Sł.

skrót od:
1. słowa;
2. służ­ba;
3. sło­wac­ki; słow.;
4. sło­weń­ski; słow.;
5. sło­wiań­ski; słow.


Źródła:

SJP.pl

Słabawo

przy­słó­wek

 (1.1) nieco słabo, w spo­sób sła­ba­wy


Źródła:

Wiktionary

Słabawy

tro­chę słaby, nieco słaby; osła­bio­ny


przy­miot­nik

 (1.1) nieco słaby


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słabczyński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Słabeusz

lek­ce­wa­żą­co:
1. osoba słaba fi­zycz­nie lub du­cho­wo;
2. słaby uczeń


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) lek­cew. ktoś słaby fi­zycz­nie

 (1.2) lek­cew. ktoś o sła­bej kon­struk­cji psy­chicz­nej

 (1.3) lek­cew. słaby uczeń


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słabeuszka

→ sła­be­usz; cher­lacz­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta słaba fi­zycz­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słabeńki

re­gio­nal­nie: sła­biut­ki


Źródła:

SJP.pl

Słabi

forma przy­miot­ni­ka.

 (1.1) M. i W. mos. lm. od: słaby


Źródła:

Wiktionary

Słabiaczka

→ sła­biak


Patrz:słabiak

Źródła:

SJP.pl

Słabiak

po­tocz­nie: sła­be­usz


Źródła:

SJP.pl

Słabicki

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Słabiej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: słabo


Źródła:

SJP.pl

Słabieńki

zdrob­nie­nie od: słaby


przy­miot­nik

 (1.1) pot. zdrobn. od: słaby


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słabiuchny

zdrob­nie­nie od: słaby; sła­biut­ki, sła­biuś­ki


Źródła:

SJP.pl

Słabiusieńki

zdrob­nie­nie od: sła­biuś­ki; sła­biu­teń­ki


przy­miot­nik

 (1.1) pot. zdrobn. od: słaby


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słabiuteńki

zdrob­nie­nie od: sła­biut­ki; sła­biu­sień­ki


przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) pot. zdrobn. od: słaby


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słabiutki

zdrob­nie­nie od: słaby; sła­biuś­ki, sła­biuch­ny


przy­miot­nik

 (1.1) zdrobn. od: słaby


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słabiuśki

zdrob­nie­nie od: słaby; sła­biut­ki, sła­biuch­ny


przy­miot­nik

 (1.1) pot. zdrobn. od: słaby


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słabizna

1. po­tocz­nie: kru­cha, słaba rzecz, słaby stan rze­czy;
2. po­tocz­nie: słaba stro­na cze­goś;
3. po­tocz­nie: osoba two­rzą­ca rze­czy o ni­skiej war­to­ści;
4. prze­sta­rza­łe: pa­chwi­na


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. coś mało war­to­ścio­we

 (1.2) pot. słaba stro­na kogoś lub cze­goś

 (1.3) po­gard. ktoś two­rzą­cy rze­czy nie­war­to­ścio­we

 (1.4) daw. wraż­li­we na ude­rze­nie miej­sce u męż­czyz­ny lub samca zwie­rząt, oko­li­ca pod­brzusz­na i kro­czo­wa

 (1.5) daw. pa­chwi­na


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słabiznowy

przy­miot­nik od: sła­biz­na


Źródła:

SJP.pl

Słabkowice

Słab­ko­wi­ce – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim, w po­wie­cie bu­skim, w gmi­nie Busko-Zdrój. Ma sta­tus so­łect­wa.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa kie­lec­kie­go.


Źródła:

Wikipedia

Słabnica

ro­dzaj sieci ry­bac­kiej


Źródła:

SJP.pl

Słabnąca

ko­bie­ta tra­cą­ca siły, omd­le­wa­ją­ca


Źródła:

SJP.pl

Słabnący

osoba tra­cą­ca siły, omd­le­wa­ją­ca


forma cza­sow­ni­ka.

 (1.1) ims. przy­miot­ni­ko­wy czyn­ny od: słab­nąć

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) czło­wiek tra­cą­cy siły, omd­le­wa­ją­cy, upa­da­ją­cy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słabnąć

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. osłab­nąć)

 (1.1) tra­cić siły, sta­wać się słab­szym

 (1.2) tra­cić in­ten­syw­ność


Źródła:

Wiktionary

Słabo

przy­słó­wek

 (1.1) z nie­wiel­ką siłą

 (1.2) kiep­sko

 (1.3) nie­wy­raź­nie, mało in­ten­syw­nie, niez­nacz­nie

 (1.4) mat. w sen­sie sła­bej to­po­lo­gii


Źródła:

Wiktionary

Słabocin

Sła­bo­cin (niem. "Schla­bots­chi­ne") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie mi­lic­kim, w gmi­nie Ciesz­ków.


Źródła:

Wikipedia

Słaboduch

rzad­ko: osoba o sła­bym cha­rak­te­rze, sła­bej sile woli


Źródła:

SJP.pl

Słabonośny

słabo wy­trzy­mu­ją­cy ob­cią­że­nia


Źródła:

SJP.pl

Słaboprocentowy

za­wie­ra­ją­cy mały pro­cent cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Słaborowice

Sła­bo­ro­wi­ce – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie ostrow­skim, w gmi­nie Ostrów Wiel­ko­pol­ski, ok. 8 km na pół­noc od Ostro­wa Wiel­ko­pol­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Słabosilny

żar­to­bli­wie: odz­na­cza­ją­cy się nie­wiel­ką siłą fi­zycz­ną; nie­sil­ny


przy­miot­nik

 (1.1) żart. gwara. osła­bio­ny, sła­ba­wy, nie odz­na­cza­ją­cy się nad­mier­ną siłą fi­zycz­ną; nie­wy­dol­ny, sła­bu­ją­cy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słabostka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) czy­jaś nie­wiel­ka wada, zwy­kle ja­kieś przyz­wy­cza­je­nie


Źródła:

Wiktionary

Słabosz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Słaboszowice

Sła­bo­szo­wi­ce – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim, w po­wie­cie ję­drze­jow­skim, w gmi­nie Sę­dzi­szów. Ma sta­tus so­łect­wa.

W Sła­bo­szo­wi­cach uro­dził się Sta­ni­sław Be­ri­ni.

Wieś du­chow­na, włas­ność opact­wa cy­ster­sów ję­drze­jow­skich po­ło­żo­na była w dru­giej po­ło­wie XVI wieku w po­wie­cie ksią­skim wo­je­wództ­wa kra­kow­skie­go. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa kie­lec­kie­go.


Źródła:

Wikipedia

Słaboszowski

przy­miot­nik od: Sła­bo­szów


Źródła:

SJP.pl

Słaboszów

naz­wi­sko


Sła­bo­szów – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­ło­pol­skim, w po­wie­cie mie­chow­skim, w gmi­nie Sła­bo­szów.

W 1595 roku wieś po­ło­żo­na w po­wie­cie ksią­skim wo­je­wództ­wa kra­kow­skie­go była włas­no­ścią sta­ro­sty chę­ciń­skie­go Pio­tra Mysz­kow­skie­go. Do 1954 roku sie­dzi­ba gminy Niesz­ków. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa kie­lec­kie­go. In­te­gral­na część miej­sco­wo­ści: Cy­pria­nów.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Słabosłyszący

przy­miot­nik

 (1.1) z ubyt­kiem słu­chu

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) osoba z ubyt­kiem słu­chu


Źródła:

Wiktionary

Słabować

1. cho­ro­wać;
2. tra­cić do­tych­cza­so­we zdol­no­ści lub moż­li­wo­ści spraw­ne­go funk­cjo­no­wa­nia w ja­kimś za­kre­sie


Źródła:

SJP.pl

Słabowiciej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: sła­bo­wi­cie


Źródła:

SJP.pl

Słabowitszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: sła­bo­wi­ty


Źródła:

SJP.pl

Słabowity

skłon­ny do cho­rób, czę­sto cho­ru­ją­cy; cho­ro­wi­ty, wątły


przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy skłon­ność do sła­be­go zdro­wia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słabowo

Sła­bo­wo (niem. "Sla­bo­wen", od 1928 "Lan­gen­wie­se") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim, w po­wie­cie gi­życ­kim, w gmi­nie Ryn.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa su­wal­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Słabowzroczność

→ sła­bowz­rocz­ny


Patrz:słabowzroczny

Źródła:

SJP.pl

Słabowzroczny

taki, który słabo widzi


Źródła:

SJP.pl

Słaboń

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Słabość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­czu­cie osła­bie­nia, braku sił fi­zycz­nych lub psy­chicz­nych

 (1.2) skłon­ność ku cze­muś

 (1.3) wy­bi­ja­ją­ca się nie­do­sko­na­łość, słaba stro­na

 (1.4) brak od­por­no­ści na zni­szcze­nie


Źródła:

Wiktionary

Słabszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: słaby


Źródła:

SJP.pl

Słabuszewice

Sła­bu­sze­wi­ce – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim, w po­wie­cie opa­tow­skim, w gmi­nie Lip­nik. Ma sta­tus so­łect­wa.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa tar­no­brze­skie­go.

Przez wieś prze­cho­dzi zie­lo­ny szlak ro­we­ro­wy do Opa­to­wa.


Źródła:

Wikipedia

Słaby

odz­na­cza­ją­cy się nie­wiel­ką siłą fi­zycz­ną


przy­miot­nik

 (1.1) po­sia­da­ją­cy nie­wiel­ką siłę fi­zycz­ną

 (1.2) ule­gły, nie po­sia­da­ją­cy sil­nej woli, psy­chi­ki

 (1.3) nie­wy­raź­ny, mało in­ten­syw­ny, niez­nacz­ny

 (1.4) ma­ją­cy nie­wiel­ką war­tość, ni­skiej ja­ko­ści, marny, kiep­ski

 (1.5) mat. w sen­sie sła­bej to­po­lo­gii, czyli dla usta­lo­ne­go zbio­ru najm­niej­szej w sen­sie in­kluz­ji to­po­lo­gii, wzglę­dem któ­rej każdy ele­ment usta­lo­nej ro­dzi­ny odw­zo­ro­wań tego zbio­ru jest cią­gły;

 (1.6) ma­ją­cy nie­wiel­kie stę­że­nie, niską ilość ja­kiejś sub­stan­cji roz­pu­szczo­nej w sobie


Słaby (forma żeń­ska: Słaby lub Słaba; licz­ba mnoga: Słabi lub Sła­bo­wie) – pol­skie naz­wi­sko. Na po­cząt­ku lat 90. XX wieku w Pol­sce no­si­ły je 1815 osób.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Słabęcin

Sła­bę­cin – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ku­jaw­sko-po­mor­skim, w po­wie­cie ino­wroc­ław­skim, w gmi­nie Krusz­wi­ca.


Źródła:

Wikipedia

Sładek

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Sładnie

przy­słó­wek

 (1.1) łódź. łatwo

 (1.2) pot. ład­nie


Źródła:

Wiktionary

Słajkowo

Słaj­ko­wo (kaszb. "Słajkòwò") – wieś ka­szub­ska w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie wej­he­row­skim, w gmi­nie Cho­cze­wo.

Wieś jest sie­dzi­bą so­łect­wa "Słaj­ko­wo", w któ­re­go skład wcho­dzą osady Że­laz­no i Prze­ben­do­wo.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość na­le­ża­ła ad­mi­ni­stra­cyj­nie do wo­je­wództ­wa gdań­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Słajsino

Słaj­si­no – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie go­le­niow­skim, w gmi­nie No­wo­gard.

Wieś leży w od­le­gło­ści 11 km od No­wo­gar­du przy dro­dze wo­je­wódz­kiej w woj. za­chod­nio­po­mor­skim.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa szcze­ciń­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Słajszewo

Słaj­sze­wo (kaszb. "Słajszéwò", niem. "Schla­is­chow") – stara ka­szub­ska wieś szla­chec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie wej­he­row­skim, w gmi­nie Cho­cze­wo. Leży na ob­sza­rze Po­brze­ża Ka­szub­skie­go nad rzeką Chełst.

Wieś jest sie­dzi­bą so­łect­wa "Słaj­sze­wo", w któ­re­go skład wcho­dzi rów­nież Bie­bro­wo.


Źródła:

Wikipedia

Słanianie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|sła­niać.


Źródła:

Wiktionary

Słaniać

sła­niać się - iść chwiej­nym kro­kiem


Źródła:

SJP.pl

Słanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|słać.


Źródła:

Wiktionary

Słapa

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. zob. szła­pa.


Źródła:

Wiktionary

Sław

1. roz­głos, po­wszech­ne uz­na­nie;
2. opi­nia, re­pu­ta­cja;
3. sław­na osoba


Źródła:

SJP.pl

Sława

1. roz­głos, po­wszech­ne uz­na­nie;
2. opi­nia, re­pu­ta­cja;
3. sław­na osoba


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) wiel­ki roz­głos

 (1.2) pot. sław­na osoba

 (1.3) podn. opi­nia o kimś

 (1.4) przest. chwa­ła


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Sławatycki

→ Sła­wa­ty­cze


Patrz:Sławatycze

Źródła:

SJP.pl

Sławatyczanin

miesz­ka­niec Sła­wa­tycz (wsi w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Sławatyczanka

miesz­kan­ka Sła­wa­tycz (wsi w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Sławatycze

wieś w Pol­sce


Sła­wa­ty­cze – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, w po­wie­cie bial­skim, w gmi­nie Sła­wa­ty­cze. Leży na ob­sza­rze Rów­ni­ny Ko­deń­skiej, nad Bu­giem.

Daw­niej mia­sto ma­gnac­kie, w końcu XVIII wieku po­ło­żo­ne było w po­wie­cie brze­sko­li­tew­skim wo­je­wództ­wa brze­sko­li­tew­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Sławcio

zdrob­nie­nie od: Sła­wo­mir (imię mę­skie)


Źródła:

SJP.pl

Sławecki

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Sławeczek

zdrob­nie­nie od: Sła­wo­mir (imię mę­skie)


Źródła:

SJP.pl

Sławek

zdrob­nie­nie od: Sła­wo­mir (imię mę­skie); Sła­wuś


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) zdrobn. po­u­fa­ła forma imie­nia Sła­wo­mir


Sła­wek – część mia­sta Wo­ło­min, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie wo­ło­miń­skim, w gmi­nie Wo­ło­min. Leży w środ­ko­wej czę­ści Wo­ło­mi­na, na pół­noc od cen­trum mia­sta i linii ko­le­jo­wej.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Sławetniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: sła­wet­ny


Źródła:

SJP.pl

Sławetny

1. taki, o któ­rym dużo się mówi, wsła­wio­ny czymś niech­lub­nym; gło­śny, okrzy­cza­ny;
2. daw­niej: cie­szą­cy się sławą; sław­ny, słyn­ny, roz­gło­śny


Źródła:

SJP.pl

Sławianin

miesz­ka­niec Sławy


Źródła:

SJP.pl

Sławianka

miesz­kan­ka Sławy


Sła­wian­ka – osied­le typu miej­skie­go w Rosji, w Kraju Nad­mor­skim. W 2010 roku li­czy­ło 14 036 miesz­kań­ców.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Sławiański

przy­miot­nik

 (1.1) daw. sło­wiań­ski


Źródła:

Wiktionary

Sławica

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Sławice

Sła­wi­ce (niem. "Sla­witz") – część mia­sta Opole w Pol­sce po­ło­żo­ne­go w wo­je­wództ­wie opol­skim.

Miej­sco­wość wraz z obrę­bem ewi­den­cyj­nym wsi włą­czo­no do Opola 1 stycz­nia 2017. Przed włą­cza­niem miej­sco­wość była wsią w Pol­sce po­ło­żo­ną w wo­je­wództ­wie opol­skim, w po­wie­cie opol­skim, w gmi­nie Dą­bro­wa.


Źródła:

Wikipedia

Sławienko

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Sławieński

→ Sław­no


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Sław­nem, do­ty­czą­cy Sław­na


Patrz:Sławno

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Sławik

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Sławin

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Sławy lub z nią zwią­za­ny


Sła­win – wieś w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie ostrow­skim, w gmi­nie Sie­ro­sze­wi­ce.

Sła­win leży przy dro­dze wo­je­wódz­kiej nr 450 Ka­lisz – Wie­ru­szów i dro­dze lo­kal­nej Oło­bok – Psary.

Miej­sco­wość przy­na­le­ża­ła ad­mi­ni­stra­cyj­nie przed ro­kiem 1887 do po­wia­tu odo­la­now­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Sławinek

Sła­wi­nek – dziel­ni­ca Lu­bli­na w pół­noc­no-za­chod­niej czę­ści mia­sta.


Źródła:

Wikipedia

Sławiny

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Sławy lub z nią zwią­za­ny


Sła­wi­ny – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie gar­wo­liń­skim, w gmi­nie Gar­wo­lin.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa sied­lec­kie­go.

Wier­ni Ko­ścio­ła rzym­sko­ka­to­lic­kie­go na­le­żą do pa­ra­fii św. Jana Pawła II w Sul­bi­nach.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Sławić

gło­sić czy­jąś sławę, wy­chwa­lać czy­jeś do­ko­na­nia; opie­wać, chwa­lić


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) podn. gło­sić czy­jąś sławę, wy­chwa­lać kogoś

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny sła­wić się

 (2.1) daw. sły­nąć


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Sławiński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Sławka

zdrob­nie­nie od: Sła­wo­mi­ra, Sława (imio­na żeń­skie)


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Sławkowianin

miesz­ka­niec Sław­ko­wa


Źródła:

SJP.pl

Sławkowianka

miesz­kan­ka Sław­ko­wa


Źródła:

SJP.pl

Sławkowie

Sła­wek z żoną


Źródła:

SJP.pl

Sławkowo

1. nazwa kilku wsi w Pol­sce;
2. nie­ist­nie­ją­ce mia­sto w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Sławkowski

przy­miot­nik od: Sław­ków


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Sław­ko­wem, do­ty­czą­cy Sław­ko­wa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Sławkowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Sław­ka lub z nim zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Sławków

1. mia­sto w Pol­sce;
2. wieś w Pol­sce;
3. mia­sto w Cze­chach


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Sławnianin

miesz­ka­niec Sław­na


Źródła:

SJP.pl

Sławnianka

miesz­kan­ka Sław­na


Źródła:

SJP.pl

Sławniej

dawny sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: sław­nie (świet­nie)


Źródła:

SJP.pl

Sławniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: sław­ny


Źródła:

SJP.pl

Sławnikowice

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Sławniowice

Sław­nio­wi­ce ( Groß Kun­zen­dorf) – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie opol­skim, w po­wie­cie ny­skim, w gmi­nie Głu­cho­ła­zy. Hi­sto­rycz­nie leży na Dol­nym Ślą­sku, na ziemi ny­skiej. Po­ło­żo­na jest na te­re­nie Przed­gó­rza Pacz­kow­skie­go, bę­dą­ce­go czę­ścią Przed­gó­rza Su­dec­kie­go. Prze­pły­wa przez nią rzeka Mora.


Źródła:

Wikipedia

Sławniów

Zo­bacz też: Sław­niów w in­nych zna­cze­niach tej nazwy.

Sław­niów – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ślą­skim, w po­wie­cie za­wier­ciań­skim, w gmi­nie Pi­li­ca.

W la­tach 1975–1998 wieś ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa ka­to­wic­kie­go.


Źródła:

Wikipedia

Sławno

mia­sto w Pol­sce; 8 wsi w Pol­sce


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim;


Sław­no ( Schla­we) – mia­sto w pół­noc­no-za­chod­niej Pol­sce, w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, sie­dzi­ba władz po­wia­tu sła­wień­skie­go i gminy wiej­skiej Sław­no, po­ło­żo­ne na Po­brze­żu Ko­sza­liń­skim, nad rzeką Wie­przą i stru­gą Mo­szcze­ni­cą, ok. 20 km od wy­brze­ża Morza Bał­tyc­kie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Sławny

znany sze­ro­kiej gru­pie osób


przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) taki, który ma sławę, roz­głos; jest znany wielu oso­bom


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Sławobor

dawne imię mę­skie


Sła­wo­bor – sta­ro­pol­skie imię mę­skie, zło­żo­ne z czło­nów "Sławo-" („sława”) i "-bor" („wal­czyć, zma­gać się”). Może oz­na­czać „ten, kto sławi walkę”.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Sławoborski

przy­miot­nik od: Sła­wo­bo­rze


Źródła:

SJP.pl

Sławoborze

dawne imię mę­skie


Sła­wo­bo­rze (niem. "Stol­zen­berg") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie świd­wiń­skim, w gmi­nie Sła­wo­bo­rze przy dro­dze wo­je­wódz­kiej 162.

Miej­sco­wość jest sie­dzi­bą gminy Sła­wo­bo­rze. Part­ne­rem wsi jest nie­miec­kie Lo­i­ching.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Sławocin

Sła­wo­cin ( "Schla­bren­dorf") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bu­skim, w po­wie­cie no­wo­sol­skim, w gmi­nie Kol­sko.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa zie­lo­no­gór­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Sławoj

1. imię mę­skie;
2. naz­wi­sko


Sła­woj – imię mę­skie, nie­no­to­wa­ne w daw­nych do­ku­men­tach i sta­no­wią­ce naj­praw­do­po­dob­niej XIX-wiecz­ny ne­o­lo­gizm stwo­rzo­ny na wzór dwucz­ło­no­wych imion sło­wiań­skich. Ist­nia­ło na­to­miast sta­ro­pol­skie imię zło­żo­ne z tych sa­mych dwóch czło­nów w zmie­nio­nej ko­lej­no­ści: Woj­sław.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Sławojka

drew­nia­na ubi­ka­cja pod­wó­rzo­wa


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. iron. drew­nia­na ubi­ka­cja na pod­wó­rzu;


Sła­woj­ka (także: wy­cho­dek, la­try­na, wy­gód­ka, ustęp zew­nętrz­ny) – ro­dzaj ubi­ka­cji w po­sta­ci wol­no­sto­ją­cej drew­nia­nej budki, z umie­szczo­ną weń po­zio­mą deską se­de­so­wą i su­chym dołem klo­acz­nym pod nią.

Cza­sem nazwy "sła­woj­ka" używa się także w for­mie roz­sze­rzo­nej do oz­na­cze­nia ja­kiej­kol­wiek ubi­ka­cji lub jako eu­fe­mi­stycz­ne okre­śle­nie ustron­nej to­a­le­ty bę­dą­cej celem czy­jejś dy­skret­nej po­dró­ży w ce­lach de­fe­ka­cyj­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Sławomierz

imię mę­skie


Sła­wo­mierz (nazwa obocz­na: Kal­ce­wo, niem. "Karls­hof") – osada w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie bia­ło­gardz­kim, w gmi­nie Ty­cho­wo. W la­tach 1975–1998 osada na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa ko­sza­liń­skie­go. We­dług da­nych UM, na dzień 31 grud­nia 2014 roku osada miała 4 sta­łych miesz­kań­ców. Osada wcho­dzi w skład so­łect­wa Wi­ce­wo.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Sławomir

imię mę­skie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|m.;

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. lm. od: Sła­wo­mi­ra


Zo­bacz też: Sła­wo­mir (pio­sen­karz).

Sła­wo­mir, Sła­wi­mir, Sła­wo­mier, Sław­mir – sta­ro­pol­skie mę­skie imię po­cho­dze­nia sło­wiań­skie­go, zło­żo­ne z czło­nów "Sławo-" („sława, sła­wić”) i "-mir" („pokój, spo­kój, dobro, świat”). Imię to praw­do­po­dob­nie zna­czy­ło tyle, co „ten, który zdo­by­wa sławę po­przez pokój, po­ko­jo­we za­cho­wa­nie, za­pro­wa­dza­nie po­rząd­ku, spo­ko­ju” (w prze­ci­wień­stwie do imion typu Bo­rzy­sław, w któ­rych sława zdo­by­wa­na jest w walce).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Sławomira

imię żeń­skie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|ż.;

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. i B. lp. od: Sła­wo­mir


Sła­wo­mi­ra – sta­ro­pol­skie imię żeń­skie, zło­żo­ne z czło­nów "Sławo-" („sława”) i "-mira" („pokój, spo­kój, dobro”). Mogło oz­na­czać „sła­wią­ca pokój”. No­to­wa­ne w źró­dłach od 1386 roku, wy­stę­pu­ją­ce także w wa­rian­tach Sła­wo­mirz (fem.) i Sła­wo­mi­rza. Przy­kła­do­we dawne moż­li­we zdrob­nie­nia: Sław­na, Sław­ka, Sław­ni­ca, Sła­wo­cha.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Sławomirostwo

Sła­wo­mir z żoną; Sła­wo­mi­ro­wie


Źródła:

SJP.pl

Sławomirowie

Sła­wo­mir z żoną; Sła­wo­mi­ro­stwo


Źródła:

SJP.pl

Sławomirowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Sła­wo­mi­ra lub z nim zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Sławonia

kra­i­na we wschod­niej Chor­wa­cji; Sla­wo­nia


Źródła:

SJP.pl

Sławosz

imię mę­skie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|m.


Sła­wosz – sta­ro­pol­skie mę­skie imię sło­wiań­skie. Zdrob­nio­na forma dwucz­ło­no­wych imion typu Sła­wo­mir, Sła­wo­sław, Mi­ro­sław, Dzi­wi­sław z czło­nem "Sław-" albo "-sław". Rów­nież imię uży­wa­ne sa­mo­dziel­nie o zna­cze­niu „sław­ny, zna­ko­mi­ty, godny chwa­ły”.

W źró­dłach pol­skich poś­wiad­czo­ne w XII wieku w "Bulli gnieź­nień­skiej" z 1136 roku.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Sławoszostwo

Sła­wosz z żoną; Sła­wo­szo­wie


Źródła:

SJP.pl

Sławoszowie

Sła­wosz z żoną; Sła­wo­szo­stwo


Źródła:

SJP.pl

Sławoszowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Sła­wo­sza lub z nim zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Sławoszyno

Sła­wo­szy­no (kaszb. "Sławòszëno", niem. "Sla­wos­chin") – wieś ka­szub­ska w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie puc­kim, w gmi­nie Kro­ko­wa. Leży przy dro­dze wo­je­wódz­kiej nr 215. Ma sta­tus so­łect­wa.

W naj­bliż­szej oko­li­cy (na wscho­dzie) znaj­du­ją się re­zer­wa­ty przy­ro­dy "Mo­rosz­ka Bie­law­skie­go Błota" i "Wo­skow­ni­ca Bie­law­skie­go Błota". Prze­bie­ga­ła tędy trasa linii ko­le­jo­wej Puck – Kro­ko­wa (wschod­nia od­no­ga linii na Mie­rze­ję Hel­ską).


Źródła:

Wikipedia

Sławoszów

Sła­wosz z żoną; Sła­wo­szo­stwo


Sła­wo­szów (niem. "Ama­lien­grund") – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie opol­skim, w po­wie­cie głub­czyc­kim, w gmi­nie Głub­czy­ce.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa opol­skie­go.

Leży na te­re­nie Nad­le­śnict­wa Prud­nik (obręb Prud­nik).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Sławowice

Sła­wo­wi­ce (niem. "Schla­no­witz") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie wo­łow­skim, w gmi­nie Wołów.


Źródła:

Wikipedia

Sławski

→ Sława (mia­sto)


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Sławą, do­ty­czą­cy Sławy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Sławsko

→ Sława (mia­sto)


Sław­sko (niem. "Alt Schla­we") – wieś w pół­noc­nej Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie sła­wień­skim, w gmi­nie Sław­no. W po­bli­żu wsi znaj­du­ją się ślady sta­re­go gro­dzi­ska. Patrz: Sław­sko (gro­dzi­sko)

W miej­sco­wo­ści ma re­mi­zę jed­nost­ka Ochot­ni­czej Stra­ży Po­żar­nej włą­czo­na do kra­jo­we­go sy­ste­mu ra­tow­ni­czo-ga­śni­cze­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Sławucki

→ Sła­wu­ta


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Patrz:Sławuta

Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Sławuta

mia­sto na Wo­ły­niu


Sła­wu­ta ( Славута, jid. סלאוויטא) – mia­sto re­jo­no­we w ob­wo­dzie chmiel­nic­kim Ukra­i­ny, na wschod­nim brze­gu Ho­ry­nia. Przez Sła­wu­tę prze­pły­wa rzecz­ka Utka, która two­rzy w cen­trum roz­le­gły staw miej­ski i ucho­dzi do Ho­ry­nia.

Sła­wu­ta po­ło­żo­na jest na Wy­so­czyź­nie Wo­łyń­skiej. Śred­nia tem­pe­ra­tu­ra stycz­nia wy­no­si -4 °C; rocz­na suma opa­dów 600 mm.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Sławutowo

Sła­wu­to­wo (kaszb. "Sławùtowò" lub też "Wieldżé Sławùtowò", niem. "Groß Schla­tau") – wieś ka­szub­ska w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie puc­kim, w gmi­nie Puck. Leży na wschod­nim skra­ju Pu­szczy Darż­lub­skiej.

Wieś jest sie­dzi­bą so­łect­wa "Sła­wu­to­wo". W skład so­łect­wa wcho­dzi rów­nież Sła­wu­tów­ko.


Źródła:

Wikipedia

Sławutówko

Sła­wu­tów­ko (kaszb. "Sławùtówkò" lub też "Môłé Sławùtowò", niem. "Klein Schla­tau") – osada ka­szub­ska w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie puc­kim, w gmi­nie Puck. Leży na wschod­nim skra­ju Pu­szczy Darż­lub­skiej przy dro­dze wo­je­wódz­kiej nr 216.


Źródła:

Wikipedia

Sławuś

zdrob­nie­nie od: Sła­wo­mir (imię mę­skie); Sła­wek


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) zdrobn. po­u­fa­ła forma imie­nia Sła­wo­mir


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Sławęcice

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Sławęcicki

przy­miot­nik od: Sła­wę­ci­ce


Źródła:

SJP.pl

Sławęcin

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Sławęcinek

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Słać

1. roz­kła­dać po­ściel, przy­go­to­wy­wać miej­sce do spa­nia; roz­ście­łać;
2. po­rząd­ko­wać po­ściel po spa­niu; za­ście­łać;
3. roz­kła­dać (słomę w staj­ni itp.)


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) książk. wy­pra­wiać, kie­ro­wać kogoś do­kądś, prze­ka­zy­wać coś komuś

 (1.2) roz­kła­dać po­ściel, przy­go­to­wy­wać miej­sce do spa­nia, także: skła­dać po­ściel po spa­niu

 (1.3) roz­kła­dać słomę jako pod­ściół­kę dla zwie­rząt


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słańsko

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) war­stwa igli­wia, liści, szcząt­ków zwie­rzę­cych i ro­ślin­nych itp. po­kry­wa­ją­ca zie­mię w lesie, ściół­ka

 (1.2) słoma, suche li­ście itp. pod­ście­ła­ne zwie­rzę­tom w obo­rach, staj­niach itp., pod­ściół­ka


Źródła:

Wiktionary

Słitaśny

po­tocz­nie: bar­dzo słod­ki, ślicz­niut­ki; swe­e­ta­śny


przy­miot­nik

 (1.1) slang. słod­ki, uro­czy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słitka

po­tocz­nie: sel­fie, na któ­rym osoba przy­bie­ra słod­ki wyraz twa­rzy; sweet focia, słit focia, swe­et­ka


Źródła:

SJP.pl

Słoboda

osada na Rusi i w Rosji od XI do XVIII wieku, za­miesz­ka­ła przez wol­nych chło­pów, któ­rzy ko­rzy­sta­li ze spe­cjal­nych ulg


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) hist. osada na Rusi w XI-XVIII w., któ­rej miesz­kań­cy byli zwol­nie­ni na pe­wien czas od cię­ża­rów fe­u­dal­nych


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Słobodzki

1. → Sło­bo­da;
2. rejon sło­bodz­ki - dawny rejon w po­łud­nio­wej czę­ści So­cja­li­stycz­nej Ra­dziec­kiej Re­pu­bli­ki Bia­ło­ru­si


Źródła:

SJP.pl

Słobodzko-Ukraiński

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) hist. zwią­za­ny z Ukra­i­ną Sło­bodz­ką, do­ty­czą­cy Ukra­i­ny Sło­bodz­kiej


Źródła:

Wiktionary

Słocin

Sło­cin – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie gro­dzi­skim, w gmi­nie Gro­dzisk Wiel­ko­pol­ski.


Źródła:

Wikipedia

Słociński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Słocz

sło­cza cu­kro­wa: drze­wo az­ja­tyc­kie, z któ­re­go soku otrzy­mu­je się cu­kier i wino pal­mo­we, zaś z rdze­nia - sago; aren­ga; palma cu­kro­wa


Źródła:

SJP.pl

Słocza

sło­cza cu­kro­wa: drze­wo az­ja­tyc­kie, z któ­re­go soku otrzy­mu­je się cu­kier i wino pal­mo­we, zaś z rdze­nia - sago; aren­ga; palma cu­kro­wa


Źródła:

SJP.pl

Słodczyk

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Słodkawo

przy­słó­wek

 (1.1) od: słod­ka­wy


Źródła:

Wiktionary

Słodkawo-Cierpkawy

słod­ka­wy i cierp­ka­wy w smaku, rza­dziej w za­pa­chu


Źródła:

SJP.pl

Słodkawość

→ słod­ka­wy


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co słod­ka­we


Patrz:słodkawy

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słodkawy

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) cał­kiem słod­ki, tro­chę słod­ki


Źródła:

Wiktionary

Słodki

jeden ze sma­ków


przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy smak cukru

 (1.2) o wo­dzie: nie­za­wie­ra­ją­cy soli

 (1.3) wy­wo­łu­ją­cy miłe uczu­cie

 (1.4) be­dą­cy wy­ra­zem ła­god­no­ści, czu­ło­ści

 (1.5) pie­szczot­li­wie: miły, ko­cha­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słodkiewicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Słodko

przy­słó­wek

 (1.1) od: słod­ki


Źródła:

Wiktionary

Słodko-Kwaśnawy

słod­ki i nieco kwa­śny w smaku, rza­dziej w za­pa­chu


Źródła:

SJP.pl

Słodko-Kwaśny

kwa­śny i słod­ki w smaku, rza­dziej w za­pa­chu; kwa­śno-słod­ki


Źródła:

SJP.pl

Słodkobrzmiący

daw­niej: słod­ko brzmią­cy - ma­ją­cy miłe brzmie­nie


Źródła:

SJP.pl

Słodkogórz

psian­ka słod­ko­górz - tru­ją­ca ro­śli­na z ro­dzi­ny psian­ko­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Słodkomdlący

słod­ki o mdlą­cym za­pa­chu


Źródła:

SJP.pl

Słodkomówność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) daw. słod­ki, miły i wdzięcz­ny spo­sób wy­mo­wy, wy­sła­wia­nia się; także miła mowa bądź też miłe słowa


Źródła:

Wiktionary

Słodkooki

ma­ją­cy ła­god­ne oczy


Źródła:

SJP.pl

Słodkopierdzący

iro­nicz­nie o oso­bie przy­mil­nej, na­zbyt eg­zal­to­wa­nej


Źródła:

SJP.pl

Słodkowo

Słod­ko­wo (do 1945: "Groß Schla­ti­kow") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie star­gardz­kim, w gmi­nie Su­chań.

W la­tach 1945–1954 sie­dzi­ba gminy Słod­ko­wo. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa szcze­ciń­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Słodkowodny

przy­miot­nik

 (1.1) za­wie­ra­ją­cy wody słod­kie

 (1.2) ty­po­wy dla wód słod­kich, ży­ją­cy w wo­dach słod­kich


Źródła:

Wiktionary

Słodkowski

naz­wi­sko


Słod­kow­ski (forma żeń­ska: Słod­kow­ska; licz­ba mnoga: Słod­kow­scy) – pol­skie naz­wi­sko. Pier­wsza wzmian­ka o ist­nie­niu tego naz­wi­ska znaj­du­je się w spo­rze z roku 1579 (Zofia Słod­kow­ska wdowa po Ce­ce­niow­skim).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Słodkości

po­tocz­nie: słod­kie po­tra­wy, cia­sta, cu­kier­ki, sło­dy­cze


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) pot. sło­dy­cze

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) plu­ral|słod­kość.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słodkość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co słod­kie


Źródła:

Wiktionary

Słodków

Słod­ków – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie tu­rec­kim, w gmi­nie Turek.

Wieś po­ło­żo­na jest w od­le­gło­ści około 4 km na za­chód od Turku, przy dro­dze kra­jo­wej 72. W miej­sco­wo­ści funk­cjo­nu­je Bi­blio­te­ka Pu­blicz­na Gminy Turek (w dwor­ku), a także szko­ła pod­sta­wo­wa. Po­nad­to na te­re­nie miej­sco­wo­ści znaj­du­je się wia­trak koź­lak z XIX wieku.


Źródła:

Wikipedia

Słodkówko

Słod­ków­ko – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie star­gardz­kim, w gmi­nie Su­chań. Jest po­ło­żo­na na pół­noc od Su­cha­nia (sie­dzi­by gminy) i na wschód od Star­gar­du (sie­dzi­by po­wia­tu). We wsi znaj­du­je się ko­ściół z XIV wieku.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa szcze­ciń­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Słodlin

drze­wia­ste pną­cze z ro­dzi­ny bo­bo­wa­tych; wi­sta­ria; wi­ste­ria; gli­cy­nia


Źródła:

SJP.pl

Słodnik

ga­tu­nek ptaka z ro­dzi­ny mio­do­ja­dów


Słod­nik ("En­to­my­zon cy­a­no­tis") – ga­tu­nek śred­niej wiel­ko­ści ptaka z ro­dzi­ny mio­do­ja­dów (Me­lip­ha­gi­dae). Wy­stę­pu­je w po­łud­nio­wej czę­ści Nowej Gwi­nei oraz pół­noc­nej i wschod­niej Au­stra­lii. Nie jest za­gro­żo­ny.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Słodowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) kon­tro­lo­wa­ny pro­ces kieł­ko­wa­nia ziar­na, w wy­ni­ku któ­re­go pow­sta­je słód;


Sło­do­wa­nie – drugi etap pod­czas pro­duk­cji słodu na­zy­wa­ny ina­czej kieł­ko­wa­niem ziar­na.

Jest to skom­pli­ko­wa­ny pro­ces fiz­jo­lo­gicz­ny roz­wo­ju kieł­ka li­ście­nio­we­go i ko­rzon­ko­we­go za­rod­ka ziar­na. Naj­czę­ściej wy­ko­rzy­sty­wa­ny jest przez bro­wa­ry jako su­ro­wiec do wa­rze­nia piwa oraz de­sty­lar­nie do pro­duk­cji whi­sky. Trwa on około 7 dni.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Słodować

pro­wa­dzić do pow­sta­nia słodu po­przez kieł­ko­wa­nie ziar­na


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) techn. prze­pro­wa­dzać kon­tro­lo­wa­ny pro­ces kieł­ko­wa­nia ziar­na w pro­duk­cji słodu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słodownia

1. dział pro­duk­cyj­ny bro­wa­ru lub go­rzel­ni;
2. sa­mo­dziel­ny za­kład pro­du­ku­ją­cy słód z ziar­na


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) wy­dział pro­duk­cyj­ny w bro­wa­rze lub go­rzel­ni

 (1.2) za­kład lub po­mie­szcze­nie, w któ­rym wyt­wa­rza się słód

 (1.3) urzą­dze­nie prze­ra­bia­ją­ce zboże na słód


Sło­dow­nia – za­kład zaj­mu­ją­cy się pro­duk­cją słodu. We wczes­nym śred­nio­wie­czu sło­dow­nie sta­no­wi­ły część bro­wa­ru zaj­mu­ją­cą się sło­do­wa­niem zboża. Wraz z roz­wo­jem prze­my­słu bro­war­ni­cze­go przy­wi­lej sło­do­wa­nia oraz wa­rze­nia i wy­szyn­ku piwa zo­stał roz­dzie­lo­ny, a sło­dow­nie stały się odręb­ny­mi za­kła­da­mi.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Słodownictwo

pro­duk­cja słodu z ziar­na


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) pro­duk­cja słodu z ziar­na


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słodowniczka

pra­cow­ni­ca sło­dow­ni


Źródła:

SJP.pl

Słodowniczy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z sło­dow­nict­wem, do­ty­czą­cy sło­dow­nict­wa


Źródła:

Wiktionary

Słodownik

pra­cow­nik sło­dow­ni; osoba zaj­mu­ją­ca się wy­ra­bia­niem słodu


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pra­cow­nik sło­dow­ni


Sło­dow­nik – mistrz przy­go­to­wu­ją­cy słód do wa­rze­nia piwa. Pra­cow­nik sło­dow­ni. Daw­niej na­zy­wa­ny sład­kiem lub miel­ca­rzem. Pier­wot­nie funk­cję sło­dow­ni­ka peł­nił mistrz pi­wo­war, gdyż sło­dow­nie były czę­ścią skła­do­wą bro­wa­ru. Pod ko­niec śred­nio­wie­cza za­kła­dy zaj­mu­ją­ce się sło­do­wa­niem zboża za­czę­ły się od­dzie­lać od bro­wa­rów.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Słodowość

cecha cze­goś zro­bio­ne­go ze słodu, za­wie­ra­ją­ce­go słód


Źródła:

SJP.pl

Słodowy

przy­miot­nik od: słód


przy­miot­nik

 (1.1) zro­bio­ny ze słodu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słodszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: słod­ki


Źródła:

SJP.pl

Słoducha

daw­niej: ro­dzaj gę­stej, słod­kiej zupy go­to­wa­nej na zak­wa­sie z mąki gry­cza­nej, żyt­niej lub pszen­nej; so­ło­du­cha, so­ło­du­sza, szo­ło­du­sza


Źródła:

SJP.pl

Słodycz

1. słod­ki smak cze­goś;
2. uczu­cie przy­jem­no­ści;
3. cecha cze­goś wy­wo­łu­ją­ce­go miłe wra­że­nia, ale w dużym na­tę­że­niu mdłe­go i odu­rza­ją­ce­go;
4. cecha cze­goś przy­no­szą­ce­go uko­je­nie;
5. cecha cze­goś wzbu­dza­ją­ce­go sym­pa­tię i przy­jem­ne uczu­cia;
6. cecha kogoś do­bre­go, ła­god­ne­go i czu­łe­go


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) słod­ki smak

rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (2.1) cuk. wyrób cu­kier­ni­czy o słod­kim smaku


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słodycze

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) cuk. wy­ro­by cu­kier­ni­cze zdat­ne do prze­cho­wy­wa­nia:


Sło­dy­cze – trwa­łe wy­ro­by cu­kier­ni­cze, cha­rak­te­ry­zu­ją­ce się głów­nie słod­kim sma­kiem oraz wy­so­ką za­war­to­ścią cu­krów.

Są to zwy­kle pro­duk­ty o sta­łej kon­sy­sten­cji, pro­du­ko­wa­ne z cukru (lub sło­dzi­ków) z do­dat­kiem mleka, wody, kakao, wiór­ków ko­ko­so­wych i ba­ka­lii. Sło­dy­cze są naj­czę­ściej sztucz­nie aro­ma­ty­zo­wa­ne i sztucz­nie ko­lo­ry­zo­wa­ne róż­ny­mi barw­ni­ka­mi spo­żyw­czy­mi. Sło­dy­cze spo­ży­wa­ne są zaz­wy­czaj mię­dzy głów­ny­mi po­sił­ka­mi.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Słodyczka

rzad­ko: słod­ki wyrób spo­żyw­czy


Źródła:

SJP.pl

Słodyczowy

→ sło­dycz


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z sło­dy­cza­mi, do­ty­czą­cy dło­dy­czy


Patrz:słodycz

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słodyszek

mały chrząszcz z ro­dzi­ny ły­szczyn­ko­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Słodzenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|sło­dzić.


Źródła:

Wiktionary

Słodziaczek

zdrob­nie­nie od: sło­dziak


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) zdrobn. od: sło­dziak


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słodziak

pie­szczot­li­wie: osoba uwa­ża­na za ładną, miłą lub roz­czu­la­ją­cą


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba lub zwie­rzę o wy­glą­dzie wzbu­dza­ją­cym miłe uczu­cia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słodziaśny

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) pot. emo­cjo­nu­ją­co słod­ki w wy­glą­dzie


Źródła:

Wiktionary

Słodzidło

sub­stan­cja sło­dzą­ca


Źródła:

SJP.pl

Słodziej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: słod­ko


Źródła:

SJP.pl

Słodzieńki

re­gio­nal­ne zdrob­nie­nie od: słod­ki; sło­dziut­ki, sło­dziuch­ny


przy­miot­nik

 (1.1) pot. zdrobn. od: słod­ki


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słodzik

1. syn­te­tycz­na sub­stan­cja che­micz­na cha­rak­te­ry­zu­ją­ca się dużą słod­ko­ścią sto­so­wa­na za­miast cukru;
2. pie­szczot­li­wie: osoba uwa­ża­na za ładną, miłą lub roz­czu­la­ją­cą; sło­dziak


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) spoż. słod­ka sub­stan­cja uży­wa­na do sło­dze­nia żyw­no­ści za­miast cukru;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słodzikowy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z sło­dzi­kiem, do­ty­czą­cy sło­dzi­ka


Źródła:

Wiktionary

Słodziny

odpad psze­nicz­ny pow­sta­ły przy pro­duk­cji piwa; młóto


Źródła:

SJP.pl

Słodziusieńki

zdrob­nie­nie od: słod­ki


przy­miot­nik

 (1.1) pot. zdrobn. od: słod­ki


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słodziuteńki

zdrob­nie­nie od: słod­ki


przy­miot­nik

 (1.1) pot. zdrobn. od: słod­ki


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słodziuteńko

przy­słó­wek

 (1.1) od: słod­ki


Źródła:

Wiktionary

Słodziutki

zdrob­nie­nie od: słod­ki


przy­miot­nik

 (1.1) zdrobn. od: słod­ki


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słodziutko

przy­słó­wek

 (1.1) od: słod­ki


Źródła:

Wiktionary

Słodziuśki

zdrob­nie­nie od: słod­ki


przy­miot­nik

 (1.1) pot. zdrobn. od: słod­ki


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słodzić

czy­nić słod­kim przez do­da­nie sub­stan­cji sło­dzą­cej


cza­sow­nik

 (1.1) czy­nić coś słod­kim przez do­da­nie cukru, miodu lub innej słod­kiej sub­stan­cji; na­da­wać cze­muś słod­ki smak

 (1.2) przen. pra­wić kom­ple­men­ty, zwła­szcza w spo­sób prze­sad­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słodzony

czy­nić słod­kim przez do­da­nie sub­stan­cji sło­dzą­cej


Źródła:

SJP.pl

Słodzący

czy­nić słod­kim przez do­da­nie sub­stan­cji sło­dzą­cej


Źródła:

SJP.pl

Słoica

po­gard­li­wie: ko­bie­ta z pro­win­cji, osied­la­ją­ca się w dużym mie­ście; sło­icz­ka


Źródła:

SJP.pl

Słoiczek

mały słoik


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od: słoik

 (1.2) mały słoik

 (1.3) za­war­tość ta­kie­go sło­icz­ka (1.1)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słoiczka

mały słoik


Źródła:

SJP.pl

Słoiczkowy

→ sło­i­czek


Patrz:słoiczek

Źródła:

SJP.pl

Słoik

1. szkla­ne na­czy­nie do prze­cho­wy­wa­nia wy­ro­bów spo­żyw­czych; mały słój;
2. po­gard­li­wie: osoba po­cho­dzą­ca z pro­win­cji, osied­la­ją­ca się w dużym mie­ście; sło­i­karz


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) szkla­ny, naj­czę­ściej wal­co­wa­ty po­jem­nik z za­kręt­ką lub na­kryw­ką słu­żą­cy do prze­cho­wy­wa­nia sub­stan­cji płyn­nych lub pół­płyn­nych

 (1.2) za­war­tość lub po­jem­ność sło­i­ka (1.1)

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) gw-pl|War­sza­wa. osoba tym­cza­so­wo miesz­ka­ją­ca w War­sza­wie


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Słoikarz

po­gard­li­wie: osoba po­cho­dzą­ca z pro­win­cji, osied­la­ją­ca się w dużym mie­ście; słoik


Źródła:

SJP.pl

Słoikowaty

1. przy­po­mi­na­ją­cy kształ­tem słoik;
2. szur­pek sło­i­ko­wa­ty - ga­tu­nek mchu z ro­dzi­ny szurp­ko­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Słoikowy

→ słoik


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z sło­i­kiem, do­ty­czą­cy sło­i­ka


Patrz:słoik

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słoisty

o drew­nie, pniu drze­wa: ma­ją­cy wiele wy­raź­nie wi­docz­nych słoi


Źródła:

SJP.pl

Słojerz

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) stpol. za­sło­na


Źródła:

Wiktionary

Słojewski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Słojniki

Słoj­ni­ki – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie pod­la­skim, w po­wie­cie so­kól­skim, w gmi­nie So­kół­ka.

Wieś le­śnict­wa so­kól­skie­go w eko­no­mii gro­dzień­skiej w dru­giej po­ło­wie XVII wieku. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa bia­ło­stoc­kie­go.


Źródła:

Wikipedia

Słojowanie

ozda­biać imi­ta­cją sło­jów drew­na; ma­ze­ro­wać


Źródła:

SJP.pl

Słojowaty

o drze­wie: ma­ją­cy licz­ne słoje w prze­kro­ju


Źródła:

SJP.pl

Słojować

ozda­biać imi­ta­cją sło­jów drew­na; ma­ze­ro­wać


Źródła:

SJP.pl

Słojowy

→ słój


Patrz:słój

Źródła:

SJP.pl

Słoka

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Słoma

ło­dy­gi i li­ście doj­rza­łych ro­ślin upraw­nych po­zo­sta­ją­ce po wy­młó­ce­niu na­sion


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) roln. ło­dy­gi i li­ście doj­rza­łych zbóż po wy­młó­ce­niu ziar­na;


Słoma – ło­dy­gi i li­ście doj­rza­łych ro­ślin upraw­nych po­zo­sta­ją­ce po omło­cie. Jest pro­duk­tem ubocz­nym pro­duk­cji ro­ślin­nej, pow­sta­ją­cym prze­de wszyst­kim przy upra­wie zbóż oraz niek­tó­rych ro­ślin ole­i­stych, strącz­ko­wych i włó­kni­stych. Wy­ko­rzy­stu­je się ją m.in. jako paszę, ściół­kę, nawóz or­ga­nicz­ny, bio­ma­sę ener­ge­tycz­ną, ma­te­riał bu­dow­la­ny oraz su­ro­wiec ple­cion­kar­ski.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Słomczewski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Słomczyce

Słom­czy­ce – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie słu­pec­kim, w gmi­nie Strzał­ko­wo.


Źródła:

Wikipedia

Słomczyn

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Słomczyński

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Słomiaczek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od sło­miak


Źródła:

Wiktionary

Słomiak

rzad­kie: ul sło­mia­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) pszcz. ro­dzaj daw­ne­go ula ze źdźbeł zbóż

 (1.2) gwara wię­zien­na kosz


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słomianka

sło­mia­na wy­cie­racz­ka do butów


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. mata ple­śće­cio­na ze słomy uży­wa­na jako wy­cie­racz­ka do obu­wia lub wie­sza­na na ścia­nie

 (1.2) pot. na­czy­nie ze słomy lub si­to­wia

 (1.3) pot. bot. ko­can­ka ogro­do­wa


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Słomianowłosy

ma­ją­cy włosy w ko­lo­rze słomy; jas­no­wło­sy


Źródła:

SJP.pl

Słomianożółty

żółty jak słoma


Źródła:

SJP.pl

Słomiany

1. wy­ko­na­ny ze słomy;
2. daw­niej: po­zor­ny, fał­szy­wy, nie­rze­czy­wi­sty


przy­miot­nik

 (1.1) zro­bio­ny ze słomy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słomiasty

1. po­dob­ny do słomy;
2. za­wie­ra­ją­cy dużo słomy


Źródła:

SJP.pl

Słomin

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Słomit

hand­lo­wa nazwa płyt izo­la­cyj­nych wy­ra­bia­nych ze słomy; So­lo­mit


Źródła:

SJP.pl

Słomitowy

→ Sło­mit


Patrz:Słomit

Źródła:

SJP.pl

Słomiński

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Słomka

1. po­je­dyn­cze źdźbło trawy;
2. ka­wa­łek słomy lub rurka pla­sti­ko­wa słu­żą­ca do picia na­po­jów;
3. słaby pa­pie­ros z ust­ni­kiem;
4. daw­niej:
a) słon­ka (ga­tu­nek ptaka);
b) słom­ko­wy ka­pe­lusz


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) źdźbło słomy

 (1.2) ka­wa­łek słomy lub rurka o tym samym kształ­cie, słu­żą­ce do picia na­po­jów

 (1.3) ma­te­riał uzy­ska­ny z od­po­wied­nio spre­pa­ro­wa­nej słomy, uży­wa­ny do wy­ro­bu przed­mio­tów użyt­ko­wych lub de­ko­ra­cyj­nych

 (1.4) pot. słaby pa­pie­ros z ust­ni­kiem

 (1.5) ornit. przest. słon­ka


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Słomkowozielony

zie­lo­ny o słom­ko­wym, żół­tym od­cie­niu


Źródła:

SJP.pl

Słomkowożółty

żółty o słom­ko­wym, żół­tym od­cie­niu


Źródła:

SJP.pl

Słomkowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Słomkowy

przy­miot­nik od: słom­ka


przy­miot­nik

 (1.1) zro­bio­ny ze słom­ki

 (1.2) żółty o od­cie­niu słomy; jas­no­żół­ty


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słomnicki

zwią­za­ny z mia­stem Słom­ni­ki


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Słom­ni­ka­mi, do­ty­czą­cy Słom­nik


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słomniczanin

miesz­ka­niec Słom­nik


Źródła:

SJP.pl

Słomniczanka

miesz­kan­ka Słom­nik


Źródła:

SJP.pl

Słomniki

mia­sto w Pol­sce


Słom­ni­ki – mia­sto w wo­je­wództ­wie ma­ło­pol­skim, w po­wie­cie kra­kow­skim, po­ło­żo­ne 24 km na pół­noc od Kra­ko­wa, na Wy­ży­nie Mie­chow­skiej, nad rzeką Szre­nia­wą; sie­dzi­ba gminy Słom­ni­ki. Jest jed­nym z oś­rod­ków miej­skich aglo­me­ra­cji kra­kow­skiej.

Byłe mia­sto kró­lew­skie Ko­ro­ny Kró­le­stwa Pol­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Słomowo

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Słomowy

wy­ko­rzy­stu­ją­cy jako su­ro­wiec słomę, np. ce­lu­lo­zow­nia sło­mo­wa


Źródła:

SJP.pl

Słomski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Słomówko

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Słonaczek

ja­jo­ży­wo­rod­ny sko­ru­piak sło­no­wod­ny, uży­wa­ny w ak­wa­ry­sty­ce jako po­karm; so­lo­wiec, so­lan­ko­wiec


Sło­na­czek, so­lo­wiec, kol­czy­ko­wiec sło­na­czek, so­lan­ko­wiec ("Ar­te­mia sa­li­na") – ja­jo­ży­wo­rod­ny, cie­pło­lub­ny sko­ru­piak ży­ją­cy wy­łącz­nie w wo­dach sło­nych. Wy­stę­pu­ją licz­ne rasy ge­o­gra­ficz­ne. Żyje w śród­lą­do­wych wo­dach sło­nych w stre­fie umiar­ko­wa­nej i sub­tro­pi­kal­nej (np.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Słonawa

ob­szar łą­ko­wo-pa­stwi­sko­wy po­ro­śnię­ty przez ro­śli­ny sło­no­lub­ne (ha­lo­fi­le)


Źródła:

SJP.pl

Słonawo

przy­słó­wek

 (1.1) pot. nieco słono


Źródła:

Wiktionary

Słonawość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co sło­na­we


Źródła:

Wiktionary

Słonawy

tro­chę słony


przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) lekko słony


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Słonczy

przy­miot­nik od: słon­ka (ptak)


Źródła:

SJP.pl

Słonecki

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Słoneczka

zdrob­nie­nie od: słon­ka


Źródła:

SJP.pl

Słoneczko

zdrob­nie­nie od: słoń­ce


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) pieszcz. słon­ko

 (1.2) przen. o kimś ład­nym lub z wiel­ką życz­li­wo­ścią

 (1.3) pot. osoba uko­cha­na

 (1.4) okrą­gły grzej­nik elek­trycz­ny

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) W. lp. od: sło­necz­ka


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Słonecznica

1. słod­ko­wod­na ryba z ro­dzi­ny kar­pio­wa­tych; sło­necz­ni­ca po­spo­li­ta, ow­sian­ka, wierz­chów­ka;
2. sło­necz­ni­ca pstra - ga­tu­nek ryby z ro­dzi­ny bas­so­wa­tych; bass sło­necz­ny;
3. ga­tu­nek ptaka z rzędu sło­necz­ni­co­wych;
4. ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny goź­dzi­ko­wa­tych;
5. sło­necz­ni­ca orę­żów­ka - ga­tu­nek noc­ne­go mo­ty­la z ro­dzi­ny sów­ko­wa­tych


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Eu­ry­py­ga he­lias|ref=tak., ga­tu­nek ptaka z rzędu żu­ra­wio­wych;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Słonecznice

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) syst. ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Eu­ry­py­gi­dae|Selby|ref=tak., ro­dzi­na pta­ków w rzę­dzie sło­necz­ni­co­wych wy­stę­pu­ją­cych na Nowej Ka­le­do­nii i w Ame­ry­ce Po­łud­nio­wej

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) M., B. i W. lm. od: sło­necz­ni­ca


Sło­necz­ni­ce ("He­lio­zoa") – wy­róż­nia­na nieg­dyś gro­ma­da pro­mie­nio­nó­żek. Obec­nie uważa się, że po­do­bień­stwo róż­nych or­ga­niz­mów tej grupy jest wy­ni­kiem kon­wer­gen­cji przed­sta­wi­cie­li róż­nych su­per­grup, zwła­szcza "Rhi­za­ria" (jak inne pro­mie­nio­nóż­ki), ale także "Chro­mal­ve­o­la­ta" i "Opist­ho­kon­ta".


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Słonecznicowe

o ce­chach sło­necz­ni­co­wych (rząd pta­ków)


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) syst. ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Eu­ry­py­gi­for­mes|Fürbringer|ref=tak., rząd pta­ków z in­fra­gro­ma­dy pta­ków ne­o­gna­tycz­nych, wy­stę­pu­ją­cych na Nowej Ka­le­do­nii i w Ame­ry­ce Po­łud­nio­wej;


Sło­necz­ni­co­we (Eu­ry­py­gi­for­mes) – rząd pta­ków z pod­gro­ma­dy Ne­or­nit­hes.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Słonecznicowy

o ce­chach sło­necz­ni­co­wych (rząd pta­ków)


Źródła:

SJP.pl

Słoneczniczek

1. ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny astro­wa­tych;
2. zdrob­nie­nie od: sło­necz­nik


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od: sło­necz­nik


Sło­necz­ni­czek, skwa­ro­ta, he­liop­sis ("He­liop­sis") – ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny astro­wa­tych. Wy­róż­nia się w jego obrę­bie ok. 15–18 ga­tun­ków. Za­sięg ro­dza­ju obej­mu­je wschod­nią i po­łud­nio­wą część Ame­ry­ki Pół­noc­nej oraz pół­noc­ną część Ame­ry­ki Po­łud­nio­wej. Cen­trum zróż­ni­co­wa­nia ro­dza­ju sta­no­wi Mek­syk – więk­szość ga­tun­ków ro­śnie tylko w tym kraju. Sło­necz­ni­czek szorst­ki "H. he­liant­ho­i­des" zo­stał roz­po­wszech­nio­ny jako ro­śli­na ozdob­na i zdzi­cza­ły ro­śnie także w Eu­ro­pie i Azji. W Pol­sce ma sta­tus efe­me­ro­fi­ta.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Słonecznie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób pełen słoń­ca, świa­tła sło­necz­ne­go


Źródła:

Wiktionary

Słoneczniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: sło­necz­nie


Źródła:

SJP.pl

Słoneczniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: sło­necz­ny


Źródła:

SJP.pl

Słonecznik

1. ro­śli­na o wy­so­kiej ło­dy­dze i wiel­kich kwia­tach z żół­ty­mi płat­ka­mi;
2. doj­rza­ły kwiat sło­necz­ni­ka, w któ­rym znaj­du­ją się na­sio­na;
3. daw­niej: zegar sło­necz­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) bot. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|He­liant­hus|L.|ref=tak., ro­dzaj ro­ślin;

 (1.2) pot. sło­necz­nik zwy­czaj­ny, nazwa sy­ste­ma­tycz­na|He­liant­hus an­nu­us|L.|ref=tak. – wy­so­ka ro­śli­na jed­no­rocz­na o bar­dzo du­żych (zwy­kle żół­tych) kwia­tach, upra­wia­na dla ole­i­stych na­sion lub jako ro­śli­na ozdob­na;

 (1.3) spoż. owo­co­stan sło­necz­ni­ka (1.2)

 (1.4) daw. pot. opa­rze­nie sło­necz­ne

 (1.5) spoż. rzecz. zbio­ro­wy na­sio­na sło­necz­ni­ka (1.2)

 (1.6) pasza ze sło­necz­ni­ka (1.1)


Sło­necz­nik ("He­liant­hus" L.) – ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny astro­wa­tych. Obej­mu­je ponad 50 ga­tun­ków. Wy­stę­pu­ją one na­tu­ral­nie w Ame­ry­ce Pół­noc­nej na ob­sza­rze od Ka­na­dy po po­łud­nio­wy Mek­syk. Poza tym roz­prze­strze­nio­ne zo­sta­ły na wszyst­kich kon­ty­nen­tach z wy­jąt­kiem ob­sza­rów rów­ni­ko­wych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Słonecznikowy

przy­miot­nik od: sło­necz­nik


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny ze sło­necz­ni­kiem, do­ty­czą­cy sło­necz­ni­ka

 (1.2) zro­bio­ny ze sło­necz­ni­ków


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słoneczność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) wiel­ka jas­ność po­cho­dzą­ca ze Słoń­ca


Źródła:

Wiktionary

Słoneczny

1. do­ty­czą­cy Słoń­ca;
2. wy­peł­nio­ny świa­tłem słoń­ca, na­sło­necz­nio­ny, nie­za­cie­nio­ny


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny ze słoń­cem

 (1.2) pełen słoń­ca


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słoni

przy­miot­nik

 (1.1) daw. lub rzad. zwią­za­ny ze sło­niem, do­ty­czą­cy sło­nia

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) lm. D. zob. słoń.

forma przy­miot­ni­ka.

 (3.1) lm. m. zob. słony.


Źródła:

Wiktionary

Słoniak

drze­wo dwu­pien­ne z ro­dzi­ny palm o du­żych, twar­dych na­sio­nach, zwa­nych ro­ślin­ną ko­ścią sło­nio­wą, uży­wa­nych np. do wy­ro­bu gu­zi­ków; sło­nio­rośl


Sło­niak, sło­nio­rośl, sło­ni­ro­śla, sło­niów­ka ("Phy­te­lep­has" Ruiz & Pav.) – ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny are­ko­wa­tych ("Are­ca­ce­ae"). Obej­mu­je 4 ga­tun­ki. Ro­śli­ny te wy­stę­pu­ją na­tu­ral­nie w kli­ma­cie tro­pi­kal­nym Ame­ry­ki, od Pa­na­my po Ama­zo­nię i Bo­li­wię.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Słoniarnia

pa­wi­lon wraz z wy­bie­giem dla słoni


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) bu­dy­nek dla słoni


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słonica

sa­mi­ca sło­nia - naj­więk­sze­go ssaka lą­do­we­go z rzędu trą­bow­ców


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zool. sa­mi­ca sło­nia


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Słonie

Elep­han­ti­dae - ro­dzi­na du­żych ssa­ków lą­do­wych z rzędu trą­bow­ców obej­mu­ją­ca trzy ga­tun­ki; sło­nio­wa­te


Źródła:

SJP.pl

Słoniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: słono


Źródła:

SJP.pl

Słonienie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|sło­nić.


Źródła:

Wiktionary

Słoniewski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Słonik

1. chrząszcz, szkod­nik le­szczy­ny i dębu;
2. młode sło­nia; sło­niąt­ko


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) zdrobn. od: słoń, pie­szczot­li­wie o każ­dym sło­niu

 (1.2) mały lub młody słoń

 (1.3) ent. owad z ro­dza­ju nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Cur­cu­lio|ref=tak.

 (1.4) fi­gur­ka lub za­baw­ka przed­sta­wia­ją­ca ma­łe­go sło­nia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słonim

mia­sto na Bia­ło­ru­si


Sło­nim ( Слонім, Слоним) – mia­sto w ob­wo­dzie gro­dzień­skim Bia­ło­ru­si przy uj­ściu Issy do Szcza­ry (do­pływ Niem­na). 49,9 tys. miesz­kań­ców (2017); prze­mysł lekki, pa­pier­ni­czy, me­blar­ski, spo­żyw­czy, elek­tro­ma­szy­no­wy, che­micz­ny; mu­ze­um.

Od 1507 sto­li­ca po­wia­tu wo­je­wództ­wa no­wo­gródz­kie­go Wiel­kie­go Księ­stwa Li­tew­skie­go, od 1569 Rze­czy­po­spo­li­tej Oboj­ga Na­ro­dów.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Słonimski

przy­miot­nik od: Sło­nim (mia­sto na Bia­ło­ru­si)


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy Sło­ni­mia, zwią­za­ny ze Sło­ni­miem


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Słonina

1. tłuszcz pod skórą na bo­kach i grzbie­cie świń, uży­wa­ny jako pro­dukt spo­żyw­czy
2. po­tocz­nie o two­rzy­wie sztucz­nym przy­po­mi­na­ją­cym sło­ni­nę, uży­wa­nym na po­desz­wy do obu­wia


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) spoż. pro­dukt spo­żyw­czy wyt­wa­rza­ny z pod­skór­ne­go tłu­szczu z boków i grzbie­tu świń;

 (1.2) pot. po­ro­wa­te two­rzy­wo na po­desz­wy


Sło­ni­na – pod­skór­na tkan­ka tłu­szczo­wa po­zy­ska­na z grzbie­tu, tyl­nej czę­ści tu­ło­wia i boków świni ze skórą lub bez. Sło­ni­na jest po­zy­ski­wa­na w po­sta­ci pła­tów lub ka­wał­ków. Barwa biała do jas­no­kre­mo­wej. W pro­duk­cie spo­żyw­czym nie­do­pu­szczal­ne są odłam­ki kości, oz­na­ki zjeł­cze­nia (żółta barwa) i inne za­nie­czy­szcze­nia. Za­pach swo­i­sty dla tłu­szczów wie­przo­wych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Słoniniec

1. mięk­ki, tłu­sty mi­ne­rał barwy bia­łej, zie­lo­nej, żół­tej, bru­nat­nej lub ró­żo­wej; ste­a­tyt
2. skór­nik sło­ni­niec - po­spo­li­ty ga­tu­nek chrzą­szcza, szkod­ni­ka ma­ga­zy­nów żyw­no­ścio­wych


Źródła:

SJP.pl

Słoninka

zdrob­nie­nie od: sło­ni­na


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od: sło­ni­na


Sło­nin­ka – dawny za­ścia­nek. Te­re­ny, na któ­rych był po­ło­żo­ny, leżą obec­nie na Bia­ło­ru­si, w ob­wo­dzie gro­dzień­skim, w re­jo­nie ostro­wiec­kim, w siel­so­wie­cie Ryteń.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Słoninowy

→ sło­ni­na


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny ze sło­ni­ną, do­ty­czą­cy sło­ni­ny


Patrz:słonina

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słonionogi

1. ma­ją­cy nogi po­dob­ne do nóg sło­nia;
2. żółw sło­nio­no­gi - żółw ży­wią­cy się ło­dy­ga­mi kak­tu­sów, ży­ją­cy na Wy­spach Ga­la­pa­gos


Źródła:

SJP.pl

Słoniopodobny

przy­miot­nik

 (1.1) po­dob­ny do sło­nia


Źródła:

Wiktionary

Słoniorośl

drze­wo dwu­pien­ne z ro­dzi­ny palm o du­żych, twar­dych na­sio­nach, zwa­nych ro­ślin­ną ko­ścią sło­nio­wą, uży­wa­nych np. do wy­ro­bu gu­zi­ków; sło­niak


Źródła:

SJP.pl

Słoniowacizna

cho­ro­ba ob­ja­wia­ją­ca się roz­ro­stem tkan­ki łącz­nej skóry prze­waż­nie koń­czyn dol­nych i kro­cza, wy­wo­ła­na przez pa­so­ży­ty, bak­te­rie lub wsku­tek przew­le­kłe­go za­sto­ju krwi i obrzę­ku; sło­nio­wa­tość, ele­fan­tia­za, elep­han­tia­sis


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) med. cho­ro­ba po­le­ga­ją­ca na na­si­lo­nym obrzę­ku koń­czyn na sku­tek utrud­nio­ne­go od­pły­wu chłon­ki (limfy);


Sło­nio­wa­ciz­na (łac. "elep­han­tia­sis") - na­si­lo­ny obrzęk koń­czyn na sku­tek utrud­nio­ne­go od­pły­wu chłon­ki (limfy). Spo­wo­do­wa­ny za­czo­po­wa­niem pni chłon­nych, ma­syw­ną nie­droż­no­ścią wę­złów chłon­nych lub mniej­szych na­czyń lim­fa­tycz­nych. Naj­czę­ściej wy­stę­pu­je w roz­le­głych prze­rzu­tach raka sutka do wę­złów chłon­nych pa­cho­wych lub po ich ope­ra­cyj­nym usu­nię­ciu.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Słoniowate

współ­cze­śnie je­dy­na ro­dzi­na z rzędu trą­bow­ców, obej­mu­ją­ca 2 ga­tun­ki naj­więk­szych ssa­ków lą­do­wych; sło­nie


Sło­nio­wa­te, sło­nie (Elep­han­ti­dae) – ro­dzi­na du­żych ssa­ków lą­do­wych z rzędu trą­bow­ców (Pro­bo­sci­dea). W XIX wieku sło­nie za­li­cza­no do rzędu gru­bo­skó­rych, wraz z no­so­roż­ca­mi i hi­po­po­ta­ma­mi.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Słoniowatość

1. ocię­ża­łość, niez­grab­ność;
2. cho­ro­ba ob­ja­wia­ją­ca się roz­ro­stem tkan­ki łącz­nej skóry prze­waż­nie koń­czyn dol­nych, wy­wo­ła­na przez pa­so­ży­ty, bak­te­rie lub wsku­tek przew­le­kłe­go za­sto­ju krwi i obrzę­ku; sło­nio­wa­ciz­na; ele­fan­tia­za


Źródła:

SJP.pl

Słoniowaty

1. przy­po­mi­na­ją­cy sło­nia, ko­ja­rzą­cy się ze sło­niem (np. sło­nio­wa­te uszy, sło­nio­wa­te ruchy);
2. o ce­chach sło­nio­wa­tych;
3. cięż­ki, niez­grab­ny, gruby


Źródła:

SJP.pl

Słoniowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Słoniowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy

 (1.1) taki, który na­le­ży do sło­nia

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (2.1) cha­rak­te­ry­stycz­ny dla sło­nia, po­sia­da­ją­cy cechy sło­nia


Źródła:

Wiktionary

Słonisko

1. zgru­bie­nie od: słoń;
2. po­tocz­nie: duży, niez­grab­ny czło­wiek


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) zgru­bie­nie od|słoń.; z po­li­to­wa­niem o zwie­rzę­ciu

 (1.2) po­gard. pot. przen. zgru­bie­nie od|słoń.; duży, niez­grab­ny czło­wiek

 (1.3) geol. gleba za­wie­ra­ją­ca sól ku­chen­ną

 (1.4) gw-pl|Chełm­no-Do­brzyń. zgru­bie­nie od|słoń­ce. w zna­cze­niu zdrobn.: sło­necz­ko


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słoniskowy

→ sło­ni­sko (gleba za­wie­ra­ją­ca sól ku­chen­ną)


Źródła:

SJP.pl

Słoniątko

młode sło­nia


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) młode sło­nia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słonić

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. brak)

 (1.1) przest. osła­niać

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny sło­nić się (dk. brak)

 (2.1) przest. rzad. prze­by­wać na słoń­cu, pra­żyć się


Źródła:

Wiktionary

Słonka

ptak łowny z ro­dzi­ny sie­wek


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Sco­lo­pax ru­sti­co­la|ref=tak., eu­raz­ja­tyc­ki ptak wę­drow­ny;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Słonko

po­tocz­nie, pie­szczot­li­wie o słoń­cu, bla­sku sło­necz­nym


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) zdrobn. od: słoń­ce (w zna­cze­niu: gwia­zda naj­bliż­sza Ziemi)

 (1.2) pieszcz. bli­ska osoba


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słono

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób sma­ku­ją­cy solą

 (1.2) przen. nie­przy­jem­nie dużo, w spo­sób wy­gó­ro­wa­ny


Źródła:

Wiktionary

Słonokarmelowy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) kulin. spoż. do­ty­czą­cy sło­ne­go kar­me­lu, za­wie­ra­ją­cy słony kar­mel, zro­bio­ny ze sło­ne­go kar­me­lu


Źródła:

Wiktionary

Słonolubny

ro­śli­na sło­no­lub­na - ro­śli­na przy­sto­so­wa­na do roz­wo­ju w śro­do­wi­sku sło­nym; ha­lo­fit


Źródła:

SJP.pl

Słonomierz

przy­rząd do po­mia­ru stę­że­nia rozt­wo­rów wod­nych soli ku­chen­nej; ha­li­metr, so­lo­mierz, so­lo­metr


Źródła:

SJP.pl

Słonorośl

ro­śli­na przy­sto­so­wa­na do życia na sil­nie za­so­lo­nym po­dło­żu; sło­no­ro­śle, ha­lo­fit, ro­śli­na sol­ni­sko­wa


Źródła:

SJP.pl

Słonorośle

ro­śli­na przy­sto­so­wa­na do życia na sil­nie za­so­lo­nym po­dło­żu; sło­no­rośl, ha­lo­fit, ro­śli­na sol­ni­sko­wa


Źródła:

SJP.pl

Słonowice

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Słonowodny

przy­miot­nik

 (1.1) za­wie­ra­ją­cy wody słone

 (1.2) ty­po­wy dla wód mor­skich, ży­ją­cy w wo­dach mor­skich


Źródła:

Wiktionary

Słoność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co słone


Źródła:

Wiktionary

Słony

1. okre­śle­nie smaku lub sam smak; po­so­lo­ny;
2. drogi


przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy smak soli

 (1.2) geogr. za­wie­ra­ją­cy w swym skła­dzie sól

 (1.3) pot. przen. hand. o cenie, kwo­cie itp.: za­wy­żo­na, bar­dzo wy­so­ka, wy­gó­ro­wa­na

 (1.4) o nie­przyz­wo­i­tym dow­ci­pie, żar­cie


Słony – potok fli­szo­wy (do 2023 typ 12, od 2023 typ RWf_wap, czyli potok lub mała rzeka fli­szo­wa o cha­rak­te­rze wę­gla­no­wym cieku), pra­wo­brzeż­ny do­pływ Wi­sło­ki. Pły­nie przez miej­sco­wo­ści: Go­go­łów, Ka­mie­ni­ca Górna, Ja­nusz­ko­wi­ce, Wola Brzo­stec­ka, Naw­sie Brzo­stec­kie oraz Brzo­stek. Na krót­kim od­cin­ku sta­no­wi gra­ni­cę mię­dzy po­wia­tem strzy­żow­skim a po­wia­tem dę­bic­kim.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Słonów

Sło­nów – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bu­skim, w po­wie­cie strze­lec­ko-dre­zde­nec­kim, w gmi­nie Do­bie­gniew.

W la­tach 1945–54 sie­dzi­ba gminy Sło­nów. W la­tach 1954–1957 wieś była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Sło­nów, po jej znie­sie­niu w gro­ma­dzie Do­bie­gniew.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa go­rzow­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Słopanowo

Sło­pa­no­wo – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie sza­mo­tul­skim, w gmi­nie Obrzyc­ko.


Źródła:

Wikipedia

Słopień

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) stpol. sto­pień, scho­dek

 (1.2) stpol. pod­wyż­sze­nie

 (1.3) stpol. ślad, trop


Źródła:

Wiktionary

Słopnice

wieś w Pol­sce


Słop­ni­ce – wieś so­łec­ka w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­ło­pol­skim, w po­wie­cie li­ma­now­skim, w gmi­nie Słop­ni­ce. Sie­dzi­ba gminy Słop­ni­ce.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa no­wo­są­dec­kie­go. Daw­niej Słop­ni­ce na­le­ża­ły do gminy Tym­bark.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Słopnicki

→ Słop­ni­ce


Patrz:Słopnice

Źródła:

SJP.pl

Słostowice

Sło­sto­wi­ce – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie łódz­kim, w po­wie­cie ra­dom­szczań­skim, w gmi­nie Go­mu­ni­ce.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa piotr­kow­skie­go.

We wsi były krę­co­ne niek­tó­re sceny filmu Pry­wat­ne śledzt­wo w re­ży­se­rii Woj­cie­cha Wój­ci­ka.


Źródła:

Wikipedia

Słoszewo

Sło­sze­wo – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie płoń­skim, w gmi­nie Płońsk.

W skład so­łect­wa "Sło­sze­wo" wcho­dzi także wieś Sło­sze­wo-Ko­lo­nia.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa cie­cha­now­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Słota

długo utrzy­mu­ją­ca się de­szczo­wa po­go­da, cha­rak­te­ry­zu­ją­ca się uciąż­li­wy­mi opa­da­mi, chło­dem i wia­trem; plu­cha, sza­ru­ga


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) chłod­na, nie­przy­jem­na po­go­da, naj­czę­ściej je­sien­na


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słotniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ków: słot­nie, słot­no


Źródła:

SJP.pl

Słotniejszy

rzad­ki sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: słot­ny


Źródła:

SJP.pl

Słotny

ob­fi­tu­ją­cy w deszcz; de­szczo­wy, dżdży­sty


przy­miot­nik

 (1.1) książk. de­szczo­wy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słotwin

Słot­win – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie płoń­skim, w gmi­nie Za­łu­ski.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa cie­cha­now­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Słotwiński

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Słoty

długo utrzy­mu­ją­ca się de­szczo­wa po­go­da, cha­rak­te­ry­zu­ją­ca się uciąż­li­wy­mi opa­da­mi, chło­dem i wia­trem; plu­cha, sza­ru­ga


Słoty – część wsi Czer­wo­na Wola w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie pod­kar­pac­kim, w po­wie­cie prze­wor­skim, w gmi­nie Sie­nia­wa, w so­łect­wie Czer­wo­na Wola

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość po­ło­żo­na była w wo­je­wództ­wie prze­my­skim.

Słoty są po­ło­żo­ne w lesie, w po­bli­żu drogi DW 870 i obej­mu­ją 11 domów.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Słow.

sł.; skrót od:
1. sło­wac­ki;
2. sło­weń­ski;
3. sło­wiań­ski


skrót

 (1.1) = sło­wiań­ski

 (1.2) = sło­wac­ki

 (1.3) = sło­weń­ski


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słowa

wy­ra­zy sta­no­wią­ce czy­jąś wy­po­wiedź albo tekst cze­goś, np. wier­sza, prze­mó­wie­nia


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) muz. tekst ut­wo­ru

 (1.2) rel. bibl. cytat z księ­gi uz­na­nej przez daną re­li­gię lub wyz­na­nie

 (1.3) wy­po­wiedź ja­kiejś osoby

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. lp., M., B. i W. lm. od: słowo


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Słowac.

skrót od: sło­wac­ki


Źródła:

SJP.pl

Słowacczyzna

język i kul­tu­ra sło­wac­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) jęz. język sło­wac­ki

 (1.2) to, co sło­wac­kie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słowacja

Re­pu­bli­ka Sło­wac­ka; pań­stwo w Eu­ro­pie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. polit. pań­stwo w Eu­ro­pie Środ­ko­wej;


Sło­wa­cja, Re­pu­bli­ka Sło­wac­ka ( Slo­ven­sko, Slovenská re­pu­bli­ka) – uni­tar­ne pań­stwo śród­lą­do­we w Eu­ro­pie Środ­ko­wej. Gra­ni­czy z Au­strią (106,7 km), Pol­ską (541,1 km), Cze­cha­mi (251,8 km), Ukra­i­ną (97,8 km) oraz Wę­gra­mi (654,8 km). Łącz­na dłu­gość gra­ni­cy lą­do­wej wy­no­si 1652,2 km.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Słowacki

zwią­za­ny ze Sło­wa­cją


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny ze Sło­wa­cją lub Sło­wa­ka­mi, do­ty­czą­cy Sło­wa­cji lub Sło­wa­ków

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (2.1) cha­rak­te­ry­stycz­ny dla Sło­wa­cji lub Sło­wa­ków

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (3.1) jęz. język sło­wac­ki;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Słowacko

przy­słó­wek

 (1.1) na spo­sób sło­wac­ki, po sło­wac­ku


Sło­wac­ko ( Slovácko, także Moravské Slovácko, Moravské Slo­ven­sko, Sło­wa­cja Mo­raw­ska) – cze­ski re­gion et­no­gra­ficz­ny zlo­ka­li­zo­wa­ny na po­łud­nio­wym wscho­dzie Moraw, przy gra­ni­cy ze Sło­wa­cją. Jest jed­nym z dom­nie­ma­nych moż­li­wych miejsc pow­sta­nia Pań­stwa wiel­ko­mo­raw­skie­go. Cen­tral­nym mia­stem re­gio­nu jest Uherské Hradiště z Mu­ze­um Sło­wac­ka.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Słowackojęzyczny

przy­miot­nik

 (1.1) taki, który po­słu­gu­je się ję­zy­kiem sło­wac­kim

 (1.2) taki, któ­re­go miesz­kań­cy po­słu­gu­ją się ję­zy­kiem sło­wac­kim

 (1.3) spi­sa­ny, stwo­rzo­ny w ję­zy­ku sło­wac­kim


Źródła:

Wiktionary

Słowackość

→ sło­wac­ki


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co sło­wac­kie; sło­wac­ki cha­rak­ter cze­goś


Patrz:słowacki

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słowacysta

spe­cja­li­sta w dzie­dzi­nie sło­wa­cy­sty­ki


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) znaw­ca kul­tu­ry i ję­zy­ka Sło­wa­cji


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słowacystka

→ sło­wa­cy­sta


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) znaw­czy­ni kul­tu­ry i ję­zy­ka Sło­wa­cji


Patrz:słowacysta

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słowacystyczny

→ sło­wa­cy­sty­ka


Patrz:słowacystyka

Źródła:

SJP.pl

Słowacystyka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) dział nauki zaj­mu­ją­cy się li­te­ra­tu­rą i hi­sto­rią Sło­wa­cji oraz ję­zy­kiem sło­wac­kim;


Sło­wa­cy­sty­ka – dział nauki zaj­mu­ją­cy się li­te­ra­tu­rą i hi­sto­rią Sło­wa­cji oraz ję­zy­kiem sło­wac­kim. Sta­no­wi część sla­wi­sty­ki.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Słowacyzm

wyraz, zwrot lub kon­struk­cja skład­nio­wa wzo­ro­wa­ne na ję­zy­ku sło­wac­kim albo z niego prze­ję­te


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1)  jęz. ele­ment ję­zy­ko­wy za­czerp­nię­ty z ję­zy­ka sło­wac­kie­go


Sło­wa­cyzm, slo­wa­kizm, sło­wa­kizm – ele­ment ję­zy­ko­wy za­po­ży­czo­ny z ję­zy­ka sło­wac­kie­go i funk­cjo­nu­ją­cy stale w obrę­bie in­ne­go ję­zy­ka. Może to być rów­nież ele­ment ję­zy­ka sło­wac­kie­go wpro­wa­dzo­ny do tek­stu w spo­sób do­raź­ny, np. w ce­lach ar­ty­stycz­nych lub sty­li­za­cyj­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Słowacyzować

pod­da­wać wpły­wom sło­wac­kim, roz­sze­rzać wpły­wy sło­wac­kie, na­da­wać cze­muś cechy ty­po­wo sło­wac­kie


Źródła:

SJP.pl

Słowaczka

oby­wa­tel­ka Sło­wa­cji


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) osoba płci żeń­skiej na­ro­do­wo­ści sło­wac­kiej, oby­wa­tel­ka Sło­wa­cji, miesz­kan­ka Sło­wa­cji


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słowaczyzna

ob­szar za­miesz­ka­ły przez Sło­wa­ków; Sło­wac­czyz­na


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) hist. geogr. kra­i­na po­ło­żo­na mię­dzy rzeką Dunaj, Kar­pa­ta­mi a Rusią Za­kar­pac­ką, za­miesz­ka­na przez lud­ność sło­wac­ką


Sło­wa­czyz­na lub Zie­mia sło­wac­ka ( Slovenská zem, Slo­ven­sko; Tótország) – re­gion hi­sto­rycz­no-et­no­gra­ficz­ny w środ­ko­wej Eu­ro­pie, po­ło­żo­ny mniej wię­cej na te­re­nie dzi­siej­sze­go pań­stwa sło­wac­kie­go. Za­miesz­ki­wa­ny głów­nie przez lud­ność sło­wac­ką.

W la­tach 1003–1025/1031 zie­mie te wcho­dzi­ły w skład Pol­ski pier­wszych Pia­stów, po przy­łą­cze­niu przez Bo­le­sła­wa Chro­bre­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Słowak

oby­wa­tel Sło­wa­cji


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) czło­wiek na­ro­do­wo­ści sło­wac­kiej, oby­wa­tel Sło­wa­cji, miesz­ka­niec Sło­wa­cji;


Sło­wak – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie łódz­kim, w po­wie­cie zgier­skim, w gmi­nie Alek­san­drów Łódz­ki.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do ów­czes­ne­go wo­je­wództ­wa łódz­kie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Słowakiewicz

naz­wi­sko


Sło­wa­kie­wicz – pol­skie naz­wi­sko, w Pol­sce nosi je około 250 osób.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Słowakofilski

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) na­ce­cho­wa­ny sło­wa­ko­fil­stwem, sym­pa­ty­zu­ją­cy ze Sło­wa­cją, Sło­wa­ka­mi


Źródła:

Wiktionary

Słowami

wy­ra­zy sta­no­wią­ce czy­jąś wy­po­wiedź albo tekst cze­goś, np. wier­sza, prze­mó­wie­nia


Źródła:

SJP.pl

Słowem

1. ciąg gło­sek, liter sta­no­wią­cy względ­nie sa­mo­dziel­ny ele­ment ję­zy­ka, któ­re­mu przy­po­rząd­ko­wa­ne są okre­ślo­ne zna­cze­nie i funk­cja skład­nio­wa; wyraz;
2. wy­po­wia­da­nie się słow­ne lub na pi­śmie; mowa, język;
3. obiet­ni­ca;
4. prze­sta­rza­łe: cza­sow­nik; * forma na­rzęd­ni­ka l.mn. "słowy" moż­li­wa tylko w wy­ra­że­niu "in­ny­mi słowy" - ina­czej mó­wiąc


par­ty­ku­ła

 (1.1) par­ty­ku­ła wpro­wa­dza­ją­ca stre­szcze­nie tego, co zo­sta­ło po­wie­dzia­ne

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) N. lp. od: słowo


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słowenia

Re­pu­bli­ka Sło­we­nii; pań­stwo w Eu­ro­pie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. polit. pań­stwo w po­łud­nio­wej Eu­ro­pie ze sto­li­cą w Lu­bla­nie;


Sło­we­nia, Re­pu­bli­ka Sło­we­nii ( Slo­ve­ni­ja [], Re­pu­bli­ka Slo­ve­ni­ja) – pań­stwo po­ło­żo­ne w Eu­ro­pie Po­łud­nio­wej nad mo­rzem Adria­tyc­kim, gra­ni­czy od za­cho­du z Wło­cha­mi, od pół­no­cy z Au­strią, od wscho­du z Wę­gra­mi oraz od po­łud­nia z Chor­wa­cją. Sto­li­cą i naj­więk­szym mia­stem kraju jest Lu­bla­na.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Słoweniec

oby­wa­tel Sło­we­nii


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) czło­wiek na­ro­do­wo­ści sło­weń­skiej, oby­wa­tel Sło­we­nii, miesz­ka­niec Sło­we­nii


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słowenistyka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nauka zwią­za­na z kul­tu­rą, ję­zy­kiem i li­te­ra­tu­rą Sło­we­nii


Sło­we­ni­sty­ka – dy­scy­pli­na zaj­mu­ją­ca się ba­da­niem li­te­ra­tu­ry, ję­zy­ka i kul­tu­ry sło­weń­skiej. Sta­no­wi część sla­wi­sty­ki.

Naj­star­szą jed­nost­ką pro­wa­dzą­cą stu­dia na tym kie­run­ku na te­ry­to­rium sło­weń­skim jest Uni­wer­sy­tet Lu­blań­ski, któ­rej po­cząt­ki da­tu­je się na 1919 rok. W Pol­sce stu­dia na tym kie­run­ku ofe­ru­ją:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Słowenka

oby­wa­tel­ka Sło­we­nii


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) ko­bie­ta na­ro­do­wo­ści sło­weń­skiej


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słowenkowo

Sło­wen­ko­wo – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie świd­wiń­skim, w gmi­nie Sła­wo­bo­rze.

W 2014 we wsi od­da­no do użyt­ku dwa pry­wat­ne, śmi­głow­co­we lą­do­wi­ska: Agro Sło­wen­ko­wo oraz PRH Sło­wen­ko­wo.


Źródła:

Wikipedia

Słoweń.

skrót od: sło­weń­ski


Źródła:

SJP.pl

Słoweński

do­ty­czą­cy Sło­we­nii


przy­miot­nik

 (1.1) od­no­szą­cy się do Sło­we­nii lub Sło­weń­ców

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) jęz. język urzę­do­wy Sło­we­nii;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słoweńskojęzyczny

przy­miot­nik

 (1.1) taki, który po­słu­gu­je się ję­zy­kiem sło­weń­skim

 (1.2) taki, któ­re­go miesz­kań­cy po­słu­gu­ją się ję­zy­kiem sło­weń­skim

 (1.3) spi­sa­ny, stwo­rzo­ny w ję­zy­ku sło­weń­skim


Źródła:

Wiktionary

Słoweńskość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co sło­weń­skie; sło­weń­ski cha­rak­ter cze­goś


Źródła:

Wiktionary

Słoweńszczyzna

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) jęz. język sło­weń­ski

 (1.2) to, co zwią­za­ne ze Sło­we­nią lub Sło­weń­ca­mi


Źródła:

Wiktionary

Słowiak

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Słowianeczka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od: Sło­wian­ka


Źródła:

Wiktionary

Słowianie

naj­licz­niej­sza grupa lud­no­ści in­do­e­u­ro­pej­skiej w Eu­ro­pie


Sło­wia­nie – w obrę­bie ludów in­do­e­u­ro­pej­skich po­słu­gu­ją­cych się ję­zy­ka­mi sło­wiań­ski­mi. Za­miesz­ku­ją Eu­ro­pę wschod­nią, środ­ko­wą i po­łud­nio­wą oraz pas pół­noc­nej Azji – od Uralu po Ocean Spo­koj­ny. Sta­no­wią naj­licz­niej­szą grupę lud­no­ści in­do­e­u­ro­pej­skiej w Eu­ro­pie.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Słowianin

czło­nek naj­licz­niej­szej grupy lud­no­ści in­do­e­u­ro­pej­skiej w Eu­ro­pie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) etn. przed­sta­wi­ciel jed­ne­go z ludów lub na­ro­dów in­do­e­u­ro­pej­skich, za­miesz­ku­ją­cych wschod­nią i po­łud­nio­wo-wschod­nią część Eu­ro­py;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Słowianizm

wyraz, zwrot lub kon­struk­cja skład­nio­wa wzo­ro­wa­ne na któ­rymś z ję­zy­ków sło­wiań­skich albo z niego prze­ję­te; sla­wizm


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) jęz. słowo, fraza lub kon­struk­cja po­cho­dzą­ca z ję­zy­ków sło­wiań­skich

 (1.2) etn. cecha cha­rak­te­ry­stycz­na dla kul­tu­ry sło­wiań­skiej


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słowianka

człon­ki­ni ze­spo­łu Sło­wian­ki


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) etn. przed­sta­wi­ciel­ka jed­ne­go z ludów lub na­ro­dów in­do­e­u­ro­pej­skich, za­miesz­ku­ją­cych wschod­nią i po­łud­nio­wo-wschod­nią część Eu­ro­py


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Słowianofil

zwo­len­nik, sym­pa­tyk tego, co sło­wiań­skie


Źródła:

SJP.pl

Słowianofilia

sym­pa­tia do Sło­wian i wszyst­kie­go, co sło­wiań­skie; sło­wia­no­fil­stwo


Źródła:

SJP.pl

Słowianofilka

→ sło­wia­no­fil


Patrz:słowianofil

Źródła:

SJP.pl

Słowianofilski

→ sło­wia­no­fil


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) na­ce­cho­wa­ny sło­wia­no­fil­stwem, sym­pa­ty­zu­ją­cy ze Sło­wia­na­mi


Patrz:słowianofil

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słowianofilstwo

1. sym­pa­tia do Sło­wian i wszyst­kie­go, co sło­wiań­skie; sło­wia­no­fi­lia;
2. kie­ru­nek ide­o­lo­gicz­ny w Rosji w la­tach 1840-1870 odrzu­ca­ją­cy eu­ro­pe­i­za­cję Rosji;
3. kie­ru­nek ide­o­lo­gicz­ny w Pol­sce w pier­wszej po­ło­wie XIX wieku, po­stu­lu­ją­cy kul­tu­ral­ne i po­li­tycz­ne zjed­no­cze­nie Sło­wian


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) przy­chyl­ny sto­su­nek do Sło­wian


Sło­wia­no­fil­stwo – nurt myśli po­li­tycz­nej uksz­tał­to­wa­ny w Rosji w la­tach 30. XIX w.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Słowianofob

osoba ma­ją­ca wrogi sto­su­nek do wszyst­kie­go, co sło­wiań­skie


Źródła:

SJP.pl

Słowianofobia

nie­chęt­ny lub wrogi sto­su­nek do wszyst­kie­go, co sło­wiań­skie


Źródła:

SJP.pl

Słowianoznawca

znaw­ca ję­zy­ka, kul­tu­ry i li­te­ra­tu­ry sło­wiań­skiej; sla­wi­sta


Źródła:

SJP.pl

Słowianoznawczy

zwią­za­ny z nauką zaj­mu­ją­cą się ba­da­niem ję­zy­ka, li­te­ra­tu­ry i kul­tu­ry na­ro­dów sło­wiań­skich


Źródła:

SJP.pl

Słowianoznawczyni

znaw­czy­ni ję­zy­ka, kul­tu­ry i li­te­ra­tu­ry sło­wiań­skiej; sla­wist­ka


Źródła:

SJP.pl

Słowianoznawstwo

nauka zaj­mu­ją­ca się ba­da­niem ję­zy­ków, li­te­ra­tur, kul­tur i hi­sto­rii na­ro­dów sło­wiań­skich; sla­wi­sty­ka


Źródła:

SJP.pl

Słowiańsk

mia­sto na Ukra­i­nie


Sło­wiańsk ( Слов'янськ, "Słow­janśk"; Слaвянск, "Sła­wiansk") – mia­sto we wschod­niej czę­ści Ukra­i­ny, w ob­wo­dzie do­niec­kim, w Do­niec­kim Za­głę­biu Wę­glo­wym, po­ło­żo­ne nad rzeką Ka­zen­nyj Toreć, sie­dzi­ba ad­mi­ni­stra­cyj­na re­jo­nu sło­wiań­skie­go nie wcho­dzą­ca jed­nak w jego skład. Oś­ro­dek wy­do­by­cia soli ka­mien­nej, prze­my­słu che­micz­ne­go, ma­szy­no­we­go, ma­te­ria­łów bu­dow­la­nych i spo­żyw­cze­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Słowiański

od­no­szą­cy się, na­le­żą­cy do Sło­wian


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) jęz. zwią­za­ny z ję­zy­ka­mi Sło­wian

 (1.2) zwią­za­ny ze Sło­wia­na­mi, sło­wiań­szczyz­ną


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słowiańskość

→ sło­wiań­ski


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co ty­po­wo sło­wiań­skie, na­le­żą­ce do Sło­wian


Patrz:słowiański

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słowiaństwo

sło­wiań­skie po­cho­dze­nie; sło­wiań­skość


Źródła:

SJP.pl

Słowiańszczyzna

wszyst­ko, co jest cha­rak­te­ry­stycz­ne dla Sło­wian


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) wszyst­ko to, co sło­wiań­skie, ogół rze­czy/pojęć zwią­za­nych ze Sło­wia­na­mi i/lub ich kul­tu­rą (m.in. ich ję­zy­ka­mi)

 (1.2) zie­mie Sło­wian

 (1.3) na­ro­dy sło­wiań­skie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słowiczek

zdrob­nie­nie od: sło­wik


Źródła:

SJP.pl

Słowiczy

1. przy­miot­nik od: sło­wik;
2. w prze­no­śni: śpiew­ny, sub­tel­ny, li­rycz­ny


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy sło­wi­ka, od­no­szą­cy się do sło­wi­ka

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (2.1) cha­rak­te­ry­stycz­ny dla sło­wi­ka; taki jak u sło­wi­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słowień

od­mia­na lnu o owo­cach nie­pę­ka­ją­cych i na­sio­nach ciem­no­bru­nat­nych


Źródła:

SJP.pl

Słowik

śpie­wa­ją­cy ptak wę­drow­ny z ro­dzi­ny dro­zdów; bek­wa­rek


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Lu­sci­nia|ref=tak., ro­dzaj ma­łych pta­ków śpie­wa­ją­cych z ro­dzi­ny mu­cho­łó­wek;

 (1.2) ornit. ptak z ro­dza­ju sło­wik (1.1)

 (1.3) hist. nie­wiel­kie dzia­ło, strze­la­ją­ce ku­la­mi że­laz­ny­mi, uży­wa­ne w Pol­sce w XVI w.


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Słowikowski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Słowin

Sło­win (niem. "Lämmersdorf") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bu­skim, w po­wie­cie strze­lec­ko-dre­zde­nec­kim, w gmi­nie Do­bie­gniew. Do wsi od za­cho­du przy­le­ga je­zio­ro Małe Sław­no.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa go­rzow­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Słowiniec

czło­nek hi­sto­rycz­nej grupy et­no­gra­ficz­nej spo­krew­nio­nej z Ka­szu­ba­mi


Źródła:

SJP.pl

Słowinka

człon­ki­ni hi­sto­rycz­nej grupy et­no­gra­ficz­nej spo­krew­nio­nej z Ka­szu­ba­mi


Źródła:

SJP.pl

Słowino

Sło­wi­no (do 1945 niem. "Schla­win") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie sła­wień­skim, w gmi­nie Dar­ło­wo przy dro­dze kra­jo­wej nr 37.

We­dług da­nych z 28 wrze­śnia 2009 roku wieś miała 400 sta­łych miesz­kań­ców.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość po­ło­żo­na była w wo­je­wództ­wie ko­sza­liń­skim.


Źródła:

Wikipedia

Słowić

cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny (dk. wy­sło­wić lub brak)

 (1.1) daw. wy­ra­żać coś za po­mo­cą słów; wy­po­wia­dać okre­ślo­ną treść; gło­sić, ogła­szać coś

 (1.2) daw. rzad. wy­sła­wiać, czy­nić sław­nym; wiel­bić, od­da­wać cześć, chwa­lić

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny sło­wić się

 (2.1) daw. być wy­ra­ża­nym w sło­wach


Źródła:

Wiktionary

Słowińcy

hi­sto­rycz­na grupa et­no­gra­ficz­na spo­krew­nio­na z Ka­szu­ba­mi


Sło­wiń­cy (kasz. "Słowińcë") lub Ka­szu­bi Na­dłeb­scy – hi­sto­rycz­na grupa et­no­gra­ficz­na, bę­dą­ca w isto­cie odła­mem lud­no­ści ka­szub­skiej, za­miesz­ku­ją­cej do lat po dru­giej woj­nie świa­to­wej te­re­ny nad je­zio­ra­mi Gard­no i Łeb­sko (pół­noc­no-za­chod­nia część wo­je­wództ­wa po­mor­skie­go). Po­słu­gi­wa­li się oni gwarą sło­wiń­ską, wcho­dzą­cą w skład dia­lek­tu pół­noc­no­ka­szub­skie­go ję­zy­ka ka­szub­skie­go. W uksz­tał­to­wa­niu wyz­na­nio­wym Sło­wiń­ców wy­raź­ną więk­szość sta­no­wi­li lu­te­ra­nie.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Słowiński

naz­wi­sko


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy Sło­wiń­ców, po­cho­dzą­cy od Sło­wiń­ców

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) jęz. język Sło­wiń­ców


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Słownictwo

zasób słów jakim po­słu­gu­je się dana osoba, bądź grupa osób


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) jęz. zasób słów skła­da­ją­cych się na jakiś język (lub dia­lekt, gwarę); ogół wy­ra­zów

 (1.2) ter­mi­ny okre­śla­ją­ce jakąś spe­cjal­ność; zbiór wy­ra­zów uży­wa­nych przez da­ne­go czło­wie­ka, śro­do­wi­sko lub w danym re­gio­nie


Słow­nict­wo, ina­czej lek­sy­ka – ogół wy­ra­zów da­ne­go ję­zy­ka; po­je­dyn­cza war­stwa lek­sy­kal­na (np. słow­nict­wo ne­u­tral­ne, książ­ko­we, ek­spre­syw­ne itp.) lub zasób wy­ra­zów wła­ści­wych dla da­ne­go au­to­ra lub ut­wo­ru. Wy­ra­zy służą do na­zy­wa­nia ele­men­tów rze­czy­wi­sto­ści (ich cech oraz re­la­cji mię­dzy nimi), sta­nów wew­nętrz­nych czło­wie­ka oraz sta­nów ek­spre­syw­nych (uczuć, emo­cji itp.).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Słowniczek

zdrob­nie­nie od: słow­nik


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od: słow­nik

 (1.2) mały dwu­ję­zycz­ny słow­nik, w kie­szon­ko­wym wy­da­niu, za­wie­ra­ją­cy pod­sta­wo­we słow­nict­wo

 (1.3) pot. ze­szyt, no­tat­ki słu­żą­ce do gro­ma­dze­nia słó­wek w trak­cie nauki ję­zy­ka ob­ce­go

 (1.4) krót­ka lista słow­nict­wa z ja­kiejś dzie­dzi­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słownie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) po­przez wy­po­wiedź

 (1.2) za­pi­su­jąc za po­mo­cą słów


Źródła:

Wiktionary

Słowniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: słow­ny


Źródła:

SJP.pl

Słownik

1. zbiór wy­ra­zów uło­żo­nych i opra­co­wa­nych we­dług pew­nej za­sa­dy, zwy­kle ob­ja­śnia­nych pod wzglę­dem zna­cze­nio­wym;
2. in­dy­wi­du­al­ny zasób wy­ra­zów


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zbiór słów, pojęć z pew­nej dzie­dzi­ny, wszyst­kich lub do­bra­nych wg ja­kiejś me­to­dy, wraz z ich skró­to­wy­mi opi­sa­mi;

 (1.2) spis słów z tłu­ma­cze­nia­mi na inny język

 (1.3) zasób słow­nict­wa: in­dy­wi­du­al­ny ja­kiejś osoby lub pew­nej zbio­ro­wo­ści


Słow­nik – wy­daw­nict­wo opi­su­ją­ce słow­nict­wo da­ne­go ję­zy­ka (lub jego część) bądź ze­sta­wia­ją­ce ze sobą słow­nict­wo dwóch lub wię­cej ję­zy­ków. Słow­nik two­rzy zbiór de­fi­ni­cji słów lub wy­ra­żeń uło­żo­nych i opra­co­wa­nych we­dług okre­ślo­nej za­sa­dy. Struk­tu­ra słow­ni­ka dzie­li się na ar­ty­ku­ły ha­sło­we uło­żo­ne w po­rząd­ku al­fa­be­tycz­nym, rza­dziej te­ma­tycz­nym lub gnia­zdo­wym (w opar­ciu o wspól­ne gnia­zda ety­mo­lo­gicz­ne).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Słownikarka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) jęz. spe­cja­list­ka ukła­da­ją­ca słow­ni­ki


Źródła:

Wiktionary

Słownikarnia

prze­sta­rza­le: re­dak­cja, w któ­rej opra­co­wu­je się słow­nik


Źródła:

SJP.pl

Słownikarski

1. do­ty­czą­cy słow­ni­ków, wy­ra­zów;
2. do­ty­czą­cy słow­ni­kar­stwa, słow­ni­ka­rza


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z słow­ni­kar­stwem, do­ty­czą­cy słow­ni­ka­rzy lub słow­ni­kar­stwa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słownikarstwo

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) jęz. zob. lek­sy­ko­gra­fia.


Źródła:

Wiktionary

Słownikarz

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) jęz. spe­cja­li­sta ukła­da­ją­cy słow­ni­ki


Źródła:

Wiktionary

Słownikowość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) środ. cecha tego, co słow­ni­ko­we


Źródła:

Wiktionary

Słownikowy

przy­miot­nik od: słow­nik


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy słow­ni­ka, wła­ści­wy słow­ni­ko­wi

 (1.2) do­ty­czą­cy słow­nict­wa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słowność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tych, któ­rzy są słow­ni, do­trzy­mu­ją­cy da­ne­go słowa, zło­żo­nej obiet­ni­cy


Źródła:

Wiktionary

Słowny

1. wy­ra­żo­ny mową, ustny;
2. do­trzy­mu­ją­cy słowa


przy­miot­nik

 (1.1) wy­ra­żo­ny za po­mo­cą słów

 (1.2) do­trzy­mu­ją­cy obiet­ni­cy, słowa, nie­rzu­ca­ją­cy słów na wiatr


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słowo

1. ciąg gło­sek, liter sta­no­wią­cy względ­nie sa­mo­dziel­ny ele­ment ję­zy­ka, któ­re­mu przy­po­rząd­ko­wa­ne są okre­ślo­ne zna­cze­nie i funk­cja skład­nio­wa; wyraz;
2. wy­po­wia­da­nie się słow­ne lub na pi­śmie; mowa, język;
3. obiet­ni­ca;
4. prze­sta­rza­łe: cza­sow­nik; * forma na­rzęd­ni­ka l.mn. "słowy" moż­li­wa tylko w wy­ra­że­niu "in­ny­mi słowy" - ina­czej mó­wiąc


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) jęz. wy­róż­nio­na fo­ne­tycz­nie lub gra­ficz­nie część wy­po­wie­dzi skła­da­ją­ca się z jed­ne­go lub wię­cej mor­fe­mów, wy­ra­ża­ją­ca pewną niez­mien­ną treść w danym ję­zy­ku;

 (1.2) obiet­ni­ca, przy­rze­cze­nie

 (1.3) daw. cza­sow­nik


Słowo – ele­men­tar­na część mowy. Jego pi­sa­nym od­po­wied­ni­kiem jest wyraz. Za po­mo­cą słów okre­śla się wszel­kie po­ję­cia, np. obiekt lub klasę obiek­tów rze­czy­wi­stych i po­ję­cia ab­strak­cyj­ne. Zna­cze­nia słów czło­wiek poz­na­je stop­nio­wo, roz­po­czy­na­jąc od nie­mow­lęct­wa. Wy­mia­na słów wiąże się z prze­ka­zy­wa­niem emo­cji.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Słowoforma

forma flek­syj­na wy­ra­zu


Źródła:

SJP.pl

Słowolejstwo

nad­miar słów, roz­wo­dze­nie się; wie­lo­sło­wie, wo­do­lej­stwo


Źródła:

SJP.pl

Słoworód

prze­sta­rza­le: po­cho­dze­nie wy­ra­zów, ety­mo­lo­gia


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) jęz. przest. ety­mo­lo­gia, po­cho­dze­nie wy­ra­zów


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słowotok

be­zład­ne, szyb­kie wy­po­wia­da­nie słów wy­stę­pu­ją­ce w niek­tó­rych za­bu­rze­niach psy­chicz­nych; lo­go­rea


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) med. za­bu­rze­nie w ko­mu­ni­ka­cji ob­ja­wia­ją­ce się be­zład­ną, szyb­ką mową;

 (1.2) pot. pejor. wy­po­wiedź rozw­le­kła, emo­cjo­nal­na i po­zba­wio­na głęb­szej tre­ści


Sło­wo­tok (z gr. lo­go­rea, "λόγος" 'słowo' i "ῥέω" 'prąd') – za­bu­rze­nie w ko­mu­ni­ka­cji ob­ja­wia­ją­ce się be­zład­ną, szyb­ką mową. Cza­sa­mi kla­sy­fi­ko­wa­ny jako cho­ro­ba psy­chicz­na, ob­ja­wia­ją­ca się be­zład­ną, nie­spój­ną ga­dat­li­wo­ścią. Sło­wo­tok jest obec­ny w za­bu­rze­niach psy­chia­trycz­nych i ne­u­ro­lo­gicz­nych m.in. w afaz­ji, lez­jach kory mózgu w ob­sza­rze wzgó­rza, ma­niach i zaz­wy­czaj w schi­zo­fre­nii ka­ta­to­nicz­nej.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Słowotwórca

twór­ca no­wych słów


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) spe­cja­li­sta w dzie­dzi­nie sło­wot­wór­stwa

 (1.2) rzad. twór­ca no­wych słów


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słowotwórczość

two­rze­nie wy­ra­zów


Źródła:

SJP.pl

Słowotwórczy

do­ty­czą­cy sło­wot­wór­stwa


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) od­no­szą­cy się do sło­wot­wór­stwa, do­ty­czą­cy bu­do­wy słów


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słowotwórczyni

ko­bie­ta two­rzą­ca słowa


Źródła:

SJP.pl

Słowotwórstwo

1. nauka o bu­do­wie i two­rze­niu wy­ra­zów;
2. rzad­ko: two­rze­nie wy­ra­zów


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) jęz. nauka o bu­do­wie i two­rze­niu wy­ra­zów

 (1.2) rzad. two­rze­nie wy­ra­zów


Sło­wot­wór­stwo – dział ję­zy­koz­naw­stwa zaj­mu­ją­cy się spo­so­ba­mi pow­sta­wa­nia no­wych wy­ra­zów w ję­zy­ku.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Słoń

1. naj­więk­szy ro­śli­no­żer­ny ssak lą­do­wy z rzędu trą­bow­ców;
2. prze­no­śnie o czło­wie­ku oty­łym, ocię­ża­łym, niez­grab­nie po­ru­sza­ją­cym się


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) zool. duży, ro­śli­no­żer­ny ssak lą­do­wy z chwyt­ną trąbą

 (1.2) sa­miec sło­nia (1.1)

 (1.3) pot. grub. ktoś bar­dzo duży, gruby

 (1.4) gwara. prze­stęp­cza spraw­ca ro­zbo­ju

 (1.5) gwara. wojsk. maska prze­ciw­ga­zo­wa z długą rurą

forma cza­sow­ni­ka.

 (2.1) 2. os. lp., rozk. od: sło­nić


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Słońce

1. cen­tral­ne ciało Ukła­du Sło­necz­ne­go; Słoń­ce;
2. świa­tło sło­necz­ne;
3. pie­szczot­li­wie: osoba uko­cha­na lub bar­dzo lu­bia­na


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) Słoń­ce wi­dzia­ne jako tar­cza na nie­bie

 (1.2) astr. głów­na gwia­zda w ukła­dzie pla­ne­tar­nym, źró­dło świa­tła i cie­pła po­ja­wia­ją­ce się na nie­bie

 (1.3) wy­stę­pu­ją­cy w wielu wa­rian­tach sym­bol o okrą­głym kształ­cie i pro­mie­ni­stych li­niach

 (1.4) przen. świa­tło wy­sy­ła­ne przez słoń­ce (1.1); blask sło­necz­ny

 (1.5) przen. pie­szczot­li­wie o oso­bie


Słoń­ce (łac. "Sol", gr. "Ἥλιος", trb. "Hḗlios"; sym­bol:) – gwia­zda cen­tral­na Ukła­du Sło­necz­ne­go, wokół któ­rej or­bi­tu­je Zie­mia, inne pla­ne­ty tego ukła­du, pla­ne­ty kar­ło­wa­te oraz małe ciała Ukła­du Sło­necz­ne­go. Słoń­ce skła­da się z go­rą­cej plaz­my utrzy­my­wa­nej przez gra­wi­ta­cję i kształ­to­wa­nej przez pole ma­gne­tycz­ne.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Słończewo

Słoń­cze­wo (nazwa obocz­na: Słon­cze­wo) – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie puł­tu­skim, w gmi­nie Gzy. Ma sta­tus so­łect­wa.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa cie­cha­now­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Słońcówka

słoń­ców­ka sów­ków­ka - ga­tu­nek mu­chów­ki z ro­dzi­ny bu­jan­ko­wa­tych


Słoń­ców­ka ("Villa") – ro­dzaj mu­chó­wek z ro­dzi­ny bu­jan­ko­wa­tych i po­dro­dzi­ny Exo­pro­so­pi­nae. Kos­mo­po­li­tycz­ny. Larwy są pa­so­ży­ta­mi gą­sie­nic mo­ty­li noc­nych, a rza­dziej larw chrzą­szczy z ro­dzi­ny czar­nu­cho­wa­tych.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Słońsk

wieś w Pol­sce


Słońsk ( Son­nen­burg) – wieś gmin­na o cha­rak­te­rze miej­skim w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bu­skim, w po­wie­cie su­lę­ciń­skim, sie­dzi­ba gminy Słońsk. Daw­niej mia­sto; uzy­skał lo­ka­cję miej­ską przed 1341 ro­kiem, zde­gra­do­wa­ny w 1945 roku. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa go­rzow­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Słoński

→ Słońsk


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Patrz:Słońsk

Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Słońszczanin

miesz­ka­niec Słoń­ska (wsi w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Słońszczanka

miesz­kan­ka Słoń­ska (wsi w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Słońszy

rzad­ki sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: słony; bar­dziej słony


Źródła:

SJP.pl

Słubice

1. mia­sto w Pol­sce;
2. wieś w Pol­sce


Słu­bi­ce (do 1945 Frank­furt (Oder)-Damm­vor­stadt) – mia­sto w wo­je­wództ­wie lu­bu­skim, sie­dzi­ba po­wia­tu słu­bic­kie­go i gminy miej­sko-wiej­skiej Słu­bi­ce, w obrę­bie Lu­bu­skie­go Prze­ło­mu Odry, nad rzeką Odrą.

We­dług da­nych GUS z 31 grud­nia 2024 r. Słu­bi­ce li­czy­ły 16 090 miesz­kań­ców, zaś wraz z Frank­fur­tem nad Odrą, któ­re­go część sta­no­wi­ły do 1945, two­rzą aglo­me­ra­cję trans­gra­nicz­ną li­czą­cą ok.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Słubicki

przy­miot­nik od: Słu­bi­ce


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Słu­bi­ca­mi, do­ty­czą­cy Słu­bic


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słubiczanin

miesz­ka­niec Słu­bic


Źródła:

SJP.pl

Słubiczanka

miesz­kan­ka Słu­bic


Źródła:

SJP.pl

Słuch

zmysł od­po­wia­da­ją­cy za od­bie­ra­nie wra­żeń dźwię­ko­wych


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) jeden ze zmy­słów, który od­bie­ra dźwię­ki;

 (1.2) muz. umie­jęt­ność roz­róż­nia­nia wy­so­ko­ści dźwię­ków

 (1.3) środ. łow. ucho za­ją­ca, kró­li­ka, także dzika


Słuch – zmysł umoż­li­wia­ją­cy od­bie­ra­nie (per­cep­cję) fal dźwię­ko­wych. Na­rzą­dy słu­chu na­zy­wa się usza­mi. Słuch jest wy­ko­rzy­sty­wa­ny przez or­ga­niz­my żywe do ko­mu­ni­ka­cji oraz roz­poz­na­wa­nia oto­cze­nia.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Słuchacz

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba, która słu­cha kogoś lub cze­goś

 (1.2) osoba, która uczę­szcza na wyż­szą uczel­nię, kursy itp.


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Słuchaczka

→ słu­chacz


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) rad. muz. ko­bie­ta, która słu­cha kogoś lub cze­goś

 (1.2) stud. ko­bie­ta, która uczę­szcza na wyż­szą uczel­nię, kursy itp.


Patrz:słuchacz

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słuchaj

zwrot uży­wa­ny w celu pod­kre­śle­nia tego, co chce się po­wie­dzieć; po­słu­chaj


Słu­chaj – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ku­jaw­sko-po­mor­skim, w po­wie­cie go­lub­sko-do­brzyń­skim, w gmi­nie Golub-Do­brzyń. Wraz z wsia­mi Skępsk i Pa­sie­ka na­le­ży do so­łect­wa Skępsk.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa to­ruń­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Słuchalnia

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) stpol. au­dy­to­rium


Źródła:

Wiktionary

Słuchalnica

daw­niej: kon­fe­sjo­nał; spo­wied­ni­ca


Źródła:

SJP.pl

Słuchalność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) udział danej sta­cji ra­dio­wej w cza­sie słu­cha­nia radia w ja­kiejś po­pu­la­cji


Źródła:

Wiktionary

Słuchalny

da­ją­cy się słu­chać


Źródła:

SJP.pl

Słucham

1. forma uży­wa­na przy od­bie­ra­niu te­le­fo­nu;
2. forma de­kla­ru­ją­ca chęć wy­słu­cha­nia innej osoby;
3. forma de­kla­ru­ją­ca go­to­wość wy­ko­na­nia ja­kie­goś za­da­nia


Źródła:

SJP.pl

Słuchanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|słu­chać.


Źródła:

Wiktionary

Słuchanka

po­tocz­nie:1. na­gra­nie do nauki ro­zu­mie­nia ze słu­chu;
2. treść dźwię­ko­wa do słu­cha­nia, np. słu­cho­wi­sko, au­dy­cja, pod­cast


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. na­gra­nie dźwię­ko­we przez­na­czo­ne do celów edu­ka­cyj­nych, naj­czę­ściej ćwi­czą­ce lub spraw­dza­ją­ce ro­zu­mie­nie ze słu­chu ję­zy­ka mó­wio­ne­go


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słuchaweczka

zdrob­nie­nie od: słu­chaw­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od: słu­chaw­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słuchawka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ele­ment lub ca­łość urzą­dzeń emi­tu­ją­cych dźwię­ki, np. apa­ra­tu te­le­fo­nicz­ne­go, radia, umoż­li­wia­ją­ca słu­cha­nie;

 (1.2) med. przy­rząd dia­gno­stycz­ny słu­żą­cy do osłu­chi­wa­nia cho­re­go;

 (1.3) środ. więz. zwy­kle w lm. ucho


Źródła:

Wiktionary

Słuchawki

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) techn. ze­staw gło­śni­ków słu­żą­cy do in­dy­wi­du­al­ne­go od­bio­ru dźwię­ku, naj­czę­ściej umie­szcza­ny w bez­poś­red­niej bli­sko­ści ucha, a nawet wew­nątrz ucha

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. lp.; M., B. i W. lm. od: słu­chaw­ka


Słu­chaw­ka – przet­wor­nik elek­tro­a­ku­stycz­ny ma­ją­cy za za­da­nie przeksz­tał­ce­nie sy­gna­łu elek­trycz­ne­go w sły­szal­ną falę dźwię­ko­wą, po­dob­nie jak czyni to gło­śnik; od gło­śni­ka jed­nak odróż­nia ją spo­sób, w jaki jest wy­ko­rzy­sty­wa­na: słu­chaw­ka służy do in­dy­wi­du­al­ne­go od­bio­ru dźwię­ku, naj­czę­ściej umie­szcza się ją w bez­poś­red­niej bli­sko­ści ludz­kie­go ucha, a nawet w jego prze­wo­dzie słu­cho­wym.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Słuchawkowy

przy­miot­nik od: słu­chaw­ka


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny ze słu­chaw­ką, do­ty­czą­cy słu­chaw­ki


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słuchać

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. po­słu­chać)

 (1.1) od­bie­rać dźwięk za poś­red­nict­wem na­rzą­du słu­chu

 (1.2) świa­do­mie od­bie­rać czy­jąś mowę

 (1.3) być po­słusz­nym

forma uży­wa­na w funk­cji za­im­ka py­ta­ją­ce­go

 (2.1) Słu­cham? → proś­ba o pow­tó­rze­nie py­ta­nia

 (2.2) Słu­cham? → forma wy­ra­że­nia zdzi­wie­nia na nie­do­rzecz­ną proś­bę lub obraź­li­we py­ta­nie

 (2.3) Słu­cham? → forma uży­wa­na przy od­bie­ra­niu te­le­fo­nu, do­mo­fo­nu


Źródła:

Wiktionary

Słuchiwać

słu­chać cze­goś re­gu­lar­nie lub z przer­wa­mi


Źródła:

SJP.pl

Słuchobus

au­to­bus umoż­li­wia­ją­cy prze­pro­wa­dze­nie bez­płat­ne­go ba­da­nia słu­chu


Źródła:

SJP.pl

Słuchocin

Słu­cho­cin – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie wę­grow­skim, w gmi­nie Gręb­ków. Ma sta­tus so­łect­wa.

Wier­ni Ko­ścio­ła rzym­sko­ka­to­lic­kie­go na­le­żą do pa­ra­fii Matki Bożej Kró­lo­wej Ko­ro­ny Pol­skiej w Kop­ciach.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa sied­lec­kie­go.


Źródła:

Wikipedia

Słuchowiec

czło­wiek po­sia­da­ją­cy dobrą pa­mięć słu­cho­wą


Źródła:

SJP.pl

Słuchowisko

ra­dio­słu­cho­wi­sko (rzad­ko), dźwię­ko­wi­sko (rzad­ko);
1. utwór li­te­rac­ki (ko­me­dia lub dra­mat) na­pi­sa­ny spe­cjal­nie lub przy­sto­so­wa­ny na po­trze­by radia;
2. ga­tu­nek ra­dio­wej dra­ma­tur­gii obej­mu­ją­cy takie ut­wo­ry;
3. au­dy­cja ra­dio­wa, w cza­sie któ­rej na­da­wa­ne są takie ut­wo­ry


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) dra­mat ra­dio­wy, forma ope­ru­ją­ca spe­cy­ficz­nie ra­dio­wy­mi środ­ka­mi wy­ra­zu: dia­lo­giem, efek­ta­mi aku­stycz­ny­mi, mu­zy­ką itp.; także: au­dy­cja ra­dio­wa, w cza­sie któ­rej na­da­wa­ny jest utwór dra­ma­tycz­ny;


Słu­cho­wi­sko (rza­dziej "ra­dio­słu­cho­wi­sko" lub "dźwię­ko­wi­sko") – pod­sta­wo­wa ar­ty­stycz­na, li­te­rac­ka forma, któ­rej two­rzy­wem jest wy­łącz­nie dźwięk: głos ludz­ki, efek­ty aku­stycz­ne i mu­zy­ka. Tra­dy­cyj­nie tek­sty słu­cho­wisk miały po­stać zbli­żo­ną do dra­ma­tu te­a­tral­ne­go, obec­nie, po­przez wpro­wa­dze­nie nar­ra­to­ra, po­ja­wia­ją się rów­nież formy epic­kie.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Słuchowiskowy

przy­miot­nik od: słu­cho­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Słuchowo-Wzrokowy

rów­no­cze­śnie sły­szal­ny i wi­dzial­ny; au­dio­wi­zu­al­ny


przy­miot­nik

 (1.1) zob. au­dio­wi­zu­al­ny.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słuchowy

przy­miot­nik od: słuch


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy na­rzą­du słu­chu, bę­dą­cy jego ele­men­tem

 (1.2) do­ty­czą­cy sły­sze­nia, funk­cji na­rzą­du słu­chu, od­bie­ra­ny za po­mo­cą słu­chu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słuchy

wia­do­mo­ści prze­ka­zy­wa­ne ust­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) pot. po­gło­ski

 (1.2) łow. uszy za­ją­ca


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słuck

mia­sto na Bia­ło­ru­si


Słuck ( Слуцк, Слуцк) – mia­sto na Bia­ło­ru­si, w ob­wo­dzie miń­skim, cen­trum ad­mi­ni­stra­cyj­ne re­jo­nu słuc­kie­go. Leży 105 km na po­łud­nie od Miń­ska, nad rzeką Słucz.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Słucki

1. → Słuck;
2. pas słuc­ki - ozdob­ny ele­ment pol­skie­go stro­ju szla­chec­kie­go no­szo­ny do kon­tu­sza; pas kon­tu­szo­wy


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Słuc­kiem, do­ty­czą­cy Słuc­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słucz

1. wieś w Pol­sce;
2. rzeka na Ukra­i­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. rzeka na Ukra­i­nie, prawy do­pływ Ho­ry­nia;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Słuczaj

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Po­le­sie. wy­pa­dek, przy­pa­dek


Źródła:

Wiktionary

Sługa

ko­bie­ta pra­cu­ją­ca jako osoba zaj­mu­ją­ca się czy­imś domem (m.in. sprzą­ta­ją­ca go) oraz po­słu­ga­mi oso­bi­sty­mi wobec go­spo­da­rzów; słu­żą­ca, go­spo­sia, pomoc do­mo­wa


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) daw. osoba, która usłu­gu­je

 (1.2) stpol. dwo­rza­nin

 (1.3) seks. osoba pod­le­gła w ukła­dzie sa­do­ma­so­chi­stycz­nym


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Sługiwać

daw­niej: peł­nić po­słu­gi u kogoś, zaj­mu­jąc się domem, go­spo­dar­stwem itp.; po­słu­gi­wać, usłu­go­wać


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) przest. słu­żyć (przez dłuż­szy czas, od czasu do czasu, okre­so­wo, z przer­wa­mi), speł­nia­jąc po­słu­gi

 (1.2) przest. wojsk. słu­żyć (przez dłuż­szy czas, od czasu do czasu, okre­so­wo, z przer­wa­mi), będąc żoł­nie­rzem

 (1.3) daw. słu­żyć (przez dłuż­szy czas, od czasu do czasu, okre­so­wo, z przer­wa­mi), po­ma­ga­jąc komuś

 (1.4) daw. słu­żyć (przez dłuż­szy czas, od czasu do czasu, okre­so­wo, z przer­wa­mi), za­stę­pu­jąc kogoś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Sługocice

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Sługocin

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Sługocinek

Słu­go­ci­nek – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie ko­niń­skim, w gmi­nie Go­li­na.

Ety­mo­lo­gia nazwy miej­sco­wo­ści wy­wo­dzi się od nazwy włas­nej "Słu­go­ta". We­dług do­ku­men­tów hi­sto­rycz­nych w XIV wieku za­pi­sy­wa­na była jako "Slu­go­czy­no", "Slu­go­czi­no", w XVI wieku "Slu­go­czy­no pan­skye", "Słu­go­czin", w XVII wieku "Słu­go­cin no­bi­lium", "Slu­go­cin Pan­ski", w XVIII wieku "Słu­go­ci­nek", w la­tach "Slu­go­ci­nek", od 1827 "Słu­go­ci­nek". Drugi człon no­bi­lium, Pan­ski oz­na­czał włas­ność szla­chec­ką.


Źródła:

Wikipedia

Sługocki

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Sługus

po­gard­li­wie: czło­wiek wy­słu­gu­ją­cy się komuś zwy­kle dla włas­nych ko­rzy­ści; fagas


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) po­gard. czło­wiek usłu­gu­ją­cy komuś, zwy­kle dla włas­nych ko­rzy­ści


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Sługuska

→ słu­gus


Patrz:sługus

Źródła:

SJP.pl

Słup

1. pio­no­wy ele­ment kon­struk­cyj­ny bu­dow­li;
2. sto­ją­cy wolno bal lub belka, zwy­kle do za­wie­sze­nia cze­goś, np. słup gra­nicz­ny;
3. war­stwa, smuga cze­goś for­mu­ją­ca się pio­no­wo, np. słup dymu;
4. ciecz wy­peł­nia­ją­ca pio­no­we na­czy­nie, np. słup rtęci;
5. po­stać mi­ne­ra­łu w for­mie pio­no­we­go wie­lo­bo­ku, np. słup soli;
6. po­tocz­nie: osoba lub spół­ka ma­sku­ją­ca nie­le­gal­ne in­te­re­sy innej osoby lub spół­ki


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) wy­so­ki, pio­no­wy ele­ment kon­struk­cyj­ny;

 (1.2) uno­szą­cy się pio­no­wo kłąb dymu lub gazu

 (1.3) zwar­ta, pio­no­wa stru­ga cie­czy

 (1.4) ciecz w rurce przy­rzą­du po­mia­ro­we­go

 (1.5) krysz­tał mi­ne­ra­łu uksz­tał­to­wa­ny w wy­dłu­żo­ną bryłę

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy lub mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) pot. firma (cza­sem też osoba, na którą jest ona za­re­je­stro­wa­na), za­ło­żo­na w celu uwia­ry­god­nie­nia nie­le­gal­nych in­te­re­sów innej spół­ki, np. wy­ko­ny­wa­nia fik­cyj­nych prze­le­wów, za­cią­ga­nia kre­dy­tów itp.


Słup – ele­ment kon­struk­cyj­ny (może być wolno sto­ją­cy), w po­sta­ci pod­po­ry naj­czę­ściej pio­no­wej. Szcze­gól­nym za­sto­so­wa­niem tego ro­dza­ju pod­pór są słupy te­le­fo­nicz­ne (te­le­gra­ficz­ne) lub słupy ener­ge­tycz­ne. Innym ro­dza­jem są słup­ki dro­go­we albo gra­nicz­ne. Słu­pa­mi na­zy­wa­my rów­nież ele­men­ty pio­no­we kon­struk­cji ra­mo­wych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Słupca

1. grzbie­to­wa część wy­pra­wio­nej skóry byd­lę­cej lub świń­skiej, uży­wa­na na po­desz­wy; kru­pon;
2. prze­sta­rza­łe: pio­no­wy ele­ment kon­struk­cyj­ny bu­dow­li; słup


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim;


Słup­ca – mia­sto w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, na Rów­ni­nie Wrze­siń­skiej, sie­dzi­ba gminy Słup­ca i po­wia­tu słu­pec­kie­go.

Mia­sto bi­skup­stwa poz­nań­skie­go, pod ko­niec XVI wieku le­ża­ło w po­wie­cie pyzdr­skim wo­je­wództ­wa ka­li­skie­go. W la­tach 1975–1998 mia­sto ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ło do wo­je­wództ­wa ko­niń­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Słupczanin

miesz­ka­niec Słup­cy


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Słup­cy

 (1.2) osoba po­cho­dzą­ca ze Słup­cy, uro­dzo­na w Słup­cy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słupczanka

miesz­kan­ka Słup­cy


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Słup­cy

 (1.2) ko­bie­ta po­cho­dzą­ca ze Słup­cy, uro­dzo­na w Słup­cy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słupczyński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Słupecki

przy­miot­nik od: Słup­ca


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Słup­cą, do­ty­czą­cy Słup­cy


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Słupeczno

Słu­pecz­no – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, w po­wie­cie lu­bel­skim, w gmi­nie Wy­so­kie.

Wieś szla­chec­ka po­ło­żo­na była w dru­giej po­ło­wie XVI wieku w po­wie­cie lu­bel­skim wo­je­wództ­wa lu­bel­skie­go. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa za­moj­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Słupek

1. zdrob­nie­nie od: słup;
2. żeń­ski organ płcio­wy u ro­ślin okry­to­na­sien­nych;
3. ro­dzaj ob­ca­sa w dam­skich pan­to­flach


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od: słup

 (1.2) bot. żeń­ski organ płcio­wy u ro­ślin okry­to­na­sien­nych;

 (1.3) ro­dzaj ob­ca­sa w dam­skich pan­to­flach

 (1.4) zool. sta­nię­cie przez niek­tó­re ssaki na tyl­nych ła­pach z wy­pro­sto­wa­nym tu­ło­wiem

 (1.5) sport. bocz­ny ele­ment bram­ki

 (1.6) sport. tra­fie­nie piłką w słu­pek (1.5)

 (1.7) fiz. ciecz w pio­no­wej rurce, np. ter­mo­me­tru

 (1.8) mat. pio­no­wy rząd liczb, zwła­szcza do zsu­mo­wa­nia

 (1.9) ele­ment wzoru w szy­deł­ko­wa­niu

 (1.10) pro­sto­kąt­ny ele­ment wy­kre­su


Słu­pek, słup­ko­wie (łac. "pi­styl­lum", ang. "pi­stil") – żeń­ski organ płcio­wy w kwie­cie okry­to­na­sien­nych. Zbu­do­wa­ny jest ze zro­śnię­tych ze sobą lub wol­nych owo­co­list­ków ("car­pel­lae"), które są zmo­dy­fi­ko­wa­ny­mi liść­mi (naj­praw­do­po­dob­niej ut­wo­ra­mi ho­mo­lo­gicz­ny­mi do ma­kro­spo­ro­fi­li). Słup­ki zaj­mu­ją za­wsze cen­tral­ne miej­sce w kwie­cie, gdzie mogą wy­stę­po­wać po­je­dyn­czo lub w więk­szej licz­bie.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Słupia

1. rzeka w Pol­sce;
2. Stara Słu­pia, wieś w Pol­sce; 2. Nowa Słu­pia, wieś w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Słupiak

pa­so­żyt­ni­czy grzyb z rzędu ro­zet­kow­ców


Źródła:

SJP.pl

Słupianin

miesz­ka­niec Słupi, Słupi Ka­pi­tul­nej, Słupi Nad­brzeż­nej, Słupi Wiel­kiej, Słupi pod Bra­li­nem lub Słupi pod Kęp­nem


Źródła:

SJP.pl

Słupianka

miesz­kan­ka Słupi, Słupi Ka­pi­tul­nej, Słupi Nad­brzeż­nej, Słupi Wiel­kiej, Słupi pod Bra­li­nem lub Słupi pod Kęp­nem


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Słupiasty

1. po­dob­ny kształ­tem do słupa;
2. skła­da­ją­cy się ze słu­pów


Źródła:

SJP.pl

Słupica

część skła­do­wa kor­pu­su pługa słu­żą­ca do łą­cze­nia go z grzą­dzie­lem lub ramą


Zo­bacz też: Słu­pi­ca (część pługa), Słu­pi­ce.

Słu­pi­ca – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie ra­dom­skim, w gmi­nie Jedl­nia-Let­ni­sko. Ma sta­tus so­łect­wa.

W la­tach 1954–1968 wieś była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Słu­pi­ca, po jej znie­sie­niu w gro­ma­dzie Czar­na.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Słupiec

1. grzbie­to­wa część wy­pra­wio­nej skóry byd­lę­cej lub świń­skiej, uży­wa­na na po­desz­wy; kru­pon;
2. prze­sta­rza­łe: pio­no­wy ele­ment kon­struk­cyj­ny bu­dow­li; słup


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Słupieć

nie­ru­cho­mieć ze zdu­mie­nia, prze­ra­że­nia; dręt­wieć


Źródła:

SJP.pl

Słupieński

→ Słup­no


Patrz:Słupno

Źródła:

SJP.pl

Słupik

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Słupiński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Słupkowaty

przy­po­mi­na­ją­cy kształ­tem słu­pek


Źródła:

SJP.pl

Słupkować

w ło­wiect­wie o za­ją­cu, kró­li­ku, świ­sta­ku: sia­dać na tyl­nych ła­pach; sta­wać słup­ka, sta­wiać słup­ka, dawać słup­ka


Źródła:

SJP.pl

Słupkowie

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Słupkowy

przy­miot­nik od: słu­pek


Źródła:

SJP.pl

Słupkoza

nad­mier­ne sta­wia­nie słup­ków w miej­scach, w któ­rych obo­wią­zu­je zakaz par­ko­wa­nia


Źródła:

SJP.pl

Słupnia

ro­śli­na z ro­dzi­ny astro­wa­tych; ra­ti­bi­da


Źródła:

SJP.pl

Słupnica

daw­niej: słu­pi­ca - część skła­do­wa kor­pu­su pługa słu­żą­ca do łą­cze­nia go z grzą­dzie­lem lub ramą


Słup­ni­ca (niem. "Stan­gen­wal­de") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim, w po­wie­cie no­wo­miej­skim, w gmi­nie Bi­sku­piec na te­re­nie Po­je­zie­rza Iław­skie­go, za­ło­żo­na w 1331 roku. Prze­pły­wa przez nią rzeka Mły­nów­ka (8,4 km) zwana rów­nież Stru­gą Pio­tro­wic­ką (prawy do­pływ Osy).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Słupnik

dawny, wschod­ni asce­ta, który spę­dzał życie na szczy­cie wy­so­kie­go słupa; sty­li­ta


Źródła:

SJP.pl

Słupno

wieś w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Słupowaty

przy­po­mi­na­ją­cy słup, po­dob­ny do słupa


Źródła:

SJP.pl

Słupowo

Słu­po­wo – osada w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ku­jaw­sko-po­mor­skim, w po­wie­cie byd­go­skim, w gmi­nie Si­cien­ko. Miej­sco­wość wcho­dzi w skład so­łect­wa Mu­ru­cin.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa byd­go­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Słupowy

przy­miot­nik od: słup


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny ze słu­pem, do­ty­czą­cy słupa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słupoza

nad­mier­ne i czę­sto nie­po­trzeb­ne wy­stę­po­wa­nie słu­pów w prze­strze­ni pu­blicz­nej


Źródła:

SJP.pl

Słupsk

mia­sto w Pol­sce na Po­mo­rzu


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w pół­noc­nej Pol­sce;


Słupsk ( Słëpsk lub też Słëpskò, Stolp, wym. []) – mia­sto na pra­wach po­wia­tu w pół­noc­nej Pol­sce, w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, sie­dzi­ba władz po­wia­tu słup­skie­go oraz gminy Re­dzi­ko­wo. Leży na Po­brze­żu Ko­sza­liń­skim, nad Słu­pią, przy tra­sie eu­ro­pej­skiej E28, dawna sie­dzi­ba ksią­żąt po­mor­skich.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Słupski

przy­miot­nik od: Słupsk, Słu­pia (Nowa, Stara, Wiel­ka)


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy Słup­ska, zwią­za­ny ze Słup­skiem, po­cho­dzą­cy ze Słup­ska


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słupsko

przy­miot­nik od: Słupsk, Słu­pia (Nowa, Stara, Wiel­ka)


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Słupszczanin

miesz­ka­niec Słup­ska


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Słup­ska

 (1.2) osoba po­cho­dzą­ca z Słup­ska, uro­dzo­na w Słup­sku


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słupszczanka

miesz­kan­ka Słup­ska


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Słup­ska

 (1.2) ko­bie­ta po­cho­dzą­ca z Słup­ska, uro­dzo­na w Słup­sku


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słuszczyn

Słu­szczyn – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie lip­skim, w gmi­nie Solec nad Wisłą.

W stycz­niu 1943 żan­dar­me­ria nie­miec­ka z po­ste­run­ku w Lip­sku w związ­ku z po­dej­rze­niem współ­pra­cy z par­ty­zan­ta­mi Sta­ni­sła­wa Borka, za­mor­do­wa­ła jego ro­dzi­nę li­czą­cą 6 osób. W li­sto­pa­dzie tego sa­me­go roku żan­dar­mi za­mor­do­wa­li ro­dzi­nę Pał­ków a za­bu­do­wa­nia spa­li­li.


Źródła:

Wikipedia

Słuszewo

Słu­sze­wo (kaszb. "Słëszewò", niem. "Schlus­chow") – wieś ka­szub­ska w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie wej­he­row­skim, w gmi­nie Gnie­wi­no. Leży na za­chod­nim skra­ju Pu­szczy Wierz­chu­ciń­skiej w po­bli­żu trasy linii ko­le­jo­wej Wej­he­ro­wo-Cho­cze­wo-Lę­bork z przy­stan­kiem Słu­sze­wo (za­wie­szo­nej).


Źródła:

Wikipedia

Słuszków

Słusz­ków – wieś w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie ka­li­skim, sie­dzi­ba gminy My­cie­lin.

W la­tach 1960–1972 wieś była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Słusz­ków.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa ka­li­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Słusznie

przy­słó­wek

 (1.1) wła­ści­wie, zgod­nie ze sta­nem fak­tycz­nym, traf­nie

 (1.2) w uza­sad­nio­ny spo­sób, spra­wied­li­wie, mając pod­sta­wę do cze­goś, mając prawo do cze­goś

wy­krzy­knik

 (2.1) oz­na­cza­ją­cy zgodę


Źródła:

Wiktionary

Słuszniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: słusz­nie


Źródła:

SJP.pl

Słuszniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: słusz­ny


Źródła:

SJP.pl

Słuszność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) traf­ny, wła­ści­wy po­gląd czy spra­wa

 (1.2) zgod­ność z praw­dą

 (1.3) uza­sad­nio­na opi­nia


Źródła:

Wiktionary

Słuszny

1. zgod­ny z rze­czy­wi­sto­ścią, ma­ją­cy rację; traf­ny;
2. wła­ści­wy, uza­sad­nio­ny;
3. daw­niej:
a) po­kaź­ny, oka­za­ły;
b) o lu­dziach: po­staw­ny, wy­so­ki


przy­miot­nik

 (1.1) taki, który jest od­po­wied­ni, speł­nia okre­ślo­ne wa­run­ki

 (1.2) sen­sow­ny, traf­ny

 (1.3) go­dzi­wy, duży, ucz­ci­wy

 (1.4) zgod­ny z pra­wem, uza­sad­nio­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słutowo

Słu­to­wo (niem. "Ste­in­berg") – osada so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie cho­szczeń­skim, w gmi­nie Recz. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa go­rzow­skie­go. W roku 2007 osada li­czy­ła 72 miesz­kań­ców.


Źródła:

Wikipedia

Służalczość

bez­gra­nicz­ne i bez­wa­run­ko­we pod­po­rząd­ko­wa­nie się komuś lub cze­muś; ser­wi­li­stycz­ność, słu­żal­stwo, uni­żo­ność, ser­wi­lizm, lo­jal­stwo


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co słu­żal­cze; cecha tych, któ­rzy są słu­żal­czy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Służalczy

przy­miot­nik od: słu­ża­lec


przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) pod­da­ją­cy się bez­kry­tycz­nie czy­imś po­le­ce­niom lub świad­czą­cy o tym


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Służalec

po­gard­li­wie o kimś, kto wy­słu­gu­je się komuś, wy­ko­nu­je wszyst­kie jego po­le­ce­nia


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) po­gard. osoba bez po­czu­cia włas­nej god­no­ści, która służy komuś i bez­kry­tycz­nie wy­ko­nu­je jego po­le­ce­nia

 (1.2) daw. o czy­imś słu­żą­cym


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Służalstwo

bez­gra­nicz­ne i bez­wa­run­ko­we pod­po­rząd­ko­wa­nie się komuś lub cze­muś; ser­wi­li­stycz­ność, słu­żal­czość, uni­żo­ność, ser­wi­lizm, lo­jal­stwo


Źródła:

SJP.pl

Służba

1. słu­że­nie, speł­nia­nie pracy słu­żą­ce­go (słu­żą­cej);
2. praca w urzę­dzie pań­stwo­wym, in­sty­tu­cji uży­tecz­no­ści pu­blicz­nej;
3. praca dla ja­kiejś idei; poś­wię­ce­nie się ja­kiejś spra­wie;
4. ze­spół ludzi słu­żą­cych u kogoś


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) osoby wy­na­ję­te do słu­że­nia lub zo­bo­wią­za­ne do tego (np. z po­wo­du po­cho­dze­nia)

 (1.2) słu­że­nie komuś

 (1.3) in­sty­tu­cja po­wo­ła­na do wy­ko­ny­wa­nia pew­nej czyn­no­ści na rzecz spo­łe­czeń­stwa; także praca, dyżur w ta­kiej in­sty­tu­cji

 (1.4) dzia­ła­nie dla ja­kiejś idei


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Służbista

osoba zbyt pe­dan­tycz­nie wy­ko­nu­ją­ca swoje obo­wiąz­ki, po­le­ce­nia służ­bo­we


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) książk. osoba pe­dan­tycz­nie wy­peł­nia­ją­ca obo­wiąz­ki służ­bo­we, kur­czo­wo trzy­ma­ją­ca się li­te­ry prawa i bez­kry­tycz­nie wy­ko­nu­ją­ca każde po­le­ce­nie zwierzch­ni­ków


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Służbistka

ko­bie­ta, która zbyt pe­dan­tycz­nie wy­peł­nia na­ka­zy służ­bo­we


Źródła:

SJP.pl

Służbisty

osoba zbyt pe­dan­tycz­nie wy­ko­nu­ją­ca swoje obo­wiąz­ki, po­le­ce­nia służ­bo­we


Źródła:

SJP.pl

Służbiściej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: służ­bi­ście


Źródła:

SJP.pl

Służbowo

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) z ty­tu­łu pracy


Źródła:

Wiktionary

Służbowy

przy­miot­nik od: służ­ba


przy­miot­nik

 (1.1) przym. od służ­ba

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) żoł­nierz, który ma dyżur


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Służbówka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) skrom­ne po­mie­szcze­nie miesz­kal­ne dla służ­by, słu­żą­cych


Źródła:

Wiktionary

Służebna

daw­niej:
1. do­ty­czą­cy służ­by lub słu­że­nia;
2. słu­żą­cy cze­muś; po­moc­ni­czy


Źródła:

SJP.pl

Służebnica

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta, która komuś służy


Źródła:

Wiktionary

Służebniczka

1. człon­ki­ni żeń­skie­go zgro­ma­dze­nia za­kon­ne­go;
2. prze­sta­rza­łe: zdrob­nie­nie od słu­żeb­ni­ca


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) za­kon­ni­ca ze Zgro­ma­dze­nia Sióstr Słu­żeb­ni­czek Najś­więt­szej Maryi Panny Nie­po­ka­la­nie Po­czę­tej;

 (1.2) przest. zdrobn. od słu­żeb­ni­ca


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Służebniczy

→ słu­żeb­nik


Patrz:służebnik

Źródła:

SJP.pl

Służebnie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób słu­żeb­ny


Źródła:

Wiktionary

Służebnik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) rel. mszał


Słu­żeb­nik lub li­tur­gi­kon (gr. bi­zant. Ἱερατικόν, Hie­ra­ti­kon; слꙋже́бникъ) – księ­ga cer­kiew­na za­wie­ra­ją­ca tek­sty na­bo­żeństw, przez­na­czo­na dla pre­zbi­te­rów i dia­ko­nów. Za­wie­ra także krót­kie uwagi dla chóru lub psal­mi­sty.

Słu­żeb­nik może za­wie­rać tekst kilku ro­dza­jów na­bo­żeństw – wie­czer­ni, jutrz­ni, Bo­skiej Li­tur­gii albo też tekst tylko samej Bo­skiej Li­tur­gii (jed­ne­go z trzech jej ro­dza­jów: li­tur­gii św. Jana Zło­to­u­ste­go, li­tur­gii św. Ba­zy­le­go lub li­tur­gii św. Ja­ku­ba).


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Służebnościowy

do­ty­czą­cy słu­żeb­no­ści


Źródła:

SJP.pl

Służebność

1. cecha tego, co cze­muś służy;
2. zwy­kle w licz­bie mno­giej: po­win­no­ści i obo­wiąz­ki na­kła­da­ne na lud­ność;
3. prawo poz­wa­la­ją­ce ko­rzy­stać z cu­dzej nie­ru­cho­mo­ści; ser­wi­tu­ty;
4. daw­niej: pod­le­głość, za­leż­ność


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) praw. ogra­ni­czo­ne prawo rze­czo­we na nie­ru­cho­mo­ści;


Tę sek­cję na­le­ży do­pra­co­wać:

"przed­sta­wio­no sy­tu­a­cję tylko z pol­skiej per­spek­ty­wy – ". Pomóż ją po­pra­wić.

Słu­żeb­ność (z łac. "ser­vi­tus") – ogra­ni­czo­ne prawo rze­czo­we ob­cią­ża­ją­ce nie­ru­cho­mość słu­żeb­ną w celu zwięk­sze­nia uży­tecz­no­ści innej nie­ru­cho­mo­ści (zwa­nej wład­ną­cą) albo za­pew­nie­nia za­spo­ko­je­nia okre­ślo­nych po­trzeb osoby fi­zycz­nej. Jak każde ogra­ni­czo­ne prawo rze­czo­we, słu­żeb­ność ogra­ni­cza moż­ność dy­spo­no­wa­nia ob­cią­żo­ną nie­ru­cho­mo­ścią przez jej wła­ści­cie­la.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Służebny

daw­niej:
1. do­ty­czą­cy służ­by lub słu­że­nia;
2. słu­żą­cy cze­muś; po­moc­ni­czy


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny ze słu­że­niem, służ­bą

rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (2.1) daw. męż­czyz­na, który służy komuś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Służejów

Słu­że­jów ( Schla­u­se) – wieś w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie ząb­ko­wic­kim, w gmi­nie Zię­bi­ce.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa wał­brzy­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Służenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|słu­żyć.


Źródła:

Wiktionary

Służew

część War­sza­wy


Słu­żew (do po­cząt­ku XVI w. Słu­że­wo) – dawna wieś, obec­nie ob­szar MSI w dziel­ni­cy Mo­ko­tów w War­sza­wie.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Służewiec

część War­sza­wy


Słu­że­wiec – dawna wieś, obec­nie ob­szar MSI w dziel­ni­cy Mo­ko­tów w War­sza­wie.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Służewiecki

przy­miot­nik od: Słu­że­wiec (dziel­ni­ca War­sza­wy)


Źródła:

SJP.pl

Służewo

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Służewski

przy­miot­nik od: Słu­żew


Źródła:

SJP.pl

Służka

(ro­dzaj m.) zdrob­nie­nie od: sługa


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ar­chit. w go­ty­ku: cien­ka ko­lu­mien­ka przy­le­ga­ją­ca do fi­la­ru, pod­trzy­mu­ją­ca skle­pie­nie;

 (1.2) daw. górn. de­szczuł­ka zat­knię­ta w otwór w ścia­nie po­dziem­ne­go chod­ni­ka słu­żą­ca do po­sta­wie­nia ka­gan­ka

 (1.3) przest. zdrobn. od: słu­żą­ca

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) przest. zdrobn. od: sługa


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Służki

(ro­dzaj m.) zdrob­nie­nie od: sługa


Służ­ki ( Служкі, Служки, "Służ­ki") – chu­tor na Bia­ło­ru­si, w ob­wo­dzie gro­dzień­skim, w re­jo­nie brzo­sto­wic­kim, w siel­so­wie­cie Ko­niu­chy.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Służyć

1. być czy­imś sługą;
2. wy­ko­ny­wać po­le­ce­nia, być pod­po­rząd­ko­wa­nym komuś, dzia­łać w ja­kiejś spra­wie


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni

 (1.1) być czy­imś sługą

 (1.2) pra­co­wać w woj­sku

 (1.3) o przed­mio­tach: być przy­dat­nym; do­brze dzia­łać

 (1.4) przest. do­brze wpły­wać na kogoś lub na coś

 (1.5) o psie: stać na tyl­nych ła­pach przed czło­wie­kiem

 (1.6) być przez­na­czo­nym do cze­goś

 (1.7) dawać, ofia­ro­wać coś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Służów

Słu­żów – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim, w po­wie­cie bu­skim, w gmi­nie Busko-Zdrój. Ma sta­tus so­łect­wa.

Był wsią klasz­to­ru nor­ber­ta­nek bu­skich w wo­je­wództ­wie san­do­mier­skim w ostat­niej ćwier­ci XVI wieku. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa kie­lec­kie­go.


Źródła:

Wikipedia

Służąca

ko­bie­ta pra­cu­ją­ca jako osoba zaj­mu­ją­ca się czy­imś domem (m.in. sprzą­ta­ją­ca go) oraz po­słu­ga­mi oso­bi­sty­mi wobec go­spo­da­rzów; sługa, go­spo­sia, pomoc do­mo­wa


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) osoba, która komuś służy, zaj­mu­je się czy­imś domem za wy­na­gro­dze­nie;

forma cza­sow­ni­ka.

 (2.1) ims. przy­miot­ni­ko­wy czyn­ny od: słu­żyć


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Służący

męż­czyz­na pra­cu­ją­cy jako osoba zaj­mu­ją­ca się czy­imś domem (m.in. sprzą­ta­ją­ca go) oraz po­słu­ga­mi oso­bi­sty­mi wobec go­spo­da­rzów; sługa, pomoc do­mo­wa


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba, która komuś służy, zaj­mu­je się czy­imś domem za wy­na­gro­dze­niem

forma cza­sow­ni­ka.

 (2.1) imie­słów przy­miot­ni­ko­wy czyn­ny od: słu­żyć


Słu­żą­cy ("słu­żą­ca", "sługa", "służ­ka", także: "pomoc do­mo­wa", "po­dręcz­ny", "po­dręcz­na", "po­słu­gacz", "po­słu­gacz­ka", "pa­cho­łek") – osoba zaj­mu­ją­ca się za­wo­do­wo wy­ko­ny­wa­niem okre­ślo­nych prac do­mo­wych i usług w po­sia­dło­ści swego pra­co­daw­cy, czę­sto łącz­nie z zak­wa­te­ro­wa­niem.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Służę

1. być czy­imś sługą;
2. wy­ko­ny­wać po­le­ce­nia, być pod­po­rząd­ko­wa­nym komuś, dzia­łać w ja­kiejś spra­wie


Źródła:

SJP.pl

Słych

daw­niej: słu­cha­nie, sły­sze­nie; wieść, po­gło­ska; dziś tylko w wy­ra­że­niu: ani widu, ani sły­chu - brak ja­kichś wia­do­mo­ści o kimś lub o czymś; nic nie widać i nie sły­chać


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) daw. sły­sze­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słychanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) przest. od­cza­sow­ni­ko­wy od|sły­chać.


Źródła:

Wiktionary

Słychać

cza­sow­nik nie­wła­ści­wy, uży­wa­ny, gdy ktoś lub coś:
a) daje się sły­szeć (np. Jak uży­jesz wzmac­nia­cza, to bę­dzie sły­chać w całym bu­dyn­ku. Gdyby miał tłu­mik, nie sły­chać by­ło­by wy­strza­łu.);
b) jest znane ze sły­sze­nia (np. Od dawna sły­chać było, że zo­sta­nie mi­ni­strem.)


cza­sow­nik be­zo­so­bo­wy nie­do­ko­na­ny

 (1.1) daje się usły­szeć

 (1.2) przen. wia­do­mo z plot­ka­o­tek, ze sły­sze­nia

 (1.3) reg-pl|Kresy, Lu­blin. daje się wy­czuć wę­chem

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (2.1) daw. sły­szeć


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słyk

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Słynniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: słyn­nie


Źródła:

SJP.pl

Słynniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: słyn­ny; bar­dziej słyn­ny


Źródła:

SJP.pl

Słynność

to, że coś jest po­wszech­nie znane i ma duży roz­głos


Źródła:

SJP.pl

Słynny

uwiel­bia­ny, znany, sław­ny


przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) po­wszech­nie znany; taki, który sły­nie z cze­goś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słynąć

być sław­nym, mieć roz­głos


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) być zna­nym

 (1.2) daw. roz­le­gać się, rozbrz­mie­wać


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słysz

od­bie­rać dźwię­ki w okre­ślo­nym za­kre­sie (prze­waż­nie po­przez ucho)


Źródła:

SJP.pl

Słyszalność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co sły­szal­ne


Źródła:

Wiktionary

Słyszalny

da­ją­cy się sły­szeć


przy­miot­nik

 (1.1) moż­li­wy do usły­sze­nia, da­ją­cy się usły­szeć


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słyszenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|sły­szeć.


Źródła:

Wiktionary

Słyszeć

od­bie­rać dźwię­ki w okre­ślo­nym za­kre­sie (prze­waż­nie po­przez ucho)


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) fizj. od­bie­rać dźwięk za po­mo­cą zmy­słu słu­chu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słyszący

taki, który nie jest głu­chy


Źródła:

SJP.pl

Słód

skieł­ko­wa­ne ziar­no zbóż sta­no­wią­ce m.in. su­ro­wiec pi­wo­war­ski


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) roln. spoż. kieł­ku­ją­ce i wy­su­szo­ne ziar­na zbóż, zaz­wy­czaj jęcz­mie­nia, pod­sta­wo­wy su­ro­wiec w pi­wo­war­stwie;


Słód – skieł­ko­wa­ne i wy­su­szo­ne ziar­na zbóż słu­żą­ce jako jeden z su­row­ców do pro­duk­cji piwa lub whi­sky, sze­ro­ko wy­ko­rzy­sty­wa­ny rów­nież w bran­ży pie­kar­skiej oraz do sło­dze­nia cze­ko­la­dy i in­nych wy­ro­bów cu­kier­ni­czych, głów­nie słod­kich mas.

Do wy­ro­bu słodu ty­po­wo używa się ziar­na jęcz­mie­nia. W pi­wo­war­stwie sto­su­je się poza tym słody psze­nicz­ne, pilz­neń­skie, mo­na­chij­skie, kar­me­lo­we jasne i ciem­ne, bar­wią­ce, zak­wa­sza­ją­ce, pa­rzo­ne, pa­lo­ne, wę­dzo­ne, zie­lo­ne i inne.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Słój

1. cy­lin­drycz­ne na­czy­nie szkla­ne;
2. ilość cze­goś mie­szczą­ca się w tym na­czy­niu;
3. war­stwa na prze­kro­ju po­przecz­nym pnia wyt­wo­rzo­na w ciągu jed­ne­go okre­su we­ge­ta­cji


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) duży słoik

 (1.2) dendr. rocz­na war­stwa przy­ro­sto­wa drew­na wi­docz­na na po­przecz­nym prze­kro­ju pnia


Słój (zdrob­nia­le słoik) – ro­dzaj na­czy­nia szkla­ne­go, rza­dziej ce­ra­micz­ne­go lub pla­sti­ko­we­go, szczel­nie za­my­ka­ne­go, wy­ko­rzy­sty­wa­ne­go naj­czę­ściej w go­spo­dar­stwie do­mo­wym do prze­cho­wy­wa­nia pro­duk­tów i przet­wo­rów żyw­no­ścio­wych, ale także w la­bo­ra­to­riach i mu­ze­ach – tam naj­czę­ściej do prze­cho­wy­wa­nia oka­zów bio­lo­gicz­nych itp., jak rów­nież w far­ma­cji do prze­cho­wy­wa­nia le­karstw.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Słóma

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. słoma


Źródła:

Wiktionary

Słósznie

przy­słó­wek

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. po­waż­nie, przyz­wo­i­cie


Źródła:

Wiktionary

Słóweczko

zdrob­nie­nie od: słów­ko


Źródła:

SJP.pl

Słówko

zdrob­nie­nie od: słowo


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) zdrobn. od słowo


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Słączno

Słącz­no – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie mi­lic­kim, w gmi­nie Mi­licz.


Źródła:

Wikipedia

Słębowo

Słę­bo­wo – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ku­jaw­sko-po­mor­skim, w po­wie­cie żniń­skim, w gmi­nie Żnin.

W la­tach 1954–1959 wieś była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Słę­bo­wo, po jej znie­sie­niu w gro­ma­dzie Żnin.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa byd­go­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Słęp

trój­ścien­na sieć ry­bac­ka; gan


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) przest. ryb. trój­ścien­na sieć ry­bac­ka staw­na (za­sta­wia­na nie­ru­cho­mo) zło­żo­na z gę­stej siat­ki środ­ko­wej i dwóch rzad­szych sia­tek zew­nętrz­nych


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary