Pyaemia

[czy­taj: py­e­mia] w me­dy­cy­nie: ro­dzaj po­socz­ni­cy, która pro­wa­dzi do pow­sta­nia ropni prze­rzu­to­wych, wy­wo­ła­na przez obec­ne we krwi bak­te­rie ro­pot­wór­cze; rop­ni­ca


Źródła:

SJP.pl

Pych

po­tocz­nie: od­py­cha­nie się od cze­goś, po­py­cha­nie cze­goś; zwy­kle w wy­ra­że­niach:
a) pły­nąć na pych - pły­nąć ło­dzią, od­py­cha­jąc się wio­słem od dna;
b) je­chać, ru­szać itp. na pych - do­pro­wa­dzić do uru­cho­mie­nia sil­ni­ka po­przez po­py­cha­nie sa­mo­cho­du, mo­to­ru itp.


rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) pot. wio­sło py­cho­we

wyraz w funk­cji cza­sow­ni­ka

 (2.1) reg. wyraz oz­na­cza­ją­cy pchnię­cie

forma rze­czow­ni­ka.

 (3.1) D. plu­ral|pycha.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pycha

po­sta­wa cha­rak­te­ry­zu­ją­ca się prze­ce­nia­niem włas­nej war­to­ści, swo­ich za­sług, wy­so­kie mnie­ma­nie o sobie; wy­nio­słość, za­ro­zu­mia­łość, me­ga­lo­ma­nia, mania wiel­ko­ści


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nad­mier­ne prze­ko­na­nie o włas­nej do­sko­na­ło­ści

wy­krzy­knik

 (2.1) …słu­żą­cy do wy­ra­że­nia za­chwy­ce­nia nad sma­kiem cze­goś


Pycha – po­ję­cie i po­sta­wa czło­wie­ka, cha­rak­te­ry­zu­ją­ca się nad­mier­ną wiarą we włas­ną war­tość i moż­li­wo­ści, a także wy­nio­sło­ścią. Czło­wiek pysz­ny ma nad­mier­nie wy­so­ką sa­mo­o­ce­nę oraz mnie­ma­nie o sobie. Gdy jest wy­nio­sły, to­wa­rzy­szy mu zaz­wy­czaj agre­sja.

W wielu przy­pad­kach pycha oraz wy­nio­słość są spo­wo­do­wa­ne wy­so­ki­mi osią­gnię­cia­mi we włas­nym życiu lub nie­po­wo­dze­nia­mi w czy­imś życiu.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pycho

py­szczek


Źródła:

SJP.pl

Pychota

po­tocz­nie: coś bar­dzo smacz­ne­go; py­szo­ta, sma­ko­łyk, przys­mak, ra­ry­tas, spe­cjał, de­li­ka­tes


Źródła:

SJP.pl

Pychowicki

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Py­cho­wi­ca­mi, do­ty­czą­cy Py­cho­wic


Źródła:

Wiktionary

Pychowy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) żegl. zwią­za­ny z py­chem, do­ty­czą­cy pychu


Źródła:

Wiktionary

Pychówka

łódź pła­sko­den­na, przez­na­czo­na na nie­zbyt głę­bo­kie wody


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. pła­sko­den­na łódź słu­żą­ca do prze­mie­szcza­nia się po nie­zbyt głę­bo­kich zbior­ni­kach wod­nych, po­ru­sza­na za po­mo­cą bo­sa­ka lub dłu­gie­go jed­no­pió­ro­we­go wio­sła (pychu) od­py­cha­ne­go od brze­gu lub od dna


Py­chów­ka – tra­dy­cyj­na łódź rzecz­na wy­ko­ny­wa­na z drew­na, któ­rej pier­wow­zo­rem było czół­no.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pycownik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) gwara. szu­ler­ska: szu­ler


Źródła:

Wiktionary

Pyda

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Pyelitis

w me­dy­cy­nie: za­pa­le­nie mied­ni­czek ner­ko­wych


Źródła:

SJP.pl

Pyf

roz­kaz dla psa my­śliw­skie­go


Źródła:

SJP.pl

Pygostyl

kość ogo­no­wa ptaka sta­no­wią­ca opar­cie dla ste­ró­wek


Py­go­styl (gr. πυγή "pygḗ" „po­śla­dek, ogon”, στῦλος "stŷlos" „filar, pod­pór­ka”) – trój­kąt­na kość ogo­no­wa ptaka, pow­sta­ła ze zro­śnię­cia kilku ostat­nich krę­gów ogo­no­wych. Sta­no­wi opar­cie dla ste­ró­wek.

Struk­tu­ry mor­fo­lo­gicz­nie iden­tycz­ne z pta­sim py­go­sty­lem pow­sta­ły rów­nież u te­ro­po­dów z grupy owi­rap­to­ro­za­u­rów – opi­sa­no je u ro­dza­jów "No­min­gia" i "Si­mi­li­ca­u­dip­te­ryx".


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Pyjama

rzad­ko: strój przez­na­czo­ny do spa­nia lub od­po­czyn­ku, skła­da­ją­cy się z luź­nych spod­ni i bluzy albo spo­de­nek i ko­szul­ki; pi­dża­ma, pi­ża­ma


Źródła:

SJP.pl

Pyjas

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Pyjter

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. imię|pol­ski|m. Piotr


Źródła:

Wiktionary

Pyk

1. wy­krzy­knik na­śla­du­ją­cy od­głos go­tu­ją­cej się wody;
2. wy­krzy­knik na­śla­du­ją­cy od­głos wy­pu­szcza­nia dymu z fajki;
3. wy­krzy­knik na­śla­du­ją­cy nie­zbyt gło­śny dźwięk


Źródła:

SJP.pl

Pyka

1. wy­da­wać za po­mo­cą warg cha­rak­te­ry­stycz­ne dźwię­ki pod­czas pa­le­nia fajki, cy­ga­ra;
2. o sil­ni­kach, go­tu­ją­cych się po­tra­wach itp.: wy­da­wać dźwię­ki po­dob­ne do od­gło­sów wy­da­wa­nych war­ga­mi pod­czas py­ka­nia z fajki, cy­ga­ra;
3. po­tocz­nie: ogry­wać kogoś;
4. po­tocz­nie: grać w coś


Źródła:

SJP.pl

Pykać

1. wy­da­wać za po­mo­cą warg cha­rak­te­ry­stycz­ne dźwię­ki pod­czas pa­le­nia fajki, cy­ga­ra;
2. o sil­ni­kach, go­tu­ją­cych się po­tra­wach itp.: wy­da­wać dźwię­ki po­dob­ne do od­gło­sów wy­da­wa­nych war­ga­mi pod­czas py­ka­nia z fajki, cy­ga­ra;
3. po­tocz­nie: ogry­wać kogoś;
4. po­tocz­nie: grać w coś


cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny (dk. py­knąć)

 (1.1) wy­da­wać za po­mo­cą warg cha­rak­te­ry­stycz­ne dźwię­ki pod­czas pa­le­nia fajki, cy­ga­ra

 (1.2) o sil­ni­kach, go­tu­ją­cych się po­tra­wach itp.: wy­da­wać dźwię­ki po­dob­ne do od­gło­sów wy­da­wa­nych war­ga­mi pod­czas py­ka­nia z fajki, cy­ga­ra

 (1.3) pot. palić fajkę

 (1.4) slang. ogry­wać kogoś

 (1.5) slang. grać w coś

 (1.6) slang. udać się


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pykniczny

niski i krępy typ bu­do­wy ciała


Źródła:

SJP.pl

Pyknik

w psy­cho­lo­gii: czło­wiek typu py­knicz­ne­go (otyły, śred­nie­go lub ni­skie­go wzro­stu, z krót­ki­mi koń­czy­na­mi, grubą szyją i okrą­głą twa­rzą, skłon­ny do zmian na­stro­ju, to­wa­rzy­ski); pi­knik; typ py­knicz­ny


Źródła:

SJP.pl

Pyknit

mi­ne­rał, jedna z od­mian to­pa­zu


Źródła:

SJP.pl

Pyknoza

kur­cze­nie się jądra ko­mór­ko­we­go w zwar­tą, sil­nie wy­bar­wia­ją­cą się masę


Źródła:

SJP.pl

Pyknąć

1. paląc fajkę, wy­pu­ścić dym, wy­da­jąc cha­rak­te­ry­stycz­ny od­głos war­ga­mi;
2. wydać krót­ki, ur­wa­ny dźwięk, przy­po­mi­na­ją­cy od­głos py­ka­nia z fajki;
3. po­tocz­nie:
a) za­grać w coś;
b) wy­ko­nać jakąś czyn­ność, np. py­knąć fotkę, mejla, kawę;
4. żar­to­bli­wie: za­koń­czyć się zgod­nie z ocze­ki­wa­nia­mi, np. ka­rie­ra (nie) pykła


Źródła:

SJP.pl

Pyksis

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) sta­roż. sta­ro­grec­kie na­czy­nie w for­mie po­jem­ni­ka z przy­kryw­ką;


Pyk­sis (stgr. πυξίς, lm pyk­si­des) – na­czy­nie uży­wa­ne w sta­ro­żyt­nej Gre­cji w po­sta­ci cy­lin­drycz­ne­go po­jem­ni­ka (pu­zder­ka) z po­kryw­ką.

Pier­wot­nie było za­pew­ne pu­deł­kiem z drew­na buksz­pa­no­we­go (gr. "pyk­sos" – buksz­pan), słu­żą­cym do prze­cho­wy­wa­nia me­dy­ka­men­tów, a także ozdób i war­to­ścio­wych dro­biaz­gów.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Pylasty

1. ma­ją­cy wła­ści­wo­ści pyłu;
2. za­wie­ra­ją­cy pył, pełen pyłu


Źródła:

SJP.pl

Pyleniec

ro­śli­na z ro­dzi­ny krzy­żo­wych, ros­ną­ca w miej­scach pia­szczy­stych, w la­sach i na su­chych zbo­czach


Py­le­niec ("Ber­te­roa" DC.) – ro­dzaj ro­ślin na­le­żą­cy do ro­dzi­ny ka­pu­sto­wa­tych. Obej­mu­je 6 ga­tun­ków. Ga­tun­kiem ty­po­wym i za­ra­zem je­dy­nym przed­sta­wi­cie­lem we flo­rze Pol­ski jest py­le­niec po­spo­li­ty ("Ber­te­roa in­ca­na" (L.) DC.). Przed­sta­wi­cie­le ro­dza­ju wy­stę­pu­ją w Eu­ro­pie i Azji, przy czym cen­trum zróż­ni­co­wa­nia jest Pół­wy­sep Bał­kań­ski.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Pylica

przew­le­kła cho­ro­ba ukła­du od­de­cho­we­go spo­wo­do­wa­na przez dłu­gotr­wa­łe wdy­cha­nie czą­ste­czek pyłu


Źródła:

SJP.pl

Pylice

przew­le­kła cho­ro­ba ukła­du od­de­cho­we­go spo­wo­do­wa­na przez dłu­gotr­wa­łe wdy­cha­nie czą­ste­czek pyłu


Źródła:

SJP.pl

Pylicowy

→ py­li­ca; py­li­czy


Źródła:

SJP.pl

Pyliczy

→ py­li­ca; py­li­co­wy


Źródła:

SJP.pl

Pylistość

→ py­li­sty


Patrz:pylisty

Źródła:

SJP.pl

Pylisty

taki, który łatwo się roz­py­la (np. na­wo­zy py­li­ste)


Źródła:

SJP.pl

Pylić

1. po­wo­do­wać uno­sze­nie się pyłu, kurzu w po­wie­trzu, po­kry­wać pyłem, ku­rzem; ku­rzyć;
2. pylić się:
a) po­kry­wać się pyłem, ku­rzem;
b) o ro­śli­nach: wy­sy­py­wać z pyl­ni­ków pyłek za­pład­nia­ją­cy; za­py­lać się


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. brak)

 (1.1) wznie­cać jakiś pył lub po­kry­wać coś pyłem

 (1.2) roz­sie­wać pyłek kwia­to­wy

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny pylić się (dk. brak)

 (2.1) po­kry­wać się pyłem

 (2.2) pylić (1.2)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pyliściej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: py­li­ście


Źródła:

SJP.pl

Pylnik

część prę­ci­ka kwia­to­we­go


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) bot. część prę­ci­ka kwia­to­we­go za­wie­ra­ją­ca pyłek;


Pyl­nik ("theca") – ele­ment prę­ci­ka kwia­tu u ro­ślin na­sien­nych. W ty­po­wym prę­ci­ku u ro­ślin okry­to­na­sien­nych dwa pyl­ni­ki po­łą­czo­ne łącz­ni­kiem two­rzą głów­kę prę­ci­ka. W każ­dym pyl­ni­ku znaj­du­ją się dwie ko­mo­ry pył­ko­we, bę­dą­ce or­ga­na­mi ho­mo­lo­gicz­ny­mi z mi­kro­spo­ran­gia­mi.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pylność

→ pylny


Patrz:pylny

Źródła:

SJP.pl

Pylny

do­ty­czą­cy pyłu


Źródła:

SJP.pl

Pylon

1. ma­syw­na bu­dow­la ka­mien­na sta­wia­na z obu stron bramy wio­dą­cej do świą­ty­ni lub pa­ła­cu
2. pod­po­ra poś­red­nia mostu wi­szą­ce­go, na któ­rej opie­ra­ją się pasma nośne; pilon


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ar­chit. hist. wieża bram­na na pla­nie pro­sto­ką­ta i zwę­ża­ją­ca się ku górze; wzno­szo­na pa­ra­mi w sta­ro­żyt­nym Egip­cie;

 (1.2) bud. pod­po­ra kon­struk­cyj­na mostu wi­szą­ce­go

 (1.3) re­kla­ma w for­mie wy­so­kiej płyty


Zo­bacz też: Pylon (album).

Pylon (z gr., brama) – wieża o pro­sto­kąt­nej pod­sta­wie, wzno­szo­na pa­ra­mi i zwę­ża­ją­ca się ku górze (tra­pe­zo­i­dal­na).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pylonowy

→ pylon


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy py­lo­nu


Patrz:pylon

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pylos

miej­sco­wość por­to­wa i za­to­ka w Gre­cji


Zo­bacz też: Na­va­ri­no.

Pylos (gr. Πυλος, lin. B pu-ro, wł. hist. "Na­va­ri­no") – miej­sco­wość por­to­wa i za­to­ka w Gre­cji, na za­chod­nim wy­brze­żu Pe­lo­po­ne­zu, w ad­mi­ni­stra­cji zde­cen­tra­li­zo­wa­nej Pe­lo­po­nez, Gre­cja Za­chod­nia i Wyspy Joń­skie, w re­gio­nie Pe­lo­po­nez, w jed­nost­ce re­gio­nal­nej Me­se­nia. Sie­dzi­ba gminy Pylos-Ne­sto­ras. W 2011 roku li­czy­ła 2345 miesz­kań­ców.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Pym

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Pynchon

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Pyndzel

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. szt. techn. pę­dzel


Źródła:

Wiktionary

Pyndziałek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski, Górny Śląsk. po­nie­dzia­łek


Źródła:

Wiktionary

Pynio

py­niuś, py­sia­czek, py­siak, pyś, py­szczek, py­siek, py­siąt­ko, pysio;
1. pie­szczot­li­wie o twa­rzy, pysku;
2. pie­szczot­li­wie o uko­cha­nym


Źródła:

SJP.pl

Pyniuś

pyś, py­sia­czek, py­siak, pynio, py­szczek, py­siek, py­siąt­ko, pysio;
1. pie­szczot­li­wie o twa­rzy, pysku;
2. pie­szczot­li­wie o uko­cha­nym


Źródła:

SJP.pl

Pynzyjo

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. eme­ry­tu­ra


Źródła:

Wiktionary

Pypeć

zgru­bie­nie na ję­zy­ku


rze­czow­nik

 (1.1) wet. ro­dzaj zgru­bie­nia na ję­zy­ku u pta­ków;


Pypeć – stan cho­ro­bo­wy u pta­ków, zwła­szcza dro­biu prze­ja­wia­ją­cy się prze­ro­stem na­błon­ka błony ślu­zo­wej na końcu ję­zy­ka i pow­sta­niem bia­ła­we­go zgru­bie­nia. Pow­sta­je wsku­tek po­draż­nie­nia, wy­sy­cha­nia błony ślu­zo­wej ję­zy­ka i nie­do­bo­ru wi­ta­mi­ny A. Pypeć utrud­nia pta­kom po­bie­ra­nie po­kar­mu.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pypka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) lwów. smo­czek


Pypka – pol­ski herb szla­chec­ki.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Pyprok

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. par­tacz


Źródła:

Wiktionary

Pyr-Pyr

wy­krzy­knik

 (1.1) dźwięk. rzad. …imi­tu­ją­cy od­głos go­to­wa­nia wody, gaź­ni­ka sa­mo­cho­du


Źródła:

Wiktionary

Pyra

(r. żeń­ski)
1. wiel­ko­pol­ska nazwa ziem­nia­ka; pera (rza­dziej)
2. po­tocz­nie o miesz­kan­ce Poz­na­nia; także o miesz­kań­cu z sil­niej­szym za­bar­wie­niem ek­spre­syw­nym


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Poz­nań,Łódź. ziem­niak

 (1.2) lek­cew. lub żart. miesz­ka­niec Poz­na­nia

 (1.3) gw-pl|Łódź. mi­ło­śnik ziem­nia­ków


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pyrak

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Pyralgina

nazwa hand­lo­wa leku prze­ciw­bó­lo­we­go i prze­ciw­go­rącz­ko­we­go, za­wie­ra­ją­ce­go me­ta­mi­zol; No­wal­gi­na


Źródła:

SJP.pl

Pyranometr

przy­rząd opa­ten­to­wa­ny przez An­der­sa Angströma, wy­ko­rzy­sty­wa­ny do mie­rze­nia stop­nia na­tę­że­nia pro­mie­nio­wa­nia sło­necz­ne­go; pi­ra­no­metr, so­la­ry­metr


Py­ra­no­metr (od gr. πῦρ „ogień”, ἄνω „po­wy­żej, niebo” i μέτρον „miara”) – in­stru­ment do po­mia­ru he­mis­fe­rycz­ne­go (przy­cho­dzą­ce­go z pół­ku­li) pro­mie­nio­wa­nia cał­ko­wi­te­go, roz­pro­szo­ne­go i od­bi­te­go, naj­czę­ściej ca­łe­go widma świa­tła sło­necz­ne­go, cho­ciaż moż­li­we jest ogra­ni­cze­nie za­kre­su widma po­przez uży­wa­nie ko­lo­ro­wych kopuł lub fil­trów.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Pyrazynamid

or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny, po­chod­na ni­ko­ty­na­mi­du o dzia­ła­niu prze­ciw­gruź­li­czym


Źródła:

SJP.pl

Pyrda

gwa­ro­wo, żar­to­bli­wie: niska ko­bie­ta lub dziew­czy­na


Źródła:

SJP.pl

Pyrek

re­gio­nal­na nazwa ziem­nia­ka; perka, pera, pyra, kar­to­fel


Źródła:

SJP.pl

Pyreks

ga­tu­nek twar­de­go szkła o małym współ­czyn­ni­ku roz­sze­rzal­no­ści ter­micz­nej, od­por­ne­go na dzia­ła­nie che­mi­ka­liów; pyrex


Źródła:

SJP.pl

Pyreksowy

→ py­reks


Patrz:pyreks

Źródła:

SJP.pl

Pyretryna

tru­ją­cy al­ka­lo­id za­war­ty w ek­strak­cie z kwia­to­sta­nów zło­cie­ni, dzia­ła­ją­cy owa­do­bój­czo


Py­re­try­na, py­re­trum, pi­re­trum – zwy­cza­jo­wa nazwa sub­stan­cji otrzy­my­wa­nej z kwia­tów wro­ty­cza star­co­list­ne­go ("Ta­na­ce­tum ci­ne­ra­rii­fo­lium") lub wro­ty­cza szkar­łat­ne­go ("T. coc­ci­ne­um"), bę­dą­cej na­tu­ral­nym in­sek­ty­cy­dem. Jest mie­sza­ni­ną py­re­tryn, cy­ne­ryn i jas­mo­lin, która łatwo ulega ut­le­nia­niu i hy­dro­li­zie, wsku­tek czego szyb­ko roz­kła­da się w or­ga­niz­mach owa­dów.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Pyrex

ga­tu­nek twar­de­go szkła o małym współ­czyn­ni­ku roz­sze­rzal­no­ści ter­micz­nej, od­por­ne­go na dzia­ła­nie che­mi­ka­liów; py­reks


Pyrex – znak to­wa­ro­wy firmy Cor­ning In­cor­po­ra­ted, czę­sto uży­wa­ny jako ogól­na nazwa szkła bo­ro­wo-krze­mo­we­go, za­wie­ra­ją­ce­go około 8% tlen­ku boru i 85% tlen­ku krze­mu. Z py­re­xu wy­ra­bia się szkło la­bo­ra­to­ryj­ne cha­rak­te­ry­zu­ją­ce się wy­so­ką (ale mniej­szą niż szkło kwar­co­we, na przy­kład Vycor) od­por­no­ścią na szok ter­micz­ny.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Pyrgać

gwa­ro­wo:
1. rzu­cać, ci­skać;
2. pę­dzić; ucie­kać; ska­kać;
3. sztur­chać


Źródła:

SJP.pl

Pyrgeometr

przy­rząd do po­mia­ru na­tę­że­nia pro­mie­nio­wa­nia po­wierzch­ni Ziemi i at­mos­fe­ry ziem­skiej


Pyr­ge­o­metr – przy­rząd słu­żą­cy do po­mia­ru na­tę­że­nia pro­mie­nio­wa­nia dłu­gich fal pod­czer­wo­nych emi­to­wa­nych przez Zie­mię i at­mos­fe­rę.

Dzia­ła­nie pyr­ge­o­me­tru opar­te jest na wy­ko­rzy­sta­niu zja­wi­ska Se­e­bec­ka, w dużym upro­szcze­niu pro­mie­nio­wa­nie pod­czer­wo­ne wpa­da­jąc na górną po­wierzch­nię ter­mo­sto­su (ro­dzaj ter­mo­pa­ry) pod­no­si jej tem­pe­ra­tu­rę w sto­sun­ku do po­wierzch­ni dol­nej, dzię­ki róż­ni­cy tem­pe­ra­tur wyt­wa­rza się na­pię­cie dzię­ki któ­re­mu mo­że­my obli­czyć na­tę­że­nie stru­mie­nia.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Pyrgnąć

gwa­ro­wo:
1. rzu­cić, cis­nąć;
2. uciec, dać susa; prys­nąć


Źródła:

SJP.pl

Pyrgun

pyr­gun na­ziel­ny, pyr­gun zwy­czaj­ny - ga­tun­ki pa­ją­ka z ro­dzi­ny ska­ku­no­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Pyrheliometr

przy­rząd wy­ko­rzy­sty­wa­ny do mie­rze­nia stop­nia na­tę­że­nia pro­mie­nio­wa­nia sło­necz­ne­go pa­da­ją­ce­go na Zie­mię; pir­he­lio­metr


Pyr­he­lio­metr (pir­he­lio­metr) – in­stru­ment me­te­o­ro­lo­gicz­ny słu­żą­cy do po­mia­rów ilo­ści ener­gii sło­necz­nej pa­da­ją­cej na daną jed­nost­kę po­wierzch­ni. Ener­gia pro­mie­nio­wa­nia otrzy­my­wa­na od Słoń­ca jest przeksz­tał­ca­na na ener­gię ciepl­ną i mie­rzo­na jest me­to­da­mi ka­lo­ry­me­trycz­ny­mi.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Pyrka

re­gio­nal­na nazwa ziem­nia­ka; perka, pera, pyra, kar­to­fel


Pyrka – pro­sta, wiej­ska po­tra­wa kie­lec­ka przy­rzą­dza­na z go­to­wa­nych i utłu­czo­nych ziem­nia­ków, z do­dat­kiem mąki pszen­nej i zsia­dłe­go mleka. Przy­go­to­wa­nie po­le­ga na przy­pie­ka­niu pyrki na pa­tel­ni z do­dat­kiem oma­sty z pods­ma­żo­ne­go bocz­ku (od świę­ta) lub sło­ni­ny po­kro­jo­nej w kost­kę.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Pyrkawka

żar­to­bli­wie: mo­to­cykl lub mały sa­mo­chód z gło­śno pra­cu­ją­cym sil­ni­kiem; dezel, grat, gru­chot


Źródła:

SJP.pl

Pyrkać

wy­da­wać cha­rak­te­ry­stycz­ny od­głos (np. o ma­szy­nach, sil­ni­kach)


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) pot. o sil­ni­kach, ma­szy­nach itp.: wy­da­wać ury­wa­ne dźwię­ki


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pyrkosz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Pyrkotać

wy­da­wać bul­go­czą­cy od­głos cha­rak­te­ry­stycz­ny dla wrzą­cej wody lub innej cie­czy; par­ko­tać, per­ko­tać


Źródła:

SJP.pl

Pyrlik

mło­tek ręcz­ny, obu­stron­ny, o gład­kich obu­chach, sto­so­wa­ny w ko­pal­niach i ka­mie­nio­ło­mach; per­lik


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. techn. mło­tek gór­ni­czy o tę­pych obu­chach;


Pyr­lik, żarg. per­lik, daw. ki­ja­nia, pucka – mło­tek gór­ni­czy o łu­ko­wa­tym kształ­cie i obu­stron­nie gład­kich, tę­pych obu­chach, mniej­szy od po­suł­ta. Słu­żył do po­bi­ja­nia że­laz­ka.

Razem z że­laz­kiem sta­no­wi godło gór­ni­cze.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pyrnica

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. perz


Źródła:

Wiktionary

Pyroceram

ognio­od­por­ne i wy­trzy­ma­łe two­rzy­wo otrzy­my­wa­ne po­przez wpro­wa­dze­nie do szkła spe­cjal­nych do­dat­ków po­wo­du­ją­cych kry­sta­li­za­cję mie­szan­ki; pi­ro­ce­ram


Źródła:

SJP.pl

Pyrofit

ga­tu­nek ro­śli­ny, który w wy­ni­ku ewo­lu­cji zdą­żył się przy­sto­so­wać do wa­run­ków pa­nu­ją­cych na te­re­nach su­chych, bę­dą­cych miej­scem czę­stych po­ża­rów; pi­ro­fit


Źródła:

SJP.pl

Pyrofityczny

→ py­ro­fit; pi­ro­fi­tycz­ny


Źródła:

SJP.pl

Pyrol

zwią­zek che­micz­ny z grupy związ­ków he­te­ro­cy­klicz­nych, sto­so­wa­ny do pro­duk­cji leków; pirol


Źródła:

SJP.pl

Pyrolityczny

→ py­ro­li­za


Patrz:pyroliza

Źródła:

SJP.pl

Pyroliza

pi­ro­li­za;
1. pro­ces roz­pa­du czą­stecz­ki związ­ku che­micz­ne­go pod wpły­wem od­po­wied­nio wy­so­kiej tem­pe­ra­tu­ry;
2. sa­mo­o­czy­szcza­nie pie­kar­ni­ka w bar­dzo wy­so­kiej tem­pe­ra­tu­rze, pod­czas któ­re­go za­nie­czy­szcze­nia za­mie­nia­ją się w po­piół


Źródła:

SJP.pl

Pyromancja

wró­że­nie z ognia; pi­ro­man­cja


Źródła:

SJP.pl

Pyrometr

daw­niej: przy­rząd do mie­rze­nia wy­so­kich tem­pe­ra­tur; ża­ro­mierz, ognio­mierz


Źródła:

SJP.pl

Pyros

stop niklu, chro­mu, wol­fra­mu, że­la­za i man­ga­nu, sto­so­wa­ny do wy­ro­bu pły­tek wzor­co­wych wy­ko­rzy­sty­wa­nych w dy­la­to­me­trii


Źródła:

SJP.pl

Pyroskaf

daw­niej: sta­tek wodny o na­pę­dzie pa­ro­wym


Źródła:

SJP.pl

Pyrotron

układ re­ak­to­ra ter­mo­ją­dro­we­go, w któ­rym plaz­ma jest pro­wa­dzo­na przez urzą­dze­nie za­po­bie­ga­ją­ce uciecz­ce na­ła­do­wa­nych czą­stek


Źródła:

SJP.pl

Pyrozol

układ ko­lo­i­do­wy za­wie­ra­ją­cy roz­drob­nio­ny metal, trwa­ły tylko w wy­so­kiej tem­pe­ra­tu­rze; pi­ro­zol


Źródła:

SJP.pl

Pyrronizm

scep­ty­cyzm sta­ro­żyt­ny; pi­ro­nizm; pir­ro­nizm


Źródła:

SJP.pl

Pyrrus

Pyr­rus (319-272 p.n.e.), król Epiru; Pir­rus


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) hist. król Epiru;

 (1.2) sta­roż. imię|pol­ski|m.


Pyr­rus ( , Pyrr­hus; ur. 319, zm. 272 p.n.e. w Argos) – król Epiru z dy­na­stii Aja­ki­dów w la­tach 307–302 p.n.e. i od 297 p.n.e. do swej śmier­ci, król Ma­ce­do­nii w la­tach 288–285 p.n.e., król Sy­cy­lii w la­tach 278–276 p.n.e.; syn króla Epiru Aja­ki­de­sa i kró­lo­wej Ftii II. Znany z po­wie­dze­nia "pyr­ru­so­we zwy­cię­stwo", które pow­sta­ło od jego imie­nia z po­wo­du zwy­cię­skich bitew oku­pio­nych zbyt du­ży­mi stra­ta­mi. Autor nie­za­cho­wa­nych "Pa­mięt­ni­ków" i licz­nych dzieł o sztu­ce wo­jen­nej.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pyrrusowy

pyr­ru­so­we zwy­cię­stwo - zwy­cię­stwo od­nie­sio­ne przy du­żych stra­tach, pod­da­ją­cych w wąt­pli­wość jego suk­ces


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z epir­skim kró­lem Pyr­ru­sem, do­ty­czą­cy epir­skie­go króla Pyr­ru­sa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pyrtek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. malec, brzdąc


Źródła:

Wiktionary

Pyrz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Pyrzowice

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wieś w Pol­sce;

 (1.2) pot. Mię­dzy­na­ro­do­wy Port Lot­ni­czy Ka­to­wi­ce;


Py­rzo­wi­ce – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ślą­skim, w po­wie­cie tar­no­gór­skim, w gmi­nie Oża­ro­wi­ce.

Na jej te­re­nie ulo­ko­wa­ny jest Mię­dzy­na­ro­do­wy Port Lot­ni­czy Ka­to­wi­ce.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość na­le­ża­ła ad­mi­ni­stra­cyj­nie do wo­je­wództ­wa ka­to­wic­kie­go.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Pyrzowicki

→ Py­rzo­wi­ce


Patrz:Pyrzowice

Źródła:

SJP.pl

Pyrzyce

mia­sto w Pol­sce


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim;


}|-

Py­rzy­ce (łac. "Pi­ri­se­um" lub "Pi­ris­sa", niem. "Py­ritz") – mia­sto po­wia­to­we w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, le­żą­ce około 45 km na po­łud­nio­wy wschód od cen­trum Szcze­ci­na. Sie­dzi­ba miej­sko-wiej­skiej gminy Py­rzy­ce.

W la­tach 1946–1998 mia­sto ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ło do wo­je­wództ­wa szcze­ciń­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pyrzycki

przy­miot­nik od: Py­rzy­ce


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Py­rzy­ca­mi, do­ty­czą­cy Py­rzyc


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pyrzyczanie

ple­mię sło­wiań­skie


Py­rzy­cza­nie – ple­mię sło­wiań­skie za­miesz­ku­ją­ce te­re­ny na Po­mo­rzu Za­chod­nim wokół Py­rzyc. Ge­o­graf Ba­war­ski wy­mie­nia w IX wieku ple­mię "Pris­sa­ni", po­da­jąc licz­bę 70 za­miesz­ka­nych ci­vi­ta­tes – osad, miej­sco­wo­ści. "Pir" w naz­wie wska­zu­je na po­cho­dze­nie od sta­ro­sło­wiań­skie­go okre­śle­nia psze­ni­cy. Chry­stia­ni­za­cja i przy­łą­cze­nie te­re­nów Py­rzy­czan do Pol­ski zo­sta­ła sfi­na­li­zo­wa­na w 1124 roku, gdy w czerw­cu tego roku przy­by­li do Py­rzyc mi­sjo­na­rze z bi­sku­pem bam­ber­skim Ot­to­nem na czele.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Pyrzyczanin

miesz­ka­niec Py­rzyc


Źródła:

SJP.pl

Pyrzyczanka

miesz­kan­ka Py­rzyc


Źródła:

SJP.pl

Pyrzyński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Pysiaczek

py­niuś, pyś, py­siak, pynio, py­szczek, py­siek, py­siąt­ko, pysio;
1. pie­szczot­li­wie o twa­rzy, pysku;
2. pie­szczot­li­wie o uko­cha­nym


Źródła:

SJP.pl

Pysiak

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Pysiek

py­niuś, py­sia­czek, py­siak, pynio, py­szczek, pyś, py­siąt­ko, pysio;
1. pie­szczot­li­wie o twa­rzy, pysku;
2. pie­szczot­li­wie o uko­cha­nym


Źródła:

SJP.pl

Pysio

py­niuś, py­sia­czek, py­siak, pynio, py­szczek, py­siek, py­siąt­ko, pyś;
1. pie­szczot­li­wie o twa­rzy, pysku;
2. pie­szczot­li­wie o uko­cha­nym


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) pieszcz. pysk


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pysiątko

py­niuś, py­sia­czek, py­siak, pynio, py­szczek, py­siek, pyś, pysio;
1. pie­szczot­li­wie o twa­rzy, pysku;
2. pie­szczot­li­wie o uko­cha­nym


Źródła:

SJP.pl

Pysk

1. otwór gę­bo­wy zwie­rzę­cia; część głowy z ot­wo­rem gę­bo­wym;
2. ru­basz­nie: ludz­ka twarz; gęba; morda


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zool. przed­nia część głowy zwie­rzę­cia, część trze­wio­czasz­ki

 (1.2) przen. pot. pejor. grub. o twa­rzy czło­wie­ka (po­licz­kach, war­gach itp.)


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pyskaty

odzy­wa­ją­cy się bez­czel­nie i aro­ganc­ko; wy­ga­da­ny, wy­szcze­ka­ny


przy­miot­nik

 (1.1) pot. ma­ją­cy skłon­ność do wy­kłó­ca­nia się


Py­ska­ty, wła­ści­wie Prze­my­sław Choj­nac­ki (ur. 1979 w War­sza­wie), znany rów­nież jako Zeke – pol­ski raper.

Były czło­nek ze­spo­łów Edy­to­riał i Ska­za­ni na Suk­cezz. Na­le­żał także do ko­lek­ty­wów Szyja Skład i 10 Osób. Współt­wo­rzył rów­nież krót­kotr­wa­ły duet wraz z Sonym.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pysknąć

po­tocz­nie, rzad­ko: od­po­wie­dzieć bez­czel­nie, aro­ganc­ko; od­py­sko­wać, od­szcze­knąć


Źródła:

SJP.pl

Pyskotrysk

rzad­ko: ozdob­ne za­koń­cze­nie rynny, naj­czę­ściej w kształ­cie pa­szczy zwie­rzę­cej lub smo­czej; rzy­gacz, rzy­gu­lec, gar­łacz, gar­gu­lec, plwacz


Źródła:

SJP.pl

Pyskowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|py­sko­wać.


Źródła:

Wiktionary

Pyskować

po­tocz­nie: odzy­wać się do kogoś lek­ce­wa­żą­co, bez­czel­nie; py­szczyć


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) pot. wy­kłó­cać się, dy­sku­to­wać w or­dy­nar­ny spo­sób


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pyskowice

mia­sto w Pol­sce


Py­sko­wi­ce (niem. "Pe­i­skrets­cham") – mia­sto w po­łud­nio­wej Pol­sce, w wo­je­wództ­wie ślą­skim, w po­wie­cie gli­wic­kim.

We­dług da­nych z 2018 r. mia­sto miało 16 717 miesz­kań­ców, w 2019 r. 16 618 miesz­kań­ców.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Pyskowicki

przy­miot­nik od: Py­sko­wi­ce


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Py­sko­wi­ca­mi, do­ty­czą­cy Py­sko­wic


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pyskowiczanin

miesz­ka­niec Py­sko­wic (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Pyskowiczanka

miesz­kan­ka Py­sko­wic (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Pyskowy

→ pysk


Patrz:pysk

Źródła:

SJP.pl

Pyskówa

po­tocz­nie:
1. ostra kłót­nia, utarcz­ka słow­na;
2. spra­wa są­do­wa z oskar­że­nia pry­wat­ne­go o obrzu­ce­nie kogoś obraź­li­wy­mi epi­te­ta­mi; py­sków­ka


Źródła:

SJP.pl

Pyskóweczka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od: py­sków­ka


Źródła:

Wiktionary

Pyskówka

po­tocz­nie:
1. ostra kłót­nia, utarcz­ka słow­na, py­skó­wa;
2. spra­wa są­do­wa z oskar­że­nia pry­wat­ne­go o obrzu­ce­nie kogoś obraź­li­wy­mi epi­te­ta­mi


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. or­dy­nar­na kłót­nia, ostra wy­mia­na zdań

 (1.2) pot. spra­wa są­do­wa do­ty­czą­ca po­mó­wień, oszczerstw i in­nych prze­stępstw prze­ciw­ko czci


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pysz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Pyszałek

czło­wiek pysz­ny, dumny, za­ro­zu­mia­ły; za­ro­zu­mia­lec


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba bar­dzo za­ro­zu­mia­ła, prze­chwa­la­ją­ca się

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. lm. od: py­szał­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pyszałka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) daw. ko­bie­ta bar­dzo za­ro­zu­mia­ła, prze­chwa­la­ją­ca się

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D., B. lp. od: py­sza­łek


Źródła:

Wiktionary

Pyszałkostwo

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) przest. bycie py­szał­kiem


Źródła:

Wiktionary

Pyszałkowato

przy­słó­wek

 (1.1) na spo­sób py­szał­ko­wa­ty


Źródła:

Wiktionary

Pyszałkowatość

→ py­szał­ko­wa­ty


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest py­szał­ko­wa­te; cecha tych, któ­rzy są py­szał­ko­wa­ci


Patrz:pyszałkowaty

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pyszałkowaty

waż­nia­ko­wa­ty, bu­fo­no­wa­ty;
1. uwa­ża­ją­cy się za osobę waż­niej­szą i lep­szą od in­nych;
2. świad­czą­cy o ta­kich ce­chach, np. py­szał­ko­wa­ty wyraz twa­rzy


przy­miot­nik

 (1.1) wła­ści­wy py­szał­ko­wi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pyszczak

ryba, głów­nie z ro­dzi­ny pie­lę­gni­co­wa­tych, która in­ku­bu­je (wy­lę­ga) ikrę w swo­jej jamie gę­bo­wej (w worku gar­dzie­lo­wym)


Py­szczak, gę­bacz – nazwa sto­so­wa­na w od­nie­sie­niu do ryby (głów­nie z ro­dzi­ny pie­lę­gni­co­wa­tych), która in­ku­bu­je (wy­lę­ga) ikrę we włas­nej jamie gę­bo­wej, a do­kład­niej w worku gar­dzie­lo­wym. Po­cząt­ko­wo nazwa "py­szczak" była sto­so­wa­na je­dy­nie do ga­tun­ków pie­lę­gnic (głów­nie afry­kań­skich "ti­la­pii" "sensu lato"), któ­rych sa­mi­ce in­ku­bo­wa­ły ikrę w pysku, a nazwą "gę­bacz" okre­śla­no ryby z ro­dza­ju "Ha­plo­chro­mis".


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Pyszczek

py­niuś, py­sia­czek, py­siak, pynio, pyś, py­siek, py­siąt­ko, pysio;
1. pie­szczot­li­wie o twa­rzy, pysku;
2. pie­szczot­li­wie o uko­cha­nym


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od: pysk


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pyszczenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) pot. od­cza­sow­ni­ko­wy od|py­szczeć.


Źródła:

Wiktionary

Pyszczkowy

→ py­szczek


Patrz:pyszczek

Źródła:

SJP.pl

Pyszczydło

zgru­bie­nie od: pysk


Źródła:

SJP.pl

Pyszczyn

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Pyszczynek

Py­szczy­nek – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim nad Je­zio­rem Py­szczy­nek, w po­wie­cie gnieź­nień­skim, w gmi­nie Gniez­no. Od po­łud­nia gra­ni­czy z Gniez­nem.

Wieś du­chow­na, za­ło­żo­na przed 1357 ro­kiem, włas­ność ka­pi­tu­ły ka­te­dral­nej gnieź­nień­skiej, pod ko­niec XVI wieku le­ża­ła w po­wie­cie gnieź­nień­skim wo­je­wództ­wa ka­li­skie­go. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa poz­nań­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Pyszczyć

po­tocz­nie: odzy­wać się do kogoś lek­ce­wa­żą­co, bez­czel­nie; py­sko­wać


Źródła:

SJP.pl

Pyszka

naz­wi­sko


Pysz­ka (nazwa obocz­na: Płoń­skie) – osada w pół­noc­no-za­chod­niej Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie ko­ło­brze­skim, w gmi­nie Dy­go­wo, nad stru­gą Pysz­ni­cą, ok. 15 km od Ko­ło­brze­gu i Morza Bał­tyc­kie­go. Przez osadę prze­bie­ga droga wo­je­wódz­ka nr 163.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Pyszkowo

Pysz­ko­wo – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ku­jaw­sko-po­mor­skim, w po­wie­cie włoc­ław­skim, w gmi­nie Cho­decz, w pa­ra­fii Cho­decz.

W la­tach 1975–1998 wieś ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa włoc­ław­skie­go.

Do 1954 roku wieś była sie­dzi­bą gminy Pysz­ko­wo. We­dług Na­ro­do­we­go Spisu Po­wszech­ne­go (III 2011 r.) li­czy­ła 174 miesz­kań­ców. Jest ósmą co do wiel­ko­ści miej­sco­wo­ścią gminy Cho­decz.


Źródła:

Wikipedia

Pyszkowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Pyszma

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. hy­dron. rzeka w Fe­de­ra­cji Ro­syj­skiej na Sy­be­rii, prawy do­pływ Tury;


Pysz­ma (ros. Пышма) – rzeka w Fe­de­ra­cji Ro­syj­skiej na Sy­be­rii Za­chod­niej. Prawy do­pływ Tury.

Wy­pły­wa z je­zio­ra Klu­czi na wschod­nich sto­kach Środ­ko­we­go Uralu, w oko­li­cach Wierch­niej Pysz­my. Pły­nie przez te­ry­to­rium ob­wo­du swier­dłow­skie­go i tiu­meń­skie­go.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Pysznica

1. wieś w Pol­sce;
2. stru­ga w Pol­sce


Pysz­ni­ca – wieś w po­łud­nio­wo-wschod­niej Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie pod­kar­pac­kim, w po­wie­cie sta­lo­wo­wol­skim, w gmi­nie Pysz­ni­ca. Ma sta­tus so­łect­wa. Leży nad stru­gą Py­szen­ką w po­bli­żu jej uj­ścia do Sanu z pra­we­go brze­gu.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Pysznicki

przy­miot­nik od: Pysz­ni­ca


Źródła:

SJP.pl

Pyszniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: pysz­nie


Źródła:

SJP.pl

Pyszniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: pysz­ny


Źródła:

SJP.pl

Pysznieć

sta­wać się pysz­nym, pysz­niej­szym (za­ro­zu­mial­szym)


Źródła:

SJP.pl

Pysznik

pysz­nik jo­dło­wy, pysz­nik dę­bo­wy - ga­tun­ki wie­lo­żer­nych chrzą­szczy z ro­dzi­ny bo­gat­ko­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Pyszniutki

pie­szczot­li­wie: pysz­ny


Źródła:

SJP.pl

Pysznić

pysz­nić się - chwa­lić się czymś, wy­wyż­szać się, być pysz­nym


Źródła:

SJP.pl

Pysznogłówka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) bot. ro­śli­na ozdob­na, by­li­na z ro­dzi­ny jas­no­to­wa­tych (war­go­wych);


Pysz­no­głów­ka ("Mo­nar­da") – ro­dzaj ro­ślin na­le­żą­cych do ro­dzi­ny jas­no­to­wa­tych. Obej­mu­je w za­leż­no­ści od źró­dła od ok. 12, 16 do 22 ga­tun­ków. Wszyst­kie te ro­śli­ny rosną dziko w Ame­ry­ce Pół­noc­nej na ob­sza­rze od Ka­na­dy po Mek­syk. Za­sied­la­ją lasy, pre­rie i suche pola. Sze­reg ga­tun­ków zo­stał roz­prze­strze­nio­ny jako upraw­ne, także spo­ty­ka­ne w upra­wie w Pol­sce.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Pysznotka

coś bar­dzo smacz­ne­go; sma­ko­łyk, ra­ry­tas, de­li­cja, de­li­ka­tes


Źródła:

SJP.pl

Pyszności

po­tocz­nie: do­sko­na­łe, wy­śmie­ni­te je­dze­nie, na­po­je


Źródła:

SJP.pl

Pyszność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest pysz­ne; cecha tych, któ­rzy są pysz­ni


Źródła:

Wiktionary

Pyszny

1. sma­ko­wi­ty, bar­dzo smacz­ny
2. opa­no­wa­ny pychą, za­ro­zu­mia­ły
3. zna­ko­mi­ty, do­sko­na­ły, świet­ny


przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) bar­dzo smacz­ny

 (1.2) pełen pychy

 (1.3) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. pię­kny

 (1.4) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. dumny


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pyszota

po­tocz­nie: coś bar­dzo smacz­ne­go; py­cho­ta, sma­ko­łyk, przys­mak, ra­ry­tas, spe­cjał, de­li­ka­tes


Źródła:

SJP.pl

Pyta

1. na­rzę­dzie do bicia, bat, po­wróz;
2. po­tocz­nie: penis, męski na­rząd płcio­wy; kuś, kuśka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) daw. na­rzę­dzie do bicia ze skrę­co­nej po sko­sie chu­sty lub ręcz­ni­ka

 (1.2) daw. ude­rza­nie pytą (1.1)

 (1.7) gwara. ko­ciew­ska noga

forma cza­sow­ni­ka.

 (2.1) 3. os. lp. ter. → zob. pytać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pytajnik

1. znak in­ter­punk­cyj­ny koń­czą­cy py­ta­nie, w po­sta­ci od­wró­co­ne­go S z krop­ką na dole: ?; znak za­py­ta­nia
2. ta­jem­ni­ca, za­gad­ko­wa spra­wa, nie­wia­do­ma


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zob. znak za­py­ta­nia.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pytajno-Względny

w ję­zy­koz­naw­stwie: za­i­mek py­taj­no-względ­ny - za­i­mek two­rzą­cy py­ta­nie i za­stę­pu­ją­cy wyraz na­zy­wa­ją­cy przed­miot lub cechę przed­mio­tu, o któ­rym była mowa, np. kto, co, który, ile, jaki, jak, gdzie, kiedy


Źródła:

SJP.pl

Pytajnozależny

o zda­niu po­drzęd­nym: taki, który jest wpro­wa­dzo­ny par­ty­ku­łą "czy" lub za­im­kiem py­taj­nym


Źródła:

SJP.pl

Pytajność

cecha ko­gni­tyw­na każ­de­go za­gad­nie­nia, która skła­nia do za­da­wa­nia pytań


Źródła:

SJP.pl

Pytajny

ma­ją­cy cha­rak­ter py­ta­nia, wy­ra­ża­ją­cy py­ta­nie


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) wy­ra­ża­ją­cy py­ta­nie, ma­ją­cy jego cha­rak­ter lub wy­stę­pu­ją­cy w nim


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pytająco

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób py­ta­ją­cy


Źródła:

Wiktionary

Pytający

wy­ra­ża­ją­cy cie­ka­wość, chęć uzy­ska­nia in­for­ma­cji


przy­miot­nik

 (1.1) wy­ra­ża­ją­cy cie­ka­wość, chęć uzy­ska­nia in­for­ma­cji

forma cza­sow­ni­ka.

 (2.1) ims. przy­miot­ni­ko­wy czyn­ny m. od: pytać


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pytalski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Pytanie

1. zda­nie o wzno­szą­cej in­to­na­cji sfor­mu­ło­wa­ne dla uzy­ska­nia in­for­ma­cji na jakiś temat, poz­wo­le­nia na coś itp.
2. pro­blem, za­gad­nie­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) wy­po­wiedź, któ­rej celem jest uzy­ska­nie in­for­ma­cji

 (1.2) za­gad­nie­nie, pro­blem

 (1.3) od­cza­sow­ni­ko­wy od|pytać.


Py­ta­nie – może być ro­zu­mia­ne jako ling­wi­stycz­ne wy­ra­że­nie bę­dą­ce proś­bą o uzy­ska­nie in­for­ma­cji albo sama ta proś­ba. Celem py­ta­nia jest otrzy­ma­nie od­po­wie­dzi, choć ist­nie­ją py­ta­nia na które nie trze­ba jej udzie­lać (np. py­ta­nia re­to­rycz­ne).

W więk­szo­ści ję­zy­ków za­da­wa­nie py­ta­nia wiąże się ze spe­cy­ficz­ną in­to­na­cją końca zda­nia, w za­pi­sie dzię­ki do­da­niu py­taj­ni­ka na końcu zda­nia lub na po­cząt­ku i końcu (jak np. w ję­zy­ku hisz­pań­skim). W ję­zy­ku ja­poń­skim na końcu py­ta­nia sto­su­je się par­ty­ku­łę "ka".


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pytanko

zdrob­nie­nie od: py­ta­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) zdrob­nie­nie od|py­ta­nie.

 (1.2) błahe, krót­kie py­ta­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pytać

1. za­da­wać py­ta­nia
2. od­py­ty­wać z ja­kie­goś ma­te­ria­łu; eg­za­mi­no­wać


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. spy­tać)

 (1.1) wy­po­wia­dać się w for­mie wy­ma­ga­ją­cej od­po­wie­dzi

 (1.2) spraw­dzać zasób wia­do­mo­ści ucz­nia

 (1.3) tylko w prze­cze­niu nie przy­wią­zy­wać wagi

 (1.4) daw. szu­kać

 (1.5) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski, Pod­ha­le, Bu­ko­wi­na, Au­gu­stów. pro­sić

 (1.6) gw-pl|Bu­ko­wi­na. za­pra­szać

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny pytać się (dk. spy­tać się)

 (2.1) pytać (1.1) z za­in­te­re­so­wa­niem lub prze­ję­ciem

 (2.2) forma wzmoc­nio­na cza­sow­ni­ka pytać (1.3)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pytel

1. worek mu­śli­no­wy sto­so­wa­ny w mły­nar­stwie do prze­sie­wa­nia mąki;
2. po­tocz­nie: ga­du­ła


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) techn. worek z mu­śli­nu do prze­sie­wa­nia mąki;

 (1.2) przest. od­sie­wacz

 (1.3) reg. wzor­nik z haf­ta­mi z ma­te­ria­łu


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Python

Zo­bacz też: Pyt­hon (zwie­rzę­ta), Pyton.

Pyt­hon – język pro­gra­mo­wa­nia wy­so­kie­go po­zio­mu ogól­ne­go przez­na­cze­nia. Po­sia­da ro­zbu­do­wa­ny pa­kiet bi­blio­tek stan­dar­do­wych, któ­re­go ideą prze­wod­nią jest czy­tel­ność i kla­row­ność kodu źró­dło­we­go. Jego skład­nia ce­chu­je się przej­rzy­sto­ścią i zwię­zło­ścią.


Źródła:

Wikipedia

Pytia

osoba mó­wią­ca nie­jas­no, dwuz­nacz­nie, za­gad­ko­wo; pitia


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) sta­roż. ka­płan­ka w sta­ro­żyt­nej Gre­cji, peł­nią­ca rolę wieszcz­ki w wy­rocz­ni Apol­li­na w Del­fach;


Pytia ( Πυθία (ἱέρεια) "Pythía (hiéreia)" – „py­tyj­ska ("do­myśl­nie:" ka­płan­ka)”) – ka­płan­ka w świą­ty­ni Apol­li­na w Del­fach, prze­po­wia­da­ją­ca przysz­łość.

Pytie wy­bie­ra­ne były przez ka­pła­nów i wy­cho­wy­wa­ne przy świą­ty­ni od dzie­ciń­stwa. Gdy udzie­la­ły prze­po­wied­ni, sia­da­ły na trój­no­gu, nad szcze­li­ną w ziemi, z któ­rej wy­do­by­wa­ły się wy­zie­wy. Przy­pu­szcza się jed­nak, że wspom­nia­ne wy­zie­wy po­cho­dzi­ły ze spa­la­nych ka­dzi­deł, ma­ją­cych odu­rzyć pytię i wpro­wa­dzić ją w trans (ek­sta­zę).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pytka

1. mała, cien­ka pyta
2. ude­rze­nie taką pytką; za­ba­wa po­łą­czo­na z ude­rze­niem pytką po rę­kach
3. daw­niej (tylko w l. mno­giej): prze­słu­cha­nie, śledzt­wo


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) mała pyta (na­rzę­dzie do bicia)


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pytkowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Pytlak

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Pytlakowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Pytlarz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Pytlik

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Pytliński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Pytlować

1. prze­sie­wać mąkę przez pytel;
2. po­tocz­nie: mówić szyb­ko i dużo; pa­plać, traj­ko­tać


Źródła:

SJP.pl

Pytlowy

1. mąka pyt­lo­wa - mąka mie­lo­na kil­ka­krot­nie i prze­sie­wa­na przez pytel;
2. o pie­czy­wie: upie­czo­ny z ta­kiej mąki, np. chleb pyt­lo­wy


przy­miot­nik

 (1.1) spoż. o mące: kil­ka­krot­nie pod­da­wa­ny mie­le­niu i prze­sie­wa­niu przez pytel

 (1.2) spoż. o pie­czy­wie: upie­czo­ny z mąki pyt­lo­wej (1.1)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pytok

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. in­te­re­sant, pe­tent


Źródła:

Wiktionary

Pyton

duży, ma­syw­ny wąż z ro­dzi­ny du­si­cie­li, zja­da­ją­cy ptaki i ssaki, nie­ja­do­wi­ty


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) herp. wąż z ro­dzi­ny py­to­nów


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pytong

slan­go­wo: penis


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) grub. środ. męski penis


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pytony

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) syst. herp. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Pyt­ho­ni­dae|Fit­zin­ger|ref=tak., ro­dzi­na węży z rzędu łu­sko­no­śnych;


Py­to­ny (Pyt­ho­ni­dae) – ro­dzi­na węży z kladu Alet­hi­nop­hi­dia. Tra­dy­cyj­nie kla­sy­fi­ko­wa­ne jako po­dro­dzi­na du­si­cie­li; z ana­liz fi­lo­ge­ne­tycz­nych wy­ko­rzy­stu­ją­cych dane mo­le­ku­lar­ne nie wy­ni­ka jed­nak jed­noz­nacz­nie, że po­dro­dzi­ny Bo­i­nae i Ery­ci­nae są bli­żej spo­krew­nio­ne z py­to­na­mi niż z wę­ża­mi z kladu Ca­e­nop­hi­dia (m.in.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Pytowice

Py­to­wi­ce – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie łódz­kim, w po­wie­cie ra­dom­szczań­skim, w gmi­nie Ka­mieńsk.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa piotr­kow­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Pyty-Pyty

wy­krzy­knik

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. wy­ra­ża usil­ną proś­bę


Źródła:

Wiktionary

Pytyjski

cha­rak­te­ry­stycz­ny dla Pytii (ka­płan­ki w świą­ty­ni Apol­li­na w Del­fach), a w prze­no­śni także: nie­jas­ny, dwuz­nacz­ny, za­gad­ko­wy; pi­tyj­ski


przy­miot­nik

 (1.1) książk. nie­jas­ny, niez­ro­zu­mia­ły, dwuz­nacz­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pyuria

wy­stę­po­wa­nie w moczu dużej ilo­ści bia­łych krwi­nek oraz bak­te­rii, oz­na­cza­ją­ce za­pa­le­nie dróg mo­czo­wych; ro­po­mocz


Źródła:

SJP.pl

Pyza

1. klu­ska z tar­tych na su­ro­wo ziem­nia­ków z do­dat­kiem mąki;
2. po­tocz­nie: tłu­ste, okrą­głe dziec­ko;
3. po­tocz­nie: ktoś gruby, roz­ty­ty; pul­pet;
4. w gwa­rze my­śliw­skiej: nos żubra i łosia


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) kulin. okrą­gła klu­ska z su­ro­wych tar­tych ziem­nia­ków i mąki ziem­nia­cza­nej, zwy­kle z far­szem mięs­nym;

 (1.2) kulin. gw-pl|Poz­nań. klu­ska droż­dżo­wa go­to­wa­na na parze, przy­po­mi­na­ją­ca kształ­tem i roz­mia­rem bułkę

 (1.3) przen. pot. ktoś o okrą­głym (py­za­tym) obli­czu

 (1.4) łow. nos u łosi lub żu­brów


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pyzacieć

sta­wać się py­za­tym


Źródła:

SJP.pl

Pyzaty

1. o po­licz­kach: pulch­ny, okrą­gły;
2. o czło­wie­ku: ma­ją­cy okrą­głą, pulch­ną twarz; pu­co­ło­wa­ty, pu­cu­ło­wa­ty, okrą­gło­li­cy, krą­gło­li­cy


przy­miot­nik

 (1.1) (o po­licz­kach) okrą­gły, wy­dat­ny

 (1.2) (o czło­wie­ku) ma­ją­cy okrą­głe, wy­dat­ne po­licz­ki


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pyzać

cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. kroić tępym nożem


Źródła:

Wiktionary

Pyzdrski

przy­miot­nik od: Pyz­dry


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) od­no­szą­cy się do Pyzdr, zwią­za­ny z Pyz­dra­mi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pyzdry

mia­sto w Pol­sce


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie wrze­siń­skim;


}|-

Pyz­dry ( Pe­i­sern, Pe­y­sern, ‏פייזערן‎) – mia­sto w środ­ko­wo-za­chod­niej Pol­sce, w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie wrze­siń­skim, nad rzeką Wartą, sie­dzi­ba gminy miej­sko-wiej­skiej Pyz­dry.

W la­tach 1975–1998 mia­sto ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ło do wo­je­wództ­wa ko­niń­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pyzdrzanin

miesz­ka­niec Pyzdr


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Pyzdr

 (1.2) osoba po­cho­dzą­ca z Pyzdr, uro­dzo­na w Pyz­drach


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pyzdrzanka

miesz­kan­ka Pyzdr


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Pyzdr

 (1.2) ko­bie­ta po­cho­dzą­ca z Pyzdr, uro­dzo­na w Pyz­drach


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pyziak

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Pyzik

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Pyzok

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. tępy nóż


Źródła:

Wiktionary

Pyzunia

zdrob­nie­nie od: pyza


Źródła:

SJP.pl

Pyzy

po­tocz­nie: wy­dat­ne, okrą­głe po­licz­ki


Pyzy – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie pod­la­skim, w po­wie­cie mo­niec­kim, w gmi­nie Mońki.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa bia­ło­stoc­kie­go.

Wier­ni ko­ścio­ła rzym­sko­ka­to­lic­kie­go na­le­żą do pa­ra­fii św. Agniesz­ki w Go­nią­dzu.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Pyzówka

wieś w Pol­sce


Py­zów­ka – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­ło­pol­skim, w po­wie­cie no­wo­tar­skim, w gmi­nie Nowy Targ, w małej kot­li­nie pod­gór­skiej w ob­sza­rze źró­deł po­to­ku Obrocz­na. Nad Py­zów­ką gó­ru­je nie­wy­so­ki grzbiet gór­ski Ja­ni­łów­ki i Tru­ba­cza. Na po­gra­ni­czu Lasku oraz Py­zów­ki (ok. 2 km od cen­trum wsi) znaj­du­je się przy­sta­nek ko­le­jo­wy, po­sia­da­ją­cy re­gu­lar­ne po­łą­cze­nia Regio do Kra­ko­wa i Za­ko­pa­ne­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Pył

drob­niut­kie zia­ren­ka star­tych lub roz­kru­szo­nych ciał, uno­szą­ce się i osia­da­ją­ce na przed­mio­tach; kurz


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) bar­dzo drob­ny pro­szek mo­gą­cy uno­sić się w po­wie­trzu

 (1.2) techn. sub­stan­cja mi­ne­ral­na po­zo­sta­ła po pro­ce­sie spa­la­nia albo ście­ra­nia, kru­sze­nia sub­stan­cji sta­łych;

 (1.3) astr. te­o­re­tycz­na, wy­i­de­a­li­zo­wa­na forma ma­te­rii, któ­rej rów­na­nie stanu od­po­wia­da pły­no­wi o skoń­czo­nej gę­sto­ści ale ze­ro­wym ci­śnie­niu


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pyłek

1. bar­dzo drob­ne na­sio­na, np. kwia­tów;
2. dro­bi­na cze­goś, np. pyłek kurzu;
3. zdrob­nie­nie od: pył


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od: pył

 (1.2) bar­dzo drob­ny pył

 (1.3) bot. mę­skie ga­me­ty u ro­ślin;

 (1.4) in­form. jeden ze wzor­ców pro­jek­to­wych;


Zo­bacz też: pyłek – wzo­rzec pro­jek­to­wy w in­ży­nie­rii opro­gra­mo­wa­nia.

Pyłek kwia­to­wy – pow­sta­ją­ce z mi­kro­spor ro­ślin na­sien­nych ziar­na pyłku za­wie­ra­ją­ce mocno zre­du­ko­wa­ny ga­me­to­fit męski. Pow­sta­ją w wy­ni­ku mi­kro­spo­ro­ge­ne­zy w wo­recz­kach pył­ko­wych (mi­kro­spo­ran­giach) mę­skich or­ga­nów rozm­na­ża­nia (prę­ci­ków u ro­ślin okry­to­na­sien­nych i mi­kro­spo­ro­fi­li u ro­ślin na­go­na­sien­nych).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pyłkodajny

wyt­wa­rza­ją­cy dużo pyłku kwia­to­we­go


Źródła:

SJP.pl

Pyłkowica

Pył­ko­wi­ca (łac. "pol­li­no­sis") – cho­ro­ba ob­ja­wia­ją­ca się ob­ja­wa­mi ze stro­ny ukła­du od­de­cho­we­go (np. astmą os­krze­lo­wą) lub po­kar­mo­we­go zwią­za­na z in­ha­la­cją pył­ków przez osobę uczu­lo­ną.


Źródła:

Wikipedia

Pyłkowina

zle­pio­ny w masę pyłek kwia­to­wy


Pył­ko­wi­na (ang. "pol­li­nium" (l.poj.), "pol­li­nia" (l. mn.)) – ziar­na pyłku zle­pio­ne w ca­łość za po­mo­cą sub­stan­cji zwa­nej wi­sci­ną lub kitem pył­ko­wym. Sub­stan­cja ta ma po­stać lep­kich, ela­stycz­nych nici pow­sta­ją­cych z ko­mó­rek jed­no­war­stwo­wej tkan­ki wy­ście­la­ją­cej wo­recz­ki pył­ko­we. Pył­ko­wi­ny pow­sta­ją w prę­ci­kach kwia­tów więk­szo­ści ro­ślin stor­czy­ko­wa­tych ("Or­chi­da­ce­ae") i tro­je­ścio­wa­tych ("Asc­le­pia­do­i­de­ae").


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Pyłkowy

→ pyłek


Patrz:pyłek

Źródła:

SJP.pl

Pyłochłonny

przy­miot­nik

 (1.1) wchła­nia­ją­cy pył


Źródła:

Wiktionary

Pyłomierz

przy­rząd ba­da­ją­cy za­war­tość pyłu w po­wie­trzu; ko­ni­metr


rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) urzą­dze­nie do mie­rze­nia stę­że­nia pyłu w po­wie­trzu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pyłoodporny

od­por­ny na przy­le­ga­nie pyłu, kurzu


Źródła:

SJP.pl

Pyłorys

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) techn. po­ligr. urzą­dze­nie do po­wie­la­nia do­ku­men­tów opra­co­wa­ne w Pol­sce i wy­ko­rzy­sty­wa­ne w la­tach 70. XX w.


Źródła:

Wiktionary

Pyłoszczelność

→ py­ło­szczel­ny


Patrz:pyłoszczelny

Źródła:

SJP.pl

Pyłowiec

skała osa­do­wa ut­wo­rzo­na w wy­ni­ku sce­men­to­wa­nia pyłu i mułu; łupek pia­szczy­sty


Źródła:

SJP.pl

Pyłowo-Gazowy

skła­da­ją­cy się z pyłu i gazu, np. po­wło­ka py­ło­wo-ga­zo­wa


Źródła:

SJP.pl

Pyłowy

skła­da­ją­cy się z pyłu, za­wie­ra­ją­cy pył (np. burza py­ło­wa, pu­sty­nie py­ło­we)


Źródła:

SJP.pl

Pyły

drob­niut­kie zia­ren­ka star­tych lub roz­kru­szo­nych ciał, uno­szą­ce się i osia­da­ją­ce na przed­mio­tach; kurz


Źródła:

SJP.pl

Pyłówka

la­wi­na ze świe­żo spa­dłe­go, su­che­go, zmro­żo­ne­go śnie­gu; la­wi­na py­ło­wa


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) la­wi­na py­ło­wa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pyś

py­niuś, py­sia­czek, py­siak, pynio, py­szczek, py­siek, py­siąt­ko, pysio;
1. pie­szczot­li­wie o twa­rzy, pysku;
2. pie­szczot­li­wie o uko­cha­nym


Źródła:

SJP.pl