Ofe

[czy­taj: Ofe] skrót od: Ot­war­ty Fun­dusz Eme­ry­tal­ny


skró­to­wiec w funk­cji rze­czow­ni­ka ro­dza­ju ni­ja­kie­go

 (1.1) = ot­war­ty fun­dusz eme­ry­tal­ny;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ofelia

imię żeń­skie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|ż.;

 (1.2) astr. księ­życ Urana;


Ofe­lia – imię żeń­skie po­cho­dze­nia grec­kie­go. Wy­wo­dzi się od słowa "op­he­los" oz­na­cza­ją­ce­go „pomoc”. Pier­wszy raz użył go Ja­co­po San­na­za­ro w wier­szu "Ar­ca­dia", a spo­pu­la­ry­zo­wał Wil­liam Szek­spir w dra­ma­cie Ham­let. Jako "Op­he­lia" zdo­by­ło pewną po­pu­lar­ność w kul­tu­rze bry­tyj­skiej.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ofensor

prze­sta­rza­le: pił­karz gra­ją­cy w ofen­syw­nie; na­past­nik


Źródła:

SJP.pl

Ofensywa

1. na­tar­cie, za­czep­ne dzia­ła­nie wo­jen­ne;
2. zor­ga­ni­zo­wa­ny atak na prze­ciw­ni­ka w spor­to­wych grach ze­spo­ło­wych


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ma­so­we po­ja­wie­nie się cze­goś

 (1.2) wojsk. atak du­żych sił woj­ska na wiel­kim ob­sza­rze lub na całym fron­cie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ofensywniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: ofen­syw­nie


Źródła:

SJP.pl

Ofensywniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: ofen­syw­ny


Źródła:

SJP.pl

Ofensywność

→ ofen­syw­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest ofen­syw­ne; cecha tych, któ­rzy są ofen­syw­ni


Patrz:ofensywny

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ofensywny

1. w woj­sko­wo­ści, spor­cie: do­ty­czą­cy zor­ga­ni­zo­wa­ne­go na­tar­cia;
2. obraź­li­wy, na­past­li­wy;
3. śmia­ły w dzia­ła­niu; bo­jo­wy, wo­jow­ni­czy


przy­miot­nik

 (1.1) wojsk. sport. wy­ra­ża­ją­cy ofen­sy­wę


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oferent

osoba przed­sta­wia­ją­ca ofer­tę, pro­po­zy­cję hand­lo­wą; pro­po­nu­ją­cy za­war­cie umowy hand­lo­wej, za­war­cie tran­sak­cji


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) praw. osoba lub in­sty­tu­cja skła­da­ją­ca ofer­tę


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oferentka

→ ofe­rent


Patrz:oferent

Źródła:

SJP.pl

Oferma

osoba nie­zdar­na, czę­sto po­peł­nia­ją­ca błędy; nie­do­łę­ga; nie­zda­ra


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy lub żeń­ski

 (1.1) pot. osoba nie­za­rad­na lub nie­zdar­na


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ofermowaty

po­tocz­nie: śla­ma­zar­ny, nie­zdar­ny, nie­u­dol­ny; cia­maj­do­wa­ty, cia­po­wa­ty, ciap­cio­wa­ty


przy­miot­nik

 (1.1) po­gard. ty­po­wy dla ofer­my


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oferowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ofe­ro­wać.


Źródła:

Wiktionary

Oferować

przed­kła­dać ofer­tę, pro­po­no­wać jakiś pro­dukt, usłu­gę lub pomoc


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. brak)

 (1.1) pro­po­no­wać coś, skła­dać ofer­tę


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oferta

jeden ze spo­so­bów za­war­cia umowy, po­le­ga­ją­cy na zło­że­niu przez ofe­ren­ta oś­wiad­cze­nia woli dru­giej stro­nie, zwa­nej tra­dy­cyj­nie obla­tem


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. to, co się komuś ofe­ru­je

 (1.2) praw. pro­po­zy­cja za­war­cia umowy o pew­nej ści­śle spre­cy­zo­wa­nej tre­ści

 (1.3) to­wa­ry lub usłu­gi pro­po­no­wa­ne klien­tom


Ofer­ta – jeden ze spo­so­bów za­war­cia umowy, po­le­ga­ją­cy na zło­że­niu przez ofe­ren­ta oś­wiad­cze­nia woli dru­giej stro­nie, zwa­nej tra­dy­cyj­nie obla­tem.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ofertobiorca

osoba lub firma przyj­mu­ją­ca jakąś ofer­tę


Źródła:

SJP.pl

Ofertodawca

osoba lub firma wy­sta­wia­ją­ca jakąś ofer­tę


Źródła:

SJP.pl

Ofertorium

of­fer­to­rium;
1. część mszy świę­tej na­stę­pu­ją­ca po credo; ofia­ro­wa­nie;
2. śpiew li­tur­gicz­ny wy­ko­ny­wa­ny pod­czas ofia­ro­wa­nia


Źródła:

SJP.pl

Ofertoryjny

→ ofer­to­rium


Patrz:ofertorium

Źródła:

SJP.pl

Ofertować

skła­dać ofer­ty w po­stę­po­wa­niach prze­tar­go­wych


Źródła:

SJP.pl

Ofertowy

→ ofer­ta


Patrz:oferta

Źródła:

SJP.pl

Off

śro­do­wi­sko­wo:
1. nie­ko­mer­cyj­na dzia­łal­ność ar­ty­stycz­na; un­der­gro­und;
2. teatr no­wa­tor­ski i zry­wa­ją­cy z tra­dy­cją, nie­za­leż­ny od ofi­cjal­nych in­sty­tu­cji


Źródła:

SJP.pl

Off-Broadway

[czy­taj: of bro­dłej]
1. ruch ame­ry­kań­skich te­a­trów z po­cząt­ku lat pięć­dzie­sią­tych XX wieku, sprze­ci­wia­ją­cy się ko­mer­cja­liz­mo­wi te­a­trów na no­wo­jor­skim Bro­ad­wa­yu;
2. pro­fe­sjo­nal­ny teatr no­wo­jor­ski, który nie może być zde­fi­nio­wa­ny jako teatr bro­ad­wa­y­ow­ski


Off-Bro­ad­way – pro­fe­sjo­nal­ny teatr no­wo­jor­ski o wiel­ko­ści wi­dow­ni mniej­szej niż 500 miejsc, przez co zgod­nie z za­sa­da­mi kla­sy­fi­ka­cyj­ny­mi nie może być zde­fi­nio­wa­ny jako teatr bro­ad­wa­y­ow­ski. Pro­duk­cja off-bro­ad­wa­y­ow­ska jest sztu­ką te­a­tral­ną, mu­si­ca­lem lub rewią.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Off-Broadwayowski

→ off-Bro­ad­way [czy­taj: of bro­dłe­jow­ski]


Źródła:

SJP.pl

Off-Line

[czy­taj: ofLAJN] of­fli­ne, off line;
1. do­stęp­ny lub od­by­wa­ją­cy się bez po­łą­cze­nia z in­ter­ne­tem;
2. bez po­łą­cze­nia z in­ter­ne­tem


Źródła:

SJP.pl

Off-Off-Broadway

off-off-Bro­ad­way (ang. dosł. "poza off-Bro­ad­wa­y­em") – nazwa uży­wa­na na okre­śle­nie grupy nie­wiel­kich, nie­za­leż­nych te­a­trów no­wo­jor­skich, mniej­szych niż bro­ad­wa­y­ow­skie i off-bro­ad­wa­y­ow­skie oraz na okre­śle­nie wy­sta­wia­nych w nich pro­duk­cji obej­mu­ją­cych prze­de wszyst­kim sztu­ki, mu­si­ca­le oraz per­for­man­ce art. Sceny i pro­duk­cje off-off-Bro­ad­wa­yu mają głów­nie cha­rak­ter ek­spe­ry­men­tal­ny i awan­gar­do­wy.


Źródła:

Wikipedia

Off-Road

[czy­taj: ofrołd] jazda po­ja­zdem te­re­no­wym po nie­ut­war­dzo­nych tra­sach; of­fro­ad, off road


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) sport. mot. sport mo­to­ro­wy po­le­ga­ją­cy na prze­mie­rza­niu te­re­nów spe­cjal­nym sa­mo­cho­dem, cię­ża­rów­ką, mo­to­cy­klem lub innym po­ja­zdem, jeż­dżąc po nie­ut­war­dzo­nych dro­gach;

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy lub mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) środ. mot. po­jazd przy­sto­so­wa­ny do off-roadu (1.1)

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (3.1) sport. mot. środ. zwią­za­ny z off-ro­a­dem (1.1), do­ty­czą­cy off-roadu (1.1)

przy­słó­wek spo­so­bu

 (4.1) sport. mot. środ. w spo­sób od­po­wied­ni dla off-roadu (1.1)


Off-road (pi­sa­ne też: of­fro­ad, off road) (z ang. "poza drogą") – sport mo­to­ro­wy po­le­ga­ją­cy na jeż­dże­niu spe­cjal­nie przy­go­to­wa­nym sa­mo­cho­dem (sa­mo­cho­dem te­re­no­wym) lub mo­to­cy­klem po nie­ut­war­dzo­nych dro­gach.

W za­leż­no­ści od te­re­nu, po któ­rym się jeź­dzi wy­róż­nia się kilka od­mian off-roadu:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Off-Roader

[czy­taj: ofroł­der] osoba upra­wia­ją­ca spor­to­wo jazdę sa­mo­cho­dem te­re­no­wym po nie­ut­war­dzo­nych tra­sach; te­re­no­wiec, off-ro­a­do­wiec, of­fro­a­do­wiec, off-ro­a­do­wiec, of­fro­a­der


Źródła:

SJP.pl

Off-Roadowiec

[czy­taj: ofroł­do­wiec] osoba upra­wia­ją­ca spor­to­wo jazdę sa­mo­cho­dem te­re­no­wym po nie­ut­war­dzo­nych tra­sach; te­re­no­wiec, off ro­a­do­wiec, of­fro­a­do­wiec, of­fro­a­der, off-ro­a­der


Źródła:

SJP.pl

Off-Roadowy

[czy­taj: ofroł­do­wy] zwią­za­ny z jazdą po­ja­zdem te­re­no­wym po nie­ut­war­dzo­nych tra­sach; of­fro­a­do­wy, off ro­a­do­wy


Źródła:

SJP.pl

Off-Topic

fraza przy­miot­ni­ko­wa ja­ko­ścio­wa

 (1.1) bę­dą­cy dy­gre­sją poza te­ma­tem dy­sku­sji;


Off-topic (w skró­cie OT) – dy­gre­sja. Uży­wa­ne po­wszech­nie na stro­nach in­ter­ne­to­wych, fo­rach dy­sku­syj­nych, IRC-u etc. okre­śle­nie tek­stu, który nie jest zgod­ny z na­rzu­co­nym uprzed­nio te­ma­tem roz­mo­wy.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Offbeat

spe­cjal­na ryt­mi­ka jaz­zo­wa


Źródła:

SJP.pl

Offenbach

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Offenbachowski

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Of­fen­ba­cha lub z nim zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Offertorium

ofer­to­rium;
1. część mszy świę­tej na­stę­pu­ją­ca po credo; ofia­ro­wa­nie;
2. śpiew li­tur­gicz­ny wy­ko­ny­wa­ny pod­czas ofia­ro­wa­nia


Of­fer­to­rium (ina­czej Ofia­ro­wa­nie) – część mszy świę­tej. W nadz­wy­czaj­nej for­mie rytu rzym­skie­go na­stę­pu­je po Credo (wyz­na­niu wiary). W nowym rycie mszy świę­tej (po roku 1969) zo­sta­je za­stą­pio­ne "Przy­go­to­wa­niem darów".

W mszy try­denc­kiej of­fer­to­rium roz­po­czy­na się wez­wa­niem "Do­mi­nus vo­bi­scum", wez­wa­niem "Ore­mus" i an­ty­fo­ną of­fer­to­rium.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Officium

[czy­taj: ofi­cjum] z ła­ci­ny: ofi­cjum


Of­fi­cium – album mu­zycz­ny na­gra­ny w 1994 r. przez nor­we­skie­go sak­so­fo­ni­stę Jana Gar­bar­ka oraz kwar­tet wo­kal­ny The Hil­liard En­sem­ble (nr kat.: EMC New Se­ries 1525 445 369-2).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Offlajn

[czy­taj: ofLAJN] po­tocz­nie: tryb pracy poza sie­cią, bez po­łą­cze­nia z in­ter­ne­tem; off-line, off line, of­fli­ne


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) pot. in­form. tryb pracy bez uży­cia sieci in­ter­ne­to­wej


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Offline

[czy­taj: ofLAJN] off-line, off line;
1. do­stęp­ny lub od­by­wa­ją­cy się bez po­łą­cze­nia z in­ter­ne­tem;
2. bez po­łą­cze­nia z in­ter­ne­tem


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) pot. in­form. tryb pracy bez uży­cia sieci in­ter­ne­to­wej

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (2.1) in­form. niez­wią­za­ny z sie­cią in­ter­ne­to­wą, od­by­wa­ją­cy się poza sie­cią in­ter­ne­to­wą

przy­słó­wek

 (3.1) in­form. poza In­ter­ne­tem


Of­fli­ne ( off-line – poza linią) – brak do­stę­pu do In­ter­ne­tu lub innej sieci kom­pu­te­ro­wej.

Może oz­na­czać rów­nież spo­sób ko­rzy­sta­nia z ma­te­ria­łów i in­nych za­so­bów sie­cio­wych po­bra­nych w try­bie on­li­ne, a na­stęp­nie prze­glą­da­nych w for­mie "of­fli­ne".

W te­le­fo­nach ko­mór­ko­wych oz­na­cza się tak opcję odłą­cze­nia od wszel­kich usług umoż­li­wia­ją­cych bez­prze­wo­do­we po­łą­cze­nie z innym urzą­dze­niem.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Offlinowy

[czy­taj: oflaj­no­wy] bę­dą­cy poza sie­cią, bez po­łą­cze­nia z in­ter­ne­tem lub głów­nym urzą­dze­niem; off line, off-line, of­fli­ne


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) in­form. do­stęp­ny lub od­by­wa­ją­cy się poza In­ter­ne­tem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Offowiec

[czy­taj: ofo­wiec] ar­ty­sta współt­wo­rzą­cy nie­ko­mer­cyj­ny i nie­o­fi­cjal­ny nurt w sztu­ce; un­der­gro­un­do­wiec


Źródła:

SJP.pl

Offowy

[czy­taj: ofowy] nie­ko­mer­cyj­ny, un­der­gro­un­do­wy


Źródła:

SJP.pl

Offroad

[czy­taj: ofrołd] off-road, off road;
1. zwią­za­ny z jazdą po­ja­zdem te­re­no­wym po nie­ut­war­dzo­nych tra­sach; off-ro­a­do­wy, of­fro­a­do­wy, off ro­a­do­wy;
2. po­ru­sza­jąc się po­ja­zdem te­re­no­wym po nie­ut­war­dzo­nych tra­sach; off-ro­a­do­wo, of­fro­a­do­wo, off ro­a­do­wo


Źródła:

SJP.pl

Offroader

[czy­taj: ofroł­der] osoba upra­wia­ją­ca spor­to­wo jazdę sa­mo­cho­dem te­re­no­wym po nie­ut­war­dzo­nych tra­sach; te­re­no­wiec, off-ro­a­do­wiec, of­fro­a­do­wiec, off-ro­a­do­wiec, off-ro­a­der


Źródła:

SJP.pl

Offroadowiec

[czy­taj: ofroł­do­wiec] osoba upra­wia­ją­ca spor­to­wo jazdę sa­mo­cho­dem te­re­no­wym po nie­ut­war­dzo­nych tra­sach; te­re­no­wiec, off-ro­a­do­wiec, off ro­a­do­wiec, of­fro­a­der, off-ro­a­der


Źródła:

SJP.pl

Offroadowy

[czy­taj: ofroł­do­wy] zwią­za­ny z jazdą po­ja­zdem te­re­no­wym po nie­ut­war­dzo­nych tra­sach; off-ro­a­do­wy, off ro­a­do­wy


Źródła:

SJP.pl

Offsecik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od off­set


Źródła:

Wiktionary

Offset

[czy­taj: ofset]
1. tech­ni­ka druku pła­skie­go po­le­ga­ją­ca na prze­no­sze­niu obra­zu z pła­skiej formy dru­ko­wej na pa­pier za po­mo­cą cy­lin­dra ob­cią­gnię­te­go gumą;
2. ma­szy­na dru­ku­ją­ca off­se­tem - tech­ni­ką;
3. ogół spe­cjal­nych zo­bo­wią­zań za­gra­nicz­nej firmy, która wy­gra­ła prze­targ w ja­kimś kraju;
4. w in­for­ma­ty­ce: in­for­ma­cja o po­zy­cji da­nych w pliku lub w pa­mię­ci ope­ra­cyj­nej, wzglę­dem wy­bra­ne­go punk­tu od­nie­sie­nia;
5. róż­ni­ca po­mię­dzy wy­so­ko­ścią po­desz­wy pod piętą a wy­so­ko­ścią po­desz­wy pod pal­ca­mi w bucie spor­to­wym; drop


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) druk. tech­ni­ka druku pła­skie­go;

 (1.2) druk. ma­szy­na dru­kar­ska pra­cu­ją­ca w tech­ni­ce off­se­tu (1.1)


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Offsetobiorca

be­ne­fi­cjent umowy off­se­to­wej; przed­się­bior­ca wy­ko­nu­ją­cy zo­bo­wią­za­nie off­se­to­we wy­ni­ka­ją­ce z umowy off­se­to­wej


Źródła:

SJP.pl

Offsetodawca

stro­na umowy off­se­to­wej, która udzie­la praw bior­cy umowy off­se­to­wej i która na­kła­da nań obo­wiąz­ki wy­ni­ka­ją­ce z tej umowy


Źródła:

SJP.pl

Offsetowy

→ off­set


Patrz:offset

Źródła:

SJP.pl

Offshore

[czy­taj: of­szor] za­re­je­stro­wa­ny w raju po­dat­ko­wym i funk­cjo­nu­ją­cy poza jego gra­ni­ca­mi, np. spół­ka, firma, przed­się­bior­stwo offs­ho­re


Źródła:

SJP.pl

Offshoring

[czy­taj: of­szo­ring] prze­nie­sie­nie czę­ści dzia­łal­no­ści przed­się­bior­stwa do in­ne­go pań­stwa, ma­ją­ce na celu re­duk­cję kosz­tów


Offs­ho­ring – prze­nie­sie­nie wy­bra­nych pro­ce­sów przed­się­bior­stwa za gra­ni­cę.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Offshoringowy

→ offs­ho­ring [czy­taj: of­szo­rin­go­wy]


Źródła:

SJP.pl

Offshorowy

→ offs­ho­re [czy­taj: of­szo­ro­wy]


Źródła:

SJP.pl

Offside

[czy­taj: of­sajd] w niek­tó­rych grach spor­to­wych (m.in. piłce noż­nej, ho­ke­ju, rugby): prze­kro­cze­nie prze­pi­sów, nie­doz­wo­lo­na po­zy­cja za­wod­ni­ka, do któ­re­go kie­ro­wa­ne jest po­da­nie; spa­lo­ny, of­sajd


Źródła:

SJP.pl

Offtop

[czy­taj: oftop] śro­do­wi­sko­wo: pi­sa­nie nie na temat, od­bie­ga­nie od te­ma­tu; off


Źródła:

SJP.pl

Offtopować

[czy­taj: of­to­po­wać] po­tocz­nie: pisać nie na temat, od­bie­gać od te­ma­tu


Źródła:

SJP.pl

Offtopowy

[czy­taj: of­to­po­wy] po­tocz­nie: nie na temat, od­bie­ga­ją­cy od te­ma­tu


Źródła:

SJP.pl

Ofi

skró­to­wiec

 (1.1) = ot­war­ty fun­dusz in­we­sty­cyj­ny


Źródła:

Wiktionary

Ofiakodonty

ro­dzi­na stru­now­ców z rzędu pe­ly­ko­za­u­rów


Ofia­ko­don­ty (Op­hia­co­don­ti­dae, Op­hia­co­don­tia) – grupa pe­ly­ko­za­u­rów obej­mu­ją­ca najw­cze­śniej­sze znane sy­nap­sy­dy.

Tra­dy­cyj­nie mo­no­ty­po­wy po­drząd Op­hia­co­don­tia obej­mo­wał ro­dzi­nę Op­hia­co­don­ti­dae, ale obec­nie nie jest wy­róż­nia­ny, a Op­hia­co­don­ti­dae są uwa­ża­ne za klad.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ofiara

1. osoba lub zwie­rzę, które doz­na­ły prze­mo­cy lub stra­ci­ły życie;
2. osoba nie­za­rad­na, nie­zda­ra;
3. coś, co się ofia­ro­wu­je na jakiś cel;
4. skła­da­na bogu, bó­stwom lub innym mocom żywa isto­ta lub przed­miot, w celu prze­bła­ga­nia lub ochro­ny przed ja­kimś nie­bez­pie­czeń­stwem;
5. wy­rze­cze­nie się cze­goś cen­ne­go w imię ja­kichś wyż­szych war­to­ści


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) osoba, która ucier­pia­ła wsku­tek wy­pad­ku

 (1.2) osoba lub zwie­rzę, która zo­sta­ła na­pad­nię­ta, za­a­ta­ko­wa­na przez kogoś

 (1.3) poś­wię­ce­nie cze­goś dla kogoś lub cze­goś, wy­rze­cze­nie się cze­goś

 (1.4) datek, po­da­ro­wa­nie ja­kiejś kwoty (naj­czę­ściej na cele do­bro­czyn­ne)

 (1.5) rel. dar skła­da­ny bogom lub du­chom przez grupę ludzi

 (1.6) pot. przen. czło­wiek, który nie umie sobie ra­dzić, jest nie­zdar­ny

 (1.7) szach. zob. poś­wię­ce­nie.


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ofiarka

cien­ka świe­ca wo­tyw­na za­pa­la­na w okre­ślo­nej in­ten­cji w miej­scu kultu


Źródła:

SJP.pl

Ofiarnica

1. ka­płan­ka skła­da­ją­ca ofia­ry;
2. ko­bie­ta poś­wię­ca­ją­ca się za kogoś lub za coś


Źródła:

SJP.pl

Ofiarnictwo

1. poś­wię­ca­nie się w waż­nej spra­wie;
2. skła­da­nie ofia­ry Bogu lub bogom


Źródła:

SJP.pl

Ofiarniczy

→ ofiar­nik


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny ze skła­da­niem ofiar, do­ty­czą­cy skła­da­nia ofiar

przy­miot­nik dzier­żaw­czy

 (2.1) na­le­żą­cy do ofiar­ni­ka


Patrz:ofiarnik

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ofiarniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: ofiar­nie


Źródła:

SJP.pl

Ofiarniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: ofiar­ny


Źródła:

SJP.pl

Ofiarnik

1. ka­płan skła­da­ją­cy ofia­ry;
2. osoba poś­wię­ca­ją­ca się za kogoś lub za coś


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) przest. skła­da­ją­cy ofia­rę, poś­wię­ca­ją­cy się

 (1.2) rel. ka­płan skła­da­ją­cy ofia­rę


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ofiarność

→ ofiar­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha osób, rze­czy i zja­wisk ofiar­nych


Patrz:ofiarny

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ofiarny

1. do­ty­czą­cy ofia­ry sa­kral­nej;
2. go­to­wy do poś­wię­ceń


przy­miot­nik

 (1.1) go­to­wy do poś­wię­ceń, od­da­ny

 (1.2) rel. zwią­za­ny ze skła­da­niem ofiar


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ofiarobiorca

od­bior­ca okre­ślo­nej ofia­ry


Źródła:

SJP.pl

Ofiarodawca

osoba, która prze­ka­zu­je coś bez­płat­nie na jakiś cel; do­na­tor


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba, która skła­da ofia­rę lub dar na jakiś cel


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ofiarodawczyni

ko­bie­ta skła­da­ją­ca ofia­rę na jakiś cel


Źródła:

SJP.pl

Ofiarodawstwo

rzad­ko: prze­ka­zy­wa­nie cze­goś w darze, be­zin­te­re­sow­nie; do­bro­czyn­ność, fi­lan­tro­pia, cha­ry­ta­tyw­ność


Źródła:

SJP.pl

Ofiaromat

au­to­mat do wpła­ca­nia dat­ków w świą­ty­ni przy uży­ciu płat­no­ści elek­tro­nicz­nych; ta­co­mat


Źródła:

SJP.pl

Ofiarowanie

1. zło­żyć ofia­rę sa­kral­ną;
2. poś­wię­cić coś w waż­nej spra­wie;
3. dać coś komuś; spre­zen­to­wać;
4. de­kla­ro­wać pomoc lub przy­chyl­ność;
5. ofia­ro­wać się -
a) de­kla­ro­wać pomoc, chęć zro­bie­nia cze­goś;
b) zło­żyć sie­bie w ofie­rze; poś­wię­cić się


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ofia­ro­wać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ofiarować

1. zło­żyć ofia­rę sa­kral­ną;
2. poś­wię­cić coś w waż­nej spra­wie;
3. dać coś komuś; spre­zen­to­wać;
4. de­kla­ro­wać pomoc lub przy­chyl­ność;
5. ofia­ro­wać się -
a) de­kla­ro­wać pomoc, chęć zro­bie­nia cze­goś;
b) zło­żyć sie­bie w ofie­rze; poś­wię­cić się


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. ofia­ro­wy­wać)

 (1.1) dać be­zin­te­re­sow­nie

 (1.2) poś­wię­cić coś lub kogoś waż­kiej spra­wie

 (1.3) zło­żyć ofia­rę

cza­sow­nik zwrot­ny do­ko­na­ny ofia­ro­wać się (ndk. ofia­ro­wy­wać się)

 (2.1) oka­zać go­to­wość wy­ko­na­nia cze­goś

 (2.2) zło­żyć sie­bie w ofie­rze


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ofiarowywanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ofia­ro­wy­wać.


Źródła:

Wiktionary

Ofiarski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Oficer

osoba zaj­mu­ją­ca po­zy­cję od pod­po­rucz­ni­ka wzwyż w si­łach zbroj­nych i in­nych or­ga­ni­za­cjach o struk­tu­rze woj­sko­wej


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) wojsk. adm. osoba zaj­mu­ją­ca od­po­wied­nią po­zy­cję w hie­rar­chii ja­kiejś służ­by mun­du­ro­wej; w Pol­sce: po­sia­da­ją­ca sto­pień od pod­po­rucz­ni­ka wzwyż;

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (2.1) wojsk. adm. ko­bie­ta bę­dą­ca ofi­ce­rem (1.1)


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Oficerek

wzgard­li­wie, rza­dziej zdrob­nia­le, o ni­skim rangą ofi­ce­rze


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) lek­cew. ofi­cer niż­sze­go stop­nia

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) obuw. ro­dzaj buta ze sztyw­na cho­le­wą, na pła­skim ob­ca­sie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oficerka

wzgard­li­wie, rza­dziej zdrob­nia­le, o ni­skim rangą ofi­ce­rze


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) daw. żona ofi­ce­ra


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oficerki

wzgard­li­wie, rza­dziej zdrob­nia­le, o ni­skim rangą ofi­ce­rze


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) pot. obuw. woj­sko­we buty ofi­cer­skie

forma rze­czow­ni­ka|ro­dzaj=żeń­ski.

 (2.1) plu­ral|ofi­cer­ka.

forma rze­czow­ni­ka|ro­dzaj=mę­sko­rze­czo­wy.

 (3.1) plu­ral|ofi­ce­rek.


Ofi­cer­ki – po­tocz­ne okre­śle­nie skó­rza­nych butów o wy­so­kich sztyw­nych cho­le­wach, ni­skim ob­ca­sie i zaz­wy­czaj pła­skiej po­desz­wie. Ter­min utoż­sa­mia­ny głów­nie z bu­ta­mi jeź­dziec­ki­mi lub woj­sko­wy­mi (ofi­cer­ski­mi).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Oficerkowy

→ ofi­cer­ka


Patrz:oficerka

Źródła:

SJP.pl

Oficerski

przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy ofi­ce­ra


Źródła:

Wiktionary

Oficerstwo

1. sta­no­wi­sko, sto­pień ofi­ce­ra;
2. ogół ofi­ce­rów


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) nie­chęt­nie o ofi­ce­rach

 (1.2) przest. sto­pień woj­sko­wy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oficerzyna

po­gard­li­wie lub lek­ce­wa­żą­co o ofi­ce­rze


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) lek­cew. ofi­cer


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oficj.

skrót od: ofi­cjal­ny, ofi­cjal­nie (czy­ta­ny jako cały, od­mien­ny wyraz)


Źródła:

SJP.pl

Oficjalista

1. daw­niej: osoba za­trud­nio­na przy za­rzą­dza­niu ma­jąt­kiem ziem­skim;
2. daw­niej: urzęd­nik są­do­wy


Ofi­cja­li­sta – dawna nazwa urzęd­ni­ka dwor­skie­go, nie­kie­dy także urzęd­ni­ka są­do­we­go.

W XVII i XVIII wieku w do­brach szla­chec­kich ist­nia­ły 4 głów­ne szcze­ble w hie­rar­chii urzęd­ni­ków pry­wat­nych: ko­mi­sarz był kon­tro­le­rem i ka­sje­rem ca­łe­go klu­cza dóbr, zło­żo­ne­go z kilku lub kil­ku­na­stu wio­sek i fol­war­ków.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Oficjalistka

ko­bie­ta sztyw­no trzy­ma­ją­ca się reguł, prze­pi­sów; for­ma­list­ka


Źródła:

SJP.pl

Oficjalka

po­tocz­nie: ofi­cjal­ne ogło­sze­nie, pot­wier­dze­nie lub ko­mu­ni­kat w ja­kiejś spra­wie


Źródła:

SJP.pl

Oficjalnie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób ofi­cjal­ny


Źródła:

Wiktionary

Oficjalniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: ofi­cjal­nie


Źródła:

SJP.pl

Oficjalniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: ofi­cjal­ny


Źródła:

SJP.pl

Oficjalny

1. zat­wier­dzo­ny przez urząd, in­sty­tu­cję itp., od­po­wia­da­ją­cy usta­lo­nym for­mom;
2. re­pre­zen­tu­ją­cy urząd;
3. odz­na­cza­ją­cy się bra­kiem bez­poś­red­nio­ści, sztyw­ny w obej­ściu


przy­miot­nik

 (1.1) zat­wier­dzo­ny przez jakiś organ wła­dzy i obo­wią­zu­ją­cy

 (1.2) re­pre­zen­tu­ją­cy okre­ślo­ną in­sty­tu­cję, organ wła­dzy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oficjant

du­chow­ny od­pra­wia­ją­cy na­bo­żeń­stwo, pro­wa­dzą­cy pro­ce­sję; ce­le­brans


Źródła:

SJP.pl

Oficjał

1. du­chow­ny sto­ją­cy na czele sądu du­chow­ne­go, mia­no­wa­ny przez bi­sku­pa;
2. daw­niej: urzęd­nik w za­bo­rze au­striac­kim


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) rel. praw. du­chow­ny za­rzą­dza­ją­cy sądem bi­sku­pim

 (1.2) książk. urzęd­nik w za­bo­rze au­striac­kim

 (1.3) przest. przed­sta­wi­ciel władz

 (1.4) sta­roż. sługa urzęd­ni­ka mu­ni­cy­pal­ne­go w an­tycz­nym Rzy­mie

 (1.5) sta­roż. wy­so­ki urzęd­nik ce­sar­ski w an­tycz­nym Rzy­mie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oficjałka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. ofi­cjal­na uro­czy­stość


Źródła:

Wiktionary

Oficjel

przed­sta­wi­ciel wła­dzy, urzęd­nik; VIP


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) ważny i ofi­cjal­ny przed­sta­wi­ciel urzę­du, in­sty­tu­cji, pań­stwa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oficjum

1. urząd ko­ściel­ny wraz z obo­wiąz­ka­mi;
2. speł­nie­nie czyn­no­ści li­tur­gicz­nej;
3. kon­gre­ga­cja pa­pie­ska do spraw wiary i oby­cza­jów;
4. od­ma­wia­nie bre­wia­rza;
5. śred­nio­wiecz­ne wi­do­wi­ska o te­ma­ty­ce re­li­gij­nej


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) daw. rel. urząd ko­ściel­ny

 (1.2) rel. obo­wiąz­ko­wa mod­lit­wa li­tur­gicz­na od­ma­wia­na przez du­chow­nych i osoby kon­se­kro­wa­ne

 (1.3) hist. śred­nio­wiecz­ne wi­do­wi­sko re­li­gij­ne


Ofi­cjum – forma dra­ma­tycz­na upra­wia­na w śred­nio­wie­czu. Była ona wy­ko­ny­wa­na jako część obrzę­du li­tur­gicz­ne­go, ale nie na­le­ża­ła do ka­no­nicz­nych skład­ni­ków na­bo­żeń­stwa. Wy­róż­nia­ne były dwie formy ofi­cjum:

Od­ma­wia­nie bre­wia­rza przez du­chow­ne­go Ko­ścio­ła ka­to­lic­kie­go nosi także nazwę ofi­cjum.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Oficyna

1. wy­daw­nict­wo;
2. daw­niej: warsz­tat dru­kar­ski lub przed­się­bior­stwo dru­kar­sko-wy­daw­ni­cze;
3. osob­ny bu­dy­nek przy pa­ła­cu albo skrzy­dło pa­ła­co­we, gdzie zaz­wy­czaj mie­ści­ły się po­mie­szcze­nia dla służ­by, ofi­cja­li­stów, nie­kie­dy po­ko­je go­ścin­ne;
4. bocz­ne skrzy­dło ka­mie­ni­cy miej­skiej lub bu­dy­nek znaj­du­ją­cy się za fron­tem ka­mie­ni­cy


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) bud. bocz­ne skrzy­dło ka­mie­ni­cy lub pa­ła­cu

 (1.2) bud. tylny bu­dy­nek na wew­nętrz­nym pod­wó­rzu ka­mie­ni­cy

 (1.3) hist. bud. bu­dy­nek w są­siedzt­wie dworu lub pa­ła­cu ma­ją­cy przez­na­cze­nie go­spo­dar­cze

 (1.4) druk. wy­daw­nict­wo

 (1.5) hist. dru­kar­nia w XV-XVIII wieku

 (1.6) daw. wyt­wór­nia


Ofi­cy­na ( of­fi­ci­na, warsz­tat) – okre­śle­nie obiek­tu bu­dow­la­ne­go w są­siedzt­wie pa­ła­cu lub dworu peł­nią­ce­go w sto­sun­ku do niego funk­cję słu­żeb­ną lub (w za­bu­do­wie miej­skiej) oz­na­cza­ją­ce skrzy­dło ka­mie­ni­cy, ewen­tu­al­nie bu­dy­nek usy­tu­o­wa­ny z tyłu ka­mie­ni­cy w głębi dział­ki.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Oficynka

bu­dy­nek sto­ją­cy obok głów­nej po­sia­dło­ści


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. ofi­cy­na


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oficynowy

→ ofi­cy­na


Patrz:oficyna

Źródła:

SJP.pl

Ofidiofobia

cho­ro­bli­wy lęk przed wę­ża­mi


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) med. psych. cho­ro­bli­wy, nie­u­za­sad­nio­ny lęk przed wę­ża­mi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ofiklejda

in­stru­ment mu­zycz­ny dęty bla­sza­ny, po­przed­nik tuby ba­so­wej


Ofi­klej­da – dawny dęty bla­sza­ny in­stru­ment mu­zycz­ny.

Roz­wój ofi­klej­dy zwią­za­ny jest bez­poś­red­nio z próbą udo­sko­na­le­nia ser­pen­tu. Wpro­wa­dzo­no w nim kilka klap dla dźwię­ków chro­ma­tycz­nych, a sa­me­mu in­stru­men­to­wi na­da­no wy­god­niej­szy kształt. Jako pier­wszy od daw­nej formy ser­pen­tu od­stą­pił w 1789 r.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ofiodon

duża ryba z ro­dzi­ny ter­pu­go­wa­tych, wy­stę­pu­ją­ca w pół­noc­no-wshod­nim Pa­cy­fi­ku


Ofio­don ("Op­hio­don elon­ga­tus") – ga­tu­nek ryby z ro­dzi­ny ter­pu­go­wa­tych.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ofiolatria

od­da­wa­nie czci wężom; kult węży


Źródła:

SJP.pl

Ofiolit

ze­spół skał sta­no­wią­cy frag­ment oce­a­nicz­nej sko­ru­py ziem­skiej i gór­ne­go pła­szcza Ziemi; kom­pleks ofio­li­to­wy


Ofio­lit – ze­spół pow­sta­łych pod po­wierzch­nią oce­a­nów, skał mag­mo­wych (obo­jęt­nych lub za­sa­do­wych), czę­sto w róż­nym stop­niu prze­o­bra­żo­nych.

Naj­ni­żej wy­stę­pu­ją głę­bi­no­we, ul­tra­za­sa­do­we pe­ry­do­tyt i dunit (naj­czę­ściej zser­pen­ty­ni­zo­wa­ne), na­stęp­nie gabro i ba­zal­ty (naj­pierw w for­mie dajek, na­stęp­nie ba­zal­tów po­dusz­ko­wych), przy­kry­te oce­a­nicz­ny­mi osa­da­mi. Pełna sek­wen­cja ofio­li­to­wa wy­stę­pu­je na Cy­prze w ma­sy­wie Tro­dos, w Pol­sce naj­więk­szym kom­plek­sem ofio­li­to­wym jest Masyw Ślęży.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ofiolitowy

→ ofio­lit


Patrz:ofiolit

Źródła:

SJP.pl

Ofiolog

zo­o­log ba­da­ją­cy węże


Źródła:

SJP.pl

Ofiologia

dział zo­o­lo­gii, nauka o wę­żach


Ofio­lo­gia (od gr. "ophis" = "wąż" i "logos" = "nauka") - w zo­o­lo­gii, dział her­pe­to­lo­gii i rep­ti­lio­lo­gii zaj­mu­ją­cy się wę­ża­mi, ich ba­da­nia­mi na­u­ko­wy­mi, w tym hi­sto­rią na­tu­ral­ną i eto­lo­gią tych zwie­rząt.

Osoba, która bada węże to ofio­log. Wielu pro­fe­sjo­nal­nych ofio­lo­gów zna­la­zło pracę w ogro­dach zo­o­lo­gicz­nych, a ofio­lo­dzy ama­to­rzy trzy­ma­ją węże jako zwie­rzę­ta do­mo­we.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ofiologiczny

do­ty­czą­cy ofio­lo­gii


Źródła:

SJP.pl

Ofir

bi­blij­ne miej­sce, gdzie król Sa­lo­mon wy­do­by­wał złoto


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) bibl. kra­i­na sły­ną­ca z ogrom­nych bo­gactw, zwła­szcza złota

 (1.2) przen. kraj za­sob­ny w dro­go­cen­ne krusz­ce i skar­by


Ofir ( ‏אוֹפִיר‎) – mia­sto lub ob­szar o niez­na­nej lo­ka­li­za­cji, wy­mie­nia­ne w Sta­rym Te­sta­men­cie w 1 Księ­dze Kró­lew­skiej jako miej­sce, gdzie król Sa­lo­mon wy­do­by­wał złoto. Sa­lo­mon pa­no­wał w Iz­ra­e­lu w la­tach praw­do­po­dob­nie 970–931 p.n.e.; był w do­brych sto­sun­kach z Hi­ra­mem I, kró­lem Tyru, fe­nic­kie­go mia­sta nad Mo­rzem Śró­dziem­nym w dzi­siej­szym Li­ba­nie.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ofit

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) daw. miner. zie­lo­na­wa skała por­fi­ro­wa, zbu­do­wa­na z masy zie­leń­ca (dio­ry­tu), w któ­rej roz­sia­ne są białe krysz­ta­ły al­bi­tu

 (1.2) daw. miner. ser­pen­tyn


Źródła:

Wiktionary

Ofita

czło­nek ugru­po­wa­nia chrze­ści­jań­skie­go, czczą­ce­go Węża, który sku­sił Ewę


Źródła:

SJP.pl

Ofitka

→ ofita


Patrz:ofita

Źródła:

SJP.pl

Ofka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) zdrobn. Eu­fe­mia

 (1.2) imię|pol­ski|ż.


Źródła:

Wiktionary

Ofladrowywać

oz­na­czać teren po­lo­wa­nia


Źródła:

SJP.pl

Oflag

(skrót od "Of­fi­ziers­la­ger für kriegs­ge­fan­ge­ne Of­fi­zie­re") nie­miec­ki obóz je­niec­ki, bę­dą­cy miej­scem prze­trzy­my­wa­nia ofi­ce­rów wzię­tych do nie­wo­li pod­czas dzia­łań wo­jen­nych lub oku­pa­cyj­nych


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gwara. obo­zo­wa: obóz je­niec­ki dla ofi­ce­rów;


Oflag (skrót od Of­fi­ziers­la­ger für kriegs­ge­fan­ge­ne Of­fi­zie­re) – nie­miec­ki na­zi­stow­ski obóz je­niec­ki, w któ­rym trzy­ma­ni byli ofi­ce­ro­wie wzię­ci do nie­wo­li w cza­sie II wojny świa­to­wej.

W cza­sie II wojny świa­to­wej Niem­cy ut­wo­rzy­li około 130 ofla­gów (ich licz­ba ule­ga­ła zmia­nie w róż­nym okre­sie).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Oflankować

na­trzeć na nie­przy­ja­cie­la z boku, oto­czyć woj­sko nie­przy­ja­cie­la; os­krzyd­lić, wziąć we dwa ognie


Źródła:

SJP.pl

Oflis

wąska, obła po­wierzch­nia na bo­kach tar­ci­cy; obli­na


Źródła:

SJP.pl

Ofoliować

pow­lec, po­kryć folią; za­fo­lio­wać


Źródła:

SJP.pl

Ofoliowywać

po­kry­wać folią; za­fo­lio­wy­wać


Źródła:

SJP.pl

Ofrankować

ui­ścić opła­tę za prze­sył­kę li­sto­wą lub ba­ga­żo­wą


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. fran­ko­wać lub ofran­ko­wy­wać)

 (1.1) umie­ścić na prze­sył­ce pocz­to­wej zna­czek oz­na­cza­ją­cy, że zo­sta­ła ona opła­co­na z góry


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ofrankowywać

ui­szczać opła­tę za prze­sył­kę li­sto­wą lub ba­ga­żo­wą


Źródła:

SJP.pl

Ofsajd

w niek­tó­rych grach spor­to­wych (m.in. piłka nożna, hokej, rugby): prze­kro­cze­nie prze­pi­sów, nie­doz­wo­lo­na po­zy­cja za­wod­ni­ka, do któ­re­go kie­ro­wa­ne jest po­da­nie; spa­lo­ny, off­si­de


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) sport. zob. spa­lo­ny.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ofsajdowy

→ of­sajd


przy­miot­nik

 (1.1) sport. zwią­za­ny z of­saj­dem


Patrz:ofsajd

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oftalmia

za­pa­le­nie spo­jó­wek lub gałek ocz­nych


Źródła:

SJP.pl

Oftalmiczny

→ of­tal­mi­ka


przy­miot­nik

 (1.1) med. zwią­za­ny z of­tal­mi­ką, do­ty­czą­cy of­tal­mi­ki


Patrz:oftalmika

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oftalmika

dział me­dy­cy­ny kli­nicz­nej oraz nauka o bu­do­wie i czyn­no­ściach na­rzą­du wzro­ku, le­cze­niu jego wad i cho­rób, itp.; of­tal­mo­lo­gia; oku­li­sty­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) med. oku­li­sty­ka kli­nicz­na


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oftalmo-

temat sło­wot­wór­czy

 (1.1) pier­wszy człon wy­ra­zów zło­żo­nych wska­zu­ją­cy na ich zwią­zek zna­cze­nio­wy z okiem lub gałką oczną


Źródła:

Wiktionary

Oftalmolog

spe­cja­li­sta w za­kre­sie of­tal­mo­lo­gii


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) med. oku­li­sta

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (2.1) med. oku­list­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oftalmologia

dział me­dy­cy­ny kli­nicz­nej oraz nauka o bu­do­wie i czyn­no­ściach na­rzą­du wzro­ku, le­cze­niu jego wad i cho­rób, itp.; of­tal­mi­ka; oku­li­sty­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) med. zob. oku­li­sty­ka.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oftalmologiczny

→ of­tal­mo­lo­gia


przy­miot­nik

 (1.1) med. oku­li­stycz­ny


Patrz:oftalmologia

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Oftalmolożka

→ of­tal­mo­log


Patrz:oftalmolog

Źródła:

SJP.pl

Oftalmometr

przy­rząd do mie­rze­nia krzy­wizn po­wierzch­ni op­tycz­nych oka w opar­ciu o od­bi­te od nich obra­zy


Źródła:

SJP.pl

Oftalmometria

nie­in­wa­zyj­ne ba­da­nie dia­gno­stycz­ne umoż­li­wia­ją­ce po­miar ro­gów­ki oka; ke­ra­to­me­tria


Źródła:

SJP.pl

Oftalmoplegia

objaw cho­ro­bo­wy wy­ni­ka­ją­cy z po­ra­że­nia nerwu oko­ru­cho­we­go, po­le­ga­ją­cy na znie­sie­niu czyn­no­ści mię­śni gałki ocz­nej


Źródła:

SJP.pl

Oftalmoskop

przy­rząd op­tycz­ny słu­żą­cy do ba­da­nia dna oka; wzier­nik oczny


Of­tal­mo­skop (wzier­nik oczny) – przy­rząd me­dycz­ny, wzier­nik słu­żą­cy do ba­da­nia dna oka.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Oftalmoskopia

ba­da­nie wnę­trza oka za po­mo­cą wzier­ni­ka ocz­ne­go - of­tal­mo­sko­pu, wy­ko­ny­wa­ne w celu roz­poz­na­nia zmian cho­ro­bo­wych


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) med. ba­da­nie dna oka, prze­pro­wa­dza­ne za po­mo­cą of­tal­mo­sko­pu;


Of­tal­mo­sko­pia (wzier­ni­ko­wa­nie dna oka, fun­do­sko­pia) – ba­da­nie dna oka, prze­pro­wa­dza­ne za po­mo­cą of­tal­mo­sko­pu. Do­ko­ny­wa­ne w celu zdia­gno­zo­wa­nia róż­nych za­bu­rzeń ogól­no­u­stro­jo­wych (np. nad­ci­śnie­nie tęt­ni­cze, cu­krzy­ca, miaż­dży­ca). Oprócz tego of­tal­mo­sko­pia umoż­li­wia roz­poz­na­nie nie­pra­wi­dło­wo­ści w bu­do­wie i funk­cjo­no­wa­niu siat­ków­ki, błony na­czy­nio­wej i nerwu wzro­ko­we­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Oftalmoskopowy

→ of­tal­mo­skop, → of­tal­mo­sko­pia


Patrz:oftalmoskop, → oftalmoskopia

Źródła:

SJP.pl

Ofukanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ofu­kać.


Źródła:

Wiktionary

Ofukać

okrzy­czeć


Źródła:

SJP.pl

Ofuknąć

odez­wać się do kogoś gniew­nie; krzy­knąć na kogoś ostro; obur­knąć


Źródła:

SJP.pl