Pu

sym­bol plu­to­nu, pier­wiast­ka che­micz­ne­go


przy­i­mek

 (1.1) gw-pl|księ­stwo ło­wic­kie. ku


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pu-Erh

[czy­taj: puer] ga­tu­nek chiń­skiej her­ba­ty, za­li­cza­ny w Pol­sce do her­bat czer­wo­nych


Pu-erh (chiń. 普洱茶, "pǔ’ěr chá") – ga­tu­nek her­ba­ty, w Pol­sce za­li­cza­ny do her­bat czer­wo­nych (w Chi­nach zaś do „czar­nych”, gdyż Chiń­czy­cy dzie­lą her­ba­ty we­dług ko­lo­ru na­pa­ru, a nie suszu, jak Eu­ro­pej­czy­cy), upra­wia­ny w Chi­nach.

Upra­wia­na w Chi­nach od ponad 1700 lat.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Puaz

jed­nost­ka tar­cia wew­nętrz­ne­go dla cie­czy i gazów


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) fiz. me­trol. jed­nost­ka lep­ko­ści dy­na­micz­nej;


Puaz (sym­bol: P) – jed­nost­ka lep­ko­ści dy­na­micz­nej w ukła­dzie jed­no­stek miar CGS, naz­wa­na na cześć fran­cu­skie­go fi­zy­ka i le­ka­rza Jeana L. M. Po­i­se­u­il­le'a.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pub

[czy­taj: pab] bar, w któ­rym po­da­je się głów­nie piwo i za­ką­ski; pab


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) typ baru z za­ką­ska­mi i al­ko­ho­la­mi


Pub (skrót od ang. "pu­blic house") – spe­cy­ficz­ny ro­dzaj baru gdzie po­da­je się głów­nie piwo. Puby spo­ty­ka się prze­de wszyst­kim w Wiel­kiej Bry­ta­nii, Ir­lan­dii, Ka­na­dzie, Au­stra­lii, Nowej Ze­lan­dii oraz in­nych kra­jach po­zo­sta­ją­cych pod wpły­wem kul­tu­ry bry­tyj­skiej.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pubertacja

pok­wi­ta­nie, po­cząt­ko­wy okres ado­le­scen­cji; faza pu­ber­tal­na


Źródła:

SJP.pl

Publ.

skrót od: pu­bli­ka, pu­blicz­ny, pu­bli­ka­tor


Źródła:

SJP.pl

Publicity

[czy­taj: pa­blis-ity] świa­do­mie ro­zbu­dza­na uwaga mass me­diów w celu zdo­by­cia po­pu­lar­no­ści


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) po­pu­lar­ność, roz­głos wokół kogoś lub cze­goś, głów­nie w środ­kach ma­so­we­go prze­ka­zu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Publicysta

autor wszel­kich tre­ści, które zo­sta­ją za­mie­szcza­ne w pra­sie co­dzien­nej, w pis­mach pe­rio­dycz­nych; dzien­ni­karz


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) autor ar­ty­ku­łów, fe­lie­to­nów i re­por­ta­ży ogła­sza­nych w pra­sie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Publicystka

au­tor­ka wszel­kich tre­ści, które zo­sta­ją za­mie­szcza­ne w pra­sie co­dzien­nej, w pis­mach pe­rio­dycz­nych; dzien­ni­kar­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) au­tor­ka ar­ty­ku­łów, fe­lie­to­nów i re­por­ta­ży ogła­sza­nych w pra­sie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Publicystyczność

ze­spół cech cha­rak­te­ry­stycz­nych dla pu­bli­cyst­ki (dzie­dzi­ny pi­śmien­nict­wa zaj­mu­ją­cej się oma­wia­niem współ­czes­nych pro­ble­mów zwią­za­nych naj­czę­ściej z go­spo­dar­ką, po­li­ty­ką i spo­łe­czeń­stwem)


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest pu­bli­cy­stycz­ne


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Publicystyczny

→ pu­bli­cy­sty­ka


przy­miot­nik

 (1.1) od­no­szą­cy się do pu­bli­cy­sty­ki, ma­ją­cy cha­rak­ter pu­bli­cy­sty­ki, do­ty­czą­cy dzien­ni­kar­stwa


Patrz:publicystyka

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Publicystyka

dzie­dzi­na pi­śmien­nict­wa zaj­mu­ją­ca się oma­wia­niem współ­czes­nych pro­ble­mów zwią­za­nych naj­czę­ściej z go­spo­dar­ką, po­li­ty­ką i spo­łe­czeń­stwem


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) liter. ja­ka­kol­wiek wy­po­wiedź lub tekst po­le­micz­ny do­ty­czą­cy ak­tu­al­nych wy­da­rzeń i pro­ble­mów ogła­sza­ny w me­diach;

 (1.2) liter. two­rze­nie tek­stów pu­bli­cy­stycz­nych, dzien­ni­kar­stwo pu­bli­cy­stycz­ne


Pu­bli­cy­sty­ka – su­biek­tyw­ne ga­tun­ki wy­po­wie­dzi w środ­kach ko­mu­ni­ka­cji spo­łecz­nej (prasa, radio, te­le­wiz­ja, in­ter­net, książ­ka, wy­daw­nict­wa jed­no­ra­zo­we) na pu­blicz­nie in­te­re­su­ją­ce w danym mo­men­cie te­ma­ty. Ty­po­we ro­dza­je pu­bli­cy­sty­ki:

Wy­po­wiedź pu­bli­cy­stycz­na in­ter­pre­tu­je i oce­nia fakty z przy­ję­te­go przez au­to­ra punk­tu wi­dze­nia, celem jej jest zaś wpływ na opi­nię pu­blicz­ną.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Publicyzacja

pro­ces, któ­re­go celem jest udo­stęp­nie­nie cze­goś dla ogółu spo­łe­czeń­stwa, pro­ces upu­blicz­nia­nia cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Publicyzm

1. dzie­dzi­na twór­czo­ści dzien­ni­kar­skiej po­le­ga­ją­ca na wy­ra­ża­niu opi­nii do­ty­czą­cych róż­nych wy­da­rzeń, np. po­li­tycz­nych, spo­łecz­nych, go­spo­dar­czych; pu­bli­cy­sty­ka;
2. wy­po­wiedź przy­po­mi­na­ją­ca formą tek­sty na­le­żą­ce do pu­bli­cy­sty­ki - dzie­dzi­ny twór­czo­ści dzien­ni­kar­skiej


Źródła:

SJP.pl

Publiczka

iro­nicz­nie lub żar­to­bli­wie o pu­blicz­no­ści, naj­czę­ściej w zna­cze­niu mało kul­tu­ral­nej, nie­o­by­tej, bez gustu


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od: pu­bli­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Publicznie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) w spo­sób jawny, ot­war­ty, pu­blicz­ny, przy udzia­le osób trze­cich


Źródła:

Wiktionary

Publicznoprawność

pod­le­ga­nie re­gu­la­cji przez prawo pu­blicz­ne


Źródła:

SJP.pl

Publicznoprawny

wy­ni­ka­ją­cy z obo­wiąz­ków wobec prawa i spo­łe­czeń­stwa (np. pu­blicz­no­praw­na dzia­łal­ność przed­się­bior­stwa, pu­blicz­no­praw­ny cha­rak­ter usta­wy)


Źródła:

SJP.pl

Publiczność

grupa ludzi, z któ­rych więk­szość bywa niez­wią­za­na ze sobą, zgro­ma­dzo­na gdzieś w ja­kimś okre­ślo­nym celu; pu­bli­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co jest pu­blicz­ne, cecha tych, któ­rzy są pu­blicz­ni

 (1.2) grupa osób, która oglą­da­ją ja­kieś przed­sta­wie­nie, pokaz, za­wo­dy


Pu­blicz­ność – typ zbio­ro­wo­ści, która wy­róż­nia­na jest ze wzglę­du na to, że jej uwaga kon­cen­tru­je się na kon­kret­nym prze­ka­zie.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Publiczny

1. taki, który zo­stał przez­na­czo­ny dla ogółu spo­łe­czeń­stwa, po­wszech­nie do­stęp­ny, nie­pry­wat­ny;
2. taki, który od­by­wa się w obec­no­ści ja­kichś świad­ków lub w miej­scu ogól­nie do­stęp­nym dla wszyst­kich


przy­miot­nik

 (1.1) taki, który do­ty­czy ogółu ludzi, spo­łecz­no­ści; służy lu­dziom, jest stwo­rzo­ny dla ludzi

 (1.2) zwią­za­ny z ja­kimś urzę­dem lub z jakąś in­sty­tu­cją nie­pry­wat­ną

 (1.3) taki, który ma swo­ich świad­ków, od­by­wa się w spo­sób jawny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Publika

grupa ludzi, z któ­rych więk­szość bywa niez­wią­za­na ze sobą, zgro­ma­dzo­na gdzieś w ja­kimś okre­ślo­nym celu; pu­blicz­ność


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. pu­blicz­ność

 (1.2) gw-pl|Kresy. zbie­go­wi­sko

 (1.3) gw-pl|Kresy. skan­dal


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Publikacja

praca, utwór wy­da­ne dru­kiem, a także: ogła­sza­nie cze­goś, po­da­wa­nie cze­goś do pu­blicz­nej wia­do­mo­ści, pu­bli­ko­wa­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) tekst (np. książ­ka, ar­ty­kuł) wy­da­ne dru­kiem

 (1.2) wy­da­wa­nie ja­kie­goś tek­stu dru­kiem


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Publikacyjność

czę­stość pu­bli­ka­cji prac na­u­ko­wych


Źródła:

SJP.pl

Publikacyjny

zwią­za­ny z pu­bli­ka­cją - ogła­sza­niem dru­kiem; pu­bli­ka­tor­ski


Źródła:

SJP.pl

Publikanin

osoba w sta­ro­żyt­nym Rzy­mie, po­sia­da­ją­ca prawo do dzier­ża­wy po­dat­ków pań­stwo­wych na te­re­nie mniej­szych pro­win­cji rzym­skich


Źródła:

SJP.pl

Publikator

biu­le­tyn lub ser­wis in­ter­ne­to­wy, w któ­rym pu­bli­ku­je się akty praw­ne


Źródła:

SJP.pl

Publikatornia

po­tocz­nie: środ­ki ma­so­we­go prze­ka­zu


Źródła:

SJP.pl

Publikatorski

zwią­za­ny z pu­bli­ka­tor­stwem - ogła­sza­niem dru­kiem; pu­bli­ka­cyj­ny


Źródła:

SJP.pl

Publikatory

prze­sta­rza­le: środ­ki ma­so­we­go prze­ka­zu; mass media


Źródła:

SJP.pl

Publikowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) po­da­wa­nie cze­goś do pu­blicz­nej wia­do­mo­ści dru­kiem albo przez In­ter­net


Źródła:

Wiktionary

Publikować

wy­da­wać, in­for­mo­wać o czymś, ogła­szać coś po­przez tek­sty wy­da­ne dru­kiem, a daw­niej także: po­da­wać jakąś in­for­ma­cję do ogól­nej wia­do­mo­ści, ob­wie­szczać


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. opu­bli­ko­wać)

 (1.1) ogła­szać coś po­przez tek­sty wy­da­ne dru­kiem, po­da­wać jakąś in­for­ma­cję do ogól­nej wia­do­mo­ści, ob­wie­szczać

 (1.2) zaj­mo­wać się wy­da­wa­niem ga­ze­ty lub cza­so­pis­ma


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Publikowy

śro­do­wi­sko­wo: zwią­za­ny z gra­niem na ser­we­rze pu­blicz­nym


Źródła:

SJP.pl

Publishing

[czy­taj: pa­bli­szing] tech­ni­ki edy­cji tek­stów, wsta­wia­nia gra­fi­ki i dru­ko­wa­nia za po­mo­cą spe­cjal­nych pro­gra­mów kom­pu­te­ro­wych, a także: sprzęt i opro­gra­mo­wa­nie słu­żą­ce do tego celu


Źródła:

SJP.pl

Publisia

żar­to­bli­wie lub z odro­bi­ną iro­nii o pu­blicz­no­ści, naj­czę­ściej w zna­cze­niu mało kul­tu­ral­nej, nie­o­by­tej, bez gustu; pu­blicz­ka


Źródła:

SJP.pl

Publiusz

Pu­bliusz – imię mę­skie po­cho­dze­nia ła­ciń­skie­go. Oz­na­cza ono: „po­wszech­ny, oby­wa­tel­ski”.

Pu­bliusz imie­ni­ny ob­cho­dzi 21 stycz­nia, 19 lu­te­go, 16 kwiet­nia i 12 li­sto­pa­da.


Źródła:

Wikipedia

Pubowy

→ pub [czy­taj: pa­bo­wy]


Źródła:

SJP.pl

Pubp

skró­to­wiec, rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) = hist. Po­wia­to­wy Urząd Bez­pie­czeń­stwa Pu­blicz­ne­go


Źródła:

Wiktionary

Puc

po­tocz­nie: blaga, bluff; oszu­stwo; pic


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Puca

osoba, zwy­kle dziec­ko, ma­ją­ca twarz o wy­dat­nych po­licz­kach


Źródła:

SJP.pl

Pucaty

py­za­ty, odz­na­cza­ją­cy się bar­dzo wy­dat­ny­mi, pulch­ny­mi po­licz­ka­mi, rza­dziej okrą­głą twa­rzą (np. pu­ca­ty chło­piec); pu­co­ło­wa­ty, pu­cu­ło­wa­ty


Źródła:

SJP.pl

Puccini

[czy­taj: pu­czi­ni] naz­wi­sko, m.in. Gia­co­mo Puc­ci­ni (1858-1924) - kom­po­zy­tor wło­ski


Źródła:

SJP.pl

Pucczanin

miesz­ka­niec Pucka


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Pucka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pucczanka

miesz­kan­ka Pucka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Pucka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pucek

żar­to­bli­wie, rza­dziej z iro­nią o czło­wie­ku pu­co­ło­wa­tym (pu­cu­ło­wa­tym, pu­ca­tym, odz­na­cza­ją­cym się wy­dat­ny­mi, pulch­ny­mi po­licz­ka­mi lub okrą­głą twa­rzą)


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) zo­o­nim po­pu­lar­ne imię dla psa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pucel

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) daw. pie­karz, który za­nied­bu­je swój wy­gląd w pracy

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) pot. klo­cek puzz­li


Źródła:

Wiktionary

Pucer

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) gw-pl|Kresy. or­dy­nans


Źródła:

Wiktionary

Pucerka

po­tocz­nie:
1. ścier­ka, gąbka, myjka;
2. sprzą­tacz­ka


Źródła:

SJP.pl

Puch

1. mięk­kie pióra po­kry­wa­ją­ce ciało pta­ków, u do­ro­słych osob­ni­ków sta­no­wią­ce pod­szy­cie, u pis­kląt wy­łącz­ną osło­nę;
2. krót­kie wło­ski po­kry­wa­ją­ce skórę u ssa­ków; pier­wsze owło­sie­nie u ludzi;
3. wło­ski po­kry­wa­ją­ce niek­tó­re czę­ści ro­ślin


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ornit. ro­dzaj de­li­kat­ne­go pie­rza

 (1.2) zool. de­li­kat­ne drob­ne owło­sie­nie na skó­rze zwie­rząt

 (1.3) anat. pier­wsze ludz­kie owło­sie­nie

 (1.4) bot. drob­ne wło­ski okry­wa­ją­ce ro­śli­nę lub ich część

 (1.5) pot. coś o mięk­kiej, pu­szy­stej i de­li­kat­nej kon­sy­sten­cji

 (1.6) przen. śnieg


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Puch-Ciik

wy­krzy­knik

 (1.1) dźwięk. rzad. ono­ma­to­pe­ja imi­tu­ją­ca świ­sta­nie wie­wiór­ki


Źródła:

Wiktionary

Pucha

po­tocz­nie:
1. pusz­ka, zwy­kle duża;
2. (zwy­kle w licz­bie mno­giej) pust­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zgrub. od: pusz­ka

 (1.2) duża pusz­ka

 (1.3) wię­zie­nie, za­kład karny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Puchacz

naj­więk­szy eu­ro­pej­ski ptak z rzędu sów, ma­ją­cy nad ocza­mi dwa pęcz­ki cha­rak­te­ry­stycz­nie ster­czą­cych piór, w Pol­sce ob­ję­ty cał­ko­wi­tą ochro­ną ga­tun­ko­wą


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) ornit. naj­więk­sza wy­stę­pu­ją­ca w Pol­sce sowa;

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) środ. oszust kar­cia­ny gra­ją­cy nocą


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Puchaczowski

przy­miot­nik od: Pu­cha­czów


Źródła:

SJP.pl

Puchaczyk

pu­cha­czyk czu­ba­ty, pu­cha­czyk grzy­wia­sty - ga­tun­ki pta­ków z ro­dzi­ny pu­szczy­ko­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Puchaczów

naj­więk­szy eu­ro­pej­ski ptak z rzędu sów, ma­ją­cy nad ocza­mi dwa pęcz­ki cha­rak­te­ry­stycz­nie ster­czą­cych piór, w Pol­sce ob­ję­ty cał­ko­wi­tą ochro­ną ga­tun­ko­wą


Pu­cha­czów – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, w po­wie­cie łę­czyń­skim, w gmi­nie Pu­cha­czów. Obok miej­sco­wo­ści prze­pły­wa nie­wiel­ka rzeka Świn­ka, do­pływ Wie­prza.

W la­tach 1954-1972 wieś była sie­dzi­bą gro­ma­dy Pu­cha­czów. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do ów­czes­ne­go wo­je­wództ­wa lu­bel­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Puchalski

naz­wi­sko


Pu­chal­ski (żeń­ski: Pu­chal­ska, l. mn. Pu­chal­scy) – pol­skie naz­wi­sko. We­dług re­je­stru PESEL z 30 stycz­nia 2023, naz­wi­sko Pu­chal­ski no­si­ło 3706 męż­czyzn i 29 ko­biet, a Pu­chal­ska – 3847 ko­biet.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Puchanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|pu­chać.


Źródła:

Wiktionary

Puchar

duże, ozdob­ne na­czy­nie, naj­czę­ściej w po­sta­ci głę­bo­kiej czary lub kie­li­cha na­kry­wa­ne­go po­kry­wą, daw­niej słu­żą­ce do picia wina, obec­nie wrę­cza­ne jako ro­dzaj na­gro­dy ho­no­ro­wej


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) na­czy­nie, ro­dzaj czary z nóżką, w po­sta­ci du­że­go kie­li­cha, nie­kie­dy z gru­be­go szkła;

 (1.2) sport. tro­fe­um przyz­na­wa­ne jako na­gro­da;

 (1.3) sport. roz­gryw­ki o pu­char (1.2)


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pucharek

nie­wiel­ki pu­char, naj­czę­ściej w zna­cze­niu głę­bo­kie­go na­czy­nia słu­żą­ce­go do picia wina lub in­nych na­po­jów al­ko­ho­lo­wych


Źródła:

SJP.pl

Pucharowaty

twar­do­skó­rzak pu­cha­ro­wa­ty - ga­tu­nek grzy­bów z ro­dzi­ny ni­szczy­co­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Pucharowicz

po­tocz­nie: uczest­nik roz­gry­wek pu­cha­ro­wych


Źródła:

SJP.pl

Pucharowiczka

→ pu­cha­ro­wicz


Patrz:pucharowicz

Źródła:

SJP.pl

Pucharowy

to­czą­cy się o pu­char jako na­gro­dy dla naj­lep­sze­go lub naj­lep­szych (np. za­wo­dy, spot­ka­nia pu­cha­ro­we) lub w jakiś inny spo­sób zwią­za­ny z tego typu na­gro­dą ho­no­ro­wą


Źródła:

SJP.pl

Puchary

śro­do­wi­sko­wo: roz­gryw­ki, spot­ka­nia, za­wo­dy itp. pu­cha­ro­we


Źródła:

SJP.pl

Pucharówka

po­tocz­nie:
1. tur­niej w sy­ste­mie pu­cha­ro­wym;
2. sy­stem pu­cha­ro­wy;
3. sa­mo­chód przy­go­to­wa­ny do wy­ści­gów pu­cha­ro­wych


Źródła:

SJP.pl

Puchatek

fik­cyj­na po­stać z li­te­ra­tu­ry dzie­cię­cej wy­kre­o­wa­na przez bry­tyj­skie­go pi­sa­rza A.A. Milne’a; Kubuś Pu­cha­tek


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) liter. film. po­stać misia z ksią­żek i fil­mów stwo­rzo­na przez Alana Ale­xan­dra Milne'a;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Puchatość

→ pu­cha­ty


Patrz:puchaty

Źródła:

SJP.pl

Puchaty

po­kry­ty pu­chem (np. pu­cha­te pis­kla­ki) lub czymś, co przy­po­mi­na puch lub ma cechy cha­rak­te­ry­stycz­ne dla puchu (np. pu­cha­ty kot, pu­cha­ty swe­ter)


przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) po­kry­ty pu­chem

 (1.2) o kłę­bia­stej, pu­szy­stej kon­sy­sten­cji


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Puchać

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) ne­o­lo­gizm hukać


Źródła:

Wiktionary

Puchała

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Puchałowo

Pu­cha­ło­wo (niem. "Pu­chal­lo­wen", w la­tach 1936–1945 "Win­dau") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim, w po­wie­cie ni­dzic­kim, w gmi­nie Ja­no­wo.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa olsz­tyń­skie­go.

Przez wieś prze­bie­ga droga wo­je­wódz­ka nr 604, jest przy­sta­nek ko­le­jo­wy Pu­cha­ło­wo.


Źródła:

Wikipedia

Puchlina

puch­li­na wodna: cho­ro­ba po­le­ga­ją­ca na od­kła­da­niu się płynu prze­się­ko­we­go w ja­mach ciała lub tkan­kach, głów­nie w tkan­ce pod­skór­nej


Źródła:

SJP.pl

Puchlinowy

od­no­szą­cy się do puch­li­ny wod­nej (cho­ro­by po­le­ga­ją­cej na od­kła­da­niu się płynu prze­się­ko­we­go w ja­mach ciała lub tkan­kach, głów­nie w tkan­ce pod­skór­nej), zwią­za­ny z nią (np. ciecz puch­li­no­wa)


Źródła:

SJP.pl

Puchnąć

1. obrz­mie­wać, sta­wać się nabrz­mia­łym, a w prze­no­śni także: sta­wać się lub być prze­peł­nio­nym, za­wie­rać coś w nad­mia­rze;
2. tra­cić kon­dy­cję, siły w wy­ni­ku nad­mier­nej ak­tyw­no­ści fi­zycz­nej, naj­czę­ściej w koń­co­wej fazie za­wo­dów


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. spuch­nąć)

 (1.1) sta­wać się obrzę­knię­tym

 (1.2) być prze­peł­nio­nym

 (1.3) pot. tra­cić siły, słab­nąć


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Puchowaty

rzad­ko: mięk­ki jak puch, po­kry­ty pu­chem; pu­szy­sty, pu­cha­ty


Źródła:

SJP.pl

Puchowica

bar­czat­ka pu­cho­wi­ca - ga­tu­nek mo­ty­la z ro­dzi­ny bar­czat­ko­wa­tych


Pu­cho­wi­ca (niem. "Frie­drichs­berg")- znie­sio­na nazwa czę­ści wsi Pu­chów­ka w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim, w po­wie­cie olec­kim, w gmi­nie Wie­licz­ki.

Przed 19 lu­te­go 1903 roku miej­sco­wość była osadą, po­łą­czo­na zo­sta­ła w jedną ca­łość jako jed­nost­ka ad­mi­ni­stra­cyj­na z Pu­chów­ką.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Puchowiec

tro­pi­kal­ne drze­wo z ro­dzi­ny śla­zo­wa­tych, upra­wia­ne dla krót­kie­go włó­kna na­sien­ne­go (ka­po­ku), wy­do­by­wa­ne­go z to­re­bek na­sien­nych oraz oleju; drze­wo ka­po­ko­we


Pu­cho­wiec ("Ceiba" P. Mil­ler) – ro­dzaj ro­ślin tro­pi­kal­nych z ro­dzi­ny śla­zo­wa­tych i po­dro­dzi­ny weł­nia­ko­wych. We­dług "The Plant List" w obrę­bie tego ro­dza­ju znaj­du­je się co najm­niej 21 ga­tun­ków o naz­wach zwe­ry­fi­ko­wa­nych i za­ak­cep­to­wa­nych, pod­czas gdy ko­lej­ne 3 tak­so­ny mają sta­tus ga­tun­ków nie­pew­nych (niez­we­ry­fi­ko­wa­nych). Ro­dzi­mym ob­sza­rem ich wy­stę­po­wa­nia są tro­pi­kal­ne re­jo­ny Azji, Afry­ki i Ame­ry­ki. Ga­tun­kiem ty­po­wym jest "C. pen­tan­dra" (L.) J. Ga­ert­ner.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Puchowski

kul­tu­ra pu­chow­ska - kul­tu­ra ar­che­o­lo­gicz­na epoki że­la­za


Źródła:

SJP.pl

Puchowy

pu­cha­ty, zro­bio­ny z puchu, po­kry­ty pu­chem (np. pu­cho­wy swe­ter, pu­cho­wa po­ściel) lub w jakiś inny spo­sób zwią­za­ny z pu­chem (np. włosy, pióra pu­cho­we)


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z pu­chem, do­ty­czą­cy puchu

 (1.2) wy­ko­na­ny z puchu, za­wie­ra­ją­cy puch


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Puchy

po­tocz­nie: brak ludzi lub rze­czy w ja­kimś miej­scu; pust­ka


Puchy – ko­lo­nia w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie łódz­kim, w po­wie­cie pa­ję­czań­skim, w gmi­nie Nowa Brzeź­ni­ca.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa czę­sto­chow­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Puchówka

1. kurt­ka pu­cho­wa;
2. po­dusz­ka lub koł­dra wy­peł­nio­na pu­chem lub pie­rzem


Pu­chów­ka (nazwa obocz­na: Pu­chó­wek, nazwa hi­sto­rycz­na: Pu­cho­wi­ca, Pu­chów­ka-Ga­jów­ka, Pu­chów­ka-Le­śni­czów­ka) – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim, w po­wie­cie olec­kim, w gmi­nie Wie­licz­ki.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa su­wal­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Puchłość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) stpol. wil­goć


Źródła:

Wiktionary

Pucice

Pu­ci­ce (nazwa hi­sto­rycz­na: Pło­ci­ce, do 1945 "Ober­hof") – wieś w pół­noc­no-za­chod­niej Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie go­le­niow­skim, w gmi­nie Go­le­niów.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa szcze­ciń­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Puciłowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Puck

mia­sto w Pol­sce


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie puc­kim;


Puck ( Pùck lub Pùckò, niem. Put­zig) – mia­sto w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, sie­dzi­ba po­wia­tu puc­kie­go i gminy wiej­skiej Puck.

Leży na Ka­szu­bach u uj­ścia Płut­ni­cy do Za­to­ki Puc­kiej, w pół­noc­no-wschod­niej czę­ści Kępy Puc­kiej na Po­brze­żu Gdań­skim.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pucka

cięż­ki mło­tek mu­rar­ski


Źródła:

SJP.pl

Pucki

przy­miot­nik od: Puck (mia­sto w Pol­sce)


przy­miot­nik

 (1.1) od Puck


Pucki ( Пуцкі; Пуцки) – wieś na Bia­ło­ru­si, w ob­wo­dzie gro­dzień­skim, w re­jo­nie świ­słoc­kim, w siel­so­wie­cie Wer­do­mi­cze.

W dwu­dzie­sto­le­ciu mię­dzy­wo­jen­nym le­ża­ły w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie bia­ło­stoc­kim, w po­wie­cie woł­ko­wy­skim, w gmi­nie Świ­słocz.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pucok

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) spoż. wal­co­wa­ta gałka sera, zwy­kle wę­dzo­ne­go


Źródła:

Wiktionary

Pucolana

wul­ka­nicz­ny po­piół, za­wie­ra­ją­cy w swoim skła­dzie ak­tyw­ną krze­mion­kę, zdol­ny do wią­za­nia wapna; puz­zo­la­na


Pu­co­la­na (wł. "poz­zo­la­na") – ce­ra­micz­ny ma­te­riał bu­dow­la­ny, sto­so­wa­ny jako wy­peł­niacz w za­pra­wach hy­dra­u­licz­nych. Pu­co­la­na jest pyłem lub bar­dzo drob­nym po­pio­łem, nieg­dyś po­cho­dze­nia wul­ka­nicz­ne­go, dzi­siaj także odzy­ski­wa­nym ze spa­lin wiel­kich ko­tłow­ni. Jej głów­nym skład­ni­kiem jest czy­sta krze­mion­ka w po­sta­ci bar­dzo drob­nych za­o­krą­glo­nych zia­ren. Jej ważną cechą jest zdol­ność do wią­za­nia wapna także pod wodą. Obec­nie jest sto­so­wa­na jako do­da­tek do za­praw be­to­no­wych zwięk­sza­ją­cy ich wo­do­od­por­ność.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Pucolanowy

→ pu­co­la­na


Patrz:pucolana

Źródła:

SJP.pl

Pucowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|pu­co­wać.


Źródła:

Wiktionary

Pucować

1. bar­dzo do­kład­nie coś czy­ścić, myć lub wy­cie­rać;
2. pu­co­wać się - pu­co­wać sa­me­go sie­bie


cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny

 (1.1) sta­ran­nie czy­ścić gład­ką po­wierzch­nię, taką którą da się do­pro­wa­dzić do po­ły­sku

 (1.2) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. czy­ścić

 (1.3) gwara. więz. nie przyz­na­wać się do cze­goś, bla­go­wać

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny

 (2.1) daw. gwara. więz. tłu­ma­czyć się


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pucołowaty

ma­ją­cy okrą­głą, pulch­ną twarz; pu­cu­ło­wa­ty, py­za­ty, okrą­gło­li­cy, krą­gło­li­cy


przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) taki, który ma pulch­ne, okrą­głe po­licz­ki


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pucpapiór

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. techn. pa­pier ścier­ny


Źródła:

Wiktionary

Pucułowato

→ pu­cu­ło­wa­ty


Patrz:pucułowaty

Źródła:

SJP.pl

Pucułowaty

ma­ją­cy okrą­głą, pulch­ną twarz; pu­co­ło­wa­ty, py­za­ty, okrą­gło­li­cy, krą­gło­li­cy


Źródła:

SJP.pl

Pucybut

po­tocz­nie: osoba trud­nią­cej się od­płat­nym czy­szcze­niem butów przy­pad­ko­wym lu­dziom na ulicy; czy­ści­but


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) ktoś, kto od­płat­nie zaj­mu­je się czy­szcze­niem butów;


Pu­cy­but (także czy­ści­but, czy­ści­ciel butów) – zawód po­le­ga­ją­cy na czy­szcze­niu i po­le­ro­wa­niu obu­wia przy­pad­ko­wych klien­tów, wy­ko­ny­wa­ny zwy­kle wprost na ulicy mia­sta, za wy­na­gro­dze­niem. Obec­nie w Pol­sce zawód pu­cy­bu­ta jest rzad­ko spo­ty­ka­ny.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pucybutka

→ pu­cy­but


Patrz:pucybut

Źródła:

SJP.pl

Pucz

prze­wrót woj­sko­wy, próba za­ma­chu stanu pod­ję­ta przez spi­skow­ców


rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) za­mach stanu, prze­wrót


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Puczka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) bia­ły­stok. opusz­ka palca


Źródła:

Wiktionary

Puczyce

Pu­czy­ce – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie ło­sic­kim, w gmi­nie Pla­te­rów.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość po­ło­żo­na była w wo­je­wództ­wie bial­sko­pod­la­skim.

W Pu­czy­cach uro­dził się Piotr Saw­czuk, pol­ski du­chow­ny ka­to­lic­ki, bi­skup dro­hi­czyń­ski.


Źródła:

Wikipedia

Puczysta

osoba, bio­rą­ca udział w woj­sko­wym za­ma­chu stanu


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) polit. or­ga­ni­za­tor, uczest­nik puczu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Puczystka

→ pu­czy­sta


Patrz:puczysta

Źródła:

SJP.pl

Puczyłowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Puczyński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Pucówa

rzad­kie zgru­bie­nie od: pu­ców­ka


Źródła:

SJP.pl

Pucówka

żar­to­bli­wie, po­tocz­nie o zbesz­ta­niu, zła­ja­niu, uka­ra­niu kogoś lub gło­śnym upom­nie­niu, re­pry­men­dzie; ochrzan, opeer


Źródła:

SJP.pl

Pud

dawna, ro­syj­ska jed­nost­ka masy równa około 16,5 kg


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) miar. dawna ro­syj­ska jed­nost­ka masy równa 40 ów­czes­nym fun­tom (16,38 kg);


Pud – dawna ro­syj­ska jed­nost­ka wa­go­wa.

1 pud = 16,38 kg = 40 fun­tów = 1280 łutów = 3840 zo­łot­ni­ków = 368640 doli.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pudding

[czy­taj: pu­dink] le­gu­mi­na z mąki lub ryżu go­to­wa­na na parze


Pud­ding – okre­śle­nie sze­re­gu luźno ze sobą zwią­za­nych po­traw kuch­ni bry­tyj­skiej. Nie ist­nie­je ści­sła de­fi­ni­cja, która obej­mo­wa­ła­by wszyst­kie te po­tra­wy. Czę­sto przy­rzą­dza­ne są z mąki, tłu­szczu i jaj, na słod­ko (np. z do­dat­kiem owo­ców) lub słono (na­dzie­wa­ne lub po­da­wa­ne z mię­sem), go­to­wa­ne (w wo­dzie lub na parze) bądź pie­czo­ne i po­da­wa­ne na cie­pło jako danie głów­ne, do­da­tek lub deser.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Puddingowy

→ pud­ding [czy­taj: pu­din­go­wy]


Źródła:

SJP.pl

Pudel

rasa psa do­mo­we­go o dłu­giej sier­ści, ko­ja­rzo­na ze wzglę­du na cha­rak­te­ry­stycz­ne ucze­sa­nie (wy­ga­la się go na łyso przy szyi, uszach i ogo­nie)


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) kynol. rasa ho­do­wa­nych w kilku od­mia­nach psów do to­wa­rzy­stwa; pies na­le­żą­cy do tej rasy;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pudelek

mały pudel, szcze­niak pudla


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) zdrobn. od pudel


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pudelkowaty

przy­po­mi­na­ją­cy pudla, naj­czę­ściej wy­glą­dem i cha­rak­te­ry­stycz­nym ucze­sa­niem (np. pu­del­ko­wa­ty psiak, pu­del­ko­wa­ta sunia, sucz­ka)


Źródła:

SJP.pl

Pudelkowy

→ pu­de­lek


Patrz:pudelek

Źródła:

SJP.pl

Pudelpointer

rasa psów my­śliw­skich


Pu­del­po­in­ter – jedna z ras psów, na­le­żą­ca do grupy wyż­łów, za­kla­sy­fi­ko­wa­na do sek­cji i typu wyż­łów kon­ty­nen­tal­nych, w pod­sek­cji psów w typie goń­cze­go. Pod­le­ga pró­bom pracy.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Puder

pro­szek kos­me­tycz­ny lub lecz­ni­czy


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) kos­met. kos­me­tyk o cha­rak­te­ry­stycz­nej kru­chej i syp­kiej kon­sy­sten­cji, słu­żą­cy do pie­lę­gna­cji i upięk­sza­nia skóry, naj­czę­ściej twa­rzy;

 (1.2) med. farm. sypka po­stać leków sto­so­wa­nych w le­cze­niu scho­rzeń skóry

 (1.3) spoż. kulin. sprosz­ko­wa­ny cu­kier


Puder (od fr. "po­u­dre") – śro­dek kos­me­tycz­ny słu­żą­cy do ochro­ny, wy­su­sza­nia lub na­tłu­szcza­nia i upięk­sza­nia skóry. Za­wie­ra np. skro­bię ry­żo­wą, ka­o­lin, tle­nek cynku, talk, barw­ni­ki oraz sub­stan­cje za­pa­cho­we.

Po­dział pu­drów ze wzglę­du na kon­sy­sten­cję:

Ro­dza­je pu­drów ze wzglę­du na za­sto­so­wa­nie:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pudermantel

daw­niej:
1. płaszcz po­dróż­ny chro­nią­cy przed ku­rzem
2. pe­le­ry­na ubie­ra­na przy strzy­że­niu wło­sów dla ochro­ny ubra­nia


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) daw. lekki płaszcz po­dróż­ny chro­nią­cy przed ku­rzem;

 (1.2) daw. dam­skie okry­cie do to­a­le­ty po­ran­nej


Pu­der­man­tel (niem. "Pu­der­man­tel") – letni płaszcz dam­ski i męski no­szo­ny w po­dró­ży i chro­nią­cy przed ku­rzem.

Wierzch­nie okry­cie tego ro­dza­ju było roz­po­wszech­nio­ne w XIX wieku, uży­wa­ne do po­dró­ży od­kry­ty­mi po­wo­za­mi (zwła­szcza w te­re­nie, po wiej­skich dro­gach grun­to­wych), a także do jazdy kon­nej.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pudernica

lek­ce­wa­żą­co: ko­bie­ta czę­sto sto­su­ją­ca mocny ma­ki­jaż


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) rzad. kos­met. za­my­ka­ne na­czy­nie na puder

 (1.2) pot. lek­cew. ko­bie­ta sto­su­ją­ca zbyt mocny ma­ki­jaż


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Puderniczka

pła­skie, ozdob­ne na­czy­nie na puder kos­me­tycz­ny, zwy­kle z lu­ster­kiem wew­nątrz


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od: pu­der­ni­ca

 (1.2) kos­met. pła­skie pu­de­łecz­ko słu­żą­ce do prze­cho­wy­wa­nia pudru kos­me­tycz­ne­go, naj­czę­ściej zdo­bio­ne i ma­ją­ce lu­ster­ko wew­nątrz


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pudełczarnia

od­dział fa­bry­ki za­pa­łek, w któ­rym wy­ra­bia­ne są pu­deł­ka do za­pa­łek


Źródła:

SJP.pl

Pudełeczko

zdrob­nie­nie od: pu­deł­ko


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) małe pu­deł­ko


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pudełek

skrzyn­ka z lek­kie­go ma­te­ria­łu, zwy­kle słu­żą­ca do prze­cho­wy­wa­nia cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Pudełko

skrzyn­ka z lek­kie­go ma­te­ria­łu, zwy­kle słu­żą­ca do prze­cho­wy­wa­nia cze­goś


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) zdrob­nie­nie od|pudło.

 (1.2) mały po­jem­nik, naj­czę­ściej wy­ko­na­ny z tek­tu­ry


Pu­deł­ko – osada w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie pod­la­skim, w po­wie­cie kol­neń­skim, w gmi­nie Tu­rośl.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pudełkowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|pu­deł­ko­wać.


Źródła:

Wiktionary

Pudełkowaty

taki, jak pu­deł­ko lub przy­po­mi­na­ją­cy pu­deł­ko, o kształ­cie zbli­żo­nym do pu­deł­ka (np. pu­deł­ko­wa­ty bu­dy­nek, pu­deł­ko­wa­ta ka­bi­na); pu­deł­ko­wy (rzad­ko)


przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) po­dob­ny do pu­deł­ka, kształ­tem przy­po­mi­na­ją­cy pu­deł­ko


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pudełkowy

1. → pu­deł­ko;
2. rzad­ko: przy­po­mi­na­ją­cy pu­deł­ko; pu­deł­ko­wa­ty;
3. dieta pu­deł­ko­wa - dieta opie­ra­ją­ca się na je­dze­niu do­star­cza­nym przez formę ca­te­rin­go­wą


Źródła:

SJP.pl

Pudlarka

1. piec, w któ­rym na­stę­pu­je pud­lin­go­wa­nie (pro­ces ogrze­wa­nia su­rów­ki w celu oczy­szcze­nia jej z do­mie­szek węgla, krze­mu i man­ga­nu);
2. po­tocz­nie o mi­ło­śnicz­ce pudli


Źródła:

SJP.pl

Pudlarski

od­no­szą­cy się do pud­lin­go­wa­nia (pro­ce­su ogrze­wa­nia su­rów­ki w celu oczy­szcze­nia jej z do­mie­szek węgla, krze­mu i man­ga­nu), przez­na­czo­ny do ta­kie­go pro­ce­su (np. piec pud­lar­ski)


Źródła:

SJP.pl

Pudlarz

1. ro­bot­nik pra­cu­ją­cy przy pud­lin­go­wa­niu (ogrze­wa­niu su­rów­ki w celu oczy­szcze­nia jej z do­mie­szek węgla, krze­mu i man­ga­nu);
2. po­tocz­nie o mi­ło­śni­ku pudli;
3. w gwa­rze my­śliw­skiej: kiep­ski strze­lec


Źródła:

SJP.pl

Pudli

→ pudel


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy pudla


Patrz:pudel

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pudlica

sa­mi­ca pudla


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) sa­mi­ca pudla


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pudliczka

nie­wiel­ka pud­li­ca (sa­mi­ca pudla)


Źródła:

SJP.pl

Pudlingarnia

za­kład, w któ­rym do­ko­nu­je się pud­lin­go­wa­nia (pro­ce­su ogrze­wa­nia su­rów­ki w piecu pud­lar­skim, w celu oczy­szcze­nia jej z do­mie­szek węgla, krze­mu i man­ga­nu)


Pud­lin­gar­nia – za­kład, w któ­rym wy­ko­ny­wa­ne jest "pud­lin­go­wa­nie" (też: "pud­lo­wa­nie", z ang. "to pudd­le" – mie­sić, prze­wra­cać), czyli pro­ces oczy­szcza­nia su­rów­ki z do­mie­szek węgla, krze­mu i man­ga­nu przez ogrze­wa­nie jej w piecu pud­lar­skim.

Pud­lin­gar­nie za­czę­ły pow­sta­wać po roku 1784, w któ­rym Henry Cort opra­co­wał pro­ces pud­lar­ski, w któ­rym do świe­że­nia su­rów­ki że­laz­nej za­sto­so­wał piec pro­mie­niu­ją­cy, opa­la­ny wę­glem ka­mien­nym i tak zbu­do­wa­ny, że prze­ra­bia­na su­rów­ka sty­ka­ła się je­dy­nie z pło­mie­niem, a nie z samym wę­glem.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Pudlingowanie

pro­ces ogrze­wa­nia su­rów­ki w piecu pud­lar­skim, w celu oczy­szcze­nia jej z do­mie­szek węgla, krze­mu i man­ga­nu; pro­ces pud­lar­ski


Pud­lin­go­wa­nie (pro­ces pud­lar­ski) – pro­ces prze­ro­bu su­rów­ki wiel­ko­pie­co­wej, po­le­ga­ją­cy na ut­le­nia­niu za­war­tych w su­rów­ce do­mie­szek (węgla, siar­ki, fos­fo­ru, krze­mu, man­ga­nu i in.) w wy­so­kiej tem­pe­ra­tu­rze. Pro­wa­dzo­ny jest w pie­cach pło­mien­nych opa­la­nych od­ga­zo­wa­nym wę­glem ka­mien­nym, zwa­nych pie­ca­mi pud­lar­ski­mi (pud­lar­ka­mi). Głów­ną cechą pro­ce­su pud­lar­skie­go był brak bez­poś­red­nie­go kon­tak­tu mię­dzy su­rów­ką a pa­li­wem.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Pudlingować

prze­sta­rza­łe: oczy­szczać su­rów­kę z do­mie­szek węgla, krze­mu i man­ga­nu przez ogrze­wa­nie jej w piecu pud­lar­skim


Źródła:

SJP.pl

Pudliski

przy­miot­nik od: Pud­lisz­ki (wieś lub pro­du­cent ar­ty­ku­łów spo­żyw­czych)


Źródła:

SJP.pl

Pudliszki

1. wieś w Pol­sce;
2. przed­się­bior­stwo przet­wór­stwa owo­co­wo-wa­rzyw­ne­go w Pud­lisz­kach;
3. marka pro­duk­tów spo­żyw­czych


Pud­lisz­ki – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie go­styń­skim, w gmi­nie Kro­bia.

Miej­sco­wość po­ło­żo­na jest w od­le­gło­ści ok. 3 km na za­chód od Krobi. Leży na lewym brze­gu Pol­skie­go Rowu (pra­we­go do­pły­wu Ba­ry­czy), na Wy­so­czyź­nie Le­szczyń­skiej.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Pudowy

o cię­ża­rze jed­ne­go puda


Źródła:

SJP.pl

Pudreta

nawóz z su­szo­nych i sprosz­ko­wa­nych od­cho­dów ludz­kich


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1)  daw. roln. sprosz­ko­wa­ny nawóz z od­cho­dów ludz­kich, także zwie­rzę­cych


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pudreza

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) mebl. ro­dzaj to­a­let­ki uży­wa­nej głów­nie w XVII-XVIII w., słu­żą­cej głów­nie do pu­dro­wa­nia się i prze­cho­wy­wa­nia ak­ce­so­riów do tego przez­na­czo­nych;


Źródła:

Wiktionary

Pudrowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) po­kry­wa­nie, po­sy­py­wa­nie pu­drem

 (1.2) przen. przed­sta­wia­nie nie­ko­rzyst­nych zja­wisk w spo­sób lep­szy niż jest na­praw­dę


Źródła:

Wiktionary

Pudrować

pu­dro­wać (się): po­sy­py­wać (się) pu­drem, naj­czę­ściej w celu upięk­sze­nia włas­nej skóry lub uchro­nie­nia jej przed szkod­li­wy­mi wpły­wa­mi at­mos­fe­rycz­ny­mi


Źródła:

SJP.pl

Pudrowość

→ pu­dro­wy


Patrz:pudrowy

Źródła:

SJP.pl

Pudrowy

→ puder


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z pu­drem, do­ty­czą­cy pudru

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (2.1) ma­ją­cy cechy pudru w za­kre­sie kon­sy­sten­cji, syp­ko­ści itp.

 (2.2) mając ma­to­wy, zga­szo­ny od­cień barwy; naj­czę­ściej ró­żo­wy w takim od­cie­niu


Patrz:puder

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pudu

mały jeleń po­łud­nio­wo­a­me­ry­kań­ski


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Pudzian

pse­u­do­nim Ma­riu­sza Pu­dzia­now­skie­go, by­łe­go pol­skie­go strong­me­na


Źródła:

SJP.pl

Pudzianowski

naz­wi­sko, m.in. Ma­riusz Pu­dzia­now­ski, pol­ski strong­man


Źródła:

SJP.pl

Pudzików

Pu­dzi­ków – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie łódz­kim, w po­wie­cie ra­dom­szczań­skim, w gmi­nie Go­mu­ni­ce.


Źródła:

Wikipedia

Pudłak

daw­niej:
1. miara miodu, od­po­wied­nik czte­rech garn­ców;
2. da­ni­na z miodu


Źródła:

SJP.pl

Pudło

1. kar­ton, opa­ko­wa­nie
2. nie­cel­ny strzał
3. po­tocz­nie: te­le­wi­zor
4. żar­go­no­wo: areszt, wię­zie­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) duże pu­deł­ko

 (1.2) za­war­tość pudła (1.1)

 (1.3) muz. pot. część in­stru­men­tu wzmac­nia­ją­ca dźwięk

 (1.4) pot. wię­zie­nie

 (1.5) chy­bio­ny strzał

 (1.6) przen. nie­tra­fio­ne przed­sięw­zię­cie

 (1.7) obraź. star­sza ko­bie­ta

 (1.8) mot. tylna część po­ja­zdu do prze­wo­że­nia osób lub to­wa­rów

 (1.9) mot. pot. stary lub zep­su­ty po­jazd

 (1.10) pot. po­dium dla zwy­cięz­ców spor­to­wych


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pudłowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) pot. nie­tra­fia­nie do celu


Źródła:

Wiktionary

Pudłowaty

taki, jak pudło lub przy­po­mi­na­ją­cy pudło, naj­czę­ściej w kształ­cie zbli­żo­nym do sze­ścia­nu (np. pu­dło­wa­ty bu­dy­nek, pu­dło­wa­ta ka­bi­na)


Źródła:

SJP.pl

Pudłować

po­tocz­nie:
1. nie tra­fiać w cel, chy­biać w strze­la­niu;
2. aresz­to­wać; przys­krzy­niać


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. spu­dło­wać)

 (1.1) nie tra­fiać w cel; chy­biać pod­czas strze­la­nia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pudłowiec

Pu­dło­wiec (niem. "Pa­u­del­witz") – osada w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie sztum­skim, w gmi­nie Stary Dzierz­goń.


Źródła:

Wikipedia

Pudłowski

naz­wi­sko


Pu­dłow­ski ("Ko­ście­sza od­mien­na I") – pol­ski herb szla­chec­ki z no­bi­li­ta­cji, od­mia­na herbu Ko­ście­sza.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Pudłówek

Pu­dłó­wek – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie łódz­kim, w po­wie­cie pod­dę­bic­kim, w gmi­nie Pod­dę­bi­ce.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa sie­radz­kie­go. Na­ro­do­wy Po­wszech­ny Spis Lud­no­ści i Miesz­kań z 2011 roku sza­cu­je licz­bę miesz­kań­ców wsi na 109.


Źródła:

Wikipedia

Pudźa

w hin­du­iz­mie: od­da­nie czci bó­stwu przez bezkr­wa­wą ofia­rę (np. kwia­ty, owoce) oraz mod­lit­wę; pudża


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) rel. hin­du­i­stycz­na ce­re­mo­nia skła­da­nia bogu ofiar;


Pudźa (de­wa­na­ga­ri पूजा, trl. "pūjā", ang. "Puja", „wiel­bie­nie, ofia­ra, sza­cu­nek”) – hin­du­i­stycz­ny obrzęd re­li­gij­ny, pod­czas któ­re­go skła­da się bó­stwu ofia­rę. Pudźa to na­ji­stot­niej­szy mo­de­lo­wy ry­tu­ał z okre­su hin­du­iz­mu pu­ra­nicz­ne­go.

W za­leż­no­ści od czczo­ne­go bó­stwa (de­wa­ta) przed­mio­tem ofia­ry mogą być owoce, kwia­ty, ghi. Zwy­kle pod­czas pudźi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pudża

w hin­du­iz­mie: od­da­nie czci bó­stwu przez bezkr­wa­wą ofia­rę (np. kwia­ty, owoce) oraz mod­lit­wę; pudźa


Źródła:

SJP.pl

Puebla

[czy­taj: pue-blo]
1. dom In­dian Pu­e­blo; także in­nych ple­mion in­diań­skich
2. osied­le in­diań­skie


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Pueblo

[czy­taj: pue-blo]
1. dom In­dian Pu­e­blo; także in­nych ple­mion in­diań­skich
2. osied­le in­diań­skie


Pu­e­blo – grupa ple­mion in­diań­skich Ari­zo­ny i No­we­go Mek­sy­ku. Wcho­dzi w skład po­łud­nio­wo-za­chod­nie­go kręgu kul­tu­ro­we­go In­dian pół­noc­no­a­me­ry­kań­skich. Ich nazwa wy­wo­dzi się z ję­zy­ka hisz­pań­skie­go, w któ­rym oz­na­cza "wio­skę" – ze wzglę­du na spe­cy­ficz­ne osad­nict­wo sta­no­wią­ce znak roz­poz­naw­czy In­dian Pu­e­blo.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Puenta

[czy­taj: płen­ta, rza­dziej: płęta] dow­cip­ne, celne, czę­sto za­ska­ku­ją­ce pod­su­mo­wa­nie, sfor­mu­ło­wa­nie wy­ra­ża­ją­ce sens wy­po­wie­dzi, opo­wia­da­nia itp., bę­dą­ce jego kul­mi­na­cyj­nym, koń­co­wym mo­men­tem; po­in­ta, esen­cja dow­ci­pu, sedno dow­ci­pu


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) liter. myśl koń­czą­ca czy­jąś wy­po­wiedź lub utwór li­te­rac­ki;

 (1.2) przen. za­koń­cze­nie cze­goś: pro­ce­su, dzia­ła­nia lub spra­wy, które na­da­je im szcze­gól­ny sens


Zo­bacz też: pu­en­ta (pétanque).

Pu­en­ta, po­in­ta ( point = krop­ka) – za­ska­ku­ją­ce sfor­mu­ło­wa­nie pod­kre­śla­ją­ce sens wy­po­wie­dzi lub ut­wo­ru li­te­rac­kie­go umie­szczo­ne na końcu.

Pu­en­ta jako za­bieg for­mal­ny jest wy­ko­rzy­sty­wa­na w ta­kich ga­tun­kach li­te­rac­kich, jak epi­gra­mat, hu­mo­re­ska czy no­we­la. Była jed­nym z waż­niej­szych na­rzę­dzi sty­li­stycz­nych w kon­cep­ty­stycz­nych ut­wo­rach two­rzo­nych w ba­ro­ko­wych nur­tach gon­go­ryz­mu czy ma­ri­niz­mu.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Puentować

[czy­taj: płen­to­wać, rza­dziej: płę­to­wać] koń­czyć wy­po­wiedź po­in­tą - wy­ra­zi­stym, traf­nym pod­su­mo­wa­niem, czę­sto za­ska­ku­ją­cym lub żar­to­bli­wym; po­in­to­wać


Źródła:

SJP.pl

Puenty

[czy­taj: płen­ty] pan­to­fle z twar­dym no­skiem umoż­li­wia­ją­cym ta­niec na czub­kach pal­ców, uży­wa­ne w ba­le­cie; po­in­ty, ba­let­ki


Źródła:

SJP.pl

Puentylista

[czy­taj: płen­ty­li­sta] ma­larz wier­ny za­sa­dom pu­en­ty­liz­mu (po­in­ty­liz­mu, wy­wo­dzą­ce­go się z im­pre­sjo­niz­mu kie­run­ku w ma­lar­stwie, któ­re­go tech­ni­ka po­le­ga na po­kry­wa­niu pła­szczyzn punk­ci­ka­mi czy­stej, nie­mie­sza­nej farby); po­in­ty­li­sta


Źródła:

SJP.pl

Puentylistka

→ pu­en­ty­li­sta [czy­taj: płen­ty­list­ka]; po­in­ty­list­ka


Źródła:

SJP.pl

Puentylistyczność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest pu­en­ty­li­stycz­ne; cecha tych, któ­rzy są pu­en­ty­li­stycz­ni


Źródła:

Wiktionary

Puentylistyczny

[czy­taj: płen­ty­li­stycz­ny] zwią­za­ny w jakiś spo­sób z pu­en­ty­liz­mem (po­in­ty­liz­mem, wy­wo­dzą­cym się z im­pre­sjo­niz­mu kie­run­kiem w ma­lar­stwie, któ­re­go tech­ni­ka po­le­ga na po­kry­wa­niu pła­szczyzn punk­ci­ka­mi czy­stej, nie­mie­sza­nej farby); po­in­ty­li­stycz­ny


Źródła:

SJP.pl

Puentylizm

[czy­taj: płen­ty­lizm] wy­wo­dzą­cy się z im­pre­sjo­niz­mu kie­ru­nek w ma­lar­stwie, któ­re­go tech­ni­ka po­le­ga na po­kry­wa­niu pła­szczyzn punk­ci­ka­mi czy­stej, nie­mie­sza­nej farby; po­in­ty­lizm


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) szt. tech­ni­ka ma­lar­ska po­le­ga­ją­ca na rów­no­mier­nym po­kry­wa­niu po­wierzch­ni obra­zu drob­ny­mi punk­ta­mi czy­stych ko­lo­rów;


Pu­en­ty­lizm lub po­in­ty­lizm (z fr. "po­in­til­ler" – krop­ko­wać) to nurt ar­ty­stycz­ny w ma­lar­stwie oraz tech­ni­ka ma­lar­ska po­le­ga­ją­ca na ze­sta­wia­niu obok sie­bie ma­łych punk­tów ko­lo­ru za­miast mie­sza­nia farb na pa­le­cie. Ma­lo­wa­nie ma­ły­mi po­cią­gnię­cia­mi pędz­la było znane od XVI wieku, jed­nak w la­tach 80. XIX wieku Ge­or­ges Se­u­rat uczy­nił z tej me­to­dy sy­stem, który kry­ty­ka okre­śla­ła, ra­czej pe­jo­ra­tyw­nie, mia­nem "pu­en­ty­liz­mu". Paul Si­gnac sfor­mu­ło­wał za­ło­że­nia te­o­re­tycz­ne tej tech­ni­ki pod nazwą dy­wiz­jo­nizm.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Puer

daw­niej:
1. uczeń ap­te­kar­ski; ap­te­kar­czyk;
2. dziec­ko, uczeń, chło­piec


Źródła:

SJP.pl

Puerperalny

[czy­taj: płer­pe­ral­ny] w me­dy­cy­nie: od­no­szą­cy się do okre­su po uro­dze­niu przez ko­bie­tę dziec­ka, wy­stę­pu­ją­cy po po­ro­dzie; po­po­ro­do­wy, po­ło­go­wy, po­po­ło­go­wy


Źródła:

SJP.pl

Puertazaur

ol­brzy­mi di­no­za­ur ga­dzio­mied­nicz­ny z grupy ty­ta­no­za­u­rów, ży­ją­cy w póź­nej kre­dzie na te­re­nie Ame­ry­ki Po­łud­nio­wej


Pu­er­ta­za­ur ("Pu­er­ta­sa­u­rus") – ro­dzaj ol­brzy­mie­go za­u­ro­po­da z grupy ty­ta­no­za­u­rów, ży­ją­ce­go w póź­nej kre­dzie na ob­sza­rze Ame­ry­ki Po­łud­nio­wej. Zo­stał opi­sa­ny w 2005 na pod­sta­wie zna­le­zio­ne­go w 2001 w po­łud­nio­wej Ar­gen­ty­nie (pro­win­cja Santa Cruz) ska­mie­nia­łe­go frag­men­tu krę­go­słu­pa.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Puertorykanka

oby­wa­tel­ka Pu­er­to Rico (Por­to­ry­ko); Pu­er­to­ry­kan­ka


Źródła:

SJP.pl

Puertorykańczyk

oby­wa­tel Pu­er­to Rico (Por­to­ry­ko); Por­to­ry­kań­czyk, Por­to­ry­ka­nin


Źródła:

SJP.pl

Puertorykański

przy­miot­nik od: Pu­er­to Rico


Źródła:

SJP.pl

Puerylizacja

[czy­taj: płe­ry­li­za­cja] wej­ście na scenę po­li­tycz­ną ludzi bar­dzo mło­dych, nie­doś­wiad­czo­nych w po­sta­ci odręb­nej grupy wpły­wa­ją­cej w znacz­nym stop­niu na bieg wy­pad­ków


Źródła:

SJP.pl

Puerylizm

[czy­taj: płe­ry­lizm] za­bu­rze­nie psy­chicz­ne ob­ja­wia­ją­ce się dzie­cię­cym za­cho­wa­niem oraz nag­min­nym zdrab­nia­niem wy­ra­zów


Pu­e­ry­lizm – forma re­ak­cji hi­ste­rycz­nej, opi­sa­na w 1911 przez Sträusslera, u żoł­nie­rzy pod­sąd­nych i re­kru­tów ba­da­nych pod wzglę­dem zdol­no­ści do służ­by woj­sko­wej.

Pow­sta­je przez ten­den­cje i me­cha­niz­my uciecz­ki od trud­nej sy­tu­a­cji w prze­ży­cia włas­ne­go dzie­ciń­stwa i prze­ja­wia­nia się w po­sta­ci dzie­cię­ce­go za­cho­wy­wa­nia się: mó­wie­nia w spo­sób zdrob­nia­ły, ba­wie­nia się, ra­do­wa­nia, smu­ce­nia w spo­sób dzie­cię­cy, de­mon­stro­wa­nia przy ba­da­niu in­te­lek­tu braku wia­do­mo­ści i orien­ta­cji.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Puf

niski ta­bo­ret obity mięk­ką tka­ni­ną lub skórą; pufa


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) niski, mięk­ki mebel słu­żą­cy do sie­dze­nia lub za pod­nó­żek

 (1.2) dom pu­blicz­ny dla więź­niów w obo­zie

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. lm. od: pufa

wy­krzy­knik

 (3.1) od­głos sa­pa­nia

 (3.2) wy­krzy­knik pod­kre­śla­ją­cy gwał­tow­ne zni­knię­cie cze­goś


Puf ( pouf) – mięk­ki, niski ta­bo­ret z sie­dzi­skiem znaj­du­ją­cym się na skrzy­ni, obity w ca­ło­ści tka­ni­ną lub skórą.

Forma „pufa”, choć po­wszech­na, nie jest sank­cjo­no­wa­na przez wy­daw­nict­wa nor­ma­tyw­ne.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pufa

niski ta­bo­ret obity mięk­ką tka­ni­ną lub skórą; puf


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) kwe­stion.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Puff

dom pu­blicz­ny dla więź­niów w obo­zie; puf


Źródła:

SJP.pl

Pufka

zdrob­nie­nie od: pufa


Źródła:

SJP.pl

Pufofotel

puf z opar­ciem, po­dob­ny do fo­te­la


Źródła:

SJP.pl

Pufowy

→ puf, → pufa


Patrz:puf, → pufa

Źródła:

SJP.pl

Pugilares

pu­la­res;
1. prze­sta­rza­łe: port­fel;
2. daw­niej: no­tat­nik, notes


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) przest. port­fel


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pugilaresik

pu­la­re­sik;
1. prze­sta­rza­łe: mały port­fel;
2. daw­niej: mały no­tat­nik, no­te­sik


Źródła:

SJP.pl

Puginał

krót­ka broń obo­siecz­na, po­cho­dze­nia wschod­nie­go; han­dżar, kin­dżał


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) hist. ro­dzaj szty­le­tu po­cho­dze­nia wschod­nie­go, uży­wa­ny do końca XVI w.;


Pu­gi­nał (także: łac. "pugio", sta­ro­pol. "tu­lich", "tylec", "ty­lecz") – jedna z naj­star­szych od­mian broni kol­nej, mi­nia­tu­ra mie­cza. []

Pu­gi­na­łów "pugio" uży­wa­li Rzy­mia­nie od I wieku p.n e. do I wieku n.e. W Afry­ce lud Kasai wy­ko­ny­wał pu­gi­na­ły z mie­dzi.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pugwash

[czy­taj: pagŁOSZ] miej­sco­wość w Ka­na­dzie


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Puha

daw­niej, dziś re­gio­nal­nie: bicz skrę­co­ny ze sznur­ków lub rze­my­ków; batog, bizun


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) daw. bicz skrę­co­ny ze sznu­rów lub rze­mie­ni


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Puk

wy­krzy­knik na­śla­du­ją­cy od­głos pu­ka­nia


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) od­głos ude­rze­nia

wy­krzy­knik ono­ma­to­pe­icz­ny

 (2.1) zob. puk-puk.


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Puk-Puk

wy­krzy­knik ono­ma­to­pe­icz­ny

 (1.1) dźwięk. ono­ma­to­pe­ja na­śla­du­ją­ca od­głos pu­ka­nia, zwy­kle do drzwi


Źródła:

Wiktionary

Puka

biała mu­szel­ka z na­tu­ral­nym ot­wo­rem uży­wa­na do wy­ro­bu ha­waj­skich ozdób


forma cza­sow­ni­ka.

 (1.1) 3. os. lp. ter. od: pukać


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pukacz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Pukadło

dawne na­rzę­dzie le­kar­skie w po­sta­ci cien­kiej me­ta­lo­wej płyt­ki, uży­wa­ne jako re­zo­na­tor przy opu­ki­wa­niu klat­ki pier­sio­wej lub jamy brzusz­nej; ple­sy­metr


Źródła:

SJP.pl

Pukanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|pukać.


Źródła:

Wiktionary

Pukanina

żar­to­bli­wie lub z lek­ce­wa­że­niem o strze­la­niu z broni pal­nej, głów­nie nie­re­gu­lar­nym, z licz­ny­mi przer­wa­mi


Źródła:

SJP.pl

Pukawica

Pu­ka­wi­ca – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie łódz­kim, w po­wie­cie beł­cha­tow­skim, w gmi­nie Zelów. Ma sta­tus so­łect­wa.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa piotr­kow­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Pukawka

kiep­ska broń palna, a także: za­baw­ka dzie­cię­ca do pu­ka­nia, strze­la­nia, przy­po­mi­na­ją­ca z wy­glą­du broń palną


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) za­baw­ka dla dzie­ci imi­tu­ją­ca pi­sto­let

 (1.2) lek­cew. lub żart. broń palna

 (1.3) gw-pl|Bu­ko­wi­na. za­trzask


Pu­kaw­ka – rzeka, prawy do­pływ Bugu o dłu­go­ści 26,57 km.

Wy­pły­wa w miej­sco­wo­ści Za­wi­sty i pły­nie w kie­run­ku po­łud­nio­wym. Prze­pły­wa obok miej­sco­wo­ści: Ku­ty­ło­wo-Pe­ry­sie, Złot­ki-Przecz­ki, Złot­ki-Pu­łap­ki, Złot­ki-Stara Wieś, Bo­gu­ty-Milcz­ki, Bo­gu­ty-Au­gu­sty­ny, Bo­gu­ty-Ru­bie­sze, Bo­gu­ty-Pian­ki, Bo­gu­ty-Żu­ra­wie. Po mi­nię­ciu wsi Szpi­ce-Choj­no­wo zmie­nia kie­ru­nek na za­chod­ni i prze­pły­wa obok miej­sco­wość Żebry-La­sko­wiec a we wsi Strę­ko­wo prze­ci­na drogę kra­jo­wą nr 63. Do Bugu wpada w oko­li­cach wsi Zu­ze­la.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pukać

1. ude­rzać w coś lekko, po­wo­du­jąc pow­sta­wa­nie ja­kie­goś od­gło­su; stu­kać, ko­ła­tać;
2. po­tocz­nie: strze­lać;
3. pukać się - pukać sie­bie sa­me­go


cza­sow­nik

 (1.1) ude­rzać czymś lekko w coś, po­wo­du­jąc pow­sta­nie od­gło­su

 (1.2) pot. strze­lać z broni

 (1.3) pot. być stro­ną ak­tyw­ną pod­czas sto­sun­ku sek­su­al­ne­go

 (1.4) stpol. pękać


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pukiel

pa­sem­ko wi­ją­cych się wło­sów; lok; kę­dzior


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) pasmo po­fa­lo­wa­nych wło­sów

 (1.2) ścię­te pa­sem­ko wło­sów

 (1.3) daw. wy­pu­kła ozdo­ba na­bi­ta np. na zbroi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pukielek

zdrob­nie­nie od: pu­kiel


Źródła:

SJP.pl

Pukieltasia

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. ple­cak


Źródła:

Wiktionary

Pukinin

Pu­ki­nin – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie łódz­kim, w po­wie­cie raw­skim, w gmi­nie Rawa Ma­zo­wiec­ka.

Wieś kró­lew­ska po­ło­żo­na była w dru­giej po­ło­wie XVI wieku w po­wie­cie raw­skim ziemi raw­skiej wo­je­wództ­wa raw­skie­go. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa skier­nie­wic­kie­go.


Źródła:

Wikipedia

Puklaty

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. gar­ba­ty


Źródła:

Wiktionary

Puklerz

okrą­gła, wy­pu­kła tar­cza


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) hist. wojsk. wy­pu­kła tar­cza uży­wa­na przez pie­cho­tę i jezd­nych;

 (1.2) przen. obro­na, osło­na


Pu­klerz (z czes. " pukléř" od sta­ro­franc. "boc­ler") – ro­dzaj małej okrą­głej tar­czy uży­wa­nej w Eu­ro­pie od XII do XVIII wieku.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Puklerzność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co jest pu­klerz­ne


Źródła:

Wiktionary

Puklerzny

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z pu­kle­rzem, do­ty­czą­cy pu­kle­rza

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) wojsk. hist. żoł­nierz uz­bro­jo­ny w pu­klerz


Źródła:

Wiktionary

Puklerzyk

nie­wiel­ki pu­klerz (ro­dzaj okrą­głej, wy­pu­kłej tar­czy uży­wa­nej daw­niej przez od­dzia­ły cięż­kiej i lek­kiej jazdy kon­nej)


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) hist. wojsk. nie­wiel­ki pu­klerz


Pu­kle­rzyk ("Za­e­dy­us") – ro­dzaj ssa­ków z po­dro­dzi­ny Euph­rac­ti­nae w obrę­bie ro­dzi­ny pu­klerz­ni­ków (Euph­rac­ti­dae).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Puklerzówka

nieć­wierk pu­kle­rzów­ka - ga­tu­nek owada z ro­dzi­ny pa­si­ko­ni­ko­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Puklica

pu­kli­ca rud­ni­ca - ga­tu­nek plusk­wia­ka z ro­dzi­ny pu­kli­co­wa­tych


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Puklicowate

o ce­chach pu­kli­co­wa­tych (ro­dzi­na plusk­wia­ków)


Pu­kli­co­wa­te (Acant­ho­so­ma­ti­dae) – ro­dzi­na owa­dów z po­drzę­du plusk­wia­ków róż­nos­krzy­dłych i na­dro­dzi­ny tar­czó­wek (Pen­ta­to­mo­i­dea).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Puklicowaty

o ce­chach pu­kli­co­wa­tych (ro­dzi­na plusk­wia­ków)


Źródła:

SJP.pl

Puklowanie

rze­mio­sło złot­ni­cze po­le­ga­ją­ce na de­ko­ro­wa­niu przed­mio­tów guz­ka­mi w kształ­cie kul lub łez


Źródła:

SJP.pl

Puknięty

1. ude­rzyć w coś lekko, po­wo­du­jąc pow­sta­wa­nie ja­kie­goś od­gło­su; stu­knąć;
2. po­tocz­nie: strze­lić;
3. pu­knąć się - pu­knąć sie­bie sa­me­go


przy­miot­nik

 (1.1) nie­speł­na ro­zu­mu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Puknąć

1. ude­rzyć w coś lekko, po­wo­du­jąc pow­sta­wa­nie ja­kie­goś od­gło­su; stu­knąć;
2. po­tocz­nie: strze­lić;
3. pu­knąć się - pu­knąć sie­bie sa­me­go


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. pukać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|pukać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pul

1. po­ro­zu­mie­nie przed­się­biorstw ka­pi­ta­li­stycz­nych; pool;
2. af­gań­ska mo­ne­ta zdaw­ko­wa (100 puli = 1 af­ga­ni)


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Pula

1. staw­ka w grze; w grach ha­zar­do­wych: suma wszyst­kich sta­wek; bank;
2. tura w róż­nych grach;
3. ilość cze­goś moż­li­wa do dy­spo­zy­cji w ja­kimś okre­sie;
4. jed­nost­ka mo­ne­tar­na Bots­wa­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) suma przed­mio­tów lub pie­nię­dzy do ro­zdy­spo­no­wa­nia

 (1.2) w grach lo­so­wych: suma na­gród, środ­ków do wy­gra­nia

 (1.3) monet. wa­lu­ta Bots­wa­ny;

 (1.4) gwara. więz. pu­szcze­nie bąka, pier­dze­nie

 (1.5) gwara. prze­stęp­cza: grupa prze­stęp­cza

 (1.6) gwara. prze­stęp­cza: część łupu z prze­stęp­stwa


Pula ( Pola, istr. "Pula", Pulj, Pulei, Pie­tas Iulia) – mia­sto w za­chod­niej czę­ści Chor­wa­cji, w żu­pa­nii istryj­skiej, sie­dzi­ba mia­sta Pula. Jest po­ło­żo­ne na po­łud­nio­wym skra­ju pół­wy­spu Istria nad Mo­rzem Adria­tyc­kim. W 2011 roku li­czy­ło 57 460 miesz­kań­ców.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pulaczek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. bla­sza­ny gar­nu­szek


Źródła:

Wiktionary

Pulak

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. zo­o­techn. sa­miec in­dy­ka


Źródła:

Wiktionary

Pulanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|pulać.


Pu­la­nie − uro­dze­ni na Bli­skim Wscho­dzie po­tom­ko­wie przy­by­łych do Je­ro­zo­li­my pod­czas I kru­cja­ty. Pu­la­nie byli przez część eu­ro­pej­skie­go ry­cer­stwa uwa­ża­ni za zdraj­ców, gdyż do­brze znali zwy­cza­je i język arab­ski, czę­sto nie odróż­nia­li się od mu­zuł­ma­nów sty­lem życia, a także byli zwo­len­ni­ka­mi po­ko­ju z wyz­naw­ca­mi is­la­mu jako je­dy­nej szan­sy na przetr­wa­nie państw chrze­ści­jan w tam­tym re­gio­nie.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Pularda

młoda kura utu­czo­na dla celów spo­żyw­czych


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zo­o­techn. młoda kura, która nie osią­gnę­ła je­szcze wieku doj­rza­ło­ści, tu­czo­na spe­cjal­ną dietą w celu uzy­ska­nia de­li­kat­ne­go i kru­che­go mięsa;


Pu­lar­da – młoda, nie­roz­wi­nię­ta płcio­wo kura, tu­czo­na w okre­ślo­ny spo­sób celem uzy­ska­nia de­li­kat­ne­go i kru­che­go mięsa, a także nazwa przy­go­to­wy­wa­nych na bazie jej mięsa po­traw. Znana i po­pu­lar­na w kuch­ni sta­ro­pol­skiej. Za najs­macz­niej­sze ucho­dzi­ły kury o wadze 1,2–1,5 kg, bite w wieku 9 ty­god­ni. Pie­czo­no je w ca­ło­ści w piecu, po­da­wa­no we­dług róż­nych prze­pi­sów – z pie­czar­ka­mi, wa­rzy­wa­mi, zio­ła­mi, itp.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pulares

pu­gi­la­res;
1. prze­sta­rza­łe: port­fel;
2. daw­niej: no­tat­nik, notes


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) przest. zob. port­fel.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pularesik

pu­gi­la­re­sik;
1. prze­sta­rza­łe: mały port­fel;
2. daw­niej: mały no­tat­nik, no­te­sik


Źródła:

SJP.pl

Pularys

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) kra­ków. port­fel


Źródła:

Wiktionary

Pularysek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) kra­ków. port­fel


Źródła:

Wiktionary

Pularyszka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. port­mo­net­ka


Źródła:

Wiktionary

Pulasan

ja­go­dzian pu­la­san: tro­pi­kal­na ro­śli­na z ro­dzi­ny są­czyń­co­wa­tych, o słod­kich owo­cach po­kry­tych po­ma­rań­czo­wy­mi i czer­wo­ny­mi bro­daw­ka­mi


Źródła:

SJP.pl

Pulcheria

imię żeń­skie


Pul­che­ria – imię żeń­skie po­cho­dze­nia ła­ciń­skie­go. Wy­wo­dzi się od słowa oz­na­cza­ją­ce­go "pię­kna", "szla­chet­na".

Pul­che­ria imie­ni­ny ob­cho­dzi: 10 wrze­śnia.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Pulchnawy

nieco pulch­ny


Źródła:

SJP.pl

Pulchniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: pulch­nie


Źródła:

SJP.pl

Pulchniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: pulch­ny; bar­dziej pulch­ny


Źródła:

SJP.pl

Pulchnieć

1. sta­wać się pulch­niej­szym, bar­dziej mięk­kim i łat­wiej ugi­na­ją­cym się pod na­ci­skiem;
2. przy­bie­rać na wadze, grub­nąć


Źródła:

SJP.pl

Pulchnik

sypka mie­sza­ni­na roz­ma­i­tych związ­ków che­micz­nych, naj­czę­ściej wo­do­ro­wę­gla­nu sodu, któ­rej pod­sta­wo­wym za­da­niem jest spulch­nia­nie pro­duk­tów pie­kar­ni­czych; pro­szek do pie­cze­nia


Źródła:

SJP.pl

Pulchniuchny

zdrob­nie­nie od: pulch­ny; pulch­niut­ki, pulch­niuś­ki


Źródła:

SJP.pl

Pulchniuteńki

zdrob­nie­nie od: pulch­ny


przy­miot­nik

 (1.1) pot. zdrobn. od: pulch­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pulchniutki

zdrob­nie­nie od: pulch­ny; pulch­niuch­ny, pulch­niuś­ki


przy­miot­nik

 (1.1) zdrobn. od: pulch­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pulchniuśki

zdrob­nie­nie od: pulch­ny; pulch­niuch­ny, pulch­niut­ki


Źródła:

SJP.pl

Pulchność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co pulch­ne; cecha tego, kto pulch­ny


Źródła:

Wiktionary

Pulchny

1. mięk­ki i łatwo ugi­na­ją­cy się pod na­ci­skiem;
2. ma­ją­cy dużo tkan­ki tłu­szczo­wej


przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) mięk­ki jak gąbka, łatwo ugi­na­ją­cy się pod na­ci­skiem

 (1.2) ma­ją­cy wy­dat­ne kształ­ty i mięk­ki z po­wo­du dużej za­war­to­ści tkan­ki tłu­szczo­wej


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pulcinella

[czy­taj: pul­czi­nel­la] pajac w Com­me­dia dell'arte (wło­skiej, szes­na­sto­wiecz­nej ko­me­dii lu­do­wej, ma­ją­cej swoje ko­rze­nie w pan­to­mi­mie rzym­skiej)


Pul­ci­nel­la to suita ba­le­to­wa Igora Stra­win­skie­go skom­po­no­wa­na w 1920 roku.

Balet ten, po­dob­nie jak po­przed­nie, Stra­win­ski na­pi­sał na za­mó­wie­nie Sier­gie­ja Dia­gi­le­wa. Było to w cza­sie, kiedy kom­po­zy­tor już nie współ­pra­co­wał na stałe ze słyn­nym twór­cą "Ba­le­tów Ro­syj­skich".


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Pulczynów

Pul­czy­nów – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, w po­wie­cie bił­go­raj­skim, w gmi­nie Fram­pol.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa za­moj­skie­go.

Wieś jest so­łect­wem w gmi­nie Fram­pol. We­dług Na­ro­do­we­go Spisu Po­wszech­ne­go z roku 2011 wieś li­czy­ła 173 miesz­kań­ców i była trzy­na­stą co do wiel­ko­ści miej­sco­wo­ścią gminy.


Źródła:

Wikipedia

Puler

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) gw-pl|Ży­wiec­czyz­na. włó­czę­ga, nic­poń, łobuz


Źródła:

Wiktionary

Pulerować

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) gw-pl|Ży­wiec­czyz­na. włó­czyć się, próż­no­wać, uni­kać pracy, za­cho­wu­jąc się przy tym zbój­nic­ko; zbó­jo­wać


Źródła:

Wiktionary

Puli

pies z wę­gier­skiej rasy ow­czar­ków


Puli – jedna z ras psów, na­le­żą­ca do grupy psów pa­ster­skich i za­ga­nia­ją­cych, za­kla­sy­fi­ko­wa­na do sek­cji psów pa­ster­skich (ow­czar­skich). Nie pod­le­ga pró­bom pracy.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Pulikowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Pulitzer

[czy­taj: pu­li­cer]
1. Jo­seph Pu­lit­zer (1847-1911), ame­ry­kań­ski dzien­ni­karz, pu­bli­cy­sta, wy­daw­ca pra­so­wy;
2. na­gro­da Pu­lit­ze­ra - wy­róż­nie­nie ufun­do­wa­ne przez dzien­ni­ka­rza o tym naz­wi­sku, przyz­na­wa­ne co roku m.in. za osią­gnię­cia li­te­rac­kie


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Pulka

ek­spre­syw­nie: par­tyj­ka, tura


Pulka – ro­dzaj sani w kształ­cie łodzi.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Pulki

nie­wiel­kie pła­skie sa­necz­ki za­o­pa­trzo­ne w dwa dysz­le po­łą­czo­ne z przo­du ka­błą­kiem, uży­wa­ne w psich za­przę­gach


Pulki – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, w po­wie­cie pu­ław­skim, w gmi­nie Koń­sko­wo­la.

Wieś sta­no­wi so­łect­wo gminy Koń­sko­wo­la. We­dług Na­ro­do­we­go Spisu Po­wszech­ne­go z roku 2011 wieś li­czy­ła miesz­kań­ców.

Wier­ni Ko­ścio­ła rzym­sko­ka­to­lic­kie­go na­le­żą do pa­ra­fii Zna­le­zie­nia Krzy­ża Świę­te­go i św. An­drze­ja Apo­sto­ła w Koń­sko­wo­li.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Pulkowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Pull

okrzyk wzy­wa­ją­cy pul­le­ra (osobę ob­słu­gu­ją­cą ma­szy­nę wy­rzu­ca­ją­cą rzut­ki) do zwol­nie­nia me­cha­niz­mu; daj


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Puller

osoba ob­słu­gu­ją­ca ma­szy­nę do wy­rzu­ca­nia rzut­ków (spe­cjal­nych krąż­ków bę­dą­cych celem pod­czas niek­tó­rych kon­ku­ren­cji w strze­lect­wie spor­to­wym)


Źródła:

SJP.pl

Pullman

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Pullulan

zwią­zek che­micz­ny uży­wa­ny w pro­duk­tach kos­me­tycz­nych jako skład­nik wią­żą­cy (sym­bol E1204)


Źródła:

SJP.pl

Pullulanowy

→ pul­lu­lan


Patrz:pullulan

Źródła:

SJP.pl

Pulman

1. wagon sy­pial­ny;
2. au­to­kar z roz­kła­da­ny­mi fo­te­la­mi, te­le­wi­zo­rem itp., kur­su­ją­cy na dłu­gich tra­sach


Źródła:

SJP.pl

Pulmanowski

pul­ma­now­ski wagon oso­bo­wy; pul­man


Źródła:

SJP.pl

Pulment

glin­ka biała, czer­wo­no­brą­zo­wa lub żół­ta­wa sto­so­wa­na jako za­pra­wa ma­lar­ska; bolus


Źródła:

SJP.pl

Pulmonektomia

za­bieg usu­nię­cia jed­ne­go płuca lub jego czę­ści z po­wo­du cho­ro­by no­wot­wo­ro­wej lub po­stę­pu­ją­cej gruź­li­cy; pne­u­mo­nek­to­mia, pne­u­mo­to­mia


Źródła:

SJP.pl

Pulmonolog

spe­cja­li­sta w za­kre­sie pul­mo­no­lo­gii (pne­u­mo­no­lo­gii, dzia­łu me­dy­cy­ny zaj­mu­ją­ce­go się dia­gno­sty­ką, le­cze­niem i pro­fi­lak­ty­ką cho­rób ukła­du od­de­cho­we­go); pne­u­mo­log, pne­u­mo­no­log


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) med. le­karz spe­cja­li­sta zaj­mu­ją­cy się roz­poz­na­wa­niem, pro­fi­lak­ty­ką i le­cze­niem cho­rób ukła­du od­de­cho­we­go

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (2.1) med. le­kar­ka spe­cja­list­ka pul­mo­no­lo­gii


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pulmonologia

dział me­dy­cy­ny zaj­mu­ją­cy się dia­gno­sty­ką, le­cze­niem i pro­fi­lak­ty­ką cho­rób ukła­du od­de­cho­we­go; pne­u­mo­no­lo­gia


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) med. dzie­dzi­na me­dy­cy­ny zaj­mu­ją­ca się pro­fi­lak­ty­ką, roz­poz­na­wa­niem i le­cze­niem cho­rób płuc;

 (1.2) pot. med. od­dział szpi­ta­la, kli­ni­ki lub uczel­ni me­dycz­nej, który zaj­mu­je się pul­mo­no­lo­gią (1.1)


Pul­mo­no­lo­gia, pne­u­mo­no­lo­gia – dział me­dy­cy­ny zaj­mu­ją­cy się dia­gno­sty­ką, le­cze­niem i pro­fi­lak­ty­ką cho­rób ukła­du od­de­cho­we­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pulmonologiczny

przy­miot­nik

 (1.1) med. do­ty­czą­cy pul­mo­no­lo­gii


Źródła:

Wiktionary

Pulmonolożka

→ pul­mo­no­log


Patrz:pulmonolog

Źródła:

SJP.pl

Pulo

forma rze­czow­ni­ka.

 (1.1) W. lp. od: pula


Źródła:

Wiktionary

Pulok

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. eufem. męski czło­nek, prą­cie

 (1.2) gw-pl|Górny Śląsk. zo­o­techn. sa­miec in­dy­ka

 (1.3) gw-pl|Górny Śląsk. spoż. tusza in­dy­cza

 (1.4) gw-pl|Górny Śląsk. kulin. po­tra­wa z in­dy­ka


Źródła:

Wiktionary

Pulower

swe­ter bez koł­nie­rza, wkła­da­ny przez głowę, naj­czę­ściej weł­nia­ny lub wy­ko­na­ny z po­dob­ne­go, cie­płe­go ma­te­ria­łu


Źródła:

SJP.pl

Pulowerek

nie­wiel­ki pu­lo­wer (swe­ter bez koł­nie­rza, wkła­da­ny przez głowę, naj­czę­ściej weł­nia­ny lub wy­ko­na­ny z po­dob­ne­go, cie­płe­go ma­te­ria­łu)


Źródła:

SJP.pl

Pulowerowy

→ pu­lo­wer


Patrz:pulower

Źródła:

SJP.pl

Pulpa

pół­pro­dukt z owo­ców lub ja­rzyn do póź­niej­sze­go prze­ro­bu, np. na dżem


Pulpa – uży­wa­ne w prze­my­śle spo­żyw­czym okre­śle­nie pół­pro­duk­tu pow­sta­łe­go ze zgnie­cio­ne­go, roz­drob­nio­ne­go ma­te­ria­łu.

Pulpa owo­co­wa jest pół­pro­duk­tem pow­sta­ją­cym pod­czas pro­duk­cji dże­mów i po­wi­deł, otrzy­mu­je się ją z oczy­szczo­nych owo­ców, nie­kie­dy utr­wa­lo­nych po­przez mro­że­nie, pa­ste­ry­za­cję lub sul­fi­ta­cję.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Pulpecik

zdrob­nie­nie od: pul­pet


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od pul­pet


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pulpet

kulka ufor­mo­wa­na ze zmie­lo­ne­go mięsa, ryb lub po­dro­bów, naj­czę­ściej go­to­wa­na lub du­szo­na w sosie, po­da­wa­na na cie­pło z do­dat­ka­mi


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) kulin. kulka z mie­lo­ne­go mięsa du­szo­na w sosie


Na tę stro­nę wska­zu­je „Pul­pe­ty”. Zo­bacz też: film "Pul­pe­ty".

Pul­pet (z ję­zy­ka wło­skie­go "pol­pet­ta" od "polpa", czyli "miaz­ga") – go­to­wa­na po­tra­wa mięs­na na bazie mie­lo­ne­go mięsa, ryb lub po­dro­bów, z do­dat­kiem jaj, bułki tar­tej oraz przy­praw. Pul­pe­ty mogą być spo­ży­wa­ne sa­mo­dziel­nie ("al sugo") lub jako do­da­tek do zup. Danie po­cho­dzi z Włoch.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pulpety

żar­to­bli­wie: osoba gruba, pulch­na; pyza


Źródła:

SJP.pl

Pulpicik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od pul­pit


Źródła:

Wiktionary

Pulpista

in­dy­wi­du­a­lizm: typ bru­tal­ne­go bo­ha­te­ra, wy­kre­o­wa­ne­go przez Qu­en­ti­na Ta­ran­ti­no w 'Pulp Fic­tion"


Źródła:

SJP.pl

Pulpit

1. pła­ska, na­chy­lo­na pod pew­nym kątem po­wierzch­nia, naj­czę­ściej wy­ko­rzy­sty­wa­na jako miej­sce do pi­sa­nia;
2. ogół urzą­dzeń z bla­tem wy­po­sa­żo­nym we wskaź­ni­ki i wy­łącz­ni­ki, słu­żą­cych do ste­ro­wa­nia in­ny­mi urzą­dze­nia­mi


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) sto­lik do pi­sa­nia z po­chy­łym bla­tem

 (1.2) in­form. pod­sta­wo­wy ob­szar ro­bo­czy w sy­ste­mach ope­ra­cyj­nych, któ­rych po­wło­ka gra­ficz­na opar­ta jest na tzw. oknach;

 (1.3) po­chy­ły blat w ławce szkol­nej, biur­ku lub innym meblu

 (1.4) muz. po­chy­ła pod­staw­ka do pod­trzy­my­wa­nia nut

 (1.5) urzą­dze­nie z bla­tem wy­po­sa­żo­nym we wskaź­ni­ki i wy­łącz­ni­ki, słu­żą­ce do ste­ro­wa­nia in­ny­mi urzą­dze­nia­mi


Pul­pit ( desk­top) – pod­sta­wo­wy ob­szar ro­bo­czy w sy­ste­mach ope­ra­cyj­nych, któ­rych po­wło­ka gra­ficz­na (in­ter­fejs GUI) opar­ta jest na tzw. oknach. Naj­po­pu­lar­niej­sze sy­ste­my tego ro­dza­ju:

Na pul­pi­cie znaj­du­ją się ikony, ina­czej: od­sy­ła­cze lub skró­ty, od­wo­łu­ją­ce się do naj­waż­niej­szych ele­men­tów in­ter­fej­su użyt­kow­ni­ka, a także do ist­nie­ją­ce­go w sy­ste­mie opro­gra­mo­wa­nia.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pulpitowy

o po­chy­le po­dob­nym do na­chy­le­nia pul­pi­tu (np. dach pul­pi­to­wy) lub w jakiś inny spo­sób zwią­za­ny z pul­pi­tem (np. obu­do­wa pul­pi­to­wa, apa­ra­tu­ra pul­pi­to­wa)


Źródła:

SJP.pl

Pulpować

two­rzyć pulpę (pół­pro­dukt z owo­ców lub ja­rzyn) w celu póź­niej­sze­go jej prze­ro­bie­nia na inny pro­dukt


Źródła:

SJP.pl

Pulpowy

przez­na­czo­ny na pulpę (pół­pro­dukt z owo­ców lub ja­rzyn), na­da­ją­cy się na pulpę (np. owoce, ja­rzy­ny klasy pul­po­wej) lub pow­sta­ły z ta­kie­go pół­pro­duk­tu


Źródła:

SJP.pl

Pulpul

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. zo­o­techn. sa­miec in­dy­ka


Pul­pul (wła­ści­wie Ro­ber­to Gañan Ojea) (ur. 1971 w Ma­dry­cie) – hisz­pań­ski muzyk. Za­ło­ży­ciel, wo­ka­li­sta, gi­ta­rzy­sta i wie­lo­let­ni lider anar­chi­zu­ją­ce­go hisz­pań­skie­go ze­spo­łu ska­pun­ko­we­go Ska-P.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Pulque

[czy­taj: pulke] tra­dy­cyj­ny napój mek­sy­kań­ski z soku agawy, sma­kiem przy­po­mi­na­ją­cy kwa­śne mleko


Pul­que (octli) – ni­sko­pro­cen­to­wy, lekko mu­su­ją­cy napój al­ko­ho­lo­wy, tra­dy­cyj­nie spo­ży­wa­ny przez miesz­kań­ców Me­zo­a­me­ry­ki, wyt­wa­rza­ny ze sfer­men­to­wa­ne­go soku "ma­gu­ey pul­qu­e­ro" "Agave sal­mia­na". Ro­śli­na ta była w sta­ro­żyt­nym Mek­sy­ku uz­na­wa­na przez In­dian za świę­tą i uży­wa­na w ce­re­mo­niach re­li­gij­nych. Pul­que wyt­wa­rza się także z kilku in­nych ga­tun­ków agaw: agawy ame­ry­kań­skiej, a. ciem­no­zie­lo­nej, "Agave leh­ma­nii", "Agave com­pli­ca­ta", "Agave gra­ci­li­spi­na", "Agave cras­si­spi­na", "Agave qu­io­ti­fe­ra".


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Puls

ryt­micz­ne roz­cią­ga­nie ścian tęt­nic wsku­tek pracy serca; tętno


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) fizj. med. roz­cią­ga­nie ścia­ny tęt­nic spo­wo­do­wa­ne zmia­na­mi ci­śnie­nia krwi, które są wy­ni­kiem skur­czów i roz­kur­czów komór serca

 (1.2) anat. med. miej­sce na ciele, w któ­rym wy­czu­cie tętna jest łat­wiej­sze

 (1.3) fizj. med. czę­stot­li­wość z jaką ude­rza serce (na­stę­pu­ją skur­cze i roz­kur­cze komór serca)

 (1.4) przen. rytm

 (1.5) gw-pl|Górny Śląsk. skroń


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pulsacja

cy­klicz­na zmia­na ja­kiejś wiel­ko­ści fi­zycz­nej, głów­nie bę­dą­cej wiel­ko­ścią okre­śla­ją­ca na­tę­że­nie ja­kie­goś pro­ce­su fi­zycz­ne­go


Pul­sa­cja (ska­lar­na), czę­stość ko­ło­wa, czę­stość ką­to­wa – wiel­kość okre­śla­ją­ca, jak szyb­ko pow­ta­rza się dane zja­wi­sko okre­so­we; oz­na­cza­na małą li­te­rą omega (ω). Pul­sa­cja jest po­wią­za­na z czę­stot­li­wo­ścią ("f") i okre­sem ("T") po­przez na­stę­pu­ją­cą za­leż­ność:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Pulsacyjność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest pul­sa­cyj­ne


Źródła:

Wiktionary

Pulsacyjny

zwią­za­ny z pul­sa­cją


Źródła:

SJP.pl

Pulsar

ro­dzaj gwia­zdy ne­u­tro­no­wej


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) astr. gwia­zda ne­u­tro­no­wa, wy­sy­ła­ją­ca re­gu­lar­ne im­pul­sy elek­tro­ma­gne­tycz­ne;


Pul­sar (od ang. "pulse" – „puls” oraz -"ar" jak w "qu­a­sar" – „"quasi-stel­lar radio so­ur­ce"” oraz „QSO” – „"quasi-stel­lar ob­ject"”, do­słow­nie „obiekt gwia­zdo­po­dob­ny emi­tu­ją­cy fale ra­dio­we”) – sil­nie na­ma­gne­so­wa­na, szyb­ko obra­ca­ją­ca się gwia­zda ne­u­tro­no­wa (ist­nie­ją rów­nież rzad­kie obiek­ty okre­śla­ne jako pul­sa­ry bia­łe­go karła), która emi­tu­je wiąz­kę pro­mie­nio­wa­nia elek­tro­ma­gne­tycz­ne­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pulsarowy

→ pul­sar


Patrz:pulsar

Źródła:

SJP.pl

Pulsator

przet­wor­nik prądu sta­łe­go, za po­mo­cą któ­re­go uzy­sku­je się prąd o cy­klicz­nie zmie­nia­ją­cym się na­tę­że­niu lub na­pię­ciu; pul­sa­tron


Źródła:

SJP.pl

Pulsatron

przet­wor­nik prądu sta­łe­go, za po­mo­cą któ­re­go uzy­sku­je się prąd o cy­klicz­nie zmie­nia­ją­cym się na­tę­że­niu lub na­pię­ciu; pul­sa­tor


Źródła:

SJP.pl

Pulski

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Pulą, do­ty­czą­cy Puli (mia­sta w Chor­wa­cji)


Źródła:

Wiktionary

Pulsoksymetr

przy­rząd do nie­in­wa­zyj­ne­go po­mia­ru sa­tu­ra­cji krwi


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) techn. med. urzą­dze­nie elek­tro­nicz­ne słu­żą­ce do be­zin­wa­zyj­ne­go po­mia­ru sa­tu­ra­cji krwi;


Pul­sok­sy­metr – urzą­dze­nie elek­tro­nicz­ne słu­żą­ce do nie­in­wa­zyj­ne­go po­mia­ru tętna i sa­tu­ra­cji (wy­sy­ce­nia krwi tle­nem), a w niek­tó­rych urzą­dze­niach także in­nych pa­ra­me­trów, wy­ko­rzy­stu­ją­ce po­miar po­chła­nia­nia świa­tła przez tkan­ki. Tech­ni­ka jest zwana pul­sok­sy­me­trią.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pulsometr

pne­u­ma­tycz­ny pod­no­śnik cie­czy; tęt­nik


Pul­so­metr – urzą­dze­nie mo­ni­to­ru­ją­ce pracę serca. Pul­so­me­try uży­wa­ne są bar­dzo czę­sto przez spor­tow­ców upra­wia­ją­cych spor­ty wy­trzy­ma­ło­ścio­we.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Pulsomierz

mier­nik ci­śnie­nia tęt­ni­cze­go krwi, skła­da­ją­cy się z ma­no­me­tru oraz pomp­ki po­wietrz­nej do­pro­wa­dza­ją­cej po­wie­trze do ela­stycz­nej opa­ski; sfig­mo­ma­no­metr


Źródła:

SJP.pl

Pulsowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|pul­so­wać.


Źródła:

Wiktionary

Pulsować

kur­czyć się i roz­kur­czać w rów­nych od­stę­pach czasu lub cy­klicz­nie zmie­niać swoje wła­ści­wo­ści fi­zycz­ne, głów­nie bę­dą­ce wiel­ko­ścia­mi okre­śla­ją­cy­mi na­tę­że­nie ja­kie­goś pro­ce­su


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. brak)

 (1.1) fizj. ule­gać skur­czo­wi i roz­kur­czo­wi i wy­wo­ły­wać tętno

 (1.2) fiz. zmie­niać okre­so­wo wła­ści­wo­ści, np. na­pię­cie, siłę, itp.

 (1.3) być peł­nym ruchu, ak­tyw­no­ści


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pulsowy

→ puls


Patrz:puls

Źródła:

SJP.pl

Pulst

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. skroń


Źródła:

Wiktionary

Pult

daw­niej pul­pit


Źródła:

SJP.pl

Pultak

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. zo­o­techn. sa­miec in­dy­ka


Źródła:

Wiktionary

Pultaka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. me­te­o­rol. od­wilż


Źródła:

Wiktionary

Pultanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|pul­tać.


Źródła:

Wiktionary

Pultać

po­tocz­nie: pul­tać się - wpa­dać w szał, zło­ścić się, wście­kać się; wku­rzać się, wpie­niać się


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. wy­pult­nąć, wy­pult­nyć)

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. chla­pać, plu­skać

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny pul­tać się

 (2.1) gw-pl|Górny Śląsk. chla­pać się, plu­ska­ću­skać się

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny pul­tać się (dk. spul­tać się)

 (3.1) pot. mieć o coś pre­ten­sje, de­ner­wo­wać się, być nie­za­do­wo­lo­nym z ja­kie­goś po­wo­du i gło­śno to wy­ra­żać

 (3.2) pot. pod­ska­ki­wać komuś, być w sto­sun­ku do kogoś agre­syw­nym, zaz­wy­czaj bez po­wo­du lub z bła­he­go po­wo­du


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pultbana

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. kolej. ko­lej­ka wą­sko­to­ro­wa


Źródła:

Wiktionary

Pultok

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. indyk

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy lub mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) gw-pl|Górny Śląsk. flej­tuch, ba­ła­ga­niarz


Źródła:

Wiktionary

Pulwersak

1. prze­sta­rza­le: skó­rza­ny worek na śrut; pro­chow­ni­ca, pro­chow­nicz­ka
2. miej­sce w lufie strzel­by, gdzie osa­dza się nabój


Źródła:

SJP.pl

Pulweryzacja

roz­drab­nia­nie, ro­zbi­ja­nie cie­czy na bar­dzo drob­ne kro­pel­ki lub mgłę za po­mo­cą pul­we­ry­za­to­ra (roz­py­la­cza, naj­czę­ściej ci­śnie­nio­we­go)


Źródła:

SJP.pl

Pulweryzacyjny

→ pul­we­ry­za­cja


Patrz:pulweryzacja

Źródła:

SJP.pl

Pulweryzator

roz­py­lacz, urzą­dze­nie do pul­we­ry­za­cji (roz­drab­nia­nia, ro­zbi­ja­nia cie­czy na bar­dzo drob­ne kro­pel­ki lub mgłę)


Źródła:

SJP.pl

Pulynta

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. kulin. po­len­ta


Źródła:

Wiktionary

Pulyr

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk, Śląsk Cie­szyń­ski. pijak


Źródła:

Wiktionary

Pulyrować

cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk, Śląsk Cie­szyń­ski. upi­jać się, pić wódkę


Źródła:

Wiktionary

Puma

1. ro­dzaj dra­pież­nych ssa­ków z po­dro­dzi­ny kotów; lew gór­ski;
2. ga­tu­nek dra­pież­ne­go ssaka z po­dro­dzi­ny kotów; ku­gu­ar


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zool. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Puma|ref=tak., ro­dzaj ssa­ków dra­pież­nych z ro­dzi­ny ko­to­wa­tych;

 (1.2) zool. zwie­rzę z ro­dza­ju puma (1.1)


Puma ("Puma") – ro­dzaj dra­pież­nych ssa­ków z po­dro­dzi­ny kotów (Fe­li­nae) w obrę­bie ro­dzi­ny ko­to­wa­tych (Fe­li­dae).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pumeks

1. skała wy­lew­na zło­żo­na z lek­kie­go jas­ne­go i sil­nie po­ro­wa­te­go szkli­wa wul­ka­nicz­ne­go, wy­ko­rzy­sty­wa­na jako ma­te­riał szli­fu­ją­cy i po­le­ru­ją­cy;
2. two­rzy­wo sztucz­ne, naj­czę­ściej w for­mie kost­ki, uży­wa­ne pod­czas za­bie­gów pie­lę­gna­cyj­nych skóry


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) geol. wul­ka­nicz­na skała mag­mo­wa zbu­do­wa­na z po­ro­wa­te­go szkli­wa wul­ka­nicz­ne­go pow­sta­łe­go z sil­nie ga­zu­ją­cej lawy;

 (1.2) kos­met. przed­miot z pu­mek­su (1.1) lub uzy­ski­wa­ny syn­te­tycz­nie, sto­so­wa­ny do usu­wa­nia zro­go­wa­cia­łe­go na­skór­ka i od­ci­sków


Pu­meks (z pumex), daw­niej pemza – wul­ka­nicz­na skała mag­mo­wa zbu­do­wa­na z po­ro­wa­te­go (ponad 50% porów) szkli­wa wul­ka­nicz­ne­go pow­sta­łe­go z sil­nie ga­zu­ją­cej, pie­ni­stej lawy. Ma szkli­stą, drob­no­ziar­ni­stą struk­tu­rę. Pow­sta­je głów­nie z kwa­śnych od­mian lawy (rio­li­to­wej).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pumeksoporyt

ro­dzaj be­to­nu skła­da­ją­ce­go się w znacz­nej mie­rze z pu­mek­su (skały wy­lew­nej zło­żo­nej z lek­kie­go jas­ne­go i sil­nie po­ro­wa­te­go szkli­wa wul­ka­nicz­ne­go)


Źródła:

SJP.pl

Pumeksowy

pow­sta­ły z pu­mek­su (np. pył pu­mek­so­wy), zro­bio­ny z pu­mek­su (np. kost­ka pu­mek­so­wa, ka­mień pu­mek­so­wy) lub w jakiś inny spo­sób zwią­za­ny z pu­mek­sem


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z pu­mek­sem; wy­ko­na­ny z pu­mek­su


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pumela

wiecz­nie zie­lo­ne drze­wo cy­tru­so­we z ro­dzi­ny ru­to­wa­tych, upra­wia­ne głów­nie w Chi­nach i In­diach dla du­żych ja­dal­nych owo­ców; sza­dok, pom­pe­la, po­ma­rań­cza ol­brzy­mia


Źródła:

SJP.pl

Pumi

pies, ow­cza­rek rasy wę­gier­skiej


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Patrz:puma

Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Pumpernikiel

ro­dzaj chle­ba ra­zo­we­go z ziar­na żyt­nie­go z peł­ne­go prze­mia­łu


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ro­dzaj ciem­ne­go chle­ba wy­pie­ka­ne­go z mąki żyt­niej, z do­dat­kiem miodu lub me­la­sy;


Pum­per­ni­kiel – ciem­ny chleb ra­zo­wy, pie­czo­ny w for­mie, na zak­wa­sie, z mąki żyt­niej oraz do­dat­kiem me­la­sy, miodu lub ek­strak­tu z ja­błek oraz słodu i soli. Cha­rak­te­ry­stycz­ną cechą jego pro­duk­cji jest pie­cze­nie cia­sta w ni­skiej tem­pe­ra­tu­rze – [], we­dług innej z wer­sji 18 – 20 go­dzin. Na­stęp­nie ukła­da się go w spe­cjal­nym po­mie­szcze­niu, gdzie le­ża­ku­je i doj­rze­wa.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pumptrack

[czy­taj: pamp­trak] pump track;
1. jazda na ro­we­rze po torze z mul­da­mi;
2. tor przy­sto­so­wa­ny do ta­kiej jazdy


Pump­track ( pump track) – spe­cjal­nie przy­go­to­wa­ny nie­wiel­ki tor przez­na­czo­ny do jazdy ro­we­rem, a w przy­pad­ku na­wierzch­ni as­fal­to­wej czy be­to­no­wej, także de­sko­rol­ką lub na rol­kach. Zbu­do­wa­ny jest z muld i za­krę­tów, zaz­wy­czaj w po­sta­ci band.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Pumptrackowy

→ pump­track, → pump track [pamp­tra­ko­wy]


Źródła:

SJP.pl

Pumpy

bu­fia­ste spod­nie ze ścią­ga­cza­mi pod ko­la­na­mi i gumką w pasie


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) kraw. luźne, wor­ko­wa­te spod­nie mę­skie o kroju sze­ro­kim, za­pi­na­ne pod ko­la­na­mi, w okre­sie mię­dzy­wo­jen­nym ty­po­we dla ubio­ru spor­to­we­go, póź­niej także czę­ste w stro­ju co­dzien­nym, zwła­szcza ucz­niow­skim;


Pumpy – mę­skie, bu­fia­ste, krót­kie spod­nie za­pi­na­ne pod ko­la­na­mi. Uży­wa­ne przez ko­bie­ty na prze­ło­mie XIX i XX wieku do jazdy na ro­we­rze. Obec­nie w za­sa­dzie nie­u­ży­wa­ne. Spod­nie krót­sze, się­ga­ją­ce po­wy­żej kolan to plu­dry.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Puna

for­ma­cja ro­ślin­na wy­stę­pu­ją­ca w stre­fie wyżyn śró­dan­dyj­skich


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Punca

1. sta­lo­we na­rzę­dzie złot­ni­cze i cy­ze­ler­skie; pun­cy­na
2. mło­tek słu­żą­cy do wy­bi­ja­nia sy­gna­tu­ry złot­ni­ka na po­wierzch­ni wy­ro­bu
3. znak wy­bi­ty na wy­ro­bie złot­ni­czym


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) rzem. jubil. ro­dzaj ma­łe­go sta­lo­we­go pręta, który w po­łą­cze­niu z młot­kiem służy jako na­rzę­dzie rze­mieśl­ni­cze, ju­bi­ler­skie i cy­ze­ler­skie;

 (1.2) jubil. punca (1.1) z imien­ni­kiem da­ne­go złot­ni­ka

 (1.3) rzem. jubil. hist. znak wy­ko­na­ny puncą (1.1-2)

 (1.4) nu­mizm. ro­dzaj stem­pla tło­czą­ce­go wzór na mo­ne­cie, też: część gra­we­run­ku mo­ne­ty wy­bi­ta takim stem­plem


Punca (niem. "Punze") – sta­lo­we na­rzę­dzie złot­ni­cze i cy­ze­ler­skie, przez ude­rza­nie młot­kiem słu­żą­ce do wy­ko­ny­wa­nia za­głę­bień oraz opra­co­wy­wa­nia fak­tu­ry wy­ro­bów me­ta­lo­wych.

Ma kształt pręta o od­po­wied­nio do za­mie­rzo­ne­go przez­na­cze­nia uksz­tał­to­wa­nej har­to­wa­nej gło­wi­cy. Szcze­gól­nym typem puncy są punce z wy­gra­we­ro­wa­nym na gło­wi­cy zna­kiem złot­ni­czym, oraz punce pro­bier­cze z wy­gra­we­ro­wa­ny­mi zna­ka­mi pro­bier­czy­mi okre­śla­ją­cy­mi próbę krusz­cu.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Puncel

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. zob. bunc­lok.


Źródła:

Wiktionary

Puncher

[czy­taj: pan­czer] w spor­cie: bok­ser o bar­dzo sil­nym cio­sie; pun­czer


Pun­cher – typ za­wod­ni­ka w ko­lar­stwie szo­so­wym. Pun­cher spe­cja­li­zu­je się w po­ko­ny­wa­niu krót­kich, stro­mych pod­ja­zdów oraz w walce na eta­pach pa­gór­ko­wa­tych.

Pun­che­rzy są zaz­wy­czaj do­brze zbu­do­wa­ni i odz­na­cza­ją się szer­szy­mi ra­mio­na­mi i więk­szy­mi no­ga­mi niż prze­cięt­ni ko­la­rze, co poz­wa­la im szyb­ciej przyś­pie­szać, jed­nak ich masa jest więk­sza, a wy­trzy­ma­łość i zdol­ność do re­ge­ne­ra­cji mniej­sze niż u gó­ra­li, co spra­wia, że czę­sto tracą w sto­sun­ku do nich na eta­pach wy­so­ko­gór­skich lub na dłu­gich pod­ja­zdach.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Punciak

po­tocz­nie: sa­mo­chód marki Fiat Punto


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) pot. mot. sa­mo­chód marki Fiat Punto


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Puncować

uży­wa­jąc puncy (pun­cy­ny, sta­lo­we­go na­rzę­dzia złot­ni­cze­go lub cy­ze­ler­skie­go), wy­bi­jać na wy­ro­bie me­ta­lo­wym próbę, sy­gna­tu­rę rze­mieśl­ni­ka


Źródła:

SJP.pl

Punctum

[czy­taj: punk­tum] znak krop­ki w śred­nio­wiecz­nej no­ta­cji mu­zycz­nej; punc­tus


Źródła:

SJP.pl

Punctus

[czy­taj: punk­tus] znak krop­ki w śred­nio­wiecz­nej no­ta­cji mu­zycz­nej; punc­tum


Źródła:

SJP.pl

Puncyna

sta­lo­we na­rzę­dzie złot­ni­cze i cy­ze­ler­skie; punca


Źródła:

SJP.pl

Punczer

w spor­cie: bok­ser o bar­dzo sil­nym cio­sie; pun­cher


Źródła:

SJP.pl

Pung

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) zbie­ra­ny pod­czas gry w ma­dżon­ga ze­staw trzech iden­tycz­nych ka­mie­ni

wy­krzy­knik

 (2.1) słowo wy­po­wia­da­ne przez gra­cza, gdy skom­ple­tu­je (1.1) Pung


Źródła:

Wiktionary

Punia

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) mała drew­nia­na sto­do­ła na siano


Punia (hist. pol. Punie) – wieś na Lit­wie, w okrę­gu olic­kim, w re­jo­nie olic­kim, nad Niem­nem, sie­dzi­ba ad­mi­ni­stra­cyj­na gminy Punia. W 2011 roku li­czy­ła 600 miesz­kań­ców.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Punicki

do­ty­czą­cy Pu­nij­czy­ków, wła­ści­wy Pu­nij­czy­kom


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy Kar­ta­gi­ny

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) wy­mar­ły język uży­wa­ny przez sta­ro­żyt­nych Kar­ta­giń­czy­ków, wy­wo­dzą­cy się z ję­zy­ka fe­nic­kie­go


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Punijczycy

Kar­ta­giń­czy­cy


Źródła:

SJP.pl

Punijczyk

nazwa Kar­ta­giń­czy­ka w sta­ro­żyt­nym Rzy­mie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) w sta­ro­żyt­nym Rzy­mie: miesz­ka­niec Kar­ta­gi­ny, Kar­ta­giń­czyk


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Punisher

[czy­taj: PAniszer] su­per­bo­ha­ter wal­czą­cy z prze­stęp­czo­ścią zor­ga­ni­zo­wa­ną, mszczą­cy się na prze­stęp­cach za śmierć swo­jej ro­dzi­ny; były żoł­nierz ma­ją­cy do dy­spo­zy­cji cały ar­se­nał broni, w prze­ci­wień­stwie do in­nych su­per­bo­ha­te­rów za­bi­ja­ją­cy swo­ich prze­ciw­ni­ków


Pu­nis­her (właśc. Fran­cis „Frank” Cast­le) – fik­cyj­na po­stać, an­ty­bo­ha­ter ko­mik­sów wy­da­wa­nych przez Mar­vel Co­mics. Pu­nis­her do­cze­kał się trzech fil­mów fa­bu­lar­nych, se­ria­lu i gry kom­pu­te­ro­wej bę­dą­cych adap­ta­cja­mi ory­gi­nal­ne­go ko­mik­su. Twór­cą po­sta­ci był sce­na­rzy­sta Gerry Con­way oraz ry­sow­ni­cy John Ro­mi­ta Sr.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Punitywny

ka­rzą­cy, ma­ją­cy na celu uka­ra­nie


Źródła:

SJP.pl

Punk

[czy­taj: pank]
1. przed­sta­wi­ciel sub­kul­tu­ry mło­dzie­żo­wej; pun­ko­wiec, pank, pan­ko­wiec;
2. wy­ko­naw­ca, twór­ca punk rocka; pun­ko­wiec, pank, pan­ko­wiec, pan­kroc­ko­wiec, pun­kroc­ko­wiec


Punk – sub­kul­tu­ra mło­dzie­żo­wa, za­po­cząt­ko­wa­na w po­ło­wie lat 70. XX w Sta­nach Zjed­no­czo­nych i Wiel­kiej Bry­ta­nii, cha­rak­te­ry­zu­ją­ca się niez­go­dą na in­sty­tu­cjo­na­li­za­cję życia spo­łecz­ne­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Punkcik

zdrob­nie­nie od: punkt


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) mały punkt, zdrobn. od: punkt


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Punkcikowaty

przy­po­mi­na­ją­cy mały punkt, po­dob­ny do ma­łe­go punk­tu


Źródła:

SJP.pl

Punkcja

za­bieg po­le­ga­ją­cy na wpro­wa­dze­niu do ciała bar­dzo cien­kiej rurki, w celu po­bra­nia tkan­ki lub płynu do ba­da­nia albo od­pro­wa­dze­nia pew­nych jego ilo­ści


Punk­cja (łac. "punc­tio"; z łac. "punc­tum" – ukłu­cie) – na­kłu­cie wy­ko­na­ne w ce­lach me­dycz­nych. Pa­cjen­to­wi wbija się igłę w celu wpro­wa­dze­nia leków, po­bra­nia prób­ki lub opróż­nie­nia jam ciała lub ogni­ska cho­ro­bo­we­go z za­le­ga­ją­cej wy­dzie­li­ny.

Jed­nym z ta­kich za­bie­gów jest punk­cja lędź­wio­wa. Jest ro­bio­na m.in. w celu po­bra­nia do badań płynu móz­go­wo-rdze­nio­we­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Punkcyjny

zwią­za­ny z punk­cją


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) med. zwią­za­ny z punk­cją, do­ty­czą­cy punk­cji, na­kłu­cia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Punkować

po­tocz­nie: wy­ka­zy­wać cechy panka (punka)


Źródła:

SJP.pl

Punkowiec

[czy­taj: pan­ko­wiec]
1. przed­sta­wi­ciel sub­kul­tu­ry mło­dzie­żo­wej; punk, pank, pan­ko­wiec;
2. wy­ko­naw­ca, twór­ca punk rocka; punk, pank, pan­ko­wiec, pan­kroc­ko­wiec, pun­kroc­ko­wiec


Źródła:

SJP.pl

Punkowość

→ pun­ko­wy [czy­taj: pan­ko­wy]


Źródła:

SJP.pl

Punkowy

[czy­taj: pan­ko­wy]
1. przy­miot­nik od: punk; cha­rak­te­ry­stycz­ny dla pun­ków, za­cho­wu­ją­cy, ubie­ra­ją­cy się tak, jak punk; pan­ko­wy;
2. od­no­szą­cy się do punk rocku, ty­po­wy, cha­rak­te­ry­stycz­ny dla punk rocku; pan­ko­wy, pan­kroc­ko­wy, pun­kroc­ko­wy


przy­miot­nik

 (1.1) muz. do­ty­czą­cy punk rocka i/lub pun­kow­ców


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Punkrock

mu­zy­ka pun­kroc­ko­wa


Źródła:

SJP.pl

Punkrockowiec

[czy­taj: pan­kro­ko­wiec] wy­ko­naw­ca, twór­ca punk rocka; punk, pun­ko­wiec, pank, pan­ko­wiec, pan­kroc­ko­wiec


Źródła:

SJP.pl

Punkrockowy

[czy­taj: pan­kro­ko­wy] przy­miot­nik od: punk rock (pank rock, pun­krock, punk); od­no­szą­cy się do punk rocka, cha­rak­te­ry­stycz­ny dla punk rocka; pan­kroc­ko­wy, pun­ko­wy, pan­ko­wy


Źródła:

SJP.pl

Punkt

1. nie­wiel­ka plam­ka lub coś, co ją przy­po­mi­na;
2. część okre­ślo­nej prze­strze­ni, a w ge­o­me­trii ele­men­tar­nej: naj­prost­sza fi­gu­ra ge­o­me­trycz­na ma­ją­ca okre­ślo­ne po­ło­że­nie lecz nie­ma­ją­ca wy­mia­rów;
3. po­mie­szcze­nie, miej­sce o spe­cjal­nym przez­na­cze­niu, a także: sta­no­wi­sko, pla­ców­ka;
4. jed­nost­ka obli­cze­nio­wa, uży­wa­na pod­czas okre­śla­nia wy­ni­ku gier;
5. aka­pit, pa­ra­graf, a także: spra­wa, kwe­stia;
6. pod­sta­wo­wa jed­nost­ka miary dru­kar­skiej


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) geom. najm­niej­szy, bez­wy­mia­ro­wy obiekt ge­o­me­trycz­ny;

 (1.2) mat. ele­ment pew­nej (ab­strak­cyj­nej) prze­strze­ni, szcze­gól­nie ma­ją­cej in­ter­pre­ta­cję ge­o­me­trycz­ną

 (1.3) praw. jed­nost­ka re­dak­cyj­na tek­stu praw­ne­go;

 (1.4) jed­nost­ka miary sto­so­wa­na w ty­po­gra­fii;

 (1.5) sport. jed­nost­ka wy­ni­ku w grach spor­to­wych opar­tych na współ­za­wod­nict­wie

 (1.6) pot. o krop­ce

 (1.7) pewne okre­ślo­ne miej­sce

przy­słó­wek

 (2.1) do­kład­nie (o go­dzi­nie)


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Punktacja

suma punk­tów uzy­ska­na przez każdą z osób lub grup w trak­cie ry­wa­li­za­cji spor­to­wej albo gry, na­li­cza­na w opar­ciu o za­sa­dy okre­ślo­ne w re­gu­la­mi­nie tej gry


Źródła:

SJP.pl

Punktacyjny

zwią­za­ny z punk­ta­cją


Źródła:

SJP.pl

Punktak

na­rzę­dzie ślu­sar­skie za­koń­czo­ne szpi­cem, słu­żą­ce do wy­bi­ja­nia wgłę­bień na przed­mio­tach me­ta­lo­wych


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) techn. na­rzę­dzie tra­ser­skie w po­sta­ci sta­lo­we­go trzpie­nia za­koń­czo­ne­go ostrzem, słu­żą­ce do wy­bi­ja­nia punk­tów lub wgłę­bień na po­wierzch­ni me­ta­lu (np. w celu ułat­wie­nia wier­ce­nia ot­wo­ru);


Punk­tak – na­rzę­dzie ślu­sar­skie w po­sta­ci trzpie­nia wy­ko­na­ne­go z twar­dej stali na­rzę­dzio­wej, z za­o­strzo­nym jed­nym z koń­ców, oraz spła­szczo­nym dru­gim koń­cem w celu po­bi­ja­nia go młot­kiem.

Punk­tak służy do punk­to­wa­nia, czyli na­no­sze­nia zaz­na­czeń na po­wierzch­ni me­ta­lu po­przez wy­bi­ja­nie na tej po­wierzch­ni nie­wiel­kich za­głę­bień. Służą one do tra­so­wa­nia, przy­go­to­wa­nia miejsc pod wier­ce­nie, itp.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Punktarka

na­rzę­dzie słu­żą­ce do oz­na­cza­nia cze­goś, naj­czę­ściej frag­men­tów tka­nin lub przed­mio­tów wy­ko­na­nych z me­ta­lu


Źródła:

SJP.pl

Punktomania

nad­mier­ne przy­wią­zy­wa­nie wagi do zdo­by­wa­nia punk­tów i ocen punk­to­wych


Źródła:

SJP.pl

Punktor

sym­bol wy­róż­nia­ją­cy ele­men­ty na li­ście wy­punk­to­wa­nia


Punk­tor punk­tor

Punk­tor, znak wy­punk­to­wa­nia – w ty­po­gra­fii to sym­bol lub glif sto­so­wa­ny do wy­róż­nie­nia ele­men­tów w spi­sie zre­da­go­wa­nym w for­mie nie­nu­me­ro­wa­nej listy. Tre­ści po­prze­dzo­ne punk­to­rem na­zy­wa się „punk­ta­mi” i zwy­kle nie są one opa­trzo­ne in­ter­punk­cją koń­co­wą (prze­cin­kiem, śred­ni­kiem, krop­ką), o ile nie są peł­ny­mi zda­nia­mi.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Punktowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|punk­to­wać.


Źródła:

Wiktionary

Punktować

1. oce­niać kogoś, przyz­na­jąc mu punk­ty, a także: zdo­by­wać punk­ty;
2. usu­wać star­te par­tie obra­zu lub ry­sun­ku, pow­le­ka­jąc je punk­to­wo na­kła­da­ną farbą;
3. zna­czyć przed­miot punk­ta­kiem lub punk­tar­ką (znacz­ni­kiem)


cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny

 (1.1) sport. oce­niać za­wod­ni­ków, przyz­na­jąc im punk­ty w kla­sy­fi­ka­cji

 (1.2) sport. zdo­by­wać punk­ty w grze lub ry­wa­li­za­cji

 (1.3) zdo­by­wać prze­wa­gę nad prze­ciw­ni­kiem (w spor­cie lub dy­sku­sji), cel­nie tra­fiać sło­wem lub cio­sem

 (1.4) przed­sta­wiać krót­ko, wy­li­czać ele­men­ty cze­goś w punk­tach; pod­kre­ślać, zwra­cać uwagę na coś

 (1.5) pot. zy­ski­wać uz­na­nie, robić dobre wra­że­nie (na kimś)

 (1.6) techn. wy­bi­jać wgłę­bie­nia na po­wierzch­ni (zwy­kle me­ta­lu) za po­mo­cą punk­ta­ka

 (1.7) szt. uzu­peł­niać ubyt­ki w obra­zie lub po­li­chro­mii po­przez gęste na­kła­da­nie drob­nych plam­ka­a­mek farby

 (1.8) med. wy­ko­ny­wać punk­cję (na­kłu­cie)

 (1.9) szt. wyz­na­czać orien­ta­cyj­ne punk­ty na bryle, prze­no­szo­ne z mo­de­lu na ma­te­riał


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Punktowiec

pię­tro­wa bu­dow­la wy­róż­nia­ją­ca się wśród in­nych bu­dyn­ków znaj­du­ją­cych się w naj­bliż­szym jej oto­cze­niu, naj­czę­ściej wy­so­ko­ścią


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) pot. ar­chit. bu­dy­nek wie­lo­kon­dy­gna­cyj­ny, wol­no­sto­ją­cy, w któ­rym lo­ka­le zgru­po­wa­ne są wokół jed­ne­go cen­tral­ne­go węzła ko­mu­ni­ka­cyj­ne­go


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Punktowo

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) pod wzglę­dem punk­tów (np. zdo­by­tych pod­czas roz­gryw­ki)

 (1.2) w spo­sób punk­to­wy

 (1.3) z po­dzia­łem na punk­ty, pod­punk­ty; w punk­tach


Źródła:

Wiktionary

Punktowość

→ punk­to­wy


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest punk­to­we


Patrz:punktowy

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Punktowy

okre­ślo­ny przez punkt, wy­ko­ny­wa­ny na nie­wiel­kich wy­cin­kach prze­strze­ni (np. siew punk­to­wy) lub w jakiś inny spo­sób zwią­za­ny z punk­tem


Źródła:

SJP.pl

Punktoza

po­tocz­nie: sku­pia­nie się głów­nie na zdo­by­tych punk­tach przy oce­nie osią­gnięć na­u­ko­wych


Punk­to­za – pe­jo­ra­tyw­ne i slan­go­we okre­śle­nie zja­wi­ska po­le­ga­ją­ce­go na tym, że na­u­kow­cy sku­pia­ją się na dzia­ła­niach o ni­skiej war­to­ści na­u­ko­wej przy­no­szą­cych dużo punk­tów w sy­ste­mach oceny, awan­sów lub na­gród, za­miast poś­wię­cać się rze­tel­nej pracy. W takim uję­ciu punk­to­za oz­na­cza stan, w któ­rym otrzy­my­wa­nie punk­tów za do­ro­bek na­u­ko­wy prze­sta­ło być me­to­dą oceny pracy na­u­ko­wej, a stało się jej celem. Mor­fem "-oza" su­ge­ru­je, że punk­to­za jest cho­ro­bą.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Punktualista

muzyk, kom­po­zy­tor two­rzą­cy zgod­nie z za­sa­da­mi punk­tu­a­liz­mu (tech­ni­ki kom­po­zy­tor­skiej brzmień izo­lo­wa­nych od­dzie­lo­nych pa­u­za­mi)


Źródła:

SJP.pl

Punktualistyczny

od­no­szą­cy się do punk­tu­a­liz­mu (tech­ni­ki kom­po­zy­tor­skiej brzmień izo­lo­wa­nych od­dzie­lo­nych pa­u­za­mi), zwią­za­ny z punk­tu­a­liz­mem


Źródła:

SJP.pl

Punktualizm

tech­ni­ka kom­po­zy­tor­ska brzmień izo­lo­wa­nych od­dzie­lo­nych pa­u­za­mi


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Punktualnie

przy­słó­wek

 (1.1) do­kład­nie o wyz­na­czo­nej porze, nie spóź­nia­jąc się


Źródła:

Wiktionary

Punktualniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: punk­tu­al­nie


Źródła:

SJP.pl

Punktualniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: punk­tu­al­ny


Źródła:

SJP.pl

Punktualność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) wy­ko­ny­wa­nie cze­goś w ści­śle okre­ślo­nym cza­sie; umie­jęt­ność nie spóź­nia­nia się


Źródła:

Wiktionary

Punktualny

przy­miot­nik

 (1.1) przy­by­wa­ją­cy o okre­ślo­nej go­dzi­nie, nie spóź­nia­ją­cy się; prze­strze­ga­ją­cy punk­tu­al­no­ści

 (1.2) ma­ją­cy cha­rak­ter punk­to­wy, od­by­wa­ją­cy się w kon­kret­nym punk­cie cza­so­wym lub prze­strzen­nym, nie sta­no­wią­cy con­ti­nu­um

 (1.3) psych. (o sy­tu­a­cji) taki, który wy­da­rza się jed­no­ra­zo­wo i nie wpły­wa na dal­szy pro­ces roz­wo­ju psy­chicz­ne­go


Źródła:

Wiktionary

Punktura

znak, naj­czę­ściej krzy­żyk lub punkt, słu­żą­cy do do­kład­ne­go na­ło­że­nia ko­lo­rów w pro­ce­sie dru­ko­wa­nia; punk­tur­ka


Źródła:

SJP.pl

Punkturka

znak, naj­czę­ściej krzy­żyk lub punkt, słu­żą­cy do do­kład­ne­go na­ło­że­nia ko­lo­rów w pro­ce­sie dru­ko­wa­nia; punk­tu­ra


Źródła:

SJP.pl

Punkówa

[czy­taj: pan­kó­wa] w gwa­rze mło­dzie­żo­wej: dziew­czy­na bę­dą­ca pun­kiem lub ubie­ra­ją­ca się po­dob­nie do pun­ków; pan­kó­wa, pun­ków­na


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) człon­ki­ni sub­kul­tu­ry punk


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Punkówna

[czy­taj: pan­ków­na] w gwa­rze mło­dzie­żo­wej: dziew­czy­na bę­dą­ca pun­kiem lub ubie­ra­ją­ca się po­dob­nie do pun­ków; pan­kó­wa, pun­kó­wa


Źródła:

SJP.pl

Puno

przy­słó­wek

 (1.1) gw-pl|księ­stwo ło­wic­kie. pono, po­dob­no


Puno – mia­sto w Peru za­ło­żo­ne w 1668 roku, przez wi­ce­kró­la Pedro An­to­nio Fernández de Ca­stro jako sto­li­ca pro­win­cji Pa­u­car­col­la. Obec­nie jest sto­li­cą re­gio­nu Puno. Po­ło­żo­ne jest na wy­so­ko­ści 3830 m n.p.m. Lud­ność mia­sta liczy około 133 tys. miesz­kań­ców (głów­nie Aj­ma­ra). Po­ło­żo­ne nad je­zio­rem Ti­ti­ca­ca, za­ra­zem port nad tym je­zio­rem. Do mia­sta pro­wa­dzi rów­nież linia ko­le­jo­wa. Silny oś­ro­dek re­gio­nal­ne­go fol­klo­ru. Baza tu­ry­stycz­na do zwie­dza­nia oko­lic i je­zio­ra Ti­ti­ca­ca. Licz­ne ho­te­le i re­sta­u­ra­cje.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Punol

obraź­li­wie: punk, pun­ko­wiec


Źródła:

SJP.pl

Punt

[czy­taj: pant] w fut­bo­lu ame­ry­kań­skim, rugby: kop­nię­cie piłki z po­wie­trza bez­poś­red­nio po wy­pu­szcze­niu jej z rąk przez za­wod­ni­ka ko­pią­ce­go, bez od­bi­cia się piłki od ziemi


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) enol. wklę­śnię­cie dna bu­tel­ki na wino


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Puntila

ty­tu­ło­wa po­stać sztu­ki Ber­tol­ta Brech­ta "Pan Pun­ti­la i jego sługa Matti"


Źródła:

SJP.pl

Punto

model sa­mo­cho­du marki Fiat


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) pot. mot. sa­mo­chód marki Fiat Punto


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pup

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy lub ni­ja­ki

 (1.1) = Po­wia­to­wy Urząd Pracy


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Pupa

po­tocz­nie: tylna część ciała pod krę­go­słu­pem, po­ślad­ki


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) dzie­cię­ce po­ślad­ki, pot. eufem. każde inne

 (1.2) przest. kupa


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pupcia

pie­szczot­li­wie: pupa; pu­peń­ka, pu­pecz­ka, pupka, pu­pi­na, pu­pin­ka, pu­pu­nia


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od: pupa

 (1.2) po­ślad­ki dziec­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pupeczka

pie­szczot­li­wie: pupa; pup­cia, pu­peń­ka, pupka, pu­pi­na, pu­pin­ka, pu­pu­nia


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. zdrobn. od: pupa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pupek

pie­szczot­li­wie: pupa; pup­cia, pu­pecz­ka, pu­peń­ka, pu­pi­na, pu­pin­ka, pu­pu­nia


Źródła:

SJP.pl

Pupeńka

pie­szczot­li­wie: pupa; pup­cia, pu­pecz­ka, pupka, pu­pi­na, pu­pin­ka, pu­pu­nia


Źródła:

SJP.pl

Pupik

skró­to­wiec

 (1.1) Przed­się­bior­stwo Upo­wszech­nia­nia Prasy i Książ­ki Ruch


Źródła:

Wiktionary

Pupil

ulu­bio­ne zwie­rzę lub osoba


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba lub zwie­rzę, które ktoś lubi bar­dziej od in­nych, wy­róż­nia ją


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pupilek

zdrob­nie­nie od: pupil


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) zdrobn. od: pupil

 (1.2) ulu­bio­ny uczeń na­u­czy­cie­la


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pupilka

1. ulu­bie­ni­ca, fa­wo­ry­ta;
2. daw­niej: wy­cho­wan­ka po­zo­sta­ją­ca pod czy­jąś opie­ką; po­do­piecz­na


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ulu­bio­na uczen­ni­ca na­u­czy­cie­la


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pupiloskopia

me­to­da po­mia­ru re­frak­cji oka, po­le­ga­ją­ca na ob­ser­wa­cji ruchu świa­tła w źre­ni­cy oś­wiet­lo­nej pła­skim lu­ster­kiem


Źródła:

SJP.pl

Pupina

pie­szczot­li­wie: pupa; pup­cia, pu­pecz­ka, pupka, pu­peń­ka, pu­pin­ka, pu­pu­nia


Źródła:

SJP.pl

Pupinizacja

me­to­da poz­wa­la­ją­ca na zwięk­sze­nie prze­pu­sto­wo­ści toru trans­mi­syj­ne­go, po­le­ga­ją­ca na umie­szcze­niu w pew­nych frag­men­tach tego toru spe­cjal­nych cewek in­duk­cyj­nych


Źródła:

SJP.pl

Pupinka

pie­szczot­li­wie: pupa; pup­cia, pu­pecz­ka, pupka, pu­pi­na, pu­peń­ka, pu­pu­nia


Źródła:

SJP.pl

Pupka

pie­szczot­li­wie: pupa; pup­cia, pu­pecz­ka, pu­peń­ka, pu­pi­na, pu­pin­ka, pu­pu­nia


Pupka (Ża­biń­ski) – ka­szub­ski herb szla­chec­ki.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Pupsko

po­tocz­ne zgru­bie­nie od: pupa (po­ślad­ki, tyłek); dup­sko


Źródła:

SJP.pl

Pupunia

pie­szczot­li­wie: pupa; pup­cia, pu­pecz­ka, pupka, pu­pi­na, pu­pin­ka, pu­peń­ka


Źródła:

SJP.pl

Puputan

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) ry­tu­al­ne, ho­no­ro­we sa­mo­bój­stwo w kul­tu­rze ba­lij­skiej;


Pu­pu­tan – w ję­zy­ku ba­lij­skim ("walcz do końca") ter­min od­no­szą­cy się do ry­tu­al­ne­go sa­mo­bój­stwa po­peł­nia­ne­go w obli­czu nie­u­ni­knio­nej, a upo­ka­rza­ją­cej ka­pi­tu­la­cji. Naj­bar­dziej znane przy­pad­ki "pu­pu­ta­nu" miały miej­sce w 1906 i 1908 roku, gdy sta­wia­ją­cy opór Ba­lij­czy­cy byli siłą ujarz­mia­ni przez Ho­len­drów.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Pur

[czy­taj: pur] skrót od: Pań­stwo­wy Urząd Re­pa­tria­cyj­ny - urząd, który or­ga­ni­zo­wał prze­sied­la­nia lud­no­ści na mocy po­sta­no­wień kon­fe­ren­cji jał­tań­skiej


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) daw. me­trol. jed­nost­ka masy, sto­so­wa­na w obro­cie rol­ni­czym


Pur (ros. Пур) – rzeka pły­ną­ca przez az­ja­tyc­ką część Rosji, w Ja­mal­sko-Nie­niec­kim Okrę­gu Au­to­no­micz­nym. Pow­sta­je z po­łą­cze­nia rzek Pia­ku­pur i Aj­wa­sie­do­pur. Dłu­gość ok. 389 km (łącz­nie z Pia­ku­pu­rem – 1024 km), po­wierzch­nia do­rze­cza – 112 000 km². Rzeka ucho­dzi do za­to­ki Taz Morza Kar­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pura

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. hy­dron. rzeka w Kraju Kras­no­jar­skim Rosji, do­pływ Pia­si­ny


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Purana

klasa ut­wo­rów li­te­ra­tu­ry sta­ro­in­dyj­skiej, uz­na­wa­nych za tek­sty świę­te


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Purcell

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Purchatka

gwa­ro­wo o pur­chaw­ce (ro­dza­ju grzy­ba z ro­dzi­ny pur­chaw­ko­wa­tych, o cha­rak­te­ry­stycz­nym dużym, ko­li­stym owoc­ni­ku wy­peł­nio­nym za­rod­ni­ka­mi w po­sta­ci ciem­ne­go prosz­ku)


Źródła:

SJP.pl

Purchaty

rzad­ko: przy­po­mi­na­ją­cy wy­glą­dem pur­chaw­kę; pur­chaw­ko­wa­ty


Źródła:

SJP.pl

Purchawa

zgru­bie­nie od: pur­chaw­ka


Źródła:

SJP.pl

Purchaweczka

pur­cha­wecz­ka spła­szczo­na - ga­tu­nek grzy­bów z ro­dzi­ny pur­chaw­ko­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Purchawica

pur­cha­wi­ca ol­brzy­mia - ga­tu­nek grzy­bów z ro­dzi­ny pur­chaw­ko­wa­tych; czasz­ni­ca ol­brzy­mia


Źródła:

SJP.pl

Purchawka

1. ro­dzaj grzy­ba z ro­dzi­ny pur­chaw­ko­wa­tych, o cha­rak­te­ry­stycz­nym dużym, ko­li­stym owoc­ni­ku wy­peł­nio­nym za­rod­ni­ka­mi w po­sta­ci ciem­ne­go prosz­ku; pur­chat­ka (gwa­ro­wo);
2. po­gard­li­wie o czło­wie­ku za­ro­zu­mia­łym


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) mykol. grzyb z ro­dza­ju nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Ly­co­per­don|ref=tak.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Purchawkowate

o ce­chach pur­chaw­ko­wa­tych (ro­dzi­na grzy­bów)


Pur­chaw­ko­wa­te ("Ly­co­per­da­ce­ae" Che­vall.) – ro­dzi­na grzy­bów na­le­żą­ca do rzędu pie­czar­kow­ców ("Aga­ri­ca­les").


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Purchawkowaty

o ce­chach pur­chaw­ko­wa­tych (ro­dzi­na grzy­bów)


Źródła:

SJP.pl

Purchel

po­tocz­nie: wy­brzu­sze­nie, bąbel na ciele; purch­la


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) pot. odksz­tał­ce­nie w po­sta­ci bąbla lub wy­brzu­sze­nia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Purchla

prze­sta­rza­le: bąbel na ciele; pur­chel


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. odksz­tał­ce­nie w po­sta­ci bąbla lub wy­brzu­sze­nia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Purda

wieś w po­wie­cie olsz­tyń­skim


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wieś gmin­na w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim;


Purda ( Groß Pur­den) – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim, w po­wie­cie olsz­tyń­skim, w gmi­nie Purda, około 15 km na po­łud­nio­wy wschód od Olsz­ty­na.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Purdzianin

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Purdy

 (1.2) osoba po­cho­dzą­ca z Purdy, uro­dzo­na w Pur­dzie


Źródła:

Wiktionary

Purdzki

przy­miot­nik od: Purda


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Purdą, do­ty­czą­cy Purdy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Purenit

wy­so­ko za­gę­szczo­ny ma­te­riał pro­duk­cyj­ny na bazie sztyw­nej pian­ki po­liu­re­ta­no­wej


Źródła:

SJP.pl

Purga

gwał­tow­ny wi­cher z za­mie­cią śnież­ną, wy­stę­pu­ją­cy na Sy­be­rii


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) me­te­o­rol. silny i gwał­tow­ny pół­noc­no-wschod­ni wiatr wie­ją­cy na Sy­be­rii, po­łą­czo­ny z za­mie­cią śnież­ną


Purga (ros. пурга) to ro­dzaj wia­tru, gwał­tow­ny wi­cher pół­noc­no-wschod­ni wy­stę­pu­ją­cy na Sy­be­rii, po­łą­czo­ny z za­mie­cią śnież­ną, burzą śnież­ną. Na Ala­sce nosi nazwę burga. W Korei purgu. W Fin­lan­dii purku oz­na­cza wi­cher, za­dym­kę. Słowo to wy­wo­dzi się z grupy ję­zy­ków ugro­fiń­skich.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Purgacja

daw­niej:
1. prze­czy­szcze­nie, roz­wol­nie­nie;
2. uspra­wied­li­wie­nie, oczy­szcze­nie z za­rzu­tów


Źródła:

SJP.pl

Purgans

daw­niej: le­kar­stwo prze­czy­szcza­ją­ce


Źródła:

SJP.pl

Purgatorium

daw­niej o czyść­cu


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) daw. rel. czy­ściec


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Purim

świę­to ży­dow­skie ob­cho­dzo­ne na prze­ło­mie lu­te­go i marca dla upa­mięt­nie­nia oca­le­nia Żydów per­skich; Purym


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) rel. żyd. ra­dos­ne świę­to ży­dow­skie upa­mięt­nia­ją­ce oca­le­nie Żydów per­skich, przy­po­mi­na­ją­ce kar­na­wał i wią­żą­ce się z ob­da­ro­wy­wa­niem się pre­zen­ta­mi, za­ba­wa­mi, pi­ciem al­ko­ho­lu itp.;


Purim, Purym (פורים – hebr. "losy"; nazwa po­cho­dzi od akad. „pur” – "los", "przez­na­cze­nie"; jid. "purym"), Świę­to Losów (Lo­so­wa­nia) – ra­dos­ne świę­to ży­dow­skie, które pow­sta­ło w gmi­nach ży­dow­skich wschod­niej dia­spo­ry (być może w Suzie) w po­ło­wie II wieku p.n.e.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Purimowy

→ Purim; pu­ry­mo­wy


Źródła:

SJP.pl

Purnonsens

[czy­taj: pjur­non­sens] skraj­na nie­do­rzecz­ność, wy­po­wiedź za­ska­ku­ją­co nie­lo­gicz­na, go­dzą­ca w po­czu­cie zdro­we­go roz­sąd­ku; od­mia­na dow­ci­pu chęt­nie wy­ko­rzy­sty­wa­na przez hu­mo­ry­stów; pure non­sen­se


Źródła:

SJP.pl

Purnonsensowy

[czy­taj: pjur­non­sen­so­wy] ma­ją­cy ele­men­ty pur­non­sen­su (pure non­sen­se'u, skraj­nej nie­do­rzecz­no­ści) lub w jakiś inny zwią­za­ny z pur­non­sen­sem


Źródła:

SJP.pl

Puromycyna

sub­stan­cja or­ga­nicz­na syn­te­ty­zo­wa­na przez spe­cjal­ny ga­tu­nek grzy­ba, bę­dą­ca in­hi­bi­to­rem (sub­stan­cją, któ­rej obec­ność po­wo­du­je zwol­nie­nie lub za­trzy­ma­nie danej re­ak­cji che­micz­nej) bio­syn­te­zy biał­ka


Pu­ro­my­cy­na (łac. "purus" – czy­sty; gr. "mýkes" – grzyb) – an­ty­bio­tyk otrzy­my­wa­ny z gle­bo­we­go pro­mie­niow­ca "Strep­to­my­ces al­bo­ni­ger". Jest in­hi­bi­to­rem trans­la­cji.

Pu­ro­my­cy­na zaj­mu­je miej­sce A w ry­bo­so­mach, jako mi­me­tyk ami­no­a­cy­lo­wa­ne­go końca ami­no­a­cy­lo-tRNA. Jest wią­za­na z ros­ną­cym łań­cu­chem pep­ty­do­wym, po­wo­du­jąc ter­mi­na­cję trans­la­cji.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Purowski

do­ty­czą­cy PUR-u; PUR-owski


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) hist. zwią­za­ny z PUR-em, do­ty­czą­cy PUR-u


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Purpura

1. kolor ciem­no­czer­wo­ny z fio­le­to­wym od­cie­niem;
2. na­tu­ral­ny barw­nik w ko­lo­rze od szkar­łat­ne­go do fio­le­to­we­go;
3. tka­ni­na w ko­lo­rze pur­pu­ro­wym, strój w ko­lo­rze pur­pu­ro­wym, zwła­szcza płaszcz mo­nar­chy lub strój kar­dy­na­ła;
4. god­ność mo­nar­chy lub kar­dy­na­ła


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cie­pły od­cień fio­le­tu

 (1.2) barw­nik lub pig­ment pur­pu­ro­wy

 (1.3) przen. god­ność kar­dy­nal­ska

 (1.4) włók. tka­ni­na ko­lo­ru pur­pu­ry (1.1)


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Purpuraczek

kra­śnik pur­pu­ra­czek - motyl z ro­dzi­ny kra­śni­ko­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Purpurat

1. kar­dy­nał
2. daw­niej: osoba no­szą­ca pur­pu­ro­we szaty, wska­zu­ją­ce na spra­wo­wa­nie wy­so­kie­go urzę­du


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pot. rel. kar­dy­nał

 (1.2) daw. do­stoj­nik no­szą­cy pur­pu­ro­we szaty bę­dą­ce oz­na­ką jego wy­so­kiej god­no­ści


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Purpuratka

mu­rzyn­ka;
1. wczes­na od­mia­na tru­ska­wek o drob­nych owo­cach, naj­czę­ściej ku­li­stych, z aro­ma­tycz­nym miąż­szem barwy ciem­no­wi­śnio­wej lub bu­racz­ko­wej, na­da­ją­ca się na przet­wo­ry;
2. owoc tej od­mia­ny


Źródła:

SJP.pl

Purpurek

niedź­wie­dzi­ca pur­pur­ka - ga­tu­nek mo­ty­la z ro­dzi­ny niedź­wie­dziów­ko­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Purpurka

niedź­wie­dzi­ca pur­pur­ka - ga­tu­nek mo­ty­la z ro­dzi­ny niedź­wie­dziów­ko­wa­tych


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. odzież. szkar­łat­na chu­sta wią­za­na z tyłu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Purpurogłowy

przy­miot­nik

 (1.1) taki, który ma pur­pu­ro­wą głowę


Źródła:

Wiktionary

Purpuroskrzydły

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) taki, któ­re­go skrzy­dła są pur­pu­ro­we


Źródła:

Wiktionary

Purpurowiec

śli­mak z ro­dzi­ny roz­kol­co­wa­tych (Pur­pu­ra), za­miesz­ku­ją­cy cie­płe morza peł­no­sło­ne; szkar­łat­nik


Źródła:

SJP.pl

Purpurowiej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: pur­pu­ro­wo


Źródła:

SJP.pl

Purpurowieć

zmie­niać kolor na pur­pu­ro­wy


Źródła:

SJP.pl

Purpurowo-Czarny

w czę­ści pur­pu­ro­wy, w czę­ści czar­ny


Źródła:

SJP.pl

Purpurowobiaławy

nieco biały o pur­pu­ro­wym od­cie­niu


przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) bia­ła­wy o pur­pu­ro­wym od­cie­niu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Purpurowobiały

biały o pur­pu­ro­wym od­cie­niu


Źródła:

SJP.pl

Purpurowobrunatny

bru­nat­ny o od­cie­niu pur­pu­ro­wym


Źródła:

SJP.pl

Purpurowoczarny

czar­ny o od­cie­niu pur­pu­ro­wym


Źródła:

SJP.pl

Purpurowoczerwony

czer­wo­ny z pur­pu­ro­wym od­cie­niem


Źródła:

SJP.pl

Purpurowofioletowy

fio­le­to­wy o od­cie­niu pur­pu­ro­wym


Źródła:

SJP.pl

Purpurowogłowy

przy­miot­nik

 (1.1) taki, który ma pur­pu­ro­wą głowę


Źródła:

Wiktionary

Purpurowoliliowy

li­lio­wy o pur­pu­ro­wym od­cie­niu


Źródła:

SJP.pl

Purpurowopióry

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) taki, który ma pur­pu­ro­we pióra


Źródła:

Wiktionary

Purpuroworóżowy

ró­żo­wy o pur­pu­ro­wym od­cie­niu


Źródła:

SJP.pl

Purpurowozarodnikowy

przy­miot­nik

 (1.1) biol. po­sia­da­ją­cy za­rod­nik w bar­wie pur­pu­ro­wej


Źródła:

Wiktionary

Purpurowy

ma­ją­cy kolor pur­pu­ry, ciem­no­czer­wo­ny o od­cie­niu fio­le­to­wym


przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy kolor ciem­no­czer­wo­ny z od­cie­niem fio­le­to­wym, taki jak kolor pur­pu­ry


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Purpuryna

barw­nik or­ga­nicz­ny otrzy­my­wa­ny z ko­rze­nia ma­rza­ny (ma­rzan­ny, szcze­ci­nia­sto owło­sio­nej by­li­ny z ro­dzi­ny ma­rza­no­wa­tych), sto­so­wa­ny jako pół­pro­dukt do otrzy­my­wa­nia za­pra­wo­wych barw­ni­ków kwa­so­wych oraz w che­mii ana­li­tycz­nej


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) chem. or­ga­nicz­ny barw­nik sto­so­wa­ny do otrzy­my­wa­nia za­pra­wo­wych barw­ni­ków kwa­so­wych, farb imi­tu­ją­cych złoto i w che­mii ana­li­tycz­nej


Pur­pu­ry­na, 1,2,4-tri­hy­drok­sy­an­tra­chi­non – or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny, trój­hy­drok­sy­lo­wa po­chod­na an­tra­chi­no­nu. Sto­so­wa­na do bar­wie­nia ba­weł­ny, jako barw­nik mi­kro­sko­po­wy i od­czyn­nik do wy­kry­wa­nia związ­ków boru. Po­nad­to jest wy­ko­rzy­sty­wa­na do otrzy­my­wa­nia in­nych barw­ni­ków.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Purpuryt

mi­ne­rał z grupy fos­fo­ra­nów, o pur­pu­ro­wym za­bar­wie­niu i szkli­stym lub me­ta­licz­nym po­ły­sku, za­wie­ra­ją­cy w głów­nej mie­rze ka­tio­ny że­la­za i man­ga­nu


Pur­pu­ryt (ang. "pur­pu­ri­te") – mi­ne­rał z klasy fos­fo­ra­nów bez­wod­nych. Nazwa po­cho­dzi z ła­ci­ny "pur­pu­ra" i na­wią­zu­je do barwy mi­ne­ra­łu.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Purpurówka

pur­pu­rów­ka Ka­eh­le­ra - ga­tu­nek chrzą­szcza z ro­dzi­ny kóz­ko­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Purt

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. posp. obraź. pier­dziel, zbe­reź­nik


Źródła:

Wiktionary

Purtnońć

cza­sow­nik do­ko­na­ny

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. posp. pierd­nąć


Źródła:

Wiktionary

Purtnąć

cza­sow­nik do­ko­na­ny

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. posp. pierd­nąć


Źródła:

Wiktionary

Purus

rzeka w Bra­zy­lii i Peru


Źródła:

SJP.pl

Purusza

w hin­du­iz­mie: osoba kon­tro­lu­ją­ca za­rów­no na­tu­rę ma­te­rial­ną jako pole do dzia­ła­nia, jak i na­tu­rę du­cho­wą poz­wa­la­ją­cą na to dzia­ła­nie


Pu­ru­sza (de­wa­na­ga­ri पुरुष, ang. Pu­rus­ha):

1. W hin­du­iz­mie ten, kto kon­tro­lu­je i ra­du­je się pra­kry­ti (na­tu­rą), czyli ina­czej Iś­wa­ra – znaw­ca, który kon­tro­lu­je za­rów­no "na­tu­rę ma­te­rial­ną", Maję, jak i "duszę in­dy­wi­du­al­ną" Dźiwę oraz pa­nu­je nad nimi.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Puryc

1. daw­niej:
a) bo­gacz ży­dow­ski;
b) czło­wiek bo­ga­ty, za­moż­ny;
2. śro­do­wi­sko­wo: zło­dziej z doś­wiad­cze­niem


Źródła:

SJP.pl

Puryfikacja

1. rzad­ko: oczy­szcze­nie cze­goś, usu­nię­cie nie­po­żą­da­nych ele­men­tów;
2. ob­my­cie kie­li­cha mszal­ne­go przy uży­ciu pu­ry­fi­ka­te­rza (bia­łe­go, naj­czę­ściej płó­cien­ne­go ręcz­nicz­ka)


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) rzad. naj­czę­ściej przen. oczy­szcze­nie, do­pro­wa­dze­nie do czy­ste­go stanu


Pu­ry­fi­ka­cja (łac. "pu­ri­fi­ca­tio" – oczy­szcze­nie) – czyn­ność w li­tur­gii po­le­ga­ją­ca na ob­my­ciu kie­li­cha, pa­te­ny i pal­ców, cza­sem także pusz­ki (cy­bo­rium) z czą­stek Ciała Pań­skie­go (ho­stii lub ko­mu­ni­kan­tów) oraz po­zo­sta­ło­ści po Krwi Pań­skiej. Od­by­wa się zaz­wy­czaj po udzie­le­niu Ko­mu­nii Świę­tej na za­koń­cze­nie Li­tur­gii Eu­cha­ry­stycz­nej.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Puryfikaterz

biały, naj­czę­ściej płó­cien­ny ręcz­ni­czek słu­żą­cy w cza­sie od­pra­wia­nia mszy do wy­cie­ra­nia kie­li­cha mszal­ne­go


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) kośc. płó­cien­na ście­recz­ka uży­wa­na w li­tur­gii ka­to­lic­kiej do ry­tu­al­ne­go oczy­szcza­nia (pu­ry­fi­ka­cji) na­czyń mszal­nych;


Pu­ry­fi­ka­terz – w li­tur­gii Ko­ścio­ła ka­to­lic­kie­go ele­ment tzw. bie­liz­ny kie­li­cho­wej: nie­wiel­kich roz­mia­rów ka­wa­łek bia­łe­go ma­te­ria­łu, mały ręcz­ni­czek (ok. 40 cm dłu­go­ści i 25 cm sze­ro­ko­ści) słu­żą­cy do czy­szcze­nia na­czyń li­tur­gicz­nych (np. kie­li­cha mszal­ne­go i cy­bo­rium) po Ko­mu­nii Św. Czę­sto ob­szy­ty ko­ron­ką, w środ­ku haf­to­wa­ny krzyż.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Puryfikować

do­ko­ny­wać pu­ry­fi­ka­cji (czyn­no­ści ob­my­cia kie­li­cha mszal­ne­go przy uży­ciu pu­ry­fi­ka­te­rza - bia­łe­go, naj­czę­ściej płó­cien­ne­go ręcz­nicz­ka)


Źródła:

SJP.pl

Purym

świę­to ży­dow­skie ob­cho­dzo­ne na prze­ło­mie lu­te­go i marca dla upa­mięt­nie­nia oca­le­nia Żydów per­skich; Purim


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) rel. żyd. zob. Purim.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Purymowy

→ Purym; pu­ri­mo­wy


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny ze świę­tem Purim, do­ty­czą­cy świę­ta Purim


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Puryna

za­sa­da or­ga­nicz­na zbu­do­wa­na ze skon­den­so­wa­nych ze sobą pier­ście­ni: pi­ry­mi­dy­no­we­go i imi­da­zo­lo­we­go, sub­stan­cja nie­wy­stę­pu­ją­ca w przy­ro­dzie w prze­ci­wień­stwie do jej licz­nych po­chod­nych


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) bio­chem. aro­ma­tycz­ny, or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny;


Pu­ry­na ("imi­da­zo­lo­pi­ry­mi­dy­na") – he­te­ro­cy­klicz­ny, aro­ma­tycz­ny zwią­zek or­ga­nicz­ny, zbu­do­wa­ny ze skon­den­so­wa­nych pier­ście­ni pi­ry­mi­dy­ny i imi­da­zo­lu. W przy­ro­dzie wy­stę­pu­je dosyć rzad­ko, na­to­miast jej po­chod­ne peł­nią ważną rolę jako al­ka­lo­i­dy, me­ta­bo­li­ty oraz nu­kle­o­ty­dy.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Purynowy

taki, któ­re­go bu­do­wa opie­ra się na pu­ry­nie (za­sa­dzie or­ga­nicz­nej zbu­do­wa­nej ze skon­den­so­wa­nych ze sobą pier­ście­ni: pi­ry­mi­dy­no­we­go i imi­da­zo­lo­we­go), zwią­za­ny w jakiś spo­sób z pu­ry­ną


Źródła:

SJP.pl

Purysta

1. czło­wiek dba­ją­cy o po­praw­ność i czy­stość ję­zy­ka (czę­sto prze­sad­nie); po­praw­no­ścio­wiec;
2. czło­wiek kła­dą­cy na­cisk na to, by okre­ślo­ne zja­wi­ska lub ak­tyw­no­ści po­zo­sta­wa­ły w pier­wot­nej po­sta­ci;
3. ar­ty­sta two­rzą­cy zgod­nie z za­sa­da­mi pu­ryz­mu - kie­run­ku w ma­lar­stwie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba pe­dan­tycz­nie dba­ją­ca o czy­stość ję­zy­ka

 (1.2) osoba prze­sad­nie dba­ją­ca o prze­strze­ga­nie reguł, pra­wi­deł; w szcze­gól­no­ści: o mo­ral­ność, czy­stość oby­cza­jów


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Purystka

1. ko­bie­ta prze­sad­nie dba­ją­ca o czy­stość ję­zy­ka;
2. ko­bie­ta o prze­sad­nie su­ro­wych oby­cza­jach i za­sa­dach mo­ral­nych, np. mo­ral­na pu­ryst­ka; pu­ry­tan­ka


Źródła:

SJP.pl

Purystyczny

od­no­szą­cy się do pu­ryz­mu (prze­sad­nej dba­ło­ści o po­praw­ność ję­zy­ko­wą, nad­mier­nej ści­sło­ści w prze­strze­ga­niu zasad gra­ma­tycz­nych i uni­ka­niu wszel­kich za­po­ży­czeń), na­ce­cho­wa­ny pu­ryz­mem (np. ten­den­cje pu­ry­stycz­ne)


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z pu­ryz­mem

 (1.2) cha­rak­te­ry­zu­ją­cy się pu­ryz­mem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Purytanin

1. zwo­len­nik, wyz­naw­ca pu­ry­ta­niz­mu (kal­wi­niz­mu an­giel­skie­go, szes­na­sto­wiecz­ne­go ruchu re­for­ma­tor­skie­go, do­ma­ga­ją­ce­go się oczy­szcze­nia Ko­ścio­ła z po­zo­sta­ło­ści ka­to­li­cyz­mu);
2. czło­wiek o bar­dzo su­ro­wych za­sa­dach mo­ral­nych i oby­cza­jo­wych


Źródła:

SJP.pl

Purytanizacja

sze­rze­nie po­sta­wy ści­słe­go prze­strze­ga­nia oby­cza­jów i zasad mo­ral­nych


Źródła:

SJP.pl

Purytanizm

1. ruch re­for­ma­tor­ski w szes­na­sto­wiecz­nej An­glii, do­ma­ga­ją­cy się oczy­szcze­nia Ko­ścio­ła an­gli­kań­skie­go z po­zo­sta­ło­ści ka­to­li­cyz­mu;
2. su­ro­wość zasad mo­ral­nych i oby­cza­jo­wych


Pu­ry­ta­nizm (z purus czy­sty) – ruch re­li­gij­no-spo­łecz­ny w XVI i XVII-wiecz­nej An­glii, ma­ją­cy na celu „oczy­szcze­nie” Ko­ścio­ła an­gli­kań­skie­go z po­zo­sta­ło­ści po ka­to­li­cyz­mie w li­tur­gii i te­o­lo­gii.

Po­cząt­ko­wo będąc ru­chem wew­nątrz an­gli­ka­niz­mu, pu­ry­ta­nie stop­nio­wo od­dzie­la­li się od niego, two­rząc odręb­ne wspól­no­ty re­li­gij­ne, cza­sem na­zy­wa­ne non­kon­for­mi­stycz­ny­mi.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Purytanka

1. zwo­len­nicz­ka, wyz­naw­czy­ni pu­ry­ta­niz­mu (kal­wi­niz­mu an­giel­skie­go, szes­na­sto­wiecz­ne­go ruchu re­for­ma­tor­skie­go, do­ma­ga­ją­ce­go się oczy­szcze­nia Ko­ścio­ła z po­zo­sta­ło­ści ka­to­li­cyz­mu);
2. ko­bie­ta o bar­dzo su­ro­wych za­sa­dach mo­ral­nych i oby­cza­jo­wych; pu­ryst­ka


Źródła:

SJP.pl

Purytański

1. do­ty­czą­cy pu­ry­ta­niz­mu, pu­ry­ta­nów;
2. su­ro­wy, ry­go­ry­stycz­ny


przy­miot­nik

 (1.1) rel. do­ty­czą­cy pu­ry­ta­niz­mu albo pu­ry­ta­nów

 (1.2) przen. su­ro­wy pod wzglę­dem oby­cza­jo­wym i mo­ral­nym


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Puryzm

1. prze­sad­na dba­łość o po­praw­ność ję­zy­ko­wą, nad­mier­na ści­słość w prze­strze­ga­niu zasad gra­ma­tycz­nych i uni­ka­nie wszel­kich za­po­ży­czeń;
2. kie­ru­nek w ma­lar­stwie roz­wi­ja­ją­cy się w dwu­dzie­sto­wiecz­nej Fran­cji pod prze­wod­nict­wem Ozen­fan­ta i Le Cor­bu­sie­ra, na­wią­zu­ją­cy do ku­biz­mu syn­te­tycz­ne­go


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) jęz. po­sta­wa wobec ję­zy­ka cha­rak­te­ry­zu­ją­ca się kon­cen­tra­cją na ide­a­łach róż­nie poj­mo­wa­nej „czy­sto­ści” ję­zy­ko­wej;

 (1.2) szt. nurt w ma­lar­stwie fran­cu­skim;

 (1.3) ar­chit. ten­den­cja w kon­ser­wa­tor­stwie za­byt­ków po­le­ga­ją­ca na na­da­wa­niu za­byt­kom jed­no­li­te­go cha­rak­te­ru przez usu­wa­nie zmian na­nie­sio­nych po pow­sta­niu

 (1.4) książk. prze­sad­na dba­łość o po­praw­ność i kon­sek­wen­cję w ja­kiejś dzie­dzi­nie


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Purzec

Pu­rzec – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie sied­lec­kim, w gmi­nie Siedl­ce. Ma sta­tus so­łect­wa. Leży 5 km od cen­trum Sied­lec. Przez Pu­rzec prze­bie­ga droga po­wia­to­wa do wsi Strza­ła. Przez wieś prze­pły­wa rzeka Li­wiec wyz­na­cza­jąc pół­noc­ną gra­ni­cę wsi.


Źródła:

Wikipedia

Purzyce

Pu­rzy­ce – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie żu­ro­miń­skim, w gmi­nie Lu­bo­widz. Ma sta­tus so­łect­wa.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa cie­cha­now­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Purzycki

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Purée

piure;
1. po­tra­wa z utar­tych albo ugnie­cio­nych ziem­nia­ków, in­nych wa­rzyw lub owo­ców;
2. utar­ty, ugnie­cio­ny (np. ziem­nia­ki purée - utar­te ziem­nia­ki)


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) kulin. po­tra­wa z ziem­nia­ków, in­nych wa­rzyw lub owo­ców – ugo­to­wa­nych, prze­tar­tych lub zgnie­cio­nych na papkę;

 (1.2) … w funk­cji przy­daw­ki przy­rzą­dzo­ny jak purée (1.1), ma­ją­cy po­stać papki


Purée ( oczy­szczo­ny) – sa­mo­dziel­ne danie lub pół­pro­dukt ku­li­nar­ny z wa­rzyw lub ro­ślin strącz­ko­wych, które po ugo­to­wa­niu zo­sta­ły zmie­lo­ne, utłu­czo­ne lub prze­tar­te przez sito.

Pod wzglę­dem kon­sy­sten­cji lub spo­so­bu przy­go­to­wa­nia purée mogą wy­stę­po­wać pod roz­ma­i­ty­mi naz­wa­mi ro­dza­jo­wy­mi i przy­bie­rać po­stać gę­stych zup, gład­kich mas czy sosów, choć naj­czę­ściej do­ty­czy to roz­drob­nio­nych wa­rzyw pod­da­nych dal­szej obrób­ce.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pusa

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski, Górny Śląsk. całus, po­ca­łu­nek


Źródła:

Wiktionary

Pusan

por­to­we mia­sto Korei Po­łud­nio­wej


rze­czow­nik, ro­dzaj męski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto por­to­we w Korei Po­łud­nio­wej;


Pusan (kor. 부산광역시, Me­tro­po­lia Pusan) – naj­więk­sze mia­sto por­to­we Korei Po­łud­nio­wej; ze­spół miej­ski ok. 4,1 mln miesz­kań­ców. Jest mia­stem na pra­wach me­tro­po­lii. Dru­gie co do wiel­ko­ści mia­sto kraju.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pusanka

miesz­kan­ka Pu­sa­nu (mia­sta w Korei Po­łud­nio­wej, naj­więk­sze­go oś­rod­ka por­to­we­go Pół­wy­spu Ko­re­ań­skie­go, funk­cjo­nu­ją­ce­go na pra­wach me­tro­po­lii)


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Pu­sa­nu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pusańczyk

miesz­ka­niec Pu­sa­nu (mia­sta w Korei Po­łud­nio­wej)


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Pu­sa­nu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pusański

→ Pusan (mia­sto w Korei Po­łud­nio­wej)


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Pu­sa­nem, do­ty­czą­cy Pu­sa­nu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Puseista

osoba dą­żą­ca do pod­po­rząd­ko­wa­nia Ko­ścio­ła an­gli­kań­skie­go re­li­gii ka­to­lic­kiej


Źródła:

SJP.pl

Puseyizm

[czy­taj: pju­zizm] ruch re­li­gij­ny w Ko­ście­le an­gli­kań­skim, za­i­ni­cjo­wa­ny około 1830 roku przez Ed­war­da Pu­se­ya, dą­żą­cy do odro­dze­nia życia re­li­gij­ne­go po­przez na­wią­za­nie do tra­dy­cji wczes­no­chrze­ści­jań­skich


Źródła:

SJP.pl

Push

[czy­taj: pusz] in­for­ma­cja na drzwiach oz­na­cza­ją­ca, że na­le­ży je ot­wie­rać popch­nię­ciem


Push – ame­ry­kań­sko-ka­na­dyj­sko-bry­tyj­ski film fa­bu­lar­ny w re­ży­se­rii Paula McGuigana. Jego świa­to­wa pre­mie­ra miała miej­sce 29 stycz­nia 2009 r. w Los An­ge­les.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Push-Back

[czy­taj: pusz­bek] zmu­sze­nie uchodź­ców i mi­gran­tów do po­wro­tu przez gra­ni­cę bez uwz­ględ­nie­nia ich in­dy­wi­du­al­nych oko­licz­no­ści i bez moż­li­wo­ści ubie­ga­nia się o azyl; push back, push­back


Źródła:

SJP.pl

Push-Ball

[czy­taj: pusz­bol] gra, w któ­rej dwie dru­ży­ny prze­ta­cza­ją ogrom­ną piłkę do bram­ki prze­ciw­ni­ka; push­ball


Push-ball (ang. "pusz bol" – dosł. "piłka do po­py­cha­nia") – gra dwóch dru­żyn po­le­ga­ją­ca na prze­ta­cza­niu ogrom­nej piłki do bram­ki prze­ciw­ni­ka. W USA i An­glii roz­gry­wa­na rów­nież konno.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Push-Up

[czy­taj: pu­szap] ro­dzaj biu­sto­no­sza uwy­dat­nia­ją­ce­go pier­si; pu­sza­pek


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) spe­cjal­nie wy­pro­fi­lo­wa­ny biu­sto­nosz pod­no­szą­cy pier­si, czę­sto z wkład­ka­mi (z ma­te­ria­łu lub si­li­ko­nu) w dol­nej czę­ści mi­secz­ki;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pushback

[czy­taj: pusz­bek] zmu­sze­nie uchodź­ców i mi­gran­tów do po­wro­tu przez gra­ni­cę bez uwz­ględ­nie­nia ich in­dy­wi­du­al­nych oko­licz­no­ści i bez moż­li­wo­ści ubie­ga­nia się o azyl; push back, push-back


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) polit. społ. opre­syj­na i bez­praw­na prak­ty­ka wy­py­cha­nia osób pró­bu­ją­cych prze­kro­czyć gra­ni­cę pań­stwa z po­wro­tem do punk­tu wyj­ścia


Push­back (push back, "re­fo­u­le­ment", wy­py­cha­nie) – dzia­ła­nie po­dej­mo­wa­ne wobec imi­gran­tów pró­bu­ją­cych prze­kro­czyć gra­ni­cę, pro­wa­dzą­ce do ich przy­mu­so­we­go po­wro­tu na te­ry­to­rium pań­stwa, któ­re­go gra­ni­cę pró­bo­wa­li prze­kro­czyć.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pushbackowy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z push­bac­kiem, do­ty­czą­cy push­bac­ku


Źródła:

Wiktionary

Pushball

[czy­taj: pusz­bol] gra, w któ­rej dwie dru­ży­ny prze­ta­cza­ją ogrom­ną piłkę do bram­ki prze­ciw­ni­ka; push-ball


Źródła:

SJP.pl

Pusia

pie­szczot­li­wie:
1. kotka, sucz­ka;
2. po­chwa, wa­gi­na


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pieszcz. kotka lub sucz­ka

 (1.2) eufem. pieszcz. srom


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pusiak

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Pusta

1. nie­peł­ny, ni­czym nie na­peł­nio­ny, nic nie za­wie­ra­ją­cy, czę­sto w zna­cze­niu: bez­lud­ny, opu­sto­sza­ły, przez ni­ko­go ani przez nic nie za­miesz­ka­ły;
2. ce­chu­ją­cy się lek­ko­myśl­no­ścią, bez­tro­skim uspo­so­bie­niem (np. pusty śmiech);
3. ja­ło­wy, marny, a także: nic nie warty (np. puste fra­ze­sy)


forma przy­miot­ni­ka.

 (1.1) ż. lp. od: pusty


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pustaczarka

ro­dzaj pieca, rza­dziej bar­dziej skom­pli­ko­wa­ne­go me­cha­niz­mu, uży­wa­ne­go do wy­ro­bu pu­sta­ków (spe­cjal­nych lek­kich ce­gieł z ot­wo­ra­mi, uży­wa­nych do bu­do­wy ścian i stro­pów)


Źródła:

SJP.pl

Pustaczek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od pu­stak


Źródła:

Wiktionary

Pustaczka

→ pu­stak


Patrz:pustak

Źródła:

SJP.pl

Pustak

1. spe­cjal­na lekka cegła z ot­wo­ra­mi, naj­czę­ściej gli­nia­na, gip­so­wa lub be­to­no­wa, uży­wa­na do bu­do­wy ścian i stro­pów;
2. iro­nicz­nie o kimś lek­ko­myśl­nym, bez­tro­skim


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) bud. blok be­to­no­wy lub cegła z pu­sty­mi ko­mo­ra­mi

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) daw. lek­ko­myśl­ny, bez­tro­ski czło­wiek


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pustaka

forma rze­czow­ni­ka.

 (1.1) B., N. lp. od: pu­stak (w zn. 2.1)


Źródła:

Wiktionary

Pustakowy

wy­ko­na­ny z pu­sta­ków (spe­cjal­nych lek­kich ce­gieł z ot­wo­ra­mi, naj­czę­ściej gli­nia­nych, gip­so­wych lub be­to­no­wych), zbu­do­wa­ny z pu­sta­ków (np. izo­la­cja pu­sta­ko­wa, strop pu­sta­ko­wy)


przy­miot­nik

 (1.1) bud. wy­ko­na­ny z pu­sta­ków


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pustawość

cecha miej­sca, w któ­rym pra­wie ni­ko­go lub ni­cze­go nie ma


Źródła:

SJP.pl

Pustawy

1. pra­wie pusty;
2. taki, który pro­wa­dzi dość bez­tro­skie, po­zba­wio­ne war­to­ści i celu życie;
3. po­zba­wio­ny w dużym stop­niu war­to­ści lub istot­ne­go zna­cze­nia


Źródła:

SJP.pl

Pustać

pust­ko­wie, pusty ob­szar


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pust­ko­wie, nie­u­żyt­ki po­ro­śnię­te niską ro­ślin­no­ścią bez drzew


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Puste

ar­cha­icz­nie: puste na­czy­nie; dziś tylko w związ­kach fra­ze­o­lo­gicz­nych "prze­le­wać z pu­ste­go w próż­ne" oraz "z próż­ne­go (z pu­ste­go) i Sa­lo­mon nie na­le­je"; próż­ne


forma przy­miot­ni­ka.

 (1.1) n. lp., ż. lm. od: pusty


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pustelnia

miesz­ka­nie, sie­dzi­ba pu­stel­ni­ka, a w prze­no­śni także: sie­dzi­ba czło­wie­ka nie­kon­tak­to­we­go, stro­nią­ce­go od ludzi, sa­mot­ni­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) sie­dzi­ba pu­stel­ni­ka;

 (1.2) ar­chit. nie­wiel­ki pa­wi­lon w ogro­dzie lub parku przez­na­czo­ny do wy­po­czyn­ku na ubo­czu;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pustelnica

ko­bie­ta ży­ją­ca w sa­mot­no­ści, kon­tem­pla­cji i po­ku­cie, czę­sto jako człon­ki­ni za­ko­nu o re­gu­le pu­stel­ni­czej; pu­stel­nicz­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta miesz­ka­ją­ca w odo­sob­nie­niu i od­da­ją­ca się mod­lit­wie

 (1.2) przen. ko­bie­ta stro­nią­ca od in­nych ludzi


Pu­stel­ni­ca (400 m n.p.m.) – wzgó­rze na Wy­ży­nie Czę­sto­chow­skiej, po­mię­dzy Olsz­ty­nem a Zrę­bi­ca­mi w wo­je­wództ­wie ślą­skim. Znaj­du­je się w środ­ko­wej czę­ści So­ko­lich Gór. Wy­so­kość względ­na nad znaj­du­ją­cą się po jego za­chod­niej stro­nie suchą do­li­ną wy­no­si pra­wie 100 m. Na szczy­cie Pu­stel­ni­cy jest punkt trian­gu­la­cyj­ny.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pustelnictwo

ere­mi­tyzm;
1. życie w odo­sob­nie­niu;
2. życie za­kon­ni­ka wy­peł­nio­ne mod­lit­wą, po­ku­tą i kon­tem­pla­cją


Źródła:

SJP.pl

Pustelniczek

ko­bie­ta ży­ją­ca w sa­mot­no­ści, kon­tem­pla­cji i po­ku­cie, czę­sto jako człon­ki­ni za­ko­nu o re­gu­le pu­stel­ni­czej; pu­stel­ni­ca


Pu­stel­ni­czek ("Ere­mo­di­pus") – ro­dzaj ssa­ków z po­dro­dzi­ny skocz­ków (Di­po­di­nae) w obrę­bie ro­dzi­ny skocz­ko­wa­tych (Di­po­di­dae).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Pustelniczka

ko­bie­ta ży­ją­ca w sa­mot­no­ści, kon­tem­pla­cji i po­ku­cie, czę­sto jako człon­ki­ni za­ko­nu o re­gu­le pu­stel­ni­czej; pu­stel­ni­ca


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) przest. pu­stel­ni­ca


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pustelniczy

taki, jak u pu­stel­ni­ka, ty­po­wy dla pu­stel­ni­ka (np. pu­stel­ni­czy tryb życia) lub w jakiś inny spo­sób zwią­za­ny z pu­stel­ni­kiem lub pu­stel­nict­wem (np. izba pu­stel­ni­cza)


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z pu­stel­nią i pu­stel­ni­ka­mi, do­ty­czą­cy pu­stel­ni

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (2.1) cha­rak­te­ry­stycz­ny dla pu­stel­ni i pu­stel­ni­ków

 (2.2) przen. sa­mot­ny, skry­ty


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pustelnik

1. sko­ru­piak mor­ski za­miesz­ku­ją­cy puste musz­le śli­ma­ków;
2. ro­dzaj ptaka z ro­dzi­ny ko­li­bro­wa­tych;
3. pu­stel­nik bru­nat­ny - ga­tu­nek pa­ją­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) czło­wiek miesz­ka­ją­cy w odo­sob­nie­niu i od­da­ją­cy się mod­lit­wie

 (1.2) przen. osoba stro­nią­ca od in­nych ludzi

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) zool. za­sied­la­ją­cy musz­le krab z na­dro­dzi­ny pu­stel­ni­ków, nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Pa­gu­ro­i­dea|ref=tak.

 (2.2) ornit. ko­li­ber z ro­dza­ju nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Pha­et­hor­nis|ref=tak.

 (2.3) ent. zob. pu­stel­nik bru­nat­ny.


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pustelnikowce

in­fra­rząd pan­ce­rzow­ców z rzędu dzie­się­cio­no­gów; mięk­ko­od­wło­ko­we


Źródła:

SJP.pl

Pustelnikowiec

przed­sta­wi­ciel in­fra­rzę­du pan­ce­rzow­ców z rzędu dzie­się­cio­no­gów; mięk­ko­od­wło­ko­wiec


Źródła:

SJP.pl

Pustka

coś, co nie jest ni­czym lub nikim wy­peł­nio­ne, puste po­mie­szcze­nie, pusta prze­strzeń, szcze­gól­nie: pust­ko­wie, ob­szar nie­za­lud­nio­ny lub opu­szczo­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) teren nie­za­lud­nio­ny lub opu­szczo­ny, ob­szar nie­za­go­spo­da­ro­wa­ny

 (1.2) pusta, nie­wy­peł­nio­na prze­strzeń

 (1.3) stan emo­cjo­nal­ny spo­wo­do­wa­ny utra­tą kogoś bli­skie­go


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pustkowie

teren, ob­szar pusty, bez­lud­ny lub opu­szczo­ny, a także: zam­knię­te po­mie­szcze­nie ni­czym ani nikim nie­wy­peł­nio­ne, pust­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) książk. miej­sce lub ob­szar nie­za­miesz­ka­ny przez ludzi, puste


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pustkowo

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Pustkowski

przy­miot­nik od: Pust­ko­wo, Pust­ków


Źródła:

SJP.pl

Pustków

nazwa kilku miej­sco­wo­ści w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Pusto

przy­słó­wek

 (1.1) tak, że za­u­wa­żal­ny jest brak cze­goś lub kogoś

 (1.2) w spo­sób nie­prze­my­śla­ny


Źródła:

Wiktionary

Pustogłowie

pe­jo­ra­tyw­nie lub żar­to­bli­wie:
1. bez­myśl­ność, głu­po­ta, lek­ko­myśl­ność;
2. brak wie­dzy, wyksz­tał­ce­nia


Źródła:

SJP.pl

Pustogłowy

lek­ce­wa­żą­co: lek­ko­myśl­ny, nie­po­waż­ny, bez­myśl­ny; bez­móz­gi


przy­miot­nik

 (1.1) taki, który po­sia­da „pustą głowę” (po­zba­wio­ną myśli)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pustogłów

prze­sta­rza­łe: osoba lek­ko­myśl­na, nie­po­waż­na, bez­myśl­na; bez­móz­go­wiec, lek­ko­duch, po­strze­le­niec


Źródła:

SJP.pl

Pustomycki

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy Pu­sto­myt


Źródła:

Wiktionary

Pustomyty

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w za­chod­niej czę­ści Ukra­i­ny;


Pu­sto­my­ty (ukr. Пустомити) – mia­sto na Ukra­i­nie w re­jo­nie lwow­skim ob­wo­dzie lwow­skim i sto­li­ca daw­ne­go re­jo­nu pu­sto­myc­kie­go.

Znaj­du­ją tu się sta­cja ko­le­jo­wa Glin­na–Na­wa­ria oraz przy­sta­nek ko­le­jo­wy Pu­sto­my­ty, po­ło­żo­ne na linii Lwów – Stryj – Ba­tio­wo.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Pustorogi

o ce­chach pu­sto­ro­gich (ro­dzi­na ssa­ków)


Źródła:

SJP.pl

Pustorogie

o ce­chach pu­sto­ro­gich (ro­dzi­na ssa­ków)


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) daw. zool. wo­ło­wa­te


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pustorożce

1. każdy przed­sta­wi­ciel na­dro­dzi­ny pu­sto­ro­gich, np. wi­dło­róg, koza, bawół, ko­zio­ro­żec, owca
2. przed­sta­wi­ciel ro­dzi­ny krę­to­ro­gich zwa­nych też wo­ło­wa­ty­mi


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) daw. zool. wo­ło­wa­te


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pustorożec

1. każdy przed­sta­wi­ciel na­dro­dzi­ny pu­sto­ro­gich, np. wi­dło­róg, koza, bawół, ko­zio­ro­żec, owca
2. przed­sta­wi­ciel ro­dzi­ny krę­to­ro­gich zwa­nych też wo­ło­wa­ty­mi


Źródła:

SJP.pl

Pustorożny

rzad­ko: o ce­chach pu­sto­ro­gich (ssa­ków pa­rzy­sto­ko­pyt­nych o ro­gach ros­ną­cych przez całe życie, osa­dzo­nych na wy­rost­kach kost­nych); pu­sto­ro­gi (czę­ściej)


Źródła:

SJP.pl

Pustostan

puste, nie­wy­ko­rzy­sty­wa­ne miesz­ka­nie, po­mie­szcze­nie, czę­sto zni­szczo­ne, wy­ma­ga­ją­ce re­mon­tu, re­no­wa­cji


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) nie­za­sied­lo­ne miesz­ka­nie, bu­dy­nek wolny od na­jem­ców, dzier­żaw­ców, lo­ka­to­rów


Pu­sto­stan – po­ję­cie od­no­szą­ce się do nie­ru­cho­mo­ści miesz­kal­nych lub bu­dyn­ków, które są nie­za­miesz­ka­łe lub nie­u­żyt­ko­wa­ne na cele pro­wa­dze­nia dzia­łal­no­ści go­spo­dar­czej, rol­ni­czej (w tym dzia­łal­no­ści z za­kre­su dzia­łów spe­cjal­nych pro­duk­cji rol­nej) czy pu­blicz­nej.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pustosz

pu­stosz krad­nik: nie­wiel­ki chrząszcz z ro­dzi­ny ko­łat­ko­wa­tych, któ­re­go larwy że­ru­ją w drew­nie i szysz­kach drzew igla­stych, a także w su­chym drew­nie i pa­pie­rze


Pu­stosz – dawny fol­wark. Te­re­ny, na któ­rych był po­ło­żo­ny, leżą obec­nie na Bia­ło­ru­si, w ob­wo­dzie gro­dzień­skim, w re­jo­nie smor­goń­skim, w siel­so­wie­cie Krewo.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Pustoszenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|pu­sto­szyć.


Źródła:

Wiktionary

Pustoszeć

opróż­niać się, sta­wać się pust­ko­wiem, te­re­nem, miej­scem wy­lud­nio­nym, czę­sto pod wpły­wem dzia­łań ni­szczą­cych lub nie­do­god­nych wa­run­ków


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. opu­sto­szeć)

 (1.1) sta­wać się pu­stym, opu­szczo­nym; tra­cić miesz­kań­ców, życie lub za­war­tość


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pustoszowate

ro­dzi­na chrzą­szczy z po­drzę­du wie­lo­żer­nych; Pti­ni­dae


Źródła:

SJP.pl

Pustoszowaty

o ce­chach pu­sto­szo­wa­tych (ro­dzi­na chrzą­szczy)


Źródła:

SJP.pl

Pustoszyciel

osoba po­wo­du­ją­ca ogrom­ne zni­szcze­nia na ja­kimś te­re­nie, do­pro­wa­dza­ją­ca do jego wy­lud­nie­nia


Źródła:

SJP.pl

Pustoszyć

spra­wiać, że coś staje się pust­ko­wiem, te­re­nem, miej­scem wy­lud­nio­nym, czy­nić pu­stym, opu­sto­sza­łym, naj­czę­ściej ni­szcząc, de­mo­lu­jąc


cza­sow­nik prze­chod­ni

 (1.1) po­zba­wiać jakiś ob­szar lub po­mie­szcze­nie dóbr, zwy­kle uży­wa­jąc prze­mo­cy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pustosłowie

wy­po­wiedź po­zba­wio­na tre­ści


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) książk. uży­wa­nie w wy­po­wie­dzi wielu nie­ma­ją­cych kon­kret­ne­go zna­cze­nia w danym kon­tek­ście lub niew­no­szą­cych żad­nej war­to­ści słów, też: wy­po­wiedź, w któ­rej wy­stę­pu­je to zja­wi­sko


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pustosłowny

niew­no­szą­cy nic do tre­ści wy­po­wie­dzi, opi­sa­ny, wy­ra­żo­ny pu­sty­mi fra­ze­sa­mi, sło­wa­mi zbęd­ny­mi lub nie­od­po­wied­ni­mi


Źródła:

SJP.pl

Pustota

skłon­ność do fi­glów, do lek­ko­myśl­ne­go dzia­ła­nia, po­stę­po­wa­nie bez więk­sze­go za­sta­no­wie­nia, bez­tro­skie uspo­so­bie­nie


Źródła:

SJP.pl

Pustowo

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Pustoła

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Pustość

prze­ci­wień­stwo peł­no­ści, cecha cze­goś, co w środ­ku jest puste, a także: lek­ko­myśl­ność, po­stę­po­wa­nie bez więk­sze­go za­sta­no­wie­nia


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co jest puste, prze­ci­wień­stwo peł­no­ści


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pustszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: pusty; pu­ściej­szy


Źródła:

SJP.pl

Pustułczy

→ pu­stuł­ka


Patrz:pustułka

Źródła:

SJP.pl

Pustułeczka

nie­wiel­ki ptak dra­pież­ny z ro­dzi­ny so­ko­ło­wa­tych, za­miesz­ku­ją­cy stepy po­łud­nio­wo-wschod­niej czę­ści Eu­ro­py


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. zdrobn. od: pu­stuł­ka

 (1.2) ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Falco na­u­man­ni|ref=tak., mały ptak dra­pież­ny z ro­dzi­ny so­ko­ło­wa­tych;


Pu­stu­łecz­ka, sokół pu­stu­łecz­ka, dzwon­ni­czek pu­stu­łecz­ka, bia­łosz­pon ("Falco na­u­man­ni") – ga­tu­nek ma­łe­go ptaka dra­pież­ne­go z ro­dzi­ny so­ko­ło­wa­tych (Fal­co­ni­dae). Nie jest za­gro­żo­ny wy­gi­nię­ciem.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pustułka

duży ptak dra­pież­ny z ro­dzi­ny so­ko­ło­wa­tych


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Falco tin­nun­cu­lus|ref=tak., barw­ny, dra­pież­ny ptak eu­raz­ja­tyc­ki;

 (1.2) bot. ro­dzaj po­ro­stów;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pusty

1. nie­peł­ny, ni­czym nie na­peł­nio­ny, nic nie za­wie­ra­ją­cy, czę­sto w zna­cze­niu: bez­lud­ny, opu­sto­sza­ły, przez ni­ko­go ani przez nic nie za­miesz­ka­ły;
2. ce­chu­ją­cy się lek­ko­myśl­no­ścią, bez­tro­skim uspo­so­bie­niem (np. pusty śmiech);
3. ja­ło­wy, marny, a także: nic nie warty (np. puste fra­ze­sy)


przy­miot­nik

 (1.1) nie­za­wie­ra­ją­cy ni­cze­go

 (1.2) przen. po­zba­wio­ny war­to­ści, istot­ne­go zna­cze­nia

 (1.3) gw-pl|Bu­ko­wi­na. o dziec­ku: nie­grzecz­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pustynia

1. ob­szar po­zba­wio­ny wi­docz­nych prze­ja­wów życia lub o bar­dzo ubo­giej, rzad­kiej sza­cie ro­ślin­nej, naj­czę­ściej bez do­stę­pu do więk­szych ilo­ści wód użyt­ko­wych;
2. po­tocz­nie o pust­ko­wiu, pust­ce, miej­scu ci­chym, od­lud­nym


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) geogr. teren nie­mal cał­ko­wi­cie po­zba­wio­ny ro­ślin­no­ści na sku­tek małej ilo­ści opa­dów;

 (1.2) przen. teren nie­za­miesz­ka­ny, nie­za­go­spo­da­ro­wa­ny

 (1.3) daw. miesz­ka­nie pu­stel­ni­ka, pu­stel­nia


Pu­sty­nia – teren o dużej po­wierzch­ni, na któ­rym zwar­ta ro­ślin­ność nie prze­kra­cza 10 %, z po­wo­du małej ilo­ści opa­dów i przy­najm­niej okre­so­wo wy­so­kich tem­pe­ra­tur po­wie­trza, co spra­wia, że pa­ro­wa­nie prze­wyż­sza ilość opa­dów. Na go­rą­cych pu­sty­niach tem­pe­ra­tu­ry prze­kra­cza­ją nawet 50 °C, nocą zaś spa­da­ją do 0 °C. Cha­rak­te­ry­stycz­ne są dla nich znacz­ne am­pli­tu­dy do­bo­we tem­pe­ra­tu­ry, stały de­fi­cyt wil­got­no­ści oraz silne na­sło­necz­nie­nie.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pustyniowy

la­kier pu­sty­nio­wy, po­le­wa pu­sty­nio­wa: lśnią­ca, cien­ka po­wło­ka po­kry­wa­ją­ca pu­styn­ne skały, pow­sta­ją­ca w wy­ni­ku szyb­kie­go od­pa­ro­wa­nia wody i osa­dza­nia się roz­pu­szczo­nych w niej skład­ni­ków


Źródła:

SJP.pl

Pustynnica

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. herp. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|No­ta­den ben­net­tii|Günther|ref=tak., pu­styn­ni­ca ka­to­lic­ka


Źródła:

Wiktionary

Pustynnie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) na spo­sób pu­styn­ny, tak jak na pu­sty­ni


Źródła:

Wiktionary

Pustynniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: pu­styn­nie


Źródła:

SJP.pl

Pustynnienie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) geol. zja­wi­sko za­mie­nia­nia się ja­kie­goś ob­sza­ru w pu­sty­nię;


Pu­styn­nie­nie – pro­ces po­sze­rza­nia się pu­styń na ob­sza­rach, gdzie nie za­ob­ser­wo­wa­no w cza­sach hi­sto­rycz­nych pu­styń.

Pu­sty­nie po­chła­nia­ją pra­wie 6 mln hek­ta­rów ziemi rocz­nie, w 60 kra­jach za­miesz­ka­nych przez około mi­liard ludzi. Naj­bar­dziej dot­knię­te pro­ce­sem pu­styn­nie­nia są kraje roz­wi­ja­ją­ce się, ale za­gro­żo­ne są także kraje uprze­my­sło­wio­ne, gdzie in­ten­syw­ne sto­so­wa­nie pe­sty­cy­dów, na­wo­zów oraz in­ten­syw­na me­lio­ra­cja pro­wa­dzą do wy­płu­ka­nia gleby.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Pustynnieć

sta­wać się pu­sty­nią, upo­dab­niać się w jakiś spo­sób do pu­sty­ni, czę­sto także: wy­lud­niać się, pu­sto­szeć wsku­tek nie­przy­jaz­nych wa­run­ków do życia


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. spu­styn­nieć)

 (1.1) geogr. sta­wać się pu­sty­nią


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pustynnik

ptak z ro­dzi­ny ste­pó­wek


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Pustynność

ze­spół cech cha­rak­te­ry­stycz­nych dla pu­sty­ni, jej śro­do­wi­ska, kli­ma­tu, szcze­gól­nie: pu­stość, pust­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest pu­styn­ne


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pustynny

cha­rak­te­ry­stycz­ny dla pu­sty­ni lub przy­po­mi­na­ją­cy ją (np. kli­mat pu­styn­ny), umiej­sco­wio­ny na pu­sty­ni, znaj­du­ją­cy się na pu­sty­ni (np. ro­ślin­ność pu­styn­na) lub w jakiś inny spo­sób zwią­za­ny z takim ob­sza­rem


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z pu­sty­nią, po­cho­dzą­cy z te­re­nów pu­sty­ni

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (2.1) wła­ści­wy dla pu­sty­ni


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pusz

1. pu­szyć (się): stro­szyć (się), czy­nić (się) pu­szy­stym;
2. pu­szyć się: być dum­nym z cze­goś, wy­wyż­szać się, wy­no­sić się nad in­nych, pysz­nić się


Źródła:

SJP.pl

Pusza

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) bar­dzo krót­ki i de­li­kat­ny włos przy samym ciele dra­pież­nych zwie­rząt


Źródła:

Wiktionary

Puszan

bóg in­dyj­ski


Pu­szan, Pusan (tłum. "Ży­wi­ciel, Kar­mią­cy") – we­dyj­ski bóg so­lar­ny i płod­no­ści, jeden z Adit­jów. Był prze­wod­ni­kiem zmar­łych (psy­cho­pom­pem) do świa­ta ojców, straż­ni­kiem stad bydła i dróg.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Puszapek

po­tocz­nie: push-up - ro­dzaj biu­sto­no­sza uwy­dat­nia­ją­ce­go pier­si


Źródła:

SJP.pl

Puszcza

duży po­wierzch­nio­wo las, buj­nie po­ro­śnię­ty i naj­czę­ściej nie­prze­o­bra­żo­ny dzia­łal­no­ścią czło­wie­ka, za­cho­wa­ny w pier­wot­nej for­mie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) dziki, pier­wot­ny las o dużej po­wierzch­ni;

 (1.2) daw. pust­ko­wie

forma cza­sow­ni­ka.

 (2.1) 3. os. lp. tryb oz­naj­mu­ją­cy od: pu­szczać


Pu­szcza (daw­niej "pust­ko­wie" lub "dzicz") – wiel­ki, nie­za­miesz­ka­ny przez ludzi ob­szar po­ro­śnię­ty la­sa­mi. Pier­wot­ne pu­szczań­skie drze­wo­sta­ny były bar­dzo bo­ga­te pod wzglę­dem skła­du ga­tun­ko­we­go i struk­tu­ry war­stwo­wej. Rosły tam nie tylko stare, po­tęż­ne drze­wa, ale rów­nież wiele krze­wów, mniej­szych, osło­nię­tych od świa­tła drzew, bo­ga­te runo oraz młode drze­wa, które uro­sły mię­dzy le­żą­cy­mi pnia­mi.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Puszczadło

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) daw. na­rzę­dzie chi­rur­gicz­ne do pu­szcza­nia krwi


Źródła:

Wiktionary

Puszczak

miesz­ka­niec daw­nych puszcz Bia­łej i Zie­lo­nej w oko­li­cach Ostro­łę­ki i My­szyń­ca


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec pu­szczy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Puszczalska

po­tocz­nie, po­gard­li­wie o ko­bie­cie pu­szcza­ją­cej się (pro­wa­dzą­cej nie­mo­ral­ny, roz­wią­zły tryb życia)


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pejor. ko­bie­ta, która się pu­szcza


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Puszczalski

po­gard­li­wie o pu­szcza­ją­cym się męż­czyź­nie (od­by­wa­ją­cym sto­sun­ki sek­su­al­ne z wie­lo­ma ko­bie­ta­mi, pro­wa­dzą­cym roz­wią­zły tryb życia)


przy­miot­nik

 (1.1) pot. obraź. o ko­bie­cie roz­wią­złej sek­su­al­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Puszczalskość

→ pu­szczal­ski


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest pu­szczal­skie; cecha tych, któ­rzy są pu­szczal­scy


Patrz:puszczalski

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Puszczalstwo

pro­wa­dze­nie roz­wią­złe­go trybu życia; pu­szcza­nie się


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) utrzy­my­wa­nie kon­tak­tów sek­su­al­nych z róż­ny­mi part­ne­ra­mi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Puszczanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|pu­szczać.


Źródła:

Wiktionary

Puszczanin

daw­niej: miesz­ka­niec pu­szczy, pier­wot­ne­go lasu


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) przest. miesz­ka­niec pu­szczy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Puszczanka

miesz­kan­ka Pu­szczy lub Pu­szczy Ma­riań­skiej (wsi w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Puszczać

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. pu­ścić)

 (1.1) prze­sta­wać trzy­mać coś

 (1.2) wy­da­wać coś z sie­bie

 (1.3) po­mi­jać coś

 (1.4) spra­wiać, że coś pływa lub lata

 (1.5) poz­wo­lić komuś lub cze­muś wyjść, odejść

 (1.6) poz­wo­lić komuś lub cze­muś wejść

 (1.7) o ro­śli­nach: wy­pu­szczać ko­rze­nie, pędy, li­ście

 (1.8) o wia­do­mo­ści, plot­ka­ot­ce itp.: spra­wić, że krąży wśród ludzi

 (1.9) uru­cho­mić coś

 (1.10) nadać w me­diach

 (1.11) prze­pro­wa­dzić coś, wy­bu­do­wać gdzieś

 (1.12) włą­czyć w sieć ko­mu­ni­ka­cyj­ną mia­sto, wieś, osied­le z wy­ko­rzy­sta­niem ja­kie­goś środ­ka lo­ko­mo­cji

 (1.13) pot. wydać pie­nią­dze w spo­sób lek­ko­myśl­ny

 (1.14) pot. opu­bli­ko­wać w pra­sie

 (1.15) daw. na za­sa­dzie za­pi­su, za­sta­wu, dzier­ża­wy: zrzec się cze­goś

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. pu­ścić)

 (2.1) o tka­ni­nie: bar­wić wodę pod­czas pra­nia

 (2.2) o bru­dzie, pla­mach: dawać się zmy­wać, roz­pu­szczać

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny pu­szczać się (dk. pu­ścić się)

 (3.1) prze­sta­wać trzy­mać się cze­goś

 (3.2) obraź. o ko­bie­cie: zmie­niać czę­sto part­ne­rów

 (3.3) spon­ta­nicz­nie ru­szyć się


Źródła:

Wiktionary

Puszczański

przy­miot­nik od: pu­szcza, Pu­szcza Ma­riań­ska


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy pu­szczy; po­ro­sły pu­szczą; ży­ją­cy w pu­szczy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Puszczaństwo

wy­cho­wa­nie po­przez re­kre­a­cję na łonie przy­ro­dy (np. w pu­szczy), bu­do­wa­nie łącz­no­ści czło­wie­ka ze świa­tem przy­ro­dy


Pu­szczań­stwo (ang. Wo­od­craft) – idea po­stu­lu­ją­ca wy­cho­wa­nie czło­wie­ka w każ­dym wieku po­przez re­kre­a­cję na łonie przy­ro­dy we­dług reguł czte­ro­krot­ne­go ognia, pro­gra­mu or­lich piór, obo­zow­nict­wa, fi­lo­zo­ficz­na i etycz­na kon­cep­cja ak­cen­tu­ją­ca łącz­ność czło­wie­ka ze świa­tem przy­ro­dy.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Puszczenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|pu­ścić.


Źródła:

Wiktionary

Puszczewicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Puszczyk

jeden z 11 ga­tun­ków sów


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Strix aluco|ref=tak., naj­czę­ściej spo­ty­ka­na eu­ro­pej­ska sowa o do­no­śnym hu­ka­niu;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Puszczykowate

ro­dzi­na pta­ków z rzędu sów


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) syst. ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Stri­gi­dae|ref=tak., ro­dzi­na pta­ków z rzędu sów;


Pu­szczy­ko­wa­te (Stri­gi­dae) – ro­dzi­na pta­ków z rzędu sów (Stri­gi­for­mes).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Puszczykowaty

o ce­chach pu­szczy­ko­wa­tych (ro­dzi­na pta­ków)


Źródła:

SJP.pl

Puszczykowianin

miesz­ka­niec Pu­szczy­ko­wa (mia­sta w Pol­sce)


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Pu­szczy­ko­wa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Puszczykowianka

miesz­kan­ka Pu­szczy­ko­wa (mia­sta w Pol­sce)


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Pu­szczy­ko­wa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Puszczykowo

1. mia­sto w Pol­sce;
2. wieś w Pol­sce


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Wiel­ko­pol­sce, pod Poz­na­niem;


Pu­szczy­ko­wo – mia­sto i gmina w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie poz­nań­skim. Po­ło­żo­ne ok. 12 km na po­łud­nie od Poz­na­nia, oto­czo­ne ob­sza­rem Wiel­ko­pol­skie­go Parku Na­ro­do­we­go.

W la­tach 1934–1954 sie­dzi­ba gminy wiej­skiej Pu­szczy­ko­wo.

We­dług da­nych z 31 marca 2011 mia­sto li­czy­ło 9756 miesz­kań­ców.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Puszczykowski

przy­miot­nik od: Pu­szczy­ko­wo


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy Pu­szczy­ko­wa, zwią­za­ny z Pu­szczy­ko­wem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Puszeczka

zdrob­nie­nie od: pusz­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od: pusz­ka; mała pusz­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Puszek

1. de­li­kat­ny pła­tek z pu­szy­ste­go ma­te­ria­łu lub puch
2. pu­szy­sta kulka uży­wa­na do pu­dro­wa­nia ciała, naj­czę­ściej twa­rzy


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od puch

 (1.2) bar­dzo drob­ny, de­li­kat­ny puch

 (1.3) mięk­ki pła­tek do pu­dro­wa­nia twa­rzy

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. lm. od: pusz­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Puszka

1. nie­wiel­ki, me­ta­lo­wy po­jem­nik;
2. ilość cze­goś mie­szczą­ca się w takim po­jem­ni­ku;
3. złoty lub po­zła­ca­ny kie­lich z przy­kryw­ką słu­żą­cy do prze­cho­wy­wa­nia ho­stii;
4. u niek­tó­rych ro­ślin - typ owocu w po­sta­ci to­reb­ki ot­wie­ra­ją­cej się w czę­ści szczy­to­wej


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) me­ta­lo­wy, za­my­ka­ny po­jem­nik – na żyw­ność, na­po­je, farby itp.;

 (1.2) bot. za­rod­nia u msza­ków

 (1.3) rel. na­czy­nie li­tur­gicz­ne na ho­stie;

 (1.4) środ. fot. sam kor­pus apa­ra­tu fo­to­gra­ficz­ne­go, w któ­rym obiek­tyw jest wy­mien­ny

 (1.5) pot. przen. wię­zie­nie

 (1.6) kra­ków. piwo

 (1.7) hist. dzia­ło, ar­ma­ta, także. wszel­ki ro­dzaj broni pal­nej


Pusz­ka – ro­dzaj nie­wiel­kie­go me­ta­lo­we­go po­jem­ni­ka, czę­sto za­my­ka­ne­go. Zaz­wy­czaj pusz­ki mają kształt zbli­żo­ny do walca.

Pusz­ki sto­so­wa­ne są do prze­dłu­że­nia trwa­ło­ści pro­duk­tów żyw­no­ścio­wych (tzw. kon­ser­wy), co jest moż­li­we dzię­ki her­me­tycz­no­ści pusz­ki. W pusz­kach są też sprze­da­wa­ne na­po­je (np. piwo) – do naj­czę­ściej spo­ty­ka­nych pu­szek z na­po­ja­mi na­le­żą te o po­jem­no­ści 0,33 i 0,5 litra.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Puszkarnia

warsz­tat pracy pusz­ka­rza (lud­wi­sa­rza, rze­mieśl­ni­ka trud­nią­ce­go się od­le­wa­niem i obrób­ką przed­mio­tów z brązu, spiżu, mie­dzi i mo­sią­dzu); lud­wi­sar­nia


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) skład broni, pro­chow­nia


Pusz­kar­nia ( Pūčkoriai) – mi­kro­re­jon Wilna, w dziel­ni­cy Nowa Wi­lej­ka, w okrę­gu wi­leń­skim, na Lit­wie, nad Wi­lej­ką.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Puszkarski

zwią­za­ny w jakiś spo­sób z pusz­kar­stwem (lud­wi­sar­stwem, od­le­wa­niem i obrób­ką przed­mio­tów z brązu, spiżu, mie­dzi i mo­sią­dzu) lub z pusz­ka­rzem; lud­wi­sar­ski


Źródła:

SJP.pl

Puszkarstwo

rze­mio­sło ar­ty­stycz­ne, od­le­wa­nie i obrób­ka przed­mio­tów z brązu, spiżu, mie­dzi i mo­sią­dzu; lud­wi­sar­stwo


Pusz­karz – okre­śle­nie za­wo­du funk­cjo­nu­ją­ce w XV-XVII wieku w Pol­sce. Zawód za­nikł w XIX wieku. W daw­nej Rze­czy­po­spo­li­tej pusz­ka­rzem na­zy­wa­no rze­mieśl­ni­ka wy­ra­bia­ją­ce­go broń palną, w szcze­gól­no­ści ar­ma­ty i dzia­ła ze spiżu. Nazwa rze­mio­sła po­cho­dzi od pusz­ki, czyli ogól­ne­go okre­śle­nia broni pal­nej uży­wa­ne­go w Pol­sce w XV oraz na po­cząt­ku XVI wieku.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Puszkarz

rze­mieśl­nik trud­nią­cy się pusz­kar­stwem (lud­wi­sar­stwem, od­le­wa­niem i obrób­ką przed­mio­tów z brązu, spiżu, mie­dzi i mo­sią­dzu); lud­wi­sarz


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) daw. rzem. rze­mieśl­nik wy­ra­bia­ją­cy broń palną, w szcze­gól­no­ści ar­ma­ty i dzia­ła ze spiżu

 (1.2) daw. wojsk. art­le­rzy­sta

 (1.3) pot. osoba zbie­ra­ją­ca pusz­ki alu­mi­nio­we, zwy­kle w celu ich sprze­da­ży


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Puszkin

naz­wi­sko, m.in.: Alek­san­der Pusz­kin, poeta, dra­ma­turg i pro­za­ik ro­syj­ski


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. adm. mia­sto w Rosji, ad­mi­ni­stra­cyj­nie część Sankt Pe­ters­bur­ga;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Puszkinia

pusz­ki­nia ce­bu­li­co­wa­ta - ro­śli­na z ro­dzi­ny szpa­ra­go­wa­tych


Pusz­ki­nia ("Pusch­ki­nia" Adams) – ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny szpa­ra­go­wa­tych. W za­leż­no­ści od uję­cia sy­ste­ma­tycz­ne­go wy­róż­nia się tu jeden (pusz­ki­nia ce­bu­li­co­wa­ta – za­ra­zem ga­tu­nek ty­po­wy) lub dwa ga­tun­ki. Wy­stę­pu­ją one dziko w re­jo­nie Ka­u­ka­zu.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Puszkinowski

1. wła­ści­wy twór­czo­ści Alek­san­dra Sier­gie­je­wi­cza Pusz­ki­na (ro­syj­skie­go poety ro­man­tycz­ne­go);
2. → Pusz­kin (mia­sto w Fe­de­ra­cji Ro­syj­skiej)


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) liter. do­ty­czą­cy życia i twór­czo­ści Alek­san­dra Pusz­ki­na, cha­rak­te­ry­stycz­ny, ty­po­wy dla Pusz­ki­na lub jego twór­czo­ści, taki jak u Pusz­ki­na


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Puszkiński

→ Pusz­kin (mia­sto w Rosji)


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Pusz­ki­nem, do­ty­czą­cy Pusz­ki­na (mia­sta)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Puszkomat

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) urzą­dze­nie za­pro­jek­to­wa­ne do przyj­mo­wa­nia pu­szek


Źródła:

Wiktionary

Puszkowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|pusz­ko­wać.


Źródła:

Wiktionary

Puszkowaty

wal­co­wa­ty, o kształ­cie zbli­żo­nym do pusz­ki (np. pusz­ko­wa­ta za­rod­nia) lub przy­po­mi­na­ją­cy pod ja­kimś innym wzglę­dem pusz­kę (np. pusz­ko­wa­ta honda)


Źródła:

SJP.pl

Puszkować

umie­szczać pew­nie por­cje ja­kie­goś pro­duk­tu w pusz­kach, naj­czę­ściej ta­śmo­wo i w spe­cjal­nie do tego przy­go­to­wa­nym po­mie­szcze­niu


Źródła:

SJP.pl

Puszkownia

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miej­sce, w któ­rym pusz­ki są na­peł­nia­ne pły­nem


Źródła:

Wiktionary

Puszkowy

→ pusz­ka


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy pusz­ki


Patrz:puszka

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Puszta

roz­le­gły, bez­le­śny step na Ni­zi­nie Wę­gier­skiej, obec­nie za­cho­wa­ny na nie­wiel­kich ob­sza­rach


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) geogr. step na Wiel­kiej Ni­zi­nie Wę­gier­skiej;


Pusz­ta (węg. "pusz­ta", wym. []) – bez­le­śna for­ma­cja ro­ślin­na ty­po­wa dla Wiel­kiej Ni­zi­ny Wę­gier­skiej, głów­nie do­li­ny Cisy. Daw­niej do­mi­no­wa­ła w tym ob­sza­rze ro­ślin­ność ste­po­wa na czar­no­zie­mach, jed­nak w jej miej­sce wpro­wa­dzo­no upra­wy po­lo­we. W efek­cie stepy spot­kać można obec­nie tylko w ob­sza­rach chro­nio­nych i na nie­wiel­kich skraw­kach wśród pól, poza tym po­zo­sta­ło­ści ro­ślin­no­ści na­tu­ral­nej i pół­na­tu­ral­nej za­cho­wa­ły się na gle­bach za­so­lo­nych i pia­szczy­stych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pusztu

język in­do­e­u­ro­pej­ski z grupy ję­zy­ków irań­skich, uży­wa­ny w Af­ga­ni­sta­nie i Pa­ki­sta­nie, za­pi­sy­wa­ny w al­fa­be­cie arab­skim z do­dat­ko­wy­mi zna­ka­mi; pasz­to, pasz­tu, język af­gań­ski


Źródła:

SJP.pl

Pusztuński

od­no­szą­cy się do Pusz­tu­nów (jed­nej z naj­licz­niej­szych grup na­ro­do­wo­ścio­wych Pa­ki­sta­nu i Af­ga­ni­sta­nu), zwią­za­ny z Pusz­tu­na­mi


Źródła:

SJP.pl

Puszysta

żar­to­bli­wie: ko­bie­ta ma­ją­ca nad­wa­gę, otyła; gru­ba­ska, otyła, gruba, ba­rył­ka


Źródła:

SJP.pl

Puszystoogonowy

olin­go pu­szy­sto­o­go­no­wy - ga­tu­nek dra­pież­ne­go ssaka z ro­dzi­ny szo­po­wa­tych, o spła­szczo­nej gło­wie i krót­kich uszach


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) taki, który ma pu­szy­sty ogon


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Puszystość

1. ogół wła­ści­wo­ści puchu lub cze­goś po­dob­ne­go do puchu, naj­czę­ściej: lek­kość, mięk­kość;
2. po­tocz­nie, żar­to­bli­wie: oty­łość, znacz­na tusza


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co pu­szy­ste, mięk­kie jak puch

 (1.2) cecha tych, któ­rzy są pu­szy­ści


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Puszystszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: pu­szy­sty


Źródła:

SJP.pl

Puszysty

1. po­kry­ty pu­chem lub po­dob­ny do puchu, przy­po­mi­na­ją­cy puch (np. pu­szy­ste włosy), a także: mięk­ki, lekki (np. pu­szy­sta wy­kła­dzi­na, pu­szy­ste cia­sto);
2. po­tocz­nie, żar­to­bli­wie: otyły, ma­ją­cy znacz­ną tuszę


przy­miot­nik

 (1.1) o mięk­kim i gę­stym owło­sie­niu, fu­trze lub sier­ści

 (1.2) mięk­ki, lekki, de­li­kat­ny

 (1.3) bujny, ob­fi­ty

 (1.4) mięk­ki i wy­ro­śnię­ty

 (1.5) eufem. z oty­ło­ścią


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Puszyć

1. pu­szyć (się): stro­szyć (się), czy­nić (się) pu­szy­stym;
2. pu­szyć się: być dum­nym z cze­goś, wy­wyż­szać się, wy­no­sić się nad in­nych, pysz­nić się


Źródła:

SJP.pl

Puszyński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Puszyściej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ków: pu­szy­sto, pu­szy­ście


Źródła:

SJP.pl

Puta

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|War­mia, Ma­zu­ry. in­dycz­ka


Źródła:

Wiktionary

Putać

daw­niej: trwo­nić, sza­stać pie­niędz­mi


Źródła:

SJP.pl

Putek

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Puter

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. indyk


Źródła:

Wiktionary

Puteria

ro­śli­na z ro­dzi­ny są­czyń­co­wa­tych, po­cho­dzą­ca ze stre­fy mię­dzyz­wrot­ni­ko­wej


Źródła:

SJP.pl

Putin

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Putinflacja

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) publ. in­fla­cja spo­wo­do­wa­na wojną ro­syj­sko-ukra­iń­ską


Źródła:

Wiktionary

Putinista

zwo­len­nik rzą­dów i po­li­ty­ki Wła­di­mi­ra Pu­ti­na


Źródła:

SJP.pl

Putinistka

zwo­len­nicz­ka rzą­dów i po­li­ty­ki Wła­di­mi­ra Pu­ti­na


Źródła:

SJP.pl

Putinizacja

dą­że­nie do ogra­ni­cze­nia swo­bód oby­wa­tel­skich w pań­stwach de­mo­kra­tycz­nych


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) publ. polit. zmia­ny po­li­tycz­ne przy­no­szą­ce au­to­ry­tar­ną wła­dzę i ogra­ni­cze­nia swo­bód oby­wa­tel­skich w pań­stwach de­mo­kra­tycz­nych


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Putinizm

ustrój spo­łecz­ny, eko­no­micz­ny i po­li­tycz­ny Rosji za rzą­dów Wła­di­mi­ra Pu­ti­na


Pu­ti­nizm – ustrój spo­łecz­ny, eko­no­micz­ny i po­li­tycz­ny Rosji doby rzą­dów Wła­di­mi­ra Pu­ti­na, o sil­nym sku­pie­niu wła­dzy po­li­tycz­nej i za­rzą­dza­nia fi­nan­sa­mi w rę­kach tzw. „si­ło­wi­ków”, czyli by­łych i obec­nych funk­cjo­na­riu­szy służb mun­du­ro­wych i spe­cjal­nych, głów­nie Fe­de­ral­nej Służ­by Bez­pie­czeń­stwa, Sił Zbroj­nych, Mi­ni­ster­stwa Spraw Wew­nętrz­nych oraz Fe­de­ral­nej Służ­by Wojsk Gwar­dii Na­ro­do­wej.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Putinowski

taki jak u Wła­di­mi­ra Pu­ti­na, cha­rak­te­ry­stycz­ny dla Wła­di­mi­ra Pu­ti­na


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) polit. do­ty­czą­cy rzą­dów i po­li­ty­ki Wła­di­mi­ra Pu­ti­na

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (2.1) polit. cha­rak­te­ry­stycz­ny dla rzą­dów i po­li­ty­ki Wła­di­mi­ra Pu­ti­na


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Putinowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Pu­ti­na lub z nim zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Putkiewicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Putkowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Putney

Put­ney – dziel­ni­ca Lon­dy­nu, w Wiel­ki Lon­dyn, le­żą­ca w gmi­nie Wands­worth. Put­ney jest wspom­nia­na w Do­mes­day Book (1086) jako "Pu­te­lei".

Na te­re­nie dziel­ni­cy znaj­du­je się punkt star­to­wy Wy­ści­gu Óse­mek Oks­ford-Cam­brid­ge.


Źródła:

Wikipedia

Putnia

1. na­czy­nie bed­nar­skie do prze­no­sze­nia pły­nów na ple­cach przy po­mo­cy sze­lek
2. skrzy­nia wy­peł­nio­na ka­mie­nia­mi i prze­wie­szo­na przez blok na sznu­rze, jako prze­ciw­wa­ga do ot­wie­ra­nia wrót za­my­ka­ją­cych szyby gór­ni­cze


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ogrod. po­jem­nik wy­ko­rzy­sty­wa­ny przy zbio­rze owo­ców

 (1.2) wojsk. jeźdz. skó­rza­ne wia­dro do po­je­nia koni ka­wa­le­ryj­skich

 (1.3) gwara. roln. drew­nia­ne wia­dro, ceber, na­czy­nie bed­nar­skie do prze­no­sze­nia pły­nów przy po­mo­cy no­si­dła zwa­ne­go ko­ro­my­słem lub szel­ka­mi

 (1.4) górn. prze­ciw­wa­ga w po­sta­ci skrzy­ni wy­peł­nio­nej ka­mie­nia­mi do za­my­ka­nia wrót szybu gór­ni­cze­go

 (1.5) lwów. wia­dro

 (1.6) gwara. drew­nia­na skrzy­nia do no­sze­nia na ple­cy­e­cach


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Putny

bojar putny - w daw­nej Lit­wie: nie­za­moż­ny bojar bę­dą­cy na usłu­gach moż­nych panów, peł­nią­cy u nich funk­cję po­bor­cy po­dat­ko­we­go lub gońca


Źródła:

SJP.pl

Puton

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) gw-pl|War­mia. indyk


Źródła:

Wiktionary

Putonghua

stan­dar­do­wy język man­da­ryń­ski


Źródła:

SJP.pl

Putosz

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) gwara. ży­wiec­ka rdzen­ny Żyw­cza­nin z dzia­da, pra­dzia­da , czło­nek pa­try­cja­tu miej­skie­go Żywca


Źródła:

Wiktionary

Putra

naz­wi­sko, np. Krzysz­tof Putra (1957-2010), pol­ski po­li­tyk


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Putrajaya

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Ma­lez­ji;


Pu­tra­ja­ya – mia­sto w Ma­lez­ji, nowe cen­trum ad­mi­ni­stra­cyj­ne tego kraju, po­ło­żo­ne na ob­sza­rze tzw. Su­per­ko­ry­ta­rza Mul­ti­me­dial­ne­go (Mul­ti­me­dia Super Cor­ri­dor lub MSC). Jest ono trze­cim, obok Kuala Lum­pur i La­bu­an, te­ry­to­rium fe­de­ral­nym Ma­lez­ji. Obec­nie mia­sto liczy około 68 tys. miesz­kań­ców (2010).


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Putrescyna

or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny od­po­wia­da­ją­cy za nie­przy­jem­ny za­pach roz­kła­da­ją­cej się ma­te­rii or­ga­nicz­nej


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) chem. or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny na­le­żą­cy do grupy amin bio­gen­nych, od­po­wia­da za odra­ża­ją­cy za­pach roz­kła­da­ją­cej się ma­te­rii or­ga­nicz­nej i nieś­wie­ży od­dech, wcho­dzi w skład sper­my;


Pu­tre­scy­na, bu­ta­no-1,4-dia­mi­na – or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny, amina bio­gen­na z grupy pto­ma­in.

Pu­tre­scy­na i ka­da­we­ry­na zo­sta­ły po raz pier­wszy opi­sa­ne przez le­ka­rza Lud­wi­ga Brie­ge­ra w Ber­li­nie w 1885 roku. Wy­stę­pu­je w bar­dzo ma­łych ilo­ściach w moczu i śli­nie, w któ­rej naj­wyż­sze stę­że­nie osią­ga zaraz po prze­bu­dze­niu[].


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Putt

[czy­taj: pat] w spor­cie: od­bi­cie piłki po ziemi


Źródła:

SJP.pl

Puttanesca

[czy­taj: put­ta­ne­ska] ma­ka­ron w sosie po­mi­do­ro­wym przy­pra­wia­nym na ostro, po­da­wa­ny z pa­pry­ką, an­cho­is (kon­ser­wą z so­lo­nych sar­de­li) i ka­pa­ra­mi


Źródła:

SJP.pl

Putter

[czy­taj: puter] ro­dzaj kija gol­fo­we­go


Źródła:

SJP.pl

Puttkamer

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Putto

naga, us­krzyd­lo­na po­stać dziec­ka, ele­ment de­ko­ra­cyj­ny w sztu­ce re­ne­san­su i ba­ro­ku; amo­rek


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki lub męski

 (1.1) iko­nogr. motyw de­ko­ra­cyj­ny w sztu­ce przed­sta­wia­ją­cy małe nagie dziec­ko (naj­czę­ściej chłop­ca);


Putta

Putto – motyw de­ko­ra­cyj­ny przed­sta­wia­ją­cy ma­łe­go na­gie­go chłop­ca. W okre­sie re­ne­san­su i ba­ro­ku – rzeź­ba przed­sta­wia­ją­ca us­krzyd­lo­ną po­stać anio­ła, na­wią­zu­ją­ca do an­tycz­ne­go bó­stwa – Erosa. Okre­śle­nie sto­so­wa­ne także do po­sta­ci anioł­ków sto­so­wa­nych w de­ko­ra­cjach ko­ściel­nych w okre­sie ba­ro­ku i ro­ko­ka.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Putumayo

[czy­taj: pu­tu­ma­jo]
1. rzeka w Ame­ry­ce Po­łud­nio­wej, lewy do­pływ Ama­zon­ki;
2. de­par­ta­ment Ko­lum­bii;
3. kan­ton w Ek­wa­do­rze


Pu­tu­ma­yo ( Río Pu­y­u­ma­yo, w Bra­zy­lii na­zy­wa­na "Içá") – rzeka w pół­noc­no-za­chod­niej Ame­ry­ce Po­łud­nio­wej, lewy do­pływ Ama­zon­ki. Po­sia­da źró­dła w pół­noc­no-wschod­niej Ko­lum­bii (Kor­dy­lie­ra Środ­ko­wa) w je­zio­rze La­gu­na de La Cocha. Pły­nie, two­rząc gra­ni­cę mię­dzy Ko­lum­bią a Ek­wa­do­rem i Peru, potem prze­pły­wa przez Ko­lum­bię i Bra­zy­lię (Ni­zi­na Ama­zon­ki). Pu­tu­ma­yo jest że­glow­na w dol­nym biegu na dłu­go­ści 1350 km.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Putyfar

po­stać bi­blij­na


Źródła:

SJP.pl

Putysław

imię mę­skie


Źródła:

SJP.pl

Puwg

skró­to­wiec

 (1.1) = Pań­stwo­wy Układ Współ­rzęd­nych Ge­o­de­zyj­nych


Źródła:

Wiktionary

Puzanek

śledź ka­spij­ski


Źródła:

SJP.pl

Puzdereczko

pu­zder­ko, małe puz­dro (bo­ga­to zdo­bio­ne pudło z licz­ny­mi prze­gród­ka­mi do prze­cho­wy­wa­nia sztuć­ców, bu­te­lek lub przy­bo­rów to­a­le­to­wych)


Źródła:

SJP.pl

Puzderko

małe puz­dro (bo­ga­to zdo­bio­ne pudło z licz­ny­mi prze­gród­ka­mi do prze­cho­wy­wa­nia sztuć­ców, bu­te­lek lub przy­bo­rów to­a­le­to­wych)


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) zdrobn. od: puz­dro

 (1.2) małe puz­dro


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Puzdro

bo­ga­to zdo­bio­ne pudło z licz­ny­mi prze­gród­ka­mi do prze­cho­wy­wa­nia sztuć­ców, bu­te­lek lub przy­bo­rów to­a­le­to­wych


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) pudło z prze­gro­da­mi do prze­cho­wy­wa­nia przed­mio­tów, czę­sto ozdob­ne

 (1.2) gwara. ka­ga­niec dla krowy

 (1.3) zo­o­techn. na­ple­tek niek­tó­rych ga­tun­ków ssa­ków do­mo­wych, np. koni


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Puzdrowiec

Puz­dro­wiec – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ku­jaw­sko-po­mor­skim, w po­wie­cie żniń­skim, w gmi­nie Ja­no­wiec Wiel­ko­pol­ski.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa byd­go­skie­go. We­dług Na­ro­do­we­go Spisu Po­wszech­ne­go (III 2011 r.) li­czy­ła 43 miesz­kań­ców. Jest najm­niej­szą miej­sco­wo­ścią gminy Ja­no­wiec Wiel­ko­pol­ski.


Źródła:

Wikipedia

Puzdrowski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Puzio

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Puznówka

wieś w Pol­sce


Puz­nów­ka – wieś so­łec­ka po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie gar­wo­liń­skim, w gmi­nie Pi­la­wa.

Wier­ni Ko­ścio­ła rzym­sko­ka­to­lic­kie­go na­le­żą do pa­ra­fii św. Jó­ze­fa w Trąb­kach. Od grud­nia 2005 w miej­sco­wo­ści funk­cjo­nu­je ka­pli­ca.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Puzon

in­stru­ment mu­zycz­ny; trom­bon


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) muz. in­stru­ment dęty bla­sza­ny, w któ­rym wy­so­kość dźwię­ku re­gu­lu­je się te­le­sko­po­wym su­wa­kiem;


Puzon ( trom­bo­ne, skrót: "tbn". lub "trbn".) – in­stru­ment dęty bla­sza­ny z grupy ae­ro­fo­nów ust­ni­ko­wych lub ję­zy­ko­wy głos or­ga­no­wy (naj­czę­ściej szes­na­sto­sto­po­wy) umie­szcza­ny w sek­cji pu­zo­nu, o sil­nie ko­rzen­nej bar­wie i śred­nim brzmie­niu. Do grupy ae­ro­fo­nów ust­ni­ko­wych na­le­żą także: róg (wal­tor­nia), trąb­ka, tuba i wiele in­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Puzonista

muzyk gra­ją­cy na pu­zo­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) muzyk, który gra na pu­zo­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Puzonistka

→ pu­zo­ni­sta


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) muz. ko­bie­ta, która gra na pu­zo­nie


Patrz:puzonista

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Puzonowy

→ puzon


Patrz:puzon

Źródła:

SJP.pl

Puzyna

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Puzynina

1. Ga­brie­la Pu­zy­ni­na - księż­na, pa­mięt­ni­kar­ka, po­et­ka;
2. Jad­wi­ga Pu­zy­ni­na - ję­zy­koz­naw­czy­ni, po­lo­nist­ka


Źródła:

SJP.pl

Puzyrnik

krzew zi­mo­zie­lo­ny; prusz­nik


rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) daw. ogrod. dawna nazwa prusz­ni­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Puzzel

[czy­taj: puzel albo pucel] ele­ment ukła­dan­ki


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ele­ment ukła­dan­ki obraz­ko­wej wy­cię­ty we­dług okre­ślo­ne­go wzoru


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Puzzelek

[czy­taj: pu­ze­lek] zdrob­nie­nie od: puz­zel


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od: puz­zel


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Puzzle

[czy­taj: puzle albo pucle] wie­lo­e­le­men­to­wa ukła­dan­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) ukła­dan­ka skła­da­ją­ca się z ele­men­tów o cha­rak­te­ry­stycz­nym kształ­cie, które na­le­ży do­pa­so­wać, aby pow­stał obra­zek;


Puzz­le – forma roz­ryw­ki po­le­ga­ją­ca na skła­da­niu du­że­go obraz­ka z ma­łych frag­men­tów o cha­rak­te­ry­stycz­nych kształ­tach.

Naj­czę­ściej skła­da­ją się z 500, 1000, 1500 i 2000 ele­men­tów. Nieco rza­dziej spo­ty­ka­ne skła­da­ją się z trzech i wię­cej ty­się­cy ele­men­tów. W od­mia­nach dla dzie­ci spot­kać można bar­dzo wiele wa­rian­tów (od 2 ele­men­tów), z któ­rych pow­sta­ją obraz­ki o bar­dzo róż­nych roz­mia­rach.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Puzzlowy

→ puz­zel [czy­taj: puz­lo­wy albo puc­lo­wy]


Źródła:

SJP.pl

Puzzolana

[czy­taj: pu­zo­la­na lub pu­co­la­na] wul­ka­nicz­ny po­piół, za­wie­ra­ją­cy w swoim skła­dzie ak­tyw­ną krze­mion­kę, zdol­ny do wią­za­nia wapna; pu­co­la­na


Źródła:

SJP.pl

Puła

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Pułaczów

Pu­ła­czów – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim, w po­wie­cie kie­lec­kim, w gmi­nie Raków. Ma sta­tus so­łect­wa

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa kie­lec­kie­go.

Dawne czę­ści wsi – obiek­ty fiz­jo­gra­ficz­ne.


Źródła:

Wikipedia

Pułap

1. mak­sy­mal­na wy­so­kość, osią­ga­na przez sa­mo­lot;
2. sufit (strop) zbu­do­wa­ny z drew­na;
3. naj­wyż­szy po­ziom lub sto­pień cze­goś


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) książk. naj­wyż­szy po­ziom cze­goś, górna gra­ni­ca

 (1.2) me­te­o­rol. wy­so­kość pod­sta­wy chmur nad zie­mią

 (1.3) lotn. mak­sy­mal­na wy­so­kość, na jaką może wzbić się okre­ślo­ny sta­tek po­wietrz­ny;

 (1.4) bank. ogól­na kwota akre­dy­ty­wy od­na­wial­nej (re­wol­win­go­wej), z któ­rej co jakiś czas na­stę­pu­je wy­pła­ta czę­ści środ­ków (na­wiąz­ki)

 (1.5) bud. pod­kład z desek przy­bi­tych do belek stro­po­wych w drew­nia­nych stro­pach;

 (1.6) przest. drew­nia­ny strop lub sufit


Zo­bacz też: Pułap (bu­dow­nict­wo).

Pułap – mak­sy­mal­na wy­so­kość, jaką jest w sta­nie osią­gnąć sta­tek po­wietrz­ny.

Po­tocz­ne okre­śle­nie "pułap lotu", jako sy­no­nim wy­so­ko­ści lotu, czyli wy­so­ko­ści na ja­kiej znaj­du­je się sta­tek po­wietrz­ny, jest nie­po­praw­ne.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pułapka

po­trzask, urzą­dze­nie słu­żą­ce do chwy­ta­nia dra­pież­ni­ków, naj­czę­ściej uży­wa­ne przez my­śli­wych, a także: za­sadz­ka, pod­stęp


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) za­sadz­ka, pod­stęp

 (1.2) kło­pot­li­wa sy­tu­a­cja, z któ­rej trud­no wybr­nąć

 (1.3) urzą­dze­nie do chwy­ta­nia myszy, pta­ków, in­nych zwie­rząt


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pułapkowanie

me­to­da poz­wa­la­ją­ca na prze­strzen­ne uwię­zie­nie oraz prze­cho­wy­wa­nie od­dzie­lo­nych ato­mów w bar­dzo ni­skich tem­pe­ra­tu­rach


Źródła:

SJP.pl

Pułapkowy

kwia­ty pu­łap­ko­we: kwia­ty niek­tó­rych ro­ślin mię­so­żer­nych, któ­rych bu­do­wa poz­wa­la na chwy­ta­ne i prze­trzy­my­wa­nie owa­dów wcho­dzą­cych do ich wnę­trza


przy­miot­nik

 (1.1) bot. o kwia­tach i li­ściach niek­tó­rych ro­ślin mię­so­żer­nych: unie­moż­li­wia­ją­cy wcho­dzą­cym do środ­ka owa­dom wy­do­sta­nie się; bę­dą­cy pu­łap­ką


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pułapowy

od­no­szą­cy się do pu­ła­pu, naj­czę­ściej w zna­cze­niu po­kła­du z desek przy­mo­co­wa­ne­go pod bel­ka­mi drew­nia­ne­go stro­pu (np. deski pu­ła­po­we, ozdo­ba pu­ła­po­wa)


Źródła:

SJP.pl

Pułaski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Puławianie

jedna z dwóch nie­for­mal­nych grup w Ko­mi­te­cie Cen­tral­nym PZPR, ut­wo­rzo­na na po­cząt­ku 1956 roku; frak­cja pu­ław­ska


Pu­ła­wia­nie (rów­nież frak­cja pu­ław­ska) – jedna z nie­for­mal­nych frak­cji (opo­zy­cyj­na wobec „na­to­liń­czy­ków”), ry­wa­li­zu­ją­cych o wła­dzę w kie­row­nict­wie PZPR w 1956 r.

Nazwa po­cho­dzi od ze­spo­łu mo­der­ni­stycz­nych ka­mie­nic przy ul. Pu­ław­skiej 24 i 26 w War­sza­wie, które przetr­wa­ły II wojnę świa­to­wą, za­sied­lo­nych po woj­nie głów­nie przez wy­so­kich funk­cjo­na­riu­szy par­tyj­nych, w któ­rych miesz­ka­li niek­tó­rzy ze zwo­len­ni­ków tej frak­cji.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Puławianin

czło­nek nie­for­mal­nej frak­cji ry­wa­li­zu­ją­cej o wła­dzę w PZPR, opo­wia­da­ją­cej się za zła­go­dze­niem dyk­ta­tu­ry w pań­stwie i zwięk­sze­niem za­kre­su swo­bód oby­wa­tel­skich


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Puław

 (1.2) hist. polit. czło­nek nie­for­mal­nej frak­cji ry­wa­li­zu­ją­cej o wła­dzę w PZPR opo­wia­da­ją­cej się za zła­go­dze­niem dyk­ta­tu­ry w pań­stwie i zwięk­sze­niem za­kre­su swo­bód oby­wa­tel­skich;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Puławianka

człon­ki­ni nie­for­mal­nej frak­cji ry­wa­li­zu­ją­cej o wła­dzę w PZPR, opo­wia­da­ją­cej się za zła­go­dze­niem dyk­ta­tu­ry w pań­stwie i zwięk­sze­niem za­kre­su swo­bód oby­wa­tel­skich


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Puław


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Puławski

przy­miot­nik od: Pu­ła­wy


przy­miot­nik

 (1.1) od Pu­ła­wy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Puławszczyzna

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) oko­li­ce Puław, zie­mia pu­ław­ska


Źródła:

Wiktionary

Puławy

mia­sto w Pol­sce


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim;


Pu­ła­wy – mia­sto w za­chod­niej czę­ści wo­je­wództ­wa lu­bel­skie­go w po­bli­żu gra­ni­cy wo­je­wództ­wa ma­zo­wiec­kie­go, sie­dzi­ba po­wia­tu pu­ław­skie­go i gminy wiej­skiej Pu­ła­wy, po­ło­żo­ne nad Wisłą, na skra­ju Ma­ło­pol­skie­go Prze­ło­mu Wisły, naj­więk­sze mia­sto wo­je­wództ­wa lu­bel­skie­go nie­bę­dą­ce mia­stem na pra­wach po­wia­tu, a także naj­więk­sze mia­sto nad­wi­ślań­skie mię­dzy Kra­ko­wem a War­sza­wą wzglę­dem licz­by lud­no­ści (2022).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pułk

woj­sko­wa jed­nost­ka or­ga­ni­za­cyj­na, część bry­ga­dy lub dy­wiz­ji


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) wojsk. duża jed­nost­ka woj­sko­wa więk­sza od ba­ta­lio­nu i mniej­sza od bry­ga­dy lub dy­wiz­ji;


Pułk (prze­starz. i w in­nych ję­zy­kach „re­gi­ment”) – jed­nost­ka woj­sko­wa w róż­nych ro­dza­jach wojsk, peł­nią­ca funk­cje ad­mi­ni­stra­cyj­ne, szko­le­nio­we i lo­gi­stycz­ne (kwa­ter­mi­strzow­skie).

Pułk jest od­dzia­łem tak­tycz­nym zło­żo­nym z do­wództ­wa, szta­bu, kwa­ter­mi­strzo­stwa, kilku po­dod­dzia­łów (ba­ta­lio­nów, dy­wiz­jo­nów, kom­pa­nii, ba­te­rii, eskadr) okre­ślo­ne­go dla da­ne­go pułku ro­dza­ju wojsk oraz z po­dod­dzia­łów przez­na­czo­nych do za­bez­pie­cze­nia dzia­łań pułku.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pułka

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Pułkowice

Puł­ko­wi­ce – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie kwi­dzyń­skim, w gmi­nie Ry­je­wo. Ma sta­tus so­łect­wa.

Wieś kró­lew­ska Poł­ko­wi­ce po­ło­żo­na była w II po­ło­wie XVI wieku w wo­je­wództ­wie mal­bor­skim. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa el­blą­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Pułkowniczka

→ puł­kow­nik


Patrz:pułkownik

Źródła:

SJP.pl

Pułkowniczy

rzad­ko: na­le­żą­cy do puł­kow­ni­ka (np. dy­stynk­cje puł­kow­ni­cze, mun­dur puł­kow­ni­czy) lub w jakiś inny spo­sób zwią­za­ny z puł­kow­ni­kiem; puł­kow­ni­kow­ski


Źródła:

SJP.pl

Pułkowniczyć

cza­sow­nik

 (1.1) rzad. być puł­kow­ni­kiem


Źródła:

Wiktionary

Pułkownik

1. naj­wyż­szy sto­pień star­sze­go ofi­ce­ra; ofi­cer w stop­niu puł­kow­ni­ka;
2. do­wód­ca pułku lub cho­rąg­wi jazdy w daw­nym woj­sku


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) wojsk. wyż­szy sto­pień ofi­cer­ski niż­szy od ge­ne­ra­ła;


Puł­kow­nik (płk) – sto­pień ofi­cer­ski. W Si­łach Zbroj­nych Rze­czy­po­spo­li­tej Pol­skiej jest to naj­wyż­szy sto­pień woj­sko­wy kor­pu­su ofi­ce­rów star­szych, na­to­miast w okre­sie mię­dzy­wo­jen­nym – kor­pu­su ofi­ce­rów szta­bo­wych. Niż­szym stop­niem jest pod­puł­kow­nik, a wyż­szym ge­ne­rał bry­ga­dy. W więk­szo­ści sił zbroj­nych po­wy­żej stop­nia puł­kow­ni­ka (ang. i co­lo­nel, niem. "Oberst", полковник) są stop­nie ge­ne­ral­skie.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pułkownikostwo

sto­pień, ranga puł­kow­ni­ka oraz sze­reg obo­wiąz­ków na­le­żą­cych do osoby ze stop­niem puł­kow­ni­ka


Źródła:

SJP.pl

Pułkownikowa

prze­sta­rza­le: żona puł­kow­ni­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) żona puł­kow­ni­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pułkownikować

po­tocz­nie, żar­to­bli­wie: peł­nić obo­wiąz­ki puł­kow­ni­ka, szcze­gól­nie: do­wo­dzić puł­kiem, stać na czele ta­kiej jed­nost­ki or­ga­ni­za­cyj­nej


cza­sow­nik

 (1.1) rzad. być puł­kow­ni­kiem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pułkownikowski

rzad­ko: na­le­żą­cy do puł­kow­ni­ka (np. dy­stynk­cje puł­kow­ni­kow­skie, mun­dur puł­kow­ni­kow­ski) lub w jakiś inny spo­sób zwią­za­ny z puł­kow­ni­kiem; puł­kow­ni­czy


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z puł­kow­ni­ka­mi, do­ty­czą­cy puł­kow­ni­ków


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pułkownikówna

daw­niej: córka puł­kow­ni­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) córka puł­kow­ni­ka


Puł­kow­ni­ków­na. Hi­sto­ria praw­dzi­wa z cza­sów sa­skich – po­wieść hi­sto­rycz­no-oby­cza­jo­wa Jó­ze­fa Igna­ce­go Kra­szew­skie­go z 1880 roku.

Na­pi­sa­na w Dreź­nie i ukoń­czo­na we wrze­śniu 1880 roku. Po­dob­nie jak nieco póź­niej­szy "Ba­ra­ni Ko­żu­szek", autor de­dy­ko­wał ją rzeź­bia­rzo­wi Wik­to­ro­wi Ło­dzia-Brodz­kie­mu w po­dzię­ko­wa­niu „za dar ju­bi­le­u­szo­wy”, jakim było mar­mu­ro­we po­pier­sie pi­sa­rza ofia­ro­wa­ne w 1879.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pułkowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Pułkowy

→ pułk


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z puł­kiem, do­ty­czą­cy pułku


Patrz:pułk

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pułtusk

mia­sto w Pol­sce


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. adm. mia­sto w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie puł­tu­skim;


Puł­tusk – mia­sto w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie puł­tu­skim (sie­dzi­ba sta­ro­stwa), sie­dzi­ba władz gminy miej­sko-wiej­skiej Puł­tusk. Po­ło­żo­ne w pół­noc­nej czę­ści Ma­zo­wsza, na skra­ju Pu­szczy Bia­łej nad Nar­wią, w me­zo­re­gio­nie Do­li­na Dol­nej Narwi.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pułtuski

przy­miot­nik od: Puł­tusk


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Puł­tu­skiem, do­ty­czą­cy Puł­tu­ska


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pułtuszczanin

miesz­ka­niec Puł­tu­ska


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Puł­tu­ska

 (1.2) osoba po­cho­dzą­ca z Puł­tu­ska, uro­dzo­na w Puł­tu­sku


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pułtuszczanka

miesz­kan­ka Puł­tu­ska


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Puł­tu­ska

 (1.2) ko­bie­ta po­cho­dzą­ca z Puł­tu­ska, uro­dzo­na w Puł­tu­sku


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Puńców

Puń­ców (cz. "Pun­cov" de. Pun­zau) – wieś w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie ślą­skim, w po­wie­cie cie­szyń­skim, w gmi­nie Go­le­szów. Wieś leży w hi­sto­rycz­nych gra­ni­cach re­gio­nu Ślą­ska Cie­szyń­skie­go. Po­wierzch­nia so­łect­wa wy­no­si 1021 ha, a licz­ba lud­no­ści 1508, co daje gę­stość za­lud­nie­nia równą 147,7 os./km².


Źródła:

Wikipedia

Puńsk

wieś w Pol­sce


Puńsk (do­dat­ko­wa nazwa w j. li­tew­skim Pun­skas) – wieś, w la­tach 1647–1852 mia­sto, w pół­noc­no-wschod­niej Pol­sce, po­ło­żo­ne na Po­je­zie­rzu Wschod­nio­su­wal­skim, w pół­noc­no-wschod­niej czę­ści wo­je­wództ­wa pod­la­skie­go, w po­wie­cie sej­neń­skim, sie­dzi­ba gminy Puńsk.

Puńsk leży na hi­sto­rycz­nej Su­wal­szczyź­nie, na ob­sza­rze daw­nej Jać­wie­ży.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Puński

zwią­za­ny z Puń­skiem, do­ty­czą­cy Puń­ska


Źródła:

SJP.pl

Puściej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: pusto


Źródła:

SJP.pl

Puściejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: pusty; pust­szy


Źródła:

SJP.pl

Puściusieńki

zdrob­nie­nie o od­cie­niu in­ten­syw­nym od: pusty (np. pu­ściu­sień­ki ta­lerz, pu­ściu­sień­ka dzie­wo­ja); pu­ściuś­ki, pu­ściu­teń­ki, pu­ściut­ki


przy­miot­nik

 (1.1) pot. zdrobn. od: pusty


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Puściuteńki

zdrob­nie­nie o od­cie­niu in­ten­syw­nym od: pusty (np. pu­ściu­teń­ki ta­lerz, pu­ściu­teń­ka dzie­wo­ja); pu­ściu­sień­ki, pu­ściuś­ki, pu­ściut­ki


przy­miot­nik

 (1.1) pot. zdrobn. od: pusty


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Puściutki

zdrob­nie­nie o od­cie­niu in­ten­syw­nym od: pusty (np. pu­ściut­ki ta­lerz, pu­ściut­ka dzie­wo­ja); pu­ściu­sień­ki, pu­ściuś­ki, pu­ściu­teń­ki


przy­miot­nik

 (1.1) zdrobn. od: pusty


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Puściuśki

zdrob­nie­nie o od­cie­niu in­ten­syw­nym od: pusty (np. pu­ściuś­ki ta­lerz, pu­ściuś­ka dzie­wo­ja); pu­ściu­sień­ki, pu­ściu­teń­ki, pu­ściut­ki


przy­miot­nik

 (1.1) pot. zdrobn. od: pusty


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Puścizna

ma­ją­tek po zmar­łym bez krew­nych, kaduk


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) przest. zob. spu­ściz­na.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Puścić

1. za­prze­stać trzy­ma­nia cze­goś, poz­wo­lić cze­muś po­ru­szać się; upu­ścić;
2. uru­cho­mić coś, nadać cze­muś ruch;
3. poz­wo­lić komuś odejść; zwol­nić; wy­pu­ścić;
4. poz­wo­lić wejść, do­stać się gdzieś; do­pu­ścić; wpu­ścić;
5. wydać z sie­bie, wyt­wo­rzyć; wy­dzie­lić


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. pu­szczać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|pu­szczać.

cza­sow­nik zwrot­ny do­ko­na­ny pu­ścić się (ndk. pu­szczać się)

 (2.1) do­ko­na­ny od|pu­szczać się.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Puślecki

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Puślisko

rze­mień, któ­rym strze­mię przy­tro­czo­ne jest do sio­dła


Pu­śli­ska – skó­rza­ne paski, na któ­rych wiszą strze­mio­na. Pu­śli­ska do sio­dła przy­mo­co­wa­ne są me­ta­lo­wy­mi uchwy­ta­mi, czyli tzw. "ma­szyn­ka­mi". Są one tak skon­stru­o­wa­ne, że po sil­nym szarp­nię­ciu strze­mie­nia do tyłu, zwal­nia­ją pu­śli­ska – sta­no­wi to za­bez­pie­cze­nie jeźdź­ca przy upad­ku (za­po­bie­ga cią­gnę­ciu go po ziemi przez konia w przy­pad­ku utk­wie­nia nogi w strze­mie­niu). W sio­dłach typu an­giel­skie­go za­cze­py na pu­śli­ska umie­szczo­ne są nad ty­bin­ka­mi du­ży­mi.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Pużak

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Pużyński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl