Os

1. owad błon­kos­krzy­dły o cha­rak­te­ry­stycz­nym czar­nym ubar­wie­niu w żółte paski;
2. osoba uszczy­pli­wa, zjad­li­wa, do­kucz­li­wa


forma rze­czow­ni­ka.

 (1.1) D. lm. od: osa


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Os-Owy

→ OS [czy­taj: oe­so­wy]; oe­so­wy


Źródła:

SJP.pl

Os.

skrót od: osoba; osied­le; osada (czy­ta­ny jako cały, od­mien­ny wyraz)


skrót

 (1.1) = osada

 (1.2) = osied­le

 (1.3) = osoba


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osa

1. owad błon­kos­krzy­dły o cha­rak­te­ry­stycz­nym czar­nym ubar­wie­niu w żółte paski;
2. osoba uszczy­pli­wa, zjad­li­wa, do­kucz­li­wa


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ent. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Ve­spu­la|ref=tak., us­krzyd­lo­ny owad o żółto-czar­nym ubar­wie­niu, po­sia­da­ją­cy żądło;

 (1.2) osoba do­kucz­li­wa, zło­śli­wa, uszczy­pli­wa

 (1.3) stpol. osika, osina


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Osaczać

oto­czyć, okrą­żyć ze wszyst­kich stron, nie poz­wo­lić wy­do­stać się


Źródła:

SJP.pl

Osacznik

osoba uczest­ni­czą­ca w na­gan­ce na zwie­rzy­nę, osa­cza­ją­ca zwie­rza; osocz­nik, obław­nik


Źródła:

SJP.pl

Osaczyć

1. oto­czyć, wpę­dzić w za­sadz­kę;
2. o psach na po­lo­wa­niu: za­trzy­mać zwie­rzy­nę do przy­by­cia my­śli­we­go


Źródła:

SJP.pl

Osad

1. sub­stan­cja nie­roz­pu­szczal­na, wy­dzie­la­ją­ca się z rozt­wo­ru w po­sta­ci ciała sta­łe­go;
2. wszyst­ko, co osa­dza się na dnie na­czyń, zbior­ni­ków itp.;
3. utwór pow­sta­ją­cy na po­wierzch­ni Ziemi na sku­tek na­gro­ma­dze­nia ma­te­ria­łu przez różne czyn­ni­ki


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) chem. sub­stan­cja nie­roz­pu­szczal­na, wy­dzie­la­ją­ca się z rozt­wo­ru w po­sta­ci ciała sta­łe­go;

 (1.2) drob­ny utwór gro­ma­dzą­cy się na po­wierzch­ni cze­goś

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. lm. od: osada


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Osada

1. nie­ma­ją­ca praw osied­la ani mia­sta, nie­wiel­ka miej­sco­wość sku­pia­ją­ca ludzi trud­nią­cych się jedną dzie­dzi­ną go­spo­dar­ki, ale nie rol­nict­wem; lud­ność ta­kiej miej­sco­wo­ści;
2. sport: za­ło­ga, zwła­szcza łodzi wio­ślar­skiej


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nie­wiel­kie, odo­sob­nio­ne sku­pi­sko za­bu­do­wań miesz­kal­nych

 (1.2) ogół miesz­kań­ców osady (1.1)

 (1.3) sport. za­ło­ga łodzi spor­to­wej, sanek lub bobs­le­ja


"przed­sta­wio­no sy­tu­a­cję tylko z per­spek­ty­wy – ". Pomóż po­pra­wić.

Osada – ter­mi­no­lo­gicz­ne oz­na­cze­nie jed­nost­ki osad­ni­czej na te­re­nie wiej­skim.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Osadawiać

daw­niej: osied­lać


Źródła:

SJP.pl

Osadczuk

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Osadczy

taki, w któ­rym lub na któ­rym zbie­ra się osad, np. basen osad­czy


Źródła:

SJP.pl

Osadka

1. oś kwia­to­sta­nu, na któ­rej osa­dzo­ne są kwia­ty lub od­ga­łę­zie­nia bocz­ne w kwia­to­sta­nach zło­żo­nych;
2. u liści zło­żo­nych: prze­dłu­że­nie ogon­ka, na któ­rym znaj­du­ją się list­ki;
3. u ro­ślin kwia­to­wych: pod­sta­wa za­ląż­ka znaj­du­ją­ca się na­prze­ciw okien­ka; cha­la­za, cha­la­zon


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od osada

 (1.2) bot. dno kwia­to­we


Osad­ka – ter­min oz­na­cza­ją­cy w bo­ta­ni­ce:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Osadnictwo

1. osied­la­nie się na mało za­lud­nio­nych te­re­nach;
2. sie­dzi­by ludz­kie i ich miesz­kań­cy


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) ar­che­ol. ca­łoksz­tałt dzia­łal­no­ści grup ludz­kich wy­wo­łu­ją­cy zmia­ny w śro­do­wi­sku ge­o­gra­ficz­nym;

 (1.2) ze­spół osied­li ludz­kich


Osad­nict­wo – ca­łoksz­tałt dzia­łal­no­ści grup ludz­kich wy­wo­łu­ją­cy zmia­ny w śro­do­wi­sku ge­o­gra­ficz­nym. Obej­mu­je ono pro­ces zaj­mo­wa­nia, po­dzia­łu i użyt­ko­wa­nia te­re­nu wraz ze wszyst­ki­mi wyt­wo­ra­mi pow­sta­ły­mi w ra­mach tej dzia­łal­no­ści i słu­żą­cy­mi jej. (we­dług Z. Woź­nia­ka)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Osadniczek

ko­bie­ta, która osied­li­ła się lub którą osied­lo­no na te­re­nach ob­ję­tych osad­nict­wem; ko­lo­nist­ka


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Osadniczka

ko­bie­ta, która osied­li­ła się lub którą osied­lo­no na te­re­nach ob­ję­tych osad­nict­wem; ko­lo­nist­ka


Źródła:

SJP.pl

Osadniczkowate

ro­dzi­na mchów


Źródła:

SJP.pl

Osadniczy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z osad­nict­wem, do­ty­czą­cy osad­nict­wa


Źródła:

Wiktionary

Osadnik

czło­wiek, który osied­lił się lub któ­re­go osied­lo­no na te­re­nach ob­ję­tych osad­nict­wem; ko­lo­ni­sta


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osied­la­ją­cy się na mało za­lud­nio­nych te­re­nach; także.: taki, któ­re­go osied­lo­no na te­re­nach mało za­lud­nio­nych

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) zbior­nik, w któ­rym gra­wi­ta­cyj­nie gro­ma­dzą się sub­stan­cje stałe nie­sio­ne przez płyn


Osad­nik – osoba po­cho­dzą­ca z in­ne­go re­gio­nu kraju, in­ne­go kraju lub kon­ty­nen­tu za­kła­da­ją­ca (w gru­pie) osady (lub mia­sta) na te­re­nach słabo roz­wi­nię­tych, słabo za­lud­nio­nych lub nie­za­miesz­ka­nych, albo też prze­ję­tych od in­ne­go pań­stwa czy wła­ści­cie­la na dro­dze zbroj­nej (wojna) lub po­ko­jo­wej (trak­tat po­ko­jo­wy, na­by­cie). Osad­ni­ków na­zy­wa­no także ko­lo­ni­sta­mi lub pio­nie­ra­mi.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Osadnikować

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. brak)

 (1.1) zaj­mo­wać się osad­nict­wem


Źródła:

Wiktionary

Osadnikowy

→ osad­nik (sztucz­ny zbior­nik wodny); od­stoj­ni­ko­wy


Źródła:

SJP.pl

Osadowy

1. pow­sta­ły przez osa­dze­nie się;
2. zwią­za­ny z osa­da­mi (ut­wo­ra­mi ge­o­lo­gicz­ny­mi), np. skała osa­do­wa


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z osa­dem lub pow­sta­ły w wy­ni­ku osa­dza­nia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osady

po­kła­dy pow­sta­łe na po­wierzch­ni ziemi w wy­ni­ku na­gro­ma­dze­nia się pro­duk­tów wie­trze­nia skał li­tych, róż­ne­go ro­dza­ju szcząt­ków i okru­chów do­star­cza­nych przez or­ga­niz­my żywe, ma­te­ria­łów na­nie­sio­nych przez wodę, lo­dow­ce, wiatr; skały osa­do­we


Zo­bacz też: Osady w in­nych zna­cze­niach tego słowa.

Osady – ogól­ne okre­śle­nie ut­wo­rów luź­nych zgro­ma­dzo­nych na po­wierzch­ni Ziemi, pow­sta­łych wsku­tek gro­ma­dze­nia się ma­te­ria­łu w pro­ce­sie se­dy­men­ta­cji. Ge­ne­za osa­dów jest zróż­ni­co­wa­na, może je two­rzyć ma­te­riał, bę­dą­cy efek­tem m.in.:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Osadzanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|osa­dzać.


Źródła:

Wiktionary

Osadzarka

Osa­dzar­ka – ma­szy­na do wzbo­ga­ca­nia urob­ku, w któ­rej wsku­tek np. pul­su­ją­ce­go dzia­ła­nia wody uro­bek roz­dzie­la się na war­stwy zia­ren. Ziar­na węgla ukła­da­ją się w war­stwie naj­wyż­szej, w dol­nej – ziar­na skały płon­nej.


Źródła:

Wikipedia

Osadzać

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. osa­dzić)

 (1.1) umie­szczać kogoś gdzieś

 (1.2) umie­szczać coś gdzieś, mo­co­wać na czymś lub w czymś

 (1.3) two­rzyć re­a­lia dla cze­goś

 (1.4) po­wo­do­wać na­nie­sie­nie osadu, pow­sta­nie złóż cze­goś

 (1.5) chem. do­da­jąc od­czyn­nik do rozt­wo­ru, wy­trą­cać osad

 (1.6) przen. dawać na­ucz­kę, przy­ha­mo­wy­wać czy­jeś za­pę­dy

 (1.7) jeźdz. nagle za­trzy­my­wać

 (1.8) łow. osa­czać zwie­rzy­nę

 (1.9) przest. ogrod. sa­dzić na­o­ko­ło

 (1.10) przest. wojsk. zaj­mo­wać po­zy­cję; ota­czać woj­skiem

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny (dk. osa­dzić się)

 (2.1) ule­gać osied­le­niu gdzieś

 (2.2) two­rzyć osad; być na­no­szo­nym gdzieś

 (2.3) chem. two­rzyć osad w rozt­wo­rze; wy­trą­cać osad

 (2.4) jeźdz. nagle za­trzy­my­wać się


Źródła:

Wiktionary

Osadzić

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. osa­dzać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|osa­dzać.

cza­sow­nik zwrot­ny do­ko­na­ny osa­dzić się (ndk. osa­dzać się)

 (2.1) do­ko­na­ny od|osa­dzać się.


Źródła:

Wiktionary

Osadzona

umiej­sco­wio­ny, znaj­du­ją­cy się gdzieś


Źródła:

SJP.pl

Osadzony

umiej­sco­wio­ny, znaj­du­ją­cy się gdzieś


przy­miot­nik

 (1.1) książk. tkwią­cy w czymś, umiej­sco­wio­ny gdzieś

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) praw. osoba od­by­wa­ją­ca karę w wię­zie­niu

forma cza­sow­ni­ka.

 (3.1) imie­słów przy­miot­ni­ko­wy bier­ny od: osa­dzić


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osadźca

daw­niej: osoba, która spro­wa­dza­ła osad­ni­ków na jakiś teren, za­sied­la­ła ludź­mi ten teren; za­ło­ży­ciel


Źródła:

SJP.pl

Osak

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Osaka

mia­sto w Ja­po­nii, na wy­spie Hon­siu


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Ja­po­nii le­żą­ce w po­łud­nio­wo-za­chod­niej czę­ści wyspy Hon­siu, w re­gio­nie Kinki;


Osaka (jap. 大阪市 Ōsaka-shi) – trze­cie co do wiel­ko­ści mia­sto w Ja­po­nii. Leży na wy­spie Hon­siu, w re­gio­nie Kinki (Kan­sai), nad za­to­ką Osaka na styku Morza Wew­nętrz­ne­go i Oce­a­nu Spo­koj­ne­go, u uj­ścia rzeki Yodo. Jest sto­li­cą pre­fek­tu­ry o tej samej naz­wie i czę­ścią ob­sza­ru me­tro­po­li­tal­ne­go Ke­i­hans­hin za­miesz­ki­wa­ne­go przez około 18 mln osób.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Osakijczyk

miesz­ka­niec Osaki (mia­sta w Ja­po­nii)


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Osaki; osoba z tego mia­sta


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osakijka

miesz­kan­ka Osaki (mia­sta w Ja­po­nii)


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Osaki; ko­bie­ta z tego mia­sta


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osakijski

przy­miot­nik od: Osaka (mia­sto w Ja­po­nii)


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Osaką, do­ty­czą­cy Osaki


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osama

imię mę­skie


Osama – af­gań­sko-ir­landz­ko-ja­poń­ski film fa­bu­lar­ny z 2003 roku w re­ży­se­rii Sid­di­qa Bar­ma­ka. Obraz zdo­był Złoty Glob za naj­lep­szy film nie­an­glo­ję­zycz­ny.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Osamotniały

przy­miot­nik

 (1.1) opu­szczo­ny przez in­nych, ży­ją­cy w sa­mot­no­ści


Źródła:

Wiktionary

Osamotnienie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) brak to­wa­rzy­stwa, uczu­cie sa­mot­no­ści


Źródła:

Wiktionary

Osamotniony

przy­miot­nik

 (1.1) po­zba­wio­ny to­wa­rzy­stwa, wspar­cia lub bli­skich re­la­cji


Źródła:

Wiktionary

Osantowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Osarek

osa­rek mu­rar­ko­wy - ga­tu­nek błon­ków­ki z ro­dzi­ny osar­ko­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Osarkowate

o ce­chach osar­ko­wa­tych (ro­dzi­na błon­kó­wek)


Osar­ko­wa­te ("Le­u­co­spi­dae") – ro­dzi­na błon­kó­wek z na­dro­dzi­ny ble­sko­tek.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Osarkowaty

o ce­chach osar­ko­wa­tych (ro­dzi­na błon­kó­wek)


Źródła:

SJP.pl

Osaug

skrót od: Con­gre­ga­tio So­ro­rum Sanc­ti Au­gu­sti­ni in Po­lo­nia - zakon au­gu­stia­nek


Źródła:

SJP.pl

Osazon

pro­dukt re­ak­cji fe­ny­lo­hy­dra­zy­ny z cu­kra­mi


Źródła:

SJP.pl

Osb

skrót od: Ordo Sanc­ti Be­ne­dic­ti - zakon be­ne­dyk­ty­nów


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Osbm

skrót od: Ordo Ba­si­lia­nus Sanc­ti Jo­sa­fat - zakon ba­zy­lia­nów


Źródła:

SJP.pl

Osborne

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Oscamować

[czy­taj: oska­mo­wać] śro­do­wi­sko­wo: oszu­kać, na­cią­gnąć


Źródła:

SJP.pl

Oscar

[czy­taj: oskar] na­gro­da fil­mo­wa co­rocz­nie przyz­na­wa­na w wielu ka­te­go­riach przez ame­ry­kań­ską Aka­de­mię Nauk i Sztuk Fil­mo­wych; Oscar


OSCAR – seria ama­tor­skich sztucz­nych sa­te­li­tów Ziemi.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Oscarowicz

→ oska­ro­wicz


Patrz:oskarowicz

Źródła:

SJP.pl

Oscarowy

→ Oscar (na­gro­da fil­mo­wa) [czy­taj: oska­ro­wy]; oska­ro­wy


Źródła:

SJP.pl

Oschle

przy­słó­wek

 (1.1) chłod­no, bez uczuć


Źródła:

Wiktionary

Oschlej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: osch­le


Źródła:

SJP.pl

Oschlejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: os­chły


Źródła:

SJP.pl

Oschnąć

stać się su­chym z wierz­chu; obesch­nąć


Źródła:

SJP.pl

Oschłość

→ os­chły


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) brak wraż­li­wo­ści uczu­cio­wej


Patrz:oschły

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oschły

nie­ma­ją­cy skłon­no­ści do wzru­szeń; po­zba­wio­ny uczuć


przy­miot­nik

 (1.1) nies­kłon­ny do prze­ży­wa­nia i oka­zy­wa­nia uczuć

 (1.2) świad­czą­cy o braku skłon­no­ści do prze­ży­wa­nia i oka­zy­wa­nia uczuć


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oscl

skrót od: Ordo Sanc­tae Cla­rae - zakon kla­ry­sek


Źródła:

SJP.pl

Oscylacja

1. wa­ha­nie się przy wy­bo­rze mię­dzy dwoma moż­li­wo­ścia­mi
2. wa­ha­nia za­się­gu lo­dow­ca zwią­za­ne ze zmien­nym po­ło­że­niem jego czoła
3. jedna z te­o­rii wy­ja­śnia­ją­ca przy­czy­ny fał­do­wań i two­rze­nia się gór
4. ruch wa­ha­dło­wy drga­ją­cy


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) wa­ha­nie, drga­nie, fa­lo­wa­nie, ko­ły­sa­nie; ruch wa­ha­dło­wy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oscylacyjny

do­ty­czą­cy oscy­la­cji


Źródła:

SJP.pl

Oscylator

w me­cha­ni­ce układ me­cha­nicz­ny, wy­ko­nu­ją­cy drga­nia wokół po­ło­że­nia rów­no­wa­gi


Oscy­la­tor – urzą­dze­nie lub układ fi­zycz­ny wy­ko­nu­ją­cy ruch drga­ją­cy lub (w tech­ni­ce) ge­ne­ru­ją­cy me­cha­nicz­nie, elek­trycz­nie, elek­tro­nicz­nie itp. oscy­la­cje, czyli drga­nia. Czę­sto ter­min „oscy­la­tor” czę­sto utoż­sa­mia się z oscy­la­to­rem har­mo­nicz­nym, to zna­czy ukła­dem wy­ko­nu­ją­cym drga­nia har­mo­nicz­ne, zaś w wy­pad­ku kiedy cho­dzi o inne ro­dza­je drgań do­da­je się wów­czas przy­miot­nik – an­har­mo­nicz­ny.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Oscylatoria

nit­ko­wa­ty glon z rzędu Hor­mo­go­na­les; drgal­ni­ca


Źródła:

SJP.pl

Oscylatorowy

→ oscy­la­tor


Patrz:oscylator

Źródła:

SJP.pl

Oscylograf

przy­rząd do ba­da­nia i re­je­stro­wa­nia wa­ha­dło­we­go, drga­ją­ce­go prze­bie­gu róż­nych zja­wisk, np. w me­dy­cy­nie - tętna krwi


Źródła:

SJP.pl

Oscylografia

1. dział me­tro­lo­gii elektr. sto­su­ją­cej oscy­lo­sko­py i oscy­lo­gra­fy do ob­ser­wa­cji i re­je­stra­cji róż­nych zja­wisk, np. zmian na­pię­cia elek­trycz­ne­go
2. med. ba­da­nie po­le­ga­ją­ce na za­pi­sy­wa­niu w for­mie wy­kre­su fali tętna i am­pli­tu­dy ci­śnie­nia krwi


Źródła:

SJP.pl

Oscylogram

zapis prze­bie­gu zmian ja­kiejś wiel­ko­ści fiz., np. ci­śnie­nia, tem­pe­ra­tu­ry


Źródła:

SJP.pl

Oscylometria

Oscy­lo­me­tria – jedna z nie­spe­cy­ficz­nych elek­tro­che­micz­nych metod ana­li­tycz­nych, po­le­ga na poś­red­nim po­mia­rze ad­mi­tan­cji lub im­pe­dan­cji na­czy­nia po­mia­ro­we­go w za­leż­no­ści od stę­że­nia rozt­wo­ru. Brak jest re­ak­cji elek­tro­do­wych, a elek­tro­dy sta­no­wią okład­ki kon­den­sa­to­ra


Źródła:

Wikipedia

Oscyloskop

przy­rząd słu­żą­cy do ob­ser­wa­cji i ba­da­nia prze­bie­gów za­leż­no­ści po­mię­dzy dwie­ma wiel­ko­ścia­mi fi­zycz­ny­mi re­pre­zen­to­wa­ny­mi w po­sta­ci elek­trycz­nej


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) techn. urzą­dze­nie do obra­zo­wa­nia prze­bie­gu oscy­la­cji;


Oscy­lo­skop – przy­rząd elek­tro­nicz­ny słu­żą­cy do ob­ser­wo­wa­nia, obra­zo­wa­nia na­pię­cia w za­leż­no­ści od czasu i ba­da­nia za­leż­no­ści po­mię­dzy dwie­ma wiel­ko­ścia­mi elek­trycz­ny­mi, bądź in­ny­mi wiel­ko­ścia­mi fi­zycz­ny­mi re­pre­zen­to­wa­ny­mi w po­sta­ci elek­trycz­nej.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Oscylować

1. skła­niać się raz w jedną, raz w drugą stro­nę, wahać się
2. wy­ko­ny­wać ruchy wa­ha­dło­we; drgać, ko­ły­sać się, fa­lo­wać


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) fiz. wy­ko­ny­wać ruch wa­ha­dło­wy; drgać wokół pew­ne­go punk­tu rów­no­wa­gi

 (1.2) przen. wahać się mię­dzy róż­ny­mi war­to­ścia­mi, sta­na­mi lub moż­li­wo­ścia­mi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oscypek

wę­dzo­ny ser, wy­ra­bia­ny przez gó­ra­li z mleka ow­cze­go; oszczy­pek


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy lub mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) etn. kulin. wę­dzo­ny ser z mleka ow­cze­go o wrze­cio­no­wa­tym kształ­cie, wy­ra­bia­ny przez pod­ha­lań­skich gó­ra­li;


Oscy­pek, "oszczy­pek" ( oštiepok) – twar­dy, wę­dzo­ny ser, przy­go­to­wy­wa­ny z mleka ow­cze­go, cha­rak­te­ry­stycz­ny dla pol­skich gór, szcze­gól­nie Pod­ha­la. Spo­pu­la­ry­zo­wa­ny w Pol­sce oraz w in­nych kra­jach Eu­ro­py.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Oscypkowy

→ oscy­pek


Patrz:oscypek

Źródła:

SJP.pl

Osd

skrót od: On Scre­en Di­splay, w in­for­ma­ty­ce:
1. menu wyś­wiet­la­ne na ekra­nie, umoż­li­wia­ją­ce ste­ro­wa­nie wszyst­ki­mi funk­cja­mi mo­ni­to­ra;
2. menu apli­ka­cji wyś­wiet­la­ne na pul­pi­cie, umoż­li­wia­ją­ce ste­ro­wa­nie jej funk­cja­mi


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Osecik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od oset


Źródła:

Wiktionary

Osedż

czło­nek ple­mie­nia in­diań­skie­go


Źródła:

SJP.pl

Osedżowie

ple­mię in­diań­skie


Ose­dżo­wie ( Osage; osage "Ni Okašką", "𐓁𐓣 𐓂𐓤𐓘𐓯𐓤𐓘͘") – ple­mię In­dian pół­noc­no­a­me­ry­kań­skich, uży­wa­ją­ce ję­zy­ka z grupy sio­u­ań­skich, za­li­cza­ne do grupy Siuk­sów Po­łud­nio­wych.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Osedżyjka

człon­ki­ni ple­mie­nia in­diań­skie­go


Źródła:

SJP.pl

Oseina

sub­stan­cja or­ga­nicz­na wy­stę­pu­ją­ca w ko­ściach, na­da­ją­ca im ela­stycz­ność; os­se­i­na, oste­o­id


Źródła:

SJP.pl

Oseltamiwir

or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny sto­so­wa­ny jako śro­dek prze­ciw­wi­ru­so­wy


Osel­ta­mi­wir – or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny, lek prze­ciw­wi­ru­so­wy bę­dą­cy se­lek­tyw­nym in­hi­bi­to­rem ne­u­ra­mi­ni­da­zy – en­zy­mu wi­ru­sa grypy. Jest sto­so­wa­ny w le­cze­niu i pro­fi­lak­ty­ce grypy A i B.

Lek po­da­wa­ny jest do­ust­nie w po­sta­ci kap­su­łek lub za­wie­si­ny uzy­ski­wa­nej przez roz­pu­szcze­nie prosz­ku w wo­dzie.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Osep

dawny po­da­tek fe­u­dal­ny pła­co­ny w zbożu; osyp


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) hist. w daw­nej Pol­sce: da­ni­na skła­da­na przez chło­pów w ziar­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oserdów

Oser­dów – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, w po­wie­cie to­ma­szow­skim, w gmi­nie Ul­hó­wek.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa za­moj­skie­go.

Wieś jest so­łect­wem w gmi­nie Ul­hó­wek. We­dług Na­ro­do­we­go Spisu Po­wszech­ne­go z roku 2011 wieś li­czy­ła 41 miesz­kań­ców.


Źródła:

Wikipedia

Osesek

nie­mow­lę lub małe zwie­rzę odży­wia­ją­ce się mle­kiem matki


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) pieszcz. małe dziec­ko kar­mio­ne je­szcze mle­kiem matki

 (1.2) pieszcz. młode zwie­rzę­cia kar­mio­ne mle­kiem matki


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oset

oset kę­dzie­rza­wy - po­spo­li­ty chwast polny


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) bot. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Car­du­us|ref=tak., ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny astro­wa­tych;

 (1.2) bot. ro­śli­na z ro­dza­ju ostów (1.1)

 (1.3) bot. pot. ostro­żeń polny, nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Cir­sium ar­ves­ne.


Oset ("Car­du­us" L.) – ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny astro­wa­tych. Obej­mu­je 92 ga­tun­ki. Za­sięg ro­dza­ju obej­mu­je Eu­ro­pę, Azję i Afry­kę, z czego 5 ro­śnie na­tu­ral­nie w Pol­sce. Przed­sta­wi­cie­le ro­dza­ju roz­prze­strze­nie­ni zo­sta­li także na in­nych kon­ty­nen­tach, także w Pol­sce rosną dwa ga­tun­ki obce za­do­mo­wio­ne i czte­ry przej­ścio­wo dzi­cze­ją­ce.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Osetia

hi­sto­rycz­na kra­i­na na pół­noc­nym Ka­u­ka­zie, obec­nie po­dzie­lo­na mię­dzy Gruz­ję i Rosję


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. kra­i­na hi­sto­rycz­na na pół­noc­nym Ka­u­ka­zie, na po­gra­ni­czu gru­ziń­sko-ro­syj­skim, za­miesz­ka­na przez Ose­tyj­czy­ków;


Ose­tia – kra­i­na hi­sto­rycz­na na pół­noc­nym Ka­u­ka­zie, za­miesz­ka­na przez Ose­tyj­czy­ków. Obec­nie te­re­ny jej wcho­dzą w skład Rosji (au­to­no­micz­na re­pu­bli­ka Ose­tii Pół­noc­nej) oraz Gruz­ji – Ose­tia Po­łud­nio­wa, która od wrze­śnia 2008 jest uz­na­wa­na za nie­pod­le­głe pań­stwo przez Rosję, Ni­ka­ra­guę, Nadd­nie­strze (nie­uz­na­wa­ne przez ni­ko­go), Au­to­no­mię Pa­le­styń­ską i Ab­chaz­ję (drugą au­to­no­micz­ną część Gruz­ji).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Osetnica

Oset­ni­ca – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie le­gnic­kim, w gmi­nie Choj­nów.


Źródła:

Wikipedia

Osetnik

duży, czer­wo­no-czar­ny motyl dzien­ny, któ­re­go gą­sie­ni­ca że­ru­je głów­nie na oście i po­krzy­wie; ru­sał­ka oset­nik


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Car­du­e­lis ci­tri­nel­la|ref=tak., ga­tu­nek ptaka z ro­dzi­ny łu­szcza­ko­wa­tych;

 (1.2) ornit. ptak z ga­tun­ku oset­nik (1.1)


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Osetyjczyk

1. miesz­ka­niec Ose­tii;
2. miesz­ka­niec Ose­tii Pół­noc­nej


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Ose­tii

 (1.2) miesz­ka­niec Ose­tii Po­łud­nio­wej


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osetyjka

1. miesz­kan­ka Ose­tii;
2. miesz­kan­ka Ose­tii Pół­noc­nej


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Ose­tii

 (1.2) miesz­kan­ka Ose­tii Po­łud­nio­wej


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osetyjski

→ Ose­tia; ose­tyń­ski


przy­miot­nik

 (1.1) przym. od Ose­tia, Ose­tyj­czyk

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) jęz. język ose­tyj­ski;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osetyjskojęzyczny

przy­miot­nik

 (1.1) taki, który po­słu­gu­je się ję­zy­kiem ose­tyj­skim

 (1.2) taki, któ­re­go miesz­kań­cy po­słu­gu­ją się ję­zy­kiem ose­tyj­skim

 (1.3) spi­sa­ny, stwo­rzo­ny w ję­zy­ku ose­tyj­skim


Źródła:

Wiktionary

Osetyniec

daw­niej: Ose­tyj­czyk


Źródła:

SJP.pl

Osetyński

→ Ose­tia; ose­tyj­ski


Źródła:

SJP.pl

Oseł

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) żart. poseł


Źródła:

Wiktionary

Osełeczka

zdrob­nie­nie od: oseł­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. zdrobn. od: oseł­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osełedec

kos­myk wło­sów na czub­ku wy­go­lo­nej głowy, no­szo­ny przez Ko­za­ków za­po­ro­skich; se­łe­dec


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) daw. u Ko­za­ków kos­myk na czub­ku ogo­lo­nej głowy;

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) icht. ryba z ro­dzi­ny kar­pio­wa­tych


Ose­łe­dec albo czu­pry­na ( оселедець lub чуприна) – czub, wąski kos­myk wło­sów na czub­ku ogo­lo­nej głowy, sple­cio­ny w war­kocz lub roz­pu­szczo­ny, no­szo­ny przez Ko­za­ków za­po­ro­skich, szcze­gól­nie w XVII wieku.

Ko­zac­ki ose­łe­dec był fry­zu­rą ana­lo­gicz­ną do pod­go­lo­ne­go czuba pol­skich szlach­ci­ców w XVI–XVII w.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Osełka

1. ka­mień szli­fier­ski do ostrze­nia na­rzę­dzi me­ta­lo­wych; brus, to­czak, to­czy­dło, szli­fier­ka;
2. owal­na brył­ka masła; go­mół­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) sztab­ka z pia­skow­ca słu­żą­ca do ręcz­ne­go ostrze­nia me­ta­lo­wych na­rzę­dzi

 (1.2) etn. owal­na brył­ka masła


Oseł­ka, brus, pil­nik ścier­ny – na­rzę­dzie ścier­ne słu­żą­ce do szli­fo­wa­nia i obrób­ki wy­kań­cza­ją­cej.

Oseł­ki mają kształt po­dłuż­nej bryły o prze­kro­ju pro­sto­kąt­nym lub innym do­sto­so­wa­nym do kształ­tu szli­fo­wa­nej po­wierzch­ni (np. okrą­głe, trój­kąt­ne, so­czew­ko­wa­te). Są wyt­wa­rza­ne z na­tu­ral­nych ka­mie­ni ścier­nych (np. z pia­skow­ca) lub z zia­ren ścier­nych po­łą­czo­nych spo­i­wem ce­ra­micz­nym. Ziar­na ścier­ne mogą być na­tu­ral­ne (dia­ment, ko­rund, kwarc) lub syn­te­tycz­ne (elek­tro­ko­rund, wę­glik krze­mu, wę­glik boru).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Osełkowy

→ oseł­ka


Patrz:osełka

Źródła:

SJP.pl

Osf

skró­to­wiec, rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) = wojsk. oś­ro­dek spraw­no­ści fi­zycz­nej


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Osfald

imię mę­skie


Źródła:

SJP.pl

Osgood

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) med. pot. cho­ro­ba Os­go­o­da-Schlat­te­ra;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Osh

skrót od: Okrę­go­wa Skład­ni­ca Har­cer­ska


Źródła:

SJP.pl

Osi

przy­miot­nik od: osa


przy­miot­nik dzier­żaw­czy

 (1.1) na­le­żą­cy do osy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (2.1) zwią­za­ny z osą, do­ty­czą­cy osy

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (3.1) cha­rak­te­ry­stycz­ny dla osy, ma­ją­cy cechy osy

forma rze­czow­ni­ka.

 (4.1) D. C. Ms. lp., D. lm. od: oś


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Osiadacz

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Osiadać

opa­da­jąc, po­kry­wać coś war­stwą


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. osiąść)

 (1.1) obie­rać sobie miej­sce za­miesz­ka­nia, sie­dzi­bę

 (1.2) zbie­rać się na czym po­przez opa­da­nie nań

 (1.3) iść w dół pod włas­nym cię­ża­rem

 (1.4) za­trzy­my­wać się na ja­kimś miej­scu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osiadłość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest osia­dłe; cecha tych, któ­rzy są osiad­li


Źródła:

Wiktionary

Osiadły

1. za­miesz­ka­ły na stałe;
2. o zwie­rzę­tach: niez­mie­nia­ją­cy miej­sca po­by­tu; nie­wę­drow­ny, nie­prze­lot­ny


przy­miot­nik

 (1.1) miesz­ka­ją­cy gdzieś na stałe

 (1.2) biol. ma­ją­cy stałe miej­sce życia, nie­prze­mie­szcza­ją­cy się gdzie in­dziej

forma cza­sow­ni­ka.

 (2.1) imie­słów przesz­ły przy­miot­ni­ko­wy czyn­ny od osiąść


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osiak

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Osiatkować

oto­czyć siat­ką


Źródła:

SJP.pl

Osiatkowywać

ota­czać, gro­dzić siat­ką


Źródła:

SJP.pl

Osiatyński

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Osiać

1. oczy­ścić, prze­sie­wa­jąc przez sito; od­siać;
2. za­siać; ob­siać


Źródła:

SJP.pl

Osicki

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Osiczanka

bar­czat­ka osi­czan­ka - ga­tu­nek mo­ty­la z ro­dzi­ny bar­czat­ko­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Osiczyna

osina;
1. drze­wo z ro­dzi­ny wierz­bo­wa­tych; osika, to­po­la osika;
2. drew­no z tego drze­wa; osika;
3. miej­sce po­ro­śnię­te osi­ka­mi


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Osie

1. część ma­szy­ny, po­ja­zdu itp., na któ­rej osa­dzo­ne są inne czę­ści, obra­ca­ją­ce się do­ko­ła niej lub wraz z nią
2. pro­sta bę­dą­ca cen­tral­ną linią ja­kie­goś ukła­du


Osie – wieś ko­ciew­ska w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ku­jaw­sko-po­mor­skim, w po­wie­cie świec­kim, w gmi­nie Osie przy tra­sie linii ko­le­jo­wej La­sko­wi­ce Po­mor­skie-Szlach­ta-Czersk. Wieś jest sie­dzi­bą Wdec­kie­go Parku Kra­jo­bra­zo­we­go. Miej­sco­wość jest sie­dzi­bą gminy Osie oraz przed­się­bior­stwa prze­my­słu mięs­ne­go So­ko­łów.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Osiec

błon­ków­ka z na­dro­dzi­ny ble­sko­tek


Źródła:

SJP.pl

Osiecczanin

miesz­ka­niec Osiec­ka (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Osiecczanka

miesz­kan­ka Osiec­ka (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Osieck

mia­sto w Pol­sce


Osieck – mia­sto w Pol­sce, po­ło­żo­ne w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie ot­woc­kim, w miej­sko-wiej­skiej gmi­nie Osieck. Sie­dzi­ba gminy, De­ka­na­tu Osieck oraz pa­ra­fii św. Bar­tło­mie­ja Apo­sto­ła.

Ad­mi­ni­stra­cyj­nie Osieck ma sta­tus so­łect­wa.

Osieck uzy­skał lo­ka­cję miej­ską w 1558 roku.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Osiecki

1. przy­miot­nik od: Osieck, Osiek, Osiek Ja­siel­ski, Osiek Mały
2. przy­miot­nik od: Osiecz­na; osie­czeń­ski


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Osie­kiem, do­ty­czą­cy Osie­ka

 (1.2) zwią­za­ny z Osiec­kiem, do­ty­czą­cy Osiec­ka

 (1.3) zwią­za­ny z Osie­ka­mi, do­ty­czą­cy Osie­ków


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Osieczanin

miesz­ka­niec Osie­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Osie­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osieczanka

miesz­kan­ka Osie­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Osie­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osieczany

wieś w Pol­sce


Osie­cza­ny – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­ło­pol­skim, w po­wie­cie my­śle­nic­kim, w gmi­nie My­śle­ni­ce.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Osieczański

→ Osie­cza­ny


Patrz:Osieczany

Źródła:

SJP.pl

Osieczek

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Osieczeński

przy­miot­nik od: Osiecz­na; osiec­ki


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Osiecz­ną, do­ty­czą­cy Osiecz­nej


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osieczna

1. mia­sto w Pol­sce;
2. wieś w Pol­sce


Osiecz­na – mia­sto w woj. wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie le­szczyń­skim, przy dro­dze wo­je­wódz­kiej nr 432 Lesz­no – Śrem, nad Je­zio­rem Ło­niew­skim. Sie­dzi­ba gminy miej­sko-wiej­skiej Osiecz­na.

Pry­wat­ne mia­sto szla­chec­kie, włas­ność kasz­te­la­na mię­dzy­rzec­kie­go An­drze­ja Górki, około 1580 roku le­ża­ło w po­wie­cie ko­ściań­skim wo­je­wództ­wa poz­nań­skie­go w Rze­czy­po­spo­li­tej Oboj­ga Na­ro­dów.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Osiecznianin

miesz­ka­niec Osiecz­nej


Źródła:

SJP.pl

Osiecznianka

miesz­kan­ka Osiecz­nej


Źródła:

SJP.pl

Osiecznica

1. nazwa dwóch wsi w Pol­sce;
2. rzeka, do­pływ Warty


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Osiecznicki

przy­miot­nik od: Osiecz­ni­ca


Źródła:

SJP.pl

Osieczyce

Osie­czy­ce ( "Po­sers­fel­de", od 1945 Psie­czy­ce, nazwa obocz­na "Pie­kieł­ko") – dawna osada po­ło­żo­na 2,5 km na płd.-wsch. od Glis­na w wo­je­wództ­wie lu­bu­skim, w po­wie­cie su­lę­ciń­skim, w gmi­nie Lub­nie­wi­ce. Na­le­ży do so­łect­wa Glis­no.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość po­ło­żo­na była w wo­je­wództ­wie go­rzow­skim.


Źródła:

Wikipedia

Osieczów

Osie­czów (niem. "As­chit­zau") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie bo­le­sła­wiec­kim, w gmi­nie Osiecz­ni­ca.


Źródła:

Wikipedia

Osiedlać

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. osied­lić)

 (1.1) nie­do­ko­na­ny od|osied­lić.

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny osied­lać się (dk. osied­lić się)

 (2.1) nie­do­ko­na­ny od|osied­lić się.


Źródła:

Wiktionary

Osiedle

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) bud. ar­chit. nie­du­że sku­pi­sko bu­dyn­ków miej­skich lub wiej­skich


Zna­cze­nia ter­mi­nu „osied­le”.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Osiedleniec

osoba osied­lo­na na nowym te­re­nie; osad­nik


Źródła:

SJP.pl

Osiedleniowy

do­ty­czą­cy osied­le­nia lub osied­leń­ców (np. plany osied­le­nio­we); osied­leń­czy


Źródła:

SJP.pl

Osiedleńczy

do­ty­czą­cy osied­le­nia lub osied­leń­ców (np. plany osied­leń­cze, tran­sport osied­leń­czy); osied­le­nio­wy


Źródła:

SJP.pl

Osiedliny

przy­ję­cie z okaz­ji wpro­wa­dze­nia się do no­we­go miesz­ka­nia; in­kru­to­wi­ny


Źródła:

SJP.pl

Osiedlisko

prze­sta­rza­le: osied­le


Źródła:

SJP.pl

Osiedlić

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. osied­lać)

 (1.1) poz­wo­lić komuś gdzieś za­miesz­kać

cza­sow­nik zwrot­ny do­ko­na­ny osied­lić się (ndk. osied­lać się)

 (2.1) za­miesz­kać gdzieś


Źródła:

Wiktionary

Osiedlowy

taki, który ma zwią­zek z osied­lem, np. sklep osied­lo­wy


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z osied­lem, do­ty­czą­cy osied­la


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osiek

zdrob­nie­nie od: oś (część urzą­dze­nia)


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gwara. ni­skie, uro­dzaj­ne pole, które wcze­śniej było łąką


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Osiekać

prze­sta­rza­le: ob­sie­kać; obrą­bać, obić, ob­ciąć


Źródła:

SJP.pl

Osiekowo

Osie­ko­wo – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim, w po­wie­cie ostródz­kim, w gmi­nie Dą­brów­no.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa olsz­tyń­skie­go.

We wsi znaj­du­je się cmen­tarz wo­jen­ny, na któ­rym spo­czy­wa 302 żoł­nie­rzy nie­miec­kich i 103 żoł­nie­rzy ro­syj­skich, po­le­głych 26 sierp­nia 1914 r. w wal­kach to­czą­cych się w po­bli­żu wsi.


Źródła:

Wikipedia

Osielec

Osie­lec – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­ło­pol­skim, w po­wie­cie su­skim, w gmi­nie Jor­da­nów, nad rzeką Skawą.

W la­tach 1954–1972 wieś była sie­dzi­bą gro­ma­dy Osie­lec. W la­tach 1975–1998 wieś ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa no­wo­są­dec­kie­go.

W Osiel­cu uro­dził się Jan Uj­czak (1898–1944), dzia­łacz nie­pod­le­gło­ścio­wy, odz­na­czo­ny Or­de­rem Vir­tu­ti Mi­li­ta­ri.


Źródła:

Wikipedia

Osielski

przy­miot­nik od: Osiel­sko


Źródła:

SJP.pl

Osielsko

przy­miot­nik od: Osiel­sko


Osiel­sko (niem. "Osielsk", "Öseln") – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ku­jaw­sko-po­mor­skim, w po­wie­cie byd­go­skim, w gmi­nie Osiel­sko (sie­dzi­ba władz gminy), przy­le­ga­ją­ca od pół­no­cy do mia­sta Byd­goszcz.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Osielstwo

prze­sta­rza­le: głu­po­ta, tę­po­ta, upór i inne cechy tra­dy­cyj­nie przy­pi­sy­wa­ne osłu


Źródła:

SJP.pl

Osiem

li­czeb­nik oz­na­cza­ją­cy licz­bę 8


li­czeb­nik głów­ny

 (1.1) licz­ba 8

 (1.2) cyfra 8


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osiemborów

Osiem­bo­rów – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie ko­zie­nic­kim, w gmi­nie Ma­gnu­szew.

Wieś szla­chec­ka Osiem­bo­ro­wo po­ło­żo­na była w dru­giej po­ło­wie XVI wieku w po­wie­cie wa­rec­kim ziemi czer­skiej wo­je­wództ­wa ma­zo­wiec­kie­go. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa ra­dom­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Osiemdziesiąt

li­czeb­nik oz­na­cza­ją­cy licz­bę 80


li­czeb­nik głów­ny

 (1.1) licz­ba 80


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osiemdziesiątak

ktoś zwią­za­ny z obiek­tem (np. dru­ży­ną, od­dzia­łem) oz­na­czo­nym licz­bą 80


Źródła:

SJP.pl

Osiemdziesiątka

1. grupa osiem­dzie­się­ciu osób lub przed­mio­tów;
2. po­tocz­nie o bu­dyn­ku, po­ko­ju, po­jeź­dzie lub czym­kol­wiek, co oz­na­czo­ne jest licz­bą 80;
3. osiem­dzie­siąt lat


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nazwa licz­by 80

 (1.2) coś okre­ślo­ne licz­bą lub nu­me­rem 80

 (1.3) ca­łość skła­da­ją­ca się z osiem­dzie­się­ciu czę­ści, ele­men­tów lub jed­no­stek

 (1.4) wiek 80 lat


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osiemdziesiątkaczwórka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nazwa licz­by 84

 (1.2) coś okre­ślo­ne licz­bą lub nu­me­rem 84

 (1.3) ca­łość skła­da­ją­ca się z osiem­dzie­się­ciu czte­rech czę­ści, ele­men­tów lub jed­no­stek


Źródła:

Wiktionary

Osiemdziesiątkadwójka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nazwa licz­by 82

 (1.2) coś okre­ślo­ne licz­bą lub nu­me­rem 82

 (1.3) ca­łość skła­da­ją­ca się z osiem­dzie­się­ciu dwóch czę­ści, ele­men­tów lub jed­no­stek


Źródła:

Wiktionary

Osiemdziesiątkadziewiątka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nazwa licz­by 89

 (1.2) coś okre­ślo­ne licz­bą lub nu­me­rem 89

 (1.3) ca­łość skła­da­ją­ca się z osiem­dzie­się­ciu dzie­wię­ciu czę­ści, ele­men­tów lub jed­no­stek


Źródła:

Wiktionary

Osiemdziesiątkajedynka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nazwa licz­by 81

 (1.2) coś okre­ślo­ne licz­bą lub nu­me­rem 81

 (1.3) ca­łość skła­da­ją­ca się z osiem­dzie­się­ciu jeden czę­ści, ele­men­tów lub jed­no­stek


Źródła:

Wiktionary

Osiemdziesiątkapiątka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nazwa licz­by 85

 (1.2) coś okre­ślo­ne licz­bą lub nu­me­rem 85

 (1.3) ca­łość skła­da­ją­ca się z osiem­dzie­się­ciu pię­ciu czę­ści, ele­men­tów lub jed­no­stek


Źródła:

Wiktionary

Osiemdziesiątkasiódemka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nazwa licz­by 87

 (1.2) coś okre­ślo­ne licz­bą lub nu­me­rem 87

 (1.3) ca­łość skła­da­ją­ca się z osiem­dzie­się­ciu sied­miu czę­ści, ele­men­tów lub jed­no­stek


Źródła:

Wiktionary

Osiemdziesiątkaszóstka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nazwa licz­by 86

 (1.2) coś okre­ślo­ne licz­bą lub nu­me­rem 86

 (1.3) ca­łość skła­da­ją­ca się z osiem­dzie­się­ciu sze­ściu czę­ści, ele­men­tów lub jed­no­stek


Źródła:

Wiktionary

Osiemdziesiątkatrójka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nazwa licz­by 83

 (1.2) coś okre­ślo­ne licz­bą lub nu­me­rem 83

 (1.3) ca­łość skła­da­ją­ca się z osiem­dzie­się­ciu trzech czę­ści, ele­men­tów lub jed­no­stek


Źródła:

Wiktionary

Osiemdziesiątkaósemka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nazwa licz­by 88

 (1.2) coś okre­ślo­ne licz­bą lub nu­me­rem 88

 (1.3) ca­łość skła­da­ją­ca się z osiem­dzie­się­ciu ośmiu czę­ści, ele­men­tów lub jed­no­stek


Źródła:

Wiktionary

Osiemdziesiątkowy

przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z licz­bą osiem­dzie­siąt, do­ty­czą­cy licz­by osiem­dzie­siąt


Źródła:

Wiktionary

Osiemdziesiąty

li­czeb­nik po­rząd­ko­wy od­po­wia­da­ją­cy licz­bie 80


przy­miot­nik od­li­czeb­ni­ko­wy

 (1.1) od osiem­dzie­siąt


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osiemdziesięcioczterolatek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) męż­czyz­na ma­ją­cy osiem­dzie­siąt czte­ry lata

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) zwie­rzę, ro­śli­na lub rzecz ma­ją­ca osiem­dzie­siąt czte­ry lata

forma rze­czow­ni­ka.

 (3.1) D. lm. od osiem­dzie­się­ciocz­te­ro­lat­ka


Źródła:

Wiktionary

Osiemdziesięcioczterolatka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta ma­ją­ca osiem­dzie­siąt czte­ry lata

 (1.2) zwie­rzę, rzecz lub ro­śli­na ma­ją­ca osiem­dzie­siąt czte­ry lata

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D., B. lp. od osiem­dzie­się­ciocz­te­ro­la­tek


Źródła:

Wiktionary

Osiemdziesięcioczteroletni

przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy osiem­dzie­siąt czte­ry lata

 (1.2) trwa­ją­cy osiem­dzie­siąt czte­ry lata


Źródła:

Wiktionary

Osiemdziesięciodniowy

ma­ją­cy osiem­dzie­siąt dni, trwa­ją­cy osiem­dzie­siąt dni itp.


Źródła:

SJP.pl

Osiemdziesięciodwulatek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) męż­czyz­na ma­ją­cy osiem­dzie­siąt dwa lata

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) zwie­rzę, ro­śli­na lub rzecz ma­ją­ca osiem­dzie­siąt dwa lata

forma rze­czow­ni­ka.

 (3.1) D. lm. od osiem­dzie­się­ciod­wu­lat­ka


Źródła:

Wiktionary

Osiemdziesięciodwulatka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta ma­ją­ca osiem­dzie­siąt dwa lata

 (1.2) zwie­rzę, rzecz lub ro­śli­na ma­ją­ca osiem­dzie­siąt dwa lata

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D., B. lp. od osiem­dzie­się­ciod­wu­la­tek


Źródła:

Wiktionary

Osiemdziesięciodwuletni

ma­ją­cy osiem­dzie­siąt dwa lata, trwa­ją­cy osiem­dzie­siąt dwa lata itp.


przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy osiem­dzie­siąt dwa lata

 (1.2) trwa­ją­cy osiem­dzie­siąt dwa lata


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osiemdziesięciodziewięciolatek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) męż­czyz­na ma­ją­cy osiem­dzie­siąt dzie­więć lat

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) zwie­rzę, ro­śli­na lub rzecz ma­ją­ca osiem­dzie­siąt dzie­więć lat

forma rze­czow­ni­ka.

 (3.1) D. lm. od osiem­dzie­się­cio­dzie­wię­cio­lat­ka


Źródła:

Wiktionary

Osiemdziesięciodziewięciolatka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta ma­ją­ca osiem­dzie­siąt dzie­więć lat

 (1.2) zwie­rzę, rzecz lub ro­śli­na ma­ją­ca osiem­dzie­siąt dzie­więć lat

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D., B. lp. od osiem­dzie­się­cio­dzie­wię­cio­la­tek


Źródła:

Wiktionary

Osiemdziesięciodziewięcioletni

ma­ją­cy osiem­dzie­siąt dzie­więć lat, trwa­ją­cy osiem­dzie­siąt dzie­więć lat itp.


przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy osiem­dzie­siąt dzie­więć lat

 (1.2) trwa­ją­cy osiem­dzie­siąt dzie­więć lat


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osiemdziesięciogodzinny

trwa­ją­cy osiem­dzie­siąt go­dzin


Źródła:

SJP.pl

Osiemdziesięciojednolatek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) męż­czyz­na ma­ją­cy osiem­dzie­siąt jeden lat

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) zwie­rzę, ro­śli­na lub rzecz ma­ją­ca osiem­dzie­siąt jeden lat

forma rze­czow­ni­ka.

 (3.1) D. lm. od osiem­dzie­się­cio­jed­no­lat­ka


Źródła:

Wiktionary

Osiemdziesięciojednolatka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta ma­ją­ca osiem­dzie­siąt jeden lat

 (1.2) zwie­rzę, rzecz lub ro­śli­na ma­ją­ca osiem­dzie­siąt jeden lat

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D., B. lp. od osiem­dzie­się­cio­jed­no­la­tek


Źródła:

Wiktionary

Osiemdziesięciojednoletni

ma­ją­cy osiem­dzie­siąt jeden lat, trwa­ją­cy osiem­dzie­siąt jeden lat itp.


przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy osiem­dzie­siąt jeden lat

 (1.2) trwa­ją­cy osiem­dzie­siąt jeden lat


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osiemdziesięciokilkuletni

przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy lub trwa­ją­cy osiem­dzie­siąt kilka lat


Źródła:

Wiktionary

Osiemdziesięciokilogramowy

1. wa­żą­cy 80 ki­lo­gra­mów;
2. przez­na­czo­ny na 80 ki­lo­gra­mów cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Osiemdziesięciokrotny

pow­ta­rza­ją­cy się osiem­dzie­siąt razy


Źródła:

SJP.pl

Osiemdziesięciolatek

męż­czyz­na osiem­dzie­się­cio­let­ni


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba w wieku 80-89 lat

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) zwie­rzę, ro­śli­na lub rzecz ma­ją­ca 80-89 lat

forma rze­czow­ni­ka.

 (3.1) D. lm. od osiem­dzie­się­cio­lat­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osiemdziesięciolatka

ko­bie­ta albo sa­mi­ca zwie­rząt ma­ją­ca osiem­dzie­siąt lat


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta ma­ją­ca osiem­dzie­siąt lat

 (1.2) zwie­rzę, rzecz lub ro­śli­na ma­ją­ca osiem­dzie­siąt lat

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D., B. lp. od osiem­dzie­się­cio­la­tek


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osiemdziesięciolatki

osoby róż­nej płci ma­ją­ce od osiem­dzie­się­ciu do dzie­więć­dzie­się­ciu lat


Źródła:

SJP.pl

Osiemdziesięciolecie

1. okres osiem­dzie­się­ciu lat;
2. osiem­dzie­sią­ta rocz­ni­ca cze­goś


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) okres osiem­dzie­się­ciu lat

 (1.2) osiem­dzie­sią­ta rocz­ni­ca


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osiemdziesięcioletni

ma­ją­cy osiem­dzie­siąt lat


przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy osiem­dzie­siąt lat

 (1.2) trwa­ją­cy osiem­dzie­siąt lat


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osiemdziesięciominutowy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) trwa­ją­cy osiem­dzie­siąt minut


Źródła:

Wiktionary

Osiemdziesięcioosobowy

1. skła­da­ją­cy się z osiem­dzie­się­ciu osób;
2. przez­na­czo­ny dla osiem­dzie­się­ciu osób


Źródła:

SJP.pl

Osiemdziesięcioośmiolatek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) męż­czyz­na ma­ją­cy osiem­dzie­siąt osiem lat

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) zwie­rzę, ro­śli­na lub rzecz ma­ją­ca osiem­dzie­siąt osiem lat

forma rze­czow­ni­ka.

 (3.1) D. lm. od osiem­dzie­się­cio­o­śmio­lat­ka


Źródła:

Wiktionary

Osiemdziesięcioośmiolatka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta ma­ją­ca osiem­dzie­siąt osiem lat

 (1.2) zwie­rzę, rzecz lub ro­śli­na ma­ją­ca osiem­dzie­siąt osiem lat

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D., B. lp. od osiem­dzie­się­cio­o­śmio­la­tek


Źródła:

Wiktionary

Osiemdziesięcioośmioletni

przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy osiem­dzie­siąt osiem lat

 (1.2) trwa­ją­cy osiem­dzie­siąt osiem lat


Źródła:

Wiktionary

Osiemdziesięcioparoletni

przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy lub trwa­ją­cy osiem­dzie­siąt kilka lat


Źródła:

Wiktionary

Osiemdziesięciopięciolatek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) męż­czyz­na ma­ją­cy osiem­dzie­siąt pięć lat

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) zwie­rzę, ro­śli­na lub rzecz ma­ją­ca osiem­dzie­siąt pięć lat

forma rze­czow­ni­ka.

 (3.1) D. lm. od osiem­dzie­się­cio­pię­cio­lat­ka


Źródła:

Wiktionary

Osiemdziesięciopięciolatka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta ma­ją­ca osiem­dzie­siąt pięć lat

 (1.2) zwie­rzę, rzecz lub ro­śli­na ma­ją­ca osiem­dzie­siąt pięć lat

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D., B. lp. od osiem­dzie­się­cio­pię­cio­la­tek


Źródła:

Wiktionary

Osiemdziesięciopięciolecie

1. okres osiem­dzie­się­ciu pię­ciu lat;
2. osiem­dzie­sią­ta piąta rocz­ni­ca cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Osiemdziesięciopięcioletni

1. trwa­ją­cy osiem­dzie­siąt pięć lat; przy­pa­da­ją­cy za osiem­dzie­siąt pięć lat;
2. bę­dą­cy w wieku osiem­dzie­się­ciu pię­ciu lat, ma­ją­cy osiem­dzie­siąt pięć lat


przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy osiem­dzie­siąt pięć lat

 (1.2) trwa­ją­cy osiem­dzie­siąt pięć lat


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osiemdziesięcioro

li­czeb­nik zbio­ro­wy od­po­wia­da­ją­cy licz­bie 80, uży­wa­ny w od­nie­sie­niu do osób róż­nej płci, dzie­ci i mło­dych zwie­rząt oraz do przed­mio­tów o naz­wie wy­stę­pu­ją­cej tylko w licz­bie mno­giej


li­czeb­nik zbio­ro­wy

 (1.1) …od­po­wia­da­ją­cy licz­bie 80


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osiemdziesięciosiedmiolatek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) męż­czyz­na ma­ją­cy osiem­dzie­siąt sie­dem lat

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) zwie­rzę, ro­śli­na lub rzecz ma­ją­ca osiem­dzie­siąt sie­dem lat

forma rze­czow­ni­ka.

 (3.1) D. lm. od osiem­dzie­się­cio­sied­mio­lat­ka


Źródła:

Wiktionary

Osiemdziesięciosiedmiolatka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta ma­ją­ca osiem­dzie­siąt sie­dem lat

 (1.2) zwie­rzę, rzecz lub ro­śli­na ma­ją­ca osiem­dzie­siąt sie­dem lat

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D., B. lp. od osiem­dzie­się­cio­sied­mio­la­tek


Źródła:

Wiktionary

Osiemdziesięciosiedmioletni

ma­ją­cy osiem­dzie­siąt sie­dem lat, trwa­ją­cy osiem­dzie­siąt sie­dem lat itp.


przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy osiem­dzie­siąt sie­dem lat

 (1.2) trwa­ją­cy osiem­dzie­siąt sie­dem lat


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osiemdziesięciosześciolatek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) męż­czyz­na ma­ją­cy osiem­dzie­siąt sześć lat

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) zwie­rzę, ro­śli­na lub rzecz ma­ją­ca osiem­dzie­siąt sześć lat

forma rze­czow­ni­ka.

 (3.1) D. lm. od osiem­dzie­się­cio­sze­ścio­lat­ka


Źródła:

Wiktionary

Osiemdziesięciosześciolatka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta ma­ją­ca osiem­dzie­siąt sześć lat

 (1.2) zwie­rzę, rzecz lub ro­śli­na ma­ją­ca osiem­dzie­siąt sześć lat

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D., B. lp. od osiem­dzie­się­cio­sze­ścio­la­tek


Źródła:

Wiktionary

Osiemdziesięciosześcioletni

ma­ją­cy osiem­dzie­siąt sześć lat, trwa­ją­cy osiem­dzie­siąt sześć lat itp.


przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy osiem­dzie­siąt sześć lat

 (1.2) trwa­ją­cy osiem­dzie­siąt sześć lat


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osiemdziesięciotrzylatek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) męż­czyz­na ma­ją­cy osiem­dzie­siąt trzy lata

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) zwie­rzę, ro­śli­na lub rzecz ma­ją­ca osiem­dzie­siąt trzy lata

forma rze­czow­ni­ka.

 (3.1) D. lm. od osiem­dzie­się­cio­trzy­lat­ka


Źródła:

Wiktionary

Osiemdziesięciotrzylatka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta ma­ją­ca osiem­dzie­siąt trzy lata

 (1.2) zwie­rzę, rzecz lub ro­śli­na ma­ją­ca osiem­dzie­siąt trzy lata

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D., B. lp. od osiem­dzie­się­cio­trzy­la­tek


Źródła:

Wiktionary

Osiemdziesięciotrzyletni

1. ma­ją­cy osiem­dzie­siąt trzy lata;
2. trwa­ją­cy osiem­dzie­siąt trzy lata


przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy osiem­dzie­siąt trzy lata

 (1.2) trwa­ją­cy osiem­dzie­siąt trzy lata


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osiemkroć

prze­sta­rza­le: osiem razy, ośmio­krot­nie


przy­słó­wek

 (1.1) przest. osiem razy

li­czeb­nik głów­ny

 (2.1) przest. 800 000


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osiemnasta

go­dzi­na osiem­na­sta


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) go­dzi­na 18, go­dzi­na szó­sta wie­czo­rem

forma przy­miot­ni­ka.

 (2.1) M. i W. ż. lp. od: osiem­na­sty


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osiemnastak

jeleń ma­ją­cy osiem­na­ście odnóg w po­ro­żu


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) ktoś z osiem­na­ste­go pułku lub dru­ży­ny

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) łow. jeleń z osiem­na­sto­ma od­no­ga­mi po­ro­ża


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osiemnastka

1. po­tocz­nie: licz­ba 18;
2. bu­dy­nek, tram­waj, au­to­bus itp. oz­na­czo­ny nu­me­rem osiem­na­stym;
3. po­tocz­nie: dziew­czy­na w wieku 18 lat


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nazwa licz­by 18

 (1.2) pot. osiem­na­ste uro­dzi­ny

 (1.3) pot. przy­ję­cie z okaz­ji osiem­nast­ki (1.2)

 (1.4) pot. osiem­na­sto­let­nia dziew­czy­na

 (1.5) pot. coś lub ktoś z nu­me­rem osiem­na­ście

 (1.6) pot. śmie­ta­na o za­war­to­ści 18 pro­cent tłu­szczu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osiemnastkowy

→ osiem­nast­ka


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z licz­bą osiem­na­ście, do­ty­czą­cy licz­by osiem­na­ście


Patrz:osiemnastka

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osiemnastoczęściowy

skła­da­ją­cy się z osiem­na­stu czę­ści


Źródła:

SJP.pl

Osiemnastodniowy

ma­ją­cy osiem­na­ście dni, trwa­ją­cy osiem­na­ście dni itp.


przy­miot­nik

 (1.1) trwa­ją­cy osiem­na­ście dni

 (1.2) bę­dą­cy w wieku osiem­na­stu dni


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osiemnastogodzinny

trwa­ją­cy osiem­na­ście go­dzin


przy­miot­nik

 (1.1) trwa­ją­cy osiem­na­ście go­dzin

 (1.2) bę­dą­cy w wieku osiem­na­stu go­dzin


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osiemnastoipółletni

bę­dą­cy w wieku osiem­na­stu lat i pół roku


Źródła:

SJP.pl

Osiemnastokrotnie

przy­słó­wek

 (1.1) osiem­na­ście razy


Źródła:

Wiktionary

Osiemnastokrotność

→ osiem­na­sto­krot­ny


Patrz:osiemnastokrotny

Źródła:

SJP.pl

Osiemnastokrotny

pow­ta­rza­ją­cy się osiem­na­ście razy


przy­miot­nik

 (1.1) od­by­wa­ją­cy się/pow­ta­rza­ją­cy się osiem­na­ście razy

 (1.2) taki, który osią­gnął/zdo­był/robił coś osiem­na­ście razy

 (1.3) osiem­na­ście razy więk­szy bądź mniej­szy od cze­goś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osiemnastokąt

fi­gu­ra pła­ska ma­ją­ca 18 kątów


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) geom. fi­gu­ra ge­o­me­trycz­na, która ma osiem­na­ście boków i osiem­na­ście kątów


Osiem­na­sto­kąt – wie­lo­kąt, który ma 18 boków. Suma jego kątów wew­nętrz­nych wy­no­si 2880°.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Osiemnastolatek

chło­piec osiem­na­sto­let­ni


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) chło­pak ma­ją­cy osiem­na­ście lat

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) zwie­rzę, ro­śli­na lub rzecz ma­ją­ca osiem­na­ście lat

forma rze­czow­ni­ka.

 (3.1) D. lm. od osiem­na­sto­lat­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osiemnastolatka

ko­bie­ta albo sa­mi­ca zwie­rząt ma­ją­ca osiem­na­ście lat


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta ma­ją­ca osiem­na­ście lat

 (1.2) zwie­rzę, rzecz lub ro­śli­na ma­ją­ca osiem­na­ście lat

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D., B. lp. od osiem­na­sto­la­tek


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osiemnastolatki

ko­bie­ta albo sa­mi­ca zwie­rząt ma­ją­ca osiem­na­ście lat


Źródła:

SJP.pl

Osiemnastolecie

1. okres osiem­na­stu lat;
2. osiem­na­sta rocz­ni­ca cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Osiemnastoletni

1. trwa­ją­cy osiem­na­ście lat; przy­pa­da­ją­cy za osiem­na­ście lat;
2. bę­dą­cy w wieku osiem­na­stu lat, ma­ją­cy osiem­na­ście lat


przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy osiem­na­ście lat

 (1.2) trwa­ją­cy osiem­na­ście lat


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osiemnastoliterowy

przy­miot­nik

 (1.1) taki, który skła­da się z osiem­na­stu liter


Źródła:

Wiktionary

Osiemnastomiesięczny

ma­ją­cy osiem­na­ście mie­się­cy, trwa­ją­cy osiem­na­ście mie­się­cy itp.


Źródła:

SJP.pl

Osiemnastominutowy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) trwa­ją­cy osiem­na­ście minut


Źródła:

Wiktionary

Osiemnastoosobowy

1. skła­da­ją­cy się z osiem­na­stu osób;
2. przez­na­czo­ny dla osiem­na­stu osób


przy­miot­nik

 (1.1) przez­na­czo­ny dla osiem­na­stu osób, mo­gą­cy po­mie­ścić osiem­na­ście osób

 (1.2) zło­żo­ny z osiem­na­stu osób, wy­ko­ny­wa­ny przez osiem­na­ście osób


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osiemnastopiętrowy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zło­żo­ny z par­te­ru i osiem­na­stu kon­dy­gna­cji po­ło­żo­nych nad nim


Źródła:

Wiktionary

Osiemnastostopniowy

1. ma­ją­cy osiem­na­ście stop­ni (w ja­kiejś skali);
2. ma­ją­cy osiem­na­ście stop­ni, eta­pów


Źródła:

SJP.pl

Osiemnastotomowy

przy­miot­nik

 (1.1) skła­da­ją­cy się z osiem­na­stu tomów, za­war­ty w osiem­na­stu to­mach, wy­da­ny w osiem­na­stu to­mach


Źródła:

Wiktionary

Osiemnastotygodniowy

przy­miot­nik

 (1.1) trwa­ją­cy osiem­na­ście ty­god­ni

 (1.2) bę­dą­cy w wieku osiem­na­stu ty­god­ni


Źródła:

Wiktionary

Osiemnastowieczny

do­ty­czą­cy osiem­na­ste­go wieku, po­cho­dzą­cy z osiem­na­ste­go wieku, ży­ją­cy w osiem­na­stym wieku, dzie­ją­cy się w osiem­na­stym wieku itp.


przy­miot­nik

 (1.1) taki, który wy­da­rzył się lub żył w osiem­na­stym wieku; taki, który po­cho­dzi z osiem­na­ste­go wieku


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osiemnastościan

wie­lo­ścian o 18 ścia­nach


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) geom. wie­lo­ścian o osiem­na­stu ścia­nach


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osiemnasty

li­czeb­nik po­rząd­ko­wy od­po­wia­da­ją­cy licz­bie 18


przy­miot­nik od­li­czeb­ni­ko­wy

 (1.1) od 18

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) dzień mie­sią­ca po sie­dem­na­stym

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (3.1) osiem­na­sta: go­dzi­na osiem­na­sta


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osiemnaście

li­czeb­nik oz­na­cza­ją­cy licz­bę 18


li­czeb­nik głów­ny

 (1.1) 18


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osiemnaścioro

li­czeb­nik zbio­ro­wy od­po­wia­da­ją­cy licz­bie 18, uży­wa­ny w od­nie­sie­niu do osób róż­nej płci, dzie­ci i mło­dych zwie­rząt oraz do przed­mio­tów o naz­wie wy­stę­pu­ją­cej tylko w licz­bie mno­giej


li­czeb­nik zbio­ro­wy

 (1.1) …od­po­wia­da­ją­cy licz­bie 18


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osiemset

li­czeb­nik oz­na­cza­ją­cy licz­bę 800


li­czeb­nik głów­ny

 (1.1) licz­ba 800


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osiemsetka

1. licz­ba 800;
2. ca­łość skła­da­ją­ca się z ośmiu­set czę­ści lub jed­no­stek;
3. to, co jest oz­na­czo­ne licz­bą 800


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nazwa licz­by 800 (osiem­set)

 (1.2) coś, co oz­na­czo­ne jest licz­bą 800

 (1.3) ca­łość skła­da­ją­ca się z ośmiu­set czę­ści, ele­men­tów lub jed­no­stek


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osiemsetkilowy

po­tocz­nie: osiem­set­ki­lo­gra­mo­wy


Źródła:

SJP.pl

Osiemsetlecie

1. okres ośmiu­set lat;
2. osiem­set­na rocz­ni­ca cze­goś


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) okres ośmiu­set lat

 (1.2) osiem­set­na rocz­ni­ca


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osiemsetletni

ma­ją­cy osiem­set lat, trwa­ją­cy osiem­set lat itp.


przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy osiem­set lat

 (1.2) trwa­ją­cy osiem­set lat


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osiemsetny

li­czeb­nik po­rząd­ko­wy od­po­wia­da­ją­cy licz­bie 800


przy­miot­nik od­li­czeb­ni­ko­wy

 (1.1) od osiem­set


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osierdzie

dwu­ścien­na, wor­ko­wa­te­go kształ­tu błona su­ro­wi­cza obej­mu­ją­ca serce krę­gow­ców; worek osier­dzio­wy


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) anat. worek su­ro­wi­czy ochra­nia­ją­cy serce;


Osier­dzie (worek osier­dzio­wy, worek oko­ło­ser­co­wy) (łac. "sac­cus pe­ri­car­dia­cus") – pod­wój­na błona su­ro­wi­cza wor­ko­wa­te­go kształ­tu, obej­mu­ją­ca w po­sta­ci dwu­ścien­ne­go worka serce krę­gow­ców i zde­cy­do­wa­nej więk­szo­ści mię­cza­ków.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Osierdziowy

przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy osier­dzia


Źródła:

Wiktionary

Osierocać

cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny

 (1.1) umie­ra­jąc, czy­nić kogoś sie­ro­tą


Źródła:

Wiktionary

Osierociały

taki, który stał się sie­ro­tą, stra­cił ro­dzi­ców


Źródła:

SJP.pl

Osierocieć

stać się sie­ro­tą, stra­cić ro­dzi­ców


Źródła:

SJP.pl

Osierocić

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. osie­ro­cać)

 (1.1) umie­ra­jąc, po­zba­wić dziec­ko ro­dzi­ca

 (1.2) przen. umie­ra­jąc, spra­wić, że ktoś po­czuł się sa­mot­ny

 (1.3) przen. opu­ści­wszy ja­kieś miej­sce, spra­wić, że po­pa­dło w ruinę


Źródła:

Wiktionary

Osiewać

1. oczy­szczać, prze­sie­wa­jąc przez sito; od­sie­wać;
2. za­sie­wać; ob­sie­wać


Źródła:

SJP.pl

Osiewicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Osiewnik

nie­wiel­ki chrząszcz z ro­dzi­ny sprę­ży­ko­wa­tych, larwy uwa­ża­ne są za szkod­ni­ki


Źródła:

SJP.pl

Osieński

→ Ośno Lu­bu­skie; ośnień­ski, ośniań­ski


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Ośnem Lu­bu­skim, do­ty­czą­cy Ośna Lu­bu­skie­go


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osijecki

przy­miot­nik od: Osi­jek (mia­sto w Chor­wa­cji)


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Osi­je­kiem, do­ty­czą­cy Osi­je­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osijek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. adm. mia­sto we wschod­niej Chor­wa­cji, w hi­sto­rycz­nej kra­i­nie Sla­wo­nii, nad rzeką Drawą;


Osi­jek ( Eszék, Esseg, Es­segg) – mia­sto we wschod­niej Chor­wa­cji, sto­li­ca żu­pa­nii osi­jec­ko-ba­rań­skiej, sie­dzi­ba mia­sta Osi­jek. Leży w hi­sto­rycz­nej kra­i­nie Sla­wo­nii, nad rzeką Drawą. W 2011 roku li­czy­ło 84 104 miesz­kań­ców.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Osik

1. drze­wo z ro­dzi­ny wierz­bo­wa­tych (Po­pu­lus tre­mu­la), ga­tu­nek to­po­li; to­po­la drżą­ca; osina; trze­po­ci­na;
2. drew­no osi­ko­we; osina


Źródła:

SJP.pl

Osika

1. drze­wo z ro­dzi­ny wierz­bo­wa­tych (Po­pu­lus tre­mu­la), ga­tu­nek to­po­li; to­po­la drżą­ca; osina; trze­po­ci­na;
2. drew­no osi­ko­we; osina


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) dendr. ga­tu­nek drze­wa to­po­lo­we­go o drżą­cych li­ściach,na­le­żą­ce­go do ro­dzi­ny wierz­bo­wa­tech;

 (1.2) drew­no osiki (1.1)

forma cza­sow­ni­ka.

 (2.1) 3 os. lp. przysz. zob. osi­kać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osikać

1. opry­skać, polać coś; ob­si­kać;
2. opry­skać mo­czem, ob­siu­siać


Źródła:

SJP.pl

Osikiwać

ob­si­ki­wać; po­tocz­nie:
1. opry­ski­wać mo­czem;
2. opry­ski­wać jakąś cie­czą


Źródła:

SJP.pl

Osikowy

wy­ko­na­ny z drew­na osiki; osi­no­wy


przy­miot­nik

 (1.1) skła­da­ją­cy się z osiki

 (1.2) wy­ko­na­ny z drew­na lub innej czę­ści osiki

 (1.3) bę­dą­cy czę­ścią osiki


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osimnost

li­czeb­nik głów­ny

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. osiem­na­ście


Źródła:

Wiktionary

Osina

1. drze­wo z ro­dzi­ny wierz­bo­wa­tych; osika, to­po­la osika;
2. drew­no z tego drze­wa; osika;
3. miej­sce po­ro­śnię­te osi­ka­mi


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Osiniak

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Osiniec

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Osinniki

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. adm. mia­sto na Sy­be­rii w az­ja­tyc­kiej czę­ści Fe­de­ra­cji Ro­syj­skiej, w ob­wo­dzie ke­me­row­skim;


Osin­ni­ki (ros. Осинники) – mia­sto na Sy­be­rii w az­ja­tyc­kiej czę­ści Fe­de­ra­cji Ro­syj­skiej, w ob­wo­dzie ke­me­row­skim. Oś­ro­dek wy­do­by­cia węgla ka­mien­ne­go wcho­dzą­cy w skład Kuź­niec­kie­go Za­głę­bia Wę­glo­we­go. Os­sin­ni­ki po­ło­żo­ne są wzdłuż linii ko­le­jo­wej po­mię­dzy sta­cją Kan­da­lep (Кандалеп) i No­wo­kuź­nieck. W mie­ście znaj­du­ją się dwie linie tram­wa­jo­we.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Osinobus

sa­mo­chód cię­ża­ro­wy przy­sto­so­wa­ny do prze­wo­że­nia pa­sa­że­rów, pro­du­ko­wa­ny przez Za­kład Bu­do­wy Ma­szyn Osiny


Osi­no­bus – pol­ski sa­mo­chód do prze­wo­zu więk­szej licz­by osób, pro­du­ko­wa­ny przez Za­kład Bu­do­wy Ma­szyn Osiny na bazie ko­lej­nych mo­de­li sa­mo­cho­du cię­ża­ro­we­go Star 28/29, z ka­bi­ną pa­sa­żer­ską za­bu­do­wa­ną w miej­sce skrzy­ni ła­dun­ko­wej.

Pier­wszy au­to­bus zo­stał zmon­to­wa­ny w jed­nym z wy­dzia­łów Ko­pal­ni Rud Że­la­za „Osiny” na włas­ne po­trze­by – tran­spor­tu.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Osinowiec

szkod­nik drzew li­ścia­stych (motyl lub chrząszcz)


Źródła:

SJP.pl

Osinowy

wy­ko­na­ny z drew­na osi­ko­we­go; osi­ko­wy


Źródła:

SJP.pl

Osiny

1. drze­wo z ro­dzi­ny wierz­bo­wa­tych; osika, to­po­la osika;
2. drew­no z tego drze­wa; osika;
3. miej­sce po­ro­śnię­te osi­ka­mi


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Osinówka

motyl nocny


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Osiodłanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|osio­dłać.


Źródła:

Wiktionary

Osiodłać

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. sio­dłać)

 (1.1) zo­o­techn. za­ło­żyć sio­dło na zwie­rzę

 (1.2) przen. pod­po­rząd­ko­wać sobie coś lub kogoś


Źródła:

Wiktionary

Osiomierz

przy­rząd oku­li­stycz­ny do po­mia­ru osi oka; ak­so­metr


Źródła:

SJP.pl

Osiować

usta­wiać na jed­nej osi; środ­ko­wać; cen­tro­wać


Źródła:

SJP.pl

Osiowce

ro­śli­na lą­do­wa, któ­rej ciało jest zróż­ni­co­wa­ne na ło­dy­gę, li­ście i ko­rzeń; kor­mo­fit, ro­śli­na osio­wa


Źródła:

SJP.pl

Osiowe

do­dat­ko­wa opła­ta za po­stój nie­ro­zła­do­wa­ne­go w okre­ślo­nym cza­sie wa­go­nu


Źródła:

SJP.pl

Osiowiec

ro­śli­na lą­do­wa, któ­rej ciało jest zróż­ni­co­wa­ne na ło­dy­gę, li­ście i ko­rzeń; kor­mo­fit, ro­śli­na osio­wa


Źródła:

SJP.pl

Osiowość

sy­me­tria osio­wa ja­kie­goś obiek­tu


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest osio­we


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osiowy

cią­gną­cy się wzdłuż osi, obra­ca­ją­cy się do­o­ko­ła osi (np. sy­me­tria osio­wa); sy­me­trycz­ny


Źródła:

SJP.pl

Osioł

1. ga­tu­nek ssaka z ro­dzi­ny ko­nio­wa­tych, uży­wa­ny jako zwie­rzę po­cią­go­we i jucz­ne;
2. po­tocz­nie: czło­wiek upar­ty i głupi, zły uczeń


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) zool. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Equus asi­nus|Lin­na­e­us|ref=tak., zwie­rzę udo­mo­wio­ne z ro­dzi­ny ko­nio­wa­tych;

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy lub mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) pot. upar­ty czło­wiek

 (2.2) pot. głupi czło­wiek


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osiołek

1. po­gard­li­wie o kimś na­iw­nym, nie­roz­gar­nię­tym;
2. pie­szczot­li­wie o ośle;
3. po­tocz­nie o nie­u­dacz­ni­ku


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) zdrobn. od: osioł

 (1.2) młody osioł

 (1.3) za­baw­ka w kształ­cie osła


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Osipiuk

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Osipowicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Osir

[czy­taj: os-ir] skrót od: Oś­ro­dek Spor­tu i Re­kre­a­cji


Źródła:

SJP.pl

Osiwiały

stać się siwym


Źródła:

SJP.pl

Osiwieć

stać się siwym


Źródła:

SJP.pl

Osiwić

daw­niej: uczy­nić siwym, po­kryć si­wiz­ną; zsi­wić


Źródła:

SJP.pl

Osiwnóć

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni do­ko­na­ny

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. po­si­wieć


Źródła:

Wiktionary

Osiymnost

li­czeb­nik głów­ny

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. osiem­na­ście


Źródła:

Wiktionary

Osiąg

1. zwy­kle w licz­bie mno­giej: naj­więk­sze moż­li­wo­ści tech­nicz­ne urzą­dze­nia, ma­szy­ny lub po­ja­zdu;
2. daw­niej: wy­bit­ne osią­gnię­cie; wy­czyn


Źródła:

SJP.pl

Osiągalność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest osią­gal­ne


Osią­gal­ność – ter­min uży­wa­ny w te­o­rii ste­ro­wa­nia.

Stan for­mu­la_1 li­nio­we­go, dy­skret­ne­go ukła­du re­gu­la­cji na­zy­wa­my osią­gal­nym w for­mu­la_2 kro­kach, je­że­li ist­nie­je ciąg wy­mu­szeń for­mu­la_3 który prze­pro­wa­dza ten układ z ze­ro­we­go stanu po­cząt­ko­we­go for­mu­la_4 do za­da­ne­go stanu koń­co­we­go for­mu­la_5 Czyli dla for­mu­la_6 for­mu­la_7


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Osiągalny

da­ją­cy się zdo­być, uzy­skać


przy­miot­nik

 (1.1) moż­li­wy do osią­gnię­cia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osiąganie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|osią­gać.


Źródła:

Wiktionary

Osiągać

cza­sow­nik prze­chod­ni

 (1.1) re­a­li­zo­wać pe­wien cel

 (1.2) do­cie­rać do okre­ślo­ne­go miej­sca

 (1.3) uzy­ski­wać pewną mi­ni­mal­ną lub mak­sy­mal­ną war­tość ja­kiejś cechy

 (1.4) do­cie­rać lub do­pro­wa­dzać coś do pew­ne­go punk­tu


Źródła:

Wiktionary

Osiągnięcie

1. uzy­skać coś, zdo­być, otrzy­mać;
2. dojść, do­biec, do­je­chać itp. do za­mie­rzo­ne­go celu


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|osią­gnąć.

 (1.2) coś, co zo­sta­ło osią­gnię­te

 (1.3) gry­komp. wy­róż­nie­nie za wy­ko­na­nie za­da­nia w grze;


Zo­bacz też: Osią­gnię­cie (gry kom­pu­te­ro­we).

Osią­gnię­cie (ang. "cre­dit") – wy­o­dręb­nio­ny ze­staw efek­tów ucze­nia się/kształ­ce­nia się – sta­no­wią­cych skład­nik wy­ma­gań dla kwa­li­fi­ka­cji, któ­rych uzy­ska­nie zo­sta­ło pot­wier­dzo­ne na pod­sta­wie prze­pro­wa­dzo­nej wa­li­da­cji.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Osiągnąć

1. uzy­skać coś, zdo­być, otrzy­mać;
2. dojść, do­biec, do­je­chać itp. do za­mie­rzo­ne­go celu


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. osią­gać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|osią­gać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osiąkać

1. ocie­kać, ob­sy­chać;
2. osia­dać na mie­liź­nie;
3. grzęz­nąć, więz­nąć


Źródła:

SJP.pl

Osiąknąć

1. ociec, obesch­nąć;
2. osiąść na mie­liź­nie;
3. ugrzęz­nąć, uwięz­nąć


Źródła:

SJP.pl

Osiąkły

1. ociec, obesch­nąć;
2. osiąść na mie­liź­nie;
3. ugrzęz­nąć, uwięz­nąć


Źródła:

SJP.pl

Osiąść

opa­da­jąc, po­kryć coś war­stwą


cza­sow­nik do­ko­na­ny (ndk. osia­dać)

 (1.1) opa­da­jąc, po­kryć coś war­stwą

 (1.2) za­miesz­kać gdzieś na stałe

 (1.3) o stat­ku: pły­nąc, za­trzy­mać się na sku­tek tar­cia o dno


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osięciny

wieś w Pol­sce


Osię­ci­ny – wieś (dawne mia­sto) w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ku­jaw­sko-po­mor­skim, na Ku­ja­wach, po­wie­cie ra­dzie­jow­skim, w gmi­nie Osię­ci­ny. Sie­dzi­ba gminy Osię­ci­ny.

Daw­niej wieś była sie­dzi­bą władz gminy Osię­ci­ny. W la­tach 1954–1972 wieś była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Osię­ci­ny. W la­tach 1975–1998 wieś ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa włoc­ław­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Osięciński

przy­miot­nik od: Osię­ci­ny


Źródła:

SJP.pl

Osięgnąć

daw­niej: osią­gnąć


Źródła:

SJP.pl

Osiękla

1. ro­dzaj grzy­bów z rzędu pie­czar­kow­ców;
2. osię­kla nie­rów­na - ga­tu­nek grzy­bów pod­staw­ko­wych z ro­dzi­ny Nia­ce­ae


Źródła:

SJP.pl

Osiłek

czło­wiek silny, do­brze zbu­do­wa­ny; si­łacz


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) książk. czło­wiek do­brze zbu­do­wa­ny i silny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osiłkowaty

przy­po­mi­na­ją­cy bu­do­wą osił­ka


Źródła:

SJP.pl

Osiński

przy­miot­nik od: Osiny


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Osjakowianin

miesz­ka­niec Osja­ko­wa (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Osjakowianka

miesz­kan­ka Osja­ko­wa (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Osjakowski

przy­miot­nik od: Osja­ków


Źródła:

SJP.pl

Osjaków

mia­sto w Pol­sce


}|-

Osja­ków – mia­sto w Pol­sce, po­ło­żo­ne w wo­je­wództ­wie łódz­kim, w po­wie­cie wie­luń­skim, sie­dzi­ba miej­sko-wiej­skiej gminy Osja­ków. Leży nad Wartą, przy dro­dze kra­jo­wej nr 74 z Wie­lu­nia do Piotr­ko­wa Try­bu­nal­skie­go. Jest miej­scem eta­po­wym spły­wów ka­ja­ko­wych.

Osja­ków uzy­skał lo­ka­cję miej­ską około 1446 roku, zde­gra­do­wa­ny do rangi osady w 1793 roku.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Osjan

le­gen­dar­ny wo­jow­nik i bard cel­tyc­ki


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Osjanizm

nurt li­te­rac­ki z prze­ło­mu XVIII i XIX wieku opie­ra­ją­cy się na na­śla­dow­nict­wie "Pie­śni Osja­na", dzie­ła Ja­me­sa Macp­her­so­na


Osja­nizm – ze­spół ten­den­cji li­te­rac­kich wy­stę­pu­ją­cych na prze­ło­mie XVIII i XIX wieku za­po­cząt­ko­wa­nych pu­bli­ka­cją tzw. "Pie­śni Osja­na", ut­wo­rów szkoc­kie­go pi­sa­rza Ja­me­sa Macp­her­so­na, który swoje tek­sty wzo­ro­wał na daw­nych prze­ka­zach cel­tyc­kich; ogło­sił je dru­kiem jako an­giel­skie tłu­ma­cze­nie od­na­le­zio­nych dzieł Osja­na, le­gen­dar­ne­go barda.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Osk.

skrót od: oskar­żo­ny, oskar­żo­na (czy­ta­ny jako cały, od­mien­ny wyraz)


Źródła:

SJP.pl

Oska

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) rzad. zdrobn. od osa

 (1.2) mała osa


Źródła:

Wiktionary

Oskalpować

zdjąć skalp, czyli płat skóry na wierz­chu głowy wraz z wło­sa­mi (oby­czaj wo­jen­ny nieg­dyś znany wśród pół­noc­no­a­me­ry­kań­skich In­dian)


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. skal­po­wać)

 (1.1) ze­drzeć skórę z głowy po­ko­na­ne­go prze­ciw­ni­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oskar

imię mę­skie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|m.;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Oskard

ro­dzaj ki­lo­fa


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) górn. bud. ręcz­ne na­rzę­dzie zło­żo­ne z trzon­ka i osa­dzo­nych na nim dwóch ostrzy: jed­nym spła­szczo­nym, a dru­gim ostrym i spi­cza­stym; ro­dzaj ki­lo­fa, uży­wa­ny głów­nie w ko­pal­niach i bu­dow­nict­wie, daw­niej także jako broń;


Oskard – na­rzę­dzie skła­da­ją­ce się z obu­cha w kształ­cie po­je­dyn­cze­go ostrza (że­leź­ca) oraz sty­li­ska, na końcu któ­re­go obuch jest osa­dzo­ny. Wy­ko­rzy­sty­wa­ne naj­czę­ściej do robót ziem­nych i odłu­py­wa­nia skał (np. w gór­nict­wie albo bu­dow­nict­wie). Że­leź­ce, czyli gło­wi­ca ro­bo­cza oskar­da, współ­cze­śnie zaz­wy­czaj sta­lo­we, waży kilka ki­lo­gra­mów, a sty­li­sko ma dłu­gość około jed­ne­go metra. W oskar­dzie pła­szczyz­na ostrza nie jest rów­no­le­gła do sty­li­ska (jak w sie­kie­rze), tylko pro­sto­pa­dła.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Oskardnik

ma­szy­na uży­wa­na przy na­pra­wach na­wierzch­ni dro­go­wych, zry­wa­ją­ca górną war­stwę tłucz­nia


Źródła:

SJP.pl

Oskardować

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) techn. ro­zbi­jać lub wzru­szać górną war­stwę tłucz­nia przy na­pra­wie na­wierzch­ni dro­go­wej


Źródła:

Wiktionary

Oskarek

zdrob­nie­nie od: Oskar (imię mę­skie)


Źródła:

SJP.pl

Oskarkowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Oskar­ka lub z nim zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Oskarostwo

Oskar z mał­żon­ką; Oska­ro­wie


Źródła:

SJP.pl

Oskarowie

Oskar z mał­żon­ką; Oska­ro­stwo


Źródła:

SJP.pl

Oskarowy

→ Oscar (na­gro­da fil­mo­wa); osca­ro­wy


Źródła:

SJP.pl

Oskarpowywać

ota­czać skar­pą


Źródła:

SJP.pl

Oskarżający

1. ob­wi­niać kogoś o coś;
2. skła­dać na kogoś skar­gę do sądu;
3. być oskar­ży­cie­lem w pro­ce­sie są­do­wym


Patrz:oskarżać

Źródła:

SJP.pl

Oskarżanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|oskar­żać.


Źródła:

Wiktionary

Oskarżać

1. ob­wi­niać kogoś o coś;
2. skła­dać na kogoś skar­gę do sądu;
3. być oskar­ży­cie­lem w pro­ce­sie są­do­wym


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. oskar­żyć)

 (1.1) ob­wi­niać kogoś o coś

 (1.2) praw. wno­sić oskar­że­nie (do sądu)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oskarżenie

wnieść prze­ciw komuś oskar­że­nie; osą­dzić; po­są­dzić


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) za­rzut do­ko­na­nia czynu na­gan­ne­go lub niez­god­ne­go z pra­wem

 (1.2) praw. skar­ga wno­szo­na do sądu, akt oskar­że­nia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oskarżona

wnieść prze­ciw komuś oskar­że­nie; osą­dzić; po­są­dzić


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) praw. ko­bie­ta, prze­ciw któ­rej roz­po­czę­to po­stę­po­wa­nie karne

 (1.2) pot. ko­bie­ta, któ­rej za­rzu­co­no po­peł­nie­nie czynu uz­na­wa­ne­go za na­gan­ny

forma cza­sow­ni­ka.

 (2.1) ims. przym. bier­ny od: oskar­żyć


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oskarżony

wnieść prze­ciw komuś oskar­że­nie; osą­dzić; po­są­dzić


forma cza­sow­ni­ka.

 (1.1) imie­słów przy­miot­ni­ko­wy bier­ny od: oskar­żyć

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) praw. osoba, prze­ciw któ­rej roz­po­czę­to po­stę­po­wa­nie karne

 (2.2) pot. osoba, któ­rej za­rzu­co­no po­peł­nie­nie czynu uz­na­wa­ne­go za na­gan­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oskarżyciel

osoba, która oskar­ża kogoś, wnosi skar­gę na kogoś


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) czło­wiek, który oskar­ża

 (1.2) praw. w pro­ce­sie kar­nym osoba wno­szą­ca do sądu akt oskar­że­nia prze­ciw komuś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oskarżycielka

ko­bie­ta, która oskar­ża kogoś, wnosi skar­gę na kogoś


Źródła:

SJP.pl

Oskarżycielsko

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) wy­ra­ża­jąc oskar­że­nie, za­rzut lub su­ge­ru­jąc winę dru­giej osoby


Źródła:

Wiktionary

Oskarżyć

wnieść prze­ciw komuś oskar­że­nie; osą­dzić; po­są­dzić


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. oskar­żać)

 (1.1) ob­wi­nić kogoś o coś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oskałowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) umoc­nie­nie brze­gu mor­skie­go po­le­ga­ją­ce na obrzu­ce­niu pla­ża­a­ży i dna ka­mie­niem lub blo­ka­mi be­to­no­wy­mi


Źródła:

Wiktionary

Oski

przy­miot­nik od: Osie (wieś w Byd­go­skiem), Osz (mia­sto w Kir­gi­sta­nie)


Źródła:

SJP.pl

Oskijski

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Oska­mi, do­ty­czą­cy Osków

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) jęz. język oskij­ski;


Źródła:

Wiktionary

Osklepek

1. jedna z łusek osła­nia­ją­cych uj­ście rurki kwia­to­wej
2. os­kle­pek opłuc­nej - od­ci­nek opłuc­nej ścien­nej ogra­ni­cza­ją­cy jamę opłuc­no­wą od góry
3. os­kle­pek śli­ma­ka - część skła­do­wa ucha wew­nętrz­ne­go


Źródła:

SJP.pl

Oskoma

1. ape­tyt na coś, chęć, chęt­ka zje­dze­nia cze­goś;
2. po­tocz­nie: cierp­nię­cie, dręt­wie­nie zębów


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) wiel­ka ocho­ta na coś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oskomian

1. ni­skie, wiecz­nie zie­lo­ne drze­wo owo­co­we z ro­dzi­ny szcza­wi­ko­wa­tych, upra­wia­ne w stre­fie tro­pi­kal­nej; awe­roa, ka­ram­bo­la;
2. owoc tego drze­wa


Osko­mian, awe­roa ("Averr­hoa" L.) – ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny szcza­wi­ko­wa­tych ("Oxa­li­da­ce­ae"). Obej­mu­je dwa ga­tun­ki, cza­sem ro­zbi­ja­ne na czte­ry lub pięć. Oba ga­tun­ki, za­rów­no osko­mian po­spo­li­ty, znany też pod nazwą ka­ram­bo­la, jak i osko­mian bi­lim­bi, zwany bi­lim­bi, zo­sta­ły roz­po­wszech­nio­ne w stre­fie tro­pi­kal­nej jako drze­wa owo­co­we już w cza­sach przed­ko­lo­nial­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Oskomik

ro­dzaj pta­ków z po­dro­dzi­ny dzię­cio­łów


Źródła:

SJP.pl

Oskomina

daw­niej: ape­tyt na coś; chęt­ka; osko­ma


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) stpol. ślina


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oskorupiony

przy­miot­nik

 (1.1) po­sia­da­ją­cy sko­ru­pę


Źródła:

Wiktionary

Oskowie

ple­mię ital­skie za­miesz­ku­ją­ce część La­cjum, Sam­nium i Kam­pa­nii; Opi­ko­wie


Osko­wie, Opi­ko­wie – grupa ludów sta­ro­żyt­nej Ita­lii. Kul­tu­ro­wo ule­ga­li wpły­wom grec­kim. Uza­leż­nie­ni byli od Etru­sków. Pod ko­niec IV w. p.n.e. zo­sta­li pod­bi­ci przez Rzym.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Oskoł

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. hy­dron. rzeka na po­łud­nio­wym za­cho­dzie eu­ro­pej­skiej czę­ści Rosji i na Ukra­i­nie, lewy do­pływ Dońca;


Oskoł ( Оскол, "Oskoł", Оскіл, "Oskił") – rzeka na po­łud­nio­wym za­cho­dzie eu­ro­pej­skiej czę­ści Rosji i na Ukra­i­nie, lewy do­pływ Dońca o dłu­go­ści 472 km i po­wierzch­ni do­rze­cza 14 800 km².

Rzeka wy­pły­wa ze źró­deł na Wy­ży­nie Środ­ko­wo­ro­syj­skiej, na po­łud­nio­wy wschód od Kur­ska, a do Dońca ucho­dzi na po­łud­nio­wy wschód od mia­sta Izjum.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Oskoła

sok wy­dzie­la­ją­cy się wios­ną z niek­tó­rych drzew po na­cię­ciu kory


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) spoż. sok z brzo­zy;


Osko­ła – sta­ro­pol­ska nazwa soku brzo­zo­we­go (Suc­cus Be­tu­lae) o słod­ka­wym smaku. Był to napój chło­dzą­cy i lecz­ni­czy sto­so­wa­ny na całej Sło­wiań­szczyź­nie.

Otrzy­mu­je się go przez głę­bo­kie (ale nie głęb­sze niż 4 cm) na­cię­cie pnia lub ga­łę­zi brzo­zy wczes­ną wios­ną. Z ma­łe­go drze­wa o śred­ni­cy pnia ok. 15 cm można po­zy­skać do 5 li­trów soku dzien­nie, z więk­szych oka­zów (śred­ni­ca ok. 30 cm) nawet do 15 li­trów. Na­le­ży go prze­cho­wy­wać w szkla­nych lub ema­lio­wa­nych na­czy­niach.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Oskroba

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Oskrobek

ro­dzaj chrzą­szczy z ro­dzi­ny ryj­kow­co­wa­tych


Oskro­bek ("Cio­nus") – ro­dzaj chrzą­szczy z ro­dzi­ny ryj­kow­co­wa­tych. W jej obrę­bie za­li­cza się go do po­dro­dzi­ny Cur­cu­lio­ni­nae i ple­mie­nia Cio­ni­ni. Obej­mu­je ponad 80 opi­sa­nych ga­tun­ków. Za­miesz­ku­ją one kra­i­ny: pa­le­ark­tycz­ną, etiop­ską i orien­tal­ną. Są fi­to­fa­ga­mi. Larwy że­ru­ją ukry­te w ślu­zo­wa­tej wy­dzie­li­nie lub wło­skach ro­śli­ny ży­wi­ciel­skiej. Pocz­war­ki scho­wa­ne są w ko­ko­nie ut­wo­rzo­nym z wy­dzie­li­ny.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Oskromia

ro­śli­na z ro­dzi­ny na­ner­czo­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Oskryptować

1. wy­po­sa­żyć w skrypt;
2. za­pro­gra­mo­wać dzia­ła­nie we­dług skryp­tu (sche­ma­tu)


Źródła:

SJP.pl

Oskrzela

część ukła­du od­de­cho­we­go, po­ło­żo­na po­mię­dzy tcha­wi­cą a os­krze­li­ka­mi


Os­krze­la (łac. "bron­chi"; l.poj. "bron­chus"), drze­wo os­krze­lo­we to część ukła­du od­de­cho­we­go, po­ło­żo­na po­mię­dzy tcha­wi­cą a os­krze­li­ka­mi.

Jest to ze­spół roz­ga­łę­zia­ją­cych się rurek, o śred­ni­cy więk­szej niż 1 mm, do­pro­wa­dza­ją­cych i od­pro­wa­dza­ją­cych po­wie­trze do/z płuc.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Oskrzele

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) anat. pa­rzy­sty na­rząd ru­ro­wa­ty po­ło­żo­ny po­ni­żej tcha­wi­cy, sta­no­wią­cy część dol­nych dróg od­de­cho­wych, roz­ga­łę­zia­ją­cy się dy­cho­to­micz­nie


Źródła:

Wiktionary

Oskrzelik

część roz­ga­łę­zie­nia os­krze­li w for­mie cien­kiej rurki za­koń­czo­nej pę­che­rzy­kiem płuc­nym


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) anat. drob­na gałąź os­krze­la w obrę­bie płuca, o śred­ni­cy zwy­kle po­ni­żej 1 mm, nie­za­wie­ra­ją­ca chrząst­ki w ścia­nie i pro­wa­dzą­ca po­wie­trze do pę­che­rzy­ków płuc­nych

 (1.2) zdrobn. od: os­krze­le


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oskrzelowy

przy­miot­nik

 (1.1) anat. do­ty­czą­cy os­krze­li


Źródła:

Wiktionary

Oskrzynia

ele­ment kon­struk­cyj­ny mebli szkie­le­to­wych


Os­krzy­nia – ele­ment kon­struk­cyj­ny mebli szkie­le­to­wych. Funk­cją os­krzyń jest po­łą­cze­nie gór­nej czę­ści nóg np. stołu, krze­sła lub ta­bo­re­tu w po­dze­spół kon­struk­cyj­ny, umoż­li­wia­ją­cy na­stęp­nie przy­mo­co­wa­nie do niego blatu lub sie­dzi­ska.

Os­krzy­nie naj­czę­ściej są wy­ko­na­ne z drew­na li­te­go, płyty wió­ro­wej lub sklej­ki. Mogą być wy­ko­na­ne także np. z me­ta­lu czy pla­sti­ku, je­że­li mebel jest wy­ko­na­ny rów­nież z tego ro­dza­ju ma­te­ria­łu.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Oskulum

twór wy­rzu­to­wy u gąbek znaj­du­ją­cy się na gór­nym bie­gu­nie ciała


Osku­lum (łac. "oscu­lum"), otwór wy­pu­sto­wy – otwór wy­rzu­to­wy u gąbek znaj­du­ją­cy się na gór­nym bie­gu­nie ciała. Nie od­po­wia­da on jed­nak pra­gę­bie. Bie­gu­nem pra­gę­by gąbki przy­ra­sta­ją do po­dło­ża (ta w kon­sek­wen­cji za­ra­sta). Osku­lum pow­sta­je wtór­nie na bie­gu­nie prze­ciw­le­głym do pra­gę­by. Jego funk­cją jest wy­pro­wa­dza­nie z wnę­trza gąbek wody na­pły­wa­ją­cej ostia­mi lub po­ra­mi.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Oskwarzać

daw­niej: opa­rzać, opie­kać


Źródła:

SJP.pl

Oskór

ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny fla­szow­co­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Oskórek

zew­nętrz­na war­stwa ciała licz­nych bez­krę­gow­ców oraz niż­szych stru­now­ców, zbu­do­wa­na z chi­ty­ny lub ku­ty­ny, peł­nią­ca głów­nie rolę ochron­ną; ku­ty­ku­la; ku­ti­ku­la


Oskó­rek, ku­ty­ku­la, ku­ti­ku­la ( cu­ti­cu­la) – wyt­wór na­błon­ka po­kry­wa­ją­cy ciało wielu bez­krę­gow­ców (m.in. ni­cie­ni, pier­ście­nic, sta­wo­no­gów) oraz osło­nic. Nie­kie­dy wy­ście­la także ich ek­to­der­mal­ne na­rzą­dy wew­nętrz­ne. Chro­ni ciało przed ura­za­mi, utra­tą wody oraz drob­no­u­stro­ja­mi.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Oskórkowy

→ oskó­rek


Patrz:oskórek

Źródła:

SJP.pl

Oskórnia

rzad­ko: war­stwa tka­nek zbu­do­wa­nych z ko­mó­rek kor­ko­wych, po­kry­wa­ją­ca pędy ro­ślin drze­wia­stych


Źródła:

SJP.pl

Oskórować

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. skó­ro­wać)

 (1.1) od­dzie­lić skórę od tuszy; odjąć skórę od ciała; obe­drzeć ze skóry

 (1.2) obić skórą


Źródła:

Wiktionary

Oskórowywać

zdej­mo­wać skórę z tuszy zwie­rzę­cia; skó­ro­wać


Źródła:

SJP.pl

Oskładkować

na­ło­żyć obo­wią­zek pła­ce­nia skład­ki


Źródła:

SJP.pl

Oskładkowywać

na­kła­dać obo­wią­zek pła­ce­nia skład­ki


Źródła:

SJP.pl

Oslo

sto­li­ca Nor­we­gii


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. sto­li­ca Nor­we­gii;


Oslo (wym. norw. [], [], 1624–1877 "Chri­stia­nia", 1877–1924 "Kri­stia­nia") – sto­li­ca i naj­więk­sze mia­sto Nor­we­gii, gmina na pra­wach okrę­gu oraz sie­dzi­ba władz są­sied­nie­go okrę­gu Viken. Oslo jest po­ło­żo­ne na po­łud­nio­wym wscho­dzie kraju, w środ­ko­wej czę­ści re­gio­nu Østlandet, u uj­ścia rzek, Aker, i oraz kilku mniej­szych cie­ków do za­to­ki Os­lof­jor­den.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Oslowianin

miesz­ka­niec Oslo (sto­li­cy Nor­we­gii)


Źródła:

SJP.pl

Oslowianka

miesz­kan­ka Oslo (sto­li­cy Nor­we­gii)


Źródła:

SJP.pl

Oslowski

→ Oslo (sto­li­ca Nor­we­gii)


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Oslo, do­ty­czą­cy Oslo


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osm

pier­wia­stek che­micz­ny o sym­bo­lu Os i licz­bie ato­mo­wej 76, metal na­le­żą­cy do grupy że­la­zow­ców, wy­ko­rzy­sty­wa­ny m.in. do pro­duk­cji sto­pów z iry­dem


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) chem. pier­wia­stek che­micz­ny o sym­bo­lu Os i licz­bie ato­mo­wej 76;


Zo­bacz też: skró­to­wiec OSM lub jed­nost­ka osmol (Osm).

Osm (Os, łac. "os­mium") – pier­wia­stek che­micz­ny z grupy że­la­zow­ców (tria­da pla­ty­now­ców cięż­kich). Nazwa po­cho­dzi od grec­kie­go słowa "osme" oz­na­cza­ją­ce­go za­pach.

Gę­stość osmu wy­no­si ok. 22,5–22,6 g/cm³. Te­o­re­tycz­nie jest to naj­więk­sza gę­stość spoś­ród wszyst­kich zna­nych pier­wiast­ków, jed­nak we­dług niek­tó­rych po­mia­rów więk­szą war­tość stwier­dzo­no dla irydu. W efek­cie pier­wszeń­stwo co do naj­więk­szej gę­sto­ści nie zo­sta­ło usta­lo­ne (2007 r.).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Osm.

skrót od: os­mań­ski


Źródła:

SJP.pl

Osm.-Tur.

skrót od: os­mań­sko-tu­rec­ki


Źródła:

SJP.pl

Osmaczka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) daw. dawna pol­ska miara ob­ję­to­ści ciał syp­kich, od­po­wia­da­ją­ca jed­nej ósmej czę­ści korca


Źródła:

Wiktionary

Osmaganek

os­ma­ga­nek pla­mek - ga­tu­nek mo­ty­la z ro­dzi­ny mier­ni­kow­co­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Osmagać

wys­ma­gać;
1. obić dot­kli­wie batem, bi­czem, rze­mie­niem itp.; zes­ma­gać, pos­ma­gać, wy­chło­stać, wy­siec, wy­sie­kać, zsiec;
2. o wie­trze: owiać sil­ny­mi pod­mu­cha­mi


Źródła:

SJP.pl

Osmalanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) opa­la­nie lub pod­da­wa­nie cze­goś dzia­ła­niu dymu


Źródła:

Wiktionary

Osmalać

opa­lać coś z wierz­chu lub okop­cać dymem


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. os­ma­lić)

 (1.1) paląc po­kry­wać się czar­nym na­lo­tem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osmalić

opa­lić coś z wierz­chu lub okop­cić dymem


cza­sow­nik

 (1.1) do­ko­na­ny od|os­ma­lać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osmalony

opa­lić coś z wierz­chu lub okop­cić dymem


Źródła:

SJP.pl

Osman

imię mę­skie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) hist. imię wład­ców pań­stwa os­mań­skie­go


Osman – epos sie­dem­na­sto­wiecz­ne­go du­brow­nic­kie­go poety Ivana Gun­du­li­cia.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Osmanista

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) ba­dacz kul­tu­ry Tur­ków os­mań­skich


Źródła:

Wiktionary

Osmanowie

imię mę­skie


Os­ma­no­wie (tur. "Osmanlı Hanedanı") – tu­rec­ka dy­na­stia, pa­nu­ją­ca w im­pe­rium os­mań­skim w la­tach 1299–1922.

Dy­na­stia Os­ma­nów wy­wo­dzi­ła się z rodu "Söğüt", za pier­wsze­go przed­sta­wi­cie­la Os­ma­nów uz­na­wa­ny jest Osman I, syn Ertuğrula. Po­cząt­ko­wo wład­cy os­mań­scy ty­tu­ło­wa­li się be­ja­mi, pier­wszy ty­tu­łem suł­ta­na za­czął po­słu­gi­wać się syn Os­ma­na, Or­chan, ale ofi­cjal­nie wpro­wa­dzo­no go do ty­tu­la­tu­ry za rzą­dów Mu­ra­da I.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Osmarkać

po­tocz­nie: za­bru­dzić coś wy­dzie­li­ną z nosa; obs­mar­kać, zas­mar­kać


Źródła:

SJP.pl

Osmarować

obs­ma­ro­wać;
1. za­bru­dzić coś z wierz­chu, zwła­szcza czymś lep­kim, płyn­nym; us­ma­ro­wać;
2. prze­no­śnie: oczer­nić kogoś, pop­suć komuś re­pu­ta­cję; oplot­ko­wać, ob­mó­wić;
3. os­ma­ro­wać się:
a) za­bru­dzić się z wierz­chu, zwła­szcza czymś lep­kim, płyn­nym;
b) prze­no­śnie: wza­jem­nie rzu­cić na sie­bie oskar­że­nia


Źródła:

SJP.pl

Osmarowywać

obs­ma­ro­wy­wać;
1. za­bru­dzać coś z wierz­chu, zwła­szcza czymś lep­kim, płyn­nym; us­ma­ro­wać;
2. prze­no­śnie: oczer­niać kogoś, psuć komuś re­pu­ta­cję; oplot­ko­wy­wać, ob­ma­wiać;
3. os­ma­ro­wy­wać się:
a) za­bru­dzać się z wierz­chu, zwła­szcza czymś lep­kim, płyn­nym;
b) prze­no­śnie: wza­jem­nie rzu­cać na sie­bie oskar­że­nia


Źródła:

SJP.pl

Osmańczyk

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Osmański

do­ty­czą­cy Im­pe­rium Os­mań­skie­go


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy Im­pe­rium Os­mań­skie­go, zwią­za­ny z Im­pe­rium Os­mań­skim

 (1.2) do­ty­czą­cy dy­na­stii Os­ma­nów, zwią­za­ny z dy­na­stią Os­ma­nów

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) jęz. wy­mar­ły, ofi­cjal­ny język Im­pe­rium Os­mań­skie­go, wy­wo­dzą­cy się z grupy ję­zy­ków tu­rec­kich;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Osmo-

temat sło­wot­wór­czy

 (1.1) med. pier­wszy człon wy­ra­zów zło­żo­nych ma­ją­cych zwią­zek zna­cze­nio­wy z wę­chem

 (1.2) biol. pier­wszy człon wy­ra­zów zło­żo­nych ma­ją­cych zwią­zek zna­cze­nio­wy z ci­śnie­niem os­mo­tycz­nym


Źródła:

Wiktionary

Osmolalność

stę­że­nie sub­stan­cji roz­pu­szczo­nej w rozt­wo­rze, wy­ra­żo­ne jako licz­ba moli sub­stan­cji czyn­nych os­mo­tycz­nie


Os­mo­lal­ność – stę­że­nie sub­stan­cji roz­pu­szczo­nej w rozt­wo­rze, wy­ra­żo­ne jako licz­ba moli sub­stan­cji czyn­nych os­mo­tycz­nie (os­mo­li, Osm) roz­pu­szczo­nych w jed­nym ki­lo­gra­mie roz­pu­szczal­ni­ka (wody). Os­mo­lal­ność wszyst­kich pły­nów ustro­jo­wych or­ga­niz­mu w sta­nie fiz­jo­lo­gicz­nym jest jed­na­ko­wa (prawo izo­os­mo­lal­no­ści) i mie­ści się w prze­dzia­le 280–295 mOsm/kg H2O, prze­cięt­nie 290 mOsm/kg H2O. W odróż­nie­niu od os­mo­lal­no­ści, "os­mo­lar­ność" to licz­ba moli sub­stan­cji os­mo­tycz­nie czyn­nych w 1 li­trze rozt­wo­ru.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Osmolarność

licz­ba moli sub­stan­cji os­mo­tycz­nie czyn­nych w 1 li­trze rozt­wo­ru


Os­mo­lar­ność, mo­lar­ność – licz­ba moli sub­stan­cji os­mo­tycz­nie czyn­nych w 1 li­trze rozt­wo­ru.

Obec­nie w dia­gno­sty­ce la­bo­ra­to­ryj­nej znacz­nie czę­ściej oz­na­cza się jed­nak os­mo­lal­ność, która od­no­si się do 1 kg roz­pu­szczal­ni­ka.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Osmolin

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Osmolog

spe­cja­li­sta w za­kre­sie os­mo­lo­gii


Źródła:

SJP.pl

Osmologia

Os­mo­lo­gia (gr."osmé" - za­pach, węch + "lógos" - nauka) jest to dział nauki zaj­mu­ją­cy się ba­da­niem wła­ści­wo­ści i funk­cjo­no­wa­niem zmy­słu węchu oraz jego pa­to­lo­gia­mi czy nie­pra­wi­dło­wym dzia­ła­niem.

W kry­mi­na­li­sty­ce – dział tech­ni­ki kry­mi­na­li­stycz­nej zaj­mu­ją­cy się po­bie­ra­niem, prze­cho­wy­wa­niem i ba­da­niem śla­dów za­pa­cho­wych ludzi z wy­ko­rzy­sta­niem spe­cjal­nie wysz­ko­lo­nych w tym za­kre­sie psów, któ­rych za­da­niem jest usta­le­nie zgod­no­ści za­pa­cho­wej z ma­te­ria­łem do­wo­do­wym (po­bra­nym na miej­scu zda­rze­nia), a ma­te­ria­łem po­rów­naw­czym po­bra­nym od osób.


Źródła:

Wikipedia

Osmologiczny

→ os­mo­lo­gia


Patrz:osmologia

Źródła:

SJP.pl

Osmolski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Osmometr

przy­rząd do mie­rze­nia ci­śnie­nia os­mo­tycz­ne­go rozt­wo­rów


Os­mo­metr – (gr. "osmós" "ci­śnie­nie" + "metreín" "mie­rzyć") fiz. przy­rząd do po­mia­ru ci­śnie­nia os­mo­tycz­ne­go rozt­wo­rów.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Osmoreceptor

Os­mo­re­cep­tor (os­mo­de­tek­tor) – re­cep­tor wraż­li­wy na zmia­nę ci­śnie­nia os­mo­tycz­ne­go w or­ga­niz­mie, które znaj­du­ją się w podwz­gó­rzu.

Wzrost ci­śnie­nia os­mo­tycz­ne­go w pły­nach ustro­jo­wych (głów­nie we krwi) po­wo­du­je po­bu­dze­nie os­mo­re­cep­to­rów, w wy­ni­ku czego na­stę­pu­je wyz­wo­le­nie uczu­cia pra­gnie­nia oraz wzmo­żo­ne wy­dzie­la­nie hor­mo­nu wa­zo­pre­sy­ny, który przy­czy­nia się do zwięk­szo­ne­go wchła­nia­nia zwrot­ne­go wody w ka­na­li­kach ner­ko­wych, za­po­bie­ga­jąc nad­mier­ne­mu jej wy­da­la­niu z mo­czem[].


Źródła:

Wikipedia

Osmoregulacja

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) biol. re­gu­la­cja ci­śnie­nia os­mo­tycz­ne­go pły­nów ustro­jo­wych or­ga­niz­mu;


Os­mo­re­gu­la­cja – ze­spół me­cha­niz­mów dzia­ła­ją­cych w or­ga­niz­mach ży­wych, ak­tyw­nie re­gu­lu­ją­cych ci­śnie­nie os­mo­tycz­ne pły­nów ustro­jo­wych. Ich za­da­niem jest za­cho­wa­nie pra­wi­dło­wej ho­me­o­sta­zy or­ga­niz­mu. Pro­ce­sy te utrzy­mu­ją rów­no­wa­gę wodną i pra­wi­dło­we stę­że­nia elek­tro­li­tów (ka­tio­nów, np.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Osmoregulacyjny

do­ty­czą­cy os­mo­re­gu­la­cji


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) biol. zwią­za­ny z os­mo­re­gu­la­cją, do­ty­czą­cy os­mo­re­gu­la­cji


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osmotycznie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób os­mo­tycz­ny


Źródła:

Wiktionary

Osmotyczny

opar­ty na pro­ce­sie os­mo­zy, wy­ni­ka­ją­cy z pro­ce­su os­mo­zy


przy­miot­nik

 (1.1) opar­ty na pro­ce­sie os­mo­zy; do­ty­czą­cy os­mo­zy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osmowiec

ogól­na nazwa jed­ne­go z pier­wiast­ków na­le­żą­ce­go do tria­dy pla­ty­now­ców cięż­kich: osmu, irydu lub pla­ty­ny


Źródła:

SJP.pl

Osmowy

→ osm


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy osmu


Patrz:osm

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osmoza

prze­ni­ka­nie roz­pu­szczal­ni­ka przez pół­prze­pu­szczal­ną błonę z rozt­wo­ru o mniej­szym stę­że­niu do rozt­wo­ru o stę­że­niu więk­szym


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) biol. fiz. ruch czą­ste­czek roz­pu­szczal­ni­ka z ob­sza­ru o niż­szym stę­że­niu sub­stan­cji roz­pu­szczo­nej do ob­sza­ru o wyż­szym stę­że­niu sub­stan­cji roz­pu­szczo­nej przez czę­ścio­wo prze­pu­szczal­ną mem­bra­nę;

 (1.2) kult. prze­ni­ka­nie wpły­wów kul­tu­ro­wych itp. z jed­ne­go ob­sza­ru na drugi


Os­mo­za – dy­fuz­ja roz­pu­szczal­ni­ka przez mem­bra­nę pół­prze­pu­szczal­ną roz­dzie­la­ją­cą dwa rozt­wo­ry o róż­nym stę­że­niu.

Os­mo­za za­cho­dzi spon­ta­nicz­nie w wy­ni­ku prze­ni­ka­nia roz­pu­szczal­ni­ka (np. wody) przez mem­bra­nę pół­prze­pu­szczal­ną z rozt­wo­ru o niż­szym stę­że­niu sub­stan­cji roz­pu­szczo­nej do rozt­wo­ru o stę­że­niu wyż­szym, czyli pro­wa­dzi do wy­rów­na­nia stę­żeń obu rozt­wo­rów.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Osmołować

pos­ma­ro­wać lub na­sy­cić smołą; nas­mo­ło­wać, wys­mo­ło­wać, zas­mo­ło­wać


Źródła:

SJP.pl

Osmołowszczyzna

wieś w Pol­sce


Os­mo­łow­szczyz­na – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie pod­la­skim, w po­wie­cie so­kól­skim, w gmi­nie Dą­bro­wa Bia­ło­stoc­ka. W la­tach 1919–1944 (de jure do 1950) dziel­ni­ca Dą­bro­wy Bia­ło­stoc­kiej.

Wier­ni ko­ścio­ła rzym­sko­ka­to­lic­kie­go na­le­żą do pa­ra­fii św. Sta­ni­sła­wa w Dą­bro­wie Bia­ło­stoc­kiej.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Osmucić

daw­niej: zas­mu­cić; os­mut­nić


Źródła:

SJP.pl

Osmulski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Osmutnić

daw­niej: zas­mu­cić; os­mu­cić


Źródła:

SJP.pl

Osmużać

1. rzu­cać smugę świa­tła; oś­wiet­lać coś smugą;
2. zdej­mo­wać skórę z za­ją­ca lub kró­li­ka


Źródła:

SJP.pl

Osmużyć

1. rzu­cić smugę świa­tła; oś­wiet­lić coś smugą;
2. ścią­gnąć skórę z za­ją­ca lub kró­li­ka


Źródła:

SJP.pl

Osmyk

1. w ło­wiect­wie: ogon za­ją­ca; kos­myk, omyk;
2. błon­ków­ka z ro­dzi­ny grze­ba­czo­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Osmólski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Osmół

cho­ro­ba sosen wy­wo­ła­na przez grzyb; rdza kory sosny, rdza pę­che­rzy­ko­wa­ta, obwar


Źródła:

SJP.pl

Osmęta

ga­tu­nek pną­cza z ro­dzi­ny myd­leń­co­wa­tych, z któ­re­go wyt­wa­rza się gu­a­ra­nę; pa­u­li­nia gu­a­ra­na


Źródła:

SJP.pl

Osnabrück

Osnabrück (dol­no­niem. "Ossenbrügge") – mia­sto na pra­wach po­wia­tu w Niem­czech, w kraju związ­ko­wym Dolna Sak­so­nia, po­ło­żo­ne w pół­noc­no-za­chod­niej czę­ści kraju, nad rzeką Hase w re­gio­nie Osnabrücker Land, mię­dzy pół­noc­ną czę­ścią Lasu Te­u­to­bur­skie­go i gór, ok. 80 km na pół­noc od Dort­mun­du, ok. 45 km od Münster i ok. 100 na za­chód od Ha­no­we­ru. Mia­sto jest sie­dzi­bą po­wia­tu Osnabrück, do któ­re­go jed­nak nie na­le­ży. W 2023 roku mia­sto li­czy­ło ok. 166,6 tys. miesz­kań­ców.


Źródła:

Wikipedia

Osnowa

1. układ nitek two­rzą­cych tka­ni­nę, prze­pla­ta­ją­cy się z po­przecz­nie bie­gną­cym wąt­kiem;
2. przę­dza przez­na­czo­na na układ nitek bie­gną­cych wzdłuż tka­ni­ny;
3. sy­tu­a­cja przed­sta­wio­na w ut­wo­rach fa­bu­lar­nych, na któ­rej tle roz­gry­wa się akcja


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) włók. spo­sób uło­że­nia nici w tka­ni­nie, w które wpla­ta się nici wątku; także same nici two­rzą­ce ten układ;

 (1.2) w po­wie­ści, fil­mie lub innym ut­wo­rze fa­bu­lar­nym – tło wy­da­rzeń

 (1.3) przen. książk. baza, pod­sta­wa

 (1.4) geod. wy­bra­ny ze­staw punk­tów w te­re­nie, pod­sta­wa kon­struk­cji mapy;

 (1.5) praw. za­sad­ni­cza treść wnio­sku, do­kład­nie okre­ślo­ne żą­da­nie

 (1.6) środ. sport. strze­lect­wo kon­spekt zajęć strze­lec­kich


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Osnowny

os­no­wo­wy


Źródła:

SJP.pl

Osnuja

błon­ków­ka z ro­dzi­ny nies­nu­jo­wa­tych, szkod­nik sosny


Źródła:

SJP.pl

Osnujka

zas­nu­ja świer­ko­wa; os­nuj­ka świer­ko­wa - błon­ków­ka z ro­dzi­ny nies­nu­jo­wa­tych, któ­rej larwy żyją w oprzę­dach na świer­ku i żywią się igła­mi; groź­ny szkod­nik


Źródła:

SJP.pl

Osnujowate

ro­dzi­na owa­dów z rzędu błon­kó­wek; nies­nu­jo­wa­te


Źródła:

SJP.pl

Osnujowaty

o ce­chach os­nu­jo­wa­tych (ro­dzi­na owa­dów)


Źródła:

SJP.pl

Osnutka

daw­niej: wy­syp­ka


Źródła:

SJP.pl

Osnuwik

ro­dzaj pa­ją­ka z ro­dzi­ny os­nu­wi­ko­wa­tych o ciem­no ubar­wio­nym spo­dzie


Źródła:

SJP.pl

Osnuwikowate

ro­dzi­na pa­ją­ków li­czą­ca ponad 4450 ga­tun­ków


Os­nu­wi­ko­wa­te (Li­nyp­hii­dae) – ro­dzi­na pa­ją­ków z po­drzę­du Opist­hot­he­la. Liczy ponad 4450 ga­tun­ków po­dzie­lo­nych na ponad 580 ro­dza­jów, co czyni ją drugą naj­licz­niej­szą ro­dzi­ną po ska­ku­no­wa­tych. Ro­dzi­na słabo poz­na­na, cią­gle od­kry­wa­ne są nowe ga­tun­ki. Wy­stę­pu­ją pro­ble­my z sy­ste­ma­ty­ką. W Pol­sce wy­stę­pu­je ok. 300 ga­tun­ków, głów­nie z ro­dza­jów: "Cen­tro­me­rus", "Porr­hom­ma", czy "Walc­ke­na­e­ria" (zo­bacz:).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Osnuwikowaty

o ce­chach os­nu­ki­ko­wa­tych (ro­dzi­na pa­ją­ków)


Źródła:

SJP.pl

Osnuć

1. oto­czyć coś snu­jąc nić;
2. oprzeć dzie­ło li­te­rac­kie lub mu­zycz­ne na ja­kiejś pod­sta­wie;
3. daw­niej: upleść


Źródła:

SJP.pl

Osnówka

tkan­ka okry­wa­ją­ca na­sio­na niek­tó­rych ro­ślin; ary­lus


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Osoba

1. czło­wiek, po­stać;
2. po­stać li­te­rac­ka wy­stę­pu­ją­ca zwła­szcza w ut­wo­rze dra­ma­tycz­nym;
3. forma cza­sow­ni­ka uży­te­go jako orze­cze­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) po­je­dyn­czy czło­wiek, ktoś

 (1.2) gram. po­ję­cie uży­wa­ne do okre­śle­nia formy cza­sow­ni­ka, w za­leż­no­ści od wy­ko­naw­cy czyn­no­ści

 (1.3) bo­ha­ter dra­ma­tu

 (1.4) praw. pod­miot czyn­no­ści praw­nych

 (1.5) rel. w chrze­ści­jań­skiej dok­try­nie Trój­cy Świę­tej: Bóg Oj­ciec, Syn Boży i Duch Świę­ty;


Osoba (πρόσωπον [pro­so­pon], łac. "per­so­na") – pod­miot o ro­zum­nej na­tu­rze zdol­ny do świa­do­mo­ści i sa­moś­wia­do­mo­ści. Może nim być czło­wiek, a także Bóg, ro­zu­mia­ny jako byt wy­róż­nia­ją­cy się naj­do­sko­nal­szą formą ist­nie­nia. Pier­wot­nie, za­rów­no po grec­ku, jak i po ła­ci­nie słowo to oz­na­cza­ło „maskę”, którą za­kła­da­li ak­to­rzy w te­a­trze sta­ro­żyt­nym.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Osobatyw

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) jęz. so­cjol. wy­ra­że­nie niew­ska­zu­ją­ce na płeć osoby, któ­rej do­ty­czy, skła­da­ją­ce się z wy­ra­zu „osoba” oraz imie­sło­wu lub przy­miot­ni­ka, np. osoba to­wa­rzy­szą­ca, osoby stu­denc­kie


Źródła:

Wiktionary

Osobistość

osoba wy­bit­na, ważna, wpły­wo­wa


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) osoba wy­bit­na, ważna i wpły­wo­wa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osobisty

1. do­ty­czą­cy danej osoby;
2. wy­ko­ny­wa­ny przez daną osobę bez ni­czy­je­go poś­red­nict­wa


przy­miot­nik

 (1.1) od­no­szą­cy się do po­je­dyn­czej osoby

 (1.2) sta­no­wią­cy włas­ność danej osoby

 (1.3) in­tym­ny, do­stęp­ny tylko dla naj­bliż­szych

 (1.4) do­ko­na­ny przez daną osobę


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osobiście

przy­słó­wek

 (1.1) we włas­nej oso­bie, sa­me­mu, bez poś­red­nict­wa

 (1.2) w od­nie­sie­niu do sie­bie sa­me­go / kon­kret­nej osoby


Oso­bi­ście – pier­wszy so­lo­wy album Onara, człon­ka ze­spo­łu Pło­mień 81. Za pro­duk­cję od­po­wia­da­ją Ko­cio­łek, Rx, Scoop, Camey i Szo­gun. Go­ścin­nie po­ja­wi­li się Lerek i Pezet.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Osobliwie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób oso­bli­wy

 (1.2) daw. w spo­sób szcze­gól­ny, w więk­szym stop­niu


Źródła:

Wiktionary

Osobliwiej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: oso­bli­wie


Źródła:

SJP.pl

Osobliwość

1. co, co sta­no­wi o wy­jąt­ko­wo­ści cze­goś; niez­wy­kłość, nie­po­spo­li­tość, ory­gi­nal­ność;
2. rzecz nie­pow­ta­rzal­na, rzad­ka, niez­wy­kła, za­dzi­wia­ją­ca; fe­no­men, ra­ry­tas, uni­kat, rzad­kość


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) osoba lub rzecz niez­wy­kła, ory­gi­nal­na

 (1.2) im­ma­nent­ny, niez­wy­kły, ory­gi­nal­ny cha­rak­ter kogoś lub cze­goś

 (1.3) fiz. stan ukła­du, w któ­rym przy­najm­niej jeden z pa­ra­me­trów, który go okre­śla, przyj­mu­je war­to­ści nie­skoń­czo­ne

 (1.4) mat. zob. punkt oso­bli­wy.

 (1.5) mat. zob. ma­cierz oso­bli­wa.

 (1.6) techn. zob. tech­no­lo­gicz­na oso­bli­wość.


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Osobliwszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: oso­bli­wy


Źródła:

SJP.pl

Osobliwy

od­bie­ga­ją­cy w jakiś spo­sób od po­wszech­nie przy­ję­tych norm; dzi­wacz­ny, szcze­gól­ny, niez­wy­kły, wy­jąt­ko­wy


przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) nie­ty­po­wy, ory­gi­nal­ny, dzi­wacz­ny, inny niż resz­ta


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osobniak

głaz więk­szych roz­mia­rów


Źródła:

SJP.pl

Osobnica

wieś w wo­je­wództ­wie pod­kar­pac­kim, po­ło­żo­na koło Jasła


Osob­ni­ca – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie pod­kar­pac­kim, w po­wie­cie ja­siel­skim, w gmi­nie Jasło. Ma sta­tus so­łect­wa.

Miej­sco­wość jest sie­dzi­bą pa­ra­fii rzym­sko­ka­to­lic­kiej św. Sta­ni­sła­wa Bi­sku­pa, na­le­żą­cej do de­ka­na­tu Dę­bo­wiec, die­cez­ji rze­szow­skiej.

W Osob­ni­cy od 1953 ist­nie­je ko­pal­nia ropy naf­to­wej.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Osobniczka

→ osob­nik


Patrz:osobnik

Źródła:

SJP.pl

Osobniczy

1. od­no­szą­cy się do jed­ne­go czło­wie­ka lub jed­ne­go przed­sta­wi­cie­la ga­tun­ku; in­dy­wi­du­al­ny, jed­nost­ko­wy;
2. osob­ni­czy roz­wój - roz­wój obej­mu­ją­cy wszyst­kie zmia­ny or­ga­niz­mu, jakie w nim za­cho­dzą od pow­sta­nia osob­ni­ka do jego na­tu­ral­nej śmier­ci; on­to­ge­ne­za


przy­miot­nik

 (1.1) biol. wła­ści­wy osob­ni­ko­wi, od­no­szą­cy się do osob­ni­ka jako oka­zo­wi da­ne­go ga­tun­ku


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osobnik

osoba, czło­wiek (zwy­kle z od­cie­niem ujem­nym); in­dy­wi­du­um, typ


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) biol. jed­nost­ko­wy okaz ga­tun­ku;

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) osoba, czło­wiek


Osob­nik – jed­nost­ko­wy or­ga­nizm, jed­nost­ko­wy okaz (przed­sta­wi­ciel) ga­tun­ku, ży­ją­cy sa­mo­dziel­nie lub w gru­pie, np. w sta­dzie bądź ko­lo­nii, sta­no­wią­cy pod­sta­wo­wy ele­ment po­pu­la­cji. Ogól­nie przy­ję­to za­sa­dę, że cechą cha­rak­te­ry­stycz­ną osob­ni­ka jest od­dzia­ły­wa­nie na inne osob­ni­ki włas­ne­go ga­tun­ku, inne or­ga­niz­my oraz śro­do­wi­sko.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Osobno

przy­słó­wek

 (1.1) od­dziel­nie, nie razem


Źródła:

Wiktionary

Osobność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) bycie w innym miej­scu, z dala od in­nych

 (1.2) bycie kimś lub czymś innym, wy­róż­nia­ją­cym się


Źródła:

Wiktionary

Osobny

1. od­dziel­ny;
2. ma­ją­cy spe­cjal­ne przez­na­cze­nie


przy­miot­nik

 (1.1) od­dzie­lo­ny, od­da­lo­ny od in­nych, ma­ją­cy spe­cjal­ne przez­na­cze­nie

 (1.2) daw. szcze­gól­ny, wy­jąt­ko­wy, oso­bli­wy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osobodoba

miara od­po­wia­da­ją­ca wiel­ko­ści za­so­bów zu­ży­wa­nych lub wyt­wa­rza­nych przez jed­ne­go czło­wie­ka w ciągu doby


Źródła:

SJP.pl

Osobodzień

śro­do­wi­sko­wo: jed­nost­ka obli­cze­nio­wa równa jed­ne­mu dnio­wi prze­by­te­mu gdzieś przez jedną osobę


Źródła:

SJP.pl

Osobokilometr

jed­nost­ka obli­cze­nio­wa do obli­cze­nia kosz­tów prze­wo­zu osób, równa jed­ne­mu ki­lo­me­tro­wi prze­je­cha­ne­mu przez jedną osobę


Źródła:

SJP.pl

Osobolat

forma rze­czow­ni­ka.

 (1.1) D. lm. od: oso­bo­rok


Źródła:

Wiktionary

Osoborok

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) jed­nost­ka miary ek­spo­zy­cji, okre­śla­ją­ca łącz­ny czas ob­ser­wa­cji lub na­ra­że­nia ba­da­nej po­pu­la­cji na dany czyn­nik, sta­no­wią­ca ilo­czyn licz­by ob­ser­wo­wa­nych ba­da­nych oraz czasu trwa­nia tej ob­ser­wa­cji wy­ra­żo­ne­go w la­tach (war­tość od­po­wia­da­ją­ca ob­ser­wa­cji jed­ne­go pa­cjen­ta/jed­nost­ki przez pełen rok)

 (1.2) jed­nost­ka miary na­kła­du pracy i za­trud­nie­nia, oz­na­cza­ją­ca pełen wy­miar czasu pracy zre­a­li­zo­wa­ny przez jed­ne­go pra­cow­ni­ka w prze­cią­gu jed­ne­go roku


Źródła:

Wiktionary

Osobowościowy

przy­miot­nik

 (1.1) psych. zwią­za­ny z oso­bo­wo­ścią


Źródła:

Wiktionary

Osobowość

1. tylko w licz­bie po­je­dyn­czej
a) ze­spół cech psy­chicz­nych wła­ści­wych da­ne­mu czło­wie­ko­wi;
b) oso­bo­wość praw­na - zdol­ność na­by­wa­nia praw i za­cią­ga­nia zo­bo­wią­zań, na­da­na przez usta­wę ja­kimś or­ga­ni­za­cjom;
2. czło­wiek o wy­ra­zi­stych ce­chach wy­róż­nia­ją­cych go spoś­ród in­nych ludzi


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) psych. ze­spół naj­bar­dziej trwa­łych cech psy­chicz­nych lub dy­spo­zy­cji psy­chicz­nych czło­wie­ka, odróż­nia­ją­cych go od in­nych ludzi;


Oso­bo­wość – wew­nętrz­ny sy­stem re­gu­la­cji poz­wa­la­ją­cy na adap­ta­cję i wew­nętrz­ną in­te­gra­cję myśli, uczuć i za­cho­wa­nia w okre­ślo­nym śro­do­wi­sku w wy­mia­rze cza­so­wym (po­czu­cie sta­bil­no­ści). Jest to ze­spół względ­nie trwa­łych cech lub dy­spo­zy­cji psy­chicz­nych jed­nost­ki, róż­nią­cych ją od in­nych jed­no­stek.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Osobowy

1. zwią­za­ny z osobą lub oso­ba­mi;
2. przy­sto­so­wa­ny do prze­wo­że­nia ludzi;
3. w ję­zy­koz­naw­stwie: zwią­za­ny z osobą - ka­te­go­rią gra­ma­tycz­ną, np. za­i­mek oso­bo­wy


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy osoby

 (1.2) słu­żą­cy do tran­spor­tu ludzi

 (1.3) gram. zwią­za­ny z ka­te­go­rią gra­ma­tycz­ną osoby

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) ro­dzaj po­cią­gu pa­sa­żer­skie­go


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osobówka

po­tocz­nie: sa­mo­chód lub po­ciąg oso­bo­wy


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gwara. szo­fer­ska: sa­mo­chód oso­bo­wy

 (1.2) gwara. ko­le­jo­wa: po­ciąg oso­bo­wy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osobłoga

rzeka w Pol­sce, do­pływ Odry


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. rzeka w Cze­chach i Pol­sce, lewy do­pływ Odry;

 (1.2) geogr. wieś gmin­na w Cze­chach w wo­je­wództ­wie mo­raw­sko-ślą­skim, w po­wie­cie Brun­tal;


Oso­bło­ga (też "Osa", daw­niej "Os­so­bło­ka", Oso­bla­ha, Hot­zen­plotz, przez Au­stria­ków na­zy­wa­na "Ossą") – rzeka w pół­noc­no-wschod­nich Cze­chach i po­łud­nio­wo-za­chod­niej Pol­sce, le­wo­brzeż­ny do­pływ Odry, dłu­go­ści 65,5 km i po­wierzch­ni zlew­ni 993 km² (z tego 745 km² w Pol­sce).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Osobłoski

przy­miot­nik

 (1.1) od­no­szą­cy się do rzeki Oso­bło­ga

 (1.2) od­no­szą­cy się do wsi Oso­bło­ga


Źródła:

Wiktionary

Osoczać

gwa­ro­wo: osa­czać


Źródła:

SJP.pl

Osocze

płyn­na sub­stan­cja krwi, w któ­rej znaj­du­ją się krwin­ki


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) biol. za­sad­ni­czy płyn­ny skład­nik krwi, w któ­rym za­wie­szo­ne są krwin­ki;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osocznik

osoba uczest­ni­czą­ca w na­gan­ce na zwie­rzy­nę, osa­cza­ją­ca zwie­rza; osacz­nik, obław­nik


Osocz­nik – za­rząd­ca kró­lew­ski od XVI do XVIII w. Obław­nik bio­rą­cy udział w osa­cza­niu zwie­rza.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Osoczowy

→ oso­cze


Patrz:osocze

Źródła:

SJP.pl

Osoczynowate

ro­dzi­na ro­ślin dwu­li­ścien­nych z rzędu ru­tow­ców


Oso­czy­no­wa­te ("Bur­se­ra­ce­ae" Kunth) – ro­dzi­na ro­ślin na­le­żą­ca do rzędu myd­leń­cow­ców (w sy­ste­mach kla­sy­fi­ka­cyj­nych pre­fe­ru­ją­cych po­dział na drob­ne ro­dzi­ny i rzędy za­li­cza­na do rzędu "Bur­se­ra­les"). Do ro­dzi­ny na­le­ży 19 ro­dza­jów z 755 ga­tun­ka­mi wy­stę­pu­ją­cy­mi w stre­fie tro­pi­kal­nej.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Osoczynowaty

o ce­chach oso­czy­no­wa­tych (ro­dzi­na ro­ślin)


Źródła:

SJP.pl

Osoka

ro­śli­na wodna z ro­dzi­ny ża­bi­ście­ko­wa­tych


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Osolin

Oso­lin (niem. "Es­dorf") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie trzeb­nic­kim, w gmi­nie Obor­ni­ki Ślą­skie.


Źródła:

Wikipedia

Osolić

dodać soli do po­tra­wy, po­sy­pać solą w celu uzy­ska­nia po­żą­da­ne­go smaku


cza­sow­nik do­ko­na­ny

 (1.1) dodać soli do po­tra­wy, naj­czę­ściej po­sy­pu­jąc


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osoryja

pol­ski herb szla­chec­ki; Os­so­ria


Źródła:

SJP.pl

Osowa

1. nazwa kilku wsi w Pol­sce;
2. dziel­ni­ca Gdań­ska


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Osowate

1. po­dob­ny do osy;
2. po­tocz­nie: zło­śli­wy, uszczy­pli­wy


Oso­wa­te (Ve­spi­dae) – ro­dzi­na owa­dów błon­kos­krzy­dłych (Hy­me­nop­te­ra) z grupy żą­dłó­wek, z na­dro­dzi­ny os (Ve­spo­i­dea), cza­sa­mi rów­nież okre­śla­na nazwą osy.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Osowaty

1. po­dob­ny do osy;
2. po­tocz­nie: zło­śli­wy, uszczy­pli­wy


Źródła:

SJP.pl

Osowiałość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest oso­wia­łe; cecha tych, któ­rzy są oso­wia­li


Źródła:

Wiktionary

Osowiały

po­zba­wio­ny ener­gii; smut­ny


przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) przy­gnę­bio­ny czymś

 (1.2) bę­dą­cy wy­ra­zem czy­je­goś przy­gnę­bie­nia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osowiec

prze­zier­nik oso­wiec - motyl z ro­dzi­ny prze­zier­ni­ko­wa­tych


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Osowiecki

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Osowieć

stać się zo­bo­jęt­nia­łym, apa­tycz­nym


cza­sow­nik do­ko­na­ny

 (1.1) po­paść w me­lan­cho­lię


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osowiński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Osowo

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Osowski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Osp

1. wi­ru­so­wa cho­ro­ba za­kaź­na;
2. re­gio­nal­nie: karma z otrę­bów zbo­żo­wych


skró­to­wiec, rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) = ochot­ni­cza straż po­żar­na;

 (1.2) = ekon. techn. ope­ra­tor sy­ste­mu prze­sy­ło­we­go

 (1.3) = eduk. wojsk. Ofi­cer­ska Szko­ła Pie­cho­ty


Zo­bacz też: OSP.

Osp – wieś w Sło­we­nii, w gmi­nie miej­skiej Koper. 1 stycz­nia 2018 li­czy­ła 181 miesz­kań­ców.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ospa

1. wi­ru­so­wa cho­ro­ba za­kaź­na;
2. re­gio­nal­nie: karma z otrę­bów zbo­żo­wych


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) med. wet. wspól­na nazwa kilku róż­nych wi­ru­so­wych cho­rób za­kaź­nych ob­ja­wia­ją­cych się wy­syp­ką

 (1.2) roln. reg. karma z otrę­bów zbo­żo­wych

 (1.3) geol. zob. ospa kra­so­wa.


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ospa-Party

spot­ka­nie dzie­ci zdro­wych z dzieć­mi cho­ry­mi na ospę, zor­ga­ni­zo­wa­ne w celu ich za­ra­że­nia i uod­por­nie­nia na tę cho­ro­bę; ospa party


Źródła:

SJP.pl

Ospale

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób ospa­ły; bez ener­gii, jakby znu­że­nie lub sen­ność wpły­wa­ły na dzia­ła­nie


Źródła:

Wiktionary

Ospalec

1. osoba senna;
2. leń; próż­niak


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) czło­wiek ospa­ły


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ospalej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: ospa­le


Źródła:

SJP.pl

Ospalstwo

rzad­ko: brak ocho­ty do dzia­ła­nia, nie­rób­stwo, opie­sza­łość; le­ni­stwo, ospa­łość, ocię­ża­łość, le­ni­wość


Źródła:

SJP.pl

Ospalszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: ospa­ły


Źródła:

SJP.pl

Ospaluch

ospa­lec;
1. osoba senna;
2. leń, próż­niak


Źródła:

SJP.pl

Ospałość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) chęć za­śnię­cia, po­trze­ba snu

 (1.2) przen. wła­ści­wość tego, co ospa­łe; cecha tych, któ­rzy są ospa­li


Źródła:

Wiktionary

Ospały

senny, śpią­cy, zbu­dzo­ny po śnie


przy­miot­nik

 (1.1) taki, który ma po­trze­bę snu

 (1.2) po­wol­ny, po­zba­wio­ny ener­gii, ocię­ża­ły


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ospianka

ła­god­na forma ospy praw­dzi­wej, pow­sta­ła na sku­tek za­ka­że­nia osoby szcze­pio­nej


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) med. ospa o łag­do­nym prze­bie­gu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ospica

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) med. przest. zob. ospian­ka.


Źródła:

Wiktionary

Ospielica

ro­śli­na do­nicz­ko­wa po­cho­dzą­ca z Ja­po­nii; au­ku­ba


Źródła:

SJP.pl

Ospobłonica

cho­ro­ba za­kaź­na pta­ków; ospo­dyf­te­ria


Źródła:

SJP.pl

Ospodyfteria

cho­ro­ba za­kaź­na pta­ków; ospo­bło­ni­ca


Źródła:

SJP.pl

Ospowaty

1. po­kry­ty bliz­na­mi po prze­by­tej cho­ro­bie;
2. daw­niej: za­ra­żo­ny ospą


Źródła:

SJP.pl

Ospowy

1. przy­miot­nik od: ospa;
2. przy­miot­nik od: osep


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) med. zwią­za­ny z ospą, do­ty­czą­cy ospy

 (1.2) hist. zwią­za­ny z ospem (da­ni­ną)

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) daw. chory na ospę


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osppe

skrót od: Ordo Sanc­ti Pauli Primi Ere­mi­tae - zakon pa­u­li­nów


Źródła:

SJP.pl

Osprzęt

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) techn. po­moc­ni­cze ele­men­ty urzą­dzeń, ma­szyn i in­sta­la­cji, bez któ­rych te nie mogą dzia­łać po­praw­nie lub nie wy­ko­rzy­stu­ją w pełni swo­je­go po­ten­cja­łu;

 (1.2) żegl. zob. ta­kie­lu­nek.


Os­przęt, ar­ma­tu­ra – po­moc­ni­cze ele­men­ty in­sta­la­cji, ma­szyn i urzą­dzeń nie­zbęd­ne do ich pra­wi­dło­we­go dzia­ła­nia albo zwięk­sza­ją­ce lub zmie­nia­ją­ce ich funk­cjo­nal­ność, np. os­przęt elek­trycz­ny, hy­dra­u­licz­ny, ga­zo­wy, ro­we­ro­wy, bu­dow­la­ny.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Osprzętowy

→ os­przęt


Patrz:osprzęt

Źródła:

SJP.pl

Osps

[czy­taj: o-es-pe-ES] skrót od: Ofi­cjal­ny Słow­nik Pol­skie­go Scrab­bli­sty


Źródła:

SJP.pl

Osram

(wul­gar­ne) obs­rać; obes­rać;
1. od­da­jąc kał, za­bru­dzić coś;
2. ob­ga­dać kogoś;
3. zi­gno­ro­wać coś lub kogoś


Osram Licht AG (Osram) – nie­miec­kie przed­się­bior­stwo pro­du­ku­ją­ce sprzęt oraz ak­ce­so­ria oś­wiet­le­nio­we. Sie­dzi­ba przed­się­bior­stwa znaj­du­je się w Mo­na­chium, w Ba­wa­rii.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Osranie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) wulg. za­nie­czy­szcze­nie cze­goś włas­nym kałem

 (1.2) wulg. przen. ob­mó­wie­nie kogoś


Źródła:

Wiktionary

Osrać

(wul­gar­ne) obs­rać; obes­rać;
1. od­da­jąc kał, za­bru­dzić coś;
2. ob­ga­dać kogoś;
3. zi­gno­ro­wać coś lub kogoś


cza­sow­nik do­ko­na­ny (ndk. os­ry­wać)

 (1.1) wulg. za­bru­dzić coś lub kogoś kałem

 (1.2) wulg. zi­gno­ro­wać coś lub kogoś

 (1.3) wulg. przen. ob­ga­dać kogoś

cza­sow­nik zwrot­ny do­ko­na­ny osrać się (ndk. os­ry­wać się)

 (2.1) wulg. za­bru­dzić się włas­nym kałem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osroena

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) hist. geogr. sta­ro­żyt­ne kró­le­stwo ze sto­li­cą w Edes­sie, za­ło­żo­ne przez na­ba­tej­skie lub arab­skie ple­mię­e­mio­na w pół­noc­nej Syrii, ist­nie­ją­ce mię­dzy II w. p.n.e. a III w. n.e.;


Źródła:

Wiktionary

Osroene

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki, nazwa włas­na

 (1.1) hist. geogr. sta­ro­żyt­ne kró­le­stwo ze sto­li­cą w Edes­sie, za­ło­żo­ne przez na­ba­tej­skie lub arab­skie ple­mię­e­mio­na w pół­noc­nej Syrii, ist­nie­ją­ce mię­dzy II w. p.n.e. a III w. n.e.;


Os­ro­e­ne (Os­ro­e­na, Ὀσροηνή, ‏ܡܠܟܘܬܐ ܕܒܝܬ ܐܘܪܗܝ‎) – sta­ro­żyt­ne kró­le­stwo za­ło­żo­ne przez na­ba­tej­skie ple­mio­na po­cho­dzą­ce z pół­noc­nej Syrii.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Osroenka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) hist. oby­wa­tel­ka sta­ro­żyt­ne­go kró­le­stwa Os­ro­e­ne


Źródła:

Wiktionary

Osroeńczyk

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) hist. oby­wa­tel sta­ro­żyt­ne­go kró­le­stwa Os­ro­e­ne


Źródła:

Wiktionary

Osroeński

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) hist. zwią­za­ny z Os­ro­e­ne, do­ty­czą­cy Os­ro­e­ne


Źródła:

Wiktionary

Osrywać

obs­ry­wać, obes­ry­wać; wul­gar­nie:
1. od­da­jąc kał, bru­dzić coś;
2. prze­no­śnie: ob­ga­dy­wać kogoś


Źródła:

SJP.pl

Ossarium

po­piel­ni­ca, kryp­ta, urna za­wie­ra­ją­ca pro­chy zmar­łe­go; kost­ni­ca, os­su­a­rium


Źródła:

SJP.pl

Osseina

sub­stan­cja or­ga­nicz­na wy­stę­pu­ją­ca w ko­ściach, na­da­ją­ca im ela­stycz­ność; ose­i­na, oste­o­id


Os­se­i­na, os­se­o­mu­ko­id ( oste­o­id) – or­ga­nicz­na sub­stan­cja mię­dzy­ko­mór­ko­wa tkan­ki kost­nej, za­pew­nia­ją­ca kości ela­stycz­ność i wy­trzy­ma­łość. Jest wy­dzie­la­na przez oste­o­bla­sty. Za­wie­ra włó­kna ko­la­ge­nu (I typu), biał­ka nie­ko­la­ge­no­we (oste­o­nek­ty­na, oste­o­kal­cy­na), pro­te­o­gli­ka­ny i mu­ko­po­li­sa­cha­ry­dy.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ossendowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Osseointegracja

struk­tu­ral­ny zrost en­do­pro­te­zy z tkan­ką kost­ną; oste­o­in­te­gra­cja


Os­se­o­in­te­gra­cja ("oste­o­in­te­gra­cja") – bez­poś­red­nie struk­tu­ral­ne i czyn­no­ścio­we po­łą­cze­nie po­mię­dzy upo­rząd­ko­wa­ną, żywą ko­ścią i po­wierzch­nią ob­cią­żo­ne­go wszcze­pu. Zja­wi­sko to zo­sta­ło opi­sa­ne po raz pier­wszy w roku 1977, a sam ter­min „os­se­o­in­te­gra­cja” zde­fi­nio­wa­no w roku 1981.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Osseointegracyjny

→ os­se­o­in­te­gra­cja


Patrz:osseointegracja

Źródła:

SJP.pl

Ossi

[czy­taj: os-i] były miesz­ka­niec ko­mu­ni­stycz­nych Nie­miec Wschod­nich; Ossi


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ossia

[czy­taj: oss-ija] okre­śle­nie wy­ko­naw­cze: do­wol­nie, we­dług upo­do­ba­nia


Źródła:

SJP.pl

Ossikon

[czy­taj: os-ikon] cy­lin­drycz­na lub stoż­ko­wa, po­kry­ta skórą struk­tu­ra kost­na na gło­wach żyraf, sam­ców okapi i niek­tó­rych ich wy­mar­łych krew­nych


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) anat. zool. cy­lin­drycz­na lub stoż­ko­wa, po­kry­ta skórą struk­tu­ra kost­na na gło­wach żyraf, sam­ców okapi i niek­tó­rych ich wy­mar­łych krew­nych


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ossikonowy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z os­si­ko­nem, do­ty­czą­cy os­si­ko­nu


Źródła:

Wiktionary

Ossobolin

nazwa hand­lo­wa hi­sto­rycz­ne­go leku wspo­ma­ga­ją­ce­go go­je­nie i od­bu­do­wę tkan­ki kost­nej oraz mi­ne­ra­li­za­cję kości, za­wie­ra­ją­ce­go wy­cią­gi z kości mło­dych zwie­rząt i nie­or­ga­nicz­ne związ­ki wap­nia


Źródła:

SJP.pl

Ossobuco

po­tra­wa me­dio­lań­ska: ko­lan­ko cie­lę­ce w sosie z wina lub z po­mi­do­ra­mi


Os­so­bu­co (dosł. „kość z dziu­rą”) – po­pu­lar­na mięs­na po­tra­wa kuch­ni wło­skiej z giczy cie­lę­cej, wy­wo­dzą­ca się z Lom­bar­dii.

Naj­bar­dziej zna­nym wa­rian­tem po­tra­wy jest "os­so­bu­co alla mi­la­ne­se", przy­rzą­dza­ne z po­cię­tej giczy, którą na­stęp­nie obs­ma­ża się na maśle, a potem dusi w bia­łym winie po do­da­niu po­mi­do­rów, czosn­ku i ce­bu­li.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ossolin

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Ossolineum

in­sty­tut pol­skiej nauki i kul­tu­ry ufun­do­wa­ny w 1817 roku przez Jó­ze­fa Os­so­liń­skie­go we Lwo­wie, obec­nie ma­ją­cy sie­dzi­bę we Wroc­ła­wiu; Za­kład Na­ro­do­wy im. Os­so­liń­skich


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki, nazwa włas­na

 (1.1) kult. pol­ski in­sty­tut na­u­ko­wy i kul­tu­ral­ny we Wroc­ła­wiu;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ossoliński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Ossowice

Os­so­wi­ce – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie łódz­kim, w po­wie­cie raw­skim, w gmi­nie Cie­lądz.

Wieś szla­chec­ka po­ło­żo­na była w dru­giej po­ło­wie XVI wieku w po­wie­cie biel­skim ziemi raw­skiej wo­je­wództ­wa raw­skie­go. W la­tach 1954–1959 wieś była sie­dzi­bą Os­so­wi­ce, po jej znie­sie­niu Rawa Ma­zo­wiec­ka. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa skier­nie­wic­kie­go.


Źródła:

Wikipedia

Ossowski

naz­wi­sko


Os­sow­ski (Le­li­wa od­mien­ny, Księ­życ od­mien­ny) – ka­szub­ski herb szla­chec­ki, we­dług Prze­my­sła­wa Pra­ger­ta od­mia­na herbu Le­li­wa lub Księ­życ.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ossr

skrót od: Ordo Sanc­tis­si­mi Re­demp­to­ris - zakon re­demp­to­ry­stek


Źródła:

SJP.pl

Osss

skrót od: Ordo Sanc­tis­si­mi Sal­va­to­ris - zakon bry­gi­dek


Źródła:

SJP.pl

Osst

skrót od: Ordo Sanc­tis­si­mae Tri­ni­tas - zakon try­ni­ta­rzy


Źródła:

SJP.pl

Ossuarium

po­piel­ni­ca, kryp­ta, urna za­wie­ra­ją­ca pro­chy zmar­łe­go; kost­ni­ca, os­sa­rium


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) na­czy­nie słu­żą­ce do prze­cho­wy­wa­nia szcząt­ków zmar­łe­go;

 (1.2) bu­dow­la lub po­mie­szcze­nie ze szcząt­ka­mi zmar­łych, czę­sto w obrę­bie cmen­ta­rza


Os­su­a­rium (łac. "os­su­a­rius", także os­sa­rium) – na­czy­nie lub inny po­jem­nik słu­żą­cy do prze­cho­wy­wa­nia kości, albo pro­chów zmar­łe­go, któ­re­go pod­da­no kre­ma­cji.

Nazwa ta obej­mu­je rów­nież po­mie­szcze­nia lub wolno sto­ją­ce bu­dow­le wzno­szo­ne w obrę­bie cmen­ta­rzy. W przy­pad­ku, gdy w miej­scu sta­re­go za­kła­da­no nowy cmen­tarz, umie­szcza­no w nich eks­hu­mo­wa­ne szcząt­ki zmar­łych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ossyfikacja

pro­ces pow­sta­wa­nia i mi­ne­ra­li­za­cji kości po­le­ga­ją­cy na przeksz­tał­ca­niu się tkan­ki chrzęst­nej w tkan­kę kost­ną; kost­nie­nie, osy­fi­ka­cja


Źródła:

SJP.pl

Ossów

Ossów – wieś so­łec­ka w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie wo­ło­miń­skim, w gmi­nie Wo­ło­min. Ma sta­tus so­łect­wa.

Wieś znaj­du­je się na Rów­ni­nie Wo­ło­miń­skiej, 22 km od cen­trum War­sza­wy. Prze­pły­wa przez nią rzeka Długa wraz z do­pły­wem Czar­ną Stru­gą. Cią­gnie się wzdłuż drogi po­wia­to­wej 01134 (Turów – Maj­dan – Mo­stów­ka – gra­ni­ca gminy Wo­ło­min), która w Os­so­wie nosi nazwę Sta­ni­sła­wa Ma­ta­re­wi­cza.


Źródła:

Wikipedia

Ossówno

Os­sów­no – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie wę­grow­skim, w gmi­nie Wierzb­no. Ma sta­tus so­łect­wa.

Do 1954 r. wieś była sie­dzi­bą gminy Os­sów­no, na­stęp­nie do 1959 – gro­ma­dy Os­sów­no, po jej znie­sie­niu w gro­ma­dzie Wierzb­no, na­stęp­nie gminy Wierzb­no. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa sied­lec­kie­go.


Źródła:

Wikipedia

Ostachowicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Ostajnica

ro­dzaj ja­szczu­rek z ro­dzi­ny scyn­ko­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Ostalgia

tęs­kno­ta za cza­sa­mi NRD


Źródła:

SJP.pl

Ostan

jed­nost­ka ad­mi­ni­stra­cyj­na w Ira­nie


Ostan ( ‏استان‎; l.mn. "ostan-haa", ‏استان‌ها‎) – irań­ska jed­nost­ka po­dzia­łu ad­mi­ni­stra­cyj­ne­go, od­po­wia­da­ją­ca w przy­bli­że­niu pro­win­cji lub np. pol­skie­mu wo­je­wództ­wu.

Każdy ostan pod­le­ga lo­kal­ne­mu cen­trum (Mar­kaz), naj­czę­ściej jest to naj­więk­sze mia­sto w pro­win­cji. Na czele każ­de­go osta­nu stoi gu­ber­na­tor ge­ne­ral­ny ( ‏Ostāndār‎), który jest od­po­wied­ni­kiem pol­skie­go wo­je­wo­dy. Iran dzie­li się na 31 osta­nów.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ostaniec

sa­mot­ne wznie­sie­nie po­zo­sta­łe po nie­rów­no­mier­nym ni­szcze­niu po­wierzch­ni


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) geol. odo­sob­nio­ne wznie­sie­nie bę­dą­ce po­zo­sta­ło­ścią daw­nej po­wierzch­ni zni­szczo­nej w wy­ni­ku wie­trze­nia, eroz­ji i de­nu­da­cji;


Osta­niec – wznie­sie­nie pow­sta­łe w wy­ni­ku pro­ce­sów wie­trze­nia i eroz­ji (a także de­nu­da­cji te­re­nów przy­le­głych, co po­wo­du­je od­sło­nię­cie i po­zo­sta­wie­nie ostań­ca). Ostań­ce wy­stę­pu­ją jako wy­i­zo­lo­wa­ne formy te­re­nu, czę­sto o stro­mych, ska­li­stych sto­kach, bę­dą­ce po­zo­sta­ło­ścią więk­sze­go ma­sy­wu skal­ne­go. Nie­kie­dy ostań­ca­mi są całe wznie­sie­nia, jak np. Szcze­li­niec Wiel­ki w Gó­rach Sto­ło­wych i Ma­czu­ga Her­ku­le­sa.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ostankino

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Ostapczuk

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ostapiuk

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Ostapowicz

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ostaryna

sub­stan­cja zwięk­sza­ją­ca masę i siłę mię­śni, sto­so­wa­na m.in. w do­pin­gu


Źródła:

SJP.pl

Ostasz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Ostaszewo

wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na nie­da­le­ko To­ru­nia


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ostaszewski

przy­miot­nik od: Osta­sze­wo


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ostaszkowski

przy­miot­nik od: Ostasz­ków


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Ostasz­ko­wem, do­ty­czą­cy Ostasz­ko­wa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ostaszków

mia­sto w Rosji


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Rosji, w ob­wo­dzie twer­skim;


Ostasz­ków ( Осташков, "Ostasz­kow") – mia­sto w Rosji za­ło­żo­ne w 1587 roku, w ob­wo­dzie twer­skim, ok. 190 km na za­chód od Tweru, po­ło­żo­ne nad je­zio­rem Se­li­ger (ros. Селигер) przy linii ko­le­jo­wej Wiel­kie Łuki–Bo­ło­go­je.

Prawa miej­skie uzy­ska­ło w 1770 roku. W mie­ście roz­wi­nął się prze­mysł lekki (skó­rza­ny) oraz zbro­je­nio­wy (kos­micz­ny). Port śród­lą­do­wy.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ostatecznie

przy­słó­wek

 (1.1) cał­ko­wi­cie, zu­peł­nie, w spo­sób osta­tecz­ny lub do końca

 (1.2) wresz­cie, w końcu

 (1.3) w osta­tecz­nym razie


Źródła:

Wiktionary

Ostateczność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) sy­tu­a­cja osta­tecz­na

 (1.2) cecha tego, co osta­tecz­ne

 (1.3) daw. ko­niec, kres


Źródła:

Wiktionary

Ostateczny

przy­miot­nik

 (1.1) książk. koń­czą­cy jakiś cykl, ciąg, sze­reg, serię; ostat­ni i de­fi­ni­tyw­ny

 (1.2) książk. o naj­więk­szym na­tę­że­niu, w naj­wyż­szym stop­niu (czę­sto w sen­sie ne­ga­tyw­nym); skraj­ny, krań­co­wy


Źródła:

Wiktionary

Ostatek

1. po­zo­sta­łość, resz­ta, ko­niec;
2. daw­niej: gra­ni­ca, kra­niec


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) to, co po­zo­sta­ło

 (1.2) zob. ostat­ki.

 (1.3) karc. ostat­nia lewa w ro­zda­niu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ostatki

1. ostat­nie dni kar­na­wa­łu (okre­su od świę­ta Trzech Króli do Środy Po­piel­co­wej); za­pu­sty, mię­so­pu­sty, mię­so­pust, ku­sa­ki, kuse dni;
2. za­ba­wy zwią­za­ne z ob­cho­dze­niem tego kar­na­wa­łu;
3. wto­rek przed Środą Po­piel­co­wą;
4. koń­co­wa część ja­kie­goś wy­da­rze­nia, okre­su


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) ostat­nie dni kar­na­wa­łu

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) M. B. W. lm. zob. osta­tek.


Ostat­ki, za­pu­sty (lud. "mię­so­pust", śląs. "ko­ze­lek", od­po­wied­nik pra­wo­sław­nej "mas­le­ni­cy") – ostat­nie dni kar­na­wa­łu za­czy­na­ją­ce się w tłu­sty czwar­tek, a koń­czą­ce się za­wsze we wto­rek, zwany w Pol­sce „śle­dzi­kiem” (w Wiel­ko­pol­sce jest to tzw. „pod­ko­zio­łek”). Na­stęp­ny dzień – Środa Po­piel­co­wa – oz­na­cza po­czą­tek wiel­kie­go postu i ocze­ki­wa­nia na Wiel­ka­noc. Obyd­wa świę­ta są świę­ta­mi ru­cho­my­mi. W "ostat­ki" urzą­dza się ostat­nie hucz­ne za­ba­wy, bale przed nad­cho­dzą­cym okre­sem wstrze­mięź­li­wo­ści.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ostatkowy

→ ostat­ki


Patrz:ostatki

Źródła:

SJP.pl

Ostatni

1. bę­dą­cy na samym końcu;
2. taki, po któ­rym nie bę­dzie na­stęp­ne­go;
3. naj­niż­szy pod wzglę­dem war­to­ści; naj­gor­szy;
4. najm­niej praw­do­po­dob­ny lub od­po­wied­ni;
5. naj­bliż­szy dniu dzi­siej­sze­mu spoś­ród mi­nio­nych


przy­miot­nik

 (1.1) znaj­du­ją­cy się na końcu listy, ko­lej­no­ści

 (1.2) taki, który po­zo­stał, gdy in­nych już nie ma

 (1.3) naj­gor­szy we­dług zalet, war­to­ści

 (1.4) ma­ją­cy miej­sce nie­daw­no, jako pier­wszy z przesz­łych

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) ktoś ostat­ni (1.1-2)

 (2.2) czło­wiek naj­bar­dziej nie­mo­ral­ny


Ostat­ni – po­e­mat Zyg­mun­ta Kra­siń­skie­go na­pi­sa­ny w 1847.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ostatnia

1. ko­bie­ta, która jest ostat­nim (je­dy­nym) fa­chow­cem, spe­cja­list­ką w ja­kiejś dzie­dzi­nie;
2. ko­bie­ta sto­ją­ca naj­ni­żej pod wzglę­dem war­to­ści mo­ral­nych


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ostatnio

przy­słó­wek czasu

 (1.1) w nie­da­le­kiej przesz­ło­ści

 (1.2) ostat­nim razem


Źródła:

Wiktionary

Ostawać

prze­sta­rza­łe: zo­sta­wać, po­zo­sta­wać; osta­wać się


Źródła:

SJP.pl

Ostawiać

daw­niej, dziś po­e­tyc­ko: od­cho­dzić od kogoś, od cze­goś, opu­szczać, po­rzu­cać kogoś lub coś; zo­sta­wiać, po­zo­sta­wiać


Źródła:

SJP.pl

Ostawić

daw­niej, dziś po­e­tyc­ko: odejść od kogoś, od cze­goś, opu­ścić, po­rzu­cić kogoś lub coś; zo­sta­wić, po­zo­sta­wić


Źródła:

SJP.pl

Ostawość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co osta­we; cecha tych, któ­rzy są osta­wi


Źródła:

Wiktionary

Ostać

prze­sta­rza­łe: zo­stać, po­zo­stać, przetr­wać; ostać się


Źródła:

SJP.pl

Ostałowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Ostały

1. taki, który się ostał (po­zo­stał, oca­lał, przetr­wał);
2. prze­sta­rza­le: taki, który się ostał (ustał się, skla­ro­wał się); skla­ro­wa­ny


Źródła:

SJP.pl

Ostałów

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Ostałówek

Osta­łó­wek – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie szy­dło­wiec­kim, w gmi­nie Chle­wi­ska. Ma sta­tus so­łect­wa.

Pier­wsze wzmian­ki o wsi po­cho­dzą z 1440 roku, gdy wspo­mi­na­na była pod nazwą Osta­low Minor (Osta­łów Mniej­szy.) Dzie­dzi­cem był wtedy Mi­ko­łaj Dzik.


Źródła:

Wikipedia

Ostańcowy

→ osta­niec


Patrz:ostaniec

Źródła:

SJP.pl

Ostemplowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) opa­trze­nie cze­goś od­ci­skiem pie­czę­ci

 (1.2) górn. bud. za­bez­pie­cze­nie tu­ne­lu, po­mie­szcze­nia itp. przed za­wa­le­niem przy po­mo­cy pod­pór (stem­pli)


Źródła:

Wiktionary

Ostemplowywać

1. od­ci­skać na czymś stem­pel;
2. naz­na­czać coś stem­plem;
3. za­bez­pie­czać od­po­wied­ni­mi pod­po­ra­mi przed za­wa­le­niem


Źródła:

SJP.pl

Ostenda

mia­sto w Bel­gii


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w pół­noc­no-za­chod­niej Bel­gii, na wy­brze­żu Morza Pół­noc­ne­go, w pro­win­cji Flan­dria Za­chod­nia;


Osten­da ( Oo­sten­de, Osten­de, Osten­de) – mia­sto uz­dro­wi­sko­we w pół­noc­no-za­chod­niej Bel­gii, w Re­gio­nie Fla­mandz­kim, w pro­win­cji Flan­dria Za­chod­nia, sie­dzi­ba ad­mi­ni­stra­cyj­na okrę­gu Osten­da. Leży na Wy­brze­żu Bel­gij­skim, nad Mo­rzem Pół­noc­nym.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ostendczyk

miesz­ka­niec Osten­dy


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Osten­dy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ostendka

miesz­kan­ka Osten­dy


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Osten­dy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ostendzki

przy­miot­nik od: Osten­da (mia­sto w Bel­gii)


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Osten­dą, do­ty­czą­cy Osten­dy, po­cho­dzą­cy z Osten­dy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ostensja

pre­zen­ta­cja, uka­za­nie


Źródła:

SJP.pl

Ostensorium

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) rel. na­czy­nie li­tur­gicz­ne do wy­sta­wia­nia kon­se­kro­wa­nej ho­stii


Źródła:

Wiktionary

Ostensywny

da­ją­cy się bez­poś­red­nio wy­ka­zać lub do­wieść


Źródła:

SJP.pl

Ostentacja

książ­ko­wo: pro­wo­ka­cyj­ny, de­mon­stra­cyj­ny spo­sób za­cho­wa­nia się, ma­ją­cy na celu zwró­ce­nie czy­jejś uwagi, za­ma­ni­fe­sto­wa­nie swo­jej obec­no­ści; osten­ta­cyj­ność, ma­ni­fe­sta­cyj­ność, de­mon­stra­cyj­ność


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) książk. de­mon­stra­cyj­ny, ma­ni­fe­sta­cyj­ny spo­sób za­cho­wa­nia się, ma­ją­cy na celu zwró­ce­nie czy­jejś uwagi, na pokaz


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ostentacyjnie

przy­słó­wek

 (1.1) książk. przysł. od przy­miot­ni­ka → osten­ta­cyj­ny


Źródła:

Wiktionary

Ostentacyjniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: osten­ta­cyj­nie


Źródła:

SJP.pl

Ostentacyjność

książ­ko­wo: pro­wo­ka­cyj­ny, de­mon­stra­cyj­ny spo­sób za­cho­wa­nia się, ma­ją­cy na celu zwró­ce­nie czy­jejś uwagi, za­ma­ni­fe­sto­wa­nie swo­jej obec­no­ści; osten­ta­cyj­ność, ma­ni­fe­sta­cyj­ność, de­mon­stra­cyj­ność


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest osten­ta­cyj­ne


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ostentacyjny

książ­ko­wo: za­cho­wu­ją­cy się tak, aby zwra­cać na sie­bie uwagę, rzu­cać się w oczy, ma­ni­fe­sto­wać swoją obec­ność; de­mon­stra­cyj­ny, ma­ni­fe­sta­cyj­ny


przy­miot­nik

 (1.1) książk. ro­bio­ny na pokaz, w spo­sób ma­ją­cy zwró­cić czy­jąś uwagę


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osteo-

prze­dro­stek

 (1.1) pier­wszy człon wy­ra­zów zło­żo­nych wska­zu­ją­cy na ich zwią­zek zna­cze­nio­wy z ko­ścią, kość­cem, tkan­ką kost­ną


Źródła:

Wiktionary

Osteoblast

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) biol. ko­mór­ka wyt­wa­rza­ją­ca os­se­i­nę i kon­tro­lu­ją­ca jej mi­ne­ra­li­za­cję;


Oste­o­bla­sty, ko­mór­ki ko­ściot­wór­cze – ko­mór­ki, które wraz z oste­o­cy­ta­mi i oste­o­kla­sta­mi sta­no­wią około 5% masy tkan­ki kost­nej, bu­du­ją­cej kość. Wy­stę­pu­ją­ce w miej­scach, gdzie od­by­wa się wzrost lub prze­bu­do­wa tkan­ki kost­nej – na ob­wo­dzie zło­gów ma­cie­rzy. Od­po­wie­dzial­ne za jej syn­te­zę, tran­sport, od­kła­da­nie w pod­ście­li­sku oraz mi­ne­ra­li­za­cję.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Osteocyt

pod­sta­wo­wa ko­mór­ka bu­dul­co­wa tkan­ki kost­nej znaj­du­ją­ca się w jamce kost­nej, pow­sta­ją­ca z oste­o­bla­stu


Oste­o­cy­ty ("oste­o­cy­tus") – doj­rza­łe ko­mór­ki kost­ne pow­sta­ją­ce z oste­o­bla­stów w wy­ni­ku ich mi­ne­ra­li­za­cji. Są cał­ko­wi­cie oto­czo­ne zmi­ne­ra­li­zo­wa­ną czę­ścią kości – znaj­du­ją się w tzw. jam­kach kost­nych, a ich wy­pust­ki cy­to­plaz­ma­tycz­ne, dzię­ki któ­rym kon­tak­tu­ją się z in­ny­mi oste­o­cy­ta­mi i za­cho­wu­ją funk­cje ży­cio­we, są po­ło­żo­ne w ka­na­li­kach kost­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Osteocytowy

→ oste­o­cyt


Patrz:osteocyt

Źródła:

SJP.pl

Osteodystrofia

Oste­o­dy­stro­fia (z grec­kie­go "osteo" – kości, "dys" – źle, "trop­he" – po­ży­wie­nie) – me­dycz­ne okre­śle­nie kilku jed­no­stek cho­ro­bo­wych ukła­du kost­ne­go, dla któ­rych wspól­ną cechą jest zwy­rod­nie­nie włó­kni­sto-tor­bie­lo­wa­te kości i ich od­wap­nie­nie.

Cho­ro­ba włó­kni­sta kości, o niez­na­nych przy­czy­nach, po­ja­wia się w wieku dzie­cię­cym i w okre­sie pok­wi­ta­nia, głów­nie u dziew­cząt. Zmia­ny wy­stę­pu­ją w ko­ściach dłu­gich (zwy­kle po jed­nej stro­nie ciała), po­wo­du­jąc ich wy­gię­cie.


Źródła:

Wikipedia

Osteofit

na­rośl kost­na pow­sta­ją­ca na kra­wę­dziach sta­wów w wy­ni­ku pro­ce­sów zwy­rod­nie­nio­wych lub usz­ko­dzeń sta­wów


Źródła:

SJP.pl

Osteogeneza

pro­ces pow­sta­wa­nia tkan­ki kost­nej oraz roz­wój kości


Oste­o­ge­ne­za, osy­fi­ka­cja, kost­nie­nie – pow­sta­wa­nie kości w roz­wo­ju osob­ni­czym. Może za­cho­dzić na dwa spo­so­by: kost­nie­nia na po­dło­żu bło­nia­stym lub kost­nie­nia na po­dło­żu chrzęst­nym.

Kost­nie­nie na po­dło­żu bło­nia­stym roz­po­czy­na się w punk­tach kost­nie­nia, czyli ob­sza­rach, w któ­rych ko­mór­ki oste­o­pro­ge­ni­to­ro­we (po­cho­dzą­ce z ko­mó­rek me­zen­chy­my) pow­sta­ją i pro­li­fe­ru­ją (dzie­lą się) oraz two­rzo­ne są war­stwy oste­o­bla­stów wokół sieci roz­wi­ja­ją­cych się wło­so­wa­tych na­czyń krwio­no­śnych.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Osteografia

opis kości szkie­le­tu


Źródła:

SJP.pl

Osteoid

sub­stan­cja or­ga­nicz­na wy­ste­pu­ją­ca w ko­ściach, na­da­ją­ca im ela­stycz­ność; ose­i­na, os­se­i­na


Źródła:

SJP.pl

Osteointegracja

struk­tu­ral­ny zrost en­do­pro­te­zy z tkan­ką kost­ną; os­se­o­in­te­gra­cja


Źródła:

SJP.pl

Osteokalcyna

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) bio­chem. fizj. biał­ko nie­ko­la­ge­no­we wyt­wa­rza­ne przez oste­o­bla­sty, uczest­ni­czą­ce w mi­ne­ra­li­za­cji kości i re­gu­la­cji go­spo­dar­ki wap­nio­wo-fos­fo­ra­no­wej; pełni także funk­cję mar­ke­ra ak­tyw­no­ści two­rze­nia tkan­ki kost­nej;


Oste­o­kal­cy­na – biał­ko nie­ko­la­ge­no­we zbu­do­wa­ne z 49 ami­nok­wa­sów. Jest syn­te­ty­zo­wa­na przez oste­o­bla­sty, odon­to­bla­sty i hi­per­tro­ficz­ne chon­dro­cy­ty.

Jest uwa­ża­na za wy­so­ce swo­i­sty mar­ker wiel­ko­ści obro­tu kost­ne­go i świad­czy o ak­tyw­no­ści oste­o­bla­stów. Jest uwal­nia­na z oste­o­bla­stów, ale nie wpły­wa na kości. Zwięk­sza roz­pad tkan­ki tłu­szczo­wej, zwięk­sza uwal­nia­nie in­su­li­ny, zwięk­sza pro­li­fe­ra­cję ko­mó­rek beta wysp trzust­ko­wych.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Osteoklast

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) biol. wie­lo­ją­drza­sta ko­mór­ka zdol­na do re­sorp­cji tkan­ki kost­nej;


Oste­o­kla­sty, ko­mór­ki ko­ścio­gub­ne – wie­lo­ją­drza­ste ko­mór­ki zwie­rzę­ce ma­ją­ce zdol­ność roz­pu­szcza­nia i re­sorp­cji tkan­ki kost­nej. Mają istot­ne zna­cze­nie w wa­run­kach pra­wi­dło­we­go kształ­to­wa­nia się kości, pro­ce­sów zro­stu po zła­ma­niach oraz w cho­ro­bach kości (np. oste­o­po­ro­zie). Są ro­dza­jem ma­kro­fa­gów – pow­sta­ją przez fuzję ma­kro­fa­gów jed­no­ją­dro­wych po­bu­dza­ną przez wi­ta­mi­nę D. W nad­mier­nej ilo­ści pro­wa­dzą do oste­o­po­ro­zy.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Osteoklastogeneza

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) biol. pro­ces pow­sta­wa­nia oste­o­kla­stów w szpi­ku


Źródła:

Wiktionary

Osteoklastyczny

→ oste­o­klast


Patrz:osteoklast

Źródła:

SJP.pl

Osteolit

zie­mi­sta od­mia­na fos­fo­ry­tu, wy­peł­nia­ją­ca szcze­li­ny ba­zal­tu lub do­le­ry­tu


Źródła:

SJP.pl

Osteolityczny

→ oste­o­li­za


Patrz:osteoliza

Źródła:

SJP.pl

Osteoliza

roz­pu­szcza­nie i re­sorp­cja kości, spo­wo­do­wa­ne naj­czę­ściej pro­ce­sem no­wot­wo­ro­wym


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) med. pa­to­lo­gicz­na re­sorp­cja tkan­ki kost­nej przez oste­o­kla­sty


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osteolog

spe­cja­li­sta w za­kre­sie oste­o­lo­gii


Źródła:

SJP.pl

Osteologia

dział ana­to­mii czło­wie­ka i zwie­rząt zaj­mu­ją­cy się ukła­dem kost­nym


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nauk. nauka o ko­ściu;


Oste­o­lo­gia (gr. "ostéon" – kość) – nauka o ukła­dzie kost­nym, nauka o ko­ściach, dział ana­to­mii.

Ter­min był użyty przez A. Scho­pen­ha­u­e­ra jako prze­no­śnia okre­śla­ją­ca pod­sta­wo­wą kon­struk­cję, szkie­let każ­dej dy­sku­sji w kon­tek­ście ery­sty­ki.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Osteologiczny

zwią­za­ny z oste­o­lo­gią, od­no­szą­cy się do oste­o­lo­gii


Źródła:

SJP.pl

Osteoma

nie­zło­śli­wy no­wot­wór w po­sta­ci guza wy­wo­dzą­cy się z tkan­ki kost­nej, umiej­sco­wio­ny zwy­kle w ko­ściach lub czę­ściach mięk­kich do nich przy­le­ga­ją­cych; kost­niak


Źródła:

SJP.pl

Osteomalacja

scho­rze­nie kości wy­wo­ła­ne nie­do­bo­rem wi­ta­mi­ny D i za­bu­rze­nia­mi w go­spo­dar­ce wap­nio­wej, sta­no­wią­ce u osób do­ro­słych od­po­wied­nik krzy­wi­cy dzie­cię­cej; roz­mię­ka­nie kości


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) med. zwy­kle zwią­za­na z nie­do­bo­rem wi­ta­mi­ny D cho­ro­ba me­ta­bo­licz­na kości, któ­rej isto­tą jest brak wap­nia w kość­cu, co po­wo­du­je zmniej­sze­nie wła­ści­wo­ści me­cha­nicz­nych kość­ca i odksz­tał­ca­nie kości;


Oste­o­ma­la­cja – cho­ro­ba me­ta­bo­licz­na kości, po­le­ga­ją­ca na nie­do­sta­tecz­nej mi­ne­ra­li­za­cji i zmniej­sze­niu gę­sto­ści kości wsku­tek nie­do­bo­ru wi­ta­mi­ny D lub jej me­ta­bo­li­tów.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Osteometria

dział an­tro­po­me­trii zaj­mu­ją­cy się po­mia­rem kości szkie­le­tu ludz­kie­go, z wy­łą­cze­niem czasz­ki; ote­o­sko­pia


Źródła:

SJP.pl

Osteomyelitis

w me­dy­cy­nie: za­pa­le­nie szpi­ku kost­ne­go


Źródła:

SJP.pl

Osteon

w ana­to­mii: pod­sta­wo­wy ele­ment bu­do­wy tkan­ki kost­nej w kształ­cie nie­re­gu­lar­ne­go cy­lin­dra, któ­re­go ścia­nę two­rzą kon­cen­trycz­nie uło­żo­ne wokół na­czy­nia krwio­no­śne­go blasz­ki kost­ne


Oste­on ( oste­o­num), sy­stem Ha­ver­sa – pod­sta­wo­wa jed­nost­ka struk­tu­ral­na i funk­cjo­nal­na tkan­ki kost­nej zbi­tej.

Jest to układ 4–20 (zwy­kle 6 lub mniej) bla­szek kost­nych (tzw. blasz­ki sy­ste­mo­we), po­dob­nych do rurek, które leżą jedna w dru­giej. Wew­nątrz oste­o­nu znaj­du­je się kanał zwany ka­na­łem Ha­ver­sa.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Osteopata

osoba cier­pią­ca na oste­o­pa­tię


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) te­ra­pe­u­ta na­rzą­dów ruchu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osteopatia

1. ogól­ne okre­śle­nie cho­rób kości i ukła­du kost­ne­go;
2. spo­sób dia­gno­zo­wa­nia i le­cze­nia za po­mo­cą tech­nik ma­nu­al­nych (za­miast leków i za­bie­gów chi­rur­gicz­nych), sto­so­wa­ny w zwal­cza­niu za­bu­rzeń funk­cjo­nal­nych or­ga­niz­mu, a w szcze­gól­no­ści ze­spo­łów bó­lo­wych ukła­du mię­śnio­wo-szkie­le­to­we­go


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) me­to­da me­dy­cy­ny al­ter­na­tyw­nej zaj­mu­ją­ca się le­cze­niem ze­spo­łów bó­lo­wych ukła­du mię­śnio­wo-szkie­le­to­we­go

 (1.2) ogół cho­rób kości i ukła­du kost­ne­go


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Osteopatka

→ oste­o­pa­ta


Patrz:osteopata

Źródła:

SJP.pl

Osteopatologia

nauka zaj­mu­ją­ca się scho­rze­nia­mi kości


Oste­o­pa­to­lo­gia – dział pa­to­lo­gii zaj­mu­ją­cy się zmia­na­mi cho­ro­bo­wy­mi ukła­du kost­ne­go i kości.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Osteopatyczny

→ oste­o­pa­tia


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z oste­o­pa­tią, do­ty­czą­cy oste­o­pa­tii


Patrz:osteopatia

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osteopenia

uby­tek masy kost­nej po­stę­pu­ją­cy z wie­kiem


Oste­o­pe­nia – stan, w któ­rym gę­stość mi­ne­ral­na kości jest niż­sza niż nor­mal­nie,

Zwy­kle uz­na­wa­na jest za po­czą­tek oste­o­po­ro­zy, która jed­nak nie u każ­dej osoby z oste­o­pe­nią się roz­wi­nie. Stan ten roz­poz­na­je się, gdy T-Score wy­no­si od -1.0 do -2.5.

Oste­o­pe­nia cha­rak­te­ry­zu­je się zmniej­sza­niem masy tka­nek kost­nych przy za­cho­wa­niu zdol­no­ści do wła­ści­wej mi­ne­ra­li­za­cji, czyli od­kła­da­nia się w ko­ściach fos­fo­ra­nów wap­nia.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Osteoporotyczny

→ oste­o­po­ro­za


Patrz:osteoporoza

Źródła:

SJP.pl

Osteoporoza

przew­le­kła cho­ro­ba kość­ca po­le­ga­ją­ca na po­stę­pu­ją­cym ubyt­ku masy kost­nej oraz usz­ko­dze­niu ar­chi­tek­tu­ry kości, ich od­wap­nie­niu wsku­tek za­bu­rzeń hor­mo­nal­nych i po ura­zach; zrze­szot­nie­nie kości


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) med. stan cho­ro­bo­wy cha­rak­te­ry­zu­ją­cy się po­stę­pu­ją­cym ubyt­kiem masy kost­nej, osła­bie­niem struk­tu­ry kości i więk­szą po­dat­no­ścią na ich zła­ma­nia;


Oste­o­po­ro­za (łac. "oste­o­po­ro­sis", dawna nazwa "zrze­szot­nie­nie kości") – stan cho­ro­bo­wy cha­rak­te­ry­zu­ją­cy się po­stę­pu­ją­cym ubyt­kiem masy kost­nej, osła­bie­niem struk­tu­ry prze­strzen­nej kości oraz zwięk­szo­ną po­dat­no­ścią na zła­ma­nia. Oste­o­po­ro­za wy­stę­pu­je naj­czę­ściej u ko­biet po me­no­pa­u­zie (oste­o­po­ro­za po­me­no­pa­u­zal­na).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Osteoskleroza

mar­mu­ro­wa cho­ro­ba kości


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) med. pro­ces nad­mier­ne­go zwięk­sze­nia masy kost­nej, skut­ku­ją­cy zwięk­szo­ną po­dat­no­ścią na zła­ma­nia;


Oste­os­kle­ro­za – pa­to­lo­gicz­ne zwięk­sze­nie gę­sto­ści kości, cha­rak­te­ry­zu­ją­ce się nad­mier­nym od­kła­da­niem tkan­ki kost­nej. W prze­ci­wień­stwie do oste­o­po­ro­zy, gdzie do­cho­dzi do zmniej­sze­nia masy kost­nej, oste­os­kle­ro­za pro­wa­dzi do tward­szych i gęst­szych kości, które mogą być bar­dziej kru­che i po­dat­ne na zła­ma­nia.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Osteoskopia

1. spo­sób oceny pracy apa­ra­tu rent­ge­now­skie­go na pod­sta­wie zdjęć wzor­co­we­go pre­pa­ra­tu z kości;
2. dział an­tro­po­me­trii zaj­mu­ją­cy się po­mia­rem kości szkie­le­tu ludz­kie­go, z wy­łą­cze­niem czasz­ki; ote­o­me­tria


Źródła:

SJP.pl

Osteosynteza

za­bieg ope­ra­cyj­ny po­le­ga­ją­cy na po­łą­cze­niu i unie­ru­cho­mie­niu zła­ma­nych kości za po­mo­cą ele­men­tów me­ta­lo­wych lub prze­szcze­pów kost­nych; ze­spo­le­nie kości


Oste­o­syn­te­za – re­duk­cja i ze­spo­le­nie zła­ma­nia kości przy uży­ciu ele­men­tów im­plan­ta­cyj­nych, zwy­kle wy­ko­na­nych z me­ta­lu bio­lo­gicz­nie obo­jęt­ne­go. Jest to pro­ce­du­ra chi­rur­gicz­na, którą można wy­ko­nać przez skórę lub w ot­war­ty spo­sób. Głów­nym celem oste­o­syn­te­zy jest po­łą­cze­nie ze sobą koń­ców kości i usta­bi­li­zo­wa­nie miej­sca zła­ma­nia.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Osteotom

przy­rząd chi­rur­gicz­ny słu­żą­cy do prze­ci­na­nia kości


Oste­o­tom lub dłuto kost­ne – na­rzę­dzie chi­rur­gicz­ne w kształ­cie dłuta z obu­stron­nie ścię­tym ostrzem, słu­żą­ce do prze­ci­na­nia kości.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Osteotomia

za­bieg chi­rur­gicz­ny lub or­to­pe­dycz­ny po­le­ga­ją­cy na prze­cię­ciu kości w celu ko­rek­cji osi koń­czy­ny lub na­da­nia jej pra­wi­dło­we­go usta­wie­nia


Oste­o­to­mia – w or­to­pe­dii i chi­rur­gii ura­zo­wej dzia­ła­nie po­le­ga­ją­ce na prze­cię­ciu kości. Może ono mieć na celu po­pra­wę kształ­tu kości, jej skró­ce­nie lub wy­dłu­że­nie (np. w apa­ra­cie Ili­za­ro­wa lub ort­ho­fix), po­pra­wę me­cha­ni­ki znaj­du­ją­ce­go się w po­bli­żu stawu lub ko­rek­cję osi koń­czy­ny.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Osteria

prze­sta­rza­le: au­ste­ria (za­jazd, szynk, go­spo­da)


Źródła:

SJP.pl

Osterwa

Oster­wa (słow. "Ostr­va", niem. "Oster­wa", "Oster­va", węg. "Osz­ter­va") – szczyt o wy­so­ko­ści 1980 m lub 1984 m n.p.m., po­ło­żo­ny w Ta­trach Wy­so­kich, po stro­nie sło­wac­kiej, w grzbie­cie roz­dzie­la­ją­cym Do­li­nę Mię­gu­szo­wiec­ką i Do­li­nę Wiel­kiej Hu­cza­wy.

Masyw Oster­wy znaj­du­je się bez­poś­red­nio ponad Po­pradz­kim Sta­wem (po jego po­łud­nio­wo-wschod­niej stro­nie) i po­dob­nie jak po­bli­ska Prze­łęcz pod Oster­wą sta­no­wi dobry punkt wi­do­ko­wy na Do­li­nę Mię­gu­szo­wiec­ką i Do­li­nę Zło­misk.


Źródła:

Wikipedia

Osterwina

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Ostew

słup z żerd­ka­mi, na któ­rych ukła­da się i suszy siano; ostrew, ostrew­ka, ostwi­ca, su­szak


Ostew – tycz­ka z od­ga­łę­zie­nia­mi słu­żą­ca do su­sze­nia siana, głów­nie w re­jo­nach gór­skich.

W róż­nych re­jo­nach Pol­ski róż­nie na­zy­wa­na, np. na Ślą­sku Cie­szyń­skim "łor­stwia", w [] "ko­zioł".

Dzię­ki ostwi siano zgra­bio­ne w kopkę nie jest po­ry­wa­ne przez wiatr. Ostew zro­bio­na jest zwy­kle z mło­de­go świer­ka, który jest oko­ro­wa­ny i ma od­po­wied­nio przy­cię­te ga­łę­zie.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ostfalia

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. hist. kra­i­na hi­sto­rycz­na w Niem­czech, wschod­nia część wczes­noś­red­nio­wiecz­ne­go księ­stwa Sak­so­nii, po­ło­żo­na mię­dzy Leine a So­ła­wą i Łabą


Źródła:

Wiktionary

Ostfalski

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Ost­fa­lią, do­ty­czą­cy Ost­fa­lii


Źródła:

Wiktionary

Ostia

pa­rzy­sty otwór serca sta­wo­no­gów, przez który prze­do­sta­je się he­mo­lim­fa


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. hist. sta­ro­żyt­ne i wczes­noś­red­nio­wiecz­ne mia­sto po­ło­żo­ne u uj­ścia Tybru, naj­waż­niej­szy port mor­ski Rzymu; opu­szczo­ne w IX w.;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ostiacki

→ Ostiak, → Ostia­cy


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) przest. zwią­za­ny z Ostia­ka­mi, do­ty­czą­cy Ostia­ków (Chan­tów)

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) przest. jęz. język ostiac­ki;


Patrz:Ostiak, → Ostiacy

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ostiacy

daw­niej: Chan­to­wie - lud za­miesz­ku­ją­cy za­chod­nią Sy­be­rię


Źródła:

SJP.pl

Ostiaczka

daw­niej: Chan­tyj­ka - człon­ki­ni ludu za­miesz­ku­ją­ce­go za­chod­nią Sy­be­rię


Źródła:

SJP.pl

Ostiak

daw­niej: Chan­ta - czło­nek ludu za­miesz­ku­ją­ce­go za­chod­nią Sy­be­rię


Źródła:

SJP.pl

Ostialny

→ ostium


Patrz:ostium

Źródła:

SJP.pl

Ostiariusz

Ostia­riusz – chrze­ści­ja­nin, któ­re­mu po­przez usta­no­wie­nie po­wie­rzo­no spra­wo­wa­nie pie­czy nad świą­ty­nią oraz dzwo­nie­nie na na­bo­żeń­stwa.

W Sta­rym Te­sta­men­cie zo­sta­li opi­sa­ni wyz­na­cze­ni stró­że, któ­rzy ot­wie­ra­li o świ­cie bramy świą­ty­ni, pil­no­wa­li do niej wcho­dzą­cych.


Źródła:

Wikipedia

Ostiepok

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy lub mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) etn. kulin. sło­wac­ki od­po­wied­nik oscyp­ka


Źródła:

Wiktionary

Ostinato

wy­ra­zi­sty motyw pow­ta­rza­ją­cy się w ut­wo­rze wie­lo­krot­nie


Osti­na­to (wł. dosł. "upar­ty, wytr­wa­ły") – ter­min mu­zycz­ny, oz­na­cza­ją­cy wie­lo­krot­ne pow­ta­rza­nie struk­tu­ry me­lo­dycz­nej (także har­mo­nicz­nej lub ryt­micz­nej), naj­czę­ściej w gło­sie naj­niż­szym ("basso osti­na­to").

Rozk­wit tej tech­ni­ki przy­pa­da na okres ba­ro­ku, kiedy "basso osti­na­to" było pod­sta­wą niek­tó­rych form wa­ria­cyj­nych, jak pas­sa­ca­glia i cha­con­ne.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ostinatowy

→ osti­na­to


Patrz:ostinato

Źródła:

SJP.pl

Ostitis

w me­dy­cy­nie: za­pa­le­nie tkan­ki kost­nej


Źródła:

SJP.pl

Ostium

pa­rzy­sty otwór serca sta­wo­no­gów, przez który prze­do­sta­je się he­mo­lim­fa


Ostium – drzwi do po­mie­szczeń miesz­kal­nych w domu rzym­skim.

Naj­czę­ściej dwus­krzy­dło­we, wą­skie i wy­so­kie, ot­wie­ra­ne do wew­nątrz po­mie­szcze­nia; od zew­nątrz wy­po­sa­ża­no je w ko­łat­kę. W gór­nej czę­ści ram drzwio­wych czę­sto umie­szcza­no prze­zier­nik w po­sta­ci ozdob­nej kraty z brązu. Skrzy­dła drzwio­we zdo­bio­ne były pro­fi­lo­wa­niem, czwo­ro­bocz­ne pły­ci­ny de­ko­ro­wa­no brą­zo­wy­mi apli­ka­mi.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ostka

psze­ni­ca o ości­stym kło­sie, wy­stę­pu­ją­ca w kilku od­mia­nach


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od: ość

 (1.2) mała ość rybia

 (1.3) bot. ostry, sztyw­ny wy­ro­stek u plew­ka­ew­ki zia­ren kłosa

 (1.4) bot. ga­tu­nek psze­ni­cy o ości­stych kło­sach


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ostnica

ro­śli­na z ro­dzi­ny wiech­li­no­wa­tych, czyli traw, wy­stę­pu­ją­ca w 200 ga­tun­kach ros­ną­cych na ste­pach i sa­wan­nach stre­fy umiar­ko­wa­nej i podz­wrot­ni­ko­wej


Ost­ni­ca ("Stipa" L.) – ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny wiech­li­no­wa­tych ("Po­a­ce­ae"). W tra­dy­cyj­nym uję­ciu był to sze­ro­ko uj­mo­wa­ny ro­dzaj, obej­mu­ją­cy około 300 ga­tun­ków sze­ro­ko roz­prze­strze­nio­nych na obu pół­ku­lach. Współ­cze­śnie uję­cie ro­dza­ju jest węż­sze – za­li­cza­nych jest tu ok.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ostnicowe

1. → ost­ni­ca;
2. o ce­chach ost­ni­co­wych (po­dro­dzi­na i ple­mię ro­ślin)


Ost­ni­co­we – po­dro­dzi­na ("Sti­po­i­de­ae" Bur­me­ist.) i ple­mię ("Sti­pe­ae" Du­mort.) ro­ślin na­le­żą­cych do ro­dzi­ny wiech­li­no­wa­tych. Oba tak­so­ny noszą tę samą nazwę pol­ską. Typem no­men­kla­to­rycz­nym jest ost­ni­ca ("Stipa" L.).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ostnicowy

1. → ost­ni­ca;
2. o ce­chach ost­ni­co­wych (po­dro­dzi­na i ple­mię ro­ślin)


Źródła:

SJP.pl

Ostoja

1. coś na czym można się oprzeć; opar­cie; pod­po­ra;
2. ob­szar wy­róż­nia­ją­cy się pod wzglę­dem przy­rod­ni­czym, na któ­rym wy­stę­pu­ją rzad­kie, gi­ną­ce, za­gro­żo­ne ga­tun­ki ro­ślin lub zwie­rząt czy za­ni­ka­ją­ce typy eko­sy­ste­mów;
3. rama po­ja­zdu szy­no­we­go (np. lo­ko­mo­ty­wy, wa­go­nu);
4. bez­piecz­ne miej­sce; schro­nie­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ten lub to, co nie za­wo­dzi, sta­no­wi pod­po­rę, opar­cie dla kogoś lub cze­goś

 (1.2) coś, co za­pew­nia trwa­nie temu, co jest w jakiś spo­sób za­gro­żo­ne

 (1.3) osoba lub rzecz, która za­pew­nia komuś po­czu­cie bez­pie­czeń­stwa

 (1.4) ob­szar, w któ­rym prze­by­wa zwie­rzy­na, znaj­du­ją­ca w nim do­god­ne wa­run­ki do przetr­wa­nia


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ostojnica

Ostoj­ni­ca – głów­na po­dłuż­na część ostoi. Mia­nem ostoj­nic na­zy­wa­my dwie głów­ne po­dłuż­ne belki (pro­fi­le sta­lo­we lub drew­nia­ne, lub ich ze­spół) prze­no­szą­ce więk­szość ob­cią­żeń pio­no­wych i po­dłuż­nych dzia­ła­ją­cych na osto­ję.

W wa­go­nach 2 i 3 osio­wych star­szej bu­do­wy do ostoj­nic przy­mo­co­wa­ne są widły maź­ni­cze lub inne ele­men­ty pro­wa­dzą­ce ze­sta­wy ko­ło­we.


Źródła:

Wikipedia

Ostojski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Ostokrzew

daw­niej: ro­dzaj z ro­dzi­ny mo­tyl­ko­wa­tych, czyli bo­bo­wa­tych, obej­mu­ją­cy sie­dem ga­tun­ków sil­nie cier­ni­stych krze­wów o zie­lo­nych, bru­zdo­wa­tych ga­łąz­kach, które wy­stę­pu­ją głów­nie w Eu­ro­pie; kol­co­list


Źródła:

SJP.pl

Ostolski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ostowaty

przy­po­mi­na­ją­cy oset, po­dob­ny do ostu


Źródła:

SJP.pl

Ostowiec

sza­rek osto­wiec - ga­tu­nek chrzą­szcza z ro­dzi­ny ryj­kow­co­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Ostowy

→ oset


Patrz:oset

Źródła:

SJP.pl

Ostpolitik

po­li­ty­ka rządu RFN, pro­wa­dzo­na głów­nie w la­tach sie­dem­dzie­sią­tych, ma­ją­ca na celu do­pro­wa­dze­nie do nor­ma­li­za­cji sto­sun­ków po­li­tycz­nych i hand­lo­wych z kra­ja­mi so­cja­li­stycz­ny­mi środ­ko­wej i wschod­niej Eu­ro­py


Ost­po­li­tik (z niem. po­li­ty­ka wschod­nia) – okre­śle­nie uży­wa­ne m.in. w sto­sun­ku do po­li­ty­ki so­cjal­de­mo­kra­tycz­ne­go kanc­le­rza RFN Willy’ego Brand­ta (1969–1974) wobec ko­mu­ni­stycz­nych państw Eu­ro­py Środ­ko­wej i Wschod­niej.

W 1969 r. kanc­le­rzem RFN zo­stał Willy Brandt, który wcze­śniej spra­wo­wał funk­cję mi­ni­stra spraw za­gra­nicz­nych Re­pu­bli­ki Fe­de­ral­nej.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ostra

forma przy­miot­ni­ka.

 (1.1) ż. lp. od: ostry


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Ostracyzm

1. boj­kot to­wa­rzy­ski;
2. w sta­ro­żyt­nej Gre­cji: ska­za­nie oby­wa­te­la na dłu­go­let­nie wy­gna­nie przez sąd sko­rup­ko­wy


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) wy­klu­cze­nie, boj­kot kogoś z danej grupy lub z da­ne­go śro­do­wi­ska

 (1.2) hist. w sta­ro­żyt­nych Ate­nach ro­dzaj taj­ne­go gło­so­wa­nia, pod­czas któ­re­go wolni oby­wa­te­le ty­po­wa­li osoby po­dej­rza­ne o dą­że­nie do ty­ra­nii i za­słu­gu­ją­ce na wy­gna­nie z mia­sta na 10 lat;


Ostra­cyzm (od gr. ὄστρακον "ostra­kon" – sko­ru­pa) – prak­ty­ka po­li­tycz­na w sta­ro­żyt­nej Gre­cji, ro­dzaj taj­ne­go gło­so­wa­nia, pod­czas któ­re­go wolni oby­wa­te­le ty­po­wa­li osoby po­dej­rza­ne o dą­że­nie do ty­ra­nii i za­słu­gu­ją­ce na wie­lo­let­nie wy­gna­nie z mia­sta.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ostracyzowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ostra­cy­zo­wać.


Źródła:

Wiktionary

Ostracyzować

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. brak)

 (1.1) wy­klu­czać z pew­ne­go śro­do­wi­ska osobę, która na­ra­zi­ła się jego człon­kom


Źródła:

Wiktionary

Ostradanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ostra­dać.


Źródła:

Wiktionary

Ostradać

cza­sow­nik

 (1.1) stpol. stra­cić


Źródła:

Wiktionary

Ostrak

sko­rup­ka gli­nia­na słu­żą­ca w sta­ro­żyt­no­ści do krót­kich no­ta­tek; ostra­kon


Źródła:

SJP.pl

Ostrakon

sko­rup­ka gli­nia­na słu­żą­ca w sta­ro­żyt­no­ści do krót­kich no­ta­tek; ostrak


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ar­che­ol. hist. sko­ru­pa ce­ra­micz­na lub odła­mek ka­mien­ny, słu­żą­ce w sta­ro­żyt­no­ści jako ma­te­riał pi­śmien­ni­czy, w szcze­gól­no­ści jako swo­i­sta karta do gło­so­wa­nia pod­czas sądów sko­rup­ko­wych;


Ostra­kon (z gr.; l.poj. ὄστρακον, trl. ostra­kon – sko­ru­pa; l.mn. ὄστρακα, trl. ostra­ka) – sko­ru­pa na­czy­nia ce­ra­micz­ne­go lub odła­mek ka­mien­ny, słu­żą­ce jako ma­te­riał pi­śmien­ni­czy, głów­nie w sta­ro­żyt­nym Egip­cie i Gre­cji.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ostrawa

tro­chę ostry, nieco ostry


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Re­pu­bli­ce Cze­skiej;

 (1.2) geogr. wieś w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w gmi­nie Wą­sosz;


Ostra­wa (cz., Ostrau) – mia­sto w Cze­chach przy pół­noc­nym krań­cu Bramy Mo­raw­skiej, na gra­ni­cy Ślą­ska Cie­szyń­skie­go, Ślą­ska Opaw­skie­go i Moraw, u uj­ścia do Odry dwóch rzek: Opawy i Ostra­wi­cy.

Sto­li­ca kraju mo­raw­sko-ślą­skie­go i była sie­dzi­ba po­wia­tu Ostra­wa-mia­sto. Ważny oś­ro­dek ko­mu­ni­ka­cyj­ny i go­spo­dar­czy Czech. Na po­cząt­ku 2024 roku, z licz­bą miesz­kań­ców wy­no­szą­cą ponad 284 tys., Ostra­wa zaj­mo­wa­ła trze­cie miej­sce pod wzglę­dem licz­by lud­no­ści (po Pra­dze i Brnie) w Cze­chach.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ostrawianin

miesz­ka­niec Ostra­wy


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Ostra­wy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ostrawianka

miesz­kan­ka Ostra­wy


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Ostra­wy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ostrawica

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. rzeka we wschod­nich Cze­chach, prawy do­pływ gór­nej Odry;

 (1.2) geogr. wieś w Cze­chach, w kraju mo­raw­sko-ślą­skim, w po­wie­cie Fry­dek-Mi­stek;


Ostra­wi­ca (cz. "Ostra­vi­ce", niem. "Ostra­witz(a)") – rzeka we wschod­nich Cze­chach w kraju mo­raw­sko-ślą­skim, prawy do­pływ gór­nej Odry.

Wy­pły­wa z gór Be­ski­du Mo­raw­sko-Ślą­skie­go jako Bílá Ostra­vi­ce (Biała Ostra­wi­ca) i Černá Ostra­vi­ce (Czar­na Ostra­wi­ca). Oba po­to­ki (Biała uz­na­wa­na za głów­ny) łączą się we wsi Stare Hamry i płyną dalej już jako Ostra­wi­ca m.in. przez Fry­dek-Mi­stek i Ostra­wę, gdzie ucho­dzi do Odry.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Ostrawski

→ Ostra­wa


przy­miot­nik

 (1.1) od­no­szą­cy się do mia­sta Ostra­wa


Patrz:Ostrawa

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ostrawy

tro­chę ostry, nieco ostry


Źródła:

SJP.pl

Ostre

forma przy­miot­ni­ka.

 (1.1) M., B., W. lp. n. i lm. nmos. od: ostry


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Ostrek

oś, na któ­rej obra­ca się igła ma­gne­tycz­na bu­so­li


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) techn. oś, na któ­rej obra­ca się ostrze ma­gne­tycz­ne bu­so­li


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ostrew

1. słup z żerd­ka­mi, na któ­rych ukła­da się i suszy siano; ostew, ostwi­ca, ostrew­ka, su­szak;
2. ro­dzaj dra­bi­ny w po­sta­ci słupa, do któ­re­go z obyd­wu jego stron przy­mo­co­wa­ne są krót­kie żer­dzie słu­żą­ce jako szcze­ble


Ostrew (gwar.), ostrzew, zdrob­nia­le ostrew­ka – pień drze­wa z ocio­sa­ny­mi ga­łę­zia­mi po bo­kach, słu­żą­cy jako dra­bi­na, ba­rie­ra, lub sto­jak na siano.

By wy­ko­nać ostrzew uży­wa­no świer­ka lub jodły o gę­stych ga­łę­ziach, przy­ci­na­jąc je by uzy­skać dłu­gie sęki. Tak przy­go­to­wa­na ostrzew mogła słu­żyć jako dra­bi­na, np. pod­czas ataku na mury. W for­ty­fi­ka­cji, ostr­wie o ostro za­cio­sa­nych ga­łę­ziach uży­wa­no do bu­do­wy ko­by­leń.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ostrewka

słup z żerd­ka­mi, na któ­rych ukła­da się i suszy siano; ostew, ostrew, ostwi­ca, su­szak


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ostria

drze­wo z ro­dzi­ny le­szczy­no­wa­tych lub brzo­zo­wa­tych (w za­leż­no­ści od uję­cia sy­ste­ma­tycz­ne­go), obej­mu­ją­cy 7 ga­tun­ków drzew, któ­rych li­ście są bar­dzo po­dob­ne do liści grabu, na­to­miast owo­co­sta­ny do szy­szek chmie­lu; drze­wo chmie­lo­we, chmie­lo­grab


Źródła:

SJP.pl

Ostro

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób cha­rak­te­ry­stycz­ny dla ostrych przed­mio­tów

 (1.2) groź­nie, twar­do, bez­par­do­no­wo, nie­przy­chyl­nie

 (1.3) bez roz­my­cia, wy­raź­nie

 (1.4) za po­mo­cą ostrych przy­praw

 (1.5) cięż­ko, z trud­no­ścia­mi

 (1.6) dot­kli­wie, prze­ni­kli­wie, do­kucz­li­wie

 (1.7) pot. bar­dzo mocno

 (1.8) pot. in­ten­syw­nie, z dużą ilo­ścią wra­żeń


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Ostro-Kwaśny

ostry i kwa­śny


Źródła:

SJP.pl

Ostrobok

ryba mor­ska z pasem ostrych łusek wzdłuż boku


Źródła:

SJP.pl

Ostrobokowate

ro­dzi­na ryb oko­nioksz­tałt­nych


Ostro­bo­ko­wa­te (Ca­ran­gi­dae) – ro­dzi­na głów­nie mor­skich ryb oko­nioksz­tałt­nych. Po­ła­wia­ne go­spo­dar­czo.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ostrobokowaty

o ce­chach ostro­bo­ko­wa­tych (ro­dzi­na ryb)


Źródła:

SJP.pl

Ostrobotnia

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. hist. re­gion hi­sto­rycz­ny w środ­ko­wej Fin­lan­dii

 (1.2) geogr. adm. re­gion w Fin­lan­dii, po­ło­żo­ny w pro­win­cji Fin­lan­dia Za­chod­nia;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Ostrobramski

przy­miot­nik od: Ostra Brama


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Ostrą Bramą, do­ty­czą­cy Ostrej Bramy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ostroczepek

ostro­cze­pek łu­sko­wa­ty - ga­tu­nek msza­ków z ro­dzi­ny ostro­czep­ko­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Ostroczepkowate

ro­dzi­na wą­tro­bow­ców


Źródła:

SJP.pl

Ostroczuby

turak ostro­czu­by - ga­tu­nek ptaka z ro­dzi­ny tu­ra­ko­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Ostrodamski

przy­miot­nik

 (1.1) stpol. am­ster­dam­ski, z Am­ster­da­mu


Źródła:

Wiktionary

Ostrodomski

przy­miot­nik

 (1.1) stpol. am­ster­dam­ski, z Am­ster­da­mu


Źródła:

Wiktionary

Ostrodyżurowy

do­ty­czą­cy ostre­go dy­żu­ru


Źródła:

SJP.pl

Ostrodzioby

ptak z ro­dzi­ny ostro­dzio­bów, za­miesz­ku­ją­cy lasy de­szczo­we Ame­ry­ki Po­łud­nio­wej


Źródła:

SJP.pl

Ostrodziób

ptak z ro­dzi­ny ostro­dzio­bów, za­miesz­ku­ją­cy lasy de­szczo­we Ame­ry­ki Po­łud­nio­wej


Ostro­dziób ("Oxy­run­cus cri­sta­tus") – ga­tu­nek ma­łe­go ptaka z ro­dzi­ny ostro­dzio­bów (Oxy­run­ci­dae), któ­rej jest je­dy­nym przed­sta­wi­cie­lem. Wy­stę­pu­je pla­mo­wo w Ame­ry­ce Cen­tral­nej i Po­łud­nio­wej – od Ko­sta­ry­ki do po­łud­nio­wo-wschod­niej Bra­zy­lii i skraj­nie pół­noc­no-wschod­niej Ar­gen­ty­ny.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ostroga

1. me­ta­lo­wy ka­błąk z kol­cem lub zę­ba­tym kół­kiem, przy­pi­na­ny do butów, ułat­wia­ją­cy jeźdź­com pro­wa­dze­nie konia;
2. bo­dziec, za­chę­ta do dzia­ła­nia;
3. wy­ro­stek kost­ny po­kry­ty war­stwą ro­go­wą, znaj­du­ją­cy się na tyl­nej stro­nie kości śród­sto­pia niek­tó­rych pta­ków;
4. bu­dow­la mor­ska


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) jeźdz. ostro za­koń­czo­ny me­ta­lo­wy ka­błąk przy­pi­na­ny do butów, wspo­ma­ga­ją­cy dzia­ła­nie łydki;

 (1.2) środ. sport. strze­lect­wo część broni opie­ra­na o bark

 (1.3) anat. ornit. ostry wy­ro­stek z tyłu od­nó­ży ku­ra­ków

 (1.4) bot. ostro za­koń­czo­ny, po­dłu­go­wa­ty twór wy­stę­pu­ją­cy w bu­do­wie mor­fo­lo­gicz­nej niek­tó­rych kwia­tów;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ostrogarz

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) rzem. rze­mieśl­nik wy­ko­nu­ją­cy ostro­gi


Źródła:

Wiktionary

Ostrogi

1. me­ta­lo­wy ka­błąk z kol­cem lub zę­ba­tym kół­kiem, przy­pi­na­ny do butów, ułat­wia­ją­cy jeźdź­com pro­wa­dze­nie konia;
2. bo­dziec, za­chę­ta do dzia­ła­nia;
3. wy­ro­stek kost­ny po­kry­ty war­stwą ro­go­wą, znaj­du­ją­cy się na tyl­nej stro­nie kości śród­sto­pia niek­tó­rych pta­ków;
4. bu­dow­la mor­ska


Źródła:

SJP.pl

Ostrogoci

lud ger­mań­ski


Ostro­go­ci, Goci wschod­ni lub Gre­u­tun­go­wie (dosł. „lu­dzie stepu”), ( Ostro­got­hi) – jedno z ple­mion ger­mań­skich.

W III w. i w 1. po­ło­wie IV w., tak jak wiele in­nych ple­mion ger­mań­skich, zbli­ży­li się do gra­nic Im­pe­rium Rzym­skie­go i osied­li­li się da­le­ko na wscho­dzie na pół­noc­nych wy­brze­żach Morza Czar­ne­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ostrogocja

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) hist. geogr. rzad. Östergötland (uży­wa­ne zwy­kle w kon­tek­ście ty­tu­la­tu­ry mo­nar­szej)


Źródła:

Wiktionary

Ostrogocki

do­ty­czą­cy Ostro­go­tów (ludu ger­mań­skie­go), cha­rak­te­ry­stycz­ny dla Ostro­go­tów


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) hist. etn. zwią­za­ny z Ostro­go­ta­mi, do­ty­czą­cy Ostro­go­tów


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ostrogon

1. ryba z ro­dzi­ny gu­ra­mio­wa­tych;
2. ży­ją­cy do dziś, sta­ro­żyt­ny sko­ru­piak z gro­ma­dy sta­ro­ra­ków


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ostrogonek

ro­dzaj pta­ków z ro­dzi­ny garn­ca­rzo­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Ostrogony

1. ryba z ro­dzi­ny gu­ra­mio­wa­tych;
2. ży­ją­cy do dziś, sta­ro­żyt­ny sko­ru­piak z gro­ma­dy sta­ro­ra­ków


Ostro­go­ny (Xip­ho­su­ra) – gro­ma­da mor­skich, wszyst­ko­żer­nych sta­wo­no­gów z grupy szczę­ko­czuł­kow­ców (Eu­che­li­ce­ra­ta). Daw­niej uz­na­wa­ne były razem z wy­mar­ły­mi wiel­ko­ra­ka­mi i skor­pio­na­mi jako rząd wli­cza­ny do gro­ma­dy sta­ro­ra­ków (Me­ro­sto­ma­ta). Współ­cze­śnie żyją 4 ga­tun­ki sku­pio­ne w ro­dzi­nie skrzy­pło­czy (Li­mu­li­dae).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ostrogot

czło­nek ludu ger­mań­skie­go bę­dą­ce­go wschod­nim odła­mem Gotów


Źródła:

SJP.pl

Ostrogowiec

śró­dziem­no­mor­ska by­li­na o czer­wo­nych kwia­tach, na­le­żą­ca do ro­dzi­ny kozł­ko­wa­tych; bie­drzy­nek


Ostro­go­wiec ("Cen­trant­hus") – ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny prze­wiert­nio­wa­tych ("Ca­pri­fo­lia­ce­ae"), z po­dro­dzi­ny "Va­le­ria­no­i­de­ae", daw­niej wy­o­dręb­nia­nej zwy­kle jako ro­dzi­na kozł­ko­wa­te ("Va­le­ria­na­ce­ae"). Do ro­dza­ju na­le­ży ok. 9–12 ga­tun­ków. Wy­stę­pu­ją one w ob­sza­rze śró­dziem­no­mor­skim, przy czym sze­ro­ko roz­po­wszech­nio­ny w upra­wie ostro­go­wiec czer­wo­ny "C. ruber" w wielu miej­scach jest ga­tun­kiem in­wa­zyj­nym (np. w za­chod­niej czę­ści USA i w Afry­ce Po­łud­nio­wej). Upra­wia­ny jest jako ro­śli­na ozdob­na.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ostrogowy

→ ostro­ga


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z ostro­gą, do­ty­czą­cy ostro­gi


Patrz:ostroga

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ostrogski

przy­miot­nik od: Ostróg (mia­sto na Ukra­i­nie)


Źródła:

SJP.pl

Ostrogłów

1. ga­tu­nek re­ki­na z grupy ko­le­nioksz­tałt­nych, o sil­nie wy­dłu­żo­nym, wą­skim pysku; koleń kol­co­bro­dy;
2. ostro­głów polny - po­pu­lar­ny, nie­wiel­ki plusk­wiak z ro­dzi­ny skocz­ko­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Ostroja

ro­śli­na z ro­dzi­ny ostro­jo­wa­tych, po­spo­li­ta w Ame­ry­ce Po­łud­nio­wej, w Pol­sce ho­do­wa­na jako ro­śli­na do­nicz­ko­wa


Źródła:

SJP.pl

Ostrojebiec

męż­czyz­na lu­bią­cy upra­wiać seks i ro­bią­cy to w spo­sób agre­syw­ny


Źródła:

SJP.pl

Ostrojowate

ro­dzi­na ro­ślin z rzędu jas­no­tow­ców


Ostro­jo­wa­te ("Ges­ne­ria­ce­ae" Du­mort.) – ro­dzi­na ro­ślin z rzędu jas­no­tow­ców ("La­mia­les"). Obej­mu­je ponad 147 ro­dza­jów z ok. 3460 ga­tun­ka­mi. Wy­stę­pu­ją one głów­nie na ob­sza­rach tro­pi­kal­nych i sub­tro­pi­kal­nych, z cen­trum zróż­ni­co­wa­nia w Afry­ce i na Ma­da­ga­ska­rze.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ostrojowaty

o ce­chach ostro­jo­wa­tych (ro­dzi­na ro­ślin)


Źródła:

SJP.pl

Ostrojęzyczny

daw­niej: zło­śli­wy, zjad­li­wy


Źródła:

SJP.pl

Ostrokanciasty

ma­ją­cy ostre kanty, kra­wę­dzie; ostro­kra­wę­dzi­sty


Źródła:

SJP.pl

Ostrokołowiec

po­tocz­nie: osoba jeż­dżą­ca na ro­we­rze z jed­no­bie­go­wym na­pę­dem po­zba­wio­nym wol­no­bie­gu


Źródła:

SJP.pl

Ostrokołowy

zwią­za­ny z ro­we­rem o jed­no­bie­go­wym na­pę­dzie po­zba­wio­nym wol­no­bie­gu


Źródła:

SJP.pl

Ostrokończasty

daw­niej: ostro, spi­cza­sto za­koń­czo­ny; ostro­koń­czy­sty


Źródła:

SJP.pl

Ostrokrawędzisty

ma­ją­cy ostre kanty, kra­wę­dzie; ostro­kan­cia­sty


przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy ostre kra­wę­dzie, boki


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ostrokrywka

ostro­kryw­ka nie­par­ka - ga­tu­nek chrzą­szcza z ro­dzi­ny kóz­ko­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Ostrokrzew

krzew lub drzew­ko o wiecz­nie zie­lo­nych, skó­rza­stych, bły­szczą­cych li­ściach


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) dendr. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Ilex|L.|ref=tak., ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny ostro­krze­wo­wa­tych; krzew lub drze­wo zi­mo­zie­lo­ne o po­je­dyn­czych, skó­rza­stych, ciem­no­zie­lo­nych, ca­ło­brze­gich lub kol­cza­sto ząb­ko­wa­nych li­ściach i ku­li­stych owo­cach;


Ostro­krzew ("Ilex" L.) – ro­dzaj ro­ślin z mo­no­ty­po­wej ro­dzi­ny ostro­krze­wo­wa­tych ("Aqu­i­fo­lia­ce­ae") z rzędu ostro­krze­wow­ców "Aqu­i­fo­lia­les"). Liczy ok. 570 – 600 ga­tun­ków. Wy­stę­pu­ją one głów­nie w sub­tro­pi­kal­nych stre­fach obyd­wu pół­kul na wszyst­kich kon­ty­nen­tach, przy czym cen­tra zróż­ni­co­wa­nia mają w Ame­ry­ce Po­łud­nio­wej i Azji Po­łud­nio­wo-Wschod­niej.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ostrokrzewowate

ro­dzi­na ro­ślin okry­to­na­sien­nych z rzędu ostro­krze­wow­ców


Źródła:

SJP.pl

Ostrokrzewowaty

o ce­chach ostro­krze­wo­wa­tych (ro­dzi­na ro­ślin)


Źródła:

SJP.pl

Ostrokrzewowce

ogoń­czyk ostro­krze­wo­wiec - motyl z ro­dzi­ny mo­drasz­ko­wa­tych


Ostro­krze­wow­ce ("Aqu­i­fo­lia­les" Senft) – rząd ro­ślin okry­to­na­sien­nych. Obej­mu­je w za­leż­no­ści od uję­cia dwie lub trzy ro­dzi­ny z trze­ma ro­dza­ja­mi z 606 ga­tun­ka­mi. Ro­śli­ny te są sze­ro­ko roz­prze­strze­nio­ne w stre­fie mię­dzyz­wrot­ni­ko­wej, przy czym ro­dzaj ostro­krzew ma przed­sta­wi­cie­li także w stre­fie kli­ma­tu umiar­ko­wa­ne­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ostrokrzewowiec

ogoń­czyk ostro­krze­wo­wiec - motyl z ro­dzi­ny mo­drasz­ko­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Ostrokół

płot, ogro­dze­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) hist. wojsk. ele­ment daw­nych for­ty­fi­ka­cji w for­mie ogro­dze­nia z za­o­strzo­nych pali


Ostro­kół – po­lo­wa bu­dow­la obron­na, wzno­szo­na na przed­po­lu, słu­żą­ca jako przesz­ko­da lub sta­no­wi­sko obron­ne. Two­rzo­no ją, wbi­ja­jąc w zie­mię dwa rzędy za­o­strzo­nych pali, tak by krzy­żo­wa­ły się u góry, two­rząc „X”. Ut­wo­rzo­na pod­wój­na linia za­o­strzo­nych kołów two­rzy­ła przesz­ko­dę. Dolne czę­ści pali można było opleść wi­kli­ną, two­rząc cią­głą ochro­nę – wów­czas ostro­kół mógł słu­żyć jako sta­no­wi­sko.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ostrokąt

1. trój­kąt, któ­re­go wszyst­kie kąty są ostre;
2. prze­sta­rza­łe: kąt ostry


Źródła:

SJP.pl

Ostrokątny

ma­ją­cy kąty ostre


przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy kąt ostry


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ostrolistny

przy­miot­nik

 (1.1) taki, który ma li­ście ostro za­koń­czo­ne


Źródła:

Wiktionary

Ostrolot

1. przed­sta­wi­ciel ro­dzi­ny pta­ków z rzędu wró­blo­wych;
2. ostro­lot musz­lo­wiak - ga­tu­nek ćmy z ro­dzi­ny mier­ni­kow­co­wa­tych


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ostroloty

1. przed­sta­wi­ciel ro­dzi­ny pta­ków z rzędu wró­blo­wych;
2. ostro­lot musz­lo­wiak - ga­tu­nek ćmy z ro­dzi­ny mier­ni­kow­co­wa­tych


Ostro­lo­ty (Ar­ta­mi­dae) – ro­dzi­na pta­ków z po­drzę­du śpie­wa­ją­cych w obrę­bie rzędu wró­blo­wych (Pas­se­ri­for­mes).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ostromice

Ostro­mi­ce (do 1945 niem. "Wu­ster­mitz") – wieś w pół­noc­no-za­chod­niej Pol­sce, w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie ka­mień­skim, w gmi­nie Wolin. Wieś ma formę uli­ców­ki. W cen­trum wsi (dział­ka nr 45) ro­śnie to­po­la czar­na o ob­wo­dzie 550 cm, która zo­sta­ła uz­na­na za pom­nik przy­ro­dy. W miej­sco­wo­ści znaj­du­je się za­by­tek: ruina wia­tra­ka ho­len­der­skie­go, wy­bu­do­wa­ne­go w XIX wieku. Po wia­tra­ku zo­sta­ła tylko ce­gla­na sko­ru­pa, brak dachu i ja­kie­go­kol­wiek wy­po­sa­że­nia.


Źródła:

Wikipedia

Ostromlecz

ro­śli­na ziel­na lub drze­wia­sta z ro­dzi­ny wil­czom­le­czo­wa­tych, za­wie­ra­ją­ca w pę­dach sok mlecz­ny, upra­wia­na w ce­lach ozdob­nych; eu­for­bia, wil­czom­lecz


Źródła:

SJP.pl

Ostromleczowate

ro­dzi­na ro­ślin z rzędu mal­pi­giow­ców; wil­czom­le­czo­wa­te


Źródła:

SJP.pl

Ostromleczowaty

o ce­chach ostrom­le­czo­wa­tych (ro­dzi­na ro­ślin)


Źródła:

SJP.pl

Ostromęczyn

Ostro­mę­czyn – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie ło­sic­kim, w gmi­nie Pla­te­rów.

Wier­ni Ko­ścio­ła rzym­sko­ka­to­lic­kie­go na­le­żą do pa­ra­fii św. Woj­cie­cha w Gór­kach.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa bial­sko­pod­la­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Ostronogowate

o ce­chach ostro­no­go­wa­tych (ro­dzi­na tor­ba­czy)


Źródła:

SJP.pl

Ostronogowaty

o ce­chach ostro­no­go­wa­tych (ro­dzi­na tor­ba­czy)


Źródła:

SJP.pl

Ostronos

ssak z ro­dzi­ny szo­pów; zdeb


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ostronóg

ostro­nóg nek­ta­ro­wy - ssak przy­po­mi­na­ją­cy mysz, odży­wia­ją­cy się nek­ta­rem i pył­kiem kwia­to­wym


Źródła:

SJP.pl

Ostroogonowy

przy­miot­nik

 (1.1) taki, który ma szpi­cza­sty ogon


Źródła:

Wiktionary

Ostropest

ostro­pest pla­mi­sty - ro­śli­na ziel­na z ro­dzi­ny zło­żo­nych; po­cho­dzi z ob­sza­ru śró­dziem­no­mor­skie­go, upra­wia­na na ja­rzy­nę lub jako ro­śli­na ozdob­na; pstrok


Ostro­pest ("Si­ly­bum") – ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny astro­wa­tych. Obej­mu­je dwa ga­tun­ki. Wy­stę­pu­ją one na­tu­ral­nie w stre­fie śró­dziem­no­mor­skiej, w znacz­nej czę­ści Eu­ro­py i za­chod­niej Azji. W Pol­sce spo­ty­ka­ny jest w upra­wie ostro­pest pla­mi­sty "Si­ly­bum ma­ria­num".


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ostropiec

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. drew­nia­ny ste­laż, drąg ze szcze­bla­mi lub świerk z czę­ścio­wo ob­cię­ty­mi ga­łę­zia­mi, wbity w zie­mię, na któ­rym ukła­da się i suszy siano lub zboże


Źródła:

Wiktionary

Ostropyski

bu­szo­wiec ostro­py­ski - ga­tu­nek ryby z ro­dzi­ny łaź­co­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Ostropłetwcowate

ro­dzi­na mor­skich ryb oko­nioksz­tałt­nych; ostro­płet­wo­wa­te


Ostro­płetw­co­wa­te, [] (Pho­li­dae) – ro­dzi­na mor­skich ryb oko­nioksz­tałt­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ostropłetwiec

Ostro­płet­wiec ("Pho­lis gun­nel­lus") – ga­tu­nek mor­skiej ryby z ro­dzi­ny ostro­płetw­co­wa­tych (Pho­li­dae).


Źródła:

Wikipedia

Ostropłetwowate

ro­dzi­na mor­skich ryb oko­nioksz­tałt­nych; ostro­płetw­co­wa­te


Źródła:

SJP.pl

Ostropłetwowaty

o ce­chach ostro­płet­wo­wa­tych (ro­dzi­na ryb)


Źródła:

SJP.pl

Ostroroski

przy­miot­nik od: Ostro­róg


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Ostro­ro­giem, do­ty­czą­cy Ostro­ro­ga


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ostrorożanin

miesz­ka­niec Ostro­ro­ga (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Ostrorożanka

miesz­kan­ka Ostro­ro­ga (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Ostroróg

mia­sto w Pol­sce


Ostro­róg – mia­sto w woj. wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie sza­mo­tul­skim, po­ło­żo­ne nad Je­zio­rem Wiel­kim, sie­dzi­ba gminy miej­sko-wiej­skiej Ostro­róg. W la­tach 1975–1998 mia­sto ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ło do woj. poz­nań­skie­go.

Ostro­róg jest jed­nym z najm­niej­szych miast w Pol­sce o po­wierzch­ni za­led­wie 1,25 km². Na ko­niec 2014 r. mia­sto za­miesz­ki­wa­ło 1989 osób.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ostrosterny

1. pre­rio­kur ostro­ster­ny - ga­tu­nek du­że­go ptaka z ro­dzi­ny ku­ro­wa­tych; głu­szec ostro­ster­ny;
2. bie­gus ostro­ster­ny - ga­tu­nek wę­drow­ne­go ptaka z ro­dzi­ny be­ka­so­wa­tych;
3. wy­drzyk ostro­ster­ny - ga­tu­nek wę­drow­ne­go ptaka z ro­dzi­ny wy­drzy­ków; wy­drzyk pa­so­żyt­ny


Źródła:

SJP.pl

Ostrostożkowaty

ma­ją­cy kształt ostre­go stoż­ka; ostro­stoż­ko­wy


Źródła:

SJP.pl

Ostrostożkowy

ma­ją­cy kształt ostre­go stoż­ka; ostro­stoż­ko­wa­ty


Źródła:

SJP.pl

Ostrosz

ryba z ro­dzi­ny żmij­ko­wa­tych; smocz­nik kol­czak


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ostroszowate

ro­dzi­na mor­skich ryb oko­nioksz­tałt­nych


Ostro­szo­wa­te (Tra­chi­ni­dae) – ro­dzi­na mor­skich ryb oko­nioksz­tałt­nych (Per­ci­for­mes).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ostroszowaty

o ce­chach ostro­szo­wa­tych (ro­dzi­na ryb)


Źródła:

SJP.pl

Ostroszowice

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wieś w Pol­sce;


Ostro­szo­wi­ce (niem. "We­i­gels­dorf") – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, na Przed­gó­rzu Su­dec­kim, w po­wie­cie dzier­żo­niow­skim, w gmi­nie Dzier­żo­niów.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Ostroszowiczanin

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Ostro­szo­wic


Źródła:

Wiktionary

Ostrosłup

bryła ge­o­me­trycz­na, któ­rej pod­sta­wą jest wie­lo­kąt, a ścia­na­mi bocz­ny­mi są trój­ką­ty o wspól­nym wierz­choł­ku


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) geom. bryła o wie­lo­ką­cie w pod­sta­wie i trój­kąt­nych ścia­nach bocz­nych zbie­ga­ją­cych się w jed­nym punk­cie;


Ostro­słup – wie­lo­ścian, w któ­rym tylko jeden wierz­cho­łek leży poza wspól­ną pła­szczyz­ną; jest na­zy­wa­na pła­szczyz­ną pod­sta­wy, a nie­na­le­żą­cy do niej wierz­cho­łek – wierz­choł­kiem ostro­słu­pa. Rów­no­waż­nie: jedna ze ścian to do­wol­ny wie­lo­kąt, a po­zo­sta­łe to trój­ką­ty ze wspól­nym wierz­choł­kiem. Trój­ką­ty te są znane jako ścia­ny bocz­ne, a po­zo­sta­ła ścia­na jako pod­sta­wa, przy czym ona też może być trój­ką­tem, czy­niąc ten po­dział umow­nym.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ostrosłupowy

→ ostro­słup


Patrz:ostrosłup

Źródła:

SJP.pl

Ostrouchy

ma­ją­cy krót­kie, sto­ją­ce uszy


Źródła:

SJP.pl

Ostrouszny

nocek ostro­usz­ny - ga­tu­nek nie­to­pe­rza; nocek wschod­ni, nocek ostro­u­chy


Źródła:

SJP.pl

Ostrowczanin

miesz­ka­niec Ostrow­ca Świę­to­krzy­skie­go


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Ostrow­ca


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ostrowczanka

miesz­kan­ka Ostrow­ca Świę­to­krzy­skie­go


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Ostrow­ca


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ostrowianin

miesz­ka­niec Ostro­wa (Ma­zo­wiec­kie­go, Lu­bel­skie­go i in.), Ostro­wi Ma­zo­wiec­kiej


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Ostro­wa lub Ostro­wi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ostrowianka

miesz­kan­ka Ostro­wa (Wiel­ko­pol­skie­go, Lu­bel­skie­go i in.), Ostro­wi Ma­zo­wiec­kiej


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Ostro­wa lub Ostro­wi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ostrowice

wieś w Pol­sce


Ostro­wi­ce ( Wu­ster­witz) – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie draw­skim, w gmi­nie Draw­sko Po­mor­skie. W la­tach 1945–1954 i 1973–2018 sie­dzi­ba zlik­wi­do­wa­nej w 2019 roku gminy Ostro­wi­ce. [], a 31 grud­nia 2017 – 489.

Wieś była sie­dzi­bą gro­ma­dy Ostro­wi­ce. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa ko­sza­liń­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ostrowicki

przy­miot­nik od: Ostro­wi­ce, Ostro­wi­te


Źródła:

SJP.pl

Ostrowidz

1. czło­wiek ma­ją­cy dobry wzrok;
2. daw­niej: ryś


Źródła:

SJP.pl

Ostrowie

1. wyspa
2. krata u okien w daw­nych bu­dow­lach obron­nych
3. kępa po­ro­sła ro­ślin­no­ścią


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) książk. także poet. wyspa

 (1.2) kępa po­ro­śnię­ta ro­ślin­no­ścią

 (1.3) hist. zam­ko­wa krata okien­na


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ostrowiec

1. mia­sto na Bia­ło­ru­si;
2. nazwa kilku wsi w Pol­sce;
3. nazwa kilku je­zior w Pol­sce


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto Ostro­wiec Świę­to­krzy­ski w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim;

 (1.2) geogr. to­po­nim, nazwa kil­ku­dzie­się­ciu miej­sco­wo­ści w Pol­sce;

 (1.3) geogr. mia­sto na Bia­ło­ru­si;

 (1.4) geogr. nazwa kilku je­zior w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ostrowiecki

przy­miot­nik od: Ostro­wiec Świę­to­krzy­ski


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Ostrow­cem Świę­to­krzy­skim, do­ty­czą­cy Ostrow­ca Świę­to­krzy­skie­go


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ostrowieckość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co ostro­wiec­kie, ty­po­we dla Ostrow­ca lub jego miesz­kań­ców


Źródła:

Wiktionary

Ostrowieczno

Ostro­wiecz­no – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie śrem­skim, w gmi­nie Dolsk.


Źródła:

Wikipedia

Ostrowin

Ostro­win (niem. "Oster­we­in") – miej­sco­wość w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim, w po­wie­cie ostródz­kim, w gmi­nie Ostró­da. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa olsz­tyń­skie­go.

Miej­sco­wość znaj­du­je się w po­bli­żu dwóch je­zior: Ostro­wiń­skie­go i Wi­dłow­skie­go (tzw.


Źródła:

Wikipedia

Ostrowite

1. wieś w Pol­sce;
2. je­zio­ro w Parku Na­ro­do­wym Bory Tu­chol­skie


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ostrowo

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Ostrowski

przy­miot­nik od: Ostrów, Ostrów Ma­zo­wiec­ka, Ostrów Tum­ski, Ostrów Wiel­ko­pol­ski


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) od­no­szą­cy się do Ostro­wa lub Ostro­wi, zwią­za­ny z Ostro­wem lub Ostro­wią


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ostrowsko

przy­miot­nik od: Ostrów, Ostrów Ma­zo­wiec­ka, Ostrów Tum­ski, Ostrów Wiel­ko­pol­ski


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ostrowłosy

o psie: ma­ją­cy ostrą, sztyw­ną, kłu­ją­cą sierść


Źródła:

SJP.pl

Ostrozębny

1. kor­nik ostro­zęb­ny - ga­tu­nek chrzą­szcza z ro­dzi­ny kor­ni­ko­wa­tych;
2. kor­ni­czek ostro­zęb­ny - ga­tu­nek chrzą­szcza z ro­dzi­ny kor­ni­ko­wa­tych;
3. wid­licz­ka ostro­zęb­na - ga­tu­nek ro­ślin z ro­dzi­ny wid­licz­ko­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Ostrołuk

łuk go­tyc­ki


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ar­chit. łuk, któ­re­go szczyt pow­stał z prze­cię­cia się dwóch frag­men­tów okrę­gu;


Ostro­łuk (łuk ostry) – łuk, któ­re­go szczyt pow­stał z prze­cię­cia się dwóch frag­men­tów okrę­gu. Wy­stę­pu­je w póź­nym ro­ma­niz­mie i go­ty­ku, a także w ar­chi­tek­tu­rze is­la­mu. Za­sto­so­wa­nie ostro­łu­ku w ar­chi­tek­tu­rze go­tyc­kiej poz­wo­li­ło mię­dzy in­ny­mi na unie­za­leż­nie­nie sze­ro­ko­ści naw bocz­nych od sze­ro­ko­ści nawy głów­nej w ko­ścio­łach ba­zy­li­ko­wych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ostrołódka

ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny bo­bo­wa­tych


Ostro­łód­ka ("Oxy­tro­pis") – ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny bo­bo­wa­tych (mo­tyl­ko­wa­tych). Licz­ba ga­tun­ków okre­śla­na jest zwy­kle na ponad 300, ale we­dług bazy tak­so­no­micz­nej "Plants of the World on­li­ne" do ro­dza­ju na­le­ży ponad 600 ga­tun­ków. Róż­ni­ce te odz­wier­cied­la­ją trud­no­ści tak­so­no­micz­ne, jakie wy­ni­ka­ją z po­do­bień­stwa wielu ga­tun­ków i two­rze­nia mie­szań­ców o ce­chach poś­red­nich.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ostrołęcki

przy­miot­nik od: Ostro­łę­ka


przy­miot­nik

 (1.1) od Ostro­łę­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ostrołęckie

przy­miot­nik od: Ostro­łę­ka


Źródła:

SJP.pl

Ostrołęczanin

miesz­ka­niec Ostro­łę­ki


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Ostro­łę­ki

 (1.2) osoba po­cho­dzą­ca z Ostro­łę­ki, uro­dzo­na w Ostro­łę­ce


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ostrołęczanka

miesz­kan­ka Ostro­łę­ki


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Ostro­łę­ki

 (1.2) ko­bie­ta po­cho­dzą­ca z Ostro­łę­ki, uro­dzo­na w Ostro­łę­ce


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ostrołęka

mia­sto w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, nad Nar­wią;


Ostro­łę­ka – mia­sto na pra­wach po­wia­tu w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim. Leży nad rzeką Narew. Sie­dzi­ba po­wia­tu ostro­łęc­kie­go. W la­tach 1975–1998 sto­li­ca wo­je­wództ­wa ostro­łęc­kie­go. Oś­ro­dek usług oraz prze­my­słu ener­ge­tycz­ne­go, bu­dow­la­ne­go, ce­lu­lo­zo­wo-pa­pier­ni­cze­go i spo­żyw­cze­go. Oś­ro­dek fol­klo­ru kur­piow­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ostrość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) prze­jaw bycia ostrym (jak nóż)

 (1.2) fot. wy­ra­zi­stość szcze­gó­łów obra­zu

 (1.3) wy­ra­zi­stość wi­dze­nia, słu­chu, węchu

 (1.4) su­ro­wość sądów

 (1.5) wy­ra­zi­stość rysów twa­rzy


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Ostrożanka

wieś w Pol­sce


Ostro­żan­ka – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim, w po­wie­cie sta­ra­cho­wic­kim, w gmi­nie Mi­rzec. Ma sta­tus so­łect­wa.

W la­tach 1954–1968 wieś była sie­dzi­bą gro­ma­dy Ostro­żan­ka, po jej znie­sie­niu w gro­ma­dzie Ja­sie­niec Ił­żec­ki. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa kie­lec­kie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ostrożeniowy

→ ostro­żeń


Patrz:ostrożeń

Źródła:

SJP.pl

Ostrożeń

ro­śli­na z ro­dzi­ny zło­żo­nych, w Pol­sce po­spo­li­cie wy­stę­pu­je ostro­żeń polny, na­zy­wa­ny ostem


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ostrożniactwo

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) pot. nad­mier­nie ostroż­ne po­stę­po­wa­nie


Źródła:

Wiktionary

Ostrożniak

osoba prze­sad­nie ostroż­na, ucie­ka­ją­ca przed od­po­wie­dzial­no­ścią


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pot. osoba oka­zu­ją­ca ostroż­ność, czę­sto prze­sad­ną


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ostrożnica

Zo­bacz też: Ostroż­ni­ca w in­nych zna­cze­niach tej nazwy.

Ostroż­ni­ca (do­dat­ko­wa nazwa w j. niem. Ostros­nitz, 1938-1945 "Schne­i­den­burg") – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie opol­skim, w po­wie­cie kę­dzie­rzyń­sko-ko­ziel­skim, w gmi­nie Pa­wło­wicz­ki.

W la­tach 1975–1998 wieś po­ło­żo­na była w ów­czes­nym wo­je­wództ­wie opol­skim.


Źródła:

Wikipedia

Ostrożnie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób ostroż­ny, uważ­ny

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) M., B. i W. lm. od: ostro­żeń


Źródła:

Wiktionary

Ostrożniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: ostroż­nie


Źródła:

SJP.pl

Ostrożniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: ostroż­ny


Źródła:

SJP.pl

Ostrożniutki

zdrob­nie­nie od: ostroż­ny


przy­miot­nik

 (1.1) zdrobn. od: ostroż­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ostrożniś

czło­wiek prze­sad­nie ostroż­ny


Źródła:

SJP.pl

Ostrożnościowy

opar­ty na ostroż­no­ści, za­pew­nia­ją­cy bez­pie­czeń­stwo


Źródła:

SJP.pl

Ostrożność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdol­ność do dzia­ła­nia z roz­wa­gą


Źródła:

Wiktionary

Ostrożny

przy­miot­nik

 (1.1) po­stę­pu­ją­cy, za­cho­wu­ją­cy się i po­dej­mu­ją­cy de­cyz­je z roz­wa­gą, ma­ją­cy się na bacz­no­ści

 (1.2) zro­bio­ny, pow­zię­ty z roz­wa­gą, uważ­nie, oględ­nie; bę­dą­cy wy­ra­zem czy­jejś roz­wa­gi


Źródła:

Wiktionary

Ostruda

ro­śli­na z ro­dzi­ny wiech­li­no­wa­tych; zy­za­nia, ryż wodny, zi­za­nia, owies wodny


Źródła:

SJP.pl

Ostrugać

1. usu­nąć ostrym na­rzę­dziem z po­wierzch­ni cze­goś zew­nętrz­ną po­wło­kę, korę itp.;
2. wy­gła­dzić czymś ostrym, oskro­bać z cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Ostrużyna

1. to, co od­pa­dło przy stru­ga­niu cze­goś, obrób­ce me­ta­lu itp. w po­sta­ci wió­rów, opił­ków; ostru­ży­ny;
2. skór­ka skro­jo­na z wa­rzy­wa lub owocu; obier­ka, obie­rek, obie­rzy­na


Źródła:

SJP.pl

Ostrużyny

to, co od­pa­dło przy stru­ga­niu cze­goś, obrób­ce me­ta­lu itp. w po­sta­ci wió­rów, opił­ków; ostru­ży­na


Źródła:

SJP.pl

Ostry

1. o przed­mio­tach: taki, który ma wy­o­strzo­ną, tnącą kra­wędź;
2. o po­tra­wach: ma­ją­cy mocny, pie­ką­cy smak;
3. o obra­zie: wy­raź­ny, wy­ra­zi­sty;
4. pełen bru­tal­no­ści


przy­miot­nik

 (1.1) taki, który ma kłu­ją­ce lub tnące za­koń­cze­nie

 (1.2) kulin. o po­tra­wie: ma­ją­cy in­ten­syw­ny smak, sil­nie od­czu­wa­ny, gry­zą­cy, pa­lą­cy

 (1.3) o za­pa­chu: in­ten­syw­ny, zwy­kle nie­przy­jem­ny

 (1.4) o amu­ni­cji: sto­so­wa­ny do za­bi­ja­nia

 (1.5) mat. o kącie; o czymś, co ma kształt kąta: mniej­szy niż 90°

 (1.6) o zmy­słach: silny, o du­żych moż­li­wo­ściach od­bio­ru

 (1.7) o obra­zie: z do­brze wi­docz­ny­mi za­ry­sa­mi przed­mio­tów, wy­raź­ny

 (1.8) o nie­przy­jem­nych wa­run­kach po­go­do­wych: silny, in­ten­syw­ny

 (1.9) su­ro­wy, groź­ny

 (1.10) nie­u­przej­my, kry­tycz­ny

 (1.11) med. zwią­za­ny z na­gły­mi i sil­ny­mi ob­ja­wa­mi cho­ro­bo­wy­mi


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ostryga

jeden z około 100 ga­tun­ków małży; ho­do­wa­ne i ja­da­ne od cza­sów sta­ro­żyt­nych


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zool. kulin. osia­dły małż mor­ski ży­ją­cy w ła­wi­cach na przy­brzeż­nych ska­łach płyt­kich mórz, o dużym zna­cze­niu w prze­my­śle spo­żyw­czym;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ostrygi

jeden z około 100 ga­tun­ków małży; ho­do­wa­ne i ja­da­ne od cza­sów sta­ro­żyt­nych


Źródła:

SJP.pl

Ostrygojad

nad­mor­ski ptak z siew­ko­wa­tych, ży­wią­cy się mię­cza­ka­mi i sko­ru­pia­ka­mi wy­do­by­wa­ny­mi z mułu pod­czas od­pły­wu


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) ornit. czar­no-biały ptak nad­mor­ski o czer­wo­nych no­gach i dzio­bie;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ostrygowate

ro­dzi­na osia­dłych małży nit­kos­krzel­nych, li­czą­ca około 100 ga­tun­ków


Ostry­go­wa­te, ostry­gi (Ostre­i­dae) – ro­dzi­na osia­dłych małży nit­kos­krzel­nych z rzędu Ostre­o­i­da, li­czą­ca około [], m.in. ostry­ga ja­dal­na ("Ostrea edu­lis"), ostry­ży­ca ame­ry­kań­ska ("Cras­so­strea vir­gi­ni­ca") i ostry­ży­ca ja­poń­ska ("Cras­so­strea gigas"). Są uz­na­wa­ne za naj­cen­niej­sze mię­cza­ki ja­dal­ne, po­ła­wia­ne i ho­do­wa­ne.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ostrygowaty

1. o ce­chach ostry­go­wa­tych (ro­dzi­na małży);
2. bocz­niak ostry­go­wa­ty - ga­tu­nek grzy­bów z ro­dzi­ny bocz­nia­ko­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Ostrygowy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z ostry­ga­mi, do­ty­czą­cy ostryg


Źródła:

Wiktionary

Ostryż

ro­śli­na z ro­dzi­ny im­bi­ro­wa­tych, o barw­nych kwia­tach i mię­si­stych kłą­czach; kur­ku­ma, sza­fra­niec, żół­cień


Ostryż, kur­ku­ma, sza­fra­ni­ca, żół­cień ("Cur­cu­ma" L.) – ro­dzaj bylin z ro­dzi­ny im­bi­ro­wa­tych. Za­li­cza się do niego 93–104 ga­tun­ków. Wy­stę­pu­ją one w tro­pi­kal­nej Azji. Za­wie­ra kur­ku­mi­nę, ma­ją­cą wła­ści­wo­ści prze­ciw­za­pal­ne. Licz­ne ga­tun­ki wy­ko­rzy­sty­wa­ne są jako źró­dło przy­praw (zwła­szcza wy­su­szo­ne i sprosz­ko­wa­ne kłą­cza ostry­żu dłu­gie­go, wy­ko­rzy­sty­wa­ne m.in.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ostrzalnia

w tech­ni­ce: od­dział fa­bry­ki, w któ­rym ostrzy się stę­pio­ne na­rzę­dzia; ostrzar­nia


Źródła:

SJP.pl

Ostrzarka

w tech­ni­ce: szli­fier­ka me­cha­nicz­na do ostrze­nia na­rzę­dzi


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) urzą­dze­nie me­cha­nicz­ne słu­żą­ce do ostrze­nia czę­ści ro­bo­czych na­rzę­dzi skra­wa­ją­cych


Ostrzar­ka – urzą­dze­nie me­cha­nicz­ne słu­żą­ce do ostrze­nia czę­ści ro­bo­czych (ostrzy) na­rzę­dzi skra­wa­ją­cych. Ostrzar­ki me­cha­nicz­ne skła­da­ją się naj­czę­ściej ze szli­fier­ki i uchwy­tu do mo­co­wa­nia ostrzo­nych na­rzę­dzi.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ostrzarnia

w tech­ni­ce: od­dział fa­bry­ki, w któ­rym ostrzy się stę­pio­ne na­rzę­dzia; ostrzal­nia


Źródła:

SJP.pl

Ostrzarz

ro­bot­nik wyk­wa­li­fi­ko­wa­ny w ostrze­niu na­rzę­dzi


Źródła:

SJP.pl

Ostrzał

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) wojsk. strze­la­nie do kogoś, pro­wa­dze­nie ognia skie­ro­wa­ne­go na jakiś cel; ostrze­li­wa­nie

 (1.2) książk. przen. ostre, zma­so­wa­ne wy­stą­pie­nie prze­ciw­ko oso­bie lub zja­wi­sku


Źródła:

Wiktionary

Ostrzałka

1. przy­rząd do ręcz­ne­go ostrze­nia noży, no­ży­czek itp.; oseł­ka;
2. po­tocz­nie: na­rzę­dzie do ostrze­nia ołów­ków i kre­dek; tem­pe­rów­ka, stru­gaw­ka, stru­gacz­ka, pod­stru­gi­wacz­ka, za­stru­gacz­ka, ostrzyn­ka, stru­gar­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. pro­ste na­rzę­dzie słu­żą­ce do ostrze­nia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ostrze

ostra, tnąca kra­wędź


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) część ro­bo­cza na­rzę­dzia do kra­ja­nia, ostre za­koń­cze­nie lub kra­wędź przed­mio­tu

 (1.2) przen. kry­tycz­na i uszczy­pli­wa część wy­po­wie­dzi


Ostrze — ostra, tnąca kra­wędź lub ostry ko­niec na­rzę­dzia albo broni przez­na­czo­ną do prze­bi­ja­nia, sie­ka­nia, kro­je­nia lub skro­ba­nia po­wierzch­ni lub ma­te­ria­łów; De­fi­nio­wa­na naj­czę­ściej jako pła­ska część z bar­dzo cien­ką kra­wę­dzią uży­wa­ną do cię­cia — w ję­zy­ku pol­skim bar­dziej ko­ja­rzo­na z tą ostrą kra­wę­dzią. W przy­pad­ku na­rzę­dzi głów­na część ro­bo­cza — część tnąca; Ostrza są zwy­kle wy­ko­na­ne z ma­te­ria­łów, które są tward­sze niż te, na któ­rych mają być uży­wa­ne.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ostrzec

po­in­for­mo­wać o czymś nie­bez­piecz­nym lub nie­po­żą­da­nym, zwró­cić uwagę na nie­bez­pie­czeń­stwo


cza­sow­nik prze­chod­ni

 (1.1) do­ko­na­ny od|ostrze­gać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ostrzegacz

w tech­ni­ce: ręcz­ne lub sa­mo­czyn­ne urzą­dze­nie na­daw­cze, wy­ko­rzy­sty­wa­ne w ukła­dach sy­gna­li­za­cji alar­mo­wej, prze­sy­ła­ją­ce sy­gna­ły do urzą­dzeń od­bior­czych


Źródła:

SJP.pl

Ostrzeganie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ostrze­gać.


Źródła:

Wiktionary

Ostrzegawczo

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób ostrze­gaw­czy


Źródła:

Wiktionary

Ostrzegawczość

cecha tego, co zwra­ca uwagę na nie­bez­pie­czeń­stwo lub in­for­mu­je o ne­ga­tyw­nych skut­kach cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Ostrzegawczy

przy­miot­nik

 (1.1) bę­dą­cy ostrze­że­niem, ostrze­ga­ją­cy przed czymś, sy­gna­li­zu­ją­cy za­gro­że­nie, nie­bez­pie­czeń­stwo


Źródła:

Wiktionary

Ostrzegać

cza­sow­nik

 (1.1) in­for­mo­wać o po­ten­cjal­nym nie­bez­pie­czeń­stwie


Źródła:

Wiktionary

Ostrzej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: ostro


Źródła:

SJP.pl

Ostrzejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: ostry


Źródła:

SJP.pl

Ostrzelanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­da­nie serii strza­łów do ja­kie­goś celu


Źródła:

Wiktionary

Ostrzelać

1. obrzu­cić po­ci­ska­mi z broni pal­nej; ob­strze­lać;
2. przez czę­ste strze­la­nie wy­pró­bo­wać broń;
3. ostrze­lać się:
a) na­brać wpra­wy w strze­la­niu;
b) strze­lić do sie­bie wza­jem­nie


Źródła:

SJP.pl

Ostrzeliwanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) strze­la­nie do ja­kie­goś celu w spo­sób wie­lo­krot­ny


Źródła:

Wiktionary

Ostrzeliwać

1. obrzu­cać po­ci­ska­mi z broni pal­nej; ob­strze­li­wać;
2. przez czę­ste strze­la­nie wy­pró­bo­wy­wać broń;
3. ostrze­li­wać się:
a) na­bie­rać wpra­wy w strze­la­niu;
b) strze­lać do sie­bie wza­jem­nie


Źródła:

SJP.pl

Ostrzenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ostrzyć.


Ostrze­nie – ter­min w że­glar­stwie okre­śla­ją­cy zmia­nę kursu na ostrzej­szy, tzn. na taki, w któ­rym kąt po­mię­dzy dia­me­tral­ną jach­tu a kie­run­kiem, z któ­re­go wieje wiatr, jest mniej­szy. Ostrze­nie zaz­wy­czaj od­by­wa się po­przez wy­chy­le­nie płet­wy ste­ro­wej w od­po­wied­nim kie­run­ku.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Ostrzeszek

daw­niej: okap dachu domu


Źródła:

SJP.pl

Ostrzeszowianin

miesz­ka­niec Ostrze­szo­wa (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Ostrzeszowianka

miesz­kan­ka Ostrze­szo­wa (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Ostrzeszowski

przy­miot­nik od: Ostrze­szów


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Ostrze­szo­wem, do­ty­czą­cy Ostrze­szo­wem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ostrzeszyn

by­li­na z ro­dzi­ny ma­ran­to­wa­tych; ka­la­tea


Źródła:

SJP.pl

Ostrzeszów

mia­sto w Pol­sce


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce;

 (1.2) geogr. adm. gmina w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim;


Ostrze­szów ( Schild­berg) – mia­sto w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w Ka­li­skiem, na ziemi wie­luń­skiej, na Wzgó­rzach Ostrze­szow­skich, sie­dzi­ba po­wia­tu ostrze­szow­skie­go i gminy Ostrze­szów.

Ostrze­szów uzy­skał lo­ka­cję miej­ską przed 1283 ro­kiem. W końcu XVI wieku mia­sto kró­lew­skie w sta­ro­stwie ostrze­szow­skim w po­wie­cie ostrze­szow­skim wo­je­wództ­wa sie­radz­kie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ostrzew

ro­śli­na z ro­dzi­ny tu­rzy­co­wa­tych


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ostrzeń

ro­śli­na ziel­na z ro­dzi­ny szorst­ko­list­nych, ros­ną­ca na niżu, przy dro­gach i w la­sach


Ostrzeń ("Cy­no­glos­sum") – ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny ogó­recz­ni­ko­wa­tych. Obej­mu­je ok. 75–83 ga­tun­ków. Są to ro­śli­ny jed­no­rocz­ne, dwu­let­nie lub by­li­ny wy­stę­pu­ją­ce głów­nie na roz­le­głych ob­sza­rach Azji, 11 ga­tun­ków ro­śnie w Eu­ro­pie, nie­licz­ne ga­tun­ki rosną w gó­rach wschod­niej Afry­ki i na po­łud­nio­wym krań­cu tego kon­ty­nen­tu. W Pol­sce jako ga­tu­nek ro­dzi­my wy­stę­pu­je jeden ga­tu­nek – ostrzeń po­spo­li­ty "C. of­fi­ci­na­le". Poza tym obec­ny bywa jako przej­ścio­wo dzi­cze­ją­cy ostrzeń drob­no­za­dzior­ko­wy "C. mi­cro­glo­chin".


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ostrzeżenie

po­in­for­mo­wać o czymś nie­bez­piecz­nym lub nie­po­żą­da­nym, zwró­cić uwagę na nie­bez­pie­czeń­stwo


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) akt ostrze­ga­nia; prze­stro­ga przed czymś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ostrzowy

→ ostrze


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z ostrzem, do­ty­czą­cy ostrza


Patrz:ostrze

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ostrzyc

trawa pa­stew­na do­ra­sta­ją­ca do wy­so­ko­ści 3 me­trów; mozga trzci­no­wa­ta


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. ostrzy­gać)

 (1.1) ob­ciąć, skró­cić

cza­sow­nik zwrot­ny do­ko­na­ny ostrzyc się (ndk. ostrzy­gać się)

 (2.1) ostrzyc (1.1) sa­me­go sie­bie

 (2.2) zo­stać ostrzy­żo­nym (1.1)

forma rze­czow­ni­ka.

 (3.1) D. lm. od: ostrzy­ca


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ostrzyca

trawa pa­stew­na do­ra­sta­ją­ca do wy­so­ko­ści 3 me­trów; mozga trzci­no­wa­ta


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) bot. trawa z ro­dza­ju nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Pha­la­ris|L.|ref=tak.;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ostrzyciel

1. daw­niej: osoba zaj­mu­ją­ca się ostrze­niem na­rzę­dzi do cię­cia;
2. w fil­moz­naw­stwie: osoba od­po­wie­dzial­na za utrzy­ma­nie ostro­ści obra­zu w cza­sie krę­ce­nia scen do filmu


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) film. pra­cow­nik planu fil­mo­we­go od­po­wie­dzial­ny za usta­wia­nie ostro­ści obiek­ty­wu ka­me­ry;

 (1.2) rzem. rze­mieśl­nik ostrzą­cy noże, no­życz­ki itp.


Ostrzy­ciel (pier­wszy asy­stent ka­me­ry, focus pul­ler) – czło­nek pionu ope­ra­tor­skie­go od­po­wie­dzial­ny za utrzy­ma­nie ostro­ści obra­zu, współ­pra­cu­ją­cy ści­śle z ope­ra­to­rem fil­mo­wym. Jego obec­ność jest nie­zbęd­na przy dy­na­micz­nych uję­ciach, kiedy rusza się ka­me­ra lub prze­mie­szcza­ją się ak­to­rzy, a ostrość musi po­zo­stać na kon­kret­nej oso­bie lub przed­mio­cie.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ostrzygać

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. ostrzyc)

 (1.1) nie­do­ko­na­ny od|ostrzyc.

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny ostrzy­gać się (dk. ostrzyc się)

 (2.1) nie­do­ko­na­ny od|ostrzyc się.


Źródła:

Wiktionary

Ostrzyhom

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w pół­noc­nych Wę­grzech, nad Du­na­jem;


Ostrzy­hom (węg. Esz­ter­gom, czyt.: "Ester­gom", niem. "Gran", słow. "Ostri­hom", tur. "Ester­gon", łac. "Stri­go­nium") – mia­sto na Wę­grzech, w ko­mi­ta­cie Komárom-Esz­ter­gom. Leży nad Du­na­jem. W 2011 roku li­czy­ło 30,86 tys. miesz­kań­ców.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Ostrzyhomski

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) od­no­szą­cy się do Ostrzy­ho­mia, zwią­za­ny z Ostrzy­ho­miem


Źródła:

Wiktionary

Ostrzykiwać

1. na­strzy­ki­wać miej­sce na ciele ja­kimś pre­pa­ra­tem, np. bo­tok­sem;
2. ostrzy­ki­wać się - wstrzy­ki­wać sobie jakiś pre­pa­rat, zwy­kle w ce­lach este­tycz­nych; bo­tok­so­wać się


Źródła:

SJP.pl

Ostrzyknąć

1. na­strzy­knąć miej­sce na ciele ja­kimś pre­pa­ra­tem, np. bo­tok­sem;
2. ostrzy­knąć się - wstrzy­knąć sobie jakiś pre­pa­rat, zwy­kle w ce­lach este­tycz­nych


Źródła:

SJP.pl

Ostrzyna

zbęd­ny nad­da­tek ma­te­ria­łu pow­sta­ją­cy przy od­le­wie


Źródła:

SJP.pl

Ostrzynka

po­tocz­nie: na­rzę­dzie do ostrze­nia ołów­ków i kre­dek; tem­pe­rów­ka, ostrzał­ka, stru­gacz­ka, pod­stru­gi­wacz­ka, za­stru­gacz­ka, stru­gaw­ka, stru­gar­ka


Źródła:

SJP.pl

Ostrzytko

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) reg. pozn. tem­pe­rów­ka


Źródła:

Wiktionary

Ostrzyć

cza­sow­nik prze­chod­ni

 (1.1) czy­nić ostrym (kra­wędź cze­goś)

 (1.2) czy­nić ostrym (wierz­cho­łek cze­goś)

 (1.3) żegl. zmie­niać kurs tak, aby wiatr wiał bar­dziej od dzio­bu


Źródła:

Wiktionary

Ostróda

mia­sto w Pol­sce


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim;


}|-

Ostró­da ( Oste­ro­de "in Ostpreußen") – mia­sto w Pol­sce po­ło­żo­ne w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim, sie­dzi­ba po­wia­tu ostródz­kie­go oraz gminy wiej­skiej Ostró­da. W la­tach 1975–1998 mia­sto ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ło do wo­je­wództ­wa olsz­tyń­skie­go.

We­dług da­nych GUS z 1 stycz­nia 2024 r. mia­sto miało 31 336 miesz­kań­ców.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ostródzianin

miesz­ka­niec Ostró­dy


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Ostró­dy

 (1.2) osoba po­cho­dzą­ca z Ostró­dy, uro­dzo­na w Ostró­dzie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ostródzianka

miesz­kan­ka Ostró­dy


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Ostró­dy

 (1.2) ko­bie­ta po­cho­dzą­ca z Ostró­dy, uro­dzo­na w Ostró­dzie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ostródzki

przy­miot­nik od: Ostró­da


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Ostró­dą, do­ty­czą­cy Ostró­dy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ostróg

dawna czwo­ro­kąt­na, drew­nia­na bu­dow­la obron­na, z na­roż­ny­mi basz­ta­mi, oto­czo­na pa­li­sa­dą, wałem ziem­nym i rowem, ty­po­wa dla kra­jów sło­wiań­skich


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w za­chod­niej czę­ści Ukra­i­ny;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ostrów

po­ro­śnię­ta wyspa rzecz­na


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) geogr. za­ro­śnię­ta wyspa na rzece;

 (1.2) stpol. wyspa (zwła­szcza rzecz­na)


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ostrówczanin

miesz­ka­niec Ostrów­ka


Źródła:

SJP.pl

Ostrówczanka

miesz­kan­ka Ostrów­ka


Źródła:

SJP.pl

Ostrówecki

przy­miot­nik od: Ostró­wek


Źródła:

SJP.pl

Ostrówek

1. gwa­ro­wo: za­ro­śla nad brze­giem rzeki;
2. daw­niej: nie­wiel­ki ostrów, wy­sep­ka, kępa


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ostrówiec

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Ostróżeczka

ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny ja­skro­wa­tych


Ostró­żecz­ka ("Con­so­li­da") – ro­dzaj ro­ślin na­le­żą­cych do ro­dzi­ny ja­skro­wa­tych wy­róż­nia­ny w niek­tó­rych uję­ciach sy­ste­ma­tycz­nych. Po­nie­waż po za­sto­so­wa­niu metod mo­le­ku­lar­nych oka­zał się być za­gnież­dżo­ny w obrę­bie ro­dza­ju ostróż­ka ("Delp­hi­nium") – w no­wszych uję­ciach zo­stał włą­czo­ny do tego ro­dza­ju jako po­dro­dzaj ("Delp­hi­nium" subg.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ostróżka

1. ro­śli­na z ro­dzi­ny ja­skro­wa­tych o nie­bie­skich lub fio­le­to­wych kwia­tach; del­fi­nium;
2. zdrob­nie­nie od: ostro­ga


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) bot. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Delp­hi­nium|ref=tak., li­czą­cy około 250 ga­tun­ków ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny ja­skro­wa­tych;

 (1.2) bot. ro­śli­na z ro­dza­ju ostró­żek (1.1)


Ostróż­ka ("Delp­hi­nium" L.) – ro­dzaj ro­ślin na­le­żą­cych do ro­dzi­ny ja­skro­wa­tych. Obej­mu­je około 500 ga­tun­ków (w sze­ro­kim uję­ciu, obej­mu­ją­cym cza­sem wy­o­dręb­nia­ny ro­dzaj ostró­żecz­ka "Con­so­li­da"). Za­sięg ro­dza­ju obej­mu­je stre­fę umiar­ko­wa­ną i sub­tro­pi­kal­ną pół­ku­li pół­noc­nej oraz ob­sza­ry gór­skie w stre­fie rów­ni­ko­wej w Afry­ce.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ostrężnica

re­gio­nal­nie: ostrę­ży­na; ożyna;
1. krzew z ro­dzi­ny ró­żo­wa­tych, wy­róż­nia­ją­cy się so­czy­sty­mi, smacz­ny­mi, czar­ny­mi owo­ca­mi, kształ­tem przy­po­mi­na­ją­cy­mi nieco ma­li­ny; je­ży­na fał­do­wa­na;
2. owoc tej ro­śli­ny; je­ży­na


Ostręż­ni­ca – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­ło­pol­skim, w po­wie­cie kra­kow­skim, w gmi­nie Krze­szo­wi­ce.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa kra­kow­skie­go.

We wsi mie­ści się szko­ła pod­sta­wo­wa i bo­i­sko LKS Ju­trzen­ka.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ostrężyna

ostręż­ni­ca;
1. krzew z ro­dzi­ny ró­żo­wa­tych, wy­róż­nia­ją­cy się so­czy­sty­mi, smacz­ny­mi, czar­ny­mi owo­ca­mi, kształ­tem przy­po­mi­na­ją­cy­mi nieco ma­li­ny; je­ży­na fał­do­wa­na;
2. owoc tej ro­śli­ny; je­ży­na


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) reg. zob. je­ży­na.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ostrężyniec

zie­leń­czyk ostrę­ży­niec - motyl z ro­dzi­ny mo­drasz­ko­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Ostuda

prze­bar­wie­nie skóry ko­lo­ru brą­zo­we­go


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) med. prze­bar­wie­nie skóry twa­rzy (zwy­kle brą­zo­we), wy­stę­pu­ją­ce pod wpły­wem in­ten­syw­ne­go opa­la­nia, u ko­biet w cza­sie ciąży lub u osób cho­rych na wą­tro­bę;

 (1.2) gw-pl|Górny Śląsk. wstyd, zgor­sze­nie, hańba


Ostu­da, me­la­no­der­mia (łac. "chlo­as­ma", "me­las­ma") - wy­stę­po­wa­nie ostro od­gra­ni­czo­nych, prze­bar­wio­nych (zwy­kle brą­zo­wych), sy­me­trycz­nych plam na po­licz­kach, czole, rza­dziej na karku lub gór­nej war­dze, bez po­prze­dza­ją­ce­go i to­wa­rzy­szą­ce­go stanu za­pal­ne­go, zwią­za­ne z na­stę­pu­ją­cy­mi sta­na­mi:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ostudzająco

stu­dzą­co;
1. w spo­sób ob­ni­ża­ją­cy tem­pe­ra­tu­rę cze­goś; chło­dzą­co, ochła­dza­ją­co, schła­dza­ją­co, ozię­bia­ją­co;
2. w spo­sób zmniej­sza­ją­cy in­ten­syw­ność czy­je­goś za­an­ga­żo­wa­nia uczu­cio­we­go w coś;
3. w spo­sób wpły­wa­ją­cy na zmniej­sze­nie tempa roz­wo­ju cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Ostudzać

ochła­dzać;
1. po­wo­do­wać ob­ni­że­nie tem­pe­ra­tu­ry; schła­dzać, ozię­biać;
2. prze­no­śnie: wpły­wać ha­mu­ją­co na czy­jeś dzia­ła­nie, za­cho­wa­nie; tłu­mić, przy­tłu­miać, wy­ci­szać


Źródła:

SJP.pl

Ostudzić

ochło­dzić;
1. spo­wo­do­wać ob­ni­że­nie tem­pe­ra­tu­ry; schło­dzić, ozię­bić;
2. prze­no­śnie: wpły­nąć ha­mu­ją­co na czy­jeś dzia­ła­nie, za­cho­wa­nie; stłu­mić, przy­tłu­mić, wy­ci­szyć


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. ostu­dzać, stu­dzić)

 (1.1) do­pro­wa­dzić do ob­ni­że­nia tem­pe­ra­tu­ry cze­goś

 (1.2) przen. zmniej­szyć zapał; zła­go­dzić emo­cje

cza­sow­nik zwrot­ny do­ko­na­ny ostu­dzić się (ndk. ostu­dzać się, stu­dzić się)

 (2.1) ulec ostu­dze­niu

 (2.2) przen. zmniej­szyć swój zapał; zła­go­dzić włas­ne emo­cje


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ostukiwanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ostu­ki­wać.


Źródła:

Wiktionary

Osturnia

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) wieś po­ło­żo­na w pół­noc­nej Sło­wa­cji;


Ostur­nia (słow. "Osturňa", niem. "Ast­horn", węg. "Osz­tur­nya") – wieś (obec) na Sło­wa­cji na Za­ma­gu­rzu (część Spi­sza), na gra­ni­cy z Pol­ską, gra­ni­czą­ca z Jur­go­wem, Łap­szan­ką oraz Kac­wi­nem. Do­je­chać do niej można drogą z Ha­nu­szow­ców przez Prze­łęcz Ha­nu­szow­ską i ze Zdzia­ru. Ostur­nia znana jest z ru­siń­skich (kar­pa­to-ru­skich) za­byt­ków ar­chi­tek­tu­ry lu­do­wej. []


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Ostwa

ro­śli­na z ro­dzi­ny wiech­li­no­wa­tych


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) bot. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Is­cha­e­mum|L.|ref=tak., ro­śli­na z ro­dzi­ny wiech­li­no­wa­tych (traw)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ostwica

słup z żerd­ka­mi, na któ­rych ukła­da się i suszy siano; ostew, ostrew, ostrew­ka, su­szak


Źródła:

SJP.pl

Ostygalnia

po­mie­szcze­nie w rzeź­ni, w któ­rym mięso osty­ga przez pe­wien czas po uboju


Źródła:

SJP.pl

Ostygać

1. sta­wać się zim­niej­szym; ochła­dzać się, ostu­dzać się;
2. prze­no­śnie: zmniej­szać na­tę­że­nie uczuć, emo­cji; ochła­dzać;
3. prze­no­śnie o sta­nach emo­cjo­nal­nych, uczu­ciach: tra­cić na in­ten­syw­no­ści; ochła­dzać


Źródła:

SJP.pl

Ostygnięty

taki, który osty­gnął; osty­gły


Źródła:

SJP.pl

Ostygnąć

1. stać się zim­niej­szym; ochło­dzić się, ostu­dzić się;
2. prze­no­śnie: zmniej­szyć na­tę­że­nie uczuć, emo­cji; ochłod­nąć;
3. prze­no­śnie o sta­nach emo­cjo­nal­nych, uczu­ciach: stra­cić na in­ten­syw­no­ści; ochłod­nąć


cza­sow­nik do­ko­na­ny (ndk. osty­gać)

 (1.1) stać się zim­niej­szym lub cał­ko­wi­cie zim­nym

 (1.3) zmniej­szyć na­tę­że­nie emo­cji lub uczuć


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ostygły

1. taki, który ochłódł, stra­cił cie­pło;
2. prze­no­śnie: taki, który stra­cił in­ten­syw­ność


Źródła:

SJP.pl

Ostyjski

→ Ostia (sta­ro­żyt­ne mia­sto)


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z Ostią, do­ty­czą­cy Ostii


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ostylować

po­tocz­nie: nadać tek­sto­wi styl gra­ficz­ny


Źródła:

SJP.pl

Ostęp

1. trud­no do­stęp­ne miej­sce w pu­szczy; ma­tecz­nik;
2. jed­nost­ka po­dzia­łu w la­sach, ogra­ni­czo­na li­nia­mi ostę­po­wy­mi


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) leśn. pod­sta­wo­wa jed­nost­ka sy­ste­ma­ty­za­cji lasu, wy­ko­rzy­sty­wa­na przy zrę­bie

 (1.2) książk. trud­no do­stęp­ne miej­sce w lesie


Ostęp – pod­sta­wo­wa jed­nost­ka sy­ste­ma­ty­za­cji lasu, w któ­rym pro­wa­dzi się prace zrę­bo­we. W ostę­pach sto­su­je się jeden kie­ru­nek cięć. Jest to po­wią­za­ny ze sobą sze­reg drze­wo­sta­nów. Po­szcze­gól­ne ostę­py roz­dzie­la­ją linie ostę­po­we. Prze­bieg linii ostę­po­wych uza­leż­nio­ny jest od typu po­dzia­łu po­wierzch­nio­we­go oraz do­mi­nu­ją­cych w re­gio­nie wia­trów.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ostępowy

1. przy­miot­nik od: ostęp;
2. linia ostę­po­wa - pro­sta droga w lesie pow­sta­ła przez wy­cię­cie drzew; prze­sie­ka, tryba, dukt


Źródła:

SJP.pl

Ostępy

1. trud­no do­stęp­ne miej­sce w pu­szczy; ma­tecz­nik;
2. jed­nost­ka po­dzia­łu w la­sach, ogra­ni­czo­na li­nia­mi ostę­po­wy­mi


Ostę­py (do 1945 Karls­fel­de) – nie­ist­nie­ją­ca już śród­le­śna osada w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie gry­fiń­skim, w gmi­nie Miesz­ko­wi­ce.

W 1904 osadę za­miesz­ki­wa­ło 4 miesz­kań­ców.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa szcze­ciń­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Osu

skrót od ła­ciń­skie­go: Or­di­nis Sanc­tae Ur­su­lae, Zakon Świę­tej Ur­szu­li; ur­szu­lan­ki


Źródła:

SJP.pl

Osuch

brze­go­wa rów­ni­na pia­szczy­sta lub mu­li­sta, od­sła­nia­ją­ca się spod wody w cza­sie ni­skie­go jej stanu, a za­le­wa­na przy sta­nie wy­so­kim


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Osucha

brze­go­wa rów­ni­na pia­szczy­sta lub mu­li­sta, od­sła­nia­ją­ca się spod wody w cza­sie ni­skie­go jej stanu, a za­le­wa­na przy sta­nie wy­so­kim


Osu­cha (niem. "Wat­ten", hol. "wad­den", duń. "vade") — brze­go­wa rów­ni­na pia­szczy­sta lub mu­li­sta, od­sła­nia­ją­ca się spod wody w cza­sie ni­skie­go jej stanu, a za­le­wa­na przy sta­nie wy­so­kim.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Osuchowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Osunięcie

1. rzad­ko: spo­wo­do­wać osu­nię­cie się cze­goś; ob­su­nąć;
2. osu­nąć się:
a) oder­wa­wszy się od cze­goś, od­paść, zsu­nąć się; prze­su­nąć się w dół, śliz­ga­jąc się; osy­pać się;
b) zmie­nić po­zy­cję ze sto­ją­cej na le­żą­cą lub klę­czą­cą; opaść, ob­su­nąć się


Źródła:

SJP.pl

Osunięty

1. rzad­ko: spo­wo­do­wać osu­nię­cie się cze­goś; ob­su­nąć;
2. osu­nąć się:
a) oder­wa­wszy się od cze­goś, od­paść, zsu­nąć się; prze­su­nąć się w dół, śliz­ga­jąc się; osy­pać się;
b) zmie­nić po­zy­cję ze sto­ją­cej na le­żą­cą lub klę­czą­cą; opaść, ob­su­nąć się


Źródła:

SJP.pl

Osunąć

1. rzad­ko: spo­wo­do­wać osu­nię­cie się cze­goś; ob­su­nąć;
2. osu­nąć się:
a) oder­wa­wszy się od cze­goś, od­paść, zsu­nąć się; prze­su­nąć się w dół, śliz­ga­jąc się; osy­pać się;
b) zmie­nić po­zy­cję ze sto­ją­cej na le­żą­cą lub klę­czą­cą; opaść, ob­su­nąć się


Źródła:

SJP.pl

Osuszacz

urzą­dze­nie do usu­wa­nia wil­go­ci


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Osuszanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|osu­szać.


Źródła:

Wiktionary

Osuszać

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. osu­szyć)

 (1.1) po­wo­do­wać, że coś staje się suche; usu­wać ciecz

 (1.2) po­zba­wiać wil­go­ci

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny osu­szać się (dk. osu­szyć się)

 (2.1) być osu­sza­nym

 (2.2) osu­szać sie­bie; po­zba­wiać sie­bie wil­go­ci


Źródła:

Wiktionary

Osuszka

uby­tek masy su­row­ca na sku­tek pa­ro­wa­nia bądź su­bli­ma­cji wody


Źródła:

SJP.pl

Osuszyć

cza­sow­nik prze­chod­ni

 (1.1) do­ko­na­ny od|osu­szać.


Źródła:

Wiktionary

Osutka

mno­gie wyk­wi­ty na skó­rze w po­sta­ci pla­mek, gru­dek lub pę­che­rzy­ków, wy­stę­pu­ją­ce w prze­bie­gu wielu cho­rób za­kaź­nych, za­truć le­ko­wych i jako re­ak­cja uczu­le­nio­wa; wy­syp­ka


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Osuw

1. ob­su­wi­sko
2. osu­wa­nie się cze­goś, zsu­wa­nie w dół


Źródła:

SJP.pl

Osuwać

1. po­wo­do­wać prze­su­nię­cie się cze­goś z wyż­sze­go miej­sca na niż­sze; zsu­wać;
2. osu­wać się:
a) tra­cić punkt opar­cia i prze­su­wać się ku do­ło­wi;
b) oder­wa­wszy się od cze­goś, od­pa­dać, zsu­wać się;
c) po­wo­li sia­dać, upa­dać lub kłaść się, zwy­kle ze zmę­cze­nia lub w wy­ni­ku utra­ty przy­tom­no­ści


Źródła:

SJP.pl

Osuwisko

zie­mia i ma­te­riał skal­ny, na­gro­ma­dzo­ne na stoku i u jego pod­nó­ża na sku­tek zsu­wa­nia się mas skal­nych; zsuw; usu­wi­sko


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) geol. forma rzeź­by te­re­nu pow­sta­ła w wy­ni­ku prze­mie­szcze­nia ma­te­ria­łu skal­ne­go w dół stoku wzdłuż po­wierzch­ni po­śliz­gu, efekt osu­wa­nia;


Osu­wi­sko – nagłe prze­mie­szcze­nie się mas ziem­nych, po­wierzch­nio­wej zwie­trze­li­ny i mas skal­nych po­dło­ża spo­wo­do­wa­ne si­ła­mi przy­ro­dy lub dzia­łal­no­ścią czło­wie­ka (pod­ko­pa­nie stoku lub jego znacz­ne ob­cią­że­nie). Jest to ro­dzaj ru­chów ma­so­wych, po­le­ga­ją­cy na prze­su­wa­niu się ma­te­ria­łu skal­ne­go lub zwie­trze­li­no­we­go wzdłuż po­wierzch­ni po­śliz­gu (na któ­rej na­stą­pi­ło ścię­cie), po­łą­czo­ne z obro­tem.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Osuwiskowo

→ osu­wi­sko­wy


Patrz:osuwiskowy

Źródła:

SJP.pl

Osuwiskowy

pow­sta­ły w wy­ni­ku osu­wa­nia się skał, ziemi itp.


Źródła:

SJP.pl

Oswajalny

o zwie­rzę­ciu: da­ją­cy się os­wo­ić


Źródła:

SJP.pl

Oswajanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|os­wa­jać.


Źródła:

Wiktionary

Oswajać

1. przyz­wy­cza­jać, zaz­na­ja­miać z czymś;
2. przyz­wy­cza­jać dzi­kie zwie­rzę do prze­by­wa­nia wśród ludzi; obła­ska­wiać


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. os­wo­ić)

 (1.1) zo­o­techn. czy­nić zwie­rzę przy­jaz­nym czło­wie­ko­wi lub po­słusz­nym

 (1.2) przen. przyz­wy­cza­jać kogoś do no­wych oko­licz­no­ści

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny os­wa­jać się (dk. os­wo­ić się)

 (2.1) zo­o­techn. tra­cić dzi­kość; sta­wać się przy­jaz­nym czło­wie­ko­wi lub po­słusz­nym zwie­rzę­ciem

 (2.2) przen. przyz­wy­cza­jać sie­bie do no­wych oko­licz­no­ści


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oswald

1. imię mę­skie;
2. naz­wi­sko, np. Lee Har­vey Os­wald (1939-1963), ame­ry­kań­ski za­ma­cho­wiec, dom­nie­ma­ny za­bój­ca pre­zy­den­ta Johna F. Ken­ne­dy'ego


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|m.;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Oswalda

1. imię mę­skie;
2. naz­wi­sko, np. Lee Har­vey Os­wald (1939-1963), ame­ry­kań­ski za­ma­cho­wiec, dom­nie­ma­ny za­bój­ca pre­zy­den­ta Johna F. Ken­ne­dy'ego


Os­wal­da – żeń­ski od­po­wied­nik imie­nia Os­wald.

Os­wal­da imie­ni­ny ob­cho­dzi: 5 sierp­nia i 22 sierp­nia.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Oswobodzenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) wy­pu­szcze­nie na wol­ność


Źródła:

Wiktionary

Oswobodziciel

osoba, która os­wo­bo­dzi­ła, wyz­wo­li­ła kogoś lub coś; wy­baw­ca


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) książk. albo podn. ten, kto os­wo­bo­dził kogoś lub coś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oswobodzicielka

ko­bie­ta, która os­wo­bo­dzi­ła, wyz­wo­li­ła kogoś lub coś


Źródła:

SJP.pl

Oswobodzić

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. os­wa­ba­dzać, os­wo­ba­dzać)

 (1.1) przy­wró­cić swo­bo­dę

cza­sow­nik zwrot­ny do­ko­na­ny os­wo­bo­dzić się (ndk. os­wa­ba­dzać się, os­wo­ba­dzać się)

 (2.1) odzy­skać swo­bo­dę


Źródła:

Wiktionary

Oswoić

1. przyz­wy­cza­ić do cze­goś, zaz­na­jo­mić;
2. obła­ska­wić, udo­mo­wić dzi­kie zwie­rzę


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. os­wa­jać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|os­wa­jać.

cza­sow­nik zwrot­ny do­ko­na­ny os­wo­ić się (ndk. os­wa­jać się)

 (2.1) do­ko­na­ny od|os­wa­jać się.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oswojony

1. przyz­wy­cza­ić do cze­goś, zaz­na­jo­mić;
2. obła­ska­wić, udo­mo­wić dzi­kie zwie­rzę


forma cza­sow­ni­ka.

 (1.1) imie­słów przy­miot­ni­ko­wy bier­ny od: os­wo­ić

przy­miot­nik

 (2.1) przyz­wy­cza­io­ny do kogoś lub do cze­goś albo za­poz­na­ny z czymś

 (2.2) o dzi­kim zwie­rzę­ciu: takie, które stra­ci­ło dzi­kość


Os­wo­jo­ny – trze­ci so­lo­wy album Krzysz­to­fa Mysz­kow­skie­go, za­ło­ży­cie­la i li­de­ra ze­spo­łu Stare Dobre Mał­żeń­stwo, wy­da­ny w 2012 r. Au­to­rem tek­stów za­pre­zen­to­wa­nych na pły­cie jest Jan Ry­bo­wicz, na­to­miast mu­zy­kę do nich skom­po­no­wał Krzysz­tof Mysz­kow­ski.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Osy

1. owad błon­kos­krzy­dły o cha­rak­te­ry­stycz­nym czar­nym ubar­wie­niu w żółte paski;
2. osoba uszczy­pli­wa, zjad­li­wa, do­kucz­li­wa


Osy (Ve­spo­i­dea) – na­dro­dzi­na owa­dów błon­kos­krzy­dłych na­le­żą­cych do po­drzę­du trzon­kó­wek.

Ba­da­niem os zaj­mu­je się sfe­ko­lo­gia (dział en­to­mo­lo­gii) oraz so­cjo­bio­lo­gia'


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Osychać

sta­wać się su­chym z wierz­chu; ob­sy­chać


Źródła:

SJP.pl

Osyfiać

ob­sy­fiać; po­tocz­nie:
1. mocno coś za­bru­dzać, za­nie­czy­szczać; za­sy­fiać, zaś­wi­niać, za­pa­pry­wać;
2. po­wo­do­wać wy­stą­pie­nie pry­szczy, krost; wy­sy­fiać


Źródła:

SJP.pl

Osyfiały

za­sy­fio­ny, za­sy­fia­ły, osy­fio­ny, ob­sy­fio­ny, ob­sy­fia­ły; po­tocz­nie:
1. bar­dzo brud­ny, za­nie­czy­szczo­ny;
2. po­kry­ty pry­szcza­mi


Źródła:

SJP.pl

Osyfikacja

pro­ces pow­sta­wa­nia i mi­ne­ra­li­za­cji kości po­le­ga­ją­cy na przeksz­tał­ca­niu się tkan­ki chrzęst­nej w tkan­kę kost­ną; kost­nie­nie, os­sy­fi­ka­cja


Źródła:

SJP.pl

Osyfiony

za­sy­fio­ny, za­sy­fia­ły, osy­fia­ły, ob­sy­fio­ny, ob­sy­fia­ły; po­tocz­nie:
1. bar­dzo brud­ny, za­nie­czy­szczo­ny;
2. po­kry­ty pry­szcza­mi


Źródła:

SJP.pl

Osyfić

ob­sy­fić; po­tocz­nie:
1. mocno coś za­bru­dzić, za­nie­czy­ścić; oś­wi­nić, za­sy­fić, uś­wi­nić;
2. spo­wo­do­wać wy­stą­pie­nie pry­szczy, krost; wy­sy­fić


Źródła:

SJP.pl

Osykać

daw­niej: sy­cząc, opry­skać


Źródła:

SJP.pl

Osykiwać

rzad­ko: sy­ka­jąc, opry­ski­wać


Źródła:

SJP.pl

Osyp

1. w pszcze­lar­stwie: mart­we pszczo­ły osy­pu­ją­ce się zimą do den­ni­cy ula;
2. dawny po­da­tek fe­u­dal­ny pła­co­ny w zbożu; osep;
3. daw­niej: osy­pi­sko


Osyp – część wsi Be­re­zy­szcze w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie pod­la­skim, w po­wie­cie haj­now­skim, w gmi­nie Cze­rem­cha.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa bia­ło­stoc­kie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Osypanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|osy­pać.


Źródła:

Wiktionary

Osypany

po­kry­ty czymś wy­stę­pu­ją­cym w dużej ilo­ści


Źródła:

SJP.pl

Osypisko

ru­mo­wi­sko pow­sta­łe po­przez osy­pa­nie się wie­trze­ją­cych skał i ziemi; ob­sy­pi­sko


Osy­pi­sko (usy­pi­sko) – na­gro­ma­dze­nie syp­kie­go (luź­ne­go) ma­te­ria­łu skal­ne­go u pod­sta­wy zbo­cza lub stoku. Pow­sta­je w wy­ni­ku prze­mie­szcza­nia się (osy­py­wa­nia się) ma­te­ria­łu z wyżej po­ło­żo­nych par­tii skal­nych w niż­sze, pod wpły­wem siły cięż­ko­ści i in­nych zja­wisk. Two­rzą się wów­czas cha­rak­te­ry­stycz­ne stoż­ki usy­po­we, po­dob­ne do gór­skich piar­gów. Pow­sta­wa­nie osy­pi­ska jest pro­ce­sem bar­dzo dłu­gotr­wa­łym.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Osypiskowy

pow­sta­ły w wy­ni­ku osy­py­wa­nia się skał, ziemi itp.


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z osy­pi­skiem, do­ty­czą­cy osy­pi­ska


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osypka

1. zmie­lo­ne w ca­ło­ści ziar­na psze­ni­cy lub in­nych zbóż;
2. karma dla zwie­rząt do­mo­wych


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) roln. karma dla zwie­rząt do­mo­wych zło­żo­na z grubo zmie­lo­ne­go zboża lub siecz­ki mie­sza­nej z mąką


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osypywanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|osy­py­wać.


Osy­py­wa­nie – w ge­o­lo­gii dy­na­micz­nej, pow­ta­rza­ją­ce się czę­sto­kroć zja­wi­sko od­pa­da­nia drob­nych, po­je­dyn­czych zia­ren zwie­trze­li­ny ze stro­mych sto­ków.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Osz

dru­gie pod wzglę­dem lud­no­ści mia­sto w Kir­gi­sta­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. adm. mia­sto w ob­wo­dzie oszyń­skiem Kir­gi­sta­nu.


Osz ( Oш) – mia­sto ob­wo­do­we w Kir­gi­sta­nie, w po­łud­nio­wej czę­ści Kot­li­ny Fer­gań­skiej, w do­li­nie rzeki Ak­bu­ra (do­rze­cze Syr-darii). Dru­gie pod wzglę­dem licz­by lud­no­ści mia­sto kraju, po sto­li­cy kraju Bisz­ke­ku. Oś­ro­dek ad­mi­ni­stra­cyj­ny ob­wo­du oszyń­skie­go oraz jed­no­cze­śnie od­dziel­na jed­nost­ka ad­mi­ni­stra­cyj­na – mia­sto wy­dzie­lo­ne.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Oszacowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|osza­co­wać.

 (1.2) wynik sza­co­wa­nia


Źródła:

Wiktionary

Oszacować

okre­ślić w przy­bli­że­niu war­tość, wiel­kość lub ilość cze­goś


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny

 (1.1) podać war­tość lub wiel­kość w przy­bli­że­niu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oszacowywać

oce­niać coś w przy­bli­że­niu (ilość, wiel­kość itp.); sza­co­wać


Źródła:

SJP.pl

Oszajca

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Oszaleć

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. sza­leć)

 (1.1) ulec po­mie­sza­niu zmy­słów, wpaść w szał

 (1.2) stra­cić roz­są­dek pod wpły­wem sil­nych uczuć

 (1.3) za­an­ga­żo­wać się nad­mier­nie, za­cząć poś­wię­cać komuś lub cze­muś zbyt wiele uwagi lub czasu


Źródła:

Wiktionary

Oszalowanie

obić coś de­ska­mi w celu wzmoc­nie­nia lub ochro­ny


Źródła:

SJP.pl

Oszalować

obić coś de­ska­mi w celu wzmoc­nie­nia lub ochro­ny


Źródła:

SJP.pl

Oszalowywać

obi­jać ścia­ny de­ska­mi w celu ich wzmoc­nie­nia; sza­lo­wać


Źródła:

SJP.pl

Oszarpać

po­tocz­nie:
1. szar­piąc, ober­wać lub po­strzę­pić coś do­o­ko­ła; ob­szar­pać, otar­gać, ob­tar­gać;
2. oszar­pać się - zmę­czyć się czymś; uszar­pać się, umę­czyć się


Źródła:

SJP.pl

Oszarpywać

daw­niej: ob­szar­py­wać; szar­piąc, obry­wać coś do­o­ko­ła


Źródła:

SJP.pl

Oszast

deska bocz­na z pnia drew­na, z jed­nej stro­ny pła­ska, z dru­giej za­o­krą­glo­na


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Oszałamiający

taki, który po­wo­du­je cza­so­wą utra­tę świa­do­mo­ści; odu­rza­ją­cy


przy­miot­nik

 (1.1) wy­wo­łu­ją­cy silne wra­że­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oszałamiać

oszo­ła­miać;
1. wy­wie­rać na kimś bar­dzo silne wra­że­nie, zwła­szcza po­zy­tyw­ne; ocza­ro­wy­wać;
2. po­zba­wiać kogoś świa­do­mo­ści na pe­wien czas; odu­rzać;
3. osza­ła­miać się - oszo­ła­miać sa­me­go sie­bie


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. oszo­ło­mić)

 (1.1) wy­wo­ły­wać stan czę­ścio­wej utra­ty przy­tom­no­ści; wpro­wa­dzać w stan zam­ro­cze­nia

 (1.2) wy­wie­rać silne wra­że­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oszałomić

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. osza­ła­miać)

 (1.1) rzad. war. oszo­ło­mić, do­ko­na­ny od|osza­ła­miać.


Źródła:

Wiktionary

Oszańcowywać

1. ota­czać szań­ca­mi; szań­co­wać;
2. oszań­co­wy­wać się - ota­czać się szań­ca­mi; szań­co­wać się


Źródła:

SJP.pl

Oszczak

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Oszczanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|oszczać.


Źródła:

Wiktionary

Oszczać

po­tocz­nie: osi­kać


cza­sow­nik do­ko­na­ny

 (1.1) wulg. od­da­jąc mocz, zmo­czyć kogoś lub coś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oszczek

ło­wiec­kie: szcze­ka­nie psa na widok wy­tro­pio­nej zwie­rzy­ny


Źródła:

SJP.pl

Oszczeniony

o niek­tó­rych zwie­rzę­tach, zwła­szcza sa­mi­cy psa: taki, który uro­dził młode


Źródła:

SJP.pl

Oszczep

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) łow. wojsk. daw. broń wo­jen­na lub my­śliw­ska, o dłu­gim drzew­cu i twar­dym, me­ta­lo­wym a wcze­śniej ka­mien­nym, gro­cie;

 (1.2) sport. długi, za­o­strzo­ny pręt uży­wa­ny w lek­ko­at­le­ty­ce do rzu­ca­nia;

 (1.3) sport. pot. rzut oszcze­pem;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Oszczepisko

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) przest. drzew­ce oszcze­pu


Źródła:

Wiktionary

Oszczepnictwo

dzie­dzi­na spor­tu


Źródła:

SJP.pl

Oszczepniczka

za­wod­nicz­ka upra­wia­ją­ca rzut oszcze­pem


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) sport. sports­men­ka upra­wia­ją­ca rzut oszcze­pem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oszczepniczy

→ oszczep­nik


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z oszczep­nict­wem, do­ty­czą­cy oszczep­nict­wa


Patrz:oszczepnik

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oszczepnik

1. spor­to­wiec upra­wia­ją­cy rzut oszcze­pem;
2. daw­niej: żoł­nierz lub my­śli­wy uz­bro­jo­ny w oszczep


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) hist. żoł­nierz, ry­cerz, my­śli­wy uz­bro­jo­ny w oszczep

 (1.2) sport. spor­to­wiec upra­wia­ją­cy rzut oszcze­pem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oszczepowaty

przy­po­mi­na­ją­cy kształ­tem oszczep, po­dob­ny do oszcze­pu


przy­miot­nik

 (1.1) przy­po­mi­na­ją­cy oszczep, w kształ­cie oszcze­pu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oszczepowy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy oszcze­pu


Źródła:

Wiktionary

Oszczerca

osoba po­słu­gu­ją­ca się wobec kogoś oszczer­stwa­mi; pot­war­ca


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) ktoś, kto rzuca oszczer­stwo


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oszczerczo

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób oszczer­czy


Źródła:

Wiktionary

Oszczerczy

taki, który jest oszczer­stwem (po­mó­wie­niem, znie­sła­wie­niem); obraź­li­wy, szka­lu­ją­cy, obel­ży­wy, bluź­nier­czy


przy­miot­nik

 (1.1) bę­dą­cy oszczer­stwem lub za­wie­ra­ją­cy oszczer­stwa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oszczerczyni

→ oszczer­ca; in­sy­nu­a­tor­ka, pot­war­czy­ni


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) rzad. ko­bie­ta rzu­ca­ją­ca oszczer­stwa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oszczerstwo

niez­god­ne z praw­dą, zło­śli­we, oczer­nia­ją­ce przy­pi­sa­nie komuś cze­goś złego w celu skom­pro­mi­to­wa­nia tej osoby; po­mó­wie­nie, pot­warz, znie­sła­wie­nie, in­sy­nu­a­cja


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) kłam­li­wa wy­po­wiedź, która ma na celu po­ni­że­nie lub ośmie­sze­nie kogoś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oszczypać

ob­szczy­pać;
1. szczyp­nąć wiele razy, w wielu miej­scach;
2. sku­biąc, ober­wać tro­chę cze­goś w róż­nych miej­scach;
3. wy­wo­łać uczu­cie kłu­ją­ce­go bólu w róż­nych miej­scach


Źródła:

SJP.pl

Oszczypek

wę­dzo­ny ser, wy­ra­bia­ny przez gó­ra­li z mleka ow­cze­go; oscy­pek


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy lub mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) inna pi­sow­nia wy­ra­zu oscy­pek


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oszczypka

re­gio­nal­na nazwa oszczyp­ka


Źródła:

SJP.pl

Oszczypywać

ob­szczy­py­wać;
1. szczy­pać wiele razy, w wielu miej­scach;
2. sku­biąc, obry­wać tro­chę cze­goś w róż­nych miej­scach;
3. wy­wo­ły­wać uczu­cie kłu­ją­ce­go bólu w róż­nych miej­scach


Źródła:

SJP.pl

Oszczywać

po­tocz­nie: opry­ski­wać kogoś lub coś mo­czem


Źródła:

SJP.pl

Oszczędnie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób oszczęd­ny


Źródła:

Wiktionary

Oszczędniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: oszczęd­nie


Źródła:

SJP.pl

Oszczędniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: oszczęd­ny


Źródła:

SJP.pl

Oszczędności

za­o­szczę­dzo­ne pie­nią­dze


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) to, co zo­sta­ło za­o­szczę­dzo­ne, nie zo­sta­ło zu­ży­te

 (1.2) ekon. za­o­szczę­dzo­ne pie­nią­dze

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D., C., Ms. i W. lp.; M., D., B. i W. lm. od: oszczęd­ność


Oszczęd­no­ści – za­so­by pie­nięż­ne, które nie zo­sta­ły w danym okre­sie przez­na­czo­ne na zakup dóbr i usług kon­sump­cyj­nych (za­spo­ka­ja­ją­cych bie­żą­ce po­trze­by na­byw­ców). Ina­czej uj­mu­jąc jest to war­tość do­cho­du pom­niej­szo­na o war­tość kon­sump­cji.

Wiel­kość oszczęd­no­ści różni się zna­czą­co w za­leż­no­ści od wieku i na­ro­do­wo­ści kon­su­men­tów. Ro­śnie wraz ze wzro­stem do­cho­dów.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Oszczędnościowy

przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z oszczę­dza­niem, słu­żą­cy do oszczę­dza­nia


Źródła:

Wiktionary

Oszczędność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha osoby, która ogra­ni­cza swoje wy­dat­ki

 (1.2) roz­po­rzą­dza­nie za­so­ba­mi w taki spo­sób, aby moż­li­wie najm­niej ich zużyć

 (1.3) cecha cze­goś, co mało ozdob­ne


Źródła:

Wiktionary

Oszczędny

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) nietr­wo­nią­cy pie­nię­dzy, ma­jąt­ku

 (1.2) taki, przy któ­rym zu­ży­wa się nie­wie­le ja­kichś za­so­bów lub środ­ków

 (1.3) nie­na­du­ży­wa­ją­cy cze­goś

 (1.4) skrom­ny, wy­ko­rzy­sty­wa­ny w nie­wiel­kim stop­niu


Źródła:

Wiktionary

Oszczędzanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|oszczę­dzać.


Oszczę­dza­nie – pro­ces, który pro­wa­dzi do pow­sta­wa­nia oszczęd­no­ści.

Wy­róż­nić można na­stę­pu­ją­ce mo­ty­wy oszczę­dza­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Oszczędzać

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. oszczę­dzić)

 (1.1) zu­ży­wać w nie­wiel­kiej ilo­ści

 (1.2) za­cho­wać część cze­goś na póź­niej

 (1.3) spra­wiać, by ktoś cze­goś nie doz­nał

 (1.4) nie za­bi­jać, da­ro­wy­wać życie

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny oszczę­dzać się

 (2.1) nie na­ra­żać się na zmę­cze­nie, nie­bez­pie­czeń­stwo

 (2.2) nie ranić sie­bie sa­me­go, trak­to­wać sie­bie tak­tow­nie


Źródła:

Wiktionary

Oszczędzić

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. oszczę­dzać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|oszczę­dzać.


Źródła:

Wiktionary

Oszelmić

daw­niej: ob­ciąć komuś ucho w ra­mach kary; oszel­mo­wać, ob­szel­mo­wać


Źródła:

SJP.pl

Oszelmować

ob­szel­mo­wać; daw­niej:
1. zwy­my­ślać kogoś; zbesz­tać;
2. ob­ciąć komuś ucho w ra­mach kary; oszel­mić;
3. obe­drzeć, po­strzę­pić, ob­szar­pać


Źródła:

SJP.pl

Oszewka

ob­szy­cie brze­gu ubra­nia; la­mów­ka, ob­szyw­ka


Źródła:

SJP.pl

Oszkalowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|osz­ka­lo­wać.


Źródła:

Wiktionary

Oszkalować

1. przed­sta­wić kogoś w złym świet­le, rzu­cić oszczer­stwa; ob­mó­wić, oczer­nić;
2. osz­ka­lo­wać się:
a) osz­ka­lo­wać sa­me­go sie­bie;
b) osz­ka­lo­wać jeden dru­gie­go


Źródła:

SJP.pl

Oszkapiać

po­tocz­nie: świa­do­mie wpro­wa­dzać w błąd; na­bie­rać


Źródła:

SJP.pl

Oszkapić

po­tocz­nie: świa­do­mie wpro­wa­dzić w błąd; na­brać


Źródła:

SJP.pl

Oszklić

wsta­wić szkło w ramy okien­ne, drzwio­we itp.


cza­sow­nik

 (1.1) za­mon­to­wać szybę


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oszkowice

Osz­ko­wi­ce – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie łódz­kim, w po­wie­cie ło­wic­kim, w gmi­nie Bie­la­wy.

W la­tach 1954–1961 wieś była sie­dzi­bą gro­ma­dy Osz­ko­wi­ce, w la­tach 1970-1972 pow­tór­nie – Osz­ko­wi­ce. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa skier­nie­wic­kie­go.


Źródła:

Wikipedia

Oszkrabina

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. obier­ka


Źródła:

Wiktionary

Oszlifować

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. szli­fo­wać)

 (1.1) rzem. nadać gład­kość, po­łysk, od­po­wied­ni kształt przez tar­cie; wy­gła­dzić przez szli­fo­wa­nie

 (1.2) przen. po­pra­wić coś, żeby było wła­ści­wie wy­koń­czo­ne; usu­nąć nie­do­sko­na­ło­ści


Źródła:

Wiktionary

Oszlifowywać

na­da­wać cze­muś gład­kość przez szli­fo­wa­nie; szli­fo­wać


Źródła:

SJP.pl

Oszloch

osz­loch mor­ski - by­li­na z ro­dzi­ny szpa­ra­go­wa­tych, upra­wia­na głów­nie w po­łud­nio­wej Eu­ro­pie dla du­żych, wa­żą­cych do 3 kg cebul, sto­so­wa­nych w lecz­nict­wie i jako trut­ka na gry­zo­nie; ce­bu­la mor­ska, ur­gi­nia mor­ska, ckli­wi­ca


Źródła:

SJP.pl

Oszmiana

mia­sto na Bia­ło­ru­si


Osz­mia­na ( Ашмяны, "Ašmiany", Ašmena, Ошмяны, "Osz­mia­ny", hebr. אשמיאני) – mia­sto na Bia­ło­ru­si, w ob­wo­dzie gro­dzień­skim, sie­dzi­ba re­jo­nu osz­miań­skie­go, do 1945 w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie wi­leń­skim, sie­dzi­ba po­wia­tu osz­miań­skie­go; po­ło­żo­ne na Gar­bie Osz­miań­skim, nad Osz­mian­ką, w po­bli­żu gra­ni­cy z Litwą, na Wi­leń­szczyź­nie; 14,8 tys. miesz­kań­ców (2010).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Oszmiański

→ Osz­mia­na


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy Osz­mia­ny, zwią­za­ny z Osz­mia­ną


Patrz:Oszmiana

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oszołamiający

osza­ła­miać;
1. wy­wie­rać na kimś bar­dzo silne wra­że­nie, zwła­szcza po­zy­tyw­ne; ocza­ro­wy­wać;
2. po­zba­wiać kogoś świa­do­mo­ści na pe­wien czas; odu­rzać;
3. oszo­ła­miać się - oszo­ła­miać sa­me­go sie­bie


Źródła:

SJP.pl

Oszołamiać

osza­ła­miać;
1. wy­wie­rać na kimś bar­dzo silne wra­że­nie, zwła­szcza po­zy­tyw­ne; ocza­ro­wy­wać;
2. po­zba­wiać kogoś świa­do­mo­ści na pe­wien czas; odu­rzać;
3. oszo­ła­miać się - oszo­ła­miać sa­me­go sie­bie


Źródła:

SJP.pl

Oszołom

1. wa­riat, osoba niez­rów­no­wa­żo­na psy­chicz­nie;
2. osoba ślepo wie­rzą­ca w jakąś ideę; fa­na­tyk;
3. żar­to­bli­wie: su­per­mar­ket sieci Au­chan; Oszo­łom


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pot. czło­wiek wie­rzą­cy bez­gra­nicz­nie w jakąś ide­o­lo­gię, ślepo jej pod­po­rząd­ko­wa­ny

 (1.2) pot. osoba za­cho­wu­ją­ca się nie­nor­mal­nie

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) pot. sklep Au­chan

forma cza­sow­ni­ka.

 (3.1) 2. os. lp. rozk. od: oszo­ło­mić


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oszołomienie

1. wy­wrzeć na kimś bar­dzo silne wra­że­nie, zwła­szcza po­zy­tyw­ne; ocza­ro­wać;
2. po­zba­wić kogoś świa­do­mo­ści na pe­wien czas; odu­rzyć;
3. oszo­ło­mić się - oszo­ło­mić sa­me­go sie­bie


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) stan ogra­ni­czo­nej świa­do­mo­ści

 (1.2) przen. stan wy­wo­ła­ny sil­nym prze­ży­ciem


Oszo­ło­mie­nie – pol­ski dra­mat bio­gra­ficz­ny z 1988 roku w re­ży­se­rii Je­rze­go Sztwiert­ni.

Tre­ścią fa­bu­ły jest hi­sto­ria życia ak­to­ra Wła­dy­sła­wa, opar­ta na bio­gra­fii Ka­zi­mie­rza Ju­no­szy-Stę­pow­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Oszołomiony

1. wy­wrzeć na kimś bar­dzo silne wra­że­nie, zwła­szcza po­zy­tyw­ne; ocza­ro­wać;
2. po­zba­wić kogoś świa­do­mo­ści na pe­wien czas; odu­rzyć;
3. oszo­ło­mić się - oszo­ło­mić sa­me­go sie­bie


Źródła:

SJP.pl

Oszołomić

1. wy­wrzeć na kimś bar­dzo silne wra­że­nie, zwła­szcza po­zy­tyw­ne; ocza­ro­wać;
2. po­zba­wić kogoś świa­do­mo­ści na pe­wien czas; odu­rzyć;
3. oszo­ło­mić się - oszo­ło­mić sa­me­go sie­bie


cza­sow­nik prze­chod­ni

 (1.1) do­ko­na­ny od|osza­ła­miać. / oszo­ła­miać (otu­ma­nić)

 (1.2) do­ko­na­ny od|osza­ła­miać. / oszo­ła­miać (zszo­ko­wać)

 (1.3) do­ko­na­ny od|osza­ła­miać. / oszo­ła­miać (wpro­wa­dzać w stan zam­ro­cze­nia)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oszołomka

→ oszo­łom


Patrz:oszołom

Źródła:

SJP.pl

Oszołomowaty

po­tocz­nie: przy­po­mi­na­ją­cy oszo­ło­ma, taki jak oszo­łom; oszo­łom­ski


Źródła:

SJP.pl

Oszołomski

po­tocz­nie: wła­ści­wy oszo­ło­mo­wi, zło­żo­ny z oszo­ło­mów; oszo­ło­mo­wa­ty


przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy cechy oszo­ło­ma


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oszołomstwo

po­tocz­nie:
1. ogół oszo­ło­mów, bez­kry­tycz­nych i fa­na­tycz­nych wyz­naw­ców ja­kiejś idei lub osób za­cho­wu­ją­cych się nie­nor­mal­nie;
2. za­cho­wa­nia lub po­glą­dy wła­ści­we oszo­ło­mom


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) ogół oszo­ło­mów


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oszpecać

1. czy­nić brzyd­kim, odra­ża­ją­cym, szpet­nym, np. po­przez oka­le­cza­nie twa­rzy;
2. osz­pe­cać się - psuć swój wy­gląd np. brzyd­ką fry­zu­rą, stro­jem


Źródła:

SJP.pl

Oszpecenie

1. uczy­nić brzyd­kim, odra­ża­ją­cym, szpet­nym, np. po­przez oka­le­cze­nie twa­rzy;
2. osz­pe­cić się - zep­suć swój wy­gląd np. brzyd­ką fry­zu­rą, stro­jem


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) uczy­nie­nie szpet­nym


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oszpecić

1. uczy­nić brzyd­kim, odra­ża­ją­cym, szpet­nym, np. po­przez oka­le­cze­nie twa­rzy;
2. osz­pe­cić się - zep­suć swój wy­gląd np. brzyd­ką fry­zu­rą, stro­jem


Źródła:

SJP.pl

Oszpilna

ro­dzaj palmy wy­stę­pu­ją­cy w Azji Po­łud­nio­wo-Wschod­niej; sa­la­ka, salak


Źródła:

SJP.pl

Oszraniać

1. po­kry­wać szro­nem; szro­nić;
2. po­kry­wać si­wiz­ną;
3. osz­ra­niać się - po­kry­wać się szro­nem; szro­nić się, szro­nieć


Źródła:

SJP.pl

Oszroniały

po­kry­ty krysz­tał­ka­mi lodu; szro­ni­sty


Źródła:

SJP.pl

Oszronieć

1. po­kryć się szro­nem; osz­ro­nić się;
2. po­kryć się si­wiz­ną


Źródła:

SJP.pl

Oszroniony

przy­miot­nik

 (1.1) po­kry­ty szro­nem


Źródła:

Wiktionary

Oszronić

1. po­kryć szro­nem;
2. po­kryć si­wiz­ną;
3. osz­ro­nić się - po­kryć się szro­nem


Źródła:

SJP.pl

Osztorcowywać

1. kar­cić kogoś ostro, uży­wa­jąc obel­ży­wych słów; obsz­tor­co­wy­wać;
2. daw­niej: zrów­ny­wać, wy­gła­dzać boki belki lub deski


Źródła:

SJP.pl

Oszubski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Oszukanica

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta, która oszu­ku­je


Źródła:

Wiktionary

Oszukanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|oszu­kać.


Źródła:

Wiktionary

Oszukaniec

czło­wiek, który oszu­ku­je; oszust


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba, która oszu­ku­je


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oszukany

daw­niej: oszu­kań­czy


Źródła:

SJP.pl

Oszukać

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. oszu­ki­wać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|oszu­ki­wać.


Źródła:

Wiktionary

Oszukańczo

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób opie­ra­ją­cy się na nie­ucz­ci­wo­ści


Źródła:

Wiktionary

Oszukańczość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co oszu­kań­cze


Źródła:

Wiktionary

Oszukańczy

po­le­ga­ją­cy na oszu­stwie (np. oszu­kań­cza gra, oszu­kań­cze prak­ty­ki)


przy­miot­nik

 (1.1) opie­ra­ją­cy się na oszu­stwie, nie­ucz­ci­wo­ści


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oszukaństwo

po­tocz­nie:
1. oszu­stwo lub oszu­ki­wa­nie;
2. coś fał­szy­we­go


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) pot. wpro­wa­dze­nie kogoś w błąd dla uzy­ska­nia ko­rzy­ści


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oszukista

mło­dzie­żo­wo: oszust


Źródła:

SJP.pl

Oszukiwanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|oszu­ki­wać.


Źródła:

Wiktionary

Oszukiwać

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. oszu­kać)

 (1.1) do­pro­wa­dzać kogoś do nie­ko­rzyst­ne­go roz­po­rzą­dze­nia jego mie­niem przez po­da­nie nie­praw­dy lub ukry­cie niez­na­nych mu fak­tów

 (1.2) mówić komuś nie­praw­dę, kła­mać

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. brak)

 (2.1) ce­lo­wo i po­ta­jem­nie nie prze­strze­gać reguł pod­czas gry celem uzy­ska­nia lep­sze­go wy­ni­ku; oszu­ki­wać (1.1) part­ne­rów gry

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny oszu­ki­wać się (dk. oszu­kać się)

 (3.1) nie przyj­mo­wać do wia­do­mo­ści praw­dy, łu­dzić się, że jest ina­czej

 (3.2) oszu­ki­wać (1.1) jeden dru­gie­go


Źródła:

Wiktionary

Oszust

czło­wiek świa­do­mie wpro­wa­dza­ją­cy kogoś w błąd; kłam­ca, łgarz, bla­gier


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) ten, kto oszu­ku­je


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Oszustka

→ oszust


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) osoba płci żeń­skiej, która oszu­ku­je


Oszust­ka (ang. "The Cheat") – ame­ry­kań­ski niemy film z 1915 roku w re­ży­se­rii Ce­ci­la B. DeMille.


Patrz:oszust

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Oszustwo

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) praw. prze­stęp­stwo po­le­ga­ją­ce na do­pro­wa­dze­niu innej osoby do nie­ko­rzyst­ne­go roz­po­rzą­dze­nia mie­niem włas­nym lub cu­dzym za po­mo­cą wpro­wa­dze­nia jej w błąd albo wy­zy­ska­nia jej błędu lub nie­zdol­no­ści do na­le­ży­te­go poj­mo­wa­nia przed­się­bra­ne­go dzia­ła­nia, w celu osią­gnię­cia ko­rzy­ści ma­jąt­ko­wej;

 (1.2) pot. świa­do­me wpro­wa­dze­nie kogoś w błąd dla włas­nej ko­rzy­ści


Oszu­stwo, wy­łu­dze­nie – prze­stęp­stwo po­le­ga­ją­ce na do­pro­wa­dze­niu innej osoby do nie­ko­rzyst­ne­go roz­po­rzą­dze­nia mie­niem włas­nym lub cu­dzym za po­mo­cą wpro­wa­dze­nia jej w błąd albo wy­zy­ska­nia jej błędu lub nie­zdol­no­ści do na­le­ży­te­go poj­mo­wa­nia przed­się­bra­ne­go dzia­ła­nia, w celu osią­gnię­cia ko­rzy­ści ma­jąt­ko­wej.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Oszwabianie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|osz­wa­biać.


Źródła:

Wiktionary

Oszwabiać

cza­sow­nik

 (1.1) pot. oszu­ki­wać


Źródła:

Wiktionary

Oszwabienie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|osz­wa­bić.


Źródła:

Wiktionary

Oszwabić

okpić, oszu­kać kogoś


cza­sow­nik

 (1.1) pejor. oszu­kać


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oszwabka

po­tocz­nie: ok­pie­nie kogoś, oszu­stwo


Źródła:

SJP.pl

Oszydzić

cza­sow­nik do­ko­na­ny

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. okpić


Źródła:

Wiktionary

Oszyldwachowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|oszyld­wa­cho­wać.


Źródła:

Wiktionary

Oszyldwachować

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny

 (1.1) daw. oto­czyć szyld­wa­cha­mi, ob­sta­wić stra­żą, war­tow­ni­ka­mi


Źródła:

Wiktionary

Oszynda

oszyn­da le­szczy­no­wiec - czer­wo­ny owad z ro­dzi­ny chrzą­szczy


Oszyn­da ("Apo­de­rus") – ro­dzaj chrzą­szczy z na­dro­dzi­ny ryj­kow­ców i ro­dzi­ny po­dry­jo­wa­tych.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Oszyć

daw­niej: ob­szyć (przy­szyć wzdłuż lub do­o­ko­ła cze­goś)


Źródła:

SJP.pl

Oszyński

obwód oszyń­ski - obwód w Kir­gi­sta­nie ze sto­li­cą w Oszu


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Oszem, do­ty­czą­cy Oszu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osóbka

zdrob­nie­nie od: osoba


Źródła:

SJP.pl

Osóbka-Morawski

naz­wi­sko, np. Ed­ward Osób­ka-Mo­raw­ski (wła­ści­wie Ed­ward Osób­ka, 1909-1997), dzia­łacz po­li­tycz­ny


Źródła:

SJP.pl

Osóg

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. po­ży­tek


Źródła:

Wiktionary

Osów

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Osówka

wieś w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Osączarka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) techn. pod­staw­ka do sa­mo­czyn­ne­go osą­cza­nia mo­krych na­czyń po ich umy­ciu


Źródła:

Wiktionary

Osączać

spra­wiać, by z cze­goś ście­kał, od­cie­kał, wy­są­czał się płyn, naj­czę­ściej woda; od­są­czać


Źródła:

SJP.pl

Osączyć

spra­wić, by z cze­goś ściekł, od­ciekł, wy­są­czył się płyn, naj­czę­ściej woda; od­są­czyć


Źródła:

SJP.pl

Osąd

ocena, sąd, wy­da­nie opi­nii o czymś


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) opi­nia o czymś lub o kimś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osądzająco

→ osa­dzać


Patrz:osadzać

Źródła:

SJP.pl

Osądzanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|osą­dzać.


Źródła:

Wiktionary

Osądzać

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. osą­dzić)

 (1.1) praw. zob. osą­dzić.

 (1.2) książk. zob. osą­dzić. (wydać opi­nię)


Źródła:

Wiktionary

Osądzenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|osą­dzić.


Źródła:

Wiktionary

Osądzić

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. osą­dzać)

 (1.1) praw. roz­pa­trzyć spra­wę i wydać wyrok

 (1.2) książk. wydać opi­nię o czymś lub o kimś


Źródła:

Wiktionary

Osędzielina

re­gio­nal­nie: biały osad pow­sta­ją­cy z marz­ną­cych kro­pe­lek mgły; sadź


Źródła:

SJP.pl

Osęk

długi drąg za­koń­czo­ny me­ta­lo­wym ha­kiem, uży­wa­ny do ło­wie­nia ryb lub jako sprzęt ra­tow­ni­czy; bosak, osęka


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) hist. techn. długi drąg (drew­nia­ny lub me­ta­lo­wy) za­koń­czo­ny cha­rak­te­ry­stycz­nym me­ta­lo­wym ha­kiem, ostrzem lub ro­dza­jem wideł

 (1.2) ryb. ro­dzaj że­laz­nych wideł do ło­wie­nia pod­pły­wa­ją­cych ryb


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osęka

długi drąg za­koń­czo­ny me­ta­lo­wym ha­kiem, uży­wa­ny do ło­wie­nia ryb lub jako sprzęt ra­tow­ni­czy; bosak, osęk


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) hak na sty­li­sku lub widły do wy­ciąf­ga­nia z wody ryb pod­cią­ga­nych wędką;

 (1.2) drąg za­koń­czo­ny ha­kiem i ostrzem, słu­żą­cy głów­nie jako sprzęt ra­tow­ni­czy


Osęka – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie wo­ło­miń­skim, w gmi­nie Stra­chów­ka. Ma sta­tus so­łect­wa. Przez miej­sco­wość prze­pły­wa nie­wiel­ka rzeka Osow­ni­ca, do­pływ Liwca.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa sied­lec­kie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Osękowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Osłabiacz

rozt­wór che­micz­ny sto­so­wa­ny w fo­to­gra­fii czar­no-bia­łej w celu zmniej­sze­nia gę­sto­ści op­tycz­nej obra­zu


Źródła:

SJP.pl

Osłabiająco

→ osła­biać


Patrz:osłabiać

Źródła:

SJP.pl

Osłabianie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|osła­biać.


Źródła:

Wiktionary

Osłabiać

cza­sow­nik

 (1.1) spra­wiać, że coś lub ktoś staje się słab­szy


Źródła:

Wiktionary

Osłabienie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|osła­bić.

 (1.2) med. stan złego sa­mo­po­czu­cia fi­zycz­ne­go


Źródła:

Wiktionary

Osłabiony

przy­miot­nik

 (1.1) med. od­czu­wa­ją­cy osła­bie­nie; bez sił wi­tal­nych

forma cza­sow­ni­ka.

 (2.1) imie­słów przy­miot­ni­ko­wy bier­ny od osła­bić


Źródła:

Wiktionary

Osłabić

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. osła­biać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|osła­biać.


Źródła:

Wiktionary

Osłabnąć

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. słab­nąć)

 (1.1) stra­cić siłę i ak­tyw­ność; stać się wy­czer­pa­nym

 (1.2) stra­cić na sile, utra­cić in­ten­syw­ność


Źródła:

Wiktionary

Osłabły

taki, który osłabł, stał się słab­szy, stra­cił siły


Źródła:

SJP.pl

Osłaniający

→ osła­niać


Patrz:osłaniać

Źródła:

SJP.pl

Osłanianie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|osła­niać.


Źródła:

Wiktionary

Osłaniać

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. osło­nić)

 (1.1) okry­wać coś czymś, od­gra­dzać od cze­goś, czy­nić coś nie­wi­docz­nym

 (1.2) swoim po­ło­że­niem unie­moż­li­wiać za­a­ta­ko­wa­nie kogoś albo za­bez­pie­czać kogoś lub coś przed czymś szkod­li­wym, nie­bez­piecz­nym

 (1.3) przen. chro­nić kogoś lub coś przed od­po­wie­dzial­no­ścią albo czymś nie­przy­jem­nym, nie­bez­piecz­nym

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny osła­niać się (dk. osło­nić się)

 (2.1) osła­niać (1.1) czymś sie­bie sa­me­go

 (2.2) osła­niać (1.2) jeden dru­gie­go

 (2.3) osła­niać (1.3) jeden dru­gie­go


Źródła:

Wiktionary

Osławiać

daw­niej:
1. ob­ma­wiać, szka­lo­wać kogoś; znie­sła­wiać;
2. osła­wiać się - zy­ski­wać złą sławę, opi­nię


Źródła:

SJP.pl

Osławiony

ma­ją­cy złą sławę


Źródła:

SJP.pl

Osławić

daw­niej:
1. ob­mó­wić, osz­ka­lo­wać kogoś; znie­sła­wić;
2. osła­wić się - zy­skać złą sławę, opi­nię


Źródła:

SJP.pl

Osłoda

to, co przy­no­si uko­je­nie, za­do­wo­le­nie, za­pom­nie­nie; po­cie­cha


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) to, co przy­no­si za­do­wo­le­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osłodzić

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. osła­dzać)

 (1.1) kulin. uczy­nić coś słod­kim po­przez do­da­nie słod­kiej sub­stan­cji

 (1.2) przen. uczy­nić coś nie­przy­jem­ne­go łat­wiej­szym do znie­sie­nia


Źródła:

Wiktionary

Osłomuł

bez­płod­ny mie­sza­niec pow­sta­ły ze skrzy­żo­wa­nia konia i ośli­cy; oślik


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) zo­o­techn. mie­sza­niec ogie­ra konia i kla­czy osła, bez­płod­ny;


Osło­muł lub oślik – mie­sza­niec mię­dzy­ga­tun­ko­wy ogie­ra konia do­mo­we­go z kla­czą osła. Cał­ko­wi­cie bez­płod­ny. Zew­nętrz­nie po­dob­ny bar­dziej do matki. Sierść sza­rej maści, na brzu­chu jasna, po­sia­da ty­po­wo ośle uszy oraz cien­ki za­koń­czo­ny pęcz­kiem ogon. Jest niż­szy i słab­szy od muła i dla­te­go jest dużo rza­dziej ho­do­wa­ny. Cza­sa­mi wy­ko­rzy­sty­wa­ny w za­stęp­stwie osła w ono­te­ra­pii.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Osłona

1. ochro­na przed czymś;
2. coś, co osła­nia


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) coś, co osła­nia daną rzecz w celu chro­nie­nia jej lub przed nią

 (1.2) wojsk. ma­newr chro­nią­cy inne od­dzia­ły i umoż­li­wia­ją­cy im wy­ko­na­nie misji

 (1.3) wojsk. od­dział wy­ko­nu­ją­cy ma­newr osło­ny (1.2)

 (1.4) pot. med. lek osło­no­wy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osłonica

małe zwie­rzę mor­skie z typu stru­now­ców


Źródła:

SJP.pl

Osłonice

małe zwie­rzę mor­skie z typu stru­now­ców


Osło­ni­ce (Tu­ni­ca­ta), stru­no­o­go­no­we (Uro­chor­da­ta, Uro­cor­da) – grupa stru­now­ców o pro­stej bu­do­wie, prze­cho­dzą­cych roz­wój zło­żo­ny. Są zwie­rzę­ta­mi wy­łącz­nie mor­ski­mi. Cha­rak­te­ry­zu­ją się obec­no­ścią zew­nętrz­nej, or­ga­nicz­nej osłon­ki – tu­ni­ki – o roz­ma­i­tej gru­bo­ści i kon­sy­sten­cji, zbu­do­wa­nej z tu­ni­cy­ny – wę­glo­wo­da­nu nie­straw­ne­go, chro­nią­ce­go przed dra­pież­ni­ka­mi. Tu­ni­ka pełni rolę szkie­le­tu zew­nętrz­ne­go, okre­so­wo zrzu­ca­ne­go. W tu­ni­ce znaj­du­ją się ko­mór­ki two­rzą­ce krew, pig­ment i włó­kna ko­la­ge­no­we.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Osłonin

Osło­nin – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie wolsz­tyń­skim, w gmi­nie Prze­męt.


Źródła:

Wikipedia

Osłonino

Osło­ni­no (kaszb. "Òsłónino", niem. "Os­la­nin", daw­niej "Os­lo­ni­no") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie puc­kim, w gmi­nie Puck. Leży nad Za­to­ką Pucką, u uj­ścia rzeki Gi­zdep­ki, na Ka­szu­bach. Miej­sco­wość z przy­sta­nią mor­ską dla ry­ba­ków (pas plaży). Ma sta­tus so­łect­wa.


Źródła:

Wikipedia

Osłoniony

daw­niej: osło­nię­ty


Źródła:

SJP.pl

Osłonić

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. osła­niać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|osła­niać.


Źródła:

Wiktionary

Osłonięcie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|osło­nić.


Źródła:

Wiktionary

Osłonka

zdrob­nie­nie od: osło­na


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od: osło­na

 (1.2) mała osło­na

 (1.3) zool. błona osła­nia­ją­ca niek­tó­re ko­mór­ki u zwie­rząt

 (1.4) bot. cien­ka błona osła­nia­ją­ca za­lą­żek

 (1.5) spoż. zew­nętrz­na po­wło­ka węd­lin


Osłon­ka – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie no­wod­wor­skim, w gmi­nie Nowy Dwór Gdań­ski. Leży na ob­sza­rze Żuław Wi­śla­nych nad Szkar­pa­wą.

Wieś wcho­dzi w skład so­łect­wa "Ma­rzę­ci­no".

Wieś ko­mor­nict­wa zew­nętrz­ne­go El­blą­ga w XVII i XVIII wieku. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa el­blą­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Osłonkowy

→ osłon­ka


Patrz:osłonka

Źródła:

SJP.pl

Osłonny

ina­czej: osła­nia­ją­cy, sta­no­wią­cy osło­nę


Źródła:

SJP.pl

Osłonowe

→ osło­na


Patrz:osłona

Źródła:

SJP.pl

Osłonowo

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) osła­nia­jąc przed czymś


Źródła:

Wiktionary

Osłonowy

→ osło­na


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) ma­ją­cy dzia­ła­nie osła­nia­ją­ce, peł­nią­cy funk­cję osło­ny


Patrz:osłona

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osłuch

me­to­da ba­da­nia po­le­ga­ją­ca na osłu­chi­wa­niu cze­goś; au­skul­ta­cja


Źródła:

SJP.pl

Osłuchanie

1. w me­dy­cy­nie: zba­dać stan niek­tó­rych na­rzą­dów przez przy­ło­że­nie ucha lub słu­chaw­ki do ciała ba­da­ne­go;
2. zba­dać słu­cho­wo pracę ma­szy­ny;
3. osłu­chać się -
a) poz­nać coś dzię­ki wie­lo­krot­ne­mu usły­sze­niu;
b) spo­wszed­nieć wsku­tek czę­ste­go pow­ta­rza­nia


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|osłu­chać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osłuchany

1. w me­dy­cy­nie: zba­dać stan niek­tó­rych na­rzą­dów przez przy­ło­że­nie ucha lub słu­chaw­ki do ciała ba­da­ne­go;
2. zba­dać słu­cho­wo pracę ma­szy­ny;
3. osłu­chać się -
a) poz­nać coś dzię­ki wie­lo­krot­ne­mu usły­sze­niu;
b) spo­wszed­nieć wsku­tek czę­ste­go pow­ta­rza­nia


Źródła:

SJP.pl

Osłuchać

1. w me­dy­cy­nie: zba­dać stan niek­tó­rych na­rzą­dów przez przy­ło­że­nie ucha lub słu­chaw­ki do ciała ba­da­ne­go;
2. zba­dać słu­cho­wo pracę ma­szy­ny;
3. osłu­chać się -
a) poz­nać coś dzię­ki wie­lo­krot­ne­mu usły­sze­niu;
b) spo­wszed­nieć wsku­tek czę­ste­go pow­ta­rza­nia


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. osłu­chi­wać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|osłu­chi­wać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osłuchiwanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|osłu­chi­wać.

 (1.2) med. zob. au­skul­ta­cja.


Osłu­chi­wa­nie (łac. "au­scul­ta­tio", ang. au­scul­ta­tion) – ba­da­nie le­kar­skie po­le­ga­ją­ce na oce­nie dźwię­ków (szu­mów, szme­rów, tonów) po­cho­dzą­cych od niek­tó­rych na­rzą­dów wew­nętrz­nych, głów­nie od serca, płuc (wraz z dol­ny­mi dro­ga­mi od­de­cho­wy­mi), jamy brzusz­nej (pe­ry­stal­ty­ka), tęt­nic, a także tętna płodu.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Osłuchiwać

1. w me­dy­cy­nie: badać stan niek­tó­rych na­rzą­dów przez przy­ło­że­nie ucha lub słu­chaw­ki do ciała ba­da­ne­go;
2. badać słu­cho­wo pracę ma­szy­ny;
3. osłu­chi­wać się -
a) poz­na­wać coś dzię­ki wie­lo­krot­ne­mu usły­sze­niu;
b) po­wszed­nieć wsku­tek czę­ste­go pow­ta­rza­nia


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. osłu­chać)

 (1.1) badać kogoś, słu­cha­jąc wy­da­wa­nych dźwię­ków przez niek­tó­re na­rzą­dy, np. ste­to­sko­pem

 (1.2) spraw­dzać stan ma­szyn słu­chem

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny osłu­chi­wać się (dk. osłu­chać się)

 (2.1) przyz­wy­cza­jać się do cze­goś dzię­ki wie­lo­krot­ne­mu pow­ta­rza­niu

 (2.2) roz­poz­na­wać, ro­zu­mieć coś dzię­ki wie­lo­krot­ne­mu sły­sze­niu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osłuchowy

da­ją­cy się poz­nać przez osłu­cha­nie; do­ty­czą­cy osłu­chu, osłu­chi­wa­nia


przy­miot­nik

 (1.1) med. opar­ty na osłu­chi­wa­niu, do­ty­czą­cy osłu­chi­wa­niu, wyw­nio­sko­wa­ny na pod­sta­wie osłu­chi­wa­nia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osłupiający

wpro­wa­dza­ją­cy w osłu­pie­nie


Źródła:

SJP.pl

Osłupiać

za­ska­ki­wać kogoś czymś, wpra­wiać w zdu­mie­nie; zdu­mie­wać


Źródła:

SJP.pl

Osłupiały

znie­ru­cho­mieć ze zdu­mie­nia lub prze­ra­że­nia


przy­miot­nik

 (1.1) bar­dzo za­sko­czo­ny, zdu­mio­ny, zdzi­wio­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Osłupienie

znie­ru­cho­mieć ze zdu­mie­nia lub prze­ra­że­nia


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) wiel­kie za­sko­cze­nie, zdu­mie­nie


Osłu­pie­nie (stu­por) – za­bu­rze­nie poz­naw­cze, do któ­re­go ob­ja­wów na­le­żą aki­ne­za, mu­tyzm, brak re­ak­cji na bodź­ce przy jed­no­czes­nym za­cho­wa­niu przy­tom­no­ści (może być jed­nak ona niez­nacz­nie przym­glo­na).

Pa­cjent, mimo za­cho­wa­nia świa­do­mo­ści, nie re­a­gu­je na bodź­ce zew­nętrz­ne, nie po­ru­sza się, nie mówi, wzrok ma utk­wio­ny w jed­nym punk­cie.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Osłupieć

znie­ru­cho­mieć ze zdu­mie­nia lub prze­ra­że­nia


Źródła:

SJP.pl

Osłupić

za­sko­czyć kogoś czymś, wpra­wić w zdu­mie­nie


Źródła:

SJP.pl

Osłupkować

umie­ścić słup­ki w po­dło­żu


Źródła:

SJP.pl