Kyanit

[czy­taj: kia­nit] mi­ne­rał, od­mia­na krze­mia­nu glinu; kia­nit, cy­ja­nit, dy­sten


Ky­a­nit ("cy­ja­nit, dy­sten") – po­li­mor­ficz­na od­mia­na krze­mia­nu glinu (#PATRZ), mi­ne­rał z grupy krze­mia­nów wy­spo­wych za­li­cza­ny do gli­no­krze­mia­nów.

Nazwa cy­ja­nit po­cho­dzi od gr. "ky­a­nos" = nie­bie­ski; nazwa dy­sten od gr. "dis" = dwu­krot­nie, pod­wój­nie oraz "sthe­nos" = siła, moc i na­wią­zu­je do zmien­nej twar­do­ści tego mi­ne­ra­łu.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kyat

[czy­taj: kiat] jed­nost­ka mo­ne­tar­na Birmy (My­an­ma­ru), 1 kiat = 100 pia; kiat


Źródła:

SJP.pl

Kybele

w mi­to­lo­gii grec­kiej i rzym­skiej: fry­gij­ska bo­gi­ni płod­no­ści i uro­dza­ju; Wiel­ka Ma­cierz, Matka Bogów


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) rel. hist. fry­gij­ska bo­gi­ni płod­no­ści i odra­dza­nia się na­tu­ry;


Ky­be­le (he­tyc­kie "Ku­ba­ba", gr. "Ky­be­le" lub "Ky­be­be", łac. "Cy­be­le" lub "Cy­be­be") – fry­gij­ska bo­gi­ni płod­no­ści i odro­dze­nia na­tu­ry. Czczo­na od ty­siąc­le­ci w całej Azji Mniej­szej jako Bo­gi­ni Matka, w kul­tu­rze grec­ko-rzym­skiej znana jako Matka Bogów (gr. "Me­ga­le Meter") i Wiel­ka Ma­cierz Bogów (łac. "Magna Mater"); []. W mi­to­lo­gii fry­gij­skiej jej mło­dym ko­chan­kiem był Attis.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kydryński

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kyfoza

wy­gię­cie krę­go­słu­pa do tyłu; ki­fo­za (czę­ściej)


Źródła:

SJP.pl

Kyjatycki

przy­miot­nik

 (1.1) ar­che­ol. zwią­za­ny z kul­tu­rą ky­ja­tyc­ką


Źródła:

Wiktionary

Kyliks

w sta­ro­żyt­nej Gre­cji: na­czy­nie ce­ra­micz­ne do picia


Ky­liks (gr. κύλιξ kýliks, łac. "calix") – ty­po­wa dla ce­ra­mi­ki sta­ro­grec­kiej sze­ro­ka, pła­ska czara słu­żą­ca do picia wina. Grec­ka nazwa do­słow­nie oz­na­cza kie­lich.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kylindryt

mi­ne­rał two­rzą­cy cy­lin­drycz­ne krysz­ta­ły w zło­żach siarcz­ków cyny, wy­stę­pu­ją­cy głów­nie w Bo­li­wii; cy­lin­dryt


Źródła:

SJP.pl

Kynofobia

cho­ro­bli­wy lęk przed psami


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) med. psych. cho­ro­bli­wy, nie­u­za­sad­nio­ny lęk przed psami


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kynolog

spe­cja­li­sta w dzie­dzi­nie ky­no­lo­gii


Źródła:

SJP.pl

Kynologia

dział zo­o­lo­gii, nauka o psach


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zool. nauka o psach;


Ky­no­lo­gia (z κύων "kýon" w do­peł­nia­czu: κυνός "kynós" – pies, λογος "logos" – słowo, nauka) – nauka o psach.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kynologiczny

zwią­za­ny z ky­no­lo­gią, nauką o ho­dow­li i cho­wie psów


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z ky­no­lo­gią, do­ty­czą­cy ky­no­lo­gii


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kynoterapeuta

te­ra­pe­u­ta le­czą­cy z po­mo­cą psa; do­go­te­ra­pe­u­ta


Źródła:

SJP.pl

Kynoterapeutyczny

→ ky­no­te­ra­pia


Patrz:kynoterapia

Źródła:

SJP.pl

Kynoterapia

te­ra­pia po­przez ćwi­cze­nia i za­ba­wy z od­po­wied­nio wysz­ko­lo­ny­mi psami; do­go­te­ra­pia


Źródła:

SJP.pl

Kynuria

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. hist. sta­ro­żyt­na kra­i­na na wschod­nim brze­gu Pe­lo­po­ne­zu mię­dzy Ar­go­li­dą a La­ko­nią


Źródła:

Wiktionary

Kyokushin

[czy­taj: kjo­ku­szin albo kjo­ku­sin] ro­dzaj ka­ra­te


Ky­o­kus­hin (jap. 極真) – peł­no­kon­tak­to­wa sztu­ka walki, ro­dzaj ka­ra­te, stwo­rzo­na przez Ma­su­tat­su Ōyamę. Nazwa jest po­łą­cze­niem słów "kyoku" (bie­gun, ek­stre­mum, naj­wyż­sza ranga) i "shin" (praw­da, praw­dzi­wość, rze­czy­wi­stość) i tłu­ma­czo­na jest naj­czę­ściej jako "ek­stre­mum praw­dy, dą­że­nie do poz­na­nia praw­dy", zaś nazwa "Kyoku-shin-kai" oz­na­cza "sto­wa­rzy­sze­nie na rzecz poz­na­nia osta­tecz­nej (naj­wyż­szej) praw­dy".


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kyrene

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) mitgr. wa­lecz­na nimfa te­sal­ska, ko­chan­ka Apol­la;


Źródła:

Wiktionary

Kyrenia

1. mia­sto na Cy­prze; Ki­re­nia;
2. pasmo gór­skie; Góry Ky­reń­skie


Źródła:

SJP.pl

Kyreński

przy­miot­nik od: Ky­re­nia


Źródła:

SJP.pl

Kyrios

w grec­kim pra­wie: męż­czyz­na spra­wu­ją­cy opie­kę nad ko­bie­tą


Ky­rios – osoba spra­wu­ją­ca opie­kę nad ko­bie­tą w sta­ro­żyt­nej Gre­cji. Naj­czę­ściej był nim oj­ciec albo mąż. Prze­jaw pa­ter­na­liz­mu, cha­rak­te­ry­stycz­ne­go dla ów­czes­nej spo­łecz­no­ści w grec­kich polis.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kysiak

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kysz

okrzyk przy od­pę­dza­niu ja­kiejś isto­ty żywej lub uro­jo­nej, czę­sto pow­ta­rza­ny kil­ku­krot­nie; a kysz, sio, a sio


wy­krzy­knik

 (1.1) książk. okrzyk do od­pę­dza­nia isto­ty


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kysztym

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Fe­de­ra­cji Ro­syj­skiej, w ob­wo­dzie cze­la­biń­skim;


Kysz­tym ( Кыштым) – mia­sto w Rosji, w ob­wo­dzie cze­la­biń­skim na Uralu. Mia­sto oto­czo­ne jest przez około 30 je­zior, w po­bli­żu znaj­du­je się też wiele lasów.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kyszłak

kisz­łak, kisz­lak;
1. miej­sce zi­mo­wa­nia pa­ster­skich ludów Azji Mniej­szej;
2. osada wiej­ska w Azji Środ­ko­wej


Źródła:

SJP.pl

Kyu

[czy­taj: kju] okre­śle­nie po­zio­mu umie­jęt­no­ści, uży­wa­ne m.in. w ja­poń­skich sztu­kach walki, go, shogi, ike­ba­nie i ce­re­mo­nii pa­rze­nia her­ba­ty; kyū


Źródła:

SJP.pl

Kyudo

[czy­taj: kjudo] ja­poń­ska sztu­ka łucz­ni­cza za­li­cza­na do budo


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) sport. etn. ja­poń­skie łucz­nict­wo ce­re­mo­nial­ne słu­żą­ce roz­wo­jo­wi du­cho­we­mu, wy­wo­dzą­ce się z tra­dy­cji sa­mu­raj­skich


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kyzylski

→ Kyzył (sto­li­ca Tuwy)


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Ky­zy­łem, do­ty­czą­cy Ky­zy­łu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kyzył

sto­li­ca Tuwy


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w az­ja­tyc­kiej czę­ści Rosji, w ge­o­gra­ficz­nym środ­ku Azji, sto­li­ca Re­pu­bli­ki Tuwy;


Kyzył (ros. Кызы́л) – mia­sto w Azji Środ­ko­wej, w Fe­de­ra­cji Ro­syj­skiej, sto­li­ca Re­pu­bli­ki Tuwy. Miej­ski kod OKATO to "93 401".


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kyzył-Kum

pu­sty­nia w Uzbe­ki­sta­nie i Ka­zach­sta­nie


Kyzył-kum (ka­ra­kałp. Ķyzyl ķum, uzb. Qi­zil­qum, kaz. Қызылқұм) – pia­szczy­sta, miej­sca­mi gli­nia­sta i ka­mie­ni­sta pu­sty­nia w Uzbe­ki­sta­nie i Ka­zach­sta­nie, na Ni­zi­nie Tu­rań­skiej, mię­dzy rze­ka­mi Amu-darią i Syr-darią a Je­zio­rem Aral­skim. Nazwa oz­na­cza „czer­wo­ny pia­sek” w ję­zy­ku uzbec­kim, ka­zach­skim oraz tu­rec­kim. Po­wierzch­nia ok. 298 tys. km² (10. pod wzglę­dem wiel­ko­ści na świe­cie). Na po­łud­nio­wym krań­cu pu­sty­ni Kyzył-kum w gó­rach Nu­ro­ta znaj­du­je się do­li­na.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kyzyłart

prze­łęcz na gra­ni­cy Kir­gi­sta­nu i Ta­dży­ki­sta­nu


Źródła:

SJP.pl

Kyzyłkumski

przy­miot­nik od: Kyzył-Kum


Źródła:

SJP.pl

Kyzyłorda

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Ka­zach­sta­nie, ad­mi­ni­stra­cyj­ne cen­trum ob­wo­du ky­zy­łor­dyń­skie­go;


Ky­zy­łor­da ( Қызылорда; Кызылорда) – mia­sto w po­łud­nio­wym Ka­zach­sta­nie, na Ni­zi­nie Tu­rań­skiej, nad Syr-darią, sie­dzi­ba władz ob­wo­du ky­zy­łor­dyń­skie­go. W 2020 roku li­czy­ło ok. 242 tys. miesz­kań­ców.

Oś­ro­dek prze­my­słu ma­te­ria­łów bu­dow­la­nych, ce­lu­lo­zo­wo-pa­pier­ni­cze­go, ma­szy­no­we­go, odzie­żo­we­go i spo­żyw­cze­go.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kyzyłordyński

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Ky­zy­łor­dą, do­ty­czą­cy Ky­zy­łor­dy


Źródła:

Wiktionary

Kyōgen

Kyōgen (jap. 狂言; dosł. "sza­lo­ne słowa") – jedna z form kla­sycz­ne­go te­a­tru ja­poń­skie­go. Przed­sta­wie­nia "kyōgen" mają cha­rak­ter re­a­li­stycz­nej farsy, odz­wier­cied­la­ją­cej życie co­dzien­ne i spo­łecz­ne. Głów­ny­mi bo­ha­te­ra­mi są ste­re­o­ty­po­we po­sta­cie ko­me­dio­we, jak głupi pan i jego mądry sługa, tchórz­li­wy wo­jow­nik, czy sko­rum­po­wa­ny ka­płan. Ak­to­rzy po­słu­gu­ją się grą słów, sa­ty­rą, za­ska­ku­ją­cą cha­rak­te­ry­za­cją i prze­sad­ny­mi ge­sta­mi. Więk­szość ut­wo­rów trwa około 15–20 minut i an­ga­żu­je dwóch lub trzech ak­to­rów.


Źródła:

Wikipedia