Pn

Pol­ska Norma, kra­jo­wa, do­bro­wol­na norma tech­nicz­na


skró­to­wiec

 (1.1) = park na­ro­do­wy

 (1.2) = polit. Pol­ska Nie­pod­le­gła

 (1.3) = Pol­ska Norma


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pn.

1. skrót od: po­nie­dzia­łek (czy­ta­ny jako cały, od­mien­ny wyraz); pon.;
2. skrót od: pół­noc, pół­noc­ny (czy­ta­ny jako cały, od­mien­ny wyraz); płn. (czę­ściej);
3. skrót od: pod nazwą (czy­ta­ny jako całe wy­ra­że­nie)


skrót

 (1.1) = po­nie­dzia­łek

 (1.2) = pół­noc, pół­noc­ny

 (1.3) = pod nazwą


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pna

skró­to­wiec w funk­cji rze­czow­ni­ka

 (1.1) = pocz­to­wy numer adre­so­wy


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Pnb

skrót od: pro­dukt na­ro­do­wy brut­to


Źródła:

SJP.pl

Pneuma

1. w fi­lo­zo­fii sto­i­ków: po­ję­cie oz­na­cza­ją­ce życie i źró­dło wszel­kich prze­mian we wszechś­wie­cie
2. w fi­lo­zo­fii gno­sty­ków: duch jako boski ele­ment w czło­wie­ku


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) filoz. u sto­i­ków: za­sa­da oży­wia­ją­ca ma­te­rię, ży­cio­we tchnie­nie, siła prze­ni­ka­ją­ca wszyst­ko, która or­ga­ni­zu­je świat i utrzy­mu­je go w ca­ło­ści

 (1.2) filoz. rel. u gno­sty­ków: duch (ide­la­ne two­rzy­wo, cał­ko­wi­te za­prze­cze­nie ma­te­rii), boski ele­ment w czło­wie­ku, po­cho­dzą­cy z wyż­sze­go świa­ta, który umoż­li­wia poz­na­nie

 (1.3) filoz. rel. trze­ci skład­nik czło­wie­ka obok duszy i ciała; duch ludz­ki


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pneumatofor

1. na­ziem­ny pęd bę­dą­cy ele­men­tem sy­ste­mu ko­rze­nio­we­go niek­tó­rych ro­ślin ba­gien­nych i tro­pi­kal­nych, do­pro­wa­dza­ją­cy po­wie­trze do po­zo­sta­łych czę­ści tego sy­ste­mu;
2. ro­dzaj tle­no­we­go apa­ra­tu od­de­cho­we­go;
3. wy­peł­nio­ny gazem pę­cherz niek­tó­rych po­li­pów rur­ko­pła­wów, umoż­li­wia­ją­cy im uno­sze­nie się przy po­wierzch­ni morza


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Pneumatolityczny

od­no­szą­cy się do pne­u­ma­to­li­zy (pro­ce­su ge­o­lo­gicz­ne­go pro­wa­dzą­ce­go do prze­o­bra­ża­nia się skał, wy­wo­ła­ne­go przez magmę i wy­do­by­wa­ją­ce się z niej go­rą­ce gazy), pow­sta­ły w wy­ni­ku tego pro­ce­su (np. złoża pne­u­ma­to­li­tycz­ne)


Źródła:

SJP.pl

Pneumatoliza

pro­ces ge­o­lo­gicz­ny pro­wa­dzą­cy do prze­o­bra­ża­nia się skał, wy­wo­ła­ny przez magmę i wy­do­by­wa­ją­ce się z niej go­rą­ce gazy


Pro­ce­sy pne­u­ma­to­li­tycz­ne (Pne­u­ma­to­li­za) – pro­ce­sy za­cho­dzą­ce pod wpły­wem go­rą­cych par i gazów w tem­pe­ra­tu­rze 400 - 650 °C, ma­ją­cych swoje źró­dło w in­truz­jach mag­mo­wych. Uzy­sku­ją one wy­raź­ną prze­wa­gę nad sto­pem krze­mia­no­wym i ce­chu­ją się dużą łat­wo­ścią prze­ni­ka­nia do skał ota­cza­ją­cych (za­rów­no star­szych od in­truz­ji jak i jej za­krzep­nię­tych brzeż­nej czę­ści).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Pneumatolog

spe­cja­li­sta w za­kre­sie te­o­lo­gii Ducha Świę­te­go


Źródła:

SJP.pl

Pneumatologia

nauka o du­chach; w szcze­gól­no­ści, w te­o­lo­gii chrze­ści­jań­skiej nauka o Duchu Świę­tym


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) teol. dział te­o­lo­gii zaj­mu­ją­cy się osobą Ducha Świę­te­go;

 (1.2) teol. nauka o wszyst­kich du­chach oraz du­szach ludz­kich odłą­czo­nych od ciała;

 (1.3) psych. nauka o duszy ludz­kiej;


Pne­u­ma­to­lo­gia lub te­o­lo­gia Ducha Świę­te­go (gr. "pne­u­ma" – duch, "logos" – słowo, nauka) – dział te­o­lo­gii dog­ma­tycz­nej, nauka o Duchu Świę­tym, Jego oso­bie, na­tu­rze i dzia­ła­niu.

Bada m.in. re­la­cje łą­czą­ce Ducha Świę­te­go z po­zo­sta­ły­mi oso­ba­mi Trój­cy Świę­tej, pro­blem Jego oso­bo­wo­ści i poś­red­nict­wa zbaw­cze­go, obec­ność i dzia­ła­nie Ducha Świę­te­go w świe­cie, Ko­ście­le, ko­ściel­nym poz­na­wa­niu i prze­ka­zy­wa­niu wiary, w ot­war­ciu Ko­ścio­ła na znaki czasu i dzia­łal­no­ści mi­syj­nej oraz obec­ność i dzia­ła­nie w życiu Maryi, wie­rzą­cych, wyz­naw­ców in­nych re­li­gii oraz nie­wie­rzą­cych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pneumatologiczny

→ pne­u­ma­to­lo­gia


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z pne­u­ma­to­lo­gią


Patrz:pneumatologia

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pneumatoterapia

le­cze­nie przy uży­ciu ne­bu­li­za­to­ra (przy­rzą­du do roz­py­la­nia środ­ków miej­sco­wo znie­czu­la­ją­cych lub in­nych leków sto­so­wa­nych na błony ślu­zo­we), peł­nią­ce ważną rolę w co­dzien­nej te­ra­pii cho­rych na mu­ko­wi­scy­do­zę


Źródła:

SJP.pl

Pneumatyczno-Hydrauliczny

po­ru­sza­ny, na­pę­dza­ny za po­mo­cą sprę­żo­ne­go gazu i sprę­żo­nej cie­czy (np. pod­no­śnik pne­u­ma­tycz­no-hy­dra­u­licz­ny) lub w jakiś inny spo­sób zwią­za­ny z takim ukła­dem


Źródła:

SJP.pl

Pneumatyczny

po­ru­sza­ny, na­pę­dza­ny za po­mo­cą sprę­żo­ne­go gazu (np. broń pne­u­ma­tycz­na, ha­mul­ce pne­u­ma­tycz­ne) lub w jakiś inny spo­sób z nim zwią­za­ny (np. sil­nik pne­u­ma­tycz­ny)


przy­miot­nik

 (1.1) za­wie­ra­ją­cy sprę­żo­ne po­wie­trze lub po­ru­sza­ny za jego po­mo­cą


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pneumatyk

1. po­tocz­nie: broń pne­u­ma­tycz­na;
2. list wy­sła­ny pocz­tą pne­u­ma­tycz­ną;
3. pne­u­ma­tycz­ne ogu­mie­nie koła po­ja­zdu


Źródła:

SJP.pl

Pneumatyka

dział au­to­ma­ty­ki me­cha­nicz­nej, ba­zu­ją­cy na wy­ko­rzy­sta­niu pracy wy­ko­ny­wa­nej przez gaz lub pracy siły zew­nętrz­nej wy­ko­ny­wa­nej nad gazem, głów­nie pod­czas sprę­ża­nia


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) fiz. nauka, dział in­ży­nie­rii me­cha­nicz­nej;

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. i B. lp. od: pne­u­ma­tyk


Pne­u­ma­ty­ka (z gr. πνεῦμα "pne­u­ma" ‘pod­much’) – dział in­ży­nie­rii me­cha­nicz­nej, zaj­mu­ją­cy się wy­ko­rzy­sta­niem urzą­dzeń, w któ­rych prze­ka­zy­wa­nie ener­gii i ste­ro­wa­nie re­a­li­zo­wa­ne jest za po­mo­cą sprę­żo­ne­go po­wie­trza (bądź in­ne­go gazu o po­dob­nych wła­ści­wo­ściach) jako czyn­ni­ka ro­bo­cze­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pneumatyzacja

obec­ność lub roz­wój wy­peł­nio­nych po­wie­trzem ubyt­ków w kości


Źródła:

SJP.pl

Pneumatyzowany

z wy­peł­nio­ny­mi po­wie­trzem wnę­ka­mi


Źródła:

SJP.pl

Pneumocystoza

od­mia­na za­pa­le­nia płuc, wy­wo­ły­wa­na przez grzy­ba Pne­u­mo­cy­stis ji­ro­ve­ci; głów­na przy­czy­na śmier­ci u cho­rych na AIDS


Pne­u­mo­cy­sto­za ( pne­u­mo­cy­sto­sis, PCP) – za­pa­le­nie płuc wy­wo­ła­ne przez grzy­ba "Pne­u­mo­cy­stis ji­ro­ve­ci" (dawna nazwa "Pne­u­mo­cy­stis ca­ri­ni", który był kla­sy­fi­ko­wa­ny jako pier­wot­niak), u osób z za­bu­rze­nia­mi od­por­no­ści ko­mór­ko­wej. Do za­ka­żeń do­cho­dzi drogą wziew­ną, u cho­rych na AIDS, bia­łacz­ki, chło­nia­ki lub le­czo­nych im­mu­no­su­pre­syj­nie.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Pneumocystozowy

→ pne­u­mo­cy­sto­za


Patrz:pneumocystoza

Źródła:

SJP.pl

Pneumocyt

ko­mór­ka bu­du­ją­ca na­bło­nek od­de­cho­wy pę­che­rzy­ków płuc­nych, któ­rej głów­ną funk­cją jest umoż­li­wie­nie dy­fuz­ji gazów po­mię­dzy świa­tłem tych pę­che­rzy­ków a krwią na­czyń wło­so­wa­tych


Pne­u­mo­cyt – ko­mór­ka na­błon­ka od­de­cho­we­go w pę­che­rzy­kach płuc­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Pneumocytoza

od­mia­na za­pa­le­nia płuc wy­wo­ła­na przez szcze­gól­ny ga­tu­nek pa­so­żyt­ni­cze­go grzy­ba prze­do­sta­ją­ce­go się do or­ga­niz­mu drogą wziew­ną; pne­u­mo­cy­sto­za


Źródła:

SJP.pl

Pneumoencefalografia

za­bieg dia­gno­stycz­ny po­le­ga­ją­cy na usu­nię­ciu czę­ści płynu móz­go­wo-rdze­nio­we­go i za­stą­pie­niu go gazem, naj­czę­ściej po­wie­trzem lub tle­nem, sto­so­wa­ny pod­czas scho­rzeń oś­rod­ko­we­go ukła­du ner­wo­we­go


Pne­u­mo­en­ce­fa­lo­gra­fia (wen­try­ku­lo­gra­fia po­wietrz­na, ang. pne­u­mo­en­cep­ha­lo­grap­hy) – in­wa­zyj­ny za­bieg dia­gno­stycz­ny oś­rod­ko­we­go ukła­du ner­wo­we­go, po­le­ga­ją­cy na za­stą­pie­niu czę­ści płynu móz­go­wo-rdze­nio­we­go po­wie­trzem, tle­nem albo helem wpro­wa­dzo­nym przez na­kłu­cie do ka­na­łu rdze­nia krę­go­we­go i wy­ko­na­niu zdję­cia rent­ge­now­skie­go głowy.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Pneumograf

apa­rat re­je­stru­ją­cy ruchy na­rzą­dów od­de­cho­wych pod­czas od­dy­cha­nia


Źródła:

SJP.pl

Pneumokok

bak­te­ria wy­wo­łu­ją­ca m.in. jeden z ro­dza­jów za­pa­le­nia płuc


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) mi­kro­biol. med. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Strep­to­coc­cus pne­u­mo­niae|ref=tak., dwo­in­ka po­wo­du­ją­ca za­pa­le­nie płuc;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pneumokokowy

→ pne­u­mo­kok


Patrz:pneumokok

Źródła:

SJP.pl

Pneumoliza

prze­ciw­gruź­li­czy za­bieg chi­rur­gicz­ny po­le­ga­ją­cy na usu­nię­ciu zro­stów płuca z opłuc­ną i za­sto­so­wa­niu plom­by; pne­u­mo­no­li­za


Źródła:

SJP.pl

Pneumolog

spe­cja­li­sta w za­kre­sie cho­rób płuc (pne­u­mo­lo­gii); pne­u­mo­no­log


Źródła:

SJP.pl

Pneumologia

dział me­dy­cy­ny zaj­mu­ją­cy się cho­ro­ba­mi płuc; pne­u­mo­no­lo­gia


Źródła:

SJP.pl

Pneumologiczny

→ pne­u­mo­lo­gia; pne­u­mo­no­lo­gia


Źródła:

SJP.pl

Pneumonektomia

za­bieg usu­nię­cia jed­ne­go płuca lub jego czę­ści z po­wo­du cho­ro­by no­wot­wo­ro­wej lub po­stę­pu­ją­cej gruź­li­cy; pne­u­mo­to­mia, pul­mo­nek­to­mia


Źródła:

SJP.pl

Pneumonia

za­pa­le­nie płuc


Źródła:

SJP.pl

Pneumoniczny

→ pne­u­mo­nia


Patrz:pneumonia

Źródła:

SJP.pl

Pneumonika

dział au­to­ma­ty­ki me­cha­nicz­nej, ba­zu­ją­cy na wy­ko­rzy­sta­niu pracy wy­ko­ny­wa­nej przez gaz lub pracy siły zew­nętrz­nej wy­ko­ny­wa­nej nad gazem, głów­nie pod­czas sprę­ża­nia, oraz nie­ru­cho­mych czę­ściach me­cha­nicz­nych


Źródła:

SJP.pl

Pneumonoliza

prze­ciw­gruź­li­czy za­bieg chi­rur­gicz­ny po­le­ga­ją­cy na usu­nię­ciu zro­stów płuca z opłuc­ną i za­sto­so­wa­niu plom­by; pne­u­mo­li­za


Źródła:

SJP.pl

Pneumonolog

spe­cja­li­sta w za­kre­sie cho­rób płuc (pne­u­mo­no­lo­gii); pne­u­mo­log


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) med. zob. pul­mo­no­log.

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (2.1) med. le­kar­ka spe­cja­list­ka pne­u­mo­no­lo­gii


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pneumonologia

dział me­dy­cy­ny zaj­mu­ją­cy się cho­ro­ba­mi płuc; pne­u­mo­lo­gia


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) med. dzie­dzi­na me­dy­cy­ny zaj­mu­ją­ca się pro­fi­lak­ty­ką, roz­poz­na­wa­niem i le­cze­niem cho­rób płuc


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pneumonologiczny

→ pne­u­mo­no­lo­gia; pne­u­mo­lo­gicz­ny


Źródła:

SJP.pl

Pneumopatia

nie­pra­wi­dło­wo­ści w funk­cjo­no­wa­niu płuc


Źródła:

SJP.pl

Pneumoragia

krwo­tok z płuc


Źródła:

SJP.pl

Pneumotachograf

część ple­tyz­mo­gra­fu (apa­ra­tu do badań me­cha­ni­ki ukła­du od­de­cho­we­go) re­je­stru­ją­ca ob­ję­tość prze­pły­wa­ją­ce­go przez ust­nik po­wie­trza


Źródła:

SJP.pl

Pneumotomia

za­bieg usu­nię­cia jed­ne­go płuca lub jego czę­ści z po­wo­du cho­ro­by no­wot­wo­ro­wej lub po­stę­pu­ją­cej gruź­li­cy; pne­u­mo­nek­to­mia, pul­mo­nek­to­mia


Źródła:

SJP.pl

Pniaczek

zdrob­nie­nie od: pniak


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od pniak


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pniaczysko

zgru­bie­nie od: pniak


Źródła:

SJP.pl

Pniak

1. część drze­wa po­zo­sta­ła w ziemi po ścię­ciu pnia;
2. mała część pnia ścię­te­go drze­wa; pie­niek;
3. w ło­wiect­wie: górny ząb je­le­nia lub łani, czę­sto za­cho­wy­wa­ny przez my­śli­wych jako tro­fe­um


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) dolna część pnia po­zo­sta­ją­ca przy ziemi po ścię­ciu drze­wa;

 (1.2) nie­wiel­ka część pnia


Pniak – dolna część pnia po­zo­sta­ją­ca przy kar­pie po ścię­ciu drze­wa.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pniakowiec

pnia­ko­wiec pił­ko­roż­ny - ga­tu­nek chrzą­szcza z ro­dzi­ny za­lę­szczy­co­wa­tych


Pnia­ko­wiec ("Ca­lo­pus") – ro­dzaj chrzą­szczy z po­drzę­du wie­lo­żer­nych i ro­dzi­ny za­lę­szczy­co­wa­tych. Ma za­sięg ho­lark­tycz­ny. Obej­mu­je dwa opi­sa­ne ga­tun­ki. Owady do­ro­słe są pył­ko­żer­ca­mi, zaś larwy sa­prok­sy­lo­fa­ga­mi.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Pniakowy

1. → pniak;
2. mrów­ka pnia­ko­wa - ga­tu­nek owada błon­kos­krzy­dłe­go z ro­dzi­ny mrów­ko­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Pniarek

ga­tu­nek nie­ja­dal­ne­go grzy­ba z rzędu żag­wiow­ców, pa­so­ży­tu­ją­ce­go na pniach mart­wych lub ży­wych drzew i po­wo­du­ją­ce­go ich bru­nat­ną zgni­liz­nę


Źródła:

SJP.pl

Pniarkowate

ro­dzi­na grzy­bów z rzędu żag­wiow­ców


Pniar­ko­wa­te ("Fo­mi­top­si­da­ce­ae" Jülich) – ro­dzi­na grzy­bów znaj­du­ją­ca się w rzę­dzie żag­wiow­ców ("Po­ly­po­ra­les").


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Pniarkowaty

o ce­chach pniar­ko­wa­tych (ro­dzi­na grzy­bów)


Źródła:

SJP.pl

Pniejnia

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) he­rald. pol­ski herb szla­chec­ki;


Źródła:

Wiktionary

Pniewianin

miesz­ka­niec Pniew (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Pniewianka

miesz­kan­ka Pniew (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Pniewo

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Pniewski

przy­miot­nik od: Pnie­wy


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Pnie­wa­mi, do­ty­czą­cy Pniew


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Pniewy

1. mia­sto w Pol­sce;
2. wieś w Pol­sce


Pnie­wy – mia­sto w woj. wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie sza­mo­tul­skim, po­ło­żo­ne nad Je­zio­rem Pniew­skim. Sie­dzi­ba gminy miej­sko-wiej­skiej Pnie­wy.

Pnie­wy uzy­ska­ły lo­ka­cję miej­ską przed 1394 ro­kiem. Po­ło­żo­ne były w 1580 roku w po­wie­cie poz­nań­skim wo­je­wództ­wa poz­nań­skie­go. W la­tach 1975–1998 mia­sto ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ło do woj. poz­nań­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Pniok

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. pniak

 (1.2) gw-pl|Górny Śląsk. przen. Ślą­zak z dzia­da pra­dzia­da


Źródła:

Wiktionary

Pniowiec

rę­bacz pnio­wiec - ga­tu­nek chrzą­szcza z ro­dzi­ny kóz­ko­wa­tych


Pnio­wiec (niem. "Pnio­witz") – część mia­sta i dziel­ni­ca Tar­now­skich Gór od­da­lo­na o około 8 km na pół­noc­ny za­chód od cen­trum mia­sta, po­ło­żo­na w kom­plek­sie Lasów Lu­bli­niec­kich. Do kwiet­nia 2003 o sta­tu­sie so­łect­wa.

1 stycz­nia 1973 włą­czo­ny do mia­sta Strzyb­ni­ca. Od 1975 część Tar­now­skich Gór. We­dług da­nych urzę­du stanu cy­wil­ne­go z 2017 roku za­miesz­ki­wa­na przez nie­ca­łe 1300 miesz­kań­ców.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Pniowy

1. → pień;
2. mrów­ka pnio­wa - ga­tu­nek mrów­ki z po­dro­dzi­ny For­mi­ci­nae


Źródła:

SJP.pl

Pnisko

zgru­bie­nie od: pień


Źródła:

SJP.pl

Pniów

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Pniówek

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Pniówno

Pniów­no (ukr. Пнівно, ros. Пневно) – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, w po­wie­cie chełm­skim, w gmi­nie Wierz­bi­ca.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa chełm­skie­go.

Wieś jest so­łect­wem w gmi­nie Wierz­bi­ca. We­dług Na­ro­do­we­go Spisu Po­wszech­ne­go (III 2011 r.) wieś li­czy­ła 345 miesz­kań­ców.


Źródła:

Wikipedia

Pnmsp

skrót od: prze­pra­szam, nie mo­głem się pow­strzy­mać; BPNMSP


Źródła:

SJP.pl

Pnn

skró­to­wiec

 (1.1) = med. przew­le­kła nie­wy­dol­ność nerek


Źródła:

Wiktionary

Pnp

skrót od: Pieśń nad Pie­śnia­mi - jedna z ksiąg bi­blij­nych, wcho­dzą­ca w skład Sta­re­go Te­sta­men­tu


skrót

 (1.1) = rel. Pieśń nad Pie­śnia­mi / Pieśń nad pie­śnia­mi;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Pnący

piąć się -
1. po­su­wać się w górę, po­ko­nu­jąc opór; wspi­nać, gra­mo­lić się;
2. o ro­śli­nach: ros­nąć, cze­pia­jąc się pod­po­ry;
3. prze­no­śnie: po­ko­ny­wać ko­lej­ne stop­nie ka­rie­ry;
4. prze­no­śnie: kie­ro­wać się ku górze, wzno­sić się


Źródła:

SJP.pl

Pnącz

daw­niej, dziś tylko gwa­ro­wo: pną­cze (ogól­na nazwa jed­nej z kil­ku­set ro­ślin na­sien­nych, któ­rych pędy pnąc się w kie­run­ku źró­dła świa­tła, obra­sta­ją w cha­rak­te­ry­stycz­ny spo­sób naj­bliż­sze pła­skie po­wierzch­nie, do któ­rych przyt­wier­dza­ją się za po­mo­cą wąsów, ko­rze­ni czep­nych lub kol­ców)


Źródła:

SJP.pl

Pnącze

ogól­na nazwa jed­nej z kil­ku­set ro­ślin na­sien­nych, któ­rych pędy pnąc się w kie­run­ku źró­dła świa­tła, obra­sta­ją w cha­rak­te­ry­stycz­ny spo­sób naj­bliż­sze pła­skie po­wierzch­nie, do któ­rych przyt­wier­dza­ją się za po­mo­cą wąsów, ko­rze­ni czep­nych lub rza­dziej kol­ców; pnącz (re­gio­nal­nie)


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) bot. ogrod. ro­śli­na o dłu­gich pę­dach, wi­ją­ca się ku górze;


Pną­cze, ro­śli­na pnąca – forma ży­cio­wa ro­ślin o dłu­giej, wiot­kiej ło­dy­dze, wy­ma­ga­ją­cej pod­po­ry, by mogła się wspi­nać do góry, do świa­tła. W stre­fie umiar­ko­wa­nej pną­cza wy­stę­pu­ją rzad­ko, w tro­pi­kal­nych la­sach są czę­ste, w tym licz­ne o zdrew­nia­łych ło­dy­gach – tzw.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia