Ot

po­tocz­nie: par­ty­ku­ła do­da­ją­ca wy­po­wie­dzi od­cień ba­ga­te­li­zo­wa­nia, lek­ce­wa­że­nia, np. "Do­stał za to, ot, kilka zło­tych."


par­ty­ku­ła

 (1.1) …pod­kre­śla­ją­ca lub wska­zu­ją­ca na nie­i­stot­ność, bła­hość, zwy­czaj­ność na­stę­pu­ją­ce­go po niej skład­ni­ka zda­nia


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ot-

temat sło­wot­wór­czy

 (1.1) pier­wszy człon wy­ra­zów zło­żo­nych ma­ją­cych zwią­zek zna­cze­nio­wy z uchem, na­rzą­dem słu­chu i rów­no­wa­gi


Źródła:

Wiktionary

Otaborowywać

daw­niej: ota­czać ta­bo­rem; ota­bo­rzać


Źródła:

SJP.pl

Otaborzać

daw­niej: ota­czać ta­bo­rem; ota­bo­ro­wy­wać


Źródła:

SJP.pl

Otaczanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ota­czać.


Źródła:

Wiktionary

Otaczać

cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny

 (1.1) zaj­mo­wać ze wszyst­kich stron te­re­ny wokół okre­ślo­ne­go miej­sca, okrą­żać (ruch)

 (1.2) roz­cią­gać się wokół, znaj­do­wać się do­o­ko­ła (sta­tycz­ny stan)

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny ota­czać się

 (2.1) przen. gro­ma­dzić wokół sie­bie pewne przed­mio­ty lub pew­nych ludzi


Źródła:

Wiktionary

Otagować

w in­for­ma­ty­ce: oz­na­czyć coś ta­giem


Źródła:

SJP.pl

Otagowywać

w in­for­ma­ty­ce: oz­na­czać coś ta­ga­mi


Źródła:

SJP.pl

Otakielować

za­o­pa­trzyć sta­tek w ta­kie­lu­nek (masz­ty, liny, żagle); ota­klo­wać


Źródła:

SJP.pl

Otaklowanie

za­o­pa­trzyć sta­tek w ta­kie­lu­nek (masz­ty, liny, żagle)


Źródła:

SJP.pl

Otaklować

za­o­pa­trzyć sta­tek w ta­kie­lu­nek (masz­ty, liny, żagle)


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. ta­klo­wać)

 (1.1) żegl. nie­do­ko­na­ny od|ta­klo­wać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Otaksować

1. okre­ślić cenę; osza­co­wać
2. oce­nić kogoś


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny

 (1.1) hand. oce­nić war­tość ma­te­rial­ną cze­goś

 (1.2) książk. przen. uważ­nie przyj­rzeć się komuś lub cze­muś; oce­nić spoj­rze­niem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Otaku

fan ja­poń­skiej pop­kul­tu­ry, głów­nie anime i mangi


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) środ. mi­ło­śnik ja­poń­skiej pop­kul­tu­ry, głów­nie anime, mangi i gier kom­pu­te­ro­wych;


Otaku (jap. おたく lub オタク) – fan ja­poń­skiej pop­kul­tu­ry, głów­nie anime, mangi i gier kom­pu­te­ro­wych w tym stylu. Ter­min sto­so­wa­ny głów­nie przez śro­do­wi­ska mi­ło­śni­ków ja­poń­skiej pop­kul­tu­ry jako okre­śle­nie mi­ło­śni­ka ta­ko­wej.

Zna­cze­nie słowa "otaku" w Ja­po­nii i poza nią.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Otalgia

ból ucha naj­czę­ściej spo­wo­do­wa­ny scho­rze­nia­mi bez­poś­red­nio do­ty­czą­cy­mi ucha


Otal­gia (z łac.) – objaw po­le­ga­ją­cy na "bólu ucha bez cho­ro­by ucha". Zwią­za­ny jest on z bo­ga­tym uner­wie­niem ucha. Cho­ro­by in­nych na­rzą­dów głowy i szyi po­przez wspól­ne uner­wie­nie mogą ob­ja­wiać się bólem ucha. Otal­gia może być ob­ja­wem ba­nal­nych pa­to­lo­gii w za­kre­sie głowy i szyi, ale też groź­nym ob­ja­wem, su­ge­ru­ją­cym obec­ność no­wot­wo­ru.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Otalkować

po­sy­pać coś na­o­ko­ło bia­łym pu­drem (tal­kiem); ob­tal­ko­wać


Źródła:

SJP.pl

Otamowanie

1. od­gro­dzić tamą;
2. ogra­ni­czyć, przy­tłu­mić


Ota­mo­wa­nie (ang. "tho­ught bloc­king") – za­bu­rze­nie my­śle­nia mo­gą­ce być ob­ja­wem za­bu­rzeń psy­cho­tycz­nych, ob­ja­wia­ją­ce się na­głym za­trzy­ma­niem toku my­śle­nia. Jeśli na­stą­pi ono w środ­ku wy­po­wie­dzi, uwi­dacz­nia się jako przer­wa w zda­niu, po czym pa­cjent kon­ty­nu­u­je je na inny temat, nie pa­mię­ta­jąc, o czym mówił przed przer­wa­niem wątku.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Otamować

1. od­gro­dzić tamą;
2. ogra­ni­czyć, przy­tłu­mić


Źródła:

SJP.pl

Otanów

Ota­nów – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie my­śli­bor­skim, w gmi­nie My­śli­bórz.

W la­tach 1954–1971 wieś była sie­dzi­bą gro­ma­dy Ota­nów, po jej znie­sie­niu w gro­ma­dzie My­śli­bórz. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa go­rzow­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Otarcie

1. usu­nąć wierzch­nią war­stwę;
2. osu­szyć; wy­czy­ścić; wy­trzeć;
3. otrzeć się - zna­leźć się bli­sko cze­goś;
4. otrzeć się - zet­knąć się z czymś;
5. otrzeć się - na­brać ogła­dy


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|otrzeć.

 (1.2) med. po­wierz­chow­na rana pow­sta­ła w wy­ni­ku zdar­cia na­skór­ka

 (1.3) po­wierz­chow­ne usz­ko­dze­nie po­wierzch­ni cze­goś


Otar­cie (łac. "ex­co­ria­tio") – rana, która pow­sta­je na sku­tek kon­tak­tu skóry z szorst­ką po­wierzch­nią (ścia­na, as­falt, chod­nik) lub w wy­ni­ku kon­tak­tu z przed­mio­tem, który ocie­ra skórę z war­stwy zro­go­wa­cia­łej na­skór­ka. Do­cho­dzi do ob­na­że­nia bro­da­wek skóry wła­ści­wej i krwa­wie­nia miąż­szo­we­go (zwy­kle nie­wiel­kie­go) lub wy­cie­ku płynu mię­dzyt­kan­ko­we­go. Rana może ulec za­ka­że­niu i zro­pie­niu (szcze­gól­nie w sy­tu­a­cjach gdy w ranie zo­sta­ną ciała obce).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Otargać

1. szar­piąc, ober­wać lub po­strzę­pić coś do­o­ko­ła; oszar­pać, ob­szar­pać, ob­tar­gać;
2. otar­gać się - zo­stać od­dzie­lo­nym od cze­goś wsku­tek szar­pa­nia; ob­szar­pać się, ob­tar­gać się


Źródła:

SJP.pl

Otaria

ssak z ro­dzi­ny ucha­tek, ży­ją­cy w du­żych sta­dach na po­łud­niu Ame­ry­ki Płd.


„Ota­ria” – nazwa no­szo­na na prze­strze­ni dzie­jów przez okrę­ty Regia Ma­ri­na:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Otarty

usz­ko­dzo­ny na po­wierzch­ni przez kon­takt z innym cia­łem pod­czas ruchu rów­no­le­głe­go do tej po­wierzch­ni


Źródła:

SJP.pl

Otawa

po­traw; trawa odra­sta­ją­ca po sko­sze­niu, drugi lub ko­lej­ny pokos da­ne­go roku


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) roln. trawa odra­sta­ją­ca po­now­nie po sko­sze­niu;

 (1.2) roln. drugi pokos, zbiór siana z pow­tór­nie sko­szo­nej trawy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Otańcować

1. rzad­ko: okrą­żyć coś, tań­cząc wokół tego; otań­czyć;
2. po­tocz­nie: otań­co­wać się - za­spo­ko­ić chęć tań­cze­nia po­przez dłu­gie, in­ten­syw­ne tańce; wy­tań­co­wać się, wy­tań­czyć się, na­tań­czyć się, na­tań­co­wać się, otań­czyć się, stań­co­wać się, stań­czyć się


Źródła:

SJP.pl

Otańcowywać

1. tań­cząc, okrą­żać kogoś lub coś; otań­czać, ob­tań­czać, ob­tań­co­wy­wać;
2. po­tocz­nie: otań­co­wy­wać się - za­spo­ka­jać chęć tań­cze­nia po­przez dłu­gie, in­ten­syw­ne tańce; wy­tań­czać się, otań­czać się, wy­tań­co­wy­wać się


Źródła:

SJP.pl

Otańczać

tań­cząc, okrą­żać kogoś lub coś; ob­tań­czać, ob­tań­co­wy­wać


Źródła:

SJP.pl

Otańczyć

1. rzad­ko: okrą­żyć coś, tań­cząc wokół tego; ob­tań­czyć, otań­co­wać;
2. otań­czyć się - za­spo­ko­ić chęć tań­cze­nia po­przez dłu­gie, in­ten­syw­ne tańce; wy­tań­co­wać się, wy­tań­czyć się, na­tań­czyć się, na­tań­co­wać się, otań­co­wać się, stań­co­wać się, stań­czyć się


Źródła:

SJP.pl

Otaśmować

oto­czyć, okle­ić taśmą; za­ta­śmo­wać


Źródła:

SJP.pl

Otchłanie

1. głę­bo­ka prze­paść;
2. ogrom­ne, głę­bo­kie miej­sce, zwy­kle nie­bez­piecz­ne;
3. w śred­nio­wiecz­nej te­o­lo­gii chrze­ści­jań­skiej: miej­sce po­by­tu dusz ludzi zmar­łych przed Chry­stu­sem bez chrztu


Źródła:

SJP.pl

Otchłanny

nie­wy­o­bra­żal­nie wiel­ki


Źródła:

SJP.pl

Otchłań

1. głę­bo­ka prze­paść;
2. ogrom­ne, głę­bo­kie miej­sce, zwy­kle nie­bez­piecz­ne;
3. w śred­nio­wiecz­nej te­o­lo­gii chrze­ści­jań­skiej: miej­sce po­by­tu dusz ludzi zmar­łych przed Chry­stu­sem bez chrztu


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) re­al­na pusta, ogrom­na, głę­bo­ka lub wręcz be­zden­na prze­strzeń

 (1.2) przen. bu­dzą­ce grozę, mrocz­ne me­ta­fo­rycz­ne miej­sce, zło wcią­ga­ją­ce umysł, duszę, losy

 (1.3) rel. tym­cza­so­wy stan osób bez­grzesz­nych umar­łych przed Zba­wie­niem albo bez chrztu;


Ot­chłań, lim­bus, limbo, Pan­de­mo­nium (póź­no­łac. "lim­bus") – w chrze­ści­jań­stwie stan osób, które umar­ły przed zmart­wychw­sta­niem Je­zu­sa albo też w no­wszych cza­sach, bez chrztu, ale nie po­peł­ni­ły oso­bi­stych grze­chów. Nie jest utoż­sa­mia­na z czyść­cem, ale jest czę­ścią pie­kła.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Otczestwo

ro­syj­skie imię odoj­cow­skie


Źródła:

SJP.pl

Otczym

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) stpol. oj­czym


Źródła:

Wiktionary

Otejpować

po­tocz­nie: przy­kle­ić spor­to­wy pla­ster lecz­ni­czy na skórę; za­tej­po­wać


Źródła:

SJP.pl

Otek

zdrob­nie­nie od: Otto, Otton (imio­na mę­skie)


Źródła:

SJP.pl

Otello

zaz­dros­ny mąż


Otel­lo ( Ot­hel­lo) – tra­ge­dia Wil­lia­ma Sha­ke­spe­a­re’a na­pi­sa­na praw­do­po­dob­nie ok. 1602–1604. Maur Otel­lo żeni się z córką we­nec­kie­go se­na­to­ra Des­de­mo­ną. Za spra­wą in­tryg – mimo że żona jest mu wier­na – Otel­la ogar­nia ob­se­syj­na zaz­drość.

Sztu­ka zo­sta­ła po raz pier­wszy wy­sta­wio­na przez trupę Jego Kró­lew­skiej Mości w pa­ła­cu Whi­te­hall dla króla Ja­ku­ba I 1 li­sto­pa­da 1604. W kwiet­niu i wrze­śniu 1610 w Globe The­a­tre od­by­ły się dwa ko­lej­ne z trzech zna­nych wy­sta­wień za życia Szek­spi­ra.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Otentegować

żar­to­bli­wie: wy­ko­nać jakąś czyn­ność wy­ra­ża­ną cza­sow­ni­kiem z pre­fik­sem o-, np. opra­wić, ofo­lio­wać


Źródła:

SJP.pl

Othello

[czy­taj: otel­lo] dwu­o­so­bo­wa gra plan­szo­wa; otel­lo, re­ver­si


Ot­hel­lo – mia­sto w Sta­nach Zjed­no­czo­nych, w sta­nie Wa­szyng­ton, w hrab­stwie Adams. We­dług spisu w 2020 roku liczy 8549 miesz­kań­ców.

W 2020 roku mia­sto ma naj­wyż­szy od­se­tek (3,6%) świad­ków Je­ho­wy w Sta­nach Zjed­no­czo­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Otiatra

le­karz zaj­mu­ją­cy się cho­ro­ba­mi na­rzą­du słu­chu i rów­no­wa­gi; oto­log


Źródła:

SJP.pl

Otiatria

dział oto­la­ryn­go­lo­gii, nauka o bu­do­wie i scho­rze­niach na­rzą­du słu­chu i rów­no­wa­gi; oto­lo­gia


Źródła:

SJP.pl

Otis

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|m.

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki, nazwa włas­na

 (2.1) geogr. to­po­nim, nazwa kil­ku­na­stu miej­sco­wo­ści w Ka­na­dzie i USA


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Otmar

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) rzad. imię|pol­ski|m.;


Otmar, Au­do­mar – imię mę­skie po­cho­dze­nia ger­mań­skie­go, zło­żo­ne ze sta­ro­wy­so­ko­nie­miec­kich "ōt", "po­sia­dłość, do­bro­byt" i "māri", "sław­ny". Imię to było na­da­wa­ne w Pol­sce już w śred­nio­wie­czu. Wśród świę­tych, Otmar, opat w Sankt Gal­len.

Otmar imie­ni­ny ob­cho­dzi 16 li­sto­pa­da lub 9 wrze­śnia, jako wspom­nie­nie św. Au­do­ma­ra.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Otmice

Ot­mi­ce (do­dat­ko­wa nazwa w j. niem. Ottmütz) – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie opol­skim, w po­wie­cie strze­lec­kim, w gmi­nie Izbic­ko.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do ów­czes­ne­go wo­je­wództ­wa opol­skie­go.

W miej­sco­wo­ści jest sta­cja ko­le­jo­wa Ot­mi­ce.


Źródła:

Wikipedia

Otmuchowianin

miesz­ka­niec Ot­mu­cho­wa


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Ot­mu­cho­wa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Otmuchowianka

miesz­kan­ka Ot­mu­cho­wa


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Ot­mu­cho­wa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Otmuchowski

przy­miot­nik od: Ot­mu­chów


przy­miot­nik

 (1.1) od Ot­mu­chów


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Otmuchów

mia­sto w Pol­sce


Ot­mu­chów (hist. rów­nież "Od­mu­chów, Od­ma­chów", Ot­mu­cho­via, Ott­ma­chau) – mia­sto w wo­je­wództ­wie opol­skim, w po­wie­cie ny­skim, sie­dzi­ba gminy miej­sko-wiej­skiej Ot­mu­chów. We­dług da­nych GUS z 1 stycz­nia 2024 r. mia­sto li­czy­ło 6179 miesz­kań­ców.

Mia­sto po­ło­żo­ne było hi­sto­rycz­nie na Dol­nym Ślą­sku, po czym w 1815 r.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Otmęcki

przy­miot­nik od: Otmęt


Źródła:

SJP.pl

Otmęt

dziel­ni­ca Krap­ko­wic


Otmęt (do 1946 Odmęt; niem. "Ott­muth", czes. "Otmút") – dziel­ni­ca Krap­ko­wic, do 1954 wieś, w la­tach 1945–1954 sie­dzi­ba gminy Otmęt.

Do hi­sto­rii miej­sco­wo­ści wesz­ło uru­cho­mie­nie w 1931 za­kła­dów Baťa.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Oto

wyraz:
1. wska­zu­ją­cy, kie­ru­ją­cy uwagę na kogoś, na coś;
2. po­prze­dza­ją­cy pod­su­mo­wa­nie;
3. wzmac­nia­ją­cy dany ele­ment wy­po­wie­dzi;
4. wska­zu­ją­cy kogoś, coś jako wzór;
5. roz­po­czy­na­ją­cy człon lub całe zda­nie bę­dą­ce ob­ja­śnie­niem wcze­śniej­sze­go


za­i­mek wska­zu­ją­cy

 (1.1) w po­łą­cze­niu z cza­sow­ni­kiem „być” wska­zu­je coś lub kogoś w bez­poś­red­nim oto­cze­niu

par­ty­ku­ła

 (2.1) po­prze­dze­nie za­py­ta­nia w sy­tu­a­cji, kiedy bez­poś­red­nio w zda­niu pada od­po­wiedź

 (2.2) wzmoc­nie­nie za­im­ka

 (2.3) ot­war­cie wy­po­wie­dzi pod­su­mo­wu­ją­cej w zda­niu zło­żo­nym

 (2.4) ot­war­cie wy­po­wie­dzi na­wią­zu­ją­cej do wcze­śniej­szej frazy w zda­niu zło­żo­nym


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Oto-

temat sło­wot­wór­czy

 (1.1) pier­wszy człon wy­ra­zów zło­żo­nych ma­ją­cych zwią­zek zna­cze­nio­wy z uchem, na­rzą­dem słu­chu i rów­no­wa­gi


Źródła:

Wiktionary

Otochirurg

le­karz spe­cja­li­zu­ją­cy się w chi­rur­gii uszu


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) med. le­karz spe­cja­li­sta zaj­mu­ją­cy się ope­ra­cja­mi ucha

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (2.1) med. le­kar­ka spe­cja­list­ka w za­kre­sie chi­rur­gii ucha


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Otocjon

ssak z ro­dzi­ny psów za­miesz­ku­ją­cy afry­kań­skie ob­sza­ry pu­styn­ne


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) zool. ssak afry­kań­ski przy­po­mi­na­ją­cy psa i lisa, z cha­rak­te­ry­stycz­ny­mi dłu­gi­mi usza­mi;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Otocki

naz­wi­sko


Otoc­ki – pol­ski herb ba­ro­now­ski oraz hra­biow­ski, od­mia­na herbu Do­łę­ga, na­da­ny wraz z ty­tu­łem w Ga­li­cji.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Otoczaczek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od oto­czak


Źródła:

Wiktionary

Otoczak

za­o­krą­glo­ny i wy­gła­dzo­ny na sku­tek tran­spor­tu rzecz­ne­go frag­ment mi­ne­ra­łu lub skały


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) geol. ka­mień wy­gła­dzo­ny i za­o­krą­glo­ny pod­czas tran­spor­tu przez wodę;

 (1.2) ar­che­ol. na­rzę­dzie z dol­ne­go pa­le­o­li­tu uzy­ski­wa­ne z oto­cza­ka (1.1) lub okru­chu skały twar­dej, przy­sto­so­wa­ne do pracy przez od­bi­cie odłup­ków na ob­wo­dzie;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Otoczakowy

przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z oto­cza­ka­mi, od­no­szą­cy się do oto­cza­ków, zło­żo­ny z oto­cza­ków


Źródła:

Wiktionary

Otoczek

otocz­ka


Źródła:

SJP.pl

Otoczenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) łącz­nie to, co znaj­du­je się bli­sko ze wszyst­kich stron

 (1.2) lu­dzie, z któ­ry­mi ma się naj­częst­sze kon­tak­ty, któ­rzy są naj­bar­dziej zna­czą­cy

 (1.3) mat. do­wol­ny zbiór, który za­wie­ra zbiór ot­war­ty, za­wie­ra­ją­cy dany punkt;

 (1.4) zbiór ele­men­tów, które nie wcho­dzą w skład da­ne­go sy­ste­mu, or­ga­ni­za­cji, itp., jed­nak mają na niego wpływ

 (1.5) od­cza­sow­ni­ko­wy od|oto­czyć.


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Otoczka

otocz­ka


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Otoczkowiec

bak­te­ria nie­wyt­wa­rza­ją­ca za­rod­ni­ków, ma­ją­ca wy­raź­ną otocz­kę ślu­zo­wa­tą


Źródła:

SJP.pl

Otocznia

owoc­nik grzy­bów z grupy otocz­nia­ków i niek­tó­rych po­ro­stów; pe­ry­te­cjum


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Otoczniak

mi­kro­sko­pij­ny grzyb z klasy wor­kow­ców; ją­drzak


Źródła:

SJP.pl

Otocznik

strug pro­fi­lo­wy o wklę­słej kra­wę­dzi ostrza noża; wał­kow­nik


Źródła:

SJP.pl

Otoczyć

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. ota­czać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|ota­czać.


Źródła:

Wiktionary

Otofon

przy­rząd aku­stycz­ny dla ludzi o sła­bym słu­chu


Źródła:

SJP.pl

Otok

1. to, co ota­cza jakiś przed­miot, linia ob­wo­dzą­ca coś wokół; okrąg, ob­wód­ka, obręcz;
2. ko­lo­ro­wa taśma ob­szy­ta wokół czap­ki żoł­nier­skiej;
3. wy­sta­ją­ce obrze­że po­desz­wy;
4. w ło­wiect­wie: linka lub rze­mień, które służą do przy­trzy­my­wa­nia psa my­śliw­skie­go;
5. w tech­ni­ce: obrze­że z cien­kiej war­stwy me­ta­lu, pow­sta­ją­ce przy pra­so­wa­niu


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ob­wód­ka wokół czap­ki woj­sko­wej w for­mie ko­lo­ro­wej ta­siem­ki;

 (1.2) obra­mo­wa­nie, ob­wód­ka

 (1.3) pasek słu­żą­cy do przy­trzy­my­wa­nia psa my­śliw­skie­go

 (1.4) he­rald. obra­mo­wa­nie tar­czy her­bo­wej, nie do­ty­ka­ją­ce jej brze­gu


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Otoka

1. to, co ota­cza jakiś przed­miot, linia ob­wo­dzą­ca coś wokół; okrąg, ob­wód­ka, obręcz;
2. ko­lo­ro­wa taśma ob­szy­ta wokół czap­ki żoł­nier­skiej;
3. wy­sta­ją­ce obrze­że po­desz­wy;
4. w ło­wiect­wie: linka lub rze­mień, które służą do przy­trzy­my­wa­nia psa my­śliw­skie­go;
5. w tech­ni­ce: obrze­że z cien­kiej war­stwy me­ta­lu, pow­sta­ją­ce przy pra­so­wa­niu


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Otokar

imię mę­skie


Oto­kar – imię mę­skie po­cho­dze­nia ger­mań­skie­go, zło­żo­ne z ele­men­tów "od" (zdro­wie, do­bro­byt) i "wakar" (czuj­ny, bacz­ny).

Ist­nie­je dwóch świę­tych pa­tro­nów tego imie­nia: Oto­kar z Te­gern­see, zmar­ły w 771, i Oto­kar III, mar­gra­bia Tra­un­gau, zmar­ły w 1164.

Oto­kar imie­ni­ny ob­cho­dzi 26 lu­te­go i 9 maja.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Otokowy

1. zwią­za­ny z oto­kiem - ko­lo­ro­wą ta­siem­ką ob­szy­tą wokół czap­ki żoł­nier­skiej, np. barwa oto­ko­wa;
2. rzad­ko: zwią­za­ny z oto­kiem - tym, co ota­cza jakiś przed­miot;
3. daw­niej: zwią­za­ny z otoką - tym, co ota­cza jakiś przed­miot


Źródła:

SJP.pl

Otolaryngolog

le­karz zaj­mu­ją­cy się cho­ro­ba­mi uszu, nosa, krta­ni i gar­dła; oto­ry­no­la­ryn­go­log


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) med. spe­cja­li­sta w dzie­dzi­nie cho­rób uszu i krta­ni

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (2.1) med. spe­cja­list­ka w dzie­dzi­nie cho­rób uszu i krta­ni


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Otolaryngologia

oto­ry­no­la­ryn­go­lo­gia;
1. dział me­dy­cy­ny zaj­mu­ją­cy się cho­ro­ba­mi uszu, nosa, gar­dła i krta­ni;
2. od­dział szpi­tal­ny, na któ­rym leczy się takie cho­ro­by


Źródła:

SJP.pl

Otolaryngologiczny

→ oto­la­ryn­go­lo­gicz­ny; oto­ry­no­la­ryn­go­lo­gicz­ny


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) med. zwią­za­ny z oto­la­ryn­go­lo­gią, do­ty­czą­cy oto­la­ryn­go­lo­gii


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Otolaryngolożka

→ oto­la­ryn­go­log


Patrz:otolaryngolog

Źródła:

SJP.pl

Otolemur

ro­dzaj ssa­ków na­czel­nych z ro­dzi­ny ga­la­go­wa­tych


Oto­le­mur ("Oto­le­mur") – ro­dzaj ssa­ków na­czel­nych z po­dro­dzi­ny Ga­la­gi­nae w obrę­bie ro­dzi­ny ga­la­go­wa­tych (Ga­la­gi­dae).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Otolit

zia­ren­ko soli wap­nia sta­no­wią­ce część skła­do­wą na­rzą­du zmy­słu rów­no­wa­gi; sta­to­lit


Oto­lit, sta­to­lit, ka­my­czek błęd­ni­ko­wy, sta­to­ko­nium (gr. "ὠτο" 'ucho', "στατός" 'trwa­ły, stały, nie­ru­cho­my', "λῐ́θος" 'ka­mień') – wy­stę­pu­ją­cy u niek­tó­rych krę­gow­ców i bez­krę­gow­ców ele­ment re­cep­to­rów gra­wi­ta­cyj­nych, zwy­kle w po­sta­ci grud­ki fos­fo­ra­nu lub wę­gla­nu wap­nia, wcho­dzą­cy w skład na­rzą­du zmy­słu słu­chu i zmy­słu rów­no­wa­gi (na­rząd oto­li­to­wy). U bez­krę­gow­ców (na­zy­wa­ny sta­to­li­tem) znaj­du­je się wew­nątrz sta­to­cy­sty, na wło­skach czu­cio­wych. Naj­bar­dziej wyksz­tał­co­ne oto­li­ty mają ryby pro­mie­nio­płet­we.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Otolitowy

→ oto­lit


Patrz:otolit

Źródła:

SJP.pl

Otolog

le­karz zaj­mu­ją­cy się cho­ro­ba­mi na­rzą­du słu­chu i rów­no­wa­gi; otia­tra


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) med. le­karz spe­cja­li­sta zaj­mu­ją­cy się roz­poz­na­wa­niem, pro­fi­lak­ty­ką i le­cze­niem cho­rób uszu

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (2.1) med. le­kar­ka spe­cja­list­ka oto­lo­gii


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Otologia

dział oto­la­ryn­go­lo­gii, nauka o bu­do­wie i scho­rze­niach na­rzą­du słu­chu i rów­no­wa­gi; otia­tria


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) med. wet. spe­cja­li­za­cja zaj­mu­ją­ca się fiz­jo­lo­gią uszu i le­cze­niem ich cho­rób;


Oto­lo­gia lub otia­tria (gr. οὖς = ucho, sły­sze­nie, "ous", dop. ὠτός, "otos") – dział oto­ry­no­la­ryn­go­lo­gii zaj­mu­ją­cy się fiz­jo­lo­gią, roz­poz­na­wa­niem, dia­gno­zo­wa­niem i le­cze­niem cho­rób uszu (zaś oto­chi­rur­gia zaj­mu­je się le­cze­niem ope­ra­cyj­nym uszu).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Otologiczny

→ oto­lo­gia


Patrz:otologia

Źródła:

SJP.pl

Otomana

ro­dzaj ni­skiej ka­na­py; sofa


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) mebl. niska ka­na­pa lub sofa z bocz­ny­mi wał­ka­mi i mięk­kim opar­ciem


Oto­ma­na, sofa (z franc. "ot­to­ma­ne" lub "sofa", tur. "soffa" ‘ka­mien­na ława’) – ka­na­pa tu­rec­ka, wy­ście­ła­na, z po­dusz­ka­mi i bocz­ny­mi wał­ka­mi za­miast po­rę­czy i mięk­kim opar­ciem.

Nazwa po­ja­wi­ła się w Eu­ro­pie pod ko­niec XVII wieku wraz z modą orien­tal­ną. W dru­giej po­ło­wie XVIII wieku po­ja­wi­ło się kilka nazw dla od­mian wy­ście­ła­nych kanap i łóżek:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Otomania

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. hist. Im­pe­rium Oto­mań­skie


Źródła:

Wiktionary

Otomanka

zdrob­nie­nie od: oto­ma­na (ro­dzaj małej ka­na­py)


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od: oto­ma­na

 (1.2) mała oto­ma­na

 (1.3) ro­dzaj sofy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Otomar

imię mę­skie


Źródła:

SJP.pl

Otomański

przy­miot­nik

 (1.1) daw. tu­rec­ki z epoki Im­pe­rium Oto­mań­skie­go


Źródła:

Wiktionary

Otomi

język In­dian miesz­ka­ją­cych w Mek­sy­ku


Otomi – au­toch­to­nicz­na grupa et­nicz­na środ­ko­we­go Mek­sy­ku, po­słu­gu­ją­ca się co najm­niej 4 bli­sko spo­krew­nio­ny­mi ję­zy­ka­mi. Zaj­mu­ją się głów­nie rol­nict­wem.

Li­czeb­ność Oto­mich wy­ka­zu­je ten­den­cję spad­ko­wą, w po­ło­wie XIX wieku wy­no­si­ła 700 ty­się­cy, obec­nie[] 250 ty­się­cy osób.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Otomin

Oto­min (niem. Ot­to­min, do 1996 jako wieś Sza­dół­ki) – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie gdań­skim, w gmi­nie Kol­bu­dy nad je­zio­rem Oto­miń­skim. Leży w bez­poś­red­nim są­siedzt­wie Gdań­ska. Tran­sport pu­blicz­ny jest ob­słu­gi­wa­ny przez ko­mu­ni­ka­cję miej­ską Gdań­ska oraz Prze­wo­zy Au­to­bu­so­we Gryf. Pro­wa­dzi tędy Szlak Skar­szew­ski – zie­lo­ny zna­ko­wa­ny szlak tu­ry­stycz­ny.


Źródła:

Wikipedia

Otomino

Oto­mi­no ( Óto­mi­no, ka­szub. Òtomino) – wieś ka­szub­ska w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie kar­tu­skim, w gmi­nie Żu­ko­wo. Leży na tu­ry­stycz­nym szla­ku Kar­tu­skim. Ma sta­stus so­łect­wa.

11 marca 2024 ot­war­to przy­sta­nek Oto­mi­no na wy­re­mon­to­wa­nej w la­tach 2022-2023 linii ko­le­jo­wej nr 229. Linia ko­le­jo­wa dzie­li wieś na dwie nie­o­fi­cjal­ne czę­ści Oto­mi­no Dolne i Oto­mi­no Górne.


Źródła:

Wikipedia

Otoneurolog

spe­cja­li­sta zaj­mu­ją­cy się dia­gno­sty­ką i le­cze­niem za­bu­rzeń ukła­du rów­no­wa­gi


Źródła:

SJP.pl

Otoneurologia

dział oto­ry­no­la­ryn­go­lo­gii zaj­mu­ją­cy się dia­gno­sty­ką i le­cze­niem za­bu­rzeń ukła­du rów­no­wa­gi


Oto­ne­u­ro­lo­gia – dy­scy­pli­na me­dycz­na, nie­bę­dą­ca spe­cja­li­za­cją le­kar­ską, z po­gra­ni­cza la­ryn­go­lo­gii, ne­u­ro­lo­gii, ne­u­ro­chi­rur­gii i oku­li­sty­ki.

Zaj­mu­je się ana­to­mią, fiz­jo­lo­gią i pa­to­lo­gią na­rzą­du przed­sion­ko­we­go, czyli zmy­słem rów­no­wa­gi, któ­re­go za­bu­rze­nia ma­ni­fe­stu­ją się naj­czę­ściej za­wro­ta­mi głowy, szu­ma­mi usz­ny­mi oraz oczo­plą­sem.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Otop

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. opał na zimę


Źródła:

Wiktionary

Otopniały

taki, który otop­niał; ob­top­nia­ły


Źródła:

SJP.pl

Otopnieć

sto­pić się z wielu stron; ob­top­nieć


Źródła:

SJP.pl

Otopulóny

przy­miot­nik

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. po­nu­ry


Źródła:

Wiktionary

Otorbiać

1. ota­czać to­reb­ką wyt­wo­rzo­ną z tkan­ki łącz­nej;
2. otor­biać się - ota­czać się to­reb­ką z tkan­ki łącz­nej


Źródła:

SJP.pl

Otorbić

1. oto­czyć to­reb­ką wyt­wo­rzo­ną z tkan­ki łącz­nej;
2. otor­bić się - oto­czyć się to­reb­ką z tkan­ki łącz­nej


cza­sow­nik

 (1.1) med. oto­czyć tkan­ką łącz­ną


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Otorowo

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Otorynolaryngolog

le­karz zaj­mu­ją­cy się cho­ro­ba­mi uszu, nosa, krta­ni i gar­dła; oto­la­ryn­go­log


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) med. spe­cja­li­sta w dzie­dzi­nie cho­rób nosa, uszu, krta­ni i gar­dła

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (2.1) med. spe­cja­list­ka w dzie­dzi­nie cho­rób nosa, uszu, krta­ni i gar­dła


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Otorynolaryngologia

oto­la­ryn­go­lo­gia;
1. dział me­dy­cy­ny zaj­mu­ją­cy się cho­ro­ba­mi uszu, nosa, gar­dła i krta­ni;
2. od­dział szpi­tal­ny, na któ­rym leczy się takie cho­ro­by


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) med. dział me­dy­cy­ny zaj­mu­ją­cy się roz­poz­na­wa­niem i le­cze­niem cho­rób jamy ust­nej, gar­dła, nosa, ucha i szyi, a także za­bu­rzeń głosu, słu­chu i rów­no­wa­gi;


Oto­ry­no­la­ryn­go­lo­gia (z gr. "otos": „ucho”; "rhi­nos", "rynos": „nos”; "la­ryn­gos": „krtań”), daw­niej oto­la­ryn­go­lo­gia – dzie­dzi­na me­dy­cy­ny zaj­mu­ją­ca się roz­poz­na­wa­niem i le­cze­niem cho­rób jamy ust­nej, gar­dła, krta­ni, nosa i zatok przy­no­so­wych, ucha, szyi i twa­rzo­czasz­ki, a także za­bu­rzeń głosu, mowy, słu­chu i rów­no­wa­gi u do­ro­słych. Po­tocz­nie uży­wa­na jest nazwa la­ryn­go­lo­gia, która w ści­słym zna­cze­niu od­no­si się do dzia­łu oto­ry­no­la­ryn­go­lo­gii zaj­mu­ją­ce­go się cho­ro­ba­mi gar­dła i krta­ni.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Otorynolaryngologiczny

→ oto­ry­no­la­ryn­go­lo­gia; oto­la­ryn­go­lo­gicz­ny


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) med. zwią­za­ny z oto­ry­no­la­ryn­go­lo­gią, do­ty­czą­cy oto­ry­no­la­ryn­go­lo­gii


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Otosek

ro­dzaj słod­ko­wod­nych ryb z ro­dzi­ny zbroj­ni­ko­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Otoski

ro­dzaj słod­ko­wod­nych ryb z ro­dzi­ny zbroj­ni­ko­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Otosklerotyczny

→ otos­kle­ro­za


Patrz:otoskleroza

Źródła:

SJP.pl

Otoskleroza

przew­le­kłe scho­rze­nie ucha środ­ko­we­go i wew­nętrz­ne­go o niez­na­nych przy­czy­nach, ob­ja­wia­ją­ce się na­ra­sta­ją­cym nie­do­słu­chem, któ­re­mu zwy­kle to­wa­rzy­szą szumy w uszach i za­wro­ty głowy


Otos­kle­ro­za (łac. "otosc­le­ro­sis") – cho­ro­ba ko­ste­czek ucha środ­ko­we­go, która stop­nio­wo pro­wa­dzi do utra­ty słu­chu. Do­le­gli­wość ta wy­stę­pu­je ro­dzin­nie; czę­ściej do­ty­ka ko­bie­ty mię­dzy 15 a 30 ro­kiem życia. Może znacz­nie po­głę­bić się w cza­sie ciąży.

W otos­kle­ro­zie do­cho­dzi do roz­wo­ju ognisk nie­pra­wi­dło­wej tkan­ki kost­nej w obrę­bie ko­ste­czek ucha środ­ko­we­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Otoskop

przy­rząd po­sia­da­ją­cy włas­ne źró­dło świa­tła, słu­żą­cy do oglą­da­nia ucha zew­nętrz­ne­go i środ­ko­we­go w ce­lach dia­gno­stycz­nych; wzier­nik uszny


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) med. przy­rząd la­ryn­go­lo­gicz­ny do ba­da­nia wnę­trza ucha;


Oto­skop – na­rzę­dzie la­ryn­go­lo­gicz­ne słu­żą­ce do wzier­ni­ko­wa­nia ucha. Jest to cy­lin­drycz­nie zwi­nię­ta me­ta­lo­wa trąb­ka w kształ­cie stoż­ka o róż­nej śred­ni­cy. Ist­nie­ją oto­sko­py zwy­kłe, wy­po­sa­żo­ne w urzą­dze­nia op­tycz­ne i oś­wiet­la­ne poś­red­nio przy uży­ciu lampy czo­ło­wej, oraz oto­sko­py elek­trycz­ne z włas­nym źró­dłem świa­tła. Ist­nie­ją także tzw. wi­de­o­o­to­sko­py dzię­ki któ­rym moż­li­we jest oglą­da­nie wzier­ni­ko­wa­ne­go ucha na mo­ni­to­rze.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Otoskopia

oglą­da­nie prze­wo­du słu­cho­we­go zew­nętrz­ne­go i błony bę­ben­ko­wej przez wzier­nik uszny - oto­skop; wzier­ni­ko­wa­nie ucha


Oto­sko­pia, wzier­ni­ko­wa­nie ucha – ba­da­nie fi­zy­kal­ne ucha, w któ­rym oce­nia się prze­wód słu­cho­wy zew­nętrz­ny i poś­red­nio ucho środ­ko­we przez ocenę błony bę­ben­ko­wej. W przy­pad­ku per­fo­ra­cji błony bę­ben­ko­wej oglą­da się też za­war­tość jamy bę­ben­ko­wej.

Do wy­ko­na­nia oto­sko­pii sto­su­je się wzier­nik uszny, który wpro­wa­dza się do prze­wo­du słu­cho­we­go zew­nętrz­ne­go po uprzed­nim od­cią­gnię­ciu mał­żo­wi­ny usz­nej ku ty­ło­wi i ku górze (u dzie­ci ku ty­ło­wi i do­ło­wi).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Otoskopowy

→ oto­skop


Patrz:otoskop

Źródła:

SJP.pl

Ototoksyczność

szkod­li­wość dla na­rzą­du słu­chu


Źródła:

SJP.pl

Ototoksyczny

szkod­li­wy dla na­rzą­du słu­chu


Źródła:

SJP.pl

Otp

skró­to­wiec

 (1.1) = wojsk. Or­ga­ni­za­cja Trak­ta­tu Pół­noc­no­at­lan­tyc­kie­go


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Otrancki

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Otran­to, do­ty­czą­cy Otran­to


Źródła:

Wiktionary

Otranto

1. cie­śni­na Morza Śró­dziem­ne­go;
2. mia­sto i gmina we Wło­szech


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto i gmina w po­łud­nio­wo-wschod­nich Wło­szech, po­ło­żo­ne na Pół­wy­spie Sa­len­tyń­skim nad cie­śni­ną Otran­to (1.2);

 (1.2) geogr. cie­śni­na łą­czą­ca Morze Adria­tyc­kie z Mo­rzem Joń­skim i od­dzie­la­ją­ce od sie­bie pół­wy­spy Ape­niń­ski i Bał­kań­ski;


Otran­to – mia­sto i gmina we Wło­szech, w re­gio­nie Apu­lia, w pro­win­cji Lecce.

We­dług da­nych na rok 2004 gminę za­miesz­ki­wa­ły 5273 osoby, 69,4 os./km².

W la­tach 1480–1481 mia­sto oku­po­wa­li Turcy. Za­mor­do­wa­li 800 miesz­kań­ców, któ­rzy nie chcie­li przejść na islam. W roku 2013 mę­czen­ni­cy z Otran­to zo­sta­li uz­na­ni za świę­tych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Otrawić

1. w po­li­gra­fii: usu­nąć tło z kli­szy siat­ko­wej za po­mo­cą tra­wie­nia
2. daw­niej: otruć


Źródła:

SJP.pl

Otremba

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Otrok

daw­niej:
1. mło­dzie­niec, chło­piec, wy­ro­stek; pa­cho­lę;
2. sługa, chłop, pa­cho­łek, na­jem­nik;
3. po­gard­li­wie: męż­czyz­na;
4. u Tur­ków: stary żoł­nierz otrzy­mu­ją­cy żołd


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) daw. (także gwara.) chło­piec, mło­dzie­niec nie­peł­no­let­ni

 (1.2) daw. (także gwara.) chłop, sługa, na­jem­nik


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Otropić

w ło­wiect­wie: usta­lić miej­sce po­by­tu zwie­rzy­ny na pod­sta­wie tro­pów


Źródła:

SJP.pl

Otrupek

otrup­ka We­stwo­o­da - ga­tu­nek mrów­ki


Źródła:

SJP.pl

Otrupka

otrup­ka We­stwo­o­da - ga­tu­nek mrów­ki


Źródła:

SJP.pl

Otrupkowate

o ce­chach otrup­ko­wa­tych (ro­dzi­na chrzą­szczy)


Otrup­ko­wa­te (Byrr­hi­dae) – ro­dzi­na chrzą­szczy z po­drzę­du wie­lo­żer­nych, serii (in­fra­rzę­du) sprę­ży­koksz­tałt­nych (Ela­te­ri­for­mia) i na­dro­dzi­ny otrup­ków (Byrr­ho­i­dea).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Otrupkowaty

o ce­chach otrup­ko­wa­tych (ro­dzi­na chrzą­szczy)


Źródła:

SJP.pl

Otruty

podać komuś tru­ciz­nę


Źródła:

SJP.pl

Otruwać

rzad­ko: po­zba­wiać życia za po­mo­cą tru­ciz­ny; truć


Źródła:

SJP.pl

Otruć

podać komuś tru­ciz­nę


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. truć, otru­wać)

 (1.1) spo­wo­do­wać ob­ja­wy cho­ro­by lub śmierć po­przez dzia­ła­nie tru­ciz­ny

cza­sow­nik zwrot­ny do­ko­na­ny otruć się (ndk. truć się, za­tru­wać się)

 (2.1) zażyć tru­ciz­nę

 (2.2) doz­nać za­tru­cia po­kar­mo­we­go


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Otryntno

przy­słó­wek

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. po­nu­ro, smut­no


Źródła:

Wiktionary

Otrzaskanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|otrza­skać.


Źródła:

Wiktionary

Otrzaskiwać

po­tocz­nie:
1. zaz­na­ja­miać z czymś;
2. otrza­ski­wać się - zaz­na­ja­miać się z czymś, przyz­wy­cza­jać się do cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Otrzebić

wy­trze­bić;
1. wy­kar­czo­wać ro­śli­ny, zwła­szcza drze­wa;
2. po­zba­wić czę­ścio­wo jakiś teren ro­ślin­no­ści;
3. po­za­bi­jać wszyst­kich ludzi lub wszyst­kie zwie­rzę­ta na ja­kimś te­re­nie;
4. wy­ciąć gru­czo­ły płcio­we u zwie­rząt, głów­nie sam­ców, przez­na­czo­nych na tucz


Źródła:

SJP.pl

Otrzepki

krót­kie włó­kna po­zo­sta­ją­ce w cza­sie trze­pa­nia ko­no­pi, lnu itp.


Źródła:

SJP.pl

Otrzepywać

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. otrze­pać)

 (1.1) lekko ude­rza­jąc, usu­wać z cze­goś jakiś ma­te­riał

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny otrze­py­wać się (dk. otrze­pać się)

 (2.1) lekko ude­rza­jąc sie­bie sa­me­go, usu­wać z po­wierzch­ni swo­je­go ciała jakiś ma­te­riał

 (2.2) lekko ude­rza­jąc sie­bie wza­jem­nie, usu­wać wza­jem­nie z po­wierzch­ni ciała jakiś ma­te­riał


Źródła:

Wiktionary

Otrzewna

błona wy­ście­ła­ją­ca wew­nętrz­ną ścia­nę jamy brzusz­nej i okry­wa­ją­ca więk­szość znaj­du­ją­cych się w niej na­rzą­dów


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) anat. błona su­ro­wi­cza wy­ście­la­ją­ca jamę brzusz­ną i jamę mied­ni­cy;


Otrzew­na ( pe­ri­to­ne­um) – błona su­ro­wi­cza wy­ście­la­ją­ca jamę brzusz­ną i jamę mied­ni­cy.

Jak inne błony su­ro­wi­cze, zbu­do­wa­na jest z blasz­ki wła­ści­wej błony su­ro­wi­czej ("la­mi­na pro­pria se­ro­sae"), łącz­not­kan­ko­wej, bo­ga­tej we włó­kna sprę­ży­ste, którą wy­ście­ła na­bło­nek jed­no­war­stwo­wy pła­ski zwany me­sot­he­lium. Wy­dzie­la on płyn otrzew­no­wy.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Otrzewnowo

→ otrzew­no­wy


Patrz:otrzewnowy

Źródła:

SJP.pl

Otrzewnowy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z otrzew­ną, do­ty­czą­cy otrzew­nej


Źródła:

Wiktionary

Otrzeć

1. usu­nąć wierzch­nią war­stwę;
2. osu­szyć; wy­czy­ścić; wy­trzeć;
3. otrzeć się - zna­leźć się bli­sko cze­goś;
4. otrzeć się - zet­knąć się z czymś;
5. otrzeć się - na­brać ogła­dy


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. ocie­rać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|ocie­rać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Otrzeźwiający

→ otrzeź­wiać


Patrz:otrzeźwiać

Źródła:

SJP.pl

Otrzymanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|otrzy­mać.


Źródła:

Wiktionary

Otrzymać

1. zo­stać od­bior­cą cze­goś; do­stać coś;
2. uzy­skać, osią­gnąć coś;
3. wy­pro­du­ko­wać coś z cze­goś


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. otrzy­my­wać)

 (1.1) zob. otrzy­my­wać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Otrzymywanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|otrzy­my­wać.


Źródła:

Wiktionary

Otrzymywać

do­sta­wać, uzy­ski­wać coś


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. otrzy­mać)

 (1.1) do­sta­wać, być od­bior­cą

 (1.2) uzy­ski­wać, osią­gać, wy­pro­du­ko­wać coś z cze­goś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Otrząchać

po­tocz­nie: otrzą­sać


Źródła:

SJP.pl

Otrząchnąć

gwa­ro­wo: otrząs­nąć


Źródła:

SJP.pl

Otrząsacz

w rol­nict­wie: me­cha­nicz­ne urzą­dze­nie do oczy­szcza­nia na sucho, a nie­kie­dy rów­nież tran­spor­to­wa­nia z kop­ców na środ­ki tran­spor­to­we bu­ra­ków i in­nych wa­rzyw oko­po­wych


Źródła:

SJP.pl

Otrząsanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|otrzą­sać.


Źródła:

Wiktionary

Otrząsać

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. otrząs­nąć)

 (1.1) nie­do­ko­na­ny od|otrząs­nąć.

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. brak)

 (2.1) prze­pro­wa­dzać otrzę­si­ny

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny otrzą­sać się (dk. otrząs­nąć się)

 (3.1) nie­do­ko­na­ny od|otrząs­nąć się.


Źródła:

Wiktionary

Otrząsnąć

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. otrzą­sać)

 (1.1) ener­gicz­nie czymś ru­sza­jąc, zrzu­cić z niego coś

cza­sow­nik zwrot­ny do­ko­na­ny otrząs­nąć się (ndk. otrzą­sać się)

 (2.1) ener­gicz­nie się po­ru­sza­jąc, zrzu­cić coś z sie­bie

 (2.2) przen. wró­cić do normy emo­cjo­nal­nej po przy­krym lub gwał­tow­nym doś­wiad­cze­niu


Źródła:

Wiktionary

Otrząść

1. strą­cić coś z sie­bie
2. wstrząs­nąć się na sku­tek nie­mi­łe­go uczu­cia
3. po­wró­cić do rów­no­wa­gi psy­chicz­nej po bo­les­nych doś­wiad­cze­niach


Źródła:

SJP.pl

Otrzęsinowy

→ otrzę­si­ny


Patrz:otrzęsiny

Źródła:

SJP.pl

Otrzęsiny

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) uczn. stud. za­ba­wa zwią­za­na z przyj­mo­wa­niem ucz­niów naj­młod­szych rocz­ni­ków szkół śred­nich lub wyż­szych uczel­ni;

 (1.2) daw. stud. śred­nio­wiecz­ny zwy­czaj pod­da­wa­nia żaka wstę­pu­ją­ce­go na uni­wer­sy­tet róż­nym żar­to­bli­wym pró­bom


Otrzę­si­ny – ry­tu­al­ny akt ini­cja­cji do danej grupy, peł­nią­cy czę­sto rolę obrzę­du przej­ścia, za­koń­cze­nia pro­ce­su doj­rze­wa­nia, wza­jem­nej in­te­gra­cji czy chrztu bo­jo­we­go, po­le­ga­ją­cy na ce­lo­wym bądź rów­nież pro­wo­ka­cyj­nym wy­ko­rzy­sty­wa­niu niż­szych hie­rar­chią osób, do usta­lo­nej wcze­śniej czyn­no­ści.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Otrąbić

1. trą­bie­niem dać sy­gnał ukoń­cze­nia cze­goś; od­trą­bić;
2. ogło­sić coś uro­czy­ście; ob­trą­bić


Źródła:

SJP.pl

Otręba

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Otrębiasty

trąb­ka otrę­bia­sta - ga­tu­nek grzy­bów z ro­dzi­ny strzę­pia­ko­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Otrębowy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z otrę­ba­mi, do­ty­czą­cy otrę­bów; za­wie­ra­ją­cy otrę­by


Źródła:

Wiktionary

Otrębski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Otrębusy

Otrę­bu­sy – wieś so­łec­ka w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie prusz­kow­skim, w gmi­nie Brwi­nów.

W la­tach 1975–1998 wieś ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa war­szaw­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Otręby

otocz­ka ziar­na zbóż po­zo­sta­ła po prze­mia­le na mąkę


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) roln. spoż. łuski na­sion i za­rod­ki ziar­na po­zo­sta­łe po jego zmie­le­niu, uży­wa­ne jako war­to­ścio­wa pasza tre­ści­wa lub do­da­wa­ne do po­traw;


Zo­bacz też: Otrę­by – wieś w Pol­sce, w woj. za­chod­nio­po­mor­skim.

Otrę­by – pro­dukt ubocz­ny pow­sta­ły z prze­mia­łu zbóż (psze­ni­cy, owsa, żyta, or­ki­szu lub ryżu), a także z prze­mia­łu zbóż rze­ko­mych (gryki, qu­i­noa). W skład otrąb zbo­żo­wych wcho­dzi w głów­nej mie­rze zew­nętrz­na war­stwa ziar­na, to jest war­stwa owo­co­wo na­sien­na. Głów­ny­mi pro­duk­ta­mi prze­mia­łu są: mąka, kasze oraz otrę­by.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Otręt

za­kaź­na cho­ro­ba na­rzą­dów płcio­wych koni i bydła ro­ga­te­go


Źródła:

SJP.pl

Otrętwa

ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny bo­bo­wa­tych; psia róża


Źródła:

SJP.pl

Ottawa

sto­li­ca Ka­na­dy


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. sto­li­ca Ka­na­dy;

 (1.2) geogr. rzeka w Ka­na­dzie;


Ot­ta­wa – sto­li­ca i czwar­te pod wzglę­dem wiel­ko­ści mia­sto Ka­na­dy; po­ło­żo­ne we wschod­niej czę­ści pro­win­cji On­ta­rio, na po­łud­nio­wym brze­gu rzeki Ot­ta­wa. Aglo­me­ra­cja sto­łecz­na, z Ga­ti­ne­au na pół­noc­nym brze­gu Ot­ta­wy, ma 1 146 790 miesz­kań­ców. Obec­nym merem Ot­ta­wy jest.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ottawianin

miesz­ka­niec Ot­ta­wy


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Ot­ta­wy; osoba z tego mia­sta


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ottawianka

miesz­kan­ka Ot­ta­wy


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Ot­ta­wy; ko­bie­ta z tego mia­sta


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ottawski

przy­miot­nik od: Ot­ta­wa


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) od­no­szą­cy się do mia­sta Ot­ta­wa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Otterhound

[czy­taj: [oter­hałnt] rasa psów goń­czych


Ot­ter­ho­und ("pies na wydry") – rasa psa, na­le­żą­ca do grupy psów goń­czych. Nie pod­le­ga pró­bom pracy.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Otto

imię mę­skie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|m.

 (1.2) naz­wi­sko nie­miec­kie­go te­o­lo­ga;


Otto, Otton, Odo, Odon – imię mę­skie po­cho­dze­nia ger­mań­skie­go. W ję­zy­ku sta­ro­wy­so­ko­nie­miec­kim za­pi­sy­wa­no je jako "Audo, Odo, Oddo, Oto, Otto, Hotto". Wy­wo­dzi się od ger­mań­skie­go słowa *"audha" (dzie­dzict­wo, ma­ją­tek). Mogło być też skró­ce­niem daw­nych imion ger­mań­skich ta­kich jak "Au­do­bercht", "Au­do­mar", Otmar, "Ot­fried", Oto­kar.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ottoman

tka­ni­na obi­cio­wa, z jed­nej stro­ny w prąż­ki z dru­giej gład­ka


Źródła:

SJP.pl

Ottomany

tka­ni­ny obi­cio­we z róż­nych ma­te­ria­łów, z jed­nej stro­ny w prąż­ki z dru­giej gład­kie


Źródła:

SJP.pl

Ottomański

przy­miot­nik

 (1.1) daw. tu­rec­ki z epoki Im­pe­rium Oto­mań­skie­go


Źródła:

Wiktionary

Otton

imię mę­skie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|m.;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ottoni

in­stru­men­ty dęte bla­sza­ne w or­kie­strze


Źródła:

SJP.pl

Ottonowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Ot­to­na lub z nim zwią­za­ny


przy­miot­nik dzier­żaw­czy

 (1.1) przest. gwara. na­le­żą­cy do Ot­to­na


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ottoński

do­ty­czą­cy dy­na­stii Ot­to­nów


Źródła:

SJP.pl

Otucha

po­cie­cha, po­cie­sze­nie, po­krze­pie­nie, osło­da


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) na­dzie­ja wy­ni­ka­ją­ca z prze­ko­na­nia, że bę­dzie le­piej


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Otulacz

1. tka­ni­no­wy śpi­wo­rek do otu­la­nia ma­łych dzie­ci;
2. worek do otu­la­nia róż­nych przed­mio­tów


Źródła:

SJP.pl

Otulak

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Otulać

ob­tu­lać;
1. okry­wać czymś w celu ochro­ny, np. przed zim­nem; opa­tu­lać;
2. otu­lać się - okry­wać się czymś w celu ochro­ny, np. przed zim­nem; opa­tu­lać się


Źródła:

SJP.pl

Otulina

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Otulisko

daw­niej:
1. coś, ota­cza coś in­ne­go ze wszyst­kich stron;
2. coś, co okry­wa kogoś lub coś in­ne­go dla ochro­ny przed zim­nem, de­szczem itp.


Źródła:

SJP.pl

Otulić

ob­tu­lić;
1. okryć czymś w celu ochro­ny, np. przed zim­nem; opa­tu­lić;
2. otu­lić się - okryć się czymś w celu ochro­ny, np. przed zim­nem; opa­tu­lić się


Źródła:

SJP.pl

Otumaniająco

→ otu­ma­niać


Patrz:otumaniać

Źródła:

SJP.pl

Otumanianie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|otu­ma­niać.


Źródła:

Wiktionary

Otumaniać

1. wpro­wa­dzać w błąd, po­zba­wiać moż­li­wo­ści lo­gicz­ne­go my­śle­nia; ogłu­piać, ba­ła­mu­cić;
2. do­pro­wa­dzać kogoś do czę­ścio­wej utra­ty świa­do­mo­ści przez dzia­ła­nie środ­ka­mi odu­rza­ją­cy­mi; odu­rzać;
3. otu­ma­niać się - otu­ma­niać sa­me­go sie­bie


Źródła:

SJP.pl

Otumaniały

1. wpro­wa­dzać w błąd, po­zba­wiać moż­li­wo­ści lo­gicz­ne­go my­śle­nia; ogłu­piać, ba­ła­mu­cić;
2. do­pro­wa­dzać kogoś do czę­ścio­wej utra­ty świa­do­mo­ści przez dzia­ła­nie środ­ka­mi odu­rza­ją­cy­mi; odu­rzać;
3. otu­ma­niać się - otu­ma­niać sa­me­go sie­bie


Źródła:

SJP.pl

Otumaniony

1. wpro­wa­dzić w błąd, po­zba­wić moż­li­wo­ści lo­gicz­ne­go my­śle­nia; ogłu­pić, zba­ła­mu­cić;
2. do­pro­wa­dzić kogoś do czę­ścio­wej utra­ty świa­do­mo­ści przez dzia­ła­nie środ­ka­mi odu­rza­ją­cy­mi; odu­rzyć;
3. otu­ma­nić się - otu­ma­nić sa­me­go sie­bie


Źródła:

SJP.pl

Otumanić

1. wpro­wa­dzić w błąd, po­zba­wić moż­li­wo­ści lo­gicz­ne­go my­śle­nia; ogłu­pić, zba­ła­mu­cić;
2. do­pro­wa­dzić kogoś do czę­ścio­wej utra­ty świa­do­mo­ści przez dzia­ła­nie środ­ka­mi odu­rza­ją­cy­mi; odu­rzyć;
3. otu­ma­nić się - otu­ma­nić sa­me­go sie­bie


Źródła:

SJP.pl

Otunit

mi­ne­rał, uwod­nio­ny fos­fo­ran ura­ny­lo-wap­nio­wy, sil­nie pro­mie­niot­wór­czy; au­tu­nit


Źródła:

SJP.pl

Otupać

tu­piąc, oczy­ścić buty z cze­goś, np. z błota


Źródła:

SJP.pl

Otuski

→ Otusz


Patrz:Otusz

Źródła:

SJP.pl

Otusz

wieś w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie poz­nań­skim


Otusz – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie poz­nań­skim, w gmi­nie Buk.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Otułek

ro­dzaj z ro­dzi­ny otuł­ko­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Otułka

błot­niar­ka otuł­ka - ga­tu­nek śli­ma­ka z ro­dzi­ny błot­niar­ko­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Otułkowate

ro­dzi­na ro­ślin z rzędu mir­tow­ców; Vo­chy­sia­ce­ae


Źródła:

SJP.pl

Otułkowaty

o ce­chach otuł­ko­wa­tych (ro­dzi­na ro­ślin)


Źródła:

SJP.pl

Otwarcie

1. nie­ma­ją­cy gra­nic, ni­czym nie­o­gra­ni­czo­ny;
2. o skle­pie, wy­sta­wie itp.: czyn­ny;
3. przez­na­czo­ny dla wszyst­kich;
4. jawny, nie­u­kry­wa­ny, oczy­wi­sty;
5. szcze­ry, nie­za­kła­ma­ny;
6. go­to­wy na przy­ję­cie no­wych pro­po­zy­cji


przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) w spo­sób ot­war­ty, szcze­ry, ucz­ci­wy, jawny

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (2.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ot­wo­rzyć.

 (2.2) uro­czy­stość za­ło­że­nia, uru­cho­mie­nia cze­goś

 (2.3) szach. po­cząt­ko­wa faza par­tii sza­chów;

 (2.4) karc. pier­wsza odzyw­ka w li­cy­ta­cji bry­dżo­wej;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Otwarciej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: ot­war­cie


Źródła:

SJP.pl

Otwartość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co jest ot­war­te, skie­ro­wa­ne do wszyst­kich

 (1.2) cecha tego, kto jest ot­war­ty: go­to­wy na przy­ję­cie no­wych idei lub nie­skry­wa­ją­cy swo­ich uczuć lub myśli

 (1.3) szcze­rość, bez­poś­red­niość


Źródła:

Wiktionary

Otwartoźródłowy

w in­for­ma­ty­ce: taki, któ­re­go kod źró­dło­wy jest udo­stęp­nio­ny pu­blicz­nie


Źródła:

SJP.pl

Otwarty

1. nie­ma­ją­cy gra­nic, ni­czym nie­o­gra­ni­czo­ny;
2. o skle­pie, wy­sta­wie itp.: czyn­ny;
3. przez­na­czo­ny dla wszyst­kich;
4. jawny, nie­u­kry­wa­ny, oczy­wi­sty;
5. szcze­ry, nie­za­kła­ma­ny;
6. go­to­wy na przy­ję­cie no­wych pro­po­zy­cji


forma cza­sow­ni­ka.

 (1.1) ims. przy­miot­ni­ko­wy bier­ny od: ot­wo­rzyć

przy­miot­nik

 (2.1) nie­sta­wia­ją­cy przesz­kód do wej­ścia / przej­ścia, ni­czym nie­o­ko­lo­ny

 (2.2) o skle­pie: czyn­ny, dzia­ła­ją­cy

 (2.3) o pro­ble­mie, kwe­stii: do tej pory nie­roz­wią­za­ny, wciąż pod­le­ga­ją­cy dy­sku­sji;

 (2.4) ogól­nie do­stęp­ny, nie­o­bło­żo­ny ogra­ni­cze­nia­mi

 (2.5) o czło­wie­ku: nie­u­kry­wa­ją­cy swo­ich in­ten­cji, uczuć

 (2.6) in­form. ma­ją­cy do­stęp­ny kod źró­dło­wy

 (2.7) ni­czym nie osło­nię­ty, z do­stę­pem do wnę­trza


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Otwieracz

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) przy­rząd słu­żą­cy do ot­wie­ra­nia, np. kon­serw, bu­te­lek


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Otwierak

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) techn. ręcz­ne na­rzę­dzie do ot­wie­ra­nia obu­dów te­le­fo­nów, smart­fo­nów, lap­to­pów itp.


Źródła:

Wiktionary

Otwieralny

da­ją­cy się ot­wie­rać


Źródła:

SJP.pl

Otwieranie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ot­wie­rać.

 (1.2) po­wo­do­wa­nie ot­war­cia ot­wo­ru, prze­gro­dy, za­staw­ki


Źródła:

Wiktionary

Otwierać

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. ot­wo­rzyć)

 (1.1) po­wo­do­wać, że coś prze­sta­je być zam­knię­te

 (1.2) roz­po­czy­nać dzia­ła­nie ja­kiejś in­sty­tu­cji, firmy itp.; także. robić to szcze­gól­nie uro­czy­ście, od­da­wać do użyt­ku

 (1.3) o pre­zen­cie: roz­pa­ko­wy­wać

 (1.4) roz­chy­lać przy­le­ga­ją­ce do sie­bie czę­ści

 (1.5) roz­kła­dać coś zło­żo­ne­go, roz­po­ście­rać

 (1.6) znaj­do­wać się na czele, pro­wa­dzić

 (1.7) med. ope­ra­cyj­nie udo­stęp­niać wnę­trze jamy ciała do za­bie­gu lub ope­ra­cji

 (1.8) in­form. uru­cha­miać pro­gram, ścią­gać stro­nę in­ter­ne­to­wą, wyś­wiet­lać plik

 (1.9) przen. daw. uka­zy­wać, od­sła­niać

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny ot­wie­rać się (dk. ot­wo­rzyć się)

 (2.1) prze­sta­wać być zam­knię­tym

 (2.2) być za­kła­da­nym, roz­po­czy­nać swoją dzia­łal­ność

 (2.3) ule­gać roz­chy­le­niu lub roz­po­star­ciu

 (2.4) roz­chy­lać się sze­ro­ko

 (2.5) ujaw­niać swoje myśli, emo­cje, pra­gnie­nia

 (2.6) sta­wać się go­to­wym na przy­ję­cie cze­goś

 (2.7) sta­wać się osią­gal­nym

 (2.8) o ranie itp. za­czy­nać krwa­wić lub ro­pieć

 (2.9) in­form. uru­cha­miać się, wyś­wiet­lać się, ła­do­wać się

 (2.10) przen. od­sła­niać się, uka­zy­wać się w ca­ło­ści

 (2.11) przen. wy­cho­dzić na coś, być od stro­ny cze­goś


Źródła:

Wiktionary

Otwinowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Otwocczanin

miesz­ka­niec Ot­woc­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Ot­woc­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Otwocczanka

miesz­kan­ka Ot­woc­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Ot­woc­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Otwock

mia­sto w Pol­sce


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie ot­woc­kim;

 (1.2) geogr. część mia­sta Głow­no, w wo­je­wództ­wie łódz­kim, w po­wie­cie zgier­skim


Ot­wock – mia­sto w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, sie­dzi­ba po­wia­tu ot­woc­kie­go.

Ot­wock leży w daw­nej ziemi czer­skiej hi­sto­rycz­ne­go Ma­zo­wsza, w Do­li­nie Środ­ko­wej Wisły, nad rzeką Świ­der. Wcho­dzi w skład aglo­me­ra­cji war­szaw­skiej, a od cen­trum sto­li­cy od­da­lo­ny jest o około 23 km.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Otwocki

przy­miot­nik od: Ot­wock


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) od Ot­wock


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Otworkowy

→ ot­wo­rek


Patrz:otworek

Źródła:

SJP.pl

Otwornica

1. wąska piła ręcz­na do wy­rzy­na­nia ot­wo­rów i krzy­wizn w drew­nie;
2. jed­no­ko­mór­ko­wy or­ga­nizm sło­no­wod­ny ma­ją­cy sko­rup­kę z ot­wor­ka­mi;
3. po­rost ros­ną­cy na ska­łach, korze i mart­wym drew­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) techn. na­rzę­dzie lub jego część, do wy­ko­ny­wa­nia ot­wo­rów śred­ni­cy więk­szej niż śred­ni­ca wier­teł

 (1.2) biol. mi­kro­sko­pij­ny or­ga­nizm jed­no­ko­mór­ko­wy z wa­pien­nym pan­ce­rzy­kiem za­li­cza­ny do grupy ot­wor­ni­ce (nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Fo­ra­mi­ni­fe­ra|ref=tak.);

 (1.3) mykol. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Per­tu­sa­ria|DC.|ref=tak., ro­dzaj po­ro­stów z ro­dza­ju ot­wor­ni­co­wa­tych (nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Per­tu­sa­ria­ce­ae|ref=tak.);

 (1.4) mykol. po­rost z ro­dza­ju ot­wor­ni­ca (1.3)


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Otwornice

grupa or­ga­niz­mów za­li­cza­nych do kró­le­stwa pro­ti­stów


Ot­wor­ni­ce (Fo­ra­mi­ni­fe­ra) – grupa or­ga­niz­mów na­le­żą­cych do kró­le­stwa pro­ti­stów.

Po­sia­da­ją sko­rup­ki zbu­do­wa­ne z wę­gla­nu wap­nia (CaCO3) lub ze zle­pio­nych zia­re­nek pia­sku (ot­wor­ni­ce aglu­ty­nu­ją­ce). Pod wzglę­dem trybu życia wy­róż­nia się ot­wor­ni­ce plank­to­nicz­ne oraz ben­to­nicz­ne.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Otworowy

przy­miot­nik od: otwór


Źródła:

SJP.pl

Otworzyć

uczy­nić wnę­trze cze­goś do­stęp­nym z zew­nątrz


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. ot­wie­rać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|ot­wie­rać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Otwór

dziu­ra, szpa­ra, szcze­li­na


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) dziu­ra lub wgłę­bie­nie

 (1.2) wlot prze­wo­du

 (1.3) wylot prze­wo­du


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Otyle

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób otyły


Źródła:

Wiktionary

Otylia

imię żeń­skie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|ż.;


Oty­lia – żeń­ski od­po­wied­nik ger­mań­skie­go imie­nia Otto oz­na­cza­ją­cy „bo­ga­tą wo­jow­nicz­kę” lub „obroń­czy­nię bo­gact­wa”. No­si­ła je ży­ją­ca w VIII wieku mnisz­ka – św. Oty­lia, pa­tron­ka Al­za­cji. Al­ter­na­tyw­na formy imie­nia to "Ody­lia".


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Otylka

zdrob­nie­nie od: Oty­lia (imię żeń­skie)


Źródła:

SJP.pl

Otympnie

przy­słó­wek

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski, Za­ol­zie. po­nu­ro, po­sęp­nie


Źródła:

Wiktionary

Otympno

przy­słó­wek

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski, Za­ol­zie. po­nu­ro, po­sęp­nie


Źródła:

Wiktionary

Otynianin

miesz­ka­niec Oty­nia (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Otynianka

miesz­kan­ka Oty­nia (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Otynkowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|otyn­ko­wać.


Źródła:

Wiktionary

Otynkowywać

po­kry­wać tyn­kiem; tyn­ko­wać


Źródła:

SJP.pl

Otyrhły

przy­miot­nik

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. gru­biań­ski, nie­u­przej­my


Źródła:

Wiktionary

Otyła

gruby, cier­pią­cy na nad­wa­gę


Źródła:

SJP.pl

Otyłościowy

→ oty­łość


Patrz:otyłość

Źródła:

SJP.pl

Otyłość

nad­mier­ne na­gro­ma­dze­nie tkan­ki tłu­szczo­wej w or­ga­niz­mie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) med. szkod­li­wy dla zdro­wia sku­tek spo­ży­wa­nia zbyt du­żych ilo­ści je­dze­nia przy braku ruchu; po­waż­na nad­wa­ga;


Oty­łość (łac. "obe­si­tas") – przew­le­kła cho­ro­ba me­ta­bo­licz­na o zło­żo­nej etio­lo­gii, którą de­fi­niu­je się jako nie­pra­wi­dło­we lub nad­mier­ne na­gro­ma­dze­nie tłu­szczu, które sta­no­wi za­gro­że­nie dla zdro­wia. Świa­to­wa Or­ga­ni­za­cja Zdro­wia de­fi­niu­je oty­łość jako po­sia­da­nie wskaź­ni­ka BMI po­wy­żej 30, z za­strze­że­niem, że może nie być to wła­ści­wa miara dla niek­tó­rych osób (zwła­szcza spor­tow­ców).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Otyły

gruby, cier­pią­cy na nad­wa­gę


przy­miot­nik

 (1.1) o czło­wie­ku lub zwie­rzę­ciu: wa­żą­cy o wiele za dużo; o dużej nad­wa­dze

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) męż­czyz­na otyły (1.1)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Otyń

mia­sto w Pol­sce


}|-

Otyń (niem. "De­utsch-War­ten­berg, War­ten­berg") – mia­sto w Pol­sce po­ło­żo­ne na hi­sto­rycz­nym Dol­nym Ślą­sku, w wo­je­wództ­wie lu­bu­skim, w po­wie­cie no­wo­sol­skim, w gmi­nie Otyń, nad rzeką Ślą­ska Ochla. Otyń po­sia­dał prawa miej­skie w la­tach 1329–1945 i odzy­skał sta­tus mia­sta z dniem 1 stycz­nia 2018.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Otyński

→ Otyń


Patrz:Otyń

Źródła:

SJP.pl

Otóż

wzmoc­nio­ne "oto"


par­ty­ku­ła

 (1.1) na­wią­zu­je do innej wy­po­wie­dzi, roz­po­czy­na­jąc ko­men­tarz lub jej uzu­peł­nie­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Otóżby

par­ty­ku­ła "otóż" wraz z cząst­ką trybu przy­pu­szcza­ją­ce­go


Źródła:

SJP.pl

Otąg

ro­śli­na z ro­dzi­ny kak­tu­so­wa­tych ros­ną­ca na pu­styn­nych te­re­nach Mek­sy­ku i Pół­wy­spu Ka­li­for­nij­skie­go; pał­czak, ce­re­us


Źródła:

SJP.pl

Otęchnięty

taki, który otęchł; otę­chły


Źródła:

SJP.pl

Otęchły

taki, który otęchł; otęch­nię­ty


Źródła:

SJP.pl

Otęczowywać

rzad­ko: ota­czać, okry­wać tęczą


Źródła:

SJP.pl

Otępiająco

→ otę­piać


Patrz:otępiać

Źródła:

SJP.pl

Otępienie

uczy­nić kogoś nie­czu­łym, nie­wraż­li­wym na coś; zo­bo­jęt­nić


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|otę­pieć.

 (1.2) med. psych. po­stę­pu­ją­ce za­bu­rze­nie funk­cji poz­naw­czych, zwła­szcza pa­mię­ci, my­śle­nia i orien­ta­cji, na sku­tek zmian w oś­rod­ko­wym ukła­dzie ner­wo­wym

 (1.3) książk. psych. stan zo­bo­jęt­nie­nia, brak żywej re­ak­cji emo­cjo­nal­nej


Otę­pie­nie, de­men­cja (łac. "de­men­tia") – grupa cho­rób mózgu, po­wo­du­ją­cych dłu­go­ter­mi­no­we i czę­sto po­stę­pu­ją­ce ob­ni­że­nie zdol­no­ści my­śle­nia i za­pa­mię­ty­wa­nia, które są na tyle po­waż­ne, że utrud­nia­ją, a czę­sto unie­moż­li­wia­ją pra­wi­dło­we funk­cjo­no­wa­nie. Inne ob­ja­wy obej­mu­ją za­bu­rze­nia emo­cjo­nal­ne, kło­po­ty z ko­mu­ni­ka­cją i ję­zy­kiem oraz utra­tę ak­tyw­no­ści.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Otępienny

→ otę­pie­nie, np. ze­spół otę­pien­ny


Źródła:

SJP.pl

Otępić

uczy­nić kogoś nie­czu­łym, nie­wraż­li­wym na coś; zo­bo­jęt­nić


Źródła:

SJP.pl

Otłowiec

wieś w Pol­sce


Otło­wiec – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie kwi­dzyń­skim, w gmi­nie Gar­de­ja. Leży przy dro­dze kra­jo­wej nr 55. Ma sta­tus so­łect­wa.

W la­tach 1975–1998 wieś ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa el­blą­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Otłowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Otłuc

spo­wo­do­wać stłu­cze­nie, pę­knię­cie zew­nętrz­nej war­stwy przed­mio­tu


Źródła:

SJP.pl

Otłuczenie

spo­wo­do­wać stłu­cze­nie, pę­knię­cie zew­nętrz­nej war­stwy przed­mio­tu


Źródła:

SJP.pl

Otłukać

daw­niej: otłu­ki­wać - obi­ja­jąc ziar­no, po­zba­wiać je łusek


Źródła:

SJP.pl

Otłuszczać

1. sma­ro­wać tłu­szczem;
2. otłu­szczać się - po­kry­wać się tłu­szczem


Źródła:

SJP.pl

Otłuszczenie

1. pos­ma­ro­wać tłu­szczem;
2. otłu­ścić się - po­kryć się tłu­szczem


Źródła:

SJP.pl

Otłuszczony

forma cza­sow­ni­ka.

 (1.1) ims. przy­miot­ni­ko­wy bier­ny od: otłu­ścić; na­sy­co­ny lub po­kry­ty tłu­szczem


Źródła:

Wiktionary

Otłuszczyć

1. po­kryć lub na­sy­cić tłu­szczem;
2. spo­wo­do­wać na­gro­ma­dze­nie tłu­szczu


Źródła:

SJP.pl

Otłuściały

stać się tłu­stym lub tłust­szym; po­tłu­ścieć, stłu­ścieć


Źródła:

SJP.pl

Otłuścieć

stać się tłu­stym lub tłust­szym; po­tłu­ścieć, stłu­ścieć


Źródła:

SJP.pl

Otłuścić

1. pos­ma­ro­wać tłu­szczem;
2. otłu­ścić się - po­kryć się tłu­szczem


Źródła:

SJP.pl