie­czach, ga­zach: wy­do­sta­wać się, wy­do­by­wać się na zew­nątrz; wy­cie­kać;
5. o rzece, stru­mie­niu: wpły­wać do morza, je­zio­ra lub do innej rzeki; wpa­dać


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. ujść)

 (1.1) przest. od­da­lać się, ucie­kać

 (1.2) geogr. o cieku wod­nym: mieć uj­ście, wpa­dać gdzieś

 (1.3) o cie­czach, ga­zach: wy­do­sta­wać się skądś

 (1.4) o nie­bez­pie­czeń­stwach: uni­kać ne­ga­tyw­nych na­stępstw, wy­do­sta­wać się z opre­sji

 (1.5) być uz­na­wa­nym / uwa­ża­nym za kogoś lub za coś

 (1.6) wy­pa­dać, pa­so­wać, być doz­wo­lo­nym


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Uchodźca

osoba, która pod przy­mu­sem oko­licz­no­ści opu­ści­ła włas­ny kraj; wy­chodź­ca, ucie­ki­nier, emi­grant


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba, która mu­sia­ła opu­ścić swój kraj ze wzglę­du na wojnę, prze­śla­do­wa­nia lub klę­ski ży­wio­ło­we;


Uchodź­ca ( re­fu­gee, беженец, "bie­że­niec") – osoba, która mu­sia­ła opu­ścić teren, na któ­rym miesz­ka­ła, ze wzglę­du na róż­ne­go typu prze­śla­do­wa­nia. Wy­ni­ka­ją­ce z tego za­gro­że­nie życia, zdro­wia bądź wol­no­ści jest naj­czę­ściej zwią­za­ne z wal­ka­mi zbroj­ny­mi bądź z dzia­ła­nia­mi opre­syj­ny­mi z po­wo­du re­li­gii, po­cho­dze­nia lub prze­ko­nań po­li­tycz­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Uchodźczy

→ uchodź­stwo, → uchodź­ca


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy uchodź­cy i/lub uchodź­stwa


Patrz:uchodźstwo, → uchodźca

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Uchodźczyni

ko­bie­ta wy­jeż­dża­ją­ca na stały lub cza­so­wy pobyt poza gra­ni­ca­mi włas­ne­go pań­stwa, spo­wo­do­wa­ny przy­czy­na­mi eko­no­micz­ny­mi, po­li­tycz­ny­mi lub re­li­gij­ny­mi; emi­grant­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta uchodź­ca


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Uchodźstwo

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) dłu­gotr­wa­ły nie­tu­ry­stycz­ny pobyt poza gra­ni­ca­mi


Uchodź­stwo – pro­ces opu­szcza­nia sta­łe­go miej­sca za­miesz­ka­nia przez osoby za­gro­żo­ne prze­śla­do­wa­nia­mi, bę­dą­cy­mi wy­ni­kiem kon­flik­tów zbroj­nych – zew­nętrz­nych i wew­nętrz­nych, po­li­ty­ki pań­stwa itp.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Uchol

śro­do­wi­sko­wo: kapuś


Źródła:

SJP.pl

Uchorowo

Ucho­ro­wo – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie poz­nań­skim, w gmi­nie Mu­ro­wa­na Go­śli­na, ok. 9 km na pn.-zach. od Mu­ro­wa­nej Go­śli­ny i tyleż na wschód od Obor­nik.

W po­bli­żu wsi znaj­du­je się re­zer­wat Śnie­ży­co­wy Jar. Jedna z więk­szych wsi po­ło­żo­na przy tra­sie Mu­ro­wa­na Go­śli­na – Obor­ni­ki Wlkp Wieś. Obec­nie wieś liczy 519 miesz­kań­ców.


Źródła:

Wikipedia

Uchowaty

1. przy­po­mi­na­ją­cy ucho;
2. po­wierzch­nia ucho­wa­ta - nie­rów­na po­wierzch­nia sta­wo­wa znaj­du­ją­ca się na bocz­nej po­wierzch­ni każ­dej z czę­ści bocz­nych kości krzy­żo­wej


Źródła:

SJP.pl

Uchować

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny

 (1.1) książk. obro­nić przed nie­bez­pie­czeń­stwem, ustrzeć

 (1.2) wy­ho­do­wać z suk­ce­sem

cza­sow­nik zwrot­ny ucho­wać się

 (2.1) książk. przetr­wać, za­cho­wać się


Źródła:

Wiktionary

Uchowiec

ja­dal­ny śli­mak z pod­gro­ma­dy śli­ma­ków przo­dos­krzel­nych, wy­stę­pu­ją­cy w kil­ku­dzie­się­ciu ga­tun­kach; ha­lio­tis, ucho mor­skie


Źródła:

SJP.pl

Uchraniać

strzec, za­bez­pie­czać przed czymś; chro­nić


Źródła:

SJP.pl

Uchrona

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) stpol. ucziecz­ka


Źródła:

Wiktionary

Uchronić

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. chro­nić)

 (1.1) do­ko­na­ny od|chro­nić.

cza­sow­nik zwrot­ny do­ko­na­ny uchro­nić się (ndk. chro­nić się)

 (2.1) do­ko­na­ny od|chro­nić się.


Źródła:

Wiktionary

Uchronny

prze­sta­rza­łe:
1. da­ją­cy schro­nie­nie, bę­dą­cy schro­nie­niem;
2. taki, któ­re­go można uni­knąć, ustrzec się


Źródła:

SJP.pl

Uchs

skrót od: Unia Chrze­ści­jań­sko-Spo­łecz­na


Źródła:

SJP.pl

Uchta

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto na pół­no­cy Fe­de­ra­cji Ro­syj­skiej w Re­pu­bli­ce Komi;

 (1.2) geogr. rzeka w Re­pu­bli­ce Komi, lewy do­pływ Iżmy


Uchta ( Ухта) – mia­sto w eu­ro­pej­skiej czę­ści Rosji, w re­pu­bli­ce Komi, nad rzeką Uchtą (do­rze­cze Pe­czo­ry).

Około 93 tys. miesz­kań­ców (2020). Mia­sto Uchta pow­sta­ło w 1929 roku jako osied­le ro­bot­ni­cze Czi­biu, a w 1939 zmie­ni­ło nazwę na Uchta. Prawa miej­skie uzy­ska­ło w 1943, kiedy zo­sta­ła do niego do­pro­wa­dzo­na linia ko­le­jo­wa. Na jego te­ry­to­rium ist­nia­ły łagry do 1955 – miej­sce zsy­łek wielu Po­la­ków i in­nych nacji.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Uchwalanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|uchwa­lać.


Źródła:

Wiktionary

Uchwalać

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. uchwa­lić)

 (1.1) po­dej­mo­wać uchwa­łę; po­sta­na­wiać coś w wy­ni­ku obrad zbio­ro­wych


Źródła:

Wiktionary

Uchwalić

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. uchwa­lać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|uchwa­lać.


Źródła:

Wiktionary

Uchwat

dawne na­rzę­dzie w po­sta­ci że­laz­nej pó­ło­bręcz­ny z że­laz­ną rę­ko­je­ścią, uży­wa­ne do wy­do­sta­wa­nia sa­ga­nów z ognia


Źródła:

SJP.pl

Uchwała

ofi­cjal­na de­cyz­ja ja­kie­goś or­ga­nu pań­stwo­we­go lub in­sty­tu­cji


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) praw. akt woli ko­le­gial­ne­go or­ga­nu pań­stwo­we­go, sa­mo­rzą­du lub or­ga­ni­za­cji, po­dej­mo­wa­ny z re­gu­ły na po­sie­dze­niu tego gre­mium, po prze­pro­wa­dze­niu gło­so­wa­nia;


Uchwa­ła – akt woli ciała ko­le­gial­ne­go (or­ga­nu pań­stwo­we­go, sa­mo­rzą­do­we­go, or­ga­ni­za­cji spo­łecz­nej lub po­li­tycz­nej, or­ga­nu spół­ki). Tre­ścią uchwa­ły może być za­ję­cie sta­no­wi­ska w okre­ślo­nej spra­wie; cha­rak­ter szcze­gól­ny mają uchwa­ły in­dy­wi­du­al­ne (zwła­szcza no­mi­na­cyj­ne) oraz uchwa­ły ogól­ne (nor­ma­tyw­ne, usta­la­ją­ce wy­kład­nię prawa lub wy­tycz­ne obo­wią­zu­ją­ce dla in­nych or­ga­nów).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Uchwałodawczy

przy­miot­nik

 (1.1) ema­nu­ją­cy uchwa­ły


Źródła:

Wiktionary

Uchwycać

traf­nie lub wier­nie coś przed­sta­wiać w dzie­le sztu­ki (np. obra­zie, fo­to­gra­fii, ut­wo­rze li­te­rac­kim); uchwy­ty­wać


Źródła:

SJP.pl

Uchwycik

zdrob­nie­nie od: uchwyt


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od uchwyt


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Uchwycić

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (rzad. ndk. uchwy­ty­wać)

 (1.1) ująć coś szyb­ko

cza­sow­nik zwrot­ny do­ko­na­ny uchwy­cić się (rzad. ndk. uchwy­ty­wać się)

 (2.1) ująć coś szyb­ko, aby utrzy­mać rów­no­wa­gę itp.


Źródła:

Wiktionary

Uchwyt

1. coś, za co można się chwy­cić, zła­pać dla utrzy­ma­nia rów­no­wa­gi;
2. część przed­mio­tu słu­żą­ca do chwy­ta­nia go ręką


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) część przed­mio­tu słu­żą­ca do chwy­ta­nia go ręką

 (1.2) techn. część słu­żą­ca do umo­co­wa­nia cze­goś

 (1.3) uchwy­ce­nie


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Uchwytniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: uchwyt­nie


Źródła:

SJP.pl

Uchwytniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: uchwyt­ny


Źródła:

SJP.pl

Uchwytny

przy­miot­nik

 (1.1) da­ją­cy się łatwo zro­zu­mieć, zde­fi­nio­wać

 (1.2) da­ją­cy się uchwy­cić za po­mo­cą zmy­słów


Źródła:

Wiktionary

Uchwytowy

→ uchwyt


Patrz:uchwyt

Źródła:

SJP.pl

Uchwytywać

traf­nie lub wier­nie coś przed­sta­wiać w dzie­le sztu­ki (np. obra­zie, fo­to­gra­fii, ut­wo­rze li­te­rac­kim); uchwy­cać


Źródła:

SJP.pl

Uchyb

1. błąd;
2. w ukła­dach re­gu­la­cji: róż­ni­ca mię­dzy war­to­ścią za­da­ną a war­to­ścią wyj­ścio­wą


Źródła:

SJP.pl

Uchybienie

1. po­stą­pić wbrew ja­kimś prze­pi­som, na­ru­szyć prze­pis, nakaz, zwy­czaj;
2. obra­zić kogoś, ubli­żyć komuś;
3. daw­niej: nie tra­fić w coś, chy­bić; za­błą­dzić


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) nie­wy­peł­nie­nie zo­bo­wią­za­nia

 (1.2) wy­kro­cze­nie prze­ciw nor­mom, kon­we­nan­som, zwy­cza­jom itp.

 (1.3) za­cho­wa­nie obra­ża­ją­ce

 (1.4) nie­do­pra­co­wa­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Uchybić

1. po­stą­pić wbrew ja­kimś prze­pi­som, na­ru­szyć prze­pis, nakaz, zwy­czaj;
2. obra­zić kogoś, ubli­żyć komuś;
3. daw­niej: nie tra­fić w coś, chy­bić; za­błą­dzić


Źródła:

SJP.pl

Uchylant

osoba, która uchy­la się od służ­by woj­sko­wej


Źródła:

SJP.pl

Uchylać

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. uchy­lić)

 (1.1) czę­ścio­wo od­sła­niać lub ot­wie­rać

 (1.2) zmie­niać niez­nacz­nie po­ło­że­nie cze­goś

 (1.3) praw. czy­nić nie­waż­nym, nie­o­bo­wią­zu­ją­cym

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny uchy­lać się (dk. uchy­lić się)

 (2.1) być czę­ścio­wo od­sła­nia­nym lub ot­wie­ra­nym

 (2.2) po­chy­la­jąc się, uni­kać cze­goś

 (2.3) umyśl­nie nie wy­ko­ny­wać cze­goś


Źródła:

Wiktionary

Uchylenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) nie­zu­peł­ne ot­war­cie; czę­ścio­we od­sło­nię­cie

 (1.2) praw. uczy­nie­nie nie­waż­nym, nie­ma­ją­cym już mocy praw­nej


Źródła:

Wiktionary

Uchylić

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. uchy­lać)

 (1.1) ot­wo­rzyć niez­nacz­nie

 (1.2) nieco od­su­nąć, by coś od­sło­nić

 (1.3) prze­su­nąć część ciała w celu uni­knię­cia ciosu

 (1.4) praw. uczy­nić nie­o­bo­wią­zu­ją­cym

cza­sow­nik zwrot­ny do­ko­na­ny uchy­lić się (ndk. uchy­lać się)

 (2.1) ot­wo­rzyć się czę­ścio­wo lub tak zo­stać ot­war­tym

 (2.2) po­chy­la­jąc się, uni­knąć ude­rze­nia

 (2.3) roz­myśl­nie nie wy­peł­nić obo­wiąz­ku


Źródła:

Wiktionary

Uchylność

→ uchyl­ny


Patrz:uchylny

Źródła:

SJP.pl

Uchylny

da­ją­cy się uchy­lić


przy­miot­nik

 (1.1) taki, który da się uchy­lać


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Uchynięcie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) pot. med. cho­ro­ba or­to­pe­dycz­na nie­mow­lę­cia o lu­do­wej pro­we­nien­cji


Źródła:

Wiktionary

Uchył

uchy­le­nie


Źródła:

SJP.pl

Uchyłek

wor­ko­wa­te uwy­pu­kle­nie w ścia­nie na­rzą­du wew­nętrz­ne­go, np. w prze­ły­ku, pę­che­rzu mo­czo­wym


Uchy­łek ( di­ver­ti­cu­lum, l.mn. "di­ver­ti­cu­la"; od "de­ver­te­re" – od­wró­cić się) – me­dycz­ne lub bio­lo­gicz­ne okre­śle­nie wor­ko­wa­te­go (rza­dziej rur­ko­wa­te­go) uwy­pu­kle­nia ścia­ny na­rzą­du, wy­rost­ka lub wo­recz­ka od­cho­dzą­ce­go od głów­nej osi or­ga­nu. W en­to­mo­lo­gii "di­ver­ti­cu­lum" oz­na­cza ślepy uchy­łek na­rzą­du. W ana­to­mii bez­krę­gow­ców używa się też okre­śle­nia "dy­wer­ty­ku­ły".


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Uchyłkowaty

przy­po­mi­na­ją­cy uchy­łek - uwy­pu­kle­nie na­rzą­du w kształ­cie worka lub kie­szon­ki


Źródła:

SJP.pl

Uchyłkowy

→ uchy­łek


Patrz:uchyłek

Źródła:

SJP.pl

Uchówka

ro­dzaj grzy­bów z rzędu ku­strzeb­kow­ców


Źródła:

SJP.pl

Uciachać

po­tocz­nie: uciąć, ukra­jać, urą­bać


Źródła:

SJP.pl

Uciana

mia­sto na Lit­wie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Lit­wie;


Ucia­na (lit. "Utena") – mia­sto w pół­noc­no-wschod­niej Lit­wie. 25 tys. miesz­kań­ców (w więk­szo­ści Lit­wi­ni). Mia­sto znane jest z pro­duk­cji piwa "Ute­nos".


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Uciapać

po­tocz­nie:
1. chwy­cić mocno zę­ba­mi; cap­nąć, ugryźć;
2. od­ciąć, odrą­bać


Źródła:

SJP.pl

Uciański

→ Ucia­na (mia­sto na Lit­wie)


Źródła:

SJP.pl

Ucichły

taki, który ucichł; ści­chły


Źródła:

SJP.pl

Uciec

wy­do­stać się na wol­ność; * forma "ucie­cze" moż­li­wa tylko w kilku utar­tych po­wie­dze­niach, np. "co się odw­le­cze, to nie ucie­cze" - co ma być, to bę­dzie


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. ucie­kać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|ucie­kać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Uciecha

1. uczu­cie za­do­wo­le­nia lub we­so­ło­ści wy­wo­ła­ne po­myśl­ny­mi albo za­baw­ny­mi zda­rze­nia­mi; ra­dość, za­do­wo­le­nie;
2. to, co spra­wia komuś przy­jem­ność; fraj­da


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. coś, z czego ktoś się cie­szy

 (1.2) pot. uczu­cie za­do­wo­le­nia wy­wo­ła­ne czymś ra­dos­nym, śmiesz­nym


Ucie­cha (nazwa obocz­na: Ka­ta­rzy­na, Kat­ha­ri­nen­hof) – przy­sió­łek wsi Przed­bo­ro­wi­ce w Pol­sce, po­ło­żo­ny w wo­je­wództ­wie opol­skim, w po­wie­cie kę­dzie­rzyń­sko-ko­ziel­skim, w gmi­nie Pa­wło­wicz­ki.

W la­tach 1975–1998 przy­sió­łek ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­żał do ów­czes­ne­go wo­je­wództ­wa opol­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Uciechowianin

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Ucie­cho­wa


Źródła:

Wiktionary

Uciechowianka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Ucie­cho­wa


Źródła:

Wiktionary

Uciechowice

Ucie­cho­wi­ce ( Utěchovice, niem. "Au­chwitz") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie opol­skim, w po­wie­cie głub­czyc­kim, w gmi­nie Bra­ni­ce, przy gra­ni­cy z Cze­cha­mi.

Leży na te­re­nie Nad­le­śnict­wa Prud­nik (obręb Prud­nik).


Źródła:

Wikipedia

Uciechowski

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy Ucie­cho­wa


Źródła:

Wiktionary

Uciechów

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Ucieczka

ucie­ka­nie skądś lub przed czymś


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) szyb­kie opu­szcze­nie lub opu­szcza­nie ja­kie­goś miej­sca w celu uni­knię­cia re­al­ne­go lub dom­nie­ma­ne­go nie­bez­pie­czeń­stwa

 (1.2) przen. uni­ka­nie lub uni­knię­cie cze­goś


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ucieczkowy

→ uciecz­ka


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z uciecz­ką, do­ty­czą­cy uciecz­ki


Patrz:ucieczka

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Uciekanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ucie­kać.


Źródła:

Wiktionary

Uciekać

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. uciec)

 (1.1) poś­piesz­nie opu­szczać ja­kieś miej­sce (naj­czę­ściej ze wzglę­du na nie­bez­pie­czeń­stwo, za­gro­że­nie)

 (1.2) przen. uni­kać cze­goś, nie chcieć kon­fron­ta­cji z czymś

 (1.3) o sub­stan­cjach: wy­le­wać się, wy­do­sta­wać się, prze­cie­kać

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny ucie­kać się (dk. uciec się)

 (2.1) po­słu­gi­wać się czymś dla osią­gnię­cia pew­ne­go celu

 (2.2) zwra­cać się do kogoś, aby uzy­skać pomoc, opie­kę


Ucie­kać ( Bre­a­king Away) – ko­me­dia w re­ży­se­rii Pe­te­ra Ya­te­sa z 1979 roku.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Uciekinier

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) ktoś, kto uciekł lub ucie­ka


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Uciekinierka

ko­bie­ta, która ucie­kła lub ucie­ka skądś


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta, która ucie­kła z ja­kie­goś kraju


Ucie­ki­nier­ka – pol­ski krót­ko­me­tra­żo­wy film ani­mo­wa­ny z 1967 roku w re­ży­se­rii Lu­cja­na Dem­biń­skie­go, zre­a­li­zo­wa­ny przez łódz­ki Se-ma-for. Opo­wia­da o spot­ka­niu pa­ro­wo­zu z za­jącz­kiem w lesie.

Film po­ja­wił się na ka­se­tach video w "Skła­dan­ce pol­skich bajek" i wyś­wiet­la­ny był zaraz po od­cin­ku "Sza­lo­ny po­ciąg" se­ria­lu "Za­cza­ro­wa­ny ołó­wek". Film był też po­ka­za­ny w TV ES Poz­nań.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Uciekinierski

→ ucie­ki­nier


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy ucie­ki­nier­stwa


Patrz:uciekinier

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Uciekły

przy­miot­nik

 (1.1) stpol. ten, który uciekł

forma cza­sow­ni­ka.

 (2.1) 3. os. nmos. lm. przesz. od: uciec


Źródła:

Wiktionary

Ucieleśnienie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ucie­le­śnić.

 (1.2) to, co uzy­sku­je re­al­ny kształt


Źródła:

Wiktionary

Uciemiężenie

ogra­ni­czyć czy­jeś prawa, czy­jąś wol­ność, bezwz­ględ­nie wy­zy­sku­jąc


Źródła:

SJP.pl

Uciemiężony

ogra­ni­czyć czy­jeś prawa, czy­jąś wol­ność, bezwz­ględ­nie wy­zy­sku­jąc


Źródła:

SJP.pl

Uciemiężyciel

daw­niej: ktoś, kto ucie­mię­ża, gnębi; cie­mięż­ca


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) przest. osoba, która po­zba­wia in­nych swo­bo­dy, ogra­ni­cza­jąc ich prawa lub na­kła­da­jąc na nich nad­miar obo­wiąz­ków


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Uciemiężyć

ogra­ni­czyć czy­jeś prawa, czy­jąś wol­ność, bezwz­ględ­nie wy­zy­sku­jąc


Źródła:

SJP.pl

Ucieracz

1. osoba za­trud­nio­na przy roz­drab­nia­niu sub­stan­cji lub pro­duk­tów;
2. na­rzę­dzie do roz­drab­nia­nia skład­ni­ków po­traw lub leków; ucie­racz­ka


Źródła:

SJP.pl

Ucieraczka

1. na­rzę­dzie do roz­drab­nia­nia skład­ni­ków po­traw lub leków; ucie­racz;
2. ma­szy­na prze­my­sło­wa do roz­drab­nia­nia sub­stan­cji


Źródła:

SJP.pl

Ucieralnia

dział fa­bry­ki, w któ­rym od­by­wa się roz­drab­nia­nie skład­ni­ków uży­wa­nych przy pro­duk­cji farb i barw­ni­ków


Źródła:

SJP.pl

Ucierany

przy­miot­nik

 (1.1) roz­drob­nio­ny na masę przez tar­cie


Źródła:

Wiktionary

Ucierać

1. roz­drab­niać za po­mo­cą tarki; trzeć, roz­cie­rać
2. prze­sta­rza­le: czy­ścić z brudu przez tar­cie, wy­cie­rać, ob­cie­rać
3. daw­niej: czy­nić gład­kim przez tar­cie
4. ucie­rać się:
a) sta­wać się po­wszech­nym; upo­wszech­niać się
b) rzad­ko: być ucie­ra­nym


Źródła:

SJP.pl

Ucierpieć

cza­sow­nik do­ko­na­ny

 (1.1) doz­nać szko­dy


Źródła:

Wiktionary

Ucieszać

prze­sta­rza­le:
1. cie­szyć, spra­wiać ra­dość;
2. ucie­szać się - cie­szyć się, doz­na­wać ra­do­ści


Źródła:

SJP.pl

Ucieszkowianin

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Uciesz­ko­wa


Źródła:

Wiktionary

Ucieszkowianka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Uciesz­ko­wa


Źródła:

Wiktionary

Ucieszkowski

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy Uciesz­ko­wa


Źródła:

Wiktionary

Ucieszków

Uciesz­ków (do­dat­ko­wa nazwa w j. niem. Au­tisch­kau) – wieś w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie opol­skim, w po­wie­cie kę­dzie­rzyń­sko-ko­ziel­skim, w gmi­nie Pa­wło­wicz­ki.


Źródła:

Wikipedia

Ucieszniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: uciesz­nie


Źródła:

SJP.pl

Ucieszniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: uciesz­ny


Źródła:

SJP.pl

Ucieszny

1. śmiesz­ny, po­wo­du­ją­cy ra­dość, dow­cip­ny;
2. daw­niej: spra­wia­ją­cy przy­jem­ność, miły;
3. po­tocz­nie: ura­do­wa­ny, ucie­szo­ny


Źródła:

SJP.pl

Ucieszyć

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. ucie­szać, cie­szyć)

 (1.1) spra­wić ucie­chę, ura­do­wać

cza­sow­nik zwrot­ny do­ko­na­ny ucie­szyć się (ndk. cie­szyć się)

 (2.1) od­czuć ra­dość

 (2.2) daw. za­ba­wić się, na­cie­szyć się


Źródła:

Wiktionary

Ucinać

1. od­dzie­lać część przy po­mo­cy ostre­go na­rzę­dzia;
2. zde­cy­do­wa­nie prze­ry­wać (np. roz­mo­wę)


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. uciąć)

 (1.1) od­dzie­lać coś od ca­ło­ści, tnąc to

 (1.2) prze­ry­wać nagle wy­po­wiedź

 (1.3) o zwie­rzę­tach trak­to­wać kol­cem, zę­ba­mi czy żą­dłem

 (1.4) trwać w czymś przez krót­szy czas

 (1.5) prze­ry­wać rap­tow­nie coś nie­przy­chyl­ne­go

 (1.6) daw. robić coś z ocho­tą, pasją lub wpra­wą


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ucinka

wy­stęp po­kła­du ponad pu­ła­pem chod­ni­ka gór­ni­cze­go


Źródła:

SJP.pl

Uciompany

przy­miot­nik

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. za­ka­ta­rzo­ny


Źródła:

Wiktionary

Ucios

1. uko­śne ścię­cie kra­wę­dzi;
2. ele­ment ar­chi­tek­to­nicz­ny, po­zio­mo bie­gną­cy, od­po­wied­nio wy­pro­fi­lo­wa­ny wy­stęp ścien­ny; gzyms, ko­ro­na, kraj­nik


Ucios


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Uciosać

1. odrą­bać po­przez cio­sa­nie; od­cio­sać;
2. rzad­ko: ufor­mo­wać cio­sa­niem; wy­cio­sać, wykuć


Źródła:

SJP.pl

Uciosowy

→ ucios


Patrz:ucios

Źródła:

SJP.pl

Ucisk

gnie­ce­nie, uci­ska­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) od­dzia­ły­wa­nie pewną siłą na coś

 (1.2) od­czu­wa­nie uci­ska­nia przez coś

 (1.3) ogra­ni­cza­nie czy­jejś wol­no­ści


Ucisk (nazwa obocz­na: Uci­sko, kaszb. "Ùcësk") – część ko­lo­nii Sitna Góra w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie kar­tu­skim, w gmi­nie Kar­tu­zy, na obrze­żach Ka­szub­skie­go Parku Kra­jo­bra­zo­we­go, na wą­skim przes­my­ku lą­do­wym mię­dzy je­zio­ra­mi Bia­łym i Czar­nym. Wcho­dzi w skład so­łect­wa Po­mie­czyń­ska Huta.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Uciskalny

rzad­ko: da­ją­cy się ucis­nąć, na­cis­nąć


Źródła:

SJP.pl

Uciskanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|uci­skać.


Źródła:

Wiktionary

Uciskany

ma­ją­cy ogra­ni­czo­ną swo­bo­dę; gnę­bio­ny


Źródła:

SJP.pl

Uciskać

cza­sow­nik

 (1.1) wy­wie­rać ucisk na coś

 (1.2) o ele­men­cie ubio­ru: pasku, bucie: uwie­rać, być za cias­nym

 (1.3) prze­śla­do­wać, ogra­ni­czać czy­jąś wol­ność


Źródła:

Wiktionary

Uciskiwać

wrzu­cać gdzieś wiele cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Uciskowy

przy­miot­nik od: ucisk


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z uci­skiem, do­ty­czą­cy uci­sku


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Uciszanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|uci­szać.


Źródła:

Wiktionary

Uciszać

wy­mu­szać na kimś za­cho­wa­nie ciszy


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. uci­szyć)

 (1.1) po­wo­do­wać, że ktoś lub coś cich­nie

 (1.2) przen. podn. czy­nić uczu­cie, stan wew­nętrz­ny coraz mniej in­ten­syw­nym

 (1.3) pot. zmu­szać kogoś po­przez agre­sję lub nie­le­gal­ne prak­ty­ki do nie­u­jaw­nia­nia nie­wy­god­nych fak­tów

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny uci­szać się (dk. uci­szyć się)

 (2.1) sta­wać się nie­sły­szal­nym

 (2.2) tra­cić na sile; sta­wać się mniej in­ten­syw­nym


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Uciszenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|uci­szyć.


Źródła:

Wiktionary

Uciszyć

cza­sow­nik prze­chod­ni

 (1.1) do­ko­na­ny od|uci­szać.


Źródła:

Wiktionary

Uciułać

ze­brać, zgro­ma­dzić coś mo­zol­nie (głów­nie więk­szą sumę pie­nię­dzy)


Źródła:

SJP.pl

Uciąg

zdol­ność do cią­gnię­cia, po­ru­sza­nia cze­goś


Uciąg – siła, z jaką urzą­dze­nie (w tym sta­tek, po­jazd) może cią­gnąć do­cze­pio­ne do niego obiek­ty.

Uciąg na palu jest pa­ra­me­trem stat­ków, w szcze­gól­no­ści ho­low­ni­ków, choć rów­nież dla po­ja­zdów am­fi­bij­nych. Siła mie­rzo­na jest po­przez przy­cze­pie­nie holu stat­ku do sta­łe­go ele­men­tu na­brze­ża i zmie­rze­nie siły na linie wyt­wo­rzo­nej przez sta­tek w wa­run­kach ide­al­nych, w sta­nie rów­no­wa­gi.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Uciągać

1. ru­szać coś z miej­sca przez cią­gnię­cie;
2. daw­niej:
a) cią­gnąc, wy­do­by­wać coś; wy­cią­gać;
b) cią­gnąc, do­pro­wa­dzać do cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Uciągowy

→ uciąg


Patrz:uciąg

Źródła:

SJP.pl

Uciąć

1. od­dzie­lić ka­wa­łek cze­goś przez cię­cie; od­ciąć, ob­ciąć, ściąć;
2. za­koń­czyć coś nagle, zwła­szcza roz­mo­wę; urwać;
3. po­tocz­nie: wy­ko­nać coś z ocho­tą;
4. ukłuć czymś ostrym (zwła­szcza o owa­dach); uką­sić, ugryźć


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. uci­nać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|uci­nać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Uciążenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) stpol. ocię­ża­łość


Źródła:

Wiktionary

Uciążliwie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób uciąż­li­wy


Źródła:

Wiktionary

Uciążliwiej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: uciąż­li­wie


Źródła:

SJP.pl

Uciążliwość

bycie trud­nym do znie­sie­nia lub przy­krym


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co uciąż­li­we; cecha tych, któ­rzy są uciąż­li­wi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Uciążliwszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: uciąż­li­wy


Źródła:

SJP.pl

Uciążliwy

przy­miot­nik

 (1.1) taki, któ­re­go wy­ko­na­nie spra­wia kło­pot, trud­no­ści, wy­ma­ga du­że­go wy­sił­ku

 (1.2) mę­czą­cy, do­kucz­li­wy


Źródła:

Wiktionary

Ucięcie

1. od­dzie­lić ka­wa­łek cze­goś przez cię­cie; od­ciąć, ob­ciąć, ściąć;
2. za­koń­czyć coś nagle, zwła­szcza roz­mo­wę; urwać;
3. po­tocz­nie: wy­ko­nać coś z ocho­tą;
4. ukłuć czymś ostrym (zwła­szcza o owa­dach); uką­sić, ugryźć


Źródła:

SJP.pl

Uciński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Uciśniona

1. uci­ska­ny, gnę­bio­ny;
2. taki, któ­re­go prawa zo­sta­ły ogra­ni­czo­ne


Źródła:

SJP.pl

Uciśniony

1. uci­ska­ny, gnę­bio­ny;
2. taki, któ­re­go prawa zo­sta­ły ogra­ni­czo­ne


Źródła:

SJP.pl

Ucyfrawiać

za­mie­niać dane w po­sta­ci ana­lo­go­wej na po­stać cy­fro­wą, zwy­kle na zapis bi­nar­ny; dy­gi­ta­li­zo­wać, di­gi­ta­li­zo­wać


Źródła:

SJP.pl

Ucyfrowienie

za­mie­nić dane w po­sta­ci ana­lo­go­wej na po­stać cy­fro­wą, zwy­kle na zapis bi­nar­ny; zdy­gi­ta­li­zo­wać, zdi­gi­ta­li­zo­wać


Źródła:

SJP.pl

Ucyfrowić

za­mie­nić dane w po­sta­ci ana­lo­go­wej na po­stać cy­fro­wą, zwy­kle na zapis bi­nar­ny; zdy­gi­ta­li­zo­wać, zdi­gi­ta­li­zo­wać


Źródła:

SJP.pl

Uczajać

ucza­jać się - daw­niej: za­cza­jać się, ukry­wać się gdzieś


Źródła:

SJP.pl

Uczciwie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) w spo­sób ucz­ci­wy, dobry, czy­sty


Źródła:

Wiktionary

Uczciwiej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: ucz­ci­wie


Źródła:

SJP.pl

Uczciwość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ucz­ci­we za­cho­wa­nie

 (1.2) cecha tego, kto jest ucz­ci­wy; cecha tego, co jest ucz­ci­we


Ucz­ci­wość, pra­wość – cecha ludz­ka, po­le­ga­ją­ca w re­la­cjach spo­łecz­nych na wy­wią­zy­wa­niu się z da­ne­go słowa oraz prze­strze­ga­niu reguł spo­łecz­nych (uz­na­nych norm mo­ral­nych), nawet gdy inni tego nie widzą lub nie ocze­ku­ją.

Słowo ucz­ci­wość okre­śla za­rów­no kon­kret­ne po­stę­po­wa­nie w da­nych oko­licz­no­ściach, jak i trwa­łą cechę cha­rak­te­ru.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Uczciwszy

1. uho­no­ro­wać;
2. świę­to­wać, ob­cho­dzić uro­czy­ście


Źródła:

SJP.pl

Uczciwy

1. godny za­u­fa­nia; prawy, rze­tel­ny, praw­do­mów­ny;
2. świad­czą­cy o czy­jejś pra­wo­ści, praw­do­mów­no­ści;
3. zgod­ny z za­sa­da­mi, praw­dą; au­ten­tycz­ny, rze­tel­ny, praw­dzi­wy;
4. po­tocz­nie: po­rząd­ny, so­lid­ny


przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) (o czło­wie­ku) sza­nu­ją­cy włas­ność in­nych ludzi, nie oszu­ku­ją­cy (rów­nież w uży­ciu rze­czow­ni­ko­wym)

 (1.2) zgod­ny z przy­ję­ty­mi za­sa­da­mi

 (1.3) pot. taki, jak trze­ba

 (1.4) pot. duży


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Uczcić

1. uho­no­ro­wać;
2. świę­to­wać, ob­cho­dzić uro­czy­ście


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny

 (1.1) książk. oddać komuś cześć, hołd, oka­zać uz­na­nie, sza­cu­nek

 (1.2) książk. uś­wiet­nić coś, czę­sto przy­ję­ciem, uro­czy­sty­mi ob­cho­da­mi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Uczczenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ucz­cić.


Źródła:

Wiktionary

Uczek

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Uczelnia

1. szko­ła wyż­sza;
2. bu­dy­nek, w któ­rym mie­ści się szko­ła wyż­sza


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) szko­ła wyż­sza

 (1.2) bu­dy­nek, w któ­rym znaj­du­je się uczel­nia (1.1)

 (1.3) pra­cow­ni­cy i stu­diu­ją­cy na uczel­ni (1.1)

 (1.4) stu­dia na uczel­ni (1.1)


na­le­ży do­pra­co­wać:

"przed­sta­wio­no sy­tu­a­cję tylko z per­spek­ty­wy – ". Pomóż po­pra­wić.

Uczel­nia (rów­nież szko­ła wyż­sza) – szko­ła pro­wa­dzą­ca stu­dia wyż­sze.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Uczelniany

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z uczel­nią, od­no­szą­cy się do uczel­ni


Źródła:

Wiktionary

Uczenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) prze­ka­zy­wa­nie innym wie­dzy

przy­słó­wek

 (2.1) w spo­sób uczo­ny


Źródła:

Wiktionary

Uczeniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: ucze­nie


Źródła:

SJP.pl

Uczennica

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) fż. od: uczeń


Źródła:

Wiktionary

Uczep

1. ucze­pie­nie się cze­goś
2. coś, co służy do ucze­pie­nia się, za­cze­pie­nia
3. ro­śli­na rocz­na z ro­dzi­ny zło­żo­nych


Uczep ("Bi­dens") – ro­dzaj ro­ślin na­le­żą­cy do ro­dzi­ny astro­wa­tych. Licz­ba ga­tun­ków okre­śla­na jest czę­sto na 150–250, cza­sem nawet 340 ga­tun­ków. W bazie tak­so­no­micz­nej "Plants of the World on­li­ne" licz­ba zwe­ry­fi­ko­wa­nych ga­tun­ków okre­ślo­na jest na 221. Ro­śli­ny te wy­stę­pu­ją na całym nie­mal świe­cie, z wy­jąt­kiem ob­sza­rów o bar­dzo zim­nym kli­ma­cie. Więk­szość ga­tun­ków po­cho­dzi z ob­sza­ru Mek­sy­ku i są­sia­du­ją­cych re­jo­nów obyd­wu Ame­ryk. W Pol­sce ro­śnie dziko 7 ga­tun­ków, z czego tylko dwa lub trzy są ro­dzi­me.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Uczepić

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. ucze­piać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|ucze­piać.


Źródła:

Wiktionary

Uczerniać

far­bo­wać, ma­lo­wać coś na czar­no


Źródła:

SJP.pl

Uczernić

nadać ja­kie­muś ciału barwę czar­ną


Źródła:

SJP.pl

Uczesanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) fry­zu­ra


Źródła:

Wiktionary

Uczesać

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. cze­sać)

 (1.1) nadać od­po­wied­ni wy­gląd wło­som lub sier­ści za po­mo­cą grze­bie­nia lub szczot­ki

 (1.2) fryzj. zro­bić komuś okre­ślo­ną fry­zu­rę

cza­sow­nik zwrot­ny do­ko­na­ny ucze­sać się (ndk. cze­sać się)

 (2.1) upo­rząd­ko­wać włas­ne włosy za po­mo­cą grze­bie­nia lub szczot­ki

 (2.2) fryzj. zo­stać pod­da­nym za­bie­go­wi uło­że­nia fry­zu­ry


Źródła:

Wiktionary

Uczestnictwo

1. bra­nie udzia­łu w czymś; wspó­łu­dział w ja­kiejś akcji;
2. udział w zy­skach i wy­dat­kach przed­sięw­zię­cia


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) fakt uczest­ni­cze­nia w czymś; bra­nie / wzię­cie udzia­łu w czymś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Uczestniczenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|uczest­ni­czyć.


Źródła:

Wiktionary

Uczestniczka

→ uczest­nik


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta bio­rą­ca w czymś udział


Patrz:uczestnik

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Uczestniczyć

1. brać udział w czymś; brać wspó­łu­dział w ja­kiejś akcji;
2. brać udział w zy­skach i wy­dat­kach przed­sięw­zię­cia


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. brak)

 (1.1) brać udział

 (1.2) mieć udział


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Uczestnik

osoba bio­rą­ca udział w ja­kiejś akcji


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba bio­rą­ca w czymś udział


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Uczesywać

cze­sać od czasu do czasu


Źródła:

SJP.pl

Uczeń

osoba, która się uczy


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) eduk. ten, kto się uczy, po­bie­ra naukę;

 (1.2) zaw. naj­niż­szy sto­pień kwa­li­fi­ka­cji za­wo­do­wych

 (1.3) kon­ty­nu­a­tor czy­jejś te­o­rii, nauki lub twór­czo­ści

 (1.4) rel. ten, który po­bie­ra naukę u mi­strza du­cho­we­go


Uczeń – osoba po­bie­ra­ją­ca naukę. Daw­niej: młody czło­wiek od­da­ny do cechu, przy­u­cza­ny do rze­mio­sła, okre­śla­ny także jako ter­mi­na­tor.

W Pol­sce roz­róż­nia się okre­śle­nia "uczeń" i "alumn" (uczeń se­mi­na­rium du­chow­ne­go) w odróż­nie­niu do kra­jów an­glo­sa­skich, gdzie używa się ich wy­mien­nie.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Uczeńszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: uczo­ny; bar­dziej uczo­ny


Źródła:

SJP.pl

Uczkiewicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Uczkur

dawny pasek jed­wab­ny uży­wa­ny do spod­ni


Ucz­kur – pas szlach­ty pol­skiej, wy­ko­na­ny z jed­wa­biu, słu­żą­cy do pod­trzy­my­wa­nia spod­ni. Naj­czę­ściej ozda­bia­ny sre­brem lub zło­tem.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Uczn.

skrót od: ucz­niow­ski


Źródła:

SJP.pl

Uczniacki

od­no­szą­cy się do ucz­nia­ka, wła­ści­wy ucz­nia­ko­wi


przy­miot­nik

 (1.1) ty­po­wy dla ucz­nia­ków

 (1.2) przez­na­czo­ny dla ucz­nia­ków


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Uczniak

po­tocz­nie: uczeń szkol­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pot. rub. uczeń młod­szych klas


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Uczniowski

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z ucz­niem, ucz­nia­mi, do­ty­czą­cy ucz­nia, ucz­niów

przy­miot­nik dzier­żaw­czy

 (2.1) na­le­żą­cy dla ucz­nia


Źródła:

Wiktionary

Uczona

ko­bie­ta zaj­mu­ją­ca się ba­da­nia­mi na­u­ko­wy­mi; ba­dacz­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta zaj­mu­ją­ca się za­wo­do­wo nauką i ba­da­nia­mi na­u­ko­wy­mi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Uczony

grun­tow­nie wyksz­tał­co­ny w swo­jej dzie­dzi­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba zaj­mu­ją­ca się na­u­ko­wo jakąś dzie­dzi­ną wie­dzy i bę­dą­ca w niej au­to­ry­te­tem

przy­miot­nik

 (2.1) po­par­ty lub na­ce­cho­wa­ny wie­dzą

 (2.2) grun­tow­nie wyksz­tał­co­ny w swo­jej dzie­dzi­nie

forma cza­sow­ni­ka.

 (3.1) imie­słów przy­miot­ni­ko­wy przesz­ły bier­ny, ro­dzaj męski od: uczyć


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Uczta

wy­staw­ne przy­ję­cie z udzia­łem wielu gości; ban­kiet


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) duże, wy­staw­ne przy­ję­cie

 (1.2) przen. cie­ka­we wy­da­rze­nie, zaz­wy­czaj o cha­rak­te­rze kul­tu­ral­nym; bar­dzo przy­jem­ne prze­ży­cie este­tycz­ne, du­cho­we


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ucztowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ucz­to­wać.


Źródła:

Wiktionary

Ucztować

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) brać udział w ucz­cie; bie­sia­do­wać


Źródła:

Wiktionary

Uczucia

po­czuć; od­czuć


 "Osob­ny ar­ty­kuł: Emo­cja."

Uczu­cia – po­ję­cie czę­sto uży­wa­ne za­mien­nie z emo­cje, jed­nak nie­rów­noz­nacz­ne, po­nie­waż część uczuć nie wy­pły­wa z emo­cji.

An­tó­nio Damásio wy­o­dręb­nia trzy ro­dza­je uczuć:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Uczucie

po­czuć; od­czuć


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) stan psy­chicz­ny odz­wier­cied­la­ją­cy sto­su­nek emo­cjo­nal­ny pod­mio­tu do osób, rze­czy, zda­rzeń zew­nętrz­nych lub do sa­me­go pod­mio­tu

 (1.2) mi­łość, przy­jaźń

 (1.3) przest. od­cza­sow­ni­ko­wy od|uczuć.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Uczuciowiec

książ­ko­wo: czło­wiek kie­ru­ją­cy się uczu­cia­mi, ule­ga­ją­cy emo­cjom; emo­cjo­na­li­sta


Źródła:

SJP.pl

Uczuciowo

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) w spo­sób do­ty­czą­cy uczuć


Źródła:

Wiktionary

Uczuciowość

ze­spół cech, które wska­zu­ją na wraż­li­wość danej osoby; kie­ro­wa­nie się emo­cja­mi, ule­ga­nie uczu­ciom; czu­cio­wość


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest uczu­cio­we; cecha tych, któ­rzy są uczu­cio­wi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Uczuciowy

przy­miot­nik od: uczu­cie


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy uczuć, uczu­cio­wo­ści

 (1.2) taki, który łatwo ulega uczu­ciom; jest czuły, wraż­li­wy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Uczulanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) wzbu­dza­nie w kimś wraż­li­wo­ści na coś

 (1.2) med. wy­wo­ły­wa­nie uczu­le­nia, aler­gii


Źródła:

Wiktionary

Uczulać

cza­sow­nik

 (1.1) med. wy­wo­łać uczu­le­nie/aler­gię

 (1.2) przen. czy­nić wraż­li­wym na coś


Źródła:

Wiktionary

Uczulenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) med. nad­mier­na wraż­li­wość or­ga­niz­mu na pewne czyn­ni­ki, po­le­ga­ją­ca na nie­pra­wi­dło­wej re­ak­cji im­mu­no­lo­gicz­nej po zet­knię­ciu się z aler­ge­nem

 (1.2) pot. od­czu­wa­nie nie­chę­ci, de­za­pro­ba­ty w sto­sun­ku do cze­goś lub kogoś


Źródła:

Wiktionary

Uczuleniowiec

czło­wiek cier­pią­cy na uczu­le­nie (aler­gię), cho­ro­bę uczu­le­nio­wą (aler­gicz­ną); aler­gik


Źródła:

SJP.pl

Uczuleniowy

przy­miot­nik od: uczu­le­nie


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy uczu­le­nia, aler­gii


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Uczur

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. hy­dron. rzeka w Rosji, w Kraju Cha­ba­row­skim i Ja­ku­cji; prawy do­pływ Ał­da­nu;


Uczur – rzeka w Rosji, w Kraju Cha­ba­row­skim i Ja­ku­cji; prawy do­pływ Ał­da­nu. Dłu­gość 812 km; po­wierzch­nia do­rze­cza 113 tys. km²; śred­ni rocz­ny prze­pływ przy uj­ściu 1345 m³/s.

Źró­dła w Pa­śmie Sta­no­wym (wzgl. w jego prze­dłu­że­niu czyli łań­cu­chu Dżug­dżur). Pły­nie w wą­skiej do­li­nie w kie­run­ku pół­noc­no-wschod­nim i pół­noc­nym przez Góry Ał­dań­skie; że­glow­na od uj­ścia rzeki Ginim. W do­rze­czu wy­stę­pu­ją zja­wi­ska kra­so­we oraz cie­płe źró­dła z ob­sza­ra­mi za­wsze wol­ny­mi od śnie­gu.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Uczuwać

od­czu­wać, po­czu­wać, doz­na­wać ja­kie­goś wra­że­nia zmy­sło­we­go, emo­cji, wzru­sze­nia


Źródła:

SJP.pl

Uczuć

po­czuć; od­czuć


forma rze­czow­ni­ka.

 (1.1) D. lm. od: uczu­cie

cza­sow­nik

 (2.1) przest. po­czuć

cza­sow­nik zwrot­ny uczuć się

 (3.1) przest. po­czuć się


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Uczyciel

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) stpol. na­u­czy­ciel


Źródła:

Wiktionary

Uczynek

za­cho­wa­nie się, po­stą­pie­nie w jakiś spo­sób; czyn; po­stę­pek


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) za­cho­wa­nie się, po­stą­pie­nie w jakiś spo­sób


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Uczynienie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|uczy­nić.


Źródła:

Wiktionary

Uczynić

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. czy­nić)

 (1.1) do­ko­na­ny od|czy­nić.


Źródła:

Wiktionary

Uczynkanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|uczyn­kać.


Źródła:

Wiktionary

Uczynkać

cza­sow­nik

 (1.1) stpol. uczy­nić


Źródła:

Wiktionary

Uczynkowy

→ uczy­nek


Patrz:uczynek

Źródła:

SJP.pl

Uczynniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: uczyn­nie


Źródła:

SJP.pl

Uczynniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: uczyn­ny


Źródła:

SJP.pl

Uczynność

go­to­wość, chęć do be­zin­te­re­sow­nej po­mo­cy innym; usłuż­ność


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest uczyn­ne; cecha tych, któ­rzy są uczyn­ni


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Uczynny

go­to­wy, skory do be­zin­te­re­sow­nej po­mo­cy innym; usłuż­ny


przy­miot­nik

 (1.1) książk. chęt­ny, skłon­ny do be­zin­te­re­sow­nej po­mo­cy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Uczytywać

rzad­ko: pró­bo­wać coś prze­czy­tać


Źródła:

SJP.pl

Uczyć

prze­ka­zy­wać komuś wie­dzę; uczyć się - sa­me­mu na­by­wać wie­dzę


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. na­u­czyć)

 (1.1) prze­ka­zy­wać komuś wie­dzę

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny uczyć się (dk. na­u­czyć się)

 (2.1) zdo­by­wać pewną wie­dzę lub umie­jęt­no­ści


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Uczęstowywać

przyj­mo­wać kogoś go­ścin­nie je­dze­niem i pi­ciem, ra­czyć czymś; uga­szczać


Źródła:

SJP.pl

Uczęszczalność

śro­do­wi­sko­wo: frek­wen­cja osób w ja­kimś miej­scu


Źródła:

SJP.pl

Uczęszczanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|uczę­szczać.


Źródła:

Wiktionary

Uczęszczany

czę­sto gdzieś bywać, uczest­ni­czyć, brać w czymś udział


Źródła:

SJP.pl

Uczęszczać

czę­sto gdzieś bywać, uczest­ni­czyć, brać w czymś udział


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) bywać gdzieś czę­sto (lub re­gu­lar­nie); brać udział w czymś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Uczłonowanie

rzad­ko: po­dzie­lić na czło­ny, ele­men­ty; rozcz­ło­no­wać, rozcz­łon­ko­wać


Źródła:

SJP.pl

Uczłonować

rzad­ko: po­dzie­lić na czło­ny, ele­men­ty; rozcz­ło­no­wać, rozcz­łon­ko­wać


Źródła:

SJP.pl

Uczłowieczanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) przy­pi­sy­wa­nie cech czło­wie­czych

 (1.2) czy­nie­nie bar­dziej ludz­kim


Źródła:

Wiktionary

Uczłowieczać

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. ucz­ło­wie­czyć)

 (1.1) przy­pi­sy­wać cechy ludz­kie

 (1.2) czy­nić bar­dziej ludz­kim

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny ucz­ło­wie­czać się (dk. ucz­ło­wie­czyć się)

 (2.1) na­bie­rać cech ludz­kich

 (2.2) sta­wać się bar­dziej ludz­kim, do­brym w sen­sie mo­ral­nym


Źródła:

Wiktionary

Uczłowieczenie

w li­te­ra­tu­rze: od­mia­na ani­mi­za­cji, prze­no­śnia po­le­ga­ją­ca na przy­pi­sy­wa­niu cech ludz­kich przed­mio­tom, zja­wi­skom na­tu­ry, ro­śli­nom i zwie­rzę­tom oraz po­ję­ciom ab­strak­cyj­nym, np. gwia­zdy mówią mi..., nawet niebo pła­cze; an­tro­po­mor­fizm, an­tro­po­mor­fi­za­cja; po­rów­naj: ani­mi­za­cja (oży­wie­nie), per­so­ni­fi­ka­cja (uo­so­bie­nie)


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) przy­pi­sa­nie cech czło­wie­czych

 (1.2) uczy­nie­nie bar­dziej ludz­kim


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Uczłowieczony

przy­miot­nik

 (1.1) uczy­nio­ny czło­wie­kiem

forma cza­sow­ni­ka.

 (2.1) ims. przym. od ucz­ło­wie­czyć


Źródła:

Wiktionary

Uczłowieczyć

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. ucz­ło­wie­czać)

 (1.1) przy­pi­sać cechy ludz­kie

 (1.2) uczy­nić bar­dziej ludz­kim

cza­sow­nik zwrot­ny do­ko­na­ny ucz­ło­wie­czyć się (ndk. ucz­ło­wie­czać się)

 (2.1) na­brać cech ludz­kich

 (2.2) stać się bar­dziej ludz­kim, do­brym w sen­sie mo­ral­nym


Źródła:

Wiktionary