Ok

1. pętla sieci
2. kro­pla tłu­szczu na po­wierzch­ni zupy
3. coś, co przy­po­mi­na kształ­tem gałkę oczną
4. w że­glar­stwie: pętla na końcu liny
5. oczko - gra kar­cia­na; także 21 punk­tów zdo­by­tych w tej grze


przy­miot­nik

 (1.1) pot. w po­rząd­ku, dobry

przy­słó­wek

 (2.1) pot. w po­rząd­ku, do­brze

wy­krzy­knik

 (3.1) pot. oz­na­cza­ją­cy zgodę

forma rze­czow­ni­ka.

 (4.1) D. lm. od oko (w zna­cze­niu oka w sieci ry­bac­kiej, oka na ro­so­le lub oka cy­klo­nu)


OK (rów­nież okay, l. mn. OKs lub okays) – wy­ra­że­nie po­cho­dzą­ce z ję­zy­ka an­giel­skie­go oz­na­cza­ją­ce „w po­rząd­ku”, „do­brze”.

Zwrot jest po­cho­dze­nia ame­ry­kań­skie­go, ale jego ety­mo­lo­gia nie jest do­kład­nie znana. Pier­wszy raz w druku uka­za­ła się w 23 marca 1839 roku jako skrót błęd­nej, ale po­wszech­nej formy "all cor­rect".


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ok.

skrót od: około (czy­ta­ny jako cały wyraz)


skrót

 (1.1) = około


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oka

na­rząd wzro­ku


forma rze­czow­ni­ka.

 (1.1) zob. oko.


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Okablowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|oka­blo­wać.

 (1.2) sy­stem kabli w bu­dyn­ku lub urzą­dze­niu


Źródła:

Wiktionary

Okablowywanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) techn. za­kła­da­nie, in­sta­lo­wa­nie kabli


Źródła:

Wiktionary

Okadzać

ob­ka­dzać;
1. ota­czać won­nym dymem;
2. ody­miać ro­śli­ny w celu zni­szcze­nia szkod­ni­ków


Źródła:

SJP.pl

Okadzić

ob­ka­dzić;
1. oto­czyć won­nym dymem;
2. ody­mić ro­śli­ny w celu zni­szcze­nia szkod­ni­ków


Źródła:

SJP.pl

Okalanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|oka­lać.


Źródła:

Wiktionary

Okalać

1. znaj­do­wać się, roz­cią­gać się do­o­ko­ła cze­goś;
2. two­rzyć ob­wód­kę, otok wokół ja­kie­goś przed­mio­tu


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. oko­lić)

 (1.1) roz­cią­gać się do­o­ko­ła cze­goś

 (1.2) two­rzyć ob­wód­kę wokół cze­goś; obra­mo­wać


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okaleczanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|oka­le­czać.


Źródła:

Wiktionary

Okaleczać

1. czy­nić kogoś ka­le­ką;
2. po­wo­do­wać czyjś uraz fi­zycz­ny lub psy­chicz­ny; ka­le­czyć, ranić;
3. w prze­no­śni: po­waż­nie usz­ka­dzać jakiś przed­miot, ro­śli­nę itp.; ni­szczyć;
4. oka­le­czać się - oka­le­czać sa­me­go sie­bie; ranić się, ka­le­czyć się, do­pro­wa­dzać się do ka­lect­wa


Źródła:

SJP.pl

Okaleczały

1. czy­nić kogoś ka­le­ką;
2. po­wo­do­wać czyjś uraz fi­zycz­ny lub psy­chicz­ny; ka­le­czyć, ranić;
3. w prze­no­śni: po­waż­nie usz­ka­dzać jakiś przed­miot, ro­śli­nę itp.; ni­szczyć;
4. oka­le­czać się - oka­le­czać sa­me­go sie­bie; ranić się, ka­le­czyć się, do­pro­wa­dzać się do ka­lect­wa


Źródła:

SJP.pl

Okaleczenie

1. uczy­nić kogoś ka­le­ką;
2. spo­wo­do­wać czyjś uraz fi­zycz­ny lub psy­chicz­ny; ska­le­czyć, zra­nić;
3. w prze­no­śni: po­waż­nie usz­ko­dzić jakiś przed­miot, ro­śli­nę itp.; zni­szczyć;
4. oka­le­czyć się - oka­le­czyć sa­me­go sie­bie; zra­nić się, ska­le­czyć się, do­pro­wa­dzić się do ka­lect­wa


Źródła:

SJP.pl

Okaleczeć

książ­ko­wo: stać się ka­le­ką, zo­stać oka­le­czo­nym


Źródła:

SJP.pl

Okaleczyć

1. uczy­nić kogoś ka­le­ką;
2. spo­wo­do­wać czyjś uraz fi­zycz­ny lub psy­chicz­ny; ska­le­czyć, zra­nić;
3. w prze­no­śni: po­waż­nie usz­ko­dzić jakiś przed­miot, ro­śli­nę itp.; zni­szczyć;
4. oka­le­czyć się - oka­le­czyć sa­me­go sie­bie; zra­nić się, ska­le­czyć się, do­pro­wa­dzić się do ka­lect­wa


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. oka­le­czać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|oka­le­czać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okalewo

Oka­le­wo – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ku­jaw­sko-po­mor­skim, w po­wie­cie ry­piń­skim, w gmi­nie Skrwil­no.

Przez miej­sco­wość prze­bie­ga droga wo­je­wódz­ka nr 563.


Źródła:

Wikipedia

Okalice

Oka­li­ce (do­dat­ko­wa nazwa w j. ka­szub. Òkalëce) – osada ka­szub­ska w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie lę­bor­skim, w gmi­nie Ce­wi­ce.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa słup­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Okamerować

po­tocz­nie: za­in­sta­lo­wać gdzieś mo­ni­to­ring


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. oka­me­ro­wy­wać)

 (1.1) pot. za­in­sta­lo­wać mo­ni­to­ring


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okamgnienie

bar­dzo krót­ki od­ci­nek czasu; mo­ment, mgnie­nie oka


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) bar­dzo krót­ki czas, jak mru­gnię­cie okiem, chwi­la


Okam­gnie­nie – książ­ka Sta­ni­sła­wa Lema po raz pier­wszy wy­da­na w 2000 roku na­kła­dem Wy­daw­nict­wa Li­te­rac­kie­go.

Na dzie­ło skła­da się zbiór nie­pu­bli­ko­wa­nych nig­dzie wcze­śniej ese­jów, do­ty­czą­cych roz­le­głych za­gad­nień fi­lo­zo­ficz­no–na­u­ko­wych: od ge­ne­zy życia na Ziemi i moż­li­wo­ści jego ist­nie­nia we Wszechś­wie­cie, po­przez za­gad­nie­nia ewo­lu­cji i in­ży­nie­rii ge­ne­tycz­nej – aż po przysz­ły bieg dzie­jów ludz­ko­ści i jego osta­tecz­ny finał. Utwór na­wią­zu­je do wcze­śniej­sze­go dzie­ła Lema "Summa tech­no­lo­giae" (1964).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Okantowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|okan­to­wać.


Źródła:

Wiktionary

Okantować

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. kan­to­wać)

 (1.1) pot. przen. oszu­kać, wro­bić kogoś

 (1.2) dodać lub wzmoc­nić kanty


Źródła:

Wiktionary

Okap

1. dolna część dachu wy­sta­ją­ca poza ścia­ny bu­dyn­ku;
2. da­szek umie­szcza­ny nad ku­chen­ką w celu od­pro­wa­dza­nia dymu i za­pa­chów do prze­wo­du wen­ty­la­cyj­ne­go


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ar­chit. dolna kra­wędź dachu, która wy­sta­je poza obrys bu­dyn­ku;

 (1.2) sport. pio­no­wa ścia­na wspi­nacz­ko­wa z wy­sta­ją­cym po­zio­mym frag­men­tem;

 (1.3) zob. okap ku­chen­ny.


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Okapać

1. po­tocz­nie: och­la­pać, opry­skać kro­pla­mi cze­goś;
2. oka­pać się - po­tocz­nie: och­la­pać, opry­skać kro­pla­mi cze­goś sa­me­go sie­bie


Źródła:

SJP.pl

Okapi

zwie­rzę z ro­dzi­ny żyraf, za­miesz­ku­ją­ce lasy do­rze­cza Konga


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy lub żeń­ski

 (1.1) zool. bru­nat­ny ssak ko­pyt­ny lasów tro­pi­kal­nych o prę­go­wa­nych no­gach;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okapnica

1. po­zio­ma, lekko po­chy­lo­na rynna bie­gną­ca wokół dachu, od­pro­wa­dza­ją­ca wodę z dachu do rynny spu­sto­wej; ob­dasz­ni­ca;
2. da­szek umie­szczo­ny nad oknem, za­bez­pie­cza­ją­cy je przed opa­da­mi at­mos­fe­rycz­ny­mi


Źródła:

SJP.pl

Okapnik

osło­na chro­nią­ca ścia­nę przed de­szczem; okap­ni­ca (rzad­ko)


Okap­nik – od­gię­ta kra­wędź bla­chy oka­po­wej lub okien­nej wy­sta­ją­ca poza lico ścia­ny, za­po­bie­ga­ją­ca ście­ka­niu wody po ścia­nie. Okap­nik ma kształt naj­czę­ściej li­te­ry L i za­koń­czo­ny jest łzaw­ni­kiem.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Okapnikowy

→ okap­nik


Patrz:okapnik

Źródła:

SJP.pl

Okapowy

→ okap


Patrz:okap

Źródła:

SJP.pl

Okapturzać

za­kap­tu­rzać;
1. na­kła­dać komuś kap­tur;
2. przy­kry­wać kap­tu­rem lub czymś po­dob­nym do kap­tu­ra


Źródła:

SJP.pl

Okapywać

1. po­tocz­nie: och­la­py­wać, opry­ski­wać kro­pla­mi cze­goś;
2. o pły­nie: kapać, spły­wać kro­pla­mi;
3. oka­py­wać się - po­tocz­nie: och­la­py­wać, opry­ski­wać kro­pla­mi cze­goś sa­me­go sie­bie


Źródła:

SJP.pl

Okara

ro­dzaj dwu­ko­ło­wej tacz­ki


Okara (pen­dżab­ski/urdu: اوکاڑا‬) – mia­sto we wschod­nim Pa­ki­sta­nie, w pro­win­cji Pen­dżab. W 2010 roku li­czy­ło ono 235 tys. miesz­kań­ców.

W mie­ście roz­wi­nął się prze­mysł ba­weł­nia­ny, odzie­żo­wy, me­ta­lo­wy oraz cu­krow­ni­czy.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Okartowo

Okar­to­wo (niem. "Ec­kers­berg") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim, w po­wie­cie pi­skim, w gmi­nie Orzysz.

Wieś leży nad brze­giem je­zio­ra Śniard­wy i je­zio­ra Tyr­kło, przy dro­dze kra­jo­wej nr 16, 6 km na za­chód od Orzy­sza.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa su­wal­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Okaryna

od­mia­na gli­nia­ne­go fletu na­czy­nio­we­go


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) muz. ro­dzaj fletu na­czy­nio­we­go o ja­jo­wa­tym kor­pu­sie;


Oka­ry­na – lu­do­wy in­stru­ment mu­zycz­ny z grupy ae­ro­fo­nów war­go­wych, ro­dzaj fletu na­czy­nio­we­go o wrze­cio­no­wa­tym kor­pu­sie. Nazwa po­cho­dzi od wło­skie­go słowa oc­ca­ri­na, oz­na­cza­ją­ce­go gąskę. W Sta­nach Zjed­no­czo­nych czę­sto na­zy­wa się oka­ry­nę ze wzglę­du na kształt sweet po­ta­to – słod­kim ziem­nia­kiem.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Okaszać

kosić kosą ręcz­ną w miej­scach, gdzie nie można tego zro­bić me­cha­nicz­nie, np. wokół krze­wów, drzew


Źródła:

SJP.pl

Okawango

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. rzeka w po­łud­nio­wo-za­chod­niej Afry­ce;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Okay

[czy­taj: okej] okej, OK, oki; po­tocz­nie:
1. par­ty­ku­ła oz­na­cza­ją­ca ak­cep­ta­cję, zgodę na coś;
2. dobry, po­rząd­ny;
3. do­brze, po­rząd­nie, w po­rząd­ku


przy­miot­nik

 (1.1) pot. w po­rząd­ku, dobry

przy­słó­wek

 (2.1) pot. w po­rząd­ku, do­brze

wy­krzy­knik

 (3.1) pot. oz­na­cza­ją­cy zgodę


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Okayama

[czy­taj: oka­ja­ma] mia­sto w Ja­po­nii


Oka­y­a­ma (jap. 岡山市 Oka­y­a­ma-shi) – mia­sto w Ja­po­nii, oś­ro­dek ad­mi­ni­stra­cyj­ny pre­fek­tu­ry Oka­y­a­ma, w po­łud­nio­wo-za­chod­niej czę­ści wyspy Hon­siu.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Okaz

1. re­pre­zen­tant ja­kie­goś typu, ga­tun­ku; po­je­dyn­cza sztu­ka;
2. wzór, przy­kład, ideał, wcie­le­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) eg­zem­plarz ma­ją­cy cha­rak­te­ry­stycz­ne cechy swego ga­tun­ku, ro­dza­ju itp.;

 (1.2) prób­ka, eg­zem­plarz przed­mio­tu lub wy­ro­bu, czę­sto w ja­kimś zbio­rze

 (1.3) wzór, ideał


Okaz – po­ję­cie sto­so­wa­ne w tak­so­no­mii i mi­ne­ra­lo­gii, oz­na­cza­ją­ce wy­bra­ne­go przed­sta­wi­cie­la okre­ślo­ne­go ga­tun­ku ewen­tu­al­nie tak­so­nu wew­nątrz­ga­tun­ko­we­go lub okre­ślo­ne­go mi­ne­ra­łu bę­dą­ce­go jego typem no­men­kla­to­rycz­nym. W sy­ste­ma­ty­ce or­ga­niz­mów oka­zem (typem no­men­kla­to­rycz­nym) może być kon­kret­ny or­ga­nizm (np.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Okazale

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób cha­rak­te­ry­zu­ją­cy się im­po­nu­ją­cym roz­mia­rem, za­się­giem lub im­po­nu­ją­cą wiel­ko­ścią

 (1.2) z prze­py­chem


Źródła:

Wiktionary

Okazalej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: oka­za­le


Źródła:

SJP.pl

Okazalszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: oka­za­ły


Źródła:

SJP.pl

Okazanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|oka­zać.


Oka­za­nie – czyn­ność pro­ce­so­wa ma­ją­ca na celu roz­poz­na­nie osoby, rze­czy, miej­sca czy zwłok, na pod­sta­wie śla­dów pa­mię­cio­wych.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Okazać

1. po­ka­zać coś, np. le­gi­ty­ma­cję;
2. ob­ja­wić coś, wy­ra­zić, np. uczu­cia;
3. oka­zać się - stać się wia­do­mym


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. oka­zy­wać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|oka­zy­wać.

cza­sow­nik zwrot­ny do­ko­na­ny oka­zać się (ndk. oka­zy­wać się)

 (2.1) stać się jaw­nym


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okazałość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co jest oka­za­łe


Źródła:

Wiktionary

Okazały

1. ma­ją­cy im­po­nu­ją­ce roz­mia­ry; po­tęż­ny, po­kaź­ny;
2. odz­na­cza­ją­cy się prze­py­chem; wspa­nia­ły, wy­staw­ny, świet­ny, bo­ga­ty


przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy im­po­nu­ją­ce roz­mia­ry

 (1.2) odz­na­cza­ją­cy się prze­py­chem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okaziciel

czło­wiek oka­zu­ją­cy, przed­sta­wia­ją­cy jakiś do­ku­ment, dowód


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) czło­wiek oka­zu­ją­cy, przed­sta­wia­ją­cy jakiś do­ku­ment, dowód


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okazicielka

ko­bie­ta oka­zu­ją­ca, przed­sta­wia­ją­ca jakiś do­ku­ment, dowód


Źródła:

SJP.pl

Okazicielski

→ oka­zi­ciel


Patrz:okaziciel

Źródła:

SJP.pl

Okazja

wy­jąt­ko­wa sy­tu­a­cja sprzy­ja­ją­ca cze­muś


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) sy­tu­a­cja sprzy­ja­ją­ca komuś lub cze­muś

 (1.2) nie­co­dzien­ne, uro­czy­ste wy­da­rze­nie

 (1.3) pot. nie­o­cze­ki­wa­na moż­li­wość tran­spor­tu

 (1.4) stpol. bitwa


Okaz­ja – pol­ski se­rial ko­me­dio­wy zre­a­li­zo­wa­ny w la­tach 2005–2006, emi­to­wa­ny od 23 paź­dzier­ni­ka 2005 do 21 kwiet­nia 2006. Liczy 20 od­cin­ków, cho­ciaż po­cząt­ko­wo pla­no­wa­no zre­a­li­zo­wać ich 29. Trzy pi­lo­to­we od­cin­ki pod ty­tu­łem "Su­blo­ka­to­rzy" pow­sta­ły w 2004 na zle­ce­nie Pol­sa­tu, który po ich emi­sji nie zde­cy­do­wał się na re­a­li­za­cję dal­szej czę­ści se­ria­lu.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Okazjonalista

zwo­len­nik okaz­jo­na­liz­mu - dok­try­ny fi­lo­zo­ficz­no-te­o­lo­gicz­nej, we­dług któ­rej wza­jem­ne od­dzia­ły­wa­nie ma­te­rii i ducha jest nie­moż­li­we


Źródła:

SJP.pl

Okazjonalizm

1. po­gląd fi­lo­zo­ficz­ny, we­dług któ­re­go świat ma­te­rial­ny i du­cho­wy, w tym wra­że­nia zmy­sło­we, prze­bie­ga­ją we­dług rów­no­le­głych, ale nie­toż­sa­mych pla­nów bo­skich;
2. w ję­zy­koz­naw­stwie: wyraz, któ­re­go zna­cze­nie za­le­ży od kon­kret­nej sy­tu­a­cji, np. tutaj, dziś


Okaz­jo­na­lizm – po­gląd fi­lo­zo­ficz­ny sfor­mu­ło­wa­ny przez Ar­nol­da Ge­u­linc­xa i Ni­co­la­sa Ma­le­bran­che’a, sta­ra­ją­cy się przez­wy­cię­żyć trud­no­ści wy­ni­ka­ją­ce z za­ło­że­nia Kar­tez­ju­sza, że świat du­cho­wy i świat ma­te­rial­ny są na tyle od sie­bie ja­ko­ścio­wo różne, że nie mogą na sie­bie od­dzia­ły­wać bez­poś­red­nio.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Okazjonalnie

przy­słó­wek

 (1.1) rzad­ko się zda­rza­jąc


Źródła:

Wiktionary

Okazjonalność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co okaz­jo­nal­ne


Źródła:

Wiktionary

Okazjonalny

1. od­no­szą­cy się do szcze­gól­nej sy­tu­a­cji; oko­licz­no­ścio­wy;
2. prze­sta­rza­le: wy­ni­kły z okaz­ji; przy­pad­ko­wy, oka­zyj­ny


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy danej okaz­ji

 (1.2) rzad­ko wy­stę­pu­ją­cy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okazowy

wzor­co­wy, mo­de­lo­wy; po­ka­zo­wy


Źródła:

SJP.pl

Okazyjka

zdrob­nie­nie od: okaz­ja


Źródła:

SJP.pl

Okazyjnie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób oka­zyj­ny, ko­rzy­sta­jąc z okaz­ji


Źródła:

Wiktionary

Okazyjność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. cecha tego, co oka­zyj­ne


Źródła:

Wiktionary

Okazyjny

wy­ni­kły z okaz­ji; przy­pad­ko­wy; przy­god­ny


Źródła:

SJP.pl

Okazywanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|oka­zy­wać.


Źródła:

Wiktionary

Okazywać

cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny (dk. oka­zać)

 (1.1) po­ka­zy­wać, przed­sta­wiać coś; dać coś komuś zo­ba­czyć

 (1.2) dawać ob­ja­wy cze­goś

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny oka­zy­wać się

 (2.1) dawać się poz­nać jako ktoś lub coś; od­no­sić okre­ślo­ny re­zul­tat

 (2.2) sta­wać się oczy­wi­stym


Źródła:

Wiktionary

Okcydent

kraje za­chod­nie; Za­chód, Ok­cy­dent


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) kult. Za­chód, ogól­ne okre­śle­nie kra­jów za­chod­nich


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okcydentalista

1. czło­wiek (zwła­szcza miesz­ka­niec Eu­ro­py Wschod­niej) za­in­te­re­so­wa­ny kul­tu­rą za­cho­du, ule­ga­ją­cy jej wzo­rom;
2. przed­sta­wi­ciel ok­cy­den­ta­liz­mu, kie­run­ku w ro­syj­skiej myśli spo­łecz­nej pier­wszej po­ło­wy XIX wieku


Źródła:

SJP.pl

Okcydentalistka

→ ok­cy­den­ta­li­sta


Patrz:okcydentalista

Źródła:

SJP.pl

Okcydentalistyczny

→ ok­cy­den­ta­lizm; ok­cy­den­tal­ny


Źródła:

SJP.pl

Okcydentalizacja

przej­mo­wa­nie wzor­ców kul­tu­ro­wych, eko­no­micz­nych i po­li­tycz­nych z Eu­ro­py Za­chod­niej i Sta­nów Zjed­no­czo­nych; we­ster­ni­za­cja


Ok­cy­den­ta­li­za­cja – przyj­mo­wa­nie wzor­ców kul­tu­ry kra­jów cy­wi­li­za­cji za­chod­niej (Ok­cy­dent) i po­wszech­na ich ak­cep­ta­cja. Obec­nie naj­czę­ściej spo­ty­ka­nym przy­pad­kiem ok­cy­den­ta­li­za­cji jest ame­ry­ka­ni­za­cja. Ok­cy­den­ta­li­za­cja jest po­chod­ną glo­ba­li­za­cji.

Sy­no­ni­mem ok­cy­den­ta­li­za­cji jest an­gli­cyzm „we­ster­ni­za­cja”.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Okcydentalizm

1. skłon­ność do czer­pa­nia ze wzo­rów cy­wi­li­za­cji za­chod­niej, cha­rak­te­ry­stycz­na zwła­szcza dla spo­łe­czeństw Eu­ro­py Wschod­niej;
2. li­be­ral­ny ruch spo­łecz­no-po­li­tycz­ny w Rosji XIX w. opo­wia­da­ją­cy się za prze­pro­wa­dze­nie w Rosji re­form w celu zbli­że­nia jej do cy­wi­li­za­cji za­chod­nio­e­u­ro­pej­skiej


Ok­cy­den­ta­lizm (z oc­ci­den­ta­lis – za­chod­ni) lub za­pad­ni­cze­stwo, za­pad­nict­wo (z запад, "zapad" – za­chód) – ruch spo­łecz­no-po­li­tycz­ny w Rosji funk­cjo­nu­ją­cy w la­tach 1830–1860, opo­wia­da­ją­cy się za prze­pro­wa­dze­niem w Rosji re­form upo­dab­nia­ją­cych ustrój i spo­łe­czeń­stwo ro­syj­skie do cy­wi­li­za­cji za­chod­nio­e­u­ro­pej­skiej. Od lat 60. XIX w. zwo­len­ni­ków po­glą­dów dotąd de­fi­nio­wa­nych jako ok­cy­den­ta­li­stycz­ne w Rosji okre­śla się jako li­be­ra­łów.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Okcydentalny

→ ok­cy­den­ta­lizm; ok­cy­den­ta­li­stycz­ny


Źródła:

SJP.pl

Okcytański

język ok­cy­tań­ski - język ro­mań­ski wy­stę­pu­ją­cy na po­łud­niu Fran­cji; język ok­sy­tań­ski, język pro­wan­sal­ski


Źródła:

SJP.pl

Okczyn

Ok­czyn – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, w po­wie­cie bial­skim, w gmi­nie Kodeń. Przez wieś prze­bie­ga droga wo­je­wódz­ka nr 816.

Wieś du­chow­na, po­ło­żo­na w końcu XVIII wieku w po­wie­cie brze­sko­li­tew­skim wo­je­wództ­wa brze­sko­li­tew­skie­go. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa bial­sko­pod­la­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Oke

[czy­taj: oke] skrót od: Okrę­go­wa Ko­mi­sja Eg­za­mi­na­cyj­na


skró­to­wiec, rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) adm. eduk. Okrę­go­wa Ko­mi­sja Eg­za­mi­na­cyj­na;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okeanida

w mi­to­lo­gii grec­kiej: nimfa mor­ska; oce­a­ni­da


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) mitgr. nimfa mor­ska, każda z córek Oke­a­no­sa i Te­ty­dy;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okeanos

1. jeden z Ty­ta­nów w mi­to­lo­gii grec­kiej, wład­ca wód;
2. mi­tycz­na rzeka opły­wa­ją­ca wszechś­wiat


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) mitgr. bóg i uo­so­bie­nie wiel­kiej rzeki (wiel­kie­go morza, oce­a­nu) ota­cza­ją­cej świat, naj­star­szy z ty­ta­nów;


Oke­a­nos ( Ὠκεανός Ōkeanós, Oce­a­nus) – w mi­to­lo­gii grec­kiej naj­więk­szy z ty­ta­nów, per­so­ni­fi­ka­cja tzw. morza zew­nętrz­ne­go.

Ucho­dził za naj­star­sze­go syna Ura­no­sa i Gai. Był mężem i bra­tem ty­ta­ni­dy Te­ty­dy, z którą miał niez­wy­kłą licz­bę po­tom­stwa – rzek wpa­da­ją­cych do morza: ok.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Okej

okay, okey, OK, oki; po­tocz­nie:
1. par­ty­ku­ła oz­na­cza­ją­ca ak­cep­ta­cję, zgodę na coś;
2. dobry, po­rząd­ny;
3. do­brze, po­rząd­nie, w po­rząd­ku


przy­miot­nik

 (1.1) pot. w po­rząd­ku, dobry

przy­słó­wek

 (2.1) pot. w po­rząd­ku, do­brze

wy­krzy­knik

 (3.1) pot. oz­na­cza­ją­cy zgodę


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okejka

po­tocz­nie: za­ak­cep­to­wa­nie cze­goś, lajk


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. pot­wier­dze­nie cze­goś, ak­cep­ta­cja

 (1.2) pot. lajk


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okenit

mi­ne­rał od­kry­ty w XIX wieku przez Lo­ren­za Okena na Gren­lan­dii


Oke­nit – rzad­ki mi­ne­rał z gro­ma­dy krze­mia­nów.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Okey

[czy­taj: okej] okej, okay, oki, OK; po­tocz­nie:
1. par­ty­ku­ła oz­na­cza­ją­ca ak­cep­ta­cję, zgodę na coś;
2. dobry, po­rząd­ny;
3. do­brze, po­rząd­nie, w po­rząd­ku


Źródła:

SJP.pl

Okhamizm

kie­ru­nek fi­lo­zo­ficz­ny w scho­la­sty­ce XIV wieku, bę­dą­cy kon­ty­nu­a­cją po­glą­dów Wil­hel­ma Ock­ha­ma; ock­ha­mizm


Źródła:

SJP.pl

Oki

[czy­taj: okej] okej, okay, OK; po­tocz­nie:
1. par­ty­ku­ła oz­na­cza­ją­ca ak­cep­ta­cję, zgodę na coś;
2. dobry, po­rząd­ny;
3. do­brze, po­rząd­nie, w po­rząd­ku


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Okieneczko

zdrob­nie­nie od: okien­ko


Źródła:

SJP.pl

Okienko

zdrob­nie­nie od: okno


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) zdrobn. od okno

 (1.2) miej­sce, sto­i­sko w urzę­dach lub biu­rach, przy któ­rym są ob­słu­gi­wa­ni klien­ci

 (1.3) pot. wolna jed­nost­ka za­ję­cio­wa w trak­cie dnia

 (1.4) otwór adre­so­wy w ko­per­cie

 (1.5) wy­daw­ka w kuch­ni lub miej­sce zwro­tu na­czyń

 (1.6) bot. otwór na szczy­cie ka­na­li­ka w osłon­ce za­ląż­ka;

 (1.7) anat. okien­ko okrą­głe – struk­tu­ra ana­to­micz­na w obrę­bie ucha;

 (1.8) anat. okien­ko owal­ne – struk­tu­ra ana­to­micz­na w obrę­bie ucha;

 (1.9) anat. okien­ko aor­tal­ne – prze­strzeń po­mię­dzy dol­nym za­ry­sem aorty a gór­nym za­ry­sem tęt­ni­cy płuc­nej lewej

 (1.10) med. okien­ko se­ro­lo­gicz­ne – prze­dział czasu od chwi­li za­ka­że­nia do moż­li­wo­ści wy­kry­cia tego za­ka­że­nia przez la­bo­ra­to­rium za po­mo­cą oz­na­cza­nia obec­no­ści prze­ciw­ciał;

 (1.11) środ. telew. czas przez­na­czo­ny dla okre­ślo­nej au­dy­cji


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Okienkowy

→ okien­ko


Patrz:okienko

Źródła:

SJP.pl

Okiennica

ru­cho­ma, drew­nia­na za­sło­na umo­co­wy­wa­na na za­wia­sach przy oknie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) roz­chy­la­ne na boki zam­knię­cie okna w po­sta­ci skrzy­dła, słu­żą­ce do za­bez­pie­cza­nia lub za­cie­nia­nia okna od zew­nątrz;


Okien­ni­ca – mon­to­wa­ne na zew­nątrz lub od wew­nątrz za­bez­pie­cze­nie okna. Okien­ni­ce mają kształt jedno-, dwu- lub wie­los­krzy­dło­wych (dwu- lub wie­lo­czę­ścio­wych) drzwi­czek peł­nych, z ża­luz­ją lub z ot­wo­ra­mi, ot­wie­ra­nych na ścia­nę.

Naj­czę­ściej wy­ko­ny­wa­ne są z drew­na, stali, alu­mi­nium lub PCW.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Okiennice

ru­cho­ma, drew­nia­na za­sło­na umo­co­wy­wa­na na za­wia­sach przy oknie


Źródła:

SJP.pl

Okienniczka

zdrob­nie­nie od: okien­ni­ca


Źródła:

SJP.pl

Okienny

przy­miot­nik od: okno


przy­miot­nik

 (1.1) przym. od: okno, do­ty­czą­cy okna


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okiełzać

okiełz­nać;
1. w jeź­dziect­wie: za­ło­żyć wę­dzi­dło ko­nio­wi lub in­ne­mu zwie­rzę­ciu jucz­ne­mu;
2. prze­no­śnie: zmu­sić kogoś do po­słu­szeń­stwa, ukró­cić za­cho­wa­nia, na­wy­ki uz­na­wa­ne za szkod­li­we; po­ha­mo­wać, po­skro­mić, pow­ścią­gnąć


Źródła:

SJP.pl

Okiełznanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|okiełz­nać.


Źródła:

Wiktionary

Okiełznać

okieł­zać;
1. w jeź­dziect­wie: za­ło­żyć wę­dzi­dło ko­nio­wi lub in­ne­mu zwie­rzę­ciu jucz­ne­mu;
2. prze­no­śnie: zmu­sić kogoś do po­słu­szeń­stwa, ukró­cić za­cho­wa­nia, na­wy­ki uz­na­wa­ne za szkod­li­we; po­ha­mo­wać, po­skro­mić, pow­ścią­gnąć


cza­sow­nik

 (1.1) do­ko­na­ny od|okiełz­ny­wać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okiełznywanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|okiełz­ny­wać.


Źródła:

Wiktionary

Okiełznywać

okieł­zy­wać;
1. w jeź­dziect­wie: za­kła­dać wę­dzi­dło ko­nio­wi lub in­ne­mu zwie­rzę­ciu jucz­ne­mu;
2. prze­no­śnie: zmu­szać kogoś do po­słu­szeń­stwa, ukró­cać za­cho­wa­nia, na­wy­ki uz­na­wa­ne za szkod­li­we; ha­mo­wać, po­skra­miać, pow­ścią­gać


Źródła:

SJP.pl

Okiełzywać

okiełz­ny­wać;
1. w jeź­dziect­wie: za­kła­dać wę­dzi­dło ko­nio­wi lub in­ne­mu zwie­rzę­ciu jucz­ne­mu;
2. prze­no­śnie: zmu­szać kogoś do po­słu­szeń­stwa, ukró­cać za­cho­wa­nia, na­wy­ki uz­na­wa­ne za szkod­li­we; ha­mo­wać, po­skra­miać, pow­ścią­gać


Źródła:

SJP.pl

Okinawa

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. naj­więk­sza wyspa ar­chi­pe­la­gu Riu­kiu na Oce­a­nie Spo­koj­nym;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Okinawczyk

miesz­ka­niec Oki­na­wy (wyspy)


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Oki­na­wy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okinawka

miesz­kan­ka Oki­na­wy (wyspy)


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Oki­na­wy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okinawski

→ Oki­na­wa (wyspa ja­poń­ska)


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Oki­na­wą, do­ty­czą­cy Oki­na­wy

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) jęz. język oki­naw­ski;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okir

rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) daw. chem. wo­do­rot­le­nek że­la­za, z któ­re­go wy­ra­bia­no ochrę


Źródła:

Wiktionary

Okitować

uszczel­nić kitem


Źródła:

SJP.pl

Okitowywać

uszczel­niać kitem


Źródła:

SJP.pl

Okiwać

po­tocz­nie:
1. w piłce noż­nej: minąć prze­ciw­ni­ka, pro­wa­dząc piłkę, zwła­szcza dzię­ki spryt­ne­mu za­gra­niu; prze­dry­blo­wać;
2. wpro­wa­dzić w błąd, oszu­kać; wy­ki­wać


Źródła:

SJP.pl

Okiść

śnieg na ga­łę­ziach


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) książk. śnieg przy­marz­nię­ty do ga­łę­zi, zwi­sa­ją­cy w kształ­cie kiści;


Okiść – zja­wi­sko zwią­za­ne z opa­dem śnie­gu osia­da­ją­cym na ga­łę­ziach drzew i krze­wów; gruba war­stwa cięż­kie­go (mo­kre­go) śnie­gu po­wo­du­ją­ca czę­sto ła­ma­nie ga­łę­zi, a nawet ca­łych drzew (zwła­szcza o sze­ro­kich ko­na­rach). Po­ła­ma­ne w ten spo­sób drze­wo w le­śnict­wie zwane jest śnie­go­ło­mem, a gdy doj­dzie do wy­wró­ce­nia się ca­łe­go drze­wa mamy do czy­nie­nia ze śnie­go­wa­łem.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Oklahoma

stan w USA


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. adm. stan w Sta­nach Zjed­no­czo­nych Ame­ry­ki le­żą­cy w środ­ku po­łud­nio­wej czę­ści kraju;


Okla­ho­ma () – stan w Sta­nach Zjed­no­czo­nych le­żą­cy w środ­ku po­łud­nio­wej czę­ści kraju. Gra­ni­czy od pół­no­cy ze sta­na­mi Kan­sas i Ko­lo­ra­do, od wscho­du ze sta­na­mi Mis­so­u­ri i Ar­kan­sas, od po­łud­nia z Tek­sa­sem, od za­cho­du z Nowym Mek­sy­kiem.

Na te­re­nie stanu do­mi­nu­ją roz­le­głe, rów­nin­ne wy­ży­ny. Rów­ni­na wzno­si się w kie­run­ku za­chod­nim. Na wscho­dzie wy­stę­pu­ją nie­wy­so­kie pasma gór­skie, znane jako Kra­i­na Ozark, z wy­o­dręb­nio­nym kli­ma­tem, także kul­tu­ro­wym.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Oklahomczyk

miesz­ka­niec Okla­ho­ma City, mia­sta w USA


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Okla­ho­my


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oklahomka

miesz­kan­ka Okla­ho­ma City (mia­sta w USA)


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Okla­ho­my


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oklahomo

forma rze­czow­ni­ka.

 (1.1) W. od: Okla­ho­ma


Źródła:

Wiktionary

Oklahomski

→ Okla­ho­ma, → Okla­ho­ma City


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Okla­ho­mą, do­ty­czą­cy Okla­ho­my


Patrz:Oklahoma, → Oklahoma City

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oklapnięty

taki, który oklap­nął; okla­pły


Źródła:

SJP.pl

Oklapnąć

1. opaść, zwie­sić się;
2. stać się oso­wia­łym, apa­tycz­nym


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni

 (1.1) opu­ścić się ku do­ło­wi

 (1.2) przen. stać się apa­tycz­nym lub zre­zy­gno­wa­nym


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oklapły

1. opaść, zwie­sić się;
2. stać się oso­wia­łym, apa­tycz­nym


Źródła:

SJP.pl

Oklask

daw­niej: kla­ska­nie w dło­nie jako wyraz za­do­wo­le­nia, uz­na­nia; okla­ski


Źródła:

SJP.pl

Oklaski

1. dźwię­ki wy­da­wa­ne za po­mo­cą rąk przez czło­wie­ka pod­czas kla­ska­nia;
2. kla­ska­nie w dło­nie jako wyraz za­do­wo­le­nia, uz­na­nia


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) brawa, apla­uz


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oklaskiwacz

po­tocz­nie: ten, kto kla­szcze, okla­sku­je; kla­skacz


Źródła:

SJP.pl

Oklaskiwanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|okla­ski­wać.


Źródła:

Wiktionary

Oklaskiwać

kla­skać w dło­nie dla wy­ra­że­nia uz­na­nia


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. okla­skać)

 (1.1) kla­skać w dło­nie dla wy­ra­że­nia uz­na­nia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okleina

cien­kie płaty drew­na lub in­ne­go ma­te­ria­łu słu­żą­ce do okle­ja­nia wy­ro­bów sto­lar­skich


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cien­ka war­stwa ma­te­ria­łu na­kle­ja­na na po­wierzch­nię w celu jej wy­koń­cze­nia lub ozdo­by


Okle­i­na – cien­ki ar­kusz for­ni­ru, naj­czę­ściej o gru­bo­ści od 0,5 do 1 mm, prze­waż­nie ze stycz­ne­go prze­kro­ju drew­na, przez­na­czo­ny do okle­ja­nia (for­ni­ro­wa­nia) wy­ro­bów sto­lar­skich, zwła­szcza mebli.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Okleiniarka

ma­szy­na do okle­ja­nia obrze­ży płyt me­blo­wych ar­ku­sza­mi z for­ni­ru lub two­rzy­wa sztucz­ne­go


Źródła:

SJP.pl

Okleiniarnia

za­kład prze­my­słu drzew­ne­go pro­du­ku­ją­cy okle­i­ny i obło­gi


Źródła:

SJP.pl

Okleiniarz

pra­cow­nik za­trud­nio­ny przy pro­duk­cji okle­in


Źródła:

SJP.pl

Okleinowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|okle­i­no­wać.


Źródła:

Wiktionary

Okleinować

na­kła­dać okle­i­nę na drew­no; for­ni­ro­wać


Źródła:

SJP.pl

Okleić

po­kryć coś przy­kle­jo­ną war­stwą cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Oklejak

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Oklejanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|okle­jać.


Źródła:

Wiktionary

Oklejanka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) etn. pi­san­ka pow­sta­ją­ca przez okle­ja­nie po­wło­ki jajka róż­ny­mi ma­te­ria­ła­mi


Okle­jan­ka – cha­rak­te­ry­stycz­ny dla re­jo­nu Pu­szczy Bia­łej typ jajka wiel­ka­noc­ne­go zdo­bio­ne­go rdze­niem si­to­wia i ko­lo­ro­wy­mi nit­ka­mi.

Ten typ wiel­ka­noc­ne­go jaja znany jest rów­nież na te­re­nie za­chod­nie­go Pod­la­sia, jed­nak okle­jan­ki Kur­piów Bia­łych mają swoje spe­cy­ficz­ne wzory oraz nie­kie­dy ma­te­ria­ły (ko­ra­li­ki, ce­ki­ny, złoty pa­pier).


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Oklejarka

przy­rząd do okle­ja­nia lepką taśmą brze­gów ar­ku­szy pa­pie­ru, pu­de­łek, pa­kun­ków itp.


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) przy­rząd ułat­wia­ją­cy kle­je­nie lub okle­ja­nie przed­mio­tów za po­mo­cą taśmy sa­mo­przy­lep­nej


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oklejarz

ro­bot­nik za­trud­nio­ny przy okle­ja­niu wy­ro­bów sto­lar­skich okle­i­ną


Źródła:

SJP.pl

Oklejać

po­kry­wać coś przy­kle­jo­ną war­stwą cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Oklejka

ma­te­riał, np. pa­pier, tka­ni­na, skóra, do okle­ja­nia okła­dek ksią­żek, no­te­sów itp.


Źródła:

SJP.pl

Oklep

bez kul­ba­ki, bez sio­dła; na oklep


przy­słó­wek

 (1.1) bez kul­ba­ki, bez sio­dła

forma cza­sow­ni­ka.

 (2.1) 2. os. lp. rozk. od: okle­pać


Oklep – po­pu­lar­na nazwa jazdy kon­nej bez uży­cia sio­dła.

Jazda na oklep jest trud­niej­sza niż jazda w siod­le, dla­te­go po­trzeb­ne jest naj­pierw so­lid­ne opa­no­wa­nie pod­staw jazdy w siod­le. Jazda konna na oklep może być war­to­ścio­wym ćwi­cze­niem do­sia­du: wy­ma­ga bo­wiem do­brej rów­no­wa­gi i od­po­wied­nie­go uło­że­nia nóg jeźdź­ca.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Oklepanka

fra­zes, banał, slo­gan


Źródła:

SJP.pl

Oklepany

1. ude­rza­jąc pła­sko, obić coś po wierz­chu lub ze wszyst­kich stron;
2. okle­pać się:
a) okle­pać sa­me­go sie­bie;
b) okle­pać sie­bie naw­za­jem;
c) po­tocz­nie: stać się okle­pa­nym, zbyt zna­nym, nud­na­wym


przy­miot­nik

 (1.1) za bar­dzo znany z po­wo­du wie­lo­krot­ne­go pow­ta­rza­nia

forma cza­sow­ni­ka.

 (2.1) ims. od okle­pać


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oklepać

1. ude­rza­jąc pła­sko, obić coś po wierz­chu lub ze wszyst­kich stron;
2. okle­pać się:
a) okle­pać sa­me­go sie­bie;
b) okle­pać sie­bie naw­za­jem;
c) po­tocz­nie: stać się okle­pa­nym, zbyt zna­nym, nud­na­wym


Źródła:

SJP.pl

Oklepywać

1. ude­rza­jąc pła­sko, obi­jać coś po wierz­chu lub ze wszyst­kich stron;
2. okle­py­wać się:
a) okle­py­wać sa­me­go sie­bie;
b) okle­py­wać sie­bie naw­za­jem;
c) po­tocz­nie: sta­wać się okle­pa­nym, zbyt zna­nym, nud­na­wym


Źródła:

SJP.pl

Oklinowywać

unie­ru­cha­miać coś za po­mo­cą klina; za­kli­no­wy­wać


Źródła:

SJP.pl

Okludować

1. o krysz­ta­łach strą­ca­ne­go osadu: za­trzy­my­wać sub­stan­cje obce;
2. o sub­stan­cjach sta­łych: po­chła­niać gazy;
3. o fron­tach at­mos­fe­rycz­nych: ule­gać zwar­ciu, łą­czyć się


Źródła:

SJP.pl

Okluzja

w me­te­o­ro­lo­gii: zja­wi­sko po­le­ga­ją­ce na tym, że front zimny, szyb­ciej się po­ru­sza­ją­cy, do­ga­nia front cie­pły


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Okluzjoner

ste­ro­wa­ne au­to­ma­tycz­nie urzą­dze­nie, sto­so­wa­ne przy okre­so­wym wstrzy­ma­niu prze­pły­wu krwi w na­czy­niach koń­czyn


Źródła:

SJP.pl

Okluzyjny

→ okluz­ja


Patrz:okluzja

Źródła:

SJP.pl

Okmiany

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Lit­wie, w okrę­gu olic­kim;

 (1.2) geogr. wieś w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie le­gnic­kim, w gmi­nie Choj­nów;


Ok­mia­ny (niem. "Ka­i­sers­wal­dau", w tym do 2009 r. Ra­dzie­cho­wi­ce, niem. "Rad­chen") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie le­gnic­kim, w gmi­nie Choj­nów.

Na pół­noc od wsi po­tęż­ny, pia­szczy­sto-żwi­ro­wy, po­ro­śnię­ty lasem Wał Ok­miań­ski typu ozu po­lo­dow­co­we­go.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Okmiański

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy Ok­mian


Źródła:

Wiktionary

Oknisko

zgru­bie­nie od: okno


Źródła:

SJP.pl

Oknista

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Łot­wie;


Źródła:

Wiktionary

Okniński

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Okno

1. otwór w ścia­nie lub dachu bu­dyn­ku poz­wa­la­ją­cy m.in. na wen­ty­la­cję po­mie­szcze­nia, zo­ba­cze­nie tego, co jest na zew­nątrz;
2. szyba opra­wio­na w ramę znaj­du­ją­ca się w takim ot­wo­rze;
3. prze­no­śnie: luka, otwór w czymś poz­wa­la­ją­ce na zaj­rze­nie do wnę­trza tego cze­goś;
4. w in­for­ma­ty­ce: część ekra­nu mo­ni­to­ra wy­róż­nio­na przez ramkę;
5. w gór­nict­wie: otwór wen­ty­la­cyj­ny w ścia­nie po­mię­dzy wy­ro­bi­ska­mi;
6. w ogrod­nict­wie: osz­klo­na rama bę­dą­ca górną czę­ścią in­spek­tu;
7. w ło­wiect­wie: otwór nory zwie­rząt le­śnych


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) osz­klo­ny otwór w ścia­nie

 (1.2) in­form. wy­dzie­lo­ny ob­szar na ekra­nie ob­słu­gi­wa­ny przez jeden pro­gram

 (1.3) przen. mat. czas, w któ­rym po­bie­ra­ne są war­to­ści sy­gna­łów do da­ne­go fil­tra

 (1.4) przen. prześ­wit, otwór w czymś


Okno – ele­ment, kon­struk­cja za­my­ka­ją­ca otwór w ścia­nie lub w dachu, słu­żą­cy do oś­wiet­le­nia lub prze­wie­trza­nia po­mie­szczeń.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Oknowy

→ okno; okien­ny


Źródła:

SJP.pl

Oknówka

ga­tu­nek ja­skół­ki


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|De­li­chon ur­bi­ca|ref=tak., po­spo­li­ty w Pol­sce ga­tu­nek ja­skół­ki;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oko

na­rząd wzro­ku


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) anat. na­rząd wzro­ku;

 (1.2) kulin. krą­żek tłu­szczu na po­wierzch­ni płynu

 (1.3) otwór po­mię­dzy wę­zła­mi (splo­ta­mi) sieci

 (1.4) w grze go, nie­za­ję­ty punkt lub punk­ty oto­czo­ne przez ka­mie­nie tego sa­me­go ko­lo­ru;

 (1.5) żegl. służ­ba ob­ser­wa­cyj­na na stat­ku albo jach­cie

 (1.6) żegl. ma­ry­narz lub że­glarz peł­nią­cy służ­bę ob­ser­wa­cyj­ną na oku (1.5)

 (1.7) żegl. otwór w pętli za­wią­za­nej lub za­ple­cio­nej na końcu liny np. cumy

 (1.8) me­te­o­rol. cen­trum cy­klo­nu tro­pi­kal­ne­go

 (1.9) stpol. punkt, jed­nost­ka

 (1.10) gw-pl|Bu­ko­wi­na. litr


Oko – re­cep­to­ro­wy na­rząd zmy­słu wzro­ku. Naj­prost­sze oko ma tylko zdol­ność wy­kry­wa­nia pew­ne­go za­kre­su pro­mie­nio­wa­nia elek­tro­ma­gne­tycz­ne­go; bar­dziej skom­pli­ko­wa­ne jest w sta­nie do­star­czyć in­for­ma­cji o kie­run­ku pa­da­nia świa­tła, jego in­ten­syw­no­ści oraz kształ­tach obiek­tów.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Okocenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|oko­cić.


Źródła:

Wiktionary

Okocim

wieś w Pol­sce


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wieś w wo­je­wództ­wie ma­ło­pol­skim;


Zo­bacz też: Oko­cim w in­nych zna­cze­niach tej nazwy.

Oko­cim – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­ło­pol­skim, w po­wie­cie brze­skim, w gmi­nie Brze­sko.

Do 1954 roku ist­nia­ła gmina Oko­cim. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa tar­now­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Okocimianin

miesz­ka­niec Oko­ci­mia


Źródła:

SJP.pl

Okocimianka

miesz­kan­ka Oko­ci­mia


Źródła:

SJP.pl

Okocimski

przy­miot­nik od: Oko­cim (wieś)


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy Oko­ci­mia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okocić

oko­cić się - wydać po­tom­stwo; wy­ko­cić się, uro­dzić (o sa­mi­cy niek­tó­rych zwie­rząt)


Źródła:

SJP.pl

Okocony

o sa­mi­cy niek­tó­rych zwie­rząt: taka, która wy­da­ła po­tom­stwo; za­ko­co­na


Źródła:

SJP.pl

Okolcować

za­o­pa­trzyć w kolce


Źródła:

SJP.pl

Okolcz

ro­śli­na z ro­dzi­ny traw (Cor­ta­de­ria sel­lo­a­na), wy­stę­pu­ją­ca w Bra­zy­lii i Ar­gen­ty­nie; gy­ne­rium, trawa pam­pa­so­wa, kor­ta­de­ria


Źródła:

SJP.pl

Okolczykować

oz­na­czyć kol­czy­kiem, np. bydło; za­kol­czy­ko­wać


Źródła:

SJP.pl

Okole

1. prze­sta­rza­le to, co okala, oto­cze­nie;
2. łąka w za­krę­tach wi­ją­cej się rzeki


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Okolehao

ciem­ny, ha­waj­ski al­ko­hol, wyt­wa­rza­ny przez de­sty­la­cję prze­fer­men­to­wa­ne­go za­cie­ru z ryżu, me­la­sy i soku ro­śli­ny taro


Źródła:

SJP.pl

Okoleniec

Oko­le­niec – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie kol­skim, w gmi­nie Kło­da­wa. Czę­ści wsi sta­no­wią miej­sco­wo­ści Brze­zin­ka, Orzesz­ków i Sta­wek.

Nazwa miej­sco­wo­ści wy­wo­dzi się od słowa "oko­lić", oz­na­cza­ją­ce­go oto­czyć, opa­sać wkoło. We­dług do­ku­men­tów hi­sto­rycz­nych miej­sco­wość w XIV wieku za­pi­sy­wa­na była jako "Oco­li­no", "Oko­li­no", w XV wieku "Oco­li­necz", w XVI wieku "Oko­ly­ny­ecz", "Oko­li­ny­ecz", "Oko­lie­necz", od XVIII wieku "Oko­le­niec".


Źródła:

Wikipedia

Okolica

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ob­szar wokół cze­goś

 (1.2) ob­szar, który sta­no­wi jakiś zbiór, ca­łość

 (1.3) miesz­kań­cy okre­ślo­ne­go ob­sza­ru


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Okolicznik

część zda­nia okre­śla­ją­ca orze­cze­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gram. część zda­nia okre­śla­ją­ca cza­sow­nik;

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) daw. ktoś z oko­li­cy


Oko­licz­nik – część zda­nia, która pełni funk­cję okre­śla­ją­cą orze­cze­nie. Uzu­peł­nia cza­sow­nik o do­dat­ko­we ele­men­ty. Po­zo­sta­je on ze swoim czło­nem na­drzęd­nym w związ­ku przy­na­leż­no­ści.

Cza­sa­mi trud­no wska­zać, czy okre­ślo­na część zda­nia jest oko­licz­ni­kiem czy do­peł­nie­niem. Z po­mo­cą przy­cho­dzi wtedy re­gu­ła, która mówi, że do­peł­nie­nie po­zo­sta­je ze swoim czło­nem na­drzęd­nym w związ­ku rządu (oko­licz­nik po­zo­sta­je w związ­ku przy­na­leż­no­ści)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Okolicznikowy

przy­miot­nik

 (1.1) gram. zwią­za­ny z oko­licz­ni­kiem


Źródła:

Wiktionary

Okoliczności

ze­spół fak­tów i wy­da­rzeń to­wa­rzy­szą­cych ja­kie­muś zaj­ściu lub sy­tu­a­cji; wa­run­ki


Źródła:

SJP.pl

Okolicznościowo

przy­słó­wek

 (1.1) w związ­ku z jakąś oko­licz­no­ścią, przy­pad­ko­wo, oka­zyj­ne, przy­god­nie


Źródła:

Wiktionary

Okolicznościowy

zwią­za­ny z ja­kimś szcze­gól­nym wy­da­rze­niem, wy­ni­ka­ją­cy z okre­ślo­nej sy­tu­a­cji


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z pew­ny­mi oko­licz­no­ścia­mi

 (1.2) upa­mięt­nia­ją­cy ja­kieś wy­da­rze­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okoliczność

1. wy­da­rze­nie, fakt to­wa­rzy­szą­cy ja­kiejś sy­tu­a­cji lub zda­rze­niu;
2. spo­sob­ność, okaz­ja;
3. w pra­wie: oko­licz­ność ła­go­dzą­ca, ob­cią­ża­ją­ca -fakt ujaw­nio­ny w toku pro­ce­su są­do­we­go, wpły­wa­ją­cy na orze­cze­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) coś, co to­wa­rzy­szy cze­muś; kon­tekst sy­tu­a­cji, zda­rze­nia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okoliczny

1. znaj­du­ją­cy się w oko­li­cy;
2. na­le­żą­cy do danej oko­li­cy; miej­sco­wy; tu­tej­szy;
3. znaj­du­ją­cy się do­o­ko­ła cze­goś, oka­la­ją­cy coś


przy­miot­nik

 (1.1) znaj­du­ją­cy się w oko­li­cy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okolić

ut­wo­rzyć ob­wód­kę, obrze­że­nie


Źródła:

SJP.pl

Okolnica

1. war­stwa ko­mó­rek mię­ki­szo­wych po­kry­wa­ją­ca ło­dy­gę lub ko­rze­nie ro­śli­ny, od­dzie­la­ją­ca łyko od en­do­der­my; pe­ry­cykl;
2. dawny układ wsi w for­mie placu obu­do­wa­ne­go wokół do­mo­stwa­mi


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) urb. wieś, osada zbu­do­wa­na na pla­nie okrę­gu;

 (1.2) bot. syst. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Cyc­lant­hu|Poit. ex A.Rich.., ro­dzaj ro­ślin na­ziem­no­pącz­ko­wych z ro­dzi­ny okol­ni­co­wa­tych;

 (1.3) bot. ro­śli­na z ro­dza­ju okol­ni­ca (1.2)

 (1.4) bot. war­stwa ro­ślin­nych ko­mó­rek pa­ren­chy­ma­tycz­nych na ob­wo­dzie walca osio­we­go w ko­rze­niu i ło­dy­dze;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Okolski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Okomżyć

okom­żyć się - po­tocz­nie:
1. stać się du­chow­nym;
2. na­ło­żyć komżę


Źródła:

SJP.pl

Okonecczanin

miesz­ka­niec Okon­ka (mia­sta w Pol­sce); Okoń­cza­nin


Źródła:

SJP.pl

Okonecczanka

miesz­kan­ka Okon­ka (mia­sta w Pol­sce); Okoń­czan­ka


Źródła:

SJP.pl

Okonecki

przy­miot­nik od: Oko­nek


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Okon­kiem, do­ty­czą­cy Okon­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okonek

mały okoń (ryba dra­pież­na); oko­niek


Oko­nek ( Rat­ze­buhr in Pom­mern) – mia­sto w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie zło­tow­skim, po­ło­żo­ne na Po­je­zie­rzu Po­łud­nio­wo­po­mor­skim, nad rzeką Czar­ną. Sie­dzi­ba gminy miej­sko-wiej­skiej Oko­nek. We­dług da­nych z 30 czerw­ca 2016 r. mia­sto li­czy­ło 3983 miesz­kań­ców.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Okoniek

mały okoń (ryba dra­pież­na); oko­nek


Źródła:

SJP.pl

Okoniewski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Okonin

nazwa kilku wsi w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Okoniny

nazwa kilku wsi w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Okoniokształtne

rząd ryb słod­ko­wod­nych na­le­żą­cy do gro­ma­dy pro­mie­nio­płet­wych


Oko­nioksz­tałt­ne (Per­ci­for­mes) – naj­licz­niej­szy rząd ryb pro­mie­nio­płet­wych obej­mu­ją­cy co najm­niej 150, a we­dług niek­tó­rych źró­deł nawet 180 ro­dzin. Ga­tun­ki za­li­cza­ne do oko­nioksz­tałt­nych są bar­dzo zróż­ni­co­wa­ne pod wzglę­dem bu­do­wy ciała, zaj­mo­wa­ne­go sied­li­ska i pro­wa­dzo­ne­go trybu życia. Wy­stę­pu­ją nie­mal we wszyst­kich zbior­ni­kach wod­nych na Ziemi. Więk­szość sta­no­wią ga­tun­ki mor­skie. Są naj­młod­szą fi­lo­ge­ne­tycz­nie grupą ryb.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Okoniokształtny

o ce­chach oko­nioksz­tałt­nych (rząd ryb)


przy­miot­nik

 (1.1) icht. taki, który ma kształt oko­nia, przy­po­mi­na­ją­cy kształ­tem oko­nia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okoniopstrąg

bass wiel­ko­gę­bo­wy; ryba z rzędu oko­nioksz­tałt­nych


Źródła:

SJP.pl

Okoniopstrągowate

o ce­chach oko­niop­strą­go­wa­tych (ro­dzi­na ryb)


Źródła:

SJP.pl

Okoniopstrągowaty

o ce­chach oko­niop­strą­go­wa­tych (ro­dzi­na ryb)


Źródła:

SJP.pl

Okoniowate

ro­dzi­na ryb z rzędu oko­nioksz­tałt­nych


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) syst. icht. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Per­ci­dae|Ra­fi­nes­que|ref=tak., ro­dzi­na ryb oko­nioksz­tałt­nych;


Oko­nio­wa­te (Per­ci­dae) – ro­dzi­na ryb oko­nioksz­tałt­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Okoniowaty

o ce­chach oko­nio­wa­tych (ro­dzi­na ryb)


Źródła:

SJP.pl

Okoniowce

po­drząd ryb oko­nioksz­tałt­nych


Oko­niow­ce (Per­co­i­dei) – po­drząd ryb oko­nioksz­tałt­nych (Per­ci­for­mes) obej­mu­ją­cy ryby o bu­do­wie naj­bliż­szej jego ty­po­wi no­men­kla­to­rycz­ne­mu. Oko­niow­ce sta­no­wią naj­licz­niej­szą grupę oko­nioksz­tałt­nych, bar­dzo zróż­ni­co­wa­ną pod wzglę­dem mor­fo­lo­gicz­nym i bio­lo­gicz­nym.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Okoniowy

→ okoń


Patrz:okoń

Źródła:

SJP.pl

Okonit

kom­po­zy­cja wo­sko­wa zło­żo­na z po­zo­sta­ło­ści de­sty­la­cyj­nej su­ro­we­go ozo­ke­ry­tu i ka­u­czu­ku


Źródła:

SJP.pl

Okop

ro­dzaj for­ty­fi­ka­cji w po­sta­ci rowu z na­sy­pem


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) wojsk. od­kry­ty, ognio­wy obiekt for­ty­fi­ka­cyj­ny, zwy­kle ma­ją­cy po­stać wy­ko­pu ziem­ne­go;

 (1.2) przen. po­zy­cja lub spo­sób my­śle­nia zaw­zię­cie bro­nio­ne

forma cza­sow­ni­ka.

 (2.1) 2 os. lp. rozk. od: oko­pać


Okop – po­lo­wa for­ty­fi­ka­cja ziem­na, obron­na lub oblęż­ni­cza, w po­sta­ci wy­ko­pu o głę­bo­ko­ści chro­nią­cej przed ostrza­łem nie­przy­ja­cie­la na wprost, re­du­ku­ją­ca przy okaz­ji skut­ki ostrza­łu od góry i bom­bar­do­wań, usy­tu­o­wa­na na fron­cie walk, słu­żą­ca głów­nie do pro­wa­dze­nia ognia z broni oso­bi­stej i ze­spo­ło­wej oraz ob­ser­wa­cji przed­po­la.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Okopanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|oko­pać.


Źródła:

Wiktionary

Okopać

ob­ko­pać;
1. ko­piąc, spulch­nić zie­mię wokół ja­kiejś ro­śli­ny;
2. oto­czyć jakiś obiekt umoc­nie­nia­mi ziem­ny­mi;
3. wy­ko­pać do­o­ko­ła cze­goś rów;
4. na­sy­pać wokół cze­goś ziemi lub pia­sku;
5. ko­piąc, spo­wo­do­wać ból;
6. ko­piąc jakąś po­wierzch­nię, po­bru­dzić ją lub zni­szczyć;
7. oko­pać się - usy­pać okopy wo­ko­ło sie­bie


Źródła:

SJP.pl

Okopcać

po­kry­wać coś bru­dem po­cho­dzą­cym z dymu lub po­dob­nych sub­stan­cji


Źródła:

SJP.pl

Okopcowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|okop­co­wać.


Źródła:

Wiktionary

Okopcować

cza­sow­nik

 (1.1) roln. ogrod. ochro­nić ro­śli­ny przed prze­ma­rza­niem po­przez usy­pa­nie kop­ców


Źródła:

Wiktionary

Okopczykować

okryć zie­mią ło­dy­gi ro­ślin


Źródła:

SJP.pl

Okopowe

1. zwią­za­ny z oko­pem, for­ty­fi­ka­cją ziem­ną;
2. ro­śli­ny oko­po­we - ro­śli­ny upra­wia­ne dla ja­dal­nych ko­rze­ni lub bulw


Źródła:

SJP.pl

Okopowizna

ogół ro­ślin oko­po­wych


Źródła:

SJP.pl

Okopowizny

ogół ro­ślin oko­po­wych


Źródła:

SJP.pl

Okopowy

1. zwią­za­ny z oko­pem, for­ty­fi­ka­cją ziem­ną;
2. ro­śli­ny oko­po­we - ro­śli­ny upra­wia­ne dla ja­dal­nych ko­rze­ni lub bulw


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z oko­pem, do­ty­czą­cy okopu

 (1.2) zwią­za­ny z upra­wą ro­ślin dla bulw lub ko­rze­ni wy­ma­ga­ją­cych oko­py­wa­nia, do­ty­czą­cy ta­kiej upra­wy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okopywać

ob­ko­py­wać;
1. ko­piąc, spulch­niać zie­mię wokół ja­kiejś ro­śli­ny;
2. ota­czać jakiś obiekt umoc­nie­nia­mi ziem­ny­mi;
3. wy­ko­py­wać do­o­ko­ła cze­goś rów;
4. na­sy­py­wać wokół cze­goś ziemi lub pia­sku;
5. ko­piąc, po­wo­do­wać ból;
6. ko­piąc jakąś po­wierzch­nię, bru­dzić ją lub ni­szczyć;
7. oko­py­wać się - usy­py­wać okopy wo­ko­ło sie­bie


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. oko­pać)

 (1.1) ob­sy­py­wać upra­wia­ną ro­śli­nę sko­pa­ną wokół zie­mią

 (1.2) ota­czać umoc­nie­nia­mi ziem­ny­mi, np. wałem

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny oko­py­wać się (dk. oko­pać się)

 (2.1) ota­czać się oko­pa­mi, np. wałem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okorek

skraj­na deska z kloca, z jed­nej stro­ny pła­ska, z dru­giej pó­ło­krą­gła; okraj­ka; obla­der; opół


Źródła:

SJP.pl

Okorowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|oko­ro­wać.


Oko­ro­wa­nie – war­stwa ko­mó­rek ota­cza­ją­cych za­sad­ni­czą część ple­chy glo­nów (rdzeń). Cza­sem zwane jest tak jak u ro­ślin na­sien­nych korą, a jego rzędy nićmi ko­ro­wy­mi.

U ra­mie­ni­cow­ców oko­ro­wa­nie ni­by­ło­dy­gi wy­stę­pu­je w ro­dza­jach "Chara" (z wy­jąt­ka­mi) i "Lych­not­ham­nus", pod­czas gdy brak go u ro­dza­jów "Ni­tel­la" i "Ni­tel­lop­sis".


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Okorować

usu­nąć korę okry­wa­ją­cą pień i ga­łę­zie drze­wa


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. oko­ro­wy­wać)

 (1.1) po­zba­wić kory


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okorowywanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|oko­ro­wy­wać.


Źródła:

Wiktionary

Okorowywać

usu­wać korę okry­wa­ją­cą pień i ga­łę­zie drze­wa; ko­ro­wać


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. oko­ro­wać)

 (1.1) po­zba­wiać kory


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okoruchowy

zwią­za­ny z ru­chem oka


Źródła:

SJP.pl

Okosić

sko­sić do­o­ko­ła


Źródła:

SJP.pl

Okostna

mocna, włó­kni­sta błona sil­nie una­czy­nio­na i uner­wio­na, zbu­do­wa­na z tkan­ki łącz­nej zbi­tej, po­kry­wa­ją­ca po­wierzch­nię kości; pe­rio­ste­um


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) anat. błona ota­cza­ją­ca i ochra­nia­ją­ca kości;


Okost­na ( pe­rio­ste­um) – błona po­kry­wa­ją­ca od zew­nątrz więk­szą część kości (oprócz po­wierzch­ni sta­wo­wych), sil­nie una­czy­nio­na i uner­wio­na. Skła­da się z włó­kni­stej war­stwy zew­nętrz­nej i wew­nętrz­nej war­stwy roz­rod­czej, za­wie­ra­ją­cej ko­mór­ki ko­ściot­wór­cze. Funk­cją okost­nej jest ochro­na i odży­wia­nie kości, a także wyt­wa­rza­nie tkan­ki kost­nej w okre­sie roz­wo­ju (przy­rost kości na gru­bość) i re­ge­ne­ra­cja ubyt­ków, np. po zła­ma­niu.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Okostnowy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) anat. zwią­za­ny z okost­ną, do­ty­czą­cy okost­nej


Źródła:

Wiktionary

Okowa

okowy; daw­niej:
1. kaj­da­ny, łań­cu­chy; więzy, dyby;
2. nie­wo­la, brak swo­bo­dy


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) kaj­da­ny, łań­cu­chy, pęta


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okowiciany

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) przest. zwią­za­ny z oko­wi­tą, do­ty­czą­cy oko­wi­ty


Źródła:

Wiktionary

Okowiciarz

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) przest. pro­du­cent lub hand­larz oko­wi­tą

 (1.2) przest. upi­ja­ją­cy się oko­wi­tą


Źródła:

Wiktionary

Okowiel

ryba z rzędu dor­szoksz­tałt­nych, odży­wia­ją­ca się ma­ły­mi sko­ru­pia­ka­mi, kre­wet­ka­mi, ro­ba­ka­mi i drob­ny­mi ry­ba­mi


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) icht. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Tri­sop­te­rus es­mar­kii|Nils­son|ref=tak., ryba mor­ska z ro­dzi­ny dor­szo­wa­tych;


Oko­wiel ("Tri­sop­te­rus es­mar­kii") – ga­tu­nek mor­skiej ryby dor­szoksz­tałt­nej z ro­dzi­ny dor­szo­wa­tych (Ga­di­dae).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Okowita

daw­niej:
1. wódka;
2. spi­ry­tus


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) przest. spoż. mocna wódka

 (1.2) przest. nie­o­czy­szczo­ny spi­ry­tus


Oko­wi­ta (od aqua vitae – woda życia) lub go­rzał­ka – sta­ro­pol­skie okre­śle­nie wy­so­ko­pro­cen­to­we­go na­po­ju al­ko­ho­lo­we­go, moc­nej wódki pro­du­ko­wa­nej ze zbóż i ziem­nia­ków.

"Aqua vitae" wyt­wa­rza­no w Eu­ro­pie już w XIII wieku jako spi­ry­tus bę­dą­cy pro­duk­tem de­sty­la­cji wina.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Okowitka

prze­sta­rza­łe zdrob­nie­nie od: oko­wi­ta


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od: oko­wi­ta

 (1.2) pieszcz. oko­wi­ta


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okowy

okowy; daw­niej:
1. kaj­da­ny, łań­cu­chy; więzy, dyby;
2. nie­wo­la, brak swo­bo­dy


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) poet. łań­cu­chy, kaj­da­ny, pęta


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Około

w przy­bli­że­niu


przy­i­mek

 (1.1) … wska­zu­ją­cy przy­bli­że­nie licz­by, miary, czasu

 (1.2) daw. … okre­śla­ją­cy miej­sce do­o­ko­ła przed­mio­tu

par­ty­ku­ła

 (2.1) … wska­zu­ją­ca przy­bli­że­nie licz­by, miary, czasu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Około-

prze­dro­stek

 (1.1) okre­śla cechę cze­goś, co znaj­du­je się lub ma miej­sce do­o­ko­ła przed­mio­tu okre­śla­ne­go przez przy­miot­nik


Źródła:

Wiktionary

Okołobiegunowy

znaj­du­ją­cy się, wy­stę­pu­ją­cy w po­bli­żu bie­gu­na


przy­miot­nik

 (1.1) geogr. wła­ści­wy oko­li­com bie­gu­na

 (1.2) geogr. po­ło­żo­ny w po­bli­żu bie­gu­na


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okołobudżetowy

w eko­no­mii: do­ty­czą­cy bu­dże­tu


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z bu­dże­tem, do­ty­czą­cy bu­dże­tu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okołodobowy

zwią­za­ny z cy­klem dnia i nocy


przy­miot­nik

 (1.1) trwa­ją­cy mniej wię­cej 24 go­dzin


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okołodźwiękowy

ma­ją­cy pręd­kość bli­ską pręd­ko­ści dźwię­ku, np. prze­pływ oko­łodź­wię­ko­wy; trans­so­nicz­ny


Źródła:

SJP.pl

Okołoemerytalny

zbli­żo­ny do wieku eme­ry­tal­ne­go


Źródła:

SJP.pl

Okołofestiwalowy

zwią­za­ny z fe­sti­wa­lem i wy­da­rze­nia­mi od­by­wa­ją­cy­mi się wokół niego


Źródła:

SJP.pl

Okołogardzielowy

znaj­du­ją­cy się, wy­stę­pu­ją­cy w po­bli­żu gar­dła zwie­rząt


Źródła:

SJP.pl

Okołogwiazdowy

znaj­du­ją­cy się lub krą­żą­cy do­o­ko­ła gwia­zdy


Źródła:

SJP.pl

Okołokonkordatowy

zwią­za­ny z kon­kor­da­tem, do­ty­czą­cy kon­kor­da­tu


Źródła:

SJP.pl

Okołoksiężycowy

znaj­du­ją­cy się lub krą­żą­cy do­o­ko­ła Księ­ży­ca


przy­miot­nik

 (1.1) znaj­du­ją­cy się, od­by­wa­ją­cy się, wy­stę­pu­ją­cy do­o­ko­ła księ­ży­ca


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okołomarsjański

znaj­du­ją­cy się lub krą­żą­cy do­o­ko­ła Marsa


Źródła:

SJP.pl

Okołomedyczny

zwią­za­ny poś­red­nio z me­dy­cy­ną lub dzia­łal­no­ścią me­dycz­ną


Źródła:

SJP.pl

Okołomiesiączkowy

zwią­za­ny z cza­sem obej­mu­ją­cym mie­siącz­kę, prze­bie­ga­ją­cy w nie­dłu­giej od­le­gło­ści cza­so­wej od mie­siącz­ki


Źródła:

SJP.pl

Okołonaczyniowy

po­ło­żo­ny wokół na­czy­nia krwio­no­śne­go, ota­cza­ją­cy na­czy­nie


Źródła:

SJP.pl

Okołoporodowy

zwią­za­ny z okre­sem po­ro­du


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) taki, który ma miej­sce w okre­sie po­ro­du oraz bez­poś­red­nio przed nim lub po nim


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okołopołudniowy

dzie­ją­cy się około po­łud­nia


Źródła:

SJP.pl

Okołoprzełykowy

znaj­du­ją­cy się, wy­stę­pu­ją­cy w po­bli­żu prze­ły­ku


Źródła:

SJP.pl

Okołorostek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) jęz. ele­ment sło­wot­wór­czy ota­cza­ją­cy lek­sem, np. mor­fem ota­cza­ją­cy rdzeń;


Oko­ło­ro­stek (cyr­kum­fiks z cir­kum­fi­xus od cir­cum „do­o­ko­ła” i fixus „umo­co­wa­ny”) – w ję­zy­koz­naw­stwie jest to każda cząst­ka wy­ra­zu (jego mor­fem), o ile ota­cza rdzeń (pod­sta­wę sło­wot­wór­czą), a jego skład­ni­ki nie wy­stę­pu­ją sa­mo­dziel­nie. Cyr­kum­fiks na­le­ży do zrost­ków. Cyr­kum­fiks ma zna­cze­nie tylko jako ca­łość.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Okołorównikowy

znaj­du­ją­cy się, wy­stę­pu­ją­cy w po­bli­żu rów­ni­ka


Źródła:

SJP.pl

Okołosprzedażowy

zwią­za­ny poś­red­nio ze sprze­da­żą lub dzia­ła­nia­mi to­wa­rzy­szą­cy­mi sprze­da­ży


Źródła:

SJP.pl

Okołostatutowy

zwią­za­ny ze sta­tu­tem, do­ty­czą­cy sta­tu­tu


Źródła:

SJP.pl

Okołostawowy

w ana­to­mii: znaj­du­ją­cy się, wy­stę­pu­ją­cy w po­bli­żu stawu


Źródła:

SJP.pl

Okołoszkolny

zwią­za­ny ze szko­łą, ale nie­bę­dą­cy jej bez­poś­red­nią czę­ścią


Źródła:

SJP.pl

Okołosłoneczny

znaj­du­ją­cy się lub krą­żą­cy do­o­ko­ła Słoń­ca


Źródła:

SJP.pl

Okołotowicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Okołowice

1. wieś w wo­je­wództ­wie łódz­kim;
2. wieś w wo­je­wództ­wie ślą­skim


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Okołowojenny

do­ty­czą­cy cza­sów bli­skich woj­nom


Źródła:

SJP.pl

Okołowyborczy

do­ty­czą­cy okre­su wy­bo­rów


Źródła:

SJP.pl

Okołozakładowy

zwią­za­ny z za­kła­dem (przed­się­bior­stwem), do­ty­czą­cy za­kła­du (przed­się­bior­stwa)


Źródła:

SJP.pl

Okołoziemski

znaj­du­ją­cy się lub krą­żą­cy do­o­ko­ła Ziemi


przy­miot­nik

 (1.1) znaj­du­ją­cy się wokół Ziemi; zwią­za­ny z prze­strze­nią w po­bli­żu Ziemi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okołozwrotnikowy

znaj­du­ją­cy się, wy­stę­pu­ją­cy w po­bli­żu zwrot­ni­ka


Źródła:

SJP.pl

Okołośrodkowy

pła­cik oko­łoś­rod­ko­wy - struk­tu­ra ana­to­micz­na mózgu


Źródła:

SJP.pl

Okołoświąteczny

zwią­za­ny z cza­sem obej­mu­ją­cym świę­to, prze­bie­ga­ją­cy w nie­dłu­giej od­le­gło­ści cza­so­wej od świę­ta


Źródła:

SJP.pl

Okołów

1. daw­niej okól­nik; pod­wór­ko, za­gro­da; ogro­dzo­na część przez­na­czo­na dla bydła;
2. daw­niej: oko­li­ca, to co ota­cza, obwód, okrąg


Źródła:

SJP.pl

Okoń

dra­pież­na ryba słod­ko­wod­na, ce­nio­na w węd­kar­stwie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) icht. żar­łocz­na słod­ko­wod­na ryba dra­pież­na (nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Perca flu­via­ti­lis|Lin­na­e­us|ref=tak.);


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okończanin

miesz­ka­niec Okon­ka (mia­sta w Pol­sce); Oko­nec­cza­nin


Źródła:

SJP.pl

Okończanka

miesz­kan­ka Okon­ka (mia­sta w Pol­sce); Oko­nec­czan­ka


Źródła:

SJP.pl

Okończyk

okoń­czyk ka­rze­łek - ryba słod­ko­wod­na z ro­dzi­ny bas­so­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Okoński

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Okpa

wy­krzy­knik

 (1.1) młodz. wyraz apro­ba­ty po­łą­czo­ny z po­że­gna­niem, czę­sto uży­wa­ny iro­nicz­nie


Źródła:

Wiktionary

Okpienie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|okpić.


Źródła:

Wiktionary

Okpić

oszu­kać kogoś, wy­wieść w pole, zro­bić w ba­lo­na


Źródła:

SJP.pl

Okra

jeden z ga­tun­ków ket­mii, wie­lo­let­nia ro­śli­na wa­rzyw­na, upra­wia­na w kra­jach tro­pi­kal­nych dla ja­dal­nych owo­ców i włó­kna; ket­mia ja­dal­na


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) bot. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Abel­mos­chus mos­cha­tus|Medik.|ref=tak., ro­śli­na jed­no­rocz­na o wy­pro­sto­wa­nych pę­dach o wy­so­ko­ści jed­ne­go metra i żół­tych kwia­tach, sto­so­wa­na jako ro­śli­na ozdob­na, wa­rzy­wo i zioło;

 (1.2) spoż. nie­doj­rza­ły owoc okry (1.1) uży­wa­ny jako ja­rzy­na

 (1.3) kulin. danie z okry (1.2)


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Okraczać

po­tocz­nie:
1. prze­cho­dzić okra­kiem przez coś lub nad czymś;
2. sia­dać na czymś lub kimś, spu­szcza­jąc po obu stro­nach nogi; obej­mo­wać no­ga­mi


Źródła:

SJP.pl

Okraczny

siad okracz­ny - taki siad, w któ­rym nogi sie­dzą­ce­go znaj­du­ją się po obu stron­nach da­ne­go przed­mio­tu


Źródła:

SJP.pl

Okraczyć

po­tocz­nie:
1. przejść okra­kiem przez coś lub nad czymś;
2. usiąść na czymś lub kimś, spu­szcza­jąc po obu stro­nach nogi; objąć no­ga­mi


Źródła:

SJP.pl

Okradanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) przy­wła­szcza­nie czy­ichś dóbr


Źródła:

Wiktionary

Okradać

cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny

 (1.1) przy­wła­szczać sobie czy­jąś włas­ność


Źródła:

Wiktionary

Okraj

re­gio­nal­nie o brze­gu, kra­wę­dzi, skra­ju cze­goś


Okraj ( "Pomezní sedlo ", niem. "Gren­zba­u­den Pass", "Schle­sis­che Gren­zba­u­de", 1046 m n.p.m.) – prze­łęcz w po­łud­nio­wo-za­chod­niej Pol­sce, we wschod­niej czę­ści Kar­ko­no­szy, po­mię­dzy Ko­war­skim Grzbie­tem a La­soc­kim Grzbie­tem. Łączą się tu pol­ska droga wo­je­wódz­ka nr 368 i cze­ska droga nr 252.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Okrajek

1. okra­wek;
2. daw­niej: ka­wa­łek, skra­jek


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) leśn. zwar­ta zew­nętrz­na ścia­na drzew i krze­wów chro­nią­ca wnę­trze lasu przed czyn­ni­ka­mi at­mos­fe­rycz­ny­mi;


Okra­jek – eko­to­no­wa forma ro­ślin­no­ści, wy­stę­pu­ją­ca zwy­kle na gra­ni­cy lasu i łąki lub pola. Zwy­kle przy­bie­ra­ją po­stać zio­ło­ro­śli lub fe­sto­nów two­rzo­nych przez pną­cza. Czę­sto two­rzo­ne są przez ro­śli­ny ni­tro­fil­ne.

Leśne for­ma­cje ro­ślin­ne na swych krań­cach wyt­wa­rza­ją w na­tu­ral­nych wa­run­kach stre­fy przej­ścio­we na­zy­wa­ne gra­ni­cą lasu.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Okrajka

skraj­na deska z kloca, z jed­nej stro­ny pła­ska, z dru­giej pó­ło­krą­gła; oko­rek; obla­der; opół


Źródła:

SJP.pl

Okrajkowy

→ okra­jek


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) bot. od­no­szą­cy się do okraj­ka, ma­ją­cy zwią­zek z okraj­kiem


Patrz:okrajek

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okrajszów

Okraj­szów – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie łódz­kim, w po­wie­cie ra­dom­szczań­skim, w gmi­nie Ra­dom­sko.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa piotr­kow­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Okrakiem

1. w po­zy­cji z roz­sta­wio­ny­mi no­ga­mi; w roz­kro­ku;
2. bez jed­noz­nacz­nej de­cyz­ji i wy­raź­ne­go sta­no­wi­ska w spor­nych kwe­stiach


przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) obej­mu­jąc coś roz­sta­wio­ny­mi no­ga­mi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okrasa

tłuszcz do­da­wa­ny do po­traw; oma­sta


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) kulin. za­pra­wa do­da­wa­na do go­to­wych po­traw

 (1.2) książk. rzecz sta­no­wią­ca upięk­sze­nie

 (1.3) daw. pię­kno

 (1.4) gw-pl|Ma­zu­ry. sło­ni­na


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Okrasin

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Okrasić

1. za­pra­wić je­dze­nie oma­stą;
2. ozdo­bić, uś­wiet­nić


Źródła:

SJP.pl

Okraska

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Okraszanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|okra­szać.


Źródła:

Wiktionary

Okraszać

1. za­pra­wiać je­dze­nie oma­stą;
2. ozda­biać, uś­wiet­niać


cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny (dk. okra­sić)

 (1.1) ozda­biać, wzbo­ga­cać


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okraszewski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Okratek

ro­dzaj grzy­bów z ro­dzi­ny sro­mot­ni­ko­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Okratowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|okra­to­wać.

 (1.2) krata, która za­bez­pie­cza jakiś otwór, np. okno


Źródła:

Wiktionary

Okratowywać

wsta­wiać kraty w jakiś otwór, za­bez­pie­czać kra­ta­mi; kra­to­wać


Źródła:

SJP.pl

Okrawanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|okra­wać.


Źródła:

Wiktionary

Okrawek

od­kro­jo­na część; skra­wek


Źródła:

SJP.pl

Okraść

za­brać cudzą włas­ność


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. okra­dać)

 (1.1) przy­wła­szczyć sobie czy­jąś włas­ność


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okres

1. pe­wien prze­dział czasu
2. owu­la­cja


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) prze­dział czasu, czas trwa­nia cze­goś

 (1.2) fiz. czas, po któ­rym ja­kieś zja­wi­sko się pow­ta­rza; czas trwa­nia ja­kie­goś zja­wi­ska, po któ­rym się ono pow­tó­rzy;

 (1.3) mat. dla funk­cji okre­so­wej: najm­niej­sza licz­ba do­dat­nia, która do­da­na lub od­ję­ta od ar­gu­men­tu funk­cji, da w wy­ni­ku tę samą funk­cję;

 (1.4) pot. fizj. u ko­bie­ty: część cyklu men­stru­a­cyj­ne­go, która wiąże się z krwa­wie­niem

 (1.5) geol. część po­dzia­łu hi­sto­rii Ziemi, po­dzie­lo­na na epoki;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Okresami

1. pe­wien prze­dział czasu
2. owu­la­cja


Źródła:

SJP.pl

Okresik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od okres


Źródła:

Wiktionary

Okresowo

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób okre­so­wy, pow­ta­rza­jąc się co jakiś czas


Źródła:

Wiktionary

Okresowość

1. cecha cze­goś wy­stę­pu­ją­ce­go co pe­wien czas; cy­klicz­ność;
2. cecha cze­goś trwa­ją­ce­go przez pe­wien czas; cza­so­wość;
3. cecha cze­goś zwią­za­ne­go z okre­ślo­nym okre­sem;
4. prawo okre­so­wo­ści - prawo mó­wią­ce, że wła­ści­wo­ści pier­wiast­ków che­micz­nych są funk­cją okre­so­wą licz­by ato­mo­wej


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co okre­so­we


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okresowy

1. pow­ta­rza­ją­cy się; cy­klicz­ny;
2. trwa­ją­cy pe­wien czas;
3. okre­so­wy układ pier­wiast­ków - lista wszyst­kich pier­wiast­ków che­micz­nych uło­żo­na we­dług ich wła­ści­wo­ści fi­zy­ko­che­micz­nych


przy­miot­nik

 (1.1) cy­klicz­nie pow­ta­rza­ją­cy się

 (1.2) trwa­ją­cy lub ma­ją­cy trwać tylko przez pe­wien czas, chwi­lo­wy

 (1.3) do­ty­czą­cy da­ne­go okre­su


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Określanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|okre­ślać.


Źródła:

Wiktionary

Określać

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. okre­ślić)

 (1.1) de­fi­nio­wać, usta­lać cechy cze­goś


Źródła:

Wiktionary

Określenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) wy­ra­że­nie cha­rak­te­ry­zu­ją­ce lub na­zy­wa­ją­ce przed­miot bądź osobę


Źródła:

Wiktionary

Określić

cza­sow­nik prze­chod­ni

 (1.1) do­ko­na­ny od|okre­ślać.


Źródła:

Wiktionary

Określnik

wy­ra­że­nie lub słowo na­zy­wa­ją­ce lub opi­su­ją­ce coś lub kogoś


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) jęz. słowo lub wy­ra­że­nie okre­śla­ją­ce


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Określoność

cecha cze­goś, co daje się okre­ślić, zde­fi­nio­wać, obli­czyć


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Określony

1. spre­cy­zo­wa­ny, wia­do­my, pewny;
2. w ję­zy­ku pro­pa­gan­dy: eu­fe­mizm do­ty­czą­cy prze­ciw­ni­ka po­li­tycz­ne­go, poz­wa­la­ją­cy nie wy­mie­niać go z nazwy, np. okre­ślo­ne kręgi spo­łecz­ne


forma cza­sow­ni­ka.

 (1.1) imie­słów przy­miot­ni­ko­wy bier­ny od: okre­ślić

przy­miot­nik

 (2.1) zde­fi­nio­wa­ny, pe­wien, spre­cy­zo­wa­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okroić

1. kro­jąc na­o­ko­ło, zmniej­szyć coś;
2. prze­no­śnie: zmniej­szyć, uszczu­plić o pewną część, np. okro­ić pro­gram


Źródła:

SJP.pl

Okrojnik

przy­rząd słu­żą­cy do okra­wa­nia bla­chy, tek­tu­ry itp.


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) techn. na­rzę­dzie ro­bo­cze, słu­żą­ce do wy­rów­ny­wa­nia brze­gów ma­te­ria­łu, od­ci­na­nia nad­dat­ków lub wy­ci­na­nia ele­men­tów o okre­ślo­nym kształ­cie z bla­chy, folii, od­le­wów me­ta­lo­wych czy tek­tu­ry


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okrom

jeden z ga­tun­ków ket­mii, wie­lo­let­nia ro­śli­na wa­rzyw­na, upra­wia­na w kra­jach tro­pi­kal­nych dla ja­dal­nych owo­ców i włó­kna; ket­mia ja­dal­na


Źródła:

SJP.pl

Okropieństwo

po­tocz­nie: okrop­ność;
1. cecha tego, co jest okrop­ne;
2. rze­czy, zja­wi­ska, czyny okrop­ne, bu­dzą­ce grozę


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) coś okrop­ne­go


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okropić

po­kro­pić;
1. po­kryć kro­pla­mi płynu;
2. o de­szczu: po­pa­dać drob­ny­mi kro­pla­mi


Źródła:

SJP.pl

Okropnie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) źle, strasz­nie, prze­ra­ża­ją­co

 (1.2) pot. niez­mier­nie, bar­dzo, ogrom­nie


Źródła:

Wiktionary

Okropniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: okrop­nie


Źródła:

SJP.pl

Okropniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: okrop­ny


Źródła:

SJP.pl

Okropność

1. cecha tego, co jest okrop­ne;
2. rze­czy, zja­wi­ska, czyny okrop­ne, bu­dzą­ce grozę


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co okrop­ne; cecha tych, któ­rzy są okrop­ni


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okropny

1. bu­dzą­cy grozę;
2. o czymś złym: bar­dzo in­ten­syw­ny, np. okrop­na trema;
3. przy­kry, zły


przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) wy­wo­łu­ją­cy strach, odrzu­ca­ją­cy

 (1.2) pot. in­ten­syw­ny, ol­brzy­mi (czę­sto w ne­ga­tyw­nym kon­tek­ście)

 (1.3) pot. o czymś złym, brzyd­kim, ma­ją­cym ne­ga­tyw­ne cechy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okroszka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) kulin. zupa kuch­ni ro­syj­skiej, wer­sja chłod­ni­ka z ogór­ków, jajek i szyn­ki na ke­fi­rze lub kwa­sie chle­bo­wym


Okrosz­ka (ros. "окро́шка") – zupa po­pu­lar­na w kuch­ni ro­syj­skiej, naj­praw­do­po­dob­niej z re­jo­nu Wołgi, przy­rzą­dza­na z żół­tek, musz­tar­dy, kwasu chle­bo­we­go, ogór­ków, zie­le­ni­ny oraz z pie­czo­nej cie­lę­ci­ny i szyn­ki, po­da­wa­na na zimno z do­dat­kiem śmie­ta­ny.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Okruch

1. nie­wiel­ki, od­kru­szo­ny ka­wa­łe­czek cze­goś; okru­szy­na, odła­mek;
2. po­tocz­nie: coś nie­wiel­kie­go lub mała dawka cze­goś


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) mały, od­kru­szo­ny ka­wa­łek cze­goś

 (1.2) przen. (o zja­wi­skach, sta­nach, uczu­ciach, in­for­ma­cji) bar­dzo mała ilość cze­goś, po­zo­sta­łość po czymś

 (1.3) przen. (o ut­wo­rach ar­ty­stycz­nych) nie­wiel­ka część, po­zo­sta­łość czy­jejś twór­czo­ści


Okruch – w ge­o­lo­gii oz­na­cza ostro­kra­wę­dzi­sty (naj­czę­ściej) frag­ment mi­ne­ra­łu lub skały.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Okruchowiec

skała osa­do­wa skła­da­ją­ca się z okru­chów róż­nych skał lub kości zwie­rząt; brek­cja, druz­got


Źródła:

SJP.pl

Okruchowy

przy­miot­nik od: okruch


Źródła:

SJP.pl

Okrucieństwo

bycie okrut­nym, skłon­ność do znę­ca­nia się nad kimś


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) skłon­ność do za­da­wa­nia cier­pień lu­dziom i zwie­rzę­tom;


Okru­cień­stwo – skłon­ność do za­da­wa­nia, bez po­wo­du albo dla włas­nej przy­jem­no­ści, cier­pień lu­dziom i zwie­rzę­tom (znę­ca­nie się) lub lek­ce­wa­że­nia ich cier­pień i nie­szczęść. Jed­nym z prze­ja­wów okru­cień­stwa są tor­tu­ry.

Okru­cień­stwo jest roz­pa­try­wa­ne za­rów­no w ka­te­go­riach psy­cho­lo­gicz­nych, jak i praw­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Okruszek

zdrob­nie­nie od: okruch; ma­lut­ki, nie­wiel­ki okruch; okru­szyn­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) zdrobn. od okruch


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okruszkowy

→ okru­szek


Patrz:okruszek

Źródła:

SJP.pl

Okruszyna

nie­wiel­ki, od­kru­szo­ny ka­wa­łe­czek cze­goś; okruch, odła­mek


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od okruch


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okruszynka

zdrob­nie­nie od: okru­szy­na; ma­lut­ka, nie­wiel­ka okru­szy­na


Źródła:

SJP.pl

Okruteczny

gwa­ro­wo: okrut­ny


Źródła:

SJP.pl

Okrutnica

→ okrut­nik


Patrz:okrutnik

Źródła:

SJP.pl

Okrutnie

przy­słó­wek

 (1.1) od­przym. okrut­ny

 (1.2) przest. mocno, bar­dzo


Źródła:

Wiktionary

Okrutniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: okrut­nie


Źródła:

SJP.pl

Okrutniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: okrut­ny; bar­dziej okrut­ny


Źródła:

SJP.pl

Okrutnik

osoba okrut­na, bezwz­ględ­na


rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) męż­czyz­na okrut­ny, drę­czy­ciel


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okrutność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest okrut­ne; cecha tych, któ­rzy są okrut­ni


Źródła:

Wiktionary

Okrutny

1. spra­wia­ją­cy ból, cier­pie­nie;
2. prze­sta­rza­le: wiel­ki, ogrom­ny, np. okrut­na cie­ka­wość


przy­miot­nik

 (1.1) nie zna­ją­cy li­to­ści, nie­ludz­ki, cha­rak­te­ry­zu­ją­cy się okru­cień­stwem

 (1.2) przest. mocny, wiel­ki


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okrwawianie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|okr­wa­wiać.


Źródła:

Wiktionary

Okrycie

na­kryć z wierz­chu lub ze wszyst­kich stron


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) przed­miot słu­żą­cy do okry­wa­nia

 (1.2) ubra­nie wierzch­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okryjbida

prze­sta­rza­le, żar­to­bli­wie: zu­ży­te, liche okry­cie; okryj­bie­da


Źródła:

SJP.pl

Okryjbieda

prze­sta­rza­le, żar­to­bli­wie: zu­ży­te, liche okry­cie; okryj­bi­da


Źródła:

SJP.pl

Okrytonasienne

grupa ro­ślin na­czy­nio­wych; okry­to­za­ląż­ko­we


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) bot. gro­ma­da ro­ślin na­czy­nio­wych


Okry­to­na­sien­ne, okry­to­za­ląż­ko­we ("Ma­gno­liop­si­da", "Ma­gno­liop­hy­ta"; syn. "An­gio­sper­mae") – grupa ro­ślin na­czy­nio­wych po­cho­dzą­cych od wspól­ne­go przod­ka ży­ją­ce­go praw­do­po­dob­nie w okre­sie kar­bo­nu (350–275 mln lat temu) i sta­no­wią­cych sio­strza­ną linię roz­wo­jo­wą w sto­sun­ku do na­go­na­sien­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Okrytonasienny

o ce­chach okry­to­na­sien­nych (grupa ro­ślin na­czy­nio­wych)


Źródła:

SJP.pl

Okrytozalążkowe

grupa ro­ślin na­czy­nio­wych; okry­to­na­sien­ne


Źródła:

SJP.pl

Okrytozalążkowiec

ro­śli­na na­czy­nio­wa cha­rak­te­ry­zu­ją­ca się zre­du­ko­wa­nym ga­me­to­fi­tem oraz bra­kiem rodni i plem­ni; ro­śli­na okry­to­za­ląż­ko­wa


Źródła:

SJP.pl

Okrytozalążkowy

o ce­chach okry­to­za­ląż­ko­wych (grupa ro­ślin na­czy­nio­wych)


Źródła:

SJP.pl

Okrywa

1. to, co coś okry­wa;
2. sierść zwie­rzę­cia;
3. okry­wa kwia­to­wa - sku­pie­nie pod­sa­dek, przy­sa­dek, cza­sa­mi także podk­wiat­ków, które okry­wa­ją niek­tó­re ro­dza­je kwia­to­sta­nów u ro­ślin; ok­wiat


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ele­ment okry­wa­ją­cy

 (1.2) łow. zo­o­techn. owło­sie­nie u zwie­rząt

forma cza­sow­ni­ka.

 (2.1) 3 os. lp. ter. od: okry­wać


Okry­wa – ter­min w bo­ta­ni­ce oz­na­cza­ją­cy struk­tu­rę ota­cza­ją­cą i chro­nią­cą inny organ.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Okrywanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|okry­wać.


Źródła:

Wiktionary

Okrywać

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. okryć)

 (1.1) kła­dąc coś na czymś, osła­niać jego po­wierzch­nię

 (1.2) znaj­do­wać się na po­wierzch­ni czego

 (1.3) spra­wiać, że ktoś staje się przed­mio­tem okre­ślo­nych po­staw

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny okry­wać się (dk. okryć się)

 (2.1) kłaść coś na sie­bie lub wokół sie­bie celem osło­ny

 (2.2) być okry­wa­nym

 (2.3) przy­czy­niać się do oceny sie­bie przez in­nych


Źródła:

Wiktionary

Okrywowy

słu­żą­cy do okry­wa­nia


Źródła:

SJP.pl

Okryć

na­kryć z wierz­chu lub ze wszyst­kich stron


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. okry­wać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|okry­wać.

cza­sow­nik zwrot­ny do­ko­na­ny okryć się (ndk. okry­wać się)

 (2.1) do­ko­na­ny od|okry­wać się.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okrzeja

mia­sto w Pol­sce


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, w gmi­nie Krzyw­da;

 (1.2) geogr. je­zio­ro w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w gmi­nie Wę­go­rzy­no;


Okrze­ja – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, w po­wie­cie łu­kow­skim, w gmi­nie Krzyw­da. Przez miej­sco­wość prze­pły­wa Okrzej­ka, do­pływ Wisły.

Ad­mi­ni­stra­cyj­nie wieś jest po­dzie­lo­na na dwa so­łect­wa "Okrze­ja I" i "Okrze­ja II". We­dług Na­ro­do­we­go Spisu Po­wszech­ne­go z roku 2011 wieś li­czy­ła 1587 miesz­kań­ców.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Okrzejski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Okrzemka

glon jed­no­ko­mór­ko­wy


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) jed­no­ko­mór­ko­wy glon z typu chry­zo­fi­tów;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okrzemki

gro­ma­da mi­kro­sko­pij­nych glo­nów jed­no­ko­mór­ko­wych, obej­mu­ją­ca około 10 ty­się­cy ga­tun­ków; dia­to­me­ae


Okrzem­ki ("Ba­cil­la­riop­hy­ce­ae, Ba­cil­la­riop­hy­ta, Dia­to­mop­hy­ce­ae") – klasa lub gro­ma­da jed­no­ko­mór­ko­wych glo­nów. Dział fy­ko­lo­gii zaj­mu­ją­cy się okrzem­ka­mi to dia­to­mo­lo­gia.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Okrzepnąć

umoc­nić się, stać się sil­niej­szym, od­por­niej­szym


Źródła:

SJP.pl

Okrzepły

umoc­nić się, stać się sil­niej­szym, od­por­niej­szym


Źródła:

SJP.pl

Okrzesanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|okrze­sać.


Źródła:

Wiktionary

Okrzesać

cza­sow­nik

 (1.1) stpol. przy­ciąć


Źródła:

Wiktionary

Okrzesywaczka

na­rzę­dzie do okrze­sy­wa­nia drew­na


Źródła:

SJP.pl

Okrzesywanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|okrze­sy­wać.


Okrze­sy­wa­nie – usu­wa­nie za po­mo­cą sie­kie­ry lub piły ko­na­rów, ga­łę­zi i sęków na sto­ją­cym lub ścię­tym drze­wie.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Okrzeszyce

Okrze­szy­ce – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie wroc­ław­skim, w gmi­nie Żó­ra­wi­na.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa wroc­ław­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Okrzos

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) stpol. mło­dzień­czyk, który już bro­da­cie­je


Źródła:

Wiktionary

Okrzosek

1. drob­na część drze­wa, ka­mie­nia tip., która od­pa­dła przy okrze­sy­wa­niu;
2. ka­mien­ne na­rzę­dzie do okrze­sy­wa­nia;
3. przed­miot pow­sta­ły przez okrze­sy­wa­nie


Źródła:

SJP.pl

Okrzyczany

znany z roz­gło­su, czę­sto chwa­lo­ny prze­sad­nie lub nie­za­słu­że­nie; osła­wio­ny, gło­śny


Źródła:

SJP.pl

Okrzyk

1. gło­śne krzy­knię­cie, za­wo­ła­nie;
2. daw­niej: za­wo­ła­nie wspól­ne dla ja­kiejś grupy osób, słu­żą­ce do roz­poz­na­wa­nia się, zwo­ły­wa­nia się; hasło


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gło­śny dźwięk wy­da­ny przez czło­wie­ka, wy­ra­ża­ją­cy silne emo­cje lub ma­ją­ce zwró­cić uwagę in­nych


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okrzyki

1. gło­śne krzy­knię­cie, za­wo­ła­nie;
2. daw­niej: za­wo­ła­nie wspól­ne dla ja­kiejś grupy osób, słu­żą­ce do roz­poz­na­wa­nia się, zwo­ły­wa­nia się; hasło


Źródła:

SJP.pl

Okrzyn

ro­śli­na z ro­dzi­ny bal­dasz­ko­wa­tych


Okrzyn ("La­ser­pi­tium" L.) – ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny se­le­ro­wa­tych. Obej­mu­je 9 ga­tun­ków. Ro­śli­ny te wy­stę­pu­ją w Eu­ro­pie, się­ga­jąc na wscho­dzie do za­chod­niej Rosji. Obec­ne są poza tym w Ma­ro­ku. Do flory Pol­ski na­le­ży tylko okrzyn sze­ro­ko­list­ny "L. la­ti­fo­lium". Z Bie­szcza­dów błęd­nie po­da­wa­ny był także okrzyn kar­pac­ki "L. krapf­fii". Za­li­cza­ne tu inne ga­tun­ki prze­nie­sio­ne zo­sta­ły do ro­dza­jów "Laser" (okrzyn je­le­ni) i "Silp­hio­da­u­cus" (okrzyn łą­ko­wy zwany też pru­skim).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Okrój

1. daw­niej: wzór, model;
2. przy­rząd do wyz­na­cza­nia skom­pli­ko­wa­nych kon­tu­rów po­wierzch­ni lub kra­wę­dzi sto­so­wa­ny daw­niej w ro­bo­tach ka­mie­niar­skich


Źródła:

SJP.pl

Okrąg

1. linia ogra­ni­cza­ją­ca pła­szczyz­nę o for­mie ko­li­stej; okręg, krąg, obwód;
2. przed­miot o ku­li­stym kształ­cie; krąg, okręg;
3. przed­mio­ty, osoby itp. usta­wio­ne w koło, okręg, krąg;
4. pła­szczyz­na ogra­ni­czo­na linią ko­li­stą; koło, kółko, krąg, obwód;
5. w ma­te­ma­ty­ce: krzy­wa pła­ska bę­dą­ca zbio­rem wszyst­kich punk­tów pła­szczyz­ny znaj­du­ją­cych się w tej samej od­le­gło­ści od usta­lo­ne­go punk­tu


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) geom. krzy­wa na pła­szczyź­nie wyz­na­czo­na przez wszyst­kie punk­ty le­żą­ce w jed­na­ko­wej od­le­gło­ści od da­ne­go punk­tu (środ­ka okrę­gu);

 (1.2) kształt ut­wo­rzo­ny na po­do­bień­stwo okrę­gu (1.1)


Zo­bacz też: Okrąg w in­nych zna­cze­niach tego słowa.

Okrąg – zbiór wszyst­kich punk­tów pła­szczyz­ny eu­kli­de­so­wej od­le­głych od da­ne­go punk­tu o daną od­le­głość. Ten usta­lo­ny punkt na­zy­wa się "środ­kiem", a za­da­ną od­le­głość – "pro­mie­niem". Zwy­kle przyj­mu­je się do­dat­ko­wo że pro­mień musi być do­dat­ni


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Okrąglaczek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od okrą­glak


Źródła:

Wiktionary

Okrąglak

1. oko­ro­wa­ny pień drze­wa;
2. okrą­gła bu­dow­la


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) pot. okrą­gły bu­dy­nek

 (1.2) okrą­gły kloc drew­na, o śred­ni­cy kilku, kil­ku­na­stu cen­ty­me­trów, zwy­kle oko­ro­wa­ny

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) cho­re­ogr. kur­piow­ski ta­niec lu­do­wy, ro­dzaj ober­ka gra­ne­go w dość wol­nym tem­pie


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Okrągle

przy­słó­wek

 (1.1) stpol. lub śrpol. okrą­gło


Źródła:

Wiktionary

Okrąglej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: okrą­gło


Źródła:

SJP.pl

Okrąglejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: okrą­gły


Źródła:

SJP.pl

Okrąglik

wieś w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Okrąglusi

1. zdrob­nie­nie od: okrą­gły;
2. pulch­ny


Źródła:

SJP.pl

Okrąglusieńki

1. zdrob­nie­nie od: okrą­gły;
2. pulch­ny


przy­miot­nik

 (1.1) pot. zdrobn. od: okrą­gły


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okrągluteńki

zdrob­nie­nie od: okrą­gły


przy­miot­nik

 (1.1) pot. zdrobn. od: okrą­gły


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okrąglutki

zdrob­nie­nie od: okrą­gły


przy­miot­nik

 (1.1) zdrobn. od: okrą­gły


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okrągluśki

zdrob­nie­nie od: okrą­gły


przy­miot­nik

 (1.1) pot. zdrobn. od: okrą­gły


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okrągławy

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) pra­wie okrą­gły


Źródła:

Wiktionary

Okrągło

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) w spo­sób okrą­gły


Źródła:

Wiktionary

Okrągłodenny

ma­ją­cy okrą­głe dno


przy­miot­nik

 (1.1) taki, który ma okrą­głe dno


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okrągłogłowy

w okre­sie re­wo­lu­cji an­giel­skiej (poł. XVII w.) czło­nek głów­ne­go stron­nict­wa an­ty­kró­lew­skie­go (nazwa od spo­so­bu strzy­że­nia wło­sów)


Źródła:

SJP.pl

Okrągłolicy

ma­ją­cy okrą­głą, pulch­ną twarz; pu­cu­ło­wa­ty, pu­co­ło­wa­ty, py­za­ty, krą­gło­li­cy


Źródła:

SJP.pl

Okrągłolistny

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) po­sia­da­ją­cy okrą­głe li­ście


Źródła:

Wiktionary

Okrągłosercowaty

okrą­gły i przy­po­mi­na­ją­cy kształ­tem serce


Źródła:

SJP.pl

Okrągłostołowiec

uczest­nik Okrą­głe­go Stołu


Źródła:

SJP.pl

Okrągłość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest okrą­głe; cecha tych, któ­rzy są okrą­gli


Źródła:

Wiktionary

Okrągły

1. ma­ją­cy kształt koła, kuli, po­dob­ny kształ­tem do koła, kuli; krą­gły, za­o­krą­glo­ny;
2. pulch­ny, pełny; krą­gły, za­o­krą­glo­ny;
3. o ru­chach: zgrab­ny, zręcz­ny;
4. o sło­wach, zda­niach: grzecz­ny, układ­ny; krą­gły;
5. po­tocz­nie o pie­nią­dzach, cza­sie: cały, pełny, równy


przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy kształt okrę­gu, owalu, elip­sy, kuli lub zbli­żo­ny do nich

 (1.2) o ciele po­sia­da­ją­cy krą­gło­ści

 (1.3) o wy­po­wie­dzi grzecz­ny, układ­ny, zgrab­nie sfor­mu­ło­wa­ny, czę­sto jed­nak po­wierz­chow­ny

 (1.4) pot. o od­cin­ku czasu, o okre­ślo­nej ilo­ści pie­nię­dzy cały, równy, pełny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okrążanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|okrą­żać.


Źródła:

Wiktionary

Okrążać

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. okrą­żyć)

 (1.1) ob­cho­dzić, ob­jeż­dżać itd. coś krę­giem lub łu­kiem

 (1.2) roz­sta­wiać się do­o­ko­ła kogoś (cze­goś), szczel­nie od­ci­na­jąc go (to) od świa­ta

 (1.3) za­ta­czać kręgi wokół kogoś albo cze­goś

 (1.4) oka­lać, sta­no­wić ko­li­ste obra­mo­wa­nie cze­goś


Źródła:

Wiktionary

Okrążel

okrą­żel po­goń­co­wiec - ga­tu­nek błon­ków­ki z ro­dzi­ny na­stecz­ni­ko­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Okrążenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) droga, trasa, którą ktoś prze­był do­o­ko­ła cze­goś

 (1.2) na woj­nie: miej­sce, które okrą­żo­no; sy­tu­a­cja okrą­żo­nych żoł­nie­rzy


Okrą­że­nie – dzia­ła­nie róż­nych ro­dza­jów wojsk i sił zbroj­nych po­dej­mo­wa­ne w celu izo­la­cji okre­ślo­ne­go zgru­po­wa­nia wojsk prze­ciw­ni­ka od bazy za­o­pa­trze­nia i po­zo­sta­łych sił. Okrą­że­nie uzy­sku­je się w wy­ni­ku na­tar­cia na wy­bra­nych kie­run­kach, w głąb ugru­po­wa­nia prze­ciw­ni­ka, wyj­ścia na jego skrzy­dła i tyły, od­ci­na­jąc mu przy tym drogi od­wro­tu i ogra­ni­cza­jąc swo­bo­dę ma­ne­wru.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Okrążyć

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. okrą­żać)

 (1.1) za­to­czyć krąg wokół cze­goś lub kogoś

 (1.2) po­je­chać na­o­ko­ło; prze­mie­ścić się okręż­ną trasą

 (1.3) po­ja­wić się gro­mad­nie wokół czego lub kogo

 (1.4) sta­no­wić lub wy­ko­nać obra­mo­wa­nie, ogro­dze­nie

 (1.5) wojsk. zgro­ma­dzić woj­sko wokół da­ne­go miej­sca


Źródła:

Wiktionary

Okręcanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|okrę­cać.


Źródła:

Wiktionary

Okręcik

model okrę­tu, dzie­cin­na za­baw­ka przed­sta­wia­ją­ca okręt


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od okręt


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okręcina

mały, lichy okręt


Źródła:

SJP.pl

Okręcić

1. owi­nąć, opleść coś czymś;
2. obró­cić coś wkoło


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. okrę­cać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|okrę­cać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okręg

1. linia ogra­ni­cza­ją­ca pła­szczyz­nę o for­mie ko­li­stej; okrąg, krąg, obwód;
2. przed­miot o ku­li­stym kształ­cie; krąg, okrąg;
3. przed­mio­ty, osoby itp. usta­wio­ne w koło, okrąg, krąg;
4. książ­ko­wo: ob­szar, w któ­rym pa­nu­ją sprzy­ja­ją­ce wa­run­ki ge­o­gra­ficz­ne do roz­wo­ju pew­nej dzie­dzi­ny go­spo­dar­ki; re­gion, rejon;
5. urzę­do­wo: część kraju sta­no­wią­ca jed­nost­kę są­do­wą, woj­sko­wą, ad­mi­ni­stra­cyj­ną itp.; re­gion, rejon


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) adm. jed­nost­ka ad­mi­ni­stra­cyj­na w niek­tó­rych kra­jach, zwy­kle od­po­wia­da­ją­ca pol­skie­mu po­wia­to­wi; ob­szar ge­o­gra­ficz­ny o ta­kiej wiel­ko­ści


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Okręglica

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Okręglik

wieś w Pol­sce


Okrę­glik (do­dat­ko­wa nazwa w j. ka­szub. Òkrãglëk, niem. "Okren­glik") – ko­lo­nia ka­szub­ska w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie choj­nic­kim, w gmi­nie Brusy. Leży na wschod­nim krań­cu Za­bor­skie­go Parku Kra­jo­bra­zo­we­go.

Ko­lo­nia wcho­dzi w skład so­łect­wa "Mę­ci­kał".


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Okręgowiec

po­li­tyk od­po­wie­dzial­ny za okre­ślo­ny okręg


Źródła:

SJP.pl

Okręgowy

zwią­za­ny z danym okrę­giem


przy­miot­nik

 (1.1) taki, który obej­mu­je za­się­giem okręg te­ry­to­rial­ny

 (1.2) zwią­za­ny z okrę­giem, do­ty­czą­cy okrę­gu (od okręg)

 (1.3) zwią­za­ny z okrę­giem, do­ty­czą­cy okrę­gu (od okrąg)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okręgówka

po­tocz­nie: liga okrę­go­wa


Źródła:

SJP.pl

Okręt

1. jed­nost­ka pły­wa­ją­ca ma­ry­nar­ki wo­jen­nej
2. pot. sta­tek mor­ski


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) żegl. wojsk. jed­nost­ka pły­wa­ją­ca pod ban­de­rą wo­jen­ną, na­le­żą­ca do ma­ry­nar­ki wo­jen­nej pań­stwa;

 (1.2) pot. duży sta­tek mor­ski


Okręt, okręt wo­jen­ny – jed­nost­ka pły­wa­ją­ca no­szą­ca ban­de­rę ma­ry­nar­ki wo­jen­nej da­ne­go pań­stwa, tj. jego sił zbroj­nych – zaz­wy­czaj po­sia­da­ją­ca uz­bro­je­nie i przez­na­czo­na do wy­ko­ny­wa­nia zadań bo­jo­wych. Ter­min ten sto­su­je się także do jed­no­stek szkol­nych, tran­spor­to­wych i po­moc­ni­czych, jeśli tylko na­le­żą do ma­ry­nar­ki wo­jen­nej.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Okręt-Baza

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) mar. jed­nost­ka pły­wa­ją­ca tran­spor­tu­ją­ca i umoż­li­wia­ją­ca star­to­wa­nie sa­mo­lo­tów i he­li­kop­te­rów


Okręt-baza, baza pły­wa­ją­ca, ba­zo­wiec - spe­cjal­nie zbu­do­wa­ny lub od­po­wied­nio przy­sto­so­wa­ny okręt po­moc­ni­czy, peł­nią­cy funk­cję za­ple­cza szko­le­nio­wo-miesz­kal­ne­go, ma­ga­zy­no­we­go i tech­nicz­ne­go, dla ze­spo­łów okrę­tów bo­jo­wych, ta­kich jak okrę­ty pod­wod­ne, kutry tor­pe­do­we czy ści­ga­cze.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Okrętka

1. ro­dzaj ście­gu, któ­rym wy­kań­cza się brze­gi tka­ni­ny;
2. ro­dzaj za­bez­pie­cze­nia przed skrę­ca­niem się liny lub łań­cu­cha


Źródła:

SJP.pl

Okrętkować

ob­szyć okręt­ką


Źródła:

SJP.pl

Okrętkowy

→ okręt­ka (ro­dzaj ście­gu)


Źródła:

SJP.pl

Okrętnica

krzew lub drze­wo ros­ną­ce w tro­pi­kal­nej Ame­ry­ce, do­star­cza­ją­ce żywic uży­wa­nych do celów lecz­ni­czych i tech­nicz­nych; kluz­ja


Źródła:

SJP.pl

Okrętnicowate

1. ro­dzi­na ro­ślin z rzędu mal­pi­giow­ców; dziu­raw­co­wa­te;
2. ro­dzi­na ro­ślin z rzędu mal­pi­giow­ców; kluz­jo­wa­te


Źródła:

SJP.pl

Okrętnicowaty

o ce­chach okręt­ni­co­wa­tych (ro­dzi­na ro­ślin)


Źródła:

SJP.pl

Okrętny

1. po­tocz­nie: okręż­ny - wy­ra­ża­ją­cy coś nie wprost;
2. daw­niej:
a) zwią­za­ny z ru­chem obro­to­wy;
b) szyb­ki i zwin­ny; obrot­ny;
c) okrę­to­wy


Źródła:

SJP.pl

Okrętowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|okrę­to­wać.


Źródła:

Wiktionary

Okrętowiec

po­tocz­nie: spe­cja­li­sta w dzie­dzi­nie bu­do­wy okrę­tów


Źródła:

SJP.pl

Okrętownictwo

dział prze­my­słu zaj­mu­ją­cy się pro­jek­to­wa­niem, bu­do­wa­niem i kon­ser­wa­cją okrę­tów


Okrę­tow­nict­wo – gałąź prze­my­słu i dzie­dzi­na nauki zaj­mu­ją­ca się pro­jek­to­wa­niem, bu­do­wą i re­mon­ta­mi jed­no­stek pły­wa­ją­cych. Jako nauka za­wie­ra przed­mio­ty stu­diów me­cha­nicz­nych oraz inne, zwią­za­ne ze spe­cy­fi­ką za­wo­du, np. tech­no­lo­gię bu­do­wy, te­o­rię okrę­tu, na­pę­dy okrę­to­we, kon­struk­cję i pro­jek­to­wa­nie okrę­tu, a także ele­men­ty na­wi­ga­cji, bu­do­wy por­tów, hand­lu mor­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Okrętowy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy okrę­tu


Źródła:

Wiktionary

Okrężne

od­by­wa­ją­cy się lub le­żą­cy wokół cze­goś, np. ruch okręż­ny


Okręż­ne – ko­me­dia Jó­ze­fa Ko­rze­niow­skie­go w dwóch ak­tach opu­bli­ko­wa­na w 1847.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Okrężnica

1. naj­dłuż­sza i naj­więk­sza część je­li­ta gru­be­go;
2. duża sieć słu­żą­ca do po­ło­wu ławic ryb mor­skich;
3. prze­wód w piecu hut­ni­czym, do­pro­wa­dza­ją­cy go­rą­ce po­wie­trze;
4. okręż­ni­ca ba­gien­na - ro­śli­na wodna z ro­dzi­ny pier­wiosn­ko­wa­tych, upra­wia­na w ce­lach ozdob­nych


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) anat. naj­dłuż­sza część je­li­ta gru­be­go;

 (1.2) bot. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Hot­to­nia|L.|ref=tak., ro­dzaj ro­ślin wod­nych z ro­dzi­ny pier­wiosn­ko­wa­tych;

 (1.3) ryb. sieć przez­na­czo­na do po­ło­wu ryb ła­wi­co­wych;

 (1.4) hutn. rura do­pro­wa­dza­ją­ca go­rą­ce po­wie­trze w du­żych pie­cach hut­ni­czych


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Okrężnie

przy­słó­wek

 (1.1) w okręż­ny spo­sób


Źródła:

Wiktionary

Okrężniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: okręż­nie


Źródła:

SJP.pl

Okrężność

→ okręż­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest okręż­ne


Patrz:okrężny

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okrężny

od­by­wa­ją­cy się lub le­żą­cy wokół cze­goś, np. ruch okręż­ny


przy­miot­nik

 (1.1) taki, który swoim po­ło­że­niem okrą­ża coś

 (1.2) okrą­ża­ją­cy coś po­przez ruch, prze­mie­szcze­nie

 (1.3) dą­żą­cy do celu nie wprost


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oks

skró­to­wiec, ro­dzaj męski

 (1.1) = sport. Opa­tow­ski Klub Spor­to­wy


Źródła:

Wiktionary

Oksa

wieś w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim, w po­wie­cie ję­drze­jow­skim


Oksa (daw. "Oksza") – wieś (daw­niej mia­sto) w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim, w po­wie­cie ję­drze­jow­skim, w gmi­nie Oksa. Ma sta­tus so­łect­wa.

Oksa uzy­ska­ła lo­ka­cję miej­ską w 1554 roku, zde­gra­do­wa­na w 1869 roku. Do 1954 roku sie­dzi­ba gminy Wę­gle­szyn. W la­tach 1954–1972 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Oksa. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa kie­lec­kie­go. Od za­ło­że­nia do 1679 r. było jed­nym z cen­trów kal­wi­niz­mu w Ma­ło­pol­sce.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Oksalit

mi­ne­rał, szcza­wian że­la­za­wy, spo­ty­ka­ny głów­nie w węglu bru­nat­nym


Źródła:

SJP.pl

Oksalon

nie­to­pli­we ża­ro­od­por­ne włó­kno wy­trzy­mu­ją­ce tem­pe­ra­tu­rę rzędu 600-700°C, sto­so­wa­ne w hut­nict­wie przy fil­tra­cji go­rą­cych gazów


Źródła:

SJP.pl

Oksaluria

obec­ność zbyt dużej ilo­ści szcza­wia­nu wap­nia w moczu


Źródła:

SJP.pl

Oksana

imię żeń­skie


Źródła:

SJP.pl

Oksazepam

or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny, lek prze­ciw­lę­ko­wy z grupy ben­zo­dia­ze­pin; oxa­ze­pam


Ok­sa­ze­pam – or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny, lek prze­ciw­lę­ko­wy z grupy ben­zo­dia­ze­pin. Wpro­wa­dzo­ny do świa­to­we­go lecz­nict­wa przez firmę "Wyeth" w 1965 roku. Jest czyn­nym ostat­nim me­ta­bo­li­tem dia­ze­pa­mu. Wy­ka­zu­je dzia­ła­nie uspo­ka­ja­ją­ce oraz mio­re­lak­sa­cyj­ne. W słab­szym stop­niu wy­ka­zu­je dzia­ła­nie ank­sjo­li­tycz­ne, w du­żych daw­kach słabe na­sen­ne. Na­le­ży do ben­zo­dia­ze­pin o śred­nio dłu­gim okre­sie dzia­ła­nia. Uz­na­wa­ny za naj­bez­piecz­niej­szy z leków bę­dą­cych po­chod­ny­mi ben­zo­dia­ze­pi­ny w le­cze­niu star­szych pa­cjen­tów.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Oksański

→ Oksa


Patrz:Oksa

Źródła:

SJP.pl

Okseft

1. dawna miara ob­ję­to­ści cie­czy od 200 do 400 li­trów;
2. wiel­ka becz­ka


Ok­seft – dawna miara ob­ję­to­ści cie­czy, czę­sto sto­so­wa­na w wi­niar­stwie i pi­wo­war­stwie; ina­czej „wiel­ka becz­ka”. Ok­seft pru­ski równy był 206 li­trom; miara ta w in­nych kra­jach, za­leż­nie od czasu, od­po­wia­da­ła po­jem­no­ści od około 200 do ponad 600 li­trów.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Okser

przesz­ko­da w jeź­dziect­wie; oxer


Okser (także oxer) – w jeź­dziec­kich sko­kach przez przesz­ko­dy przesz­ko­da prze­no­śna zło­żo­na, skła­da­ją­ca się z dwóch sta­cjo­nat o za­sad­ni­czo tej samej wy­so­ko­ści (pier­wsza po­win­na być o kilka cen­ty­me­trów niż­sza, aby przesz­ko­da była wi­docz­na dla konia), po­ko­ny­wa­na jed­nym sko­kiem (jed­nocz­ło­no­wa). Wy­so­kość przesz­ko­dy oraz jej sze­ro­kość za­le­żą od klasy kon­kur­su.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Oksford

1. tka­ni­na ba­weł­nia­na o cha­rak­te­ry­stycz­nym splo­cie sko­śnym, zwa­nym splo­tem oks­fordz­kim; ox­ford;
2. naj­star­szy wiek póź­nej jury, trwa­ją­cy około 5,5 mi­lio­na lat


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w po­łud­nio­wej An­glii, sto­li­ca hrab­stwa Ox­fords­hi­re;

 (1.2) geogr. adm. dy­strykt w po­łud­nio­wej An­glii, w hrab­stwie Ox­fords­hi­re;

 (1.3) uni­wer­sy­tet w Oks­for­dzie (1.1);


Oks­ford ( Ox­ford) – mia­sto w po­łud­nio­wej An­glii nad rzeką Ta­mi­zą, sto­li­ca hrab­stwa Ox­fords­hi­re, w dy­stryk­cie Oks­ford. Znane jest prze­de wszyst­kim jako sie­dzi­ba Uni­wer­sy­te­tu Oks­fordz­kie­go (Uni­ver­si­ty of Ox­ford), naj­star­sze­go an­glo­ję­zycz­ne­go uni­wer­sy­te­tu świa­ta. Oks­ford od XIX w. na­zy­wa­ny jest „mia­stem roz­ma­rzo­nych wież” (ang. city of dre­a­ming spi­res).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Oksfordczyk

ab­sol­went uni­wer­sy­te­tu w Oks­for­dzie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Oks­for­du


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oksfordka

1. ab­sol­went­ka uni­wer­sy­te­tu w Oks­for­dzie;
2. wią­za­ny, niski but dam­ski na małym ob­ca­sie, ozdo­bio­ny dziur­ka­mi przy szwach i na czub­kach


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Oks­for­du


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oksfordzki

→ Oks­ford; ox­fordz­ki


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Oks­for­dem, do­ty­czą­cy Oks­for­du, po­cho­dzą­cy z Oks­for­du


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oksiran

1. or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny za­wie­ra­ją­cy w swo­jej czą­stecz­ce pier­ścień zło­żo­ny z atomu tlenu i dwóch ato­mów węgla; epok­syd, epit­le­nek;
2. naj­prost­szy moż­li­wy epit­le­nek; tle­nek ety­le­nu


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) chem. zob. tle­nek ety­le­nu.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oksiranowy

→ ok­si­ran


Patrz:oksiran

Źródła:

SJP.pl

Oksoboran

sól kwasu bo­ro­we­go


Źródła:

SJP.pl

Oksokwas

kwas kar­bok­sy­lo­wy, któ­re­go czą­stecz­ki za­wie­ra­ją grupę al­de­hy­do­wą (al­de­hy­dok­was), ke­to­no­wą (ke­to­nok­was) lub obie te grupy


Źródła:

SJP.pl

Okson

tech­nicz­na nazwa nadt­len­ku sodu; ok­sy­lit


Źródła:

SJP.pl

Oksoniowy

jon ok­so­nio­wy - jon za­wie­ra­ją­cy atom tlenu o ła­dun­ku do­dat­nim, np. jon hy­dro­nio­wy


Źródła:

SJP.pl

Oksozon

alo­tro­po­wa od­mia­na tlenu; te­trat­len, czer­wo­ny tlen


Źródła:

SJP.pl

Oksy

po­tocz­nie: oku­la­ry; bi­no­kle, bryle, cyn­gle, pa­trzał­ki, pin­gle, szkła


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­we, licz­ba mnoga

 (1.1) pot. oku­la­ry


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oksy-

prze­dro­stek

 (1.1) pier­wszy człon wy­ra­zów zło­żo­nych wska­zu­ją­cy na ich zwią­zek zna­cze­nio­wy z tle­nem

 (1.2) pier­wszy człon wy­ra­zów zło­żo­nych wska­zu­ją­cy na ich zwią­zek zna­cze­nio­wy z kwa­sem


Źródła:

Wiktionary

Oksybiont

or­ga­nizm, naj­czę­ściej drob­no­u­strój, mo­gą­cy żyć i roz­wi­jać się je­dy­nie w obec­no­ści tlenu at­mos­fe­rycz­ne­go; aerob, ae­ro­biont, tle­no­wiec


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) biol. or­ga­nizm, który do życia wy­ma­ga obec­no­ści tlenu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oksybioza

ae­ro­bio­za; życie w śro­do­wi­sku za­wie­ra­ją­cym tlen


Źródła:

SJP.pl

Oksybrazja

od­mia­na pe­e­lin­gu dla bar­dzo wraż­li­wej cery


Źródła:

SJP.pl

Oksydacja

pro­ces łą­cze­nia się pier­wiast­ków lub związ­ków che­micz­nych z tle­nem; ut­le­nia­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) chem. łą­cze­nie się pier­wiast­ków lub związ­ków che­micz­nych z tle­nem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oksydacyjny

zwią­za­ny z ok­sy­da­cją


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) chem. zwią­za­ny z ok­sy­da­cją


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oksydan

sy­ste­ma­tycz­na nazwa wody jako związ­ku che­micz­ne­go; tle­nek wo­do­ru


Źródła:

SJP.pl

Oksydant

zwią­zek che­micz­ny od­da­ją­cy łatwo tlen i po­wo­du­ją­cy ut­le­nia­nie in­nych sub­stan­cji; ut­le­niacz, śro­dek ut­le­nia­ją­cy


Źródła:

SJP.pl

Oksydaza

enzym ka­ta­li­zu­ją­cy re­ak­cje, w któ­rych do­cho­dzi do zmia­ny stop­nia ut­le­nie­nia


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) bio­chem. enzym ka­ta­li­zu­ją­cy prze­no­sze­nie atomu wo­do­ru na tlen, two­rząc wodę lub nadt­le­nek wo­do­ru;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oksydazy

enzym ka­ta­li­zu­ją­cy re­ak­cje, w któ­rych do­cho­dzi do zmia­ny stop­nia ut­le­nie­nia


Ok­sy­da­zy – en­zy­my ka­ta­li­zu­ją­ce prze­no­sze­nie wo­do­ru na tlen w wy­ni­ku czego pow­sta­je woda lub nadt­le­nek wo­do­ru.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Oksydoreduktaza

enzym bio­rą­cy udział w re­ak­cjach ut­le­nia­nia i re­duk­cji


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) bio­chem. enzym ka­ta­li­zu­ją­cy re­ak­cje re­doks;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oksydowanie

1. ut­le­niać po­wierzch­nię me­ta­li;
2. wyt­wa­rzać na po­wierzch­ni przed­mio­tów me­ta­lo­wych po­wło­ki tle­no­we


Ok­sy­do­wa­nie – pro­ces po­kry­wa­nia po­wierzch­ni me­ta­li cien­ką war­stwą ich tlen­ków (prze­ciw ko­roz­ji i dla ozdo­by). Ok­sy­do­wa­nie można prze­pro­wa­dzać me­to­dą che­micz­ną (np. za­nu­rza­nie przed­mio­tów sta­lo­wych we wrzą­cym stę­żo­nym rozt­wo­rze wo­do­rot­len­ku sodu i azo­ta­nu sre­bra) lub me­to­dą elek­tro­li­tycz­ną (w pro­ce­sie ano­do­we­go ut­le­nia­nia).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Oksydowany

przy­miot­nik

 (1.1) pod­da­ny pro­ce­so­wi ok­sy­da­cji


Źródła:

Wiktionary

Oksydować

1. ut­le­niać po­wierzch­nię me­ta­li;
2. wyt­wa­rzać na po­wierzch­ni przed­mio­tów me­ta­lo­wych po­wło­ki tle­no­we


cza­sow­nik

 (1.1) po­kry­wać po­wierzch­nię me­ta­li war­stwą tlen­ków tych me­ta­li, w ce­lach ochron­nych lub de­ko­ra­cyj­nych


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oksyetylen-

temat sło­wot­wór­czy

 (1.1) pier­wszy człon wy­ra­zów zło­żo­nych wska­zu­ją­cy na ich zwią­zek zna­cze­nio­wy z tlen­kiem ety­le­nu


Źródła:

Wiktionary

Oksyetylenowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) chem. pro­ces przy­łą­cze­nia tlen­ku ety­le­nu do związ­ków or­ga­nicz­nych pro­wa­dzo­ne w obec­no­ści ka­ta­li­za­to­rów;


Ok­sy­e­ty­le­no­wa­nie – re­ak­cja che­micz­na po­le­ga­ją­ca na przy­łą­cze­niu etylu i tlenu, zwy­kle przy po­mo­cy tlen­ku ety­le­nu, do al­ko­ho­li i fe­no­li w celu uzy­ska­nia sur­fak­tan­tów.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Oksyetylenowany

przy­miot­nik

 (1.1) chem. pod­da­ny pro­ce­so­wi ok­sy­e­ty­le­no­wa­nia


Źródła:

Wiktionary

Oksyetylenować

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) chem. prze­pro­wa­dzić pro­ces ok­sy­e­ty­le­no­wa­nia


Źródła:

Wiktionary

Oksygenator

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) urzą­dze­nie do ut­le­no­wa­nia krwi i usu­wa­nia dwut­len­ku węgla z krwi


Źródła:

Wiktionary

Oksygenazy

Ok­sy­ge­na­zy – en­zy­my ka­ta­li­zu­ją­ce pro­ces wbu­do­wa­nia tlenu w czą­stecz­kę.


Źródła:

Wikipedia

Oksyhemoglobina

Ok­sy­he­mo­glo­bi­na (oksy- + he­mo­glo­bi­na – haíma ‘krew’ i glo­bi­na, HbO2) – po­stać he­mo­glo­bi­ny, w któ­rej zwią­za­ne są czte­ry czą­stecz­ki tlenu. Po­łą­cze­nie nie po­le­ga na ut­le­nia­niu he­mo­glo­bi­ny, przez co okre­śla­ne jest jako ut­le­no­wa­nie. Jest po­łą­cze­niem nietr­wa­łym i od­wra­cal­nym.


Źródła:

Wikipedia

Oksykodon

or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny (po­chod­na ko­de­i­ny) uży­wa­ny jako śro­dek prze­ciw­bó­lo­wy


Ok­sy­ko­don ( oxy­co­do­num) – or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny, po­chod­na ko­de­i­ny, silny opio­i­do­wy lek prze­ciw­bó­lo­wy zsyn­te­ty­zo­wa­ny po raz pier­wszy w 1916 roku w Niem­czech z te­ba­i­ny. W me­dy­cy­nie sto­su­je się go głów­nie w po­sta­ci chlo­ro­wo­dor­ku.

Struk­tu­ral­nie po­dob­ny jest do ko­de­i­ny, od któ­rej różni się obec­no­ścią grupy hy­drok­sy­lo­wej w po­zy­cji 14, za­stą­pie­niem grupy hy­drok­sy­lo­wej w po­zy­cji 6 przez grupę kar­bo­ny­lo­wą (ke­to­no­wą) oraz zre­du­ko­wa­niem wią­za­nia pod­wój­ne­go mię­dzy wę­gla­mi 7,8 do po­je­dyn­cze­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Oksylikwit

ma­te­riał wy­bu­cho­wy bę­dą­cy mie­sza­ni­ną cie­kłe­go tlenu z sub­stan­cją palną


Ok­sy­lik­wit, nazwa zwy­cza­jo­wa cie­kłe po­wie­trze – mie­sza­ni­na wy­bu­cho­wa cie­kłe­go tlenu z sub­stan­cją palną (sadza, torf, wę­giel drzew­ny, mącz­ka drzew­na) spo­rzą­dza­na bez­poś­red­nio przed uży­ciem.

Włas­no­ści wy­bu­cho­we mie­szan­ki są za­leż­ne od uży­tej sub­stan­cji pal­nej i za­war­to­ści tlenu, mogą być mio­ta­ją­ce, a nawet sil­nie kru­szą­ce.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Oksylit

tech­nicz­na nazwa nadt­len­ku sodu; okson


Źródła:

SJP.pl

Oksym

zwią­zek or­ga­nicz­ny, pro­dukt re­ak­cji kon­den­sa­cji hy­drok­sy­lo­a­mi­ny z al­de­hy­da­mi lub ke­to­na­mi


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) bio­chem. or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny, otrzy­my­wa­ny przez kon­den­sa­cję hy­drok­sy­lo­a­mi­ny z al­de­hy­da­mi lub ke­to­na­mi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oksymetr

przy­rząd do au­to­ma­tycz­ne­go od­czy­ty­wa­nia pro­cen­to­wej za­war­to­ści tlenu w po­bra­nej prób­ce krwi


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) med. przy­rząd słu­żą­cy do ba­da­nia pro­cen­to­wej za­war­to­ści tlenu w prób­ce krwi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oksymetria

ba­da­nie pro­cen­to­wej za­war­to­ści tlenu we krwi


Źródła:

SJP.pl

Oksymetryczny

→ ok­sy­metr


Patrz:oksymetr

Źródła:

SJP.pl

Oksymoron

w ję­zy­koz­naw­stwie: prze­no­śne ze­sta­wie­nie pojęć o prze­ciw­staw­nym, wy­klu­cza­ją­cym się wza­jem­nie zna­cze­niu, np. spie­szyć się po­wo­li, sucha woda; an­ty­lo­gia, epi­tet sprzecz­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) liter. fi­gu­ra re­to­rycz­na po­le­ga­ją­ca na ce­lo­wym ze­sta­wie­niu dwóch pojęć sprzecz­nych;


Ok­sy­mo­ron (z gr. ὀξύμωρος, czyt. "oksýmōros", od "oksýs" „ostry” i "mōros" „tępy”), an­ty­lo­gia, epi­tet sprzecz­ny – fi­gu­ra re­to­rycz­na, którą two­rzy się przez ze­sta­wie­nie wy­ra­zów o prze­ciw­staw­nych zna­cze­niach.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Oksymoroniczność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co ok­sy­mo­ro­nicz­ne; wew­nętrz­na sprzecz­ność, prze­ciw­staw­ność


Źródła:

Wiktionary

Oksymoroniczny

prze­ciw­staw­ny sam sobie, np. czar­ny śnieg, sucha woda


przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) prze­ciw­staw­ny sam sobie, wew­nętrz­nie sprzecz­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oksyracetam

or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny, po­chod­na pi­ra­ce­ta­mu


Ok­sy­ra­ce­tam – or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny z grupy 2-pi­ro­li­do­nów. Jest ba­da­ny jako po­ten­cjal­ny lek no­o­tro­po­wy z grupy ra­ce­ta­mów. Jako po­chod­na pi­ra­ce­ta­mu, ok­sy­ra­ce­tam wy­ka­zu­je bar­dzo ła­god­ne dzia­ła­nie sty­mu­lu­ją­ce. Wstęp­ne ba­da­nia su­ge­ro­wa­ły, że sub­stan­cja jest sto­sun­ko­wo bez­piecz­na z ni­skim pro­fi­lem tok­sycz­no­ści.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Oksytania

1. re­gion ad­mi­ni­stra­cyj­ny w po­łud­nio­wej Fran­cji;
2. re­gion w Eu­ro­pie Po­łud­nio­wej, w któ­rym używa się ję­zy­ka ok­sy­tań­skie­go


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. hist. kra­i­na hi­sto­rycz­na obej­mu­ją­ca ob­sza­ry, gdzie uży­wa­no ję­zy­ka ok­sy­tań­skie­go;

 (1.2) geogr. adm. re­gion ad­mi­ni­stra­cyj­ny w po­łud­nio­wej Fran­cji, jego sto­li­cą jest Tu­lu­za;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Oksytańczyk

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) etn. miesz­ka­niec Ok­sy­ta­nii, osoba na­ro­do­wo­ści ok­sy­tań­skiej;


Źródła:

Wiktionary

Oksytański

1. → Ok­sy­ta­nia;
2. język ok­sy­tań­ski - język ro­mań­ski wy­stę­pu­ją­cy na po­łud­niu Fran­cji; język ok­cy­tań­ski


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy Ok­sy­ta­nii

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) jęz. język ro­mań­ski uży­wa­ny na po­łud­niu Fran­cji;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oksytańskojęzyczny

przy­miot­nik

 (1.1) taki, który po­słu­gu­je się ję­zy­kiem ok­sy­tań­skim

 (1.2) taki, któ­re­go miesz­kań­cy po­słu­gu­ją się ję­zy­kiem ok­sy­tań­skim

 (1.3) spi­sa­ny, stwo­rzo­ny w ję­zy­ku ok­sy­tań­skim


Źródła:

Wiktionary

Oksytetracyklina

an­ty­bio­tyk ha­mu­ją­cy roz­wój bak­te­rii Gram-do­dat­nich, ri­ket­sji i niek­tó­rych wi­ru­sów


Ok­sy­te­tra­cy­kli­na – or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny o szkie­le­cie naf­ta­ce­nu, na­tu­ral­ny an­ty­bio­tyk z grupy te­tra­cy­klin o sze­ro­kim za­kre­sie dzia­ła­nia. Dzia­ła bak­te­rio­sta­tycz­nie na bak­te­rie Gram-do­dat­nie, Gram-ujem­ne, prąt­ki gruź­li­cy, kręt­ki, ri­ket­sje, "My­co­plas­ma", "Chla­my­dia" oraz ha­mu­je wzrost pier­wot­nia­ków i pro­mie­niow­ców.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Oksytocyna

hor­mon syn­te­ty­zo­wa­ny w podwz­gó­rzu, uwal­nia­ny okre­so­wo, ma­ga­zy­no­wa­ny w tyl­nym pła­cie przy­sad­ki móz­go­wej, fiz­jo­lo­gicz­ny bo­dziec roz­po­czę­cia po­ro­du, po­wo­du­ją­cy skur­cze mię­śnia ma­ci­cy pod­czas po­ro­du i re­gu­lu­ją­cy odruch wy­pły­wu mleka z gru­czo­łu sut­ko­we­go


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) bio­chem. med. hor­mon po­wo­du­ją­cy skur­cze mię­śni gład­kich, bę­dą­cy fiz­jo­lo­gicz­nym bodź­cem do roz­po­czę­cia po­ro­du;


Ok­sy­to­cy­na – or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny, ma­kro­cy­klicz­ny hor­mon pep­ty­do­wy zło­żo­ny z 9 ami­nok­wa­sów (no­na­pep­tyd) spię­tych most­kiem dwu­siarcz­ko­wym. Do­brze roz­pu­szcza się w wo­dzie. Jest okre­so­wo uwal­nia­nym ne­u­ro­prze­kaź­ni­kiem.

Wyt­wa­rza­na jest w ją­drze przy­ko­mo­ro­wym i nadwz­ro­ko­wym podwz­gó­rza i ne­u­ro­na­mi prze­ka­zy­wa­na jest do tyl­ne­go płata przy­sad­ki, gdzie na­stęp­nie jest ma­ga­zy­no­wa­na.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Oksyton

1. wyraz ma­ją­cy ak­cent na ostat­niej sy­la­bie;
2. ak­cent pa­da­ją­cy na ostat­nią sy­la­bę wy­ra­zu


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) fonet. ak­cent na ostat­niej sy­la­bie wy­ra­zu;

 (1.2) fonet. wyraz ma­ją­cy ak­cent na ostat­niej sy­la­bie


Ok­sy­ton, ok­sy­to­non (gr. "oksýtonos" – dosł. ’prze­ni­kli­wy, wy­so­ki dźwięk’) – wyraz lub ze­strój ak­cen­to­wy ak­cen­to­wa­ny na ostat­niej sy­la­bie (ok­sy­to­nicz­nie). W pol­szczyź­nie ok­sy­to­na­mi są wy­ra­zy jed­no­sy­la­bo­we (np. "dom") oraz wie­lo­sy­la­bo­we ze­stro­je ak­cen­to­we zło­żo­ne z ok­sy­to­nów.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Oksytoneza

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) fonet. ak­cen­to­wa­nie wy­ra­zu na ostat­niej sy­la­bie


Źródła:

Wiktionary

Oksytonicznie

przy­słó­wek

 (1.1) od: ok­sy­to­nicz­ny


Źródła:

Wiktionary

Oksytoniczność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) fonet. cecha tego, co ok­sy­to­nicz­ne; pa­da­nie ak­cen­tu na ostat­nią sy­la­bę wy­ra­zu


Źródła:

Wiktionary

Oksytoniczny

do­ty­czą­cy ok­sy­to­nu


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) fonet. cha­rak­te­ry­zu­ją­cy się ak­cen­to­wa­niem wy­ra­zów na ostat­niej sy­la­bie, ma­ją­cy ak­cent na ostat­niej sy­la­bie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oksytonon

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) fonet. zob. ok­sy­ton.


Źródła:

Wiktionary

Oksywiak

miesz­ka­niec Ok­sy­wia (dziel­ni­ca Gdyni)


Źródła:

SJP.pl

Oksywianka

miesz­kan­ka Ok­sy­wia (dziel­ni­cy Gdyni)


Źródła:

SJP.pl

Oksywie

dziel­ni­ca Gdyni


Zo­bacz też: inne hasła o ta­kiej lub po­dob­nej naz­wie.

Ok­sy­wie (kaszb. "Òksëwié", niem. "Oxhöft") – nad­mor­ska dziel­ni­ca Gdyni gra­ni­czą­ca z na­stę­pu­ją­cy­mi dziel­ni­ca­mi tegoż mia­sta: Babie Doły (od pół­no­cy), Obłu­że (od za­cho­du) oraz Śród­mie­ście (od po­łud­nia), a także z Mo­rzem Bał­tyc­kim od wscho­du.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Oksywski

przy­miot­nik od: Ok­sy­wie (dziel­ni­ca Gdyni)


Źródła:

SJP.pl

Oksza

daw­niej: sie­kie­ra, topór


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) stpol. sie­kie­ra

 (1.2) topór


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Okszów

Ok­szów (dawn. "Okrzów") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, w po­wie­cie chełm­skim, w gmi­nie Chełm.

W la­tach 1954–1972 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Ok­szów. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa chełm­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Oktabina

duży, ośmio­kąt­ny po­jem­nik z tek­tu­ry


Źródła:

SJP.pl

Oktaedr

bryła ge­o­me­trycz­na ogra­ni­czo­na ośmio­ma rów­no­bocz­ny­mi trój­ką­ta­mi; ośmio­ścian fo­rem­ny


Źródła:

SJP.pl

Oktaedryt

sy­de­ryt bo­ga­ty w ni­kiel o struk­tu­rze ośmio­ścia­nów


Źródła:

SJP.pl

Oktagon

wie­lo­kąt pła­ski o ośmiu bo­kach; ośmio­bok, ośmio­kąt


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) mat. zob. ośmio­kąt, ośmio­bok.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oktagonalny

ma­ją­cy osiem kątów; ośmio­kąt­ny


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) taki, który ma osiem kątów; ma­ją­cy kształt ok­ta­go­nu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oktagonowy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z ok­ta­go­nem, do­ty­czą­cy ok­ta­go­nu


Źródła:

Wiktionary

Oktagram

ośmio­kąt gwiaź­dzi­sty fo­rem­ny


Źródła:

SJP.pl

Oktalny

w in­for­ma­ty­ce: ósem­ko­wy


Źródła:

SJP.pl

Oktan

ósmy wę­glo­wo­dór na­sy­co­ny w sze­re­gu ho­mo­lo­gicz­nym al­ka­nów, wy­stę­pu­ją­cy w ben­zy­nie i ropie naf­to­wej


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) chem. zwią­zek or­ga­nicz­ny z grupy al­ka­nów, jeden ze skład­ni­ków ben­zy­ny;


Oktan, – or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny z grupy al­ka­nów. Jest skład­ni­kiem ben­zy­ny.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Oktanol

al­ko­hol o 8 ato­mach węgla w czą­stecz­ce


Ok­ta­nol – or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny z grupy al­ko­ho­li, za­wie­ra­ją­cy 8 ato­mów węgla. W nor­mal­nych wa­run­kach jest on cie­czą o nie­przy­jem­nym za­pa­chu. Nie roz­pu­szcza się w wo­dzie, po­dob­nie jak inne al­ko­ho­le cięż­sze od bu­ta­no­lu (o więk­szej licz­bie ato­mów węgla).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Oktanowy

przy­miot­nik od: oktan


Źródła:

SJP.pl

Oktant

1. astro­no­micz­ny przy­rząd do po­mia­ru kątów;
2. ósma część koła;
3. część prze­strze­ni ogra­ni­czo­na trze­ma pła­szczyz­na­mi pro­sto­kąt­ne­go ukła­du współ­rzęd­nych


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) astr. jeden z gwia­zdo­zbio­rów nieba po­łud­nio­we­go;


Ok­tant – dawny przy­rząd na­wi­ga­cyj­ny do mie­rze­nia wy­so­ko­ści ciał nie­bie­skich nad ho­ry­zon­tem, a także kątów po­zio­mych i pio­no­wych mię­dzy obiek­ta­mi, o bu­do­wie zbli­żo­nej do sek­stan­tu, ale z ką­to­mie­rzem (lim­bu­sem) sta­no­wią­cym wy­ci­nek jed­nej ósmej koła.

Ok­tant zo­stał wy­na­le­zio­ny i skon­stru­o­wa­ny przez Johna Had­le­ya w 1730, a także, mniej wię­cej w tym samym cza­sie i nie­za­leż­nie, przez Tho­ma­sa God­fre­ya.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Oktaw

for­mat książ­ki pow­sta­ły przez po­dzie­le­nie ar­ku­sza na 8 kar­tek; ósem­ka, ok­ta­wa


Źródła:

SJP.pl

Oktawa

1. okres ośmiu dni; także ósmy dzień tego okre­su
2. w mu­zy­ce: od­le­głość mię­dzy dwoma dźwię­ka­mi wy­no­szą­ca 12 pół­to­nów
3. lit. ośmio­wer­so­wa stro­fa o okre­ślo­nych ry­mach
4. w po­li­gra­fii: ósem­ko­wy for­mat książ­ki; ósem­ka
5. ro­dzaj ko­lu­bry­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) prze­dział czasu równy ośmiu dniom; rów­nież ostat­ni dzień tego okre­su

 (1.2) muz. ósmy sto­pień skali (gamy) mu­zycz­nej

 (1.3) muz. in­ter­wał mię­dzy pier­wszym a ósmym dźwię­kiem w skali dia­to­nicz­nej

 (1.4) muz. dwa dźwię­ki jed­no­i­mien­ne od­da­lo­ne o ok­ta­wę (1.3)

 (1.5) liter. stro­fa skła­da­ją­ca się z ośmiu wier­szy

 (1.6) hist. wojsk. ro­dzaj dzia­ła uży­wa­ne­go w XV-XVII wieku, od­mia­na ko­lu­bry­ny


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Oktawia

imię żeń­skie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|ż.;


Ok­ta­wia – żeń­ski od­po­wied­nik łac. mę­skie­go imie­nia Ok­ta­wiusz, po­cho­dzą­ce­go od rzym­skie­go rodu "Oc­ta­via" (Ok­ta­wiu­sze). Pa­tro­nem tego imie­nia jest m.in. św. Ok­ta­wiusz, wspo­mi­na­ny razem ze świę­ty­mi Sal­wa­to­rem i Ad­wen­to­rem.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Oktawian

imię mę­skie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|m.;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oktawianek

zdrob­nie­nie od: Ok­ta­wian (imię mę­skie)


Źródła:

SJP.pl

Oktawianostwo

Ok­ta­wian z mał­żon­ką; Ok­ta­wia­no­wie


Źródła:

SJP.pl

Oktawianowie

Ok­ta­wian z mał­żon­ką; Ok­ta­wia­no­stwo


Źródła:

SJP.pl

Oktawianowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Ok­ta­wia­na lub z nim zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Oktawista

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) śpie­wak o gło­sie niż­szym od basu, basso pro­fun­do


Źródła:

Wiktionary

Oktawiusz

imię mę­skie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|m.;


Ok­ta­wiusz – imię mę­skie po­cho­dze­nia ła­ciń­skie­go, bez­poś­red­nio po­cho­dzą­ce od nazwy rzym­skie­go rodu Ok­ta­wiu­szów, do­słow­nie oz­na­cza­ją­ce "ósmy z kolei". Pa­tro­nem tego imie­nia jest św. Ok­ta­wiusz, wspo­mi­na­ny razem ze świę­ty­mi: Sal­wa­to­rem i Ad­wen­to­rem. Żeń­skim od­po­wied­ni­kiem jest Ok­ta­wia.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Oktawiuszek

zdrob­nie­nie od: Ok­ta­wiusz (imię mę­skie)


Źródła:

SJP.pl

Oktawiuszostwo

Ok­ta­wiusz z mał­żon­ką; Ok­ta­wiu­szo­wie


Źródła:

SJP.pl

Oktawiuszowie

Ok­ta­wiusz z mał­żon­ką; Ok­ta­wiu­szo­stwo


Źródła:

SJP.pl

Oktawiuszowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Ok­ta­wiu­sza lub z nim zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Oktawka

1. w mu­zy­ce: mały flet; pi­ku­li­na;
2. in­stru­ment smycz­ko­wy uży­wa­ny daw­niej przez gó­ra­li


Ok­taw­ka – sta­ro­pol­ski, lu­do­wy in­stru­ment mu­zycz­ny z ro­dzi­ny skrzy­piec. Rów­nież nazwa in­nych in­stru­men­tów w wy­so­kim stro­ju (np. szpi­ne­tu).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Oktawowy

przy­miot­nik od: ok­ta­wa - w zna­cze­niu mu­zycz­nym (np. prze­no­śnik ok­ta­wo­wy, ana­li­za ok­ta­wo­wa)


Źródła:

SJP.pl

Oktecik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od oktet


Źródła:

Wiktionary

Okten

alken o ośmiu ato­mach węgla w czą­stecz­ce


Źródła:

SJP.pl

Oktet

1. w in­for­ma­ty­ce: jed­nost­ka miary in­for­ma­cji skła­da­ją­ca się z 8 bitów
2. w mu­zy­ce: ośmio­o­so­bo­wy ze­spół; także utwór na taki ze­spół
3. w fi­zy­ce: ze­spół ośmiu elek­tro­nów


Oktet (od łac. "octo" – osiem) – dwuz­nacz­ny ter­min mu­zycz­ny:

Pod nazwą oktet, sto­so­wa­ną od XIX w. mu­zy­ce in­stru­men­tal­nej na wzór po­ję­cia trio, kwar­tet itp., wy­stę­pu­ją ut­wo­ry na różne skła­dy i w róż­nych sty­lach. W 2 po­ło­wie XVIII w. w mu­zy­ce ple­ne­ro­wej po­pu­lar­no­ścią cie­szy­ły się ok­te­ty na in­stru­men­ty dęte, tzw.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Oktetowy

→ oktet


Patrz:oktet

Źródła:

SJP.pl

Oktiabrskij

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. adm. mia­sto w Rosji, w Basz­kor­to­sta­nie, po­ło­żo­ne u pod­nó­ża Gór Il­meń­skich;


Ok­tiabr­skij ( Октябрьский, "Ok­tiabr´skij") – mia­sto w Rosji, w Basz­kor­to­sta­nie, u pod­nó­ża Gór Il­meń­skich, nad rzeką Ik.

Licz­ba miesz­kań­ców w 2020 roku wy­no­si­ła 114 100 osób.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Oktobas

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) muz. in­stru­ment smycz­ko­wy przy­po­mi­na­ją­cy ogrom­ny kon­tra­bas i gra­ją­cy od niego o ok­ta­wę niżej;


Ok­to­bas – mu­zycz­ny in­stru­ment stru­no­wy z grupy smycz­ko­wych, któ­re­go kon­struk­to­rem był Jean-Bap­ti­ste Vu­il­la­u­me.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Oktober

daw­niej: paź­dzier­nik


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) daw. paź­dzier­nik


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oktobrowy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) daw. paź­dzier­ni­ko­wy


Źródła:

Wiktionary

Oktoda

ośmio­e­lek­tro­do­wa lampa elek­tro­no­wa


Ok­to­da – lampa próż­nio­wa za­wie­ra­ją­ca zgod­nie z nazwą osiem elek­trod – anodę, ka­to­dę oraz sześć sia­tek. Siat­ka pier­wsza i czwar­ta jest siat­ką ste­ru­ją­cą, siat­ka druga jest siat­ką spe­cjal­ną, siat­ki trze­cia i piąta to siat­ki ekra­nu­ją­ce (ich zna­cze­nie jest iden­tycz­ne jak siat­ki dru­giej w te­tro­dzie) a siat­ka szó­sta to siat­ka ha­mu­ją­ca.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Oktogen

or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny, jeden z naj­sil­niej­szych ma­te­ria­łów wy­bu­cho­wych


Ok­to­gen, HMX – or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny, jedna z ni­tro­a­min he­te­ro­cy­klicz­nych. Jest jed­nym z naj­sil­niej­szych zna­nych kru­szą­cych ma­te­ria­łów wy­bu­cho­wych.

Zo­stał otrzy­ma­ny w 1941 roku przez Wrigh­ta i Bach­man­na, któ­rzy wy­kry­li jego obec­ność w po­sta­ci do­miesz­ki w hek­so­ge­nie wyt­wa­rza­nym ów­czes­ny­mi me­to­da­mi.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Oktogon

bu­dow­la wznie­sio­na na pla­nie ośmio­bo­ku


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Oktogonalny

daw­niej: ośmio­kąt­ny


Źródła:

SJP.pl

Oktonar

wiersz an­tycz­ny (ła­ciń­ski) zło­żo­ny z ośmiu peł­nych stóp


Źródła:

SJP.pl

Oktonion

roz­sze­rze­nie kwa­ter­nio­nów sta­no­wią­ce nie­łącz­ną al­ge­brę


Źródła:

SJP.pl

Oktostych

stro­fa ośmio­wier­szo­wa lub utwór po­e­tyc­ki skła­da­ją­cy się z ośmiu wier­szy


Ok­to­stych (gr. "októs" – osiem) – ro­dzaj wier­sza zbu­do­wa­ne­go z czte­rech dwu­wer­so­wych strof lub utwór po­e­tyc­ki zło­żo­ny z ośmiu wer­sów, ze­sta­wio­nych zaz­wy­czaj w dy­sty­chy, naj­czę­ściej ry­mo­wa­ny "aabbccdd".

W pol­skiej po­ez­ji ok­to­sty­chów użyli po raz pier­wszy Ka­sper Twar­dow­ski w "Po­chod­ni mi­ło­ści bożej" oraz Piotr Ko­cha­now­ski w swoim prze­kła­dzie "Or­lan­da sza­lo­ne­go" Lu­do­vi­ca Ario­sta.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Oktoza

cu­kier pro­sty za­wie­ra­ją­cy osiem ato­mów węgla w czą­stecz­ce


Źródła:

SJP.pl

Oktozy

cu­kier pro­sty za­wie­ra­ją­cy osiem ato­mów węgla w czą­stecz­ce


Źródła:

SJP.pl

Oktrojować

na­rzu­cić wład­czym aktem mo­nar­chy kon­sty­tu­cję


Źródła:

SJP.pl

Oktyliard

licz­ba wy­no­szą­ca 10^51


Źródła:

SJP.pl

Oktylion

licz­ba równa je­dyn­ce z 48 ze­ra­mi (we Fran­cji, USA i kra­jach daw­ne­go ZSRR - licz­ba równa je­dyn­ce z 27 ze­ra­mi)


li­czeb­nik i rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) mat. licz­ba na­tu­ral­na równa 10⁴⁸ w sy­ste­mie dłu­giej skali li­czeb­ni­ków (Eu­ro­pa kon­ty­nen­tal­na)

 (1.2) mat. licz­ba na­tu­ral­na równa 10²⁷ w sy­ste­mie krót­kiej skali li­czeb­ni­ków (USA, Wiel­ka Bry­ta­nia)


Ok­ty­lion – licz­ba 1048, czyli je­dyn­ka i 48 zer w za­pi­sie dzie­sięt­nym.

W kra­jach sto­su­ją­cych tzw. krót­ką skalę (głów­nie kraje an­glo­ję­zycz­ne) ok­ty­lion oz­na­cza 1027, czyli kwa­dry­liard w po­zo­sta­łych kra­jach.

W ukła­dzie SI mnoż­ni­ków 1048 nie od­po­wia­da żaden prze­dro­stek jed­nost­ki miary


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Oktyn

alkin o ośmiu ato­mach węgla w czą­stecz­ce


Oktyn, C8H14 – or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny, wę­glo­wo­dór nie­na­sy­co­ny z sze­re­gu ho­mo­lo­gicz­ne­go al­ki­nów (za­wie­ra jedno wią­za­nie po­trój­ne). W wa­run­kach nor­mal­nych jest be­zbarw­ną cie­czą. Ulega re­ak­cjom ty­po­wym dla al­ki­nów (np. spa­la­nie i ad­dy­cja z chlo­row­ca­mi).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Okucie

przy­bić do cze­goś me­ta­lo­we umoc­nie­nia; obić coś me­ta­lem


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) wyrób do za­my­ka­nia, łą­cze­nia i za­bez­pie­cza­nia okien i drzwi


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Okuciowy

→ oku­cie


Patrz:okucie

Źródła:

SJP.pl

Okudlicowate

ro­dzi­na ma­łych owa­dów z rzędu sie­cia­rek


Okud­li­co­wa­te (Si­sy­ri­dae) – nie­licz­na w ga­tun­ki ro­dzi­na ma­łych owa­dów z rzędu sie­cia­rek (Ne­u­rop­te­ra). Obej­mu­je około 50 współ­cze­śnie ży­ją­cych ga­tun­ków roz­prze­strze­nio­nych po całym świe­cie, zwią­za­nych ze śro­do­wi­skiem wod­nym. Jest tak­so­nem sio­strza­nym dla bie­lot­ko­wa­tych (Co­niop­te­ry­gi­dae). Typem no­men­kla­to­rycz­nym ro­dzi­ny jest ro­dzaj "Si­sy­ra".


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Okudlicowaty

o ce­chach okud­li­co­wa­tych (ro­dzi­na owa­dów)


Źródła:

SJP.pl

Okudżawa

Bułat Szał­wo­wicz Oku­dża­wa (1924-97), ro­syj­ski poeta, pro­za­ik, kom­po­zy­tor i dra­ma­turg po­cho­dze­nia gru­ziń­skie­go


Źródła:

SJP.pl

Okukanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|oku­kać.


Źródła:

Wiktionary

Okukać

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny

 (1.1) etn. o ku­kuł­ce ku­ka­jąc w obec­no­ści czło­wie­ka, wpły­nąć na jego los, po­zy­tyw­nie lub nie


Źródła:

Wiktionary

Okulant

młody, zdrew­nia­ły pęd szcze­pio­ny na pod­kład­ce


Źródła:

SJP.pl

Okular

jedna z pod­sta­wo­wych czę­ści bu­do­wy wielu urzą­dzeń op­tycz­nych


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) opt. ro­dzaj so­czew­ki op­tycz­nej – w ukła­dzie op­tycz­nym ta, która znaj­du­je się przy oku pa­trzą­ce­go;


Oku­lar – jedna z pod­sta­wo­wych czę­ści bu­do­wy wielu urzą­dzeń op­tycz­nych. Jest to ele­ment op­tycz­ny znaj­du­ją­cy się naj­bli­żej oka ob­ser­wa­to­ra, słu­żą­cy do ob­ser­wa­cji obra­zu two­rzo­ne­go przez obiek­tyw da­ne­go urzą­dze­nia. Oku­lar wy­stę­pu­je w po­sta­ci po­je­dyn­czej so­czew­ki lub ukła­du op­tycz­ne­go. Każdy oku­lar służy do ob­ser­wa­cji tylko jed­nym okiem.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Okularczyk

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Okularki

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) pot. zdrobn. od: oku­la­ry


Źródła:

Wiktionary

Okularnica

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. żart. albo lek­cew. fż. od: oku­lar­nik


Źródła:

Wiktionary

Okularnik

po­tocz­nie: czło­wiek no­szą­cy oku­la­ry


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pot. ktoś, kto nosi oku­la­ry

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) zool. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Naja naja|ref=tak., duży ja­do­wi­ty wąż ma­ją­cy brą­zo­we lub pia­sko­we ubar­wie­nie i ry­su­nek oku­la­rów na kap­tu­rze szyj­nym;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Okularowy

do­ty­czą­cy oku­la­rów lub oku­la­ru


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy oku­la­rów, zwią­za­ny z oku­la­ra­mi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okulary

przy­rząd op­tycz­ny zno­szą­cy lub zmniej­sza­ją­cy skut­ki wro­dzo­nej lub na­by­tej wady wzro­ku ta­kiej jak nadwz­rocz­ność, krót­kowz­rocz­ność, astyg­ma­tyzm (nie­zbor­ność), czy star­czowz­rocz­ność


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) przed­miot słu­żą­cy do ko­rek­ty wzro­ku lub ochro­ny oczu;

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) plu­ral|oku­lar.


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Okularysta

spe­cja­li­sta two­rzą­cy pro­te­zy gałki ocz­nej


Źródła:

SJP.pl

Okularzysko

zgru­bie­nie od: oku­lar


Źródła:

SJP.pl

Okulawiały

stać się ku­la­wym - uty­ka­ją­cym na nogę; oku­leć, ochro­mieć


Źródła:

SJP.pl

Okulawieć

stać się ku­la­wym - uty­ka­ją­cym na nogę; oku­leć, ochro­mieć


Źródła:

SJP.pl

Okulawić

sku­la­wić;
1. spo­wo­do­wać, że ktoś lub coś zacz­nie uty­kać na nogę;
2. po­tocz­nie: wy­ko­nać pracę nie­u­mie­jęt­nie lub nie­do­kład­nie; sfu­sze­ro­wać, spar­ta­czyć;
3. oku­la­wić się - stać się ku­la­wym; oku­leć, oku­la­wieć


Źródła:

SJP.pl

Okulały

stać się ku­la­wym - uty­ka­ją­cym na nogę; oku­la­wieć


Źródła:

SJP.pl

Okulbaczenie

na­ło­żyć ko­nio­wi kul­ba­kę, sio­dło woj­sko­we­go typu; osio­dłać


Źródła:

SJP.pl

Okulbaczyć

na­ło­żyć ko­nio­wi kul­ba­kę, sio­dło woj­sko­we­go typu; osio­dłać


Źródła:

SJP.pl

Okulewicz

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Okuleć

stać się ku­la­wym - uty­ka­ją­cym na nogę; oku­la­wieć


Źródła:

SJP.pl

Okulice

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Okulicki

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Okulicz

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Okulista

le­karz od oczu; of­tal­mo­log


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) med. le­karz spe­cja­li­sta zaj­mu­ją­cy się roz­poz­na­wa­niem, pro­fi­lak­ty­ką i le­cze­niem cho­rób oczu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okulistka

le­kar­ka spe­cja­li­zu­ją­ca się w oku­li­sty­ce


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) forma żeń­ska od: oku­li­sta


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okulistyczny

zwią­za­ny z oku­li­sty­ką lub oku­li­stą (np. ga­bi­net oku­li­stycz­ny, ba­da­nie oku­li­stycz­ne)


przy­miot­nik

 (1.1) med. zwią­za­ny z oku­li­sty­ką, do­ty­czą­cy oku­li­sty­ki


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okulistyka

dział me­dy­cy­ny kli­nicz­nej oraz nauka o bu­do­wie i czyn­no­ściach na­rzą­du wzro­ku, le­cze­niu jego wad i cho­rób, itp.; of­tal­mi­ka; of­tal­mo­lo­gia


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) med. dział me­dy­cy­ny zaj­mu­ją­cy się okiem;


Oku­li­sty­ka (łac. "ocu­lus" – oko), of­tal­mo­lo­gia (gr. "opht­hal­mos" – oko) – dzie­dzi­na me­dy­cy­ny zaj­mu­ją­ca się dia­gno­sty­ką, le­cze­niem i pro­fi­lak­ty­ką cho­rób oczu. W Pol­sce kon­sul­tan­tem kra­jo­wym oku­li­sty­ki od 1 czerw­ca 2017 jest prof. dr hab. n. med. Marek Rękas.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Okulizacja

prze­szcze­pia­nie oczka (pącz­ka li­ścio­we­go) ze szla­chet­nych od­mian drzew i krze­wów na pęd dzicz­ka; ocz­ko­wa­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) bot. prze­szcze­pie­nie pącz­ka li­ścio­we­go ze szla­chet­nych od­mian drzew lub krze­wów na pęd dzicz­ka


Oku­li­za­cja, ocz­ko­wa­nie – me­to­da we­ge­ta­tyw­ne­go rozm­na­ża­nia drzew, krze­wów owo­co­wych i ozdob­nych po­le­ga­ją­ca na prze­szcze­pie­niu tylko sa­me­go oczka (pąka li­ścio­we­go) lub oczka z nie­wiel­kim frag­men­tem pędu z od­mia­ny szla­chet­nej na pęd pod­kład­ki. W szkół­kar­stwie jest naj­czę­ściej sto­so­wa­nym ro­dza­jem szcze­pie­nia, gdyż jest szyb­ka, wy­god­na, wy­ma­ga najm­niej­sze­go wkła­du pracy i wy­ko­ny­wa­na jest w lecie, a więc w okre­sie mniej­sze­go na­si­le­nia prac szkół­kar­skich.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Okulizak

nóż ogrod­ni­czy o ostrzu nieco za­krzy­wio­nym i uko­śnie ścię­tym końcu, słu­żą­cy do oku­li­za­cji; oku­li­za­tor


Źródła:

SJP.pl

Okulizator

nóż ogrod­ni­czy o ostrzu nieco za­krzy­wio­nym i uko­śnie ścię­tym końcu, słu­żą­cy do oku­li­za­cji; oku­li­zak


Źródła:

SJP.pl

Okulizować

do­ko­ny­wać oku­li­za­cji; ocz­ko­wać


Źródła:

SJP.pl

Okulograf

na­rzę­dzie do re­je­stro­wa­nia ru­chów gałki ocz­nej


Źródła:

SJP.pl

Okulografia

re­je­stro­wa­nie ru­chów gałki ocz­nej; ey­e­trac­king


Oku­lo­gra­fia (ang. "eye trac­king", "śle­dze­nie ru­chów gałek ocz­nych") – tech­ni­ka sto­so­wa­na od ponad 100 lat w ta­kich dzie­dzi­nach, jak psy­cho­lo­gia, me­dy­cy­na, er­go­no­mia, in­te­rak­cja czło­wiek-kom­pu­ter czy mar­ke­ting w celu śle­dze­nia punk­tu sku­pie­nia wzro­ku, ru­chów gałki ocz­nej oraz roz­mia­ru źre­ni­cy osoby ba­da­nej.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Okulograficzny

→ oku­lo­gra­fia


Patrz:okulografia

Źródła:

SJP.pl

Okulski

naz­wi­sko


Okul­ski (forma żeń­ska Okul­ska; licz­ba mnoga Okul­scy) – pol­skie naz­wi­sko. Nosi je około 786 osób. Naj­wię­cej osób o tym naz­wi­sku miesz­ka na te­re­nie Mo­niek, War­sza­wy i Rze­szo­wa.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Okultacja

w astro­no­mii: zja­wi­sko po­le­ga­ją­ce na za­sło­nie­niu gwiazd przez ciała Ukła­du Sło­necz­ne­go


Okul­ta­cja (łac. "oc­cul­ta­tio", za­kry­cie) – zja­wi­sko astro­no­micz­ne, wi­do­me przej­ście po­bli­skie­go ciała nie­bie­skie­go przed innym cia­łem nie­bie­skim. W wy­ni­ku okul­ta­cji ciało znaj­du­ją­ce się dalej od ob­ser­wa­to­ra staje się na pe­wien czas nie­wi­docz­ne dla niego.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Okultacyjny

→ okul­ta­cja


Patrz:okultacja

Źródła:

SJP.pl

Okultysta

czło­wiek prak­ty­ku­ją­cy okul­tyzm


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) zwo­len­nik okul­tyz­mu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okultystka

ko­bie­ta prak­ty­ku­ją­ca okul­tyzm


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zwo­len­nicz­ka okul­tyz­mu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okultystyczność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest okul­ty­stycz­ne; cecha tych, któ­rzy są okul­ty­stycz­ni


Źródła:

Wiktionary

Okultystyczny

zwią­za­ny z okul­tyz­mem lub okul­ty­stą (np. prak­ty­ki okul­ty­stycz­ne, sa­ta­nizm okul­ty­stycz­ny)


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy okul­tyz­mu, wła­ści­wy okul­tyz­mo­wi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okultyzm

wiara w nad­przy­ro­dzo­ne siły i magię


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) dok­try­na ezo­te­rycz­na za­kła­da­ją­ca ist­nie­nie w przy­ro­dzie i czło­wie­ku sił ta­jem­nych, które można po­bu­dzić po­przez sto­so­wa­nie od­po­wied­nich prak­tyk;


Ten ar­ty­kuł opi­su­je te­o­rie, me­to­dy lub czyn­no­ści niez­god­ne ze współ­czes­ną wie­dzą na­u­ko­wą.

Okul­tyzm ( oc­cu­le­re – „skry­wać”) – ze­spół po­glą­dów i wie­rzeń o ist­nie­niu nie­pod­da­ją­cych się na­u­ko­wym ob­ser­wa­cjom istot, mocy i moż­li­wo­ści ukry­tych we wszechś­wie­cie i czło­wie­ku, wie­rze­nia o wy­cho­dzą­cych poza poz­na­nie zdol­no­ściach ludz­kich i ich pod­po­rząd­ko­wa­niu, zwią­za­ne z tymi wie­rze­nia­mi ma­gicz­ne ry­tu­a­ły, prak­ty­ki me­dy­ta­cyj­ne, a także sy­no­nim ezo­te­ry­ki. Ter­min okul­tyzm ma czę­sto zna­cze­nie pe­jo­ra­tyw­ne.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Okume

okumé, okoumé, oko­u­me, gabun;
1. ga­tu­nek afry­kań­skie­go drze­wa z ro­dzi­ny oso­czy­no­wa­tych;
2. lek­kie drew­no po­zy­ski­wa­ne z drze­wa okume


Źródła:

SJP.pl

Okumé

okumé, okoumé, oko­u­me, gabun;
1. ga­tu­nek afry­kań­skie­go drze­wa z ro­dzi­ny oso­czy­no­wa­tych;
2. lek­kie drew­no po­zy­ski­wa­ne z drze­wa okume


Źródła:

SJP.pl

Okuniew

wieś w Pol­sce


Oku­niew – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie miń­skim, w gmi­nie Ha­li­nów. Daw­niej mia­sto; uzy­skał lo­ka­cję miej­ską w 1538 roku, zde­gra­do­wa­ny w 1870 roku. W 1580 roku Oku­niew po­ło­żo­ny był w po­wie­cie war­szaw­skim ziemi war­szaw­skiej wo­je­wództ­wa ma­zo­wiec­kie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Okuniewski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Okunin

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Okuninka

wieś w Pol­sce


Oku­nin­ka – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, w po­wie­cie wło­daw­skim, w gmi­nie Wło­da­wa.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa chełm­skie­go.

Wieś jest so­łect­wem w gmi­nie Wło­da­wa. We­dług Na­ro­do­we­go Spisu Po­wszech­ne­go z roku 2011 wieś li­czy­ła 403 miesz­kań­ców.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Okunino

Oku­ni­no (ka­szub. "Òkònino") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na na pół­noc­no-za­chod­nim krań­cu Po­je­zie­rza By­tow­skie­go, w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie by­tow­skim, w gmi­nie Miast­ko. W po­bli­żu wsi znaj­du­je się Je­zio­ro Oku­niń­skie.

Wieś sta­no­wi so­łect­wo gminy Miast­ko łącz­nie z Ko­wa­le­wi­ca­mi. W końcu 2024 so­łect­wo li­czy­ło 152 miesz­kań­ców.


Źródła:

Wikipedia

Okup

wy­mu­szo­na za­pła­ta za uzy­ska­nie cze­goś, odzy­ska­nie kogoś; wykup


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) pie­nią­dze da­wa­ne po­ry­wa­czom w za­mian za uwol­nie­nie za­kład­ni­ków

forma cza­sow­ni­ka.

 (2.1) 2. os. lp. rozk. od: oku­pić


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Okupacja

1. cza­so­we za­ję­cie ob­ce­go te­ry­to­rium przy uży­ciu siły zbroj­nej;
2. za­ję­cie i nie­do­pu­szcze­nie ja­kiejś in­sty­tu­cji, fa­bry­ki itp., w celu wy­war­cie na kimś pre­sji i zmu­sze­nia do ustępstw


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) wojsk. polit. prze­ję­cie wła­dzy nad obcym te­ry­to­rium

 (1.2) tym­cza­so­we za­ję­cie cze­goś dla osią­gnię­cia za­mie­rzo­ne­go celu

 (1.3) czas trwa­nia oku­pa­cji (1.1)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okupacyjny

1. → oku­pa­cja;
2. strajk oku­pa­cyj­ny - strajk, w cza­sie któ­re­go pra­cow­ni­cy oku­pu­ją za­kład pracy


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z oku­pa­cją lub oku­pan­tem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okupancki

→ oku­pant


Patrz:okupant

Źródła:

SJP.pl

Okupant

pań­stwo zaj­mu­ją­ce teren nies­wo­je­go pań­stwa i ob­sa­dza­ją­ce ten teren swo­i­mi żoł­nie­rza­mi


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pod­miot zaj­mu­ją­cy zbroj­nie te­ry­to­rium in­ne­go pań­stwa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okupantka

→ oku­pant


Patrz:okupant

Źródła:

SJP.pl

Okupiny

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) gwara. zwy­czaj tar­go­wa­nia się mło­dzień­ców i ku­po­wa­nia dziew­cząt w tłu­sty wto­rek


Źródła:

Wiktionary

Okupić

1. przy­pła­cić coś kosz­tem, zaz­wy­czaj bar­dzo wy­so­kim;
2. wy­na­gro­dzić coś, np. po­peł­nio­ną krzyw­dę; od­ku­pić;
3. oku­pić się - uwol­nić się od cze­goś przez zło­że­nie okupu; wy­ku­pić się


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. oku­py­wać)

 (1.1) zdo­być lub osią­gnąć coś, po­no­sząc wiel­ki koszt (np. utra­ty zdro­wia, życia)

 (1.2) wy­na­gro­dzić wy­rzą­dzo­ną krzyw­dę, na­pra­wić zło; za­do­śću­czy­nić

 (1.3) daw. dać okup, wy­ku­pić

cza­sow­nik zwrot­ny do­ko­na­ny oku­pić się (ndk. oku­py­wać się)

 (2.1) uwol­nić się (np. od kary, nie­bez­pie­czeń­stwa) przez zło­że­nie okupu lub da­ni­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okupnik

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Okupowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|oku­po­wać.


Źródła:

Wiktionary

Okupować

zaj­mo­wać miej­sce na wy­łącz­ność mimo czy­je­goś sprze­ci­wu


cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny

 (1.1) zbroj­nie zaj­mo­wać te­ry­to­rium in­ne­go pań­stwa

 (1.2) długo zaj­mo­wać ja­kieś miej­sce w ja­kimś celu

 (1.3) pot. długo cze­goś uży­wać

 (1.4) daw. poś­wię­cać coś w za­mian, opła­cać coś

 (1.5) daw. wy­na­gra­dzać, od­ku­py­wać

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny oku­po­wać się

 (2.1) daw. oku­py­wać się, wy­ku­py­wać się


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okupski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Okurek

koń­ców­ka spa­lo­ne­go pa­pie­ro­sa; pet, nie­do­pa­łek


Źródła:

SJP.pl

Okurowo

Oku­ro­wo – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie pod­la­skim, w po­wie­cie kol­neń­skim, w gmi­nie Kolno.

W la­tach 1954–1959 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Oku­ro­wo, po jej znie­sie­niu w gro­ma­dzie La­cho­wo. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa łom­żyń­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Okurowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Okurz

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. pszcz. pod­ku­rzacz pszcze­lar­ski


Źródła:

Wiktionary

Okurzyć

ob­ku­rzyć; daw­niej:
1. po­kryć coś ku­rzem, pyłem itp.;
2. ob­ku­rzyć się - po­kryć się ku­rzem, pyłem itp.


Źródła:

SJP.pl

Okutać

okryć sta­ran­nie; owi­nąć, otu­lić


Źródła:

SJP.pl

Okuwacz

ro­bot­nik przy­bi­ja­ją­cy oku­cia do wy­ro­bów drew­nia­nych


Źródła:

SJP.pl

Okuwać

przy­mo­co­wy­wać me­ta­lo­we umoc­nie­nia (np. za­wia­sy do drzwi); obi­jać me­ta­lem


Źródła:

SJP.pl

Okuwka

me­ta­lo­we umoc­nie­nie cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Okuć

przy­bić do cze­goś me­ta­lo­we umoc­nie­nia; obić coś me­ta­lem


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. oku­wać)

 (1.1) po­kryć po­wierzch­nię przed­mio­tu chro­nią­cy­mi ele­men­ta­mi z me­ta­lu

 (1.2) książk. za­ło­żyć pęta krę­pu­ją­ce ruchy

 (1.3) przy­mo­co­wać pod­ko­wy do kopyt

 (1.4) przen. szczel­nie oto­czyć war­stwą ochron­ną

cza­sow­nik do­ko­na­ny

 (2.1) pot. przen. za­ra­zić się cho­ro­bą prze­no­szo­ną drogą płcio­wą


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okuń

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) daw. icht. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Perca flu­via­ti­lis|Lin­na­e­us|ref=tak., okoń

 (1.2) daw. kulin. po­tra­wa z oku­nia (1.1)


Okuń ("Ocu­nye, Oko­nie, Oku­nie") – pol­ski herb szla­chec­ki o nie­pew­nym wi­ze­run­ku.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Okwefiać

przyw­dzie­wać kwef


Źródła:

SJP.pl

Okwefić

przyw­dziać kwef


Źródła:

SJP.pl

Okwiat

część kwia­tu osła­nia­ją­ca jego kie­lich


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) bot. część kwia­tu zło­żo­na z kie­li­cha i ko­ro­ny osła­nia­ją­ca prę­ci­ki i słu­pek lub słup­ki;


Ok­wiat, okry­wa kwia­to­wa, pe­rian­cjum, pe­ry­go­nium (ang. "pe­rianth", łac. "pe­ri­go­nium, pe­riant­hium") – część kwia­tu sta­no­wią­ca ochro­nę dla roz­wi­ja­ją­cych się prę­ci­ków i słup­ków. U ro­ślin za­py­la­nych przez zwie­rzę­ta ok­wiat pełni także funk­cję po­wab­ni dzię­ki za­pa­cho­wi i ko­lo­rom, dla za­py­la­ją­cych je owa­dów, pta­ków i ssa­ków.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Okwitnięty

taki, który ok­witł (stra­cił kwia­ty); ok­wi­tły


Źródła:

SJP.pl

Okwitnąć

cza­sow­nik do­ko­na­ny (ndk. ok­wi­tać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|ok­wi­tać.


Źródła:

Wiktionary

Okwity

przy­miot­nik

 (1.1) stpol. ob­fi­ty


Źródła:

Wiktionary

Okwitły

taki, który ok­witł (stra­cił kwia­ty); ok­wit­nię­ty


Źródła:

SJP.pl

Okólnik

1. pismo urzę­do­we z okre­ślo­ny­mi in­struk­cja­mi i wska­zów­ka­mi, wy­da­wa­ne przez organ ad­mi­ni­stra­cyj­ny pod­le­głym mu jed­nost­kom; ku­ren­da, cyr­ku­larz;
2. ogro­dzo­na część na pod­wó­rzu lub pa­stwi­sku przez­na­czo­na dla zwie­rząt ho­dow­la­nych


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Okólnikowy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z okól­ni­kiem, do­ty­czą­cy okól­ni­ka


Źródła:

Wiktionary

Okólny

1. bie­gną­cy wkoło; okręż­ny;
2. daw­niej: oko­licz­ny, są­sied­ni


Źródła:

SJP.pl

Okólski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Okół

1. daw­niej okól­nik; pod­wór­ko, za­gro­da; ogro­dzo­na część przez­na­czo­na dla bydła;
2. daw­niej: oko­li­ca, to co ota­cza, obwód, okrąg


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Okółek

ko­li­ste usta­wie­nie na jed­nym po­zio­mie ze­spo­łu ga­łę­zi, liści lub czę­ści kwia­tu


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Okółkowaty

przy­po­mi­na­ją­cy bu­do­wą okó­łek


Źródła:

SJP.pl

Okółkowy

1. ma­ją­cy kształt okół­ka;
2. li­ście okół­ko­we - li­ście wy­ra­sta­ją­ce po kilka z jed­ne­go węzła, two­rzą­ce okó­łek


Źródła:

SJP.pl

Okółkóweczka

pi­śmi­ca okół­kó­wecz­ka - ga­tu­nek mo­ty­la z ro­dzi­ny zwój­ko­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Okęcie

1. dziel­ni­ca War­sza­wy;
2. pot. Port Lot­ni­czy im. Fry­de­ry­ka Cho­pi­na


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Okęcki

przy­miot­nik od: Okę­cie


Źródła:

SJP.pl

Okła

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Okład

1. kom­pres
2. nad­da­tek cze­goś, zbyt duża ilość (np. prze­być 20 mil z okła­dem)


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) med. opa­tru­nek

 (1.2) med. za­bieg wo­do­lecz­ni­czy z na­kła­da­niem sub­stan­cji na skórę

 (1.3) do­dat­ko­wa war­stwa

 (1.4) daw. opra­wa księ­gi

 (1.5) daw. ob­cią­że­nie, po­da­tek

 (1.6) slang. bicie, lanie, po­bi­cie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Okładanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|okła­dać.


Źródła:

Wiktionary

Okładać

cza­sow­nik

 (1.1) kłaść coś na coś, np. na ścia­nę, raz przy razie

 (1.2) ude­rzać, bić

 (1.3) łow. za­ta­czać koła i wra­cać w to samo miej­sce


Źródła:

Wiktionary

Okładeczka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od: okład­ka


Źródła:

Wiktionary

Okładka

1. jeden z dwóch zew­nętrz­nych kart książ­ki lub bro­szu­ry, mię­dzy któ­ry­mi znaj­du­ją się stro­ny za­wie­ra­ją­ce tekst;
2. opra­wa książ­ki;
3. ma­te­riał po­kry­wa­ją­cy coś; okła­dzi­na


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) wierzch­nia, trwa­ła część książ­ki lub ze­szy­tu

 (1.2) daw. opa­ska do wło­sów


Okład­ka – zew­nętrz­ny ele­ment książ­ki, trwa­le po­łą­czo­ny z blo­kiem książ­ki (ina­czej wkła­dem z po­łą­czo­nych skła­dek). Głów­ną funk­cją okład­ki jest ochro­na wkła­du przed usz­ko­dze­nia­mi me­cha­nicz­ny­mi. Skła­da się ona z przed­niej i tyl­nej karty oraz grzbie­tu. Ma­te­ria­ły wy­ko­rzy­sty­wa­ne do jej bu­do­wy to naj­czę­ściej: pa­pier, kar­ton, tek­tu­ra i two­rzy­wa sztucz­ne.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Okładkowy

→ okład­ka


Patrz:okładka

Źródła:

SJP.pl

Okładnica

część pługa od­kła­da­ją­ca skiby pod­ci­na­ne przez le­miesz; od­kład­ni­ca, od­kład­nia


Źródła:

SJP.pl

Okładniczka

mor­ski małż z rzędu Ve­ne­ro­i­da


Źródła:

SJP.pl

Okładowy

→ okład


Patrz:okład

Źródła:

SJP.pl

Okładzina

płyty, któ­ry­mi ob­kła­da się ścia­ny lub inne czę­ści bu­dow­li


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) techn. wierzch­nia war­stwa ścia­ny lub innej po­wierzch­ni na­kła­da­na dla za­bez­pie­cze­nia jej lub ozdo­by

 (1.2) część okład­ki są­sia­du­ją­ca z pier­wszą albo ostat­nią stro­ną książ­ki

 (1.3) górn. ma­te­ria­ły umiej­sca­wia­ne za obu­do­wą wy­ro­bi­ska, za­bez­pie­cza­ją­ce jego ścia­ny lub strop


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Okłamanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|okła­mać.


Źródła:

Wiktionary

Okłamać

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. okła­my­wać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|okła­my­wać.


Źródła:

Wiktionary

Okłamywanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|okła­my­wać.


Źródła:

Wiktionary

Okłamywać

cza­sow­nik

 (1.1) mówić komuś kłam­stwa


Źródła:

Wiktionary

Okłot

snop słomy uło­żo­ny ze zboża lekko omłó­co­ne­go


Źródła:

SJP.pl

Okłębić

o pszczo­łach: oto­czyć zbi­tym kłę­bem kró­lo­wą pszczół, po­wo­du­jąc jej udu­sze­nie


Źródła:

SJP.pl