Kw

ki­lo­wat


skró­to­wiec, rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) = górn. Kom­pa­nia Wę­glo­wa;

 (1.2) = polit. ko­mi­tet wy­bor­czy;

 (1.3) = polit. ko­mi­tet wo­je­wódz­ki

 (1.4) = księg. kasa wyda

 (1.5) = adm. praw. księ­ga wie­czy­sta;

 (1.6) = wojsk. kontr­wy­wiad woj­sko­wy

 (1.7) = kolej. Ko­le­je Wiel­ko­pol­skie;

 (1.8) = praw. ko­deks wy­kro­czeń;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kw.

skrót od:
1. kwa­dra­to­wy;
2. kwar­tał;
3. kwa­te­ra; kwat.


skrót

 (1.1) = kwar­tał

 (1.2) = kwa­dra­to­wy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwa

1. grupa ję­zy­ków afry­kań­skich, w skład któ­rej wcho­dzi m.in. język ewe;
2. wyraz, naj­czę­ściej pow­tó­rzo­ny, ma­ją­cy na­śla­do­wać kwa­ka­nie; kwak


wy­krzy­knik

 (1.1) dźwięk. od­głos wy­da­wa­ny przez kacz­kę

przy­miot­nik

 (2.1) jęz. okre­śle­nie pod­gru­py ję­zy­ków ni­ge­ro-kon­gij­skich;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwacha

[czy­taj: kła­cza]
1. jed­nost­ka pie­nięż­na Zam­bii (1 kwa­cha = 100 ngwee);
2. jed­nost­ka pie­nięż­na Ma­la­wi (1 kwa­cha = 100 tam­ba­la)


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) monet. wa­lu­ta Ma­la­wi i Zam­bii; ,


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwacz

ro­dzaj pędz­la uży­wa­ny do sma­ro­wa­nia smołą, roz­pro­wa­dza­nia farby itp.


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) przest. pro­wi­zo­rycz­ny pę­dzel w po­sta­ci kija z przy­mo­co­wa­nym zwit­kiem szmat lub pakuł, słu­żą­cy do roz­pro­wa­dza­nia gę­stych sub­stan­cji, np. smoły, farby lub kleju

 (1.2) przest. iron. złej ja­ko­ści, nie­pro­fe­sjo­nal­ny pę­dzel ma­lar­ski

 (1.3) środ. prze­stęp., także. gw-pl|Lwów., dziś pot. areszt, wię­zie­nie

 (1.4) daw. środ. prze­stęp. od­dział w szpi­ta­lu dla osób z cho­ro­bą prze­no­szo­ną drogą płcio­wą

forma cza­sow­ni­ka.

 (2.1) 2. os. lp. rozk. od: kwa­kać


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwaczyk

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od kwacz

 (1.2) hig. pa­ty­czek z na­wi­nię­tym na jeden lub oba końce ka­wał­kiem waty, słu­żą­cy naj­czę­ściej do czy­szcze­nia prze­wo­du słu­cho­we­go


Źródła:

Wiktionary

Kwaczyński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kwadra

1. faza Księ­ży­ca, pod­czas któ­rej wi­docz­na jest po­ło­wa pół­ku­li;
2. ude­rze­nie w bi­lar­dzie, wsku­tek któ­re­go bila ude­rza trzy razy o bandę


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) astr. faza księ­ży­ca, pod­czas któ­rej widać po­ło­wę jego tar­czy

 (1.2) w bi­lar­dzie: ude­rze­nie bili, na sku­tek, któ­re­go ude­rza ona trzy­krot­nie o bandę, za­kre­śla­jąc tym samym czwo­ro­bok


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwadracik

zdrob­nie­nie od: kwa­drat


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od: kwa­drat

 (1.2) mały kwa­drat


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwadralit

kształt­ka szkla­na o kwa­dra­to­wej po­wierzch­ni z wgłę­bie­niem, uży­wa­na jako ele­ment kon­struk­cyj­ny stro­pów, stro­po­da­chów świet­li­ków w po­zio­mie, chod­ni­ków itp.


Źródła:

SJP.pl

Kwadrans

1. pięt­na­ście minut;
2. mie­dzia­na mo­ne­ta rzym­ska


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) me­trol. czwar­ta część go­dzi­ny, 15 minut

 (1.2) hist. nu­mizm. drob­na rzym­ska mo­ne­ta roz­mien­na, także jed­nost­ka wagi; czwar­ta część asa;;


Kwa­drans (łac. "qu­a­drans", czwar­ta część) – ćwierć go­dzi­ny, czyli pięt­na­ście minut.

Kwa­drans aka­de­mic­ki to zwy­czaj na wyż­szych uczel­niach, który poz­wa­la na opu­szcze­nie bez żad­nych kon­sek­wen­cji stu­den­tom zajęć, gdy pro­wa­dzą­cy spóź­nia się ponad pięt­na­ście minut. Ten sam zwy­czaj poz­wa­la stu­den­tom na spóź­nie­nie się na za­ję­cia do 15 minut, bez po­no­sze­nia ne­ga­tyw­nych kon­sek­wen­cji.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwadransik

zdrob­nie­nie od: kwa­drans


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od kwa­drans


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwadrant

1. część pła­szczyz­ny ogra­ni­czo­na osia­mi ukła­du współ­rzęd­nych; ćwiart­ka koła;
2. dawny przy­rząd do wyz­na­cza­nia po­ło­że­nia gwiazd o kształ­cie ćwiart­ki okrę­gu z na­nie­sio­ną po­dział­ką ką­to­wą, po któ­rej prze­su­wał się prze­zier­nik;
3. przy­rząd słu­żą­cy do po­mia­ru kątów w pła­szczyź­nie pio­no­wej, uży­wa­ny w róż­nych dzie­dzi­nach, np. astro­no­mii, że­glar­stwie, ar­ty­le­rii


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) mat. każda z czte­rech czę­ści pła­szczyz­ny wyz­na­czo­nych przez osie pro­sto­kąt­ne­go ukła­du współ­rzęd­nych

 (1.2) mat. ćwiart­ka koła lub okrę­gu

 (1.3) techn. astr. wojsk. przy­rząd w kształ­cie ćwiart­ki okrę­gu, słu­żą­cy do po­mia­ru kątów;

 (1.4) techn. ele­ment kon­struk­cyj­ny przy­rzą­dów po­mia­ro­wych ma­ją­cy kształt ćwiart­ki koła

 (1.5) sport. ze­spo­ło­wa gra mło­dzie­żo­wa po­dob­na do pa­lan­ta

 (1.6) me­te­o­rol. jed­nost­ka dłu­go­ści równa około jed­nej czwar­tej po­łud­ni­ka ziem­skie­go

 (1.7) śrpol. nu­mizm. sta­ro­żyt­na rzym­ska mo­ne­ta warta jedną czwar­tą asa;

 (1.8) med. jedna z czte­rech czę­ści wyz­na­czo­nych na po­wierzch­ni na­rzą­du lub oko­li­cy ciała

 (1.9) astr. jeden z czte­rech wy­cin­ków pła­szczyz­ny Drogi Mlecz­nej;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwadrantydy

rój me­te­o­rów zwią­za­ny z or­bi­tą ko­me­ty Ko­zi­ka-Pel­tie­ra


Kwa­dran­ty­dy (QUA) – rój me­te­o­rów ak­tyw­ny od 1 do 7 stycz­nia, mak­si­mum przy­pa­da na 3 stycz­nia.

Nazwa roju po­cho­dzi od nie­ist­nie­ją­ce­go już gwia­zdo­zbio­ru Kwa­dran­tu Ścien­ne­go – łac. "Qu­a­drans Mu­ra­lis" (obec­nie część Wo­la­rza). Jego ra­diant jest po­ło­żo­ny na po­gra­ni­czu Wo­la­rza, Her­ku­le­sa i Smoka.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kwadrat

1. pła­ska fi­gu­ra ge­o­me­trycz­na ma­ją­ca 4 boki rów­nej dłu­go­ści i 4 kąty pro­ste;
2. rzecz przy­po­mi­na­ją­ca kształ­tem tę fi­gu­rę;
3. ilo­czyn danej licz­by przez nią samą;
4. roz­miar czcion­ki o wiel­ko­ści 48 punk­tów ty­po­gra­ficz­nych (18,048 mm)


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) geom. wie­lo­kąt o czte­rech bo­kach rów­nej dłu­go­ści i czte­rech ką­tach pro­stych, czwo­ro­kąt fo­rem­ny;

 (1.2) mat. wynik po­tę­go­wa­nia stop­nia dru­gie­go;

 (1.3) pot. dom, miesz­ka­nie

 (1.4) druk. po­ligr. miara dłu­go­ści sto­so­wa­na w po­li­gra­fii i dru­kar­stwie, równa czte­rem cy­ce­rom (= czter­dzie­stu ośmiu punk­tom);

 (1.5) ty­pogr. druk. w sy­ste­mie miar ty­po­gra­ficz­nych Di­do­ta sto­pień czcion­ki lub ju­stun­ku od­po­wia­da­ją­cy czter­dzie­stu ośmiu punk­tom (18,0432 mm)

 (1.7) slang. młodz. osoba głu­pia, nie­roz­sąd­na

 (1.8) slang. młodz. czło­wiek mu­sku­lar­ny, uży­wa­ją­cy ste­ry­dów

 (1.9) slang. młodz. LSD (nar­ko­tyk)


Kwa­drat (łac. "qu­a­dra­tum" – „czwo­ro­bok, kwa­drat”) – czwo­ro­kąt fo­rem­ny, czyli z przy­sta­ją­cy­mi bo­ka­mi i ką­ta­mi wew­nętrz­ny­mi (a stąd pro­sty­mi). Można go rów­nież scha­rak­te­ry­zo­wać jako:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwadratel

mały kafel pie­co­wy o sko­śnie ścię­tych kra­wę­dziach


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) bud. nie­du­ży kafel pie­co­wy o sko­śnie przy­cię­tych kra­wę­dziach


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwadratelowy

przy­miot­nik od: kwa­dra­tel


Źródła:

SJP.pl

Kwadratnik

kwa­drat­nik trzci­no­wy - ga­tu­nek pa­ją­ka z ro­dzi­ny kwa­drat­ni­ko­wa­tych


Kwa­drat­nik ("Te­tra­gnat­ha") – ro­dzaj pa­ją­ków z ro­dzi­ny kwa­drat­ni­ko­wa­tych, obej­mu­ją­cy co najm­niej 324 opi­sa­ne ga­tun­ki.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kwadratnikowate

o ce­chach kwa­drat­ni­ko­wa­tych (ro­dzi­na pa­ją­ków)


Kwa­drat­ni­ko­wa­te (Te­tra­gnat­hi­dae) – ro­dzi­na pa­ją­ków z grupy Ara­ne­o­morp­hae. We­dług "The World Spi­der Ca­ta­log" Nor­ma­na Plat­nic­ka z 2013 roku na­le­ży do niej 47 ro­dza­jów obej­mu­ją­cych 957 współ­czes­nych ga­tun­ków, jed­nak jest to praw­do­po­dob­nie za­led­wie około po­ło­wy ich fak­tycz­nej róż­no­rod­no­ści. W Pol­sce wy­stę­pu­je 15 ga­tun­ków, m.in. czaik je­sien­ny, czy sie­ciarz ja­ski­nio­wy (zo­bacz:).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kwadratnikowaty

o ce­chach kwa­drat­ni­ko­wa­tych (ro­dzi­na pa­ją­ków)


Źródła:

SJP.pl

Kwadratowaty

przy­po­mi­na­ją­cy kształ­tem kwa­drat


Źródła:

SJP.pl

Kwadratowość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest kwa­dra­to­we


Źródła:

Wiktionary

Kwadratowy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) mat. o funk­cji, rów­na­niu, pier­wiast­ku: dru­gie­go stop­nia

 (1.2) me­trol. przy jed­nost­kach miary: pod­nie­sio­ny do dru­giej po­tę­gi

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (2.1) zbli­żo­ny kształ­tem do kwa­dra­tu, kan­cia­sty


Źródła:

Wiktionary

Kwadratrysa

Kwa­dra­try­sa – ro­dzaj ki­ne­ma­tycz­nie kon­stru­o­wa­nej krzy­wej, która pier­wszy raz zo­sta­ła wpro­wa­dzo­na do grec­kiej ge­o­me­trii przez Hip­pia­sza z Elidy. Jest to krzy­wa pła­ska pow­sta­ła z punk­tów prze­cię­cia (zbiór punk­tów prze­cię­cia) dwóch boków kwa­dra­tu prze­su­wa­nych ru­chem jed­no­staj­nym w takim samym od­stę­pie czasu w kie­run­ku boku trze­cie­go, przy czym jeden z nich po­ru­sza się ze stałą pręd­ko­ścią ką­to­wą, drugi zaś – ze stałą pręd­ko­ścią li­nio­wą.


Źródła:

Wikipedia

Kwadratura

w ma­te­ma­ty­ce: wyz­na­cze­nie po­wierzch­ni danej fi­gu­ry pła­skiej po­przez wy­kre­śle­nie kwa­dra­tu o polu rów­nym polu tej fi­gu­ry


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kwadratówka

rura o kwa­dra­to­wym prze­kro­ju do na­pę­dza­nia urzą­dzeń wiert­ni­czych


Źródła:

SJP.pl

Kwadro

kwa­dro­fo­nicz­ny


przy­miot­nik

 (1.1) kwa­dro­fo­nicz­ny

przy­słó­wek

 (2.1) kwa­dro­fo­nicz­nie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (3.1) pot. urzą­dze­nie lub ze­staw kwa­dro­fo­nicz­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwadrofonia

sy­stem czte­ro­ka­na­ło­we­go prze­ka­zy­wa­nia dźwię­ku, poz­wa­la­ją­cy na po­sze­rze­nie pa­no­ra­my od­słu­chu w sto­sun­ku do sy­ste­mu ste­re­o­fo­nicz­ne­go


Kwa­dro­fo­nia (pot. kwa­dro) – sy­stem czte­ro­ka­na­ło­wej trans­mi­sji dźwię­ku. Był to pier­wszy w hi­sto­rii ko­mer­cyj­ny sy­stem dźwię­ku wie­lo­ka­na­ło­we­go.

Kwa­dro­fo­nia sta­no­wi­ła po­stęp w sto­sun­ku do dźwię­ku ste­re­o­fo­nicz­ne­go; dzię­ki do­da­niu tyl­nych gło­śni­ków (iden­tycz­nych z przed­ni­mi – ina­czej, niż w obec­nych sy­ste­mach wie­lo­ka­na­ło­wych) uzy­ski­wa­no nie tylko prze­strzen­ność i od­da­nie aku­sty­ki miej­sca na­gra­nia, ale też po­sze­rze­nie sceny, stwo­rze­nie głębi i pre­cy­zyj­niej­szą lo­ka­li­za­cję źró­deł dźwię­ku.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kwadrofoniczność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest kwa­dro­fo­nicz­ne


Źródła:

Wiktionary

Kwadrofoniczny

przy­miot­nik od: kwa­dro­fo­nia


Źródła:

SJP.pl

Kwadrokopter

ma­szy­na la­ta­ją­ca z czte­re­ma śmi­gła­mi; qu­a­dro­kop­ter, czte­ro­wir­ni­ko­wiec


Źródła:

SJP.pl

Kwadrupla

ro­dzaj po­dat­ku opła­ca­ne­go za cza­sów Sta­ni­sła­wa Au­gu­sta przez no­wych po­se­so­rów


Źródła:

SJP.pl

Kwadruplet

1. w ło­wiect­wie: czte­ry ko­lej­ne, celne strza­ły, od­da­ne przez my­śli­we­go;
2. coś zło­żo­ne­go z czte­rech po­dob­nych lub iden­tycz­nych ele­men­tów


Źródła:

SJP.pl

Kwadrupol

układ dwóch di­po­li rów­nych co do wiel­ko­ści, ale prze­ciw­nie skie­ro­wa­nych


Kwa­dru­pol – obiekt po­sia­da­ją­cy mo­ment kwa­dru­po­lo­wy, a nie po­sia­da­ją­cy wyż­szych mo­men­tów.

Może być zre­a­li­zo­wa­ny na wiele róż­nych spo­so­bów np.:

Układ taki scha­rak­te­ry­zo­wa­ny jest przez wiel­kość fi­zycz­ną zwaną mo­men­tem kwa­dru­po­lo­wym, która okre­śla pole ukła­du ła­dun­ków w du­żych od­le­gło­ściach w tych przy­pad­kach, gdy cał­ko­wi­ty ła­du­nek i mo­ment di­po­lo­wy ukła­du są równe zeru (mul­ti­po­le elek­trycz­ne i ma­gne­tycz­ne).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kwadrycykl

1. rower z czte­re­ma ko­ła­mi;
2. mały sa­mo­chód o masie nie­prze­kra­cza­ją­cej zwy­kle 500 ki­lo­gra­mów; mi­kro­sa­mo­chód


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) hist. rower z czte­re­ma ko­ła­mi;


Kwa­dry­cykl ( qu­a­dra­cyc­le, qu­a­dri­cyc­le), także rower czte­ro­ko­ło­wy – czte­ro­ko­ło­wy po­jazd na­pę­dza­ny siłą ludz­kich mię­śni, zwy­kle na­pę­dza­ny za po­mo­cą pe­da­łów lub dźwi­gni noż­nych. Hi­sto­rycz­nie ter­min "qu­a­dri­cyc­le" oz­na­czał prze­de wszyst­kim czte­ro­ko­ło­wy po­jazd ro­we­ro­wy na­pę­dza­ny siłą mię­śni.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwadryga

w sta­ro­żyt­nej Gre­cji i Rzy­mie: ryd­wan za­przę­ga­ny w czwór­kę usta­wio­nych w jed­nym rzę­dzie koni


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) hist. rzym­ski wóz dwu­ko­ło­wy, za­przę­żo­ny w czte­ry konie obok sie­bie;


Kwa­dry­ga (łac. "qu­a­dri­ga") – an­tycz­ny rzym­ski wóz dwu­ko­ło­wy, za­przę­żo­ny w czte­ry konie znaj­du­ją­ce się obok sie­bie (zo­bacz też: ryd­wan). Po­wo­żo­na z po­zy­cji sto­ją­cej, uży­wa­na była głów­nie do wy­ści­gów oraz pod­czas po­cho­dów trium­fal­nych w trak­cie róż­nych uro­czy­sto­ści.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwadrygancki

od­no­szą­cy się do kwa­dry­gan­ta lub cza­so­pis­ma "Kwa­dry­ga", wła­ści­wy kwa­dry­gan­tom


Źródła:

SJP.pl

Kwadrygant

czło­nek po­e­tyc­kiej grupy Kwa­dry­ga, pow­sta­łej w 1926 roku w War­sza­wie; kwa­dry­go­wiec


Źródła:

SJP.pl

Kwadrygowiec

czło­nek po­e­tyc­kiej grupy Kwa­dry­ga, pow­sta­łej w 1926 roku w War­sza­wie


Źródła:

SJP.pl

Kwadryka

po­wierzch­nia dru­gie­go stop­nia, np. elip­so­i­da, pa­ra­bo­lo­i­da elip­tycz­na


Kwa­dry­ka lub po­wierzch­nia dru­gie­go stop­nia – po­wierzch­nia dana rów­na­niem dru­gie­go stop­nia ze wzglę­du na współ­rzęd­ne for­mu­la_1:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kwadryl

czte­ro­o­so­bo­wa gra w karty, roz­po­wszech­nio­na w XVII wieku


Źródła:

SJP.pl

Kwadryliard

licz­ba wy­no­szą­ca 10^27


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) mat. licz­ba o war­to­ści 1 000 000 000 000 000 000 000 000 000 = 1027;


Kwa­dry­liard – licz­ba o war­to­ści: 1 000 000 000 000 000 000 000 000 000 = 1027, czyli je­dyn­ka i 27 zer w za­pi­sie dzie­sięt­nym. Ter­min "kwa­dry­liard" jest sto­so­wa­ny w na­zew­nict­wie li­czeb­ni­ków w skali dłu­giej i nie ma swo­je­go od­po­wied­ni­ka w skali krót­kiej.

W kra­jach sto­su­ją­cych krót­ką skalę (głów­nie kraje an­glo­ję­zycz­ne) licz­ba 1027 nosi nazwę ok­ty­lion, tak jak 1048 w po­zo­sta­łych kra­jach.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwadrylion

1. w Pol­sce, An­glii, Niem­czech: bi­lion bi­lio­nów (je­dy­na z 24 ze­ra­mi);
2. w kra­jach po­łud­nio­wej Eu­ro­py, Fran­cji, Sta­nach Zjed­no­czo­nych i byłym Związ­ku Ra­dziec­kim: ty­siąc try­lio­nów (je­dyn­ka z 15 ze­ra­mi)


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) licz­ba o war­to­ści: 1 000 000 000 000 000 000 000 000 = 1024;


Kwa­dry­lion – licz­ba o war­to­ści: 1 000 000 000 000 000 000 000 000 = 1024, czyli je­dyn­ka i 24 zera w za­pi­sie dzie­sięt­nym.

W kra­jach sto­su­ją­cych tzw. krót­ką skalę (głów­nie kraje an­glo­ję­zycz­ne) kwa­dry­lion oz­na­cza 1 000 000 000 000 000 = 1015, czyli bi­liard w po­zo­sta­łych kra­jach.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwadrylionowy

→ kwa­dry­lion


Patrz:kwadrylion

Źródła:

SJP.pl

Kwadrypod

rze­czow­nik

 (1.1) jeden z ro­dza­jów blo­ków be­to­no­wych słu­żą­cych do bu­do­wy fa­lo­chro­nów na­rzu­to­wych i w ochro­nie brze­gu mor­skie­go


Źródła:

Wiktionary

Kwadryptyk

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) szt. czte­ro­czę­ścio­we ma­lo­wi­dło lub pła­sko­rzeź­ba


Źródła:

Wiktionary

Kwadrywium

qu­a­dri­vium;
1. dział sztuk wyz­wo­lo­nych wy­kła­da­nych w szko­łach sta­ro­żyt­ne­go Rzymu i śred­nio­wiecz­nej Eu­ro­py, obej­mu­ją­cy aryt­me­ty­kę, ge­o­me­trię, astro­no­mię i mu­zy­kę;
2. szko­ła, w któ­rej wy­kła­da­no sztu­ki wyz­wo­lo­ne


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) hist. eduk. po­ziom wyż­szy kształ­ce­nia w śred­nio­wie­czu obej­mu­ją­cy m.in. nauki ma­te­ma­tycz­ne


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwadzki

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) hist. etn. zwią­za­ny z Kwa­da­mi, do­ty­czą­cy Kwa­dów


Źródła:

Wiktionary

Kwaga

afry­kań­skie zwie­rzę z ro­dzi­ny ko­nio­wa­tych; kwag­ga


Źródła:

SJP.pl

Kwagga

wy­mar­ły ga­tu­nek zebry; kwaga


Źródła:

SJP.pl

Kwai

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. pot. Khwae Noi (rzeka)


Źródła:

Wiktionary

Kwaito

[czy­taj: kłaj­to] od­mia­na mu­zy­ki roz­ryw­ko­wej pow­sta­ła na po­cząt­ku lat 90. XX wieku w So­we­to w Re­pu­bli­ce Po­łud­nio­wej Afry­ki


Kwa­i­to – od­mia­na mu­zy­ki roz­ryw­ko­wej, która pow­sta­ła na po­cząt­ku lat 90. XX wieku w So­we­to w Re­pu­bli­ce Po­łud­nio­wej Afry­ki.

Po­cząt­ko­wo mu­zy­ka kwa­i­to sta­no­wi­ła po­łą­cze­nie wy­ko­ny­wa­nej w wol­niej­szym tem­pie mu­zy­ki house z ty­po­wy­mi afry­kań­ski­mi dźwię­ka­mi (me­lo­die, rytmy i har­mo­nie) oraz sam­pla­mi (za­pęt­lo­na per­ku­sja i głę­bo­kie linie ba­so­we). Z cza­sem styl się roz­wi­nął i za­czął łą­czyć afry­kań­skie dźwię­ki rów­nież z ta­ki­mi ga­tun­ka­mi jak hip-hop, rhythm and blues, dan­ce­hall czy disco.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kwak

dźwięk wy­da­wa­ny przez kacz­kę; kwa­ka­nie


Kwak – piwo bel­gij­skie o bar­wie od jas­no­brą­zo­wej do złoto-bursz­ty­no­wej, ser­wo­wa­ne w spe­cjal­nych tra­dy­cyj­nych szklan­kach, kształ­tem przy­po­mi­na­ją­cych klep­sy­drę o okrą­głym dnie. Kształt tych szkla­nek na­wią­zu­je do kie­li­chów, w któ­rych bel­gij­skim woź­ni­com po­da­wa­no piwo.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kwakania

głos wy­da­wa­ny przez kacz­kę


Źródła:

SJP.pl

Kwakanie

głos wy­da­wa­ny przez kacz­kę


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kwa­kać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwakać

o kacz­ce: wy­da­wać głos


cza­sow­nik

 (1.1) o kacz­ce: wy­da­wać cha­rak­te­ry­stycz­ne od­gło­sy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwakier

czło­nek pro­te­stanc­kiej grupy wyz­na­nio­wej, pow­sta­łej w XVII wieku w An­glii; kwakr


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) czło­nek Re­li­gij­ne­go To­wa­rzy­stwa Przy­ja­ciół (pro­te­stanc­kiej grupy wyz­na­nio­wej)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwakierka

człon­ki­ni pro­te­stanc­kiej grupy wyz­na­nio­wej, pow­sta­łej w XVII wieku w An­glii


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) człon­ki­ni Re­li­gij­ne­go To­wa­rzy­stwa Przy­ja­ciół (pro­te­stanc­kiej grupy wyz­na­nio­wej)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwakierski

1. zwią­za­ny z kwa­krem lub kwa­kra­mi, osiem­na­sto­wiecz­ną wspól­no­tą re­li­gij­ną;
2. w prze­no­śni: asce­tycz­ny, su­ro­wy, mo­ra­li­za­tor­ski


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) rel. zwią­za­ny z kwa­kra­mi, do­ty­czą­cy kwa­krów


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwakierstwo

1. ogół kwa­krów, grupa re­li­gij­na w ra­mach pro­te­stan­tyz­mu;
2. dok­try­na re­li­gij­na i za­sa­dy mo­ral­ne kwa­krów


Źródła:

SJP.pl

Kwakiutlowie

grupa ple­mion In­dian Ame­ry­ki Pół­noc­nej


Źródła:

SJP.pl

Kwaknięcie

o kacz­ce: wydać głos


Źródła:

SJP.pl

Kwaknąć

o kacz­ce: wydać głos


Źródła:

SJP.pl

Kwakowo

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Kwakr

czło­nek pro­te­stanc­kiej grupy wyz­na­nio­wej, pow­sta­łej w XVII wieku w An­glii; kwa­kier


Źródła:

SJP.pl

Kwakrowie

pro­te­stanc­ka grupa wyz­na­nio­wa, pow­sta­łej w XVII wieku w An­glii, nie­po­sia­da­ją­ca świą­tyń ani ka­pła­nów; kwa­krzy


Źródła:

SJP.pl

Kwakryzm

dok­try­na re­li­gij­na wyz­na­wa­na przez kwa­krów


Źródła:

SJP.pl

Kwakrzy

czło­nek pro­te­stanc­kiej grupy wyz­na­nio­wej, pow­sta­łej w XVII wieku w An­glii; kwakr


Kwa­krzy ( Qu­a­kers), ofi­cjal­nie Re­li­gij­ne To­wa­rzy­stwo Przy­ja­ciół (ang. "Re­li­gio­us So­cie­ty of Friends") – chrze­ści­jań­ska wspól­no­ta re­li­gij­na wy­wo­dzą­ca się z pu­ry­ta­niz­mu, sil­nie ak­cen­tu­ją­ca rolę oso­bi­ste­go wew­nętrz­ne­go ob­ja­wie­nia. Współ­cze­śnie obok licz­nie re­pre­zen­to­wa­nych chrze­ści­jan wśród kwa­krów można zna­leźć także przed­sta­wi­cie­li in­nych świa­to­po­glą­dów re­li­gij­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kwalifikacja

1. po­dział na grupy na pod­sta­wie okre­ślo­nych kry­te­riów; ka­te­go­ry­za­cja;
2. przej­ście do na­stęp­ne­go etapu w ja­kichś za­wo­dach, ry­wa­li­za­cji;
3. seria za­wo­dów spor­to­wych w ja­kiejś dy­scy­pli­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) książk. za­li­cze­nie do okre­ślo­nej ka­te­go­rii


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwalifikacje

wyksz­tał­ce­nie po­trzeb­ne do wy­ko­ny­wa­nia za­wo­du, ja­kichś czyn­no­ści


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) umie­jęt­no­ści, wyksz­tał­ce­nie, doś­wiad­cze­nie po­trzeb­ne do wy­ko­ny­wa­nia za­wo­du

 (1.2) etap tur­nie­ju spor­to­we­go w któ­rym za­wod­ni­cy lub dru­ży­ny wal­czą o przej­ście (czyli zak­wa­li­fi­ko­wa­nie się) do ko­lej­ne­go etapu

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) M., B. i W. lm. od: kwa­li­fi­ka­cja


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwalifikacyjny

zwią­za­ny z kwa­li­fi­ka­cją


przy­miot­nik

 (1.1) do­ko­nu­ją­cy oceny

 (1.2) zwią­za­ny z wyksz­tał­ce­niem, przy­go­to­wa­niem do za­wo­du


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwalifikant

1. osoba, która przesz­ła kwa­li­fi­ka­cje i uzy­ska­ła prawo do uczest­nict­wa w ko­lej­nym eta­pie za­wo­dów, kon­kur­su lub tur­nie­ju;
2. rzad­ko: osoba do­ko­nu­ją­ca kwa­li­fi­ka­cji cze­goś; kwa­li­fi­ka­tor


Źródła:

SJP.pl

Kwalifikantka

ko­bie­ta, która przesz­ła kwa­li­fi­ka­cje i uzy­ska­ła prawo do uczest­nict­wa w ko­lej­nym eta­pie za­wo­dów, kon­kur­su lub tur­nie­ju


Źródła:

SJP.pl

Kwalifikat

kwa­li­fi­ko­wa­ny ma­te­riał siew­ny (pod­da­ny kon­tro­li izby rol­ni­czej)


Źródła:

SJP.pl

Kwalifikator

osoba do­ko­nu­ją­ca kwa­li­fi­ka­cji cze­goś; kwa­li­fi­kant


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) in­for­ma­cja, zwy­kle w po­sta­ci skró­tu, po­da­wa­na przed niek­tó­ry­mi de­fi­ni­cja­mi w słow­ni­ku lub en­cy­klo­pe­dii, okre­śla­ją­ca za­kres uży­cia da­ne­go wy­ra­zu lub jego cha­rak­ter

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) osoba do­ko­nu­ją­ca kwa­li­fi­ka­cji cze­goś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwalifikatorka

→ kwa­li­fi­ka­tor; kwa­li­fi­kant­ka


Źródła:

SJP.pl

Kwalifikatorski

→ kwa­li­fi­ka­tor (osoba)


Źródła:

SJP.pl

Kwalifikowalnie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób kwa­li­fi­ko­wal­ny


Źródła:

Wiktionary

Kwalifikowalność

→ kwa­li­fi­ko­wal­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest kwa­li­fi­ko­wal­ne


Patrz:kwalifikowalny

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwalifikowalny

da­ją­cy się kwa­li­fi­ko­wać


przy­miot­nik

 (1.1) adm. moż­li­wy do zak­wa­li­fi­ko­wa­nia, do za­ak­cep­to­wa­nia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwalifikowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kwa­li­fi­ko­wać.


Źródła:

Wiktionary

Kwalifikowany

1. do­brze przy­go­to­wa­ny do pracy w swoim za­wo­dzie;
2. naj­lep­szy, naj­wyż­szej ja­ko­ści


Źródła:

SJP.pl

Kwalifikować

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. zak­wa­li­fi­ko­wać)

 (1.1) przy­po­rząd­ko­wy­wać do okre­ślo­nej ka­te­go­rii w opar­ciu o ści­śle usta­lo­ne kry­te­ria

 (1.2) czy­nić od­po­wied­nim, po­wo­ła­nym do cze­goś

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny kwa­li­fi­ko­wać się (dk. zak­wa­li­fi­ko­wać się)

 (2.1) być przy­dat­nym, upo­waż­nio­nym do cze­goś


Źródła:

Wiktionary

Kwalitatywny

od­no­szą­cy się do ja­ko­ści, zwią­za­ny z ja­ko­ścią; ja­ko­ścio­wy


Źródła:

SJP.pl

Kwalitolog

spe­cja­li­sta zaj­mu­ją­cy się za­gad­nie­nia­mi ja­ko­ści


Źródła:

SJP.pl

Kwalitologia

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nauk. dzie­dzi­na wie­dzy zaj­mu­ją­ca się ja­ko­ścią;


Kwa­li­to­lo­gia – in­ter­dy­scy­pli­nar­na dzie­dzi­na wie­dzy, zaj­mu­ją­ca się wszel­ki­mi za­gad­nie­nia­mi do­ty­czą­cy­mi ja­ko­ści.

Kwa­li­to­lo­gia dzie­li się na kwa­li­to­lo­gię te­o­re­tycz­ną i kwa­li­to­lo­gię sto­so­wa­ną, czyli in­ży­nie­rię ja­ko­ści.

Na­ji­stot­niej­sze dzia­ły me­to­dycz­ne kwa­li­to­lo­gii to:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kwalitologiczny

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kwa­li­to­lo­gią, do­ty­czą­cy kwa­li­to­lo­gii


Źródła:

Wiktionary

Kwangdzu

mia­sto w Korei Po­łud­nio­wej


Źródła:

SJP.pl

Kwant

najm­niej­sza por­cja, o jaką może się zmie­nić dana wiel­kość fiz.


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) fiz. najm­niej­sza por­cja o jaką może zmie­nić się wiel­kość fi­zycz­na;


Kwant – najm­niej­sza por­cja, jaką może mieć lub o jaką może zmie­nić się dana wiel­kość fi­zycz­na w po­je­dyn­czym zda­rze­niu; np. kwant ener­gii, kwant mo­men­tu pędu, kwant stru­mie­nia ma­gne­tycz­ne­go, kwant czasu.

W me­cha­ni­ce kla­sycz­nej wiel­ko­ści fi­zycz­ne mogą przyj­mo­wać, a tym samym i zmie­niać się o do­wol­ną war­tość.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwantometr

spek­tro­graf rent­ge­now­ski do prze­my­sło­wej, au­to­ma­tycz­nej ana­li­zy spek­tro­gra­ficz­nej w me­ta­lur­gii


Źródła:

SJP.pl

Kwantosom

wy­pu­kłość błony ty­la­ko­i­du (sy­ste­mu błon wew­nętrz­nych chlo­ro­pla­stów), w któ­rej za­cho­dzi re­ak­cja świetl­na fo­to­syn­te­zy


Źródła:

SJP.pl

Kwantowanie

w fi­zy­ce: przej­ście od opisu kla­sycz­ne­go, np. me­cha­ni­ki, elek­tro­dy­na­mi­ki, do od­po­wied­nich te­o­rii kwan­to­wych; kwan­ty­za­cja


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kwan­to­wać.


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwantować

1. do­ko­ny­wać strat­nej kon­wer­sji sy­gna­łu ana­lo­go­we­go na cy­fro­wy;
2. w fi­zy­ce: zmie­niać kla­sycz­ne opisy fi­zycz­ne na od­po­wied­nie te­o­rie kwan­to­we


Źródła:

SJP.pl

Kwantowomechaniczny

przy­miot­nik

 (1.1) przym. od me­cha­ni­ka kwan­to­wa


Źródła:

Wiktionary

Kwantowość

cecha kwan­tów


Źródła:

SJP.pl

Kwantowy

przy­miot­nik

 (1.1) fiz. zwią­za­ny z kwan­ta­mi, do­ty­czą­cy kwan­tów


Źródła:

Wiktionary

Kwantum

qu­an­tum; książ­ko­wo:
a) pewna ilość, licz­ba cze­goś;
b) okre­ślo­na kwota


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) kon­kret­na ilość lub licz­ba cze­goś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwantuński

przy­miot­nik od: Ku­ang­tung (np. armia kwan­tuń­ska)


Źródła:

SJP.pl

Kwantyfikacja

1. ilo­ścio­we ana­li­za zja­wisk uję­tych opi­so­wo;
2. w lo­gi­ce: usta­le­nie kwan­ty­fi­ka­to­ra przed zda­niem


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ilo­ścio­we opi­sy­wa­nie zja­wisk

 (1.2) log. za­sto­so­wa­nie kwan­ty­fi­ka­to­ra lo­gicz­ne­go


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwantyfikacyjny

→ kwan­ty­fi­ka­cja


Patrz:kwantyfikacja

Źródła:

SJP.pl

Kwantyfikator

uży­wa­ny w lo­gi­ce od­po­wied­nik po­tocz­nych wy­ra­żeń "każdy" i "pe­wien"


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) log. mat. ter­min na oz­na­cze­nie zwro­tów: dla każ­de­go, ist­nie­je takie i im po­krew­nych


Kwan­ty­fi­ka­tor – ter­min przy­ję­ty w ma­te­ma­ty­ce i lo­gi­ce ma­te­ma­tycz­nej na oz­na­cze­nie zwro­tów: dla każ­de­go, ist­nie­je takie i im po­krew­nych, a także od­po­wia­da­ją­cym im sym­bo­lom wią­żą­cym zmien­ne w for­mu­łach. Są pod­sta­wo­wym ele­men­tem w roz­wo­ju lo­gi­ki pier­wsze­go rzędu.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwantyfikować

opa­try­wać in­for­ma­cją ilo­ścio­wą


Źródła:

SJP.pl

Kwantyl

jedno z pod­sta­wo­wych pojęć sta­ty­sty­ki i ra­chun­ku praw­do­po­do­bień­stwa; pa­ra­metr uży­wa­ny do syn­te­tycz­ne­go opisu danej po­pu­la­cji lub roz­kła­du praw­do­po­do­bień­stwa


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) stat. licz­ba okre­śla­ją­ca dla ja­kiej war­to­ści za­da­ny pro­cent roz­kła­du sta­ty­stycz­ne­go leży na lewo od niej;


Kwan­tyl – jedno z pod­sta­wo­wych pojęć sta­ty­sty­ki i ra­chun­ku praw­do­po­do­bień­stwa. Kwan­ty­le to punk­ty od­cię­cia dzie­lą­ce za­kres roz­kła­du praw­do­po­do­bień­stwa na cią­głe prze­dzia­ły o rów­nych praw­do­po­do­bień­stwach lub dzie­lą­ce ob­ser­wa­cje w pró­bie w ten sam spo­sób. Naj­czę­ściej sto­so­wa­ne kwan­ty­le mają swoje nazwy, takie jak "kwar­ty­le" (po­dział na czte­ry grupy), "de­cy­le" (dzie­sięć grup) i "per­cen­ty­le" (100 grup).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwantylowy

→ kwan­tyl


Patrz:kwantyl

Źródła:

SJP.pl

Kwantytatywnie

przy­słó­wek

 (1.1) ilo­ścio­wo


Źródła:

Wiktionary

Kwantytatywny

od­no­szą­cy się do ilo­ści, zwią­za­ny z ilo­ścią; ilo­ścio­wy


Źródła:

SJP.pl

Kwantyzacja

1. w fi­zy­ce: przej­ście od opisu kla­sycz­ne­go, np. me­cha­ni­ki, elek­tro­dy­na­mi­ki, do od­po­wied­nich te­o­rii kwan­to­wych; kwan­to­wa­nie;
2. w tech­ni­ce: za­mia­na wiel­ko­ści ana­lo­go­wych na cy­fro­we; przej­ście ze zmien­nych cią­głych na dy­skret­ne


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) fiz. pro­ce­du­ra adap­ta­cji praw fi­zy­ki kla­sycz­nej do wy­mo­gów te­o­rii kwan­to­wej, po­le­ga­ją­ca na za­stą­pie­niu wiel­ko­ści fi­zycz­nych opi­su­ją­cych stan ukła­du od­po­wia­da­ją­cy­mi im ope­ra­to­ra­mi;

 (1.2) techn. przeksz­tał­ce­nie sy­gna­łu lub wiel­ko­ści o prze­bie­gu cią­głym w po­stać nie­cią­głą (dy­skret­ną), ogra­ni­czo­ne do przyj­mo­wa­nia wy­łącz­nie okre­ślo­nych war­to­ści z za­da­ne­go zbio­ru;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwantyzować

w tech­ni­ce: przy­po­rząd­ko­wy­wać war­to­ściom po­zio­my z ogra­ni­czo­ne­go, dy­skret­ne­go zbio­ru


Źródła:

SJP.pl

Kwanza

jed­nost­ka pie­nięż­na An­go­li (1 kwan­za = 100 lwei)


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) monet. wa­lu­ta An­go­li;


Kwan­za – jed­nost­ka wa­lu­to­wa An­go­li. 1 kwan­za to 100 cen­ty­mów.

W okre­sie 1977–1999 kwan­za dzie­li­ła się na 100 lwei.

Kwan­za jest wa­lu­tą słabą (mięk­ką) i tym samym obo­wią­zu­je zakaz wy­wo­że­nia jej z te­ry­to­rium An­go­li.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwanzaa

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) ty­god­nio­we świę­to dia­spo­ry afry­kań­skiej ob­cho­dzo­ne pod ko­niec grud­nia dla upa­mięt­nie­nia afry­kań­skie­go dzie­dzict­wa kul­tu­ro­we­go;


Kwan­zaa – ty­god­nio­we świę­to ob­cho­dzo­ne w Sta­nach Zjed­no­czo­nych oraz w świe­cie za­chod­nim przez dia­spo­rę afry­kań­ską, upa­mięt­nia­ją­ce afry­kań­skie dzie­dzict­wo w kul­tu­rze ame­ry­kań­skiej. Po­my­sło­daw­cą i po­pu­la­ry­za­to­rem świę­ta jest, a pier­wszy raz ob­cho­dzo­no je na prze­ło­mie lat 1966–1967.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kwap

fi­zy­ka: hi­po­te­tycz­na cząst­ka ele­men­tar­na skła­da­ją­ca się z kwar­ka i an­ty­pro­to­nu; quap


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski, Górny Śląsk. reg-pl|Poz­nań. puch


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwapienie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) stpol. poś­piech


Źródła:

Wiktionary

Kwapisiewicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kwapisz

kwa­pić się - być sko­rym do cze­goś, roz­po­czy­nać wy­ko­ny­wa­nie cze­goś z ocho­tą (obec­nie naj­czę­ściej z prze­cze­niem)


Źródła:

SJP.pl

Kwapiszewski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kwapić

kwa­pić się - być sko­rym do cze­goś, roz­po­czy­nać wy­ko­ny­wa­nie cze­goś z ocho­tą (obec­nie naj­czę­ściej z prze­cze­niem)


Źródła:

SJP.pl

Kwapiński

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kwarantanna

1. przy­mu­so­we odi­zo­lo­wa­nie osób, zwie­rząt, ro­ślin lub rze­czy, które mogły mieć kon­takt z cho­rym na cho­ro­bę za­kaź­ną, aby uni­knąć jej roz­prze­strze­nia­nia się na ob­szar nie­za­ka­żo­ny; bu­dy­nek przez­na­czo­ny do ta­kiej izo­la­cji;
2. spo­łecz­na kwa­ran­tan­na - do­bro­wol­ne uni­ka­nie miejsc pu­blicz­nych po to, by za­po­biec roz­prze­strze­nia­niu się cho­ro­by za­kaź­nej


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) przy­mu­so­we odo­sob­nie­nie osób, zwie­rząt i rze­czy przy­by­łych z miejsc ob­ję­tych epi­de­mią

 (1.2) miej­sce / bu­dy­nek przez­na­czo­ny do prze­pro­wa­dza­nia kwa­ran­tan­ny (1.1)


Kwa­ran­tan­na – przy­mu­so­we cza­so­we odo­sob­nie­nie (z łac. "qu­a­ran­te­na", wł. "qu­a­ran­ta gior­ni", czyli 40 dni) ludzi, zwie­rząt, ro­ślin lub to­wa­rów, co do któ­rych ist­nie­je po­dej­rze­nie, że mogą być roz­no­si­cie­la­mi cho­rób za­kaź­nych. Sto­su­je się w celu za­po­bie­że­nia roz­prze­strze­nia­nia się epi­de­mii lub epi­zo­o­tii. Nazwa po­cho­dzi od trwa­ją­ce­go do 40 dni okre­su, pod­czas któ­re­go przy­by­sze do Re­pu­bli­ki Ra­gu­zy byli od­dzie­la­ni od miesz­kań­ców.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwarantannik

po­mie­szcze­nie, w któ­rym prze­trzy­mu­je się zwie­rzę­ta ho­dow­la­ne w cza­sie kwa­ran­tan­ny


Źródła:

SJP.pl

Kwarantannować

po­tocz­nie:
1. pod­da­wać (pod­dać) kwa­ran­tan­nie;
2. kwa­ran­tan­no­wać się - od­by­wać (odbyć) kwa­ran­tan­nę


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) przest. być na kwa­ran­tan­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwarantannowy

przy­miot­nik od: kwa­ran­tan­na


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) geogr. zwią­za­ny z kwa­ran­tan­ną, do­ty­czą­cy kwa­ran­tan­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwarantanny

rzad­ko: wy­ma­ga­ją­cy odo­sob­nie­nia, izo­la­cji


Źródła:

SJP.pl

Kwarc

po­li­mor­ficz­na od­mia­na dwut­len­ku krze­mu, naj­bar­dziej roz­po­wszech­nio­ny mi­ne­rał ziem­ski, sto­so­wa­ny m.in. w prze­my­śle szklar­skim, op­ty­ce i ju­bi­ler­stwie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) geol. miner. mi­ne­rał zbu­do­wa­ny głów­nie z dwut­len­ku krze­mu wy­stę­pu­ją­cy w wielu od­mia­nach i ko­lo­rach;


Kwarc – mi­ne­rał, mo­dy­fi­ka­cja kry­sta­licz­na krze­mion­ki, na­le­żą­ca do krze­mia­nów szkie­le­to­wych. Jest mi­ne­ra­łem ska­łot­wór­czym wielu skał, ka­mie­niem ozdob­nym, a niek­tó­re od­mia­ny uz­na­wa­ne są za ka­mie­nie szla­chet­ne lub półsz­la­chet­ne.

Kwarc jest jed­nym z naj­czę­ściej wy­stę­pu­ją­cych mi­ne­ra­łów w sko­ru­pie ziem­skiej.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwarciak

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kwarciany

1. zwią­za­ny z kwar­tą;
2. woj­sko kwar­cia­ne - woj­sko za­cięż­ne ut­wo­rzo­ne w XVI wieku i utrzy­my­wa­ne z po­dat­ku z dóbr kró­lew­skich tzw. kwar­ty


Źródła:

SJP.pl

Kwarciński

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kwarcowy

przy­miot­nik od: kwarc


przy­miot­nik

 (1.1) miner. do­ty­czą­cy kwar­cu, zwią­za­ny z kwar­cem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwarcyt

twar­da skała osa­do­wa lub me­ta­mor­ficz­na


Kwar­cyt – zwię­zła skała, któ­rej do­mi­nu­ją­cym skład­ni­kiem ziar­ni­stym jest kwarc frak­cji pia­sko­wej, a spo­i­wem re­kry­sta­li­zo­wa­na krze­mion­ka. Kwar­cy­ty cha­rak­te­ry­zu­ją się bar­dzo dużą twar­do­ścią, spo­i­sto­ścią i tym, że ziar­na kwar­cu nie są do­strze­gal­ne ma­kro­sko­po­wo (gołym okiem). Kwar­cy­ty mogą być osa­do­we (or­tok­war­cy­ty) lub me­ta­mor­ficz­ne (me­tak­war­cy­ty).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kwarcytowy

przy­miot­nik od: kwar­cyt


Źródła:

SJP.pl

Kwargiel

mocno so­lo­ny twa­róg z kmin­kiem; serek oło­mu­niec­ki


Źródła:

SJP.pl

Kwark

ele­men­tar­na cząst­ka ma­te­rii, wy­stę­pu­ją­ca w sze­ściu ro­dza­jach; z kom­bi­na­cji tych czą­stek skła­da­ją się ha­dro­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) fiz. cząst­ka ele­men­tar­na, skład­nik m.in. pro­to­nów i ne­u­tro­nów;


Kwark – cząst­ka ele­men­tar­na, fer­mion ma­ją­cy ła­du­nek ko­lo­ro­wy (czyli pod­le­ga­ją­cy od­dzia­ły­wa­niom sil­nym). We­dług obec­nej wie­dzy cząst­ki ele­men­tar­ne bę­dą­ce skład­ni­ka­mi ma­te­rii można po­dzie­lić na dwie grupy. Pier­wszą grupę sta­no­wią kwar­ki, drugą grupą są lep­to­ny. Każda z tych grup za­wie­ra po sześć czą­stek oraz ich an­ty­cząst­ki, ist­nie­je więc sześć ro­dza­jów kwar­ków oraz sześć ro­dza­jów an­tyk­war­ków.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwarkowy

→ kwark


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) fiz. zwią­za­ny z kwar­ka­mi, do­ty­czą­cy kwar­ków


Patrz:kwark

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwarta

1. in­ter­wał pro­sty za­war­ty mię­dzy czte­re­ma ko­lej­ny­mi stop­nia­mi skali mu­zycz­nej;
2. pol­ska mo­ne­ta śred­nio­wiecz­na;
3. część meczu w niek­tó­rych grach spor­to­wych, np. w ko­szy­ków­ce ame­ry­kań­skiej;
4. nazwa daw­ne­go po­dat­ku na­li­cza­ne­go dzier­żaw­com w wy­so­ko­ści 1/4 do­cho­dów z dóbr kró­lew­skich;
5. stałe woj­sko za­cięż­ne w daw­nej Pol­sce;
6. jed­nost­ka wa­go­wa sto­so­wa­na w śred­nio­wie­czu, głów­nie na Ślą­sku;
7. dawna miara ob­ję­to­ści


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) dawna miara, czwar­ta część

 (1.2) hist. po­da­tek wy­no­szą­cy czwar­tą część do­cho­du

 (1.3) muz. in­ter­wał pro­sty

 (1.4) sport. (szer­mier­ka) czwar­ta po­zy­cja obron­na


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwartalik

rzad­ko:
1. część nie­wiel­kiej prze­strze­ni, zwy­kle w kształ­cie kwa­dra­tu;
2. zdrob­nie­nie od: kwar­tał


Źródła:

SJP.pl

Kwartalne

prze­sta­rza­le: opła­ta do­ko­ny­wa­na co kwar­tał


Źródła:

SJP.pl

Kwartalnica

dzień przy­pa­da­ją­cy w któ­ryś kwar­tał po waż­nym wy­da­rze­niu


Źródła:

SJP.pl

Kwartalnik

cza­so­pis­mo uka­zu­ją­ce się co kwar­tał


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) publ. cza­so­pis­mo pe­rio­dycz­ne uka­zu­ją­ce się co kwar­tał;


Kwar­tal­nik – cza­so­pis­mo uka­zu­ją­ce się czte­ry razy w roku.

Część z tych cza­so­pism uka­zu­je się raz na trzy ko­lej­ne mie­sią­ce roku ka­len­da­rzo­we­go (czyli raz na kwar­tał). Po­sia­da­ją z re­gu­ły nu­me­ra­cję na­wią­zu­ją­cą do ko­lej­nych kwar­ta­łów lub two­rzą­cych je mie­się­cy roku. Ter­mi­ny uka­zy­wa­nia się po­zo­sta­łych (np. przy­rod­ni­czych, ogrod­ni­czych, rol­ni­czych, tu­ry­stycz­nych) zwią­za­ne są zwy­kle z po­ra­mi roku (np. zima – wios­na – lato – je­sień). Tego typu cza­so­pis­ma mogą mieć więk­szą ob­ję­tość niż mie­sięcz­ni­ki.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwartalny

przy­miot­nik

 (1.1) trwa­ją­cy kwar­tał, do­ty­czą­cy kwar­ta­łu, obej­mu­ją­cy kwar­tał

 (1.2) do­ty­czą­cy kwar­ta­łu


Źródła:

Wiktionary

Kwartant

1. księ­ga rę­ko­pi­śmien­na for­ma­tu kwar­to, o wy­so­ko­ści grzbie­tu 20-30 cm;
2. księ­ga du­że­go for­ma­tu


Źródła:

SJP.pl

Kwartał

1. czwar­ta część roku, trzy mie­sią­ce;
2. czwar­ta część roku szkol­ne­go;
3. część ja­kiejś więk­szej prze­strze­ni, zwy­kle w kształ­cie kwa­dra­tu, zwła­szcza grupa bu­dyn­ków ogra­ni­czo­na czte­re­ma prze­ci­na­ją­cy­mi się uli­ca­mi


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) trzy mie­sią­ce, czwar­ta część roku

 (1.2) część mia­sta, czwo­ro­kąt ut­wo­rzo­ny przez czte­ry prze­ci­na­ją­ce się ulice


Kwar­tał – ¼ roku ka­len­da­rzo­we­go, trwa trzy mie­sią­ce. Roz­róż­nia się czte­ry kwar­ta­ły:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwartałowy

→ kwar­tał


Patrz:kwartał

Źródła:

SJP.pl

Kwartecik

zdrob­nie­nie od: kwar­tet


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od kwar­tet


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwartecista

czło­nek ze­spo­łu mu­zycz­ne­go zło­żo­ne­go z czte­rech in­stru­men­ta­li­stów lub wo­ka­li­stów


Źródła:

SJP.pl

Kwartecistka

→ kwar­te­ci­sta


Patrz:kwartecista

Źródła:

SJP.pl

Kwarter

daw­niej: da­ro­wa­nie życia ka­pi­tu­lu­ją­ce­mu prze­ciw­ni­ko­wi, zgoda na bez­piecz­ne opu­szcze­nie twier­dzy przez pod­da­ją­cą się za­ło­gę


Źródła:

SJP.pl

Kwarteron

osoba, któ­rej jedno z dziad­ków było rasy czar­nej


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) an­trop. po­to­mek związ­ku mie­sza­ne­go ra­so­wo, w czwar­tej czę­ści po­cho­dze­nia tu­byl­cze­go (np. dziec­ko Mu­la­ta), a w trzech czwar­tych eu­ro­pej­skie­go


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwartet

ze­spół skła­da­ją­cy się z czte­rech wy­ko­naw­ców


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) muz. ze­spół czte­rech mu­zy­ków lub śpie­wa­ków

 (1.2) muz. utwór mu­zycz­ny skom­po­no­wa­ny na czte­ry in­stru­men­ty lub czte­ry głosy


Kwar­tet – dwuz­nacz­ne po­ję­cie mu­zycz­ne:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwartetowy

→ kwar­tet


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) muz. zwią­za­ny z kwar­te­tem; przez­na­czo­ny do za­gra­nia przez kwar­tet, czte­rech mu­zy­ków


Patrz:kwartet

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwartnik

mo­ne­ta srebr­na bita w Pol­sce na prze­ło­mie XIII i XIV wieku


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) hist. monet. nazwa róż­nych śred­nio­wiecz­nych monet srebr­nych war­to­ści ćwierć gro­sza, bi­tych na zie­miach pol­skich w okre­sie od XIII do XV wieku;


Kwart­nik ( de­na­rius qu­ar­ten­sis) – srebr­na mo­ne­ta bita w śred­nio­wie­czu (od końca XIII w.) na Ślą­sku, w Wiel­ko­pol­sce, w Kró­le­stwie Pol­skim, w pań­stwie krzy­żac­kim i na Po­mo­rzu Za­chod­nim. Pier­wsza, po­wszech­na, gruba, nie­brak­te­a­to­wa mo­ne­ta na zie­miach pol­skich.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwarto

qu­ar­to; for­mat książ­ki


Źródła:

SJP.pl

Kwartola

fi­gu­ra ryt­micz­na pow­sta­ła z po­dzia­łu trój­dziel­nej war­to­ści ryt­micz­nej na czte­ry równe czę­ści


Źródła:

SJP.pl

Kwartyl

w sta­ty­sty­ce: kwan­tyl rzędu 0,25 (dolny kwar­tyl), 0,5 (me­dia­na) lub 0,75 (górny kwar­tyl)


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) stat. kwan­tyl rzędu 1/4, 2/4, 3/4


Kwar­tyl – jedna z miar po­ło­że­nia, bę­dą­ca jed­nym z punk­tów po­dzia­łu upo­rząd­ko­wa­ne­go zbio­ru da­nych na czte­ry rów­no­licz­ne czę­ści.

Róż­ni­ca mię­dzy trze­cim i pier­wszym kwar­ty­lem to tzw. roz­stęp mię­dzyk­war­ty­lo­wy, zaś jego po­ło­wa to od­chy­le­nie ćwiart­ko­we.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwartylowy

→ kwar­tyl


Patrz:kwartyl

Źródła:

SJP.pl

Kwartyna

czte­ro­wiersz; te­tra­stych


Źródła:

SJP.pl

Kwarzec

daw­niej: kwarc; po­li­mor­ficz­na od­mia­na dwut­len­ku krze­mu, naj­bar­dziej roz­po­wszech­nio­ny mi­ne­rał ziem­ski, sto­so­wa­ny m.in. w prze­my­śle szklar­skim, op­ty­ce i ju­bi­ler­stwie


Źródła:

SJP.pl

Kwas

1. żrący zwią­zek che­micz­ny, wy­stę­pu­ją­cy naj­czę­ściej w po­sta­ci cie­czy;
2. sub­stan­cja o kwa­śnym smaku;
3. zak­wa­szo­ny rozt­wór do cia­sta chle­bo­we­go; za­czyn


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) chem. zwią­zek che­micz­ny, skła­da­ją­cy się z wo­do­ru i resz­ty kwa­so­wej;

 (1.2) slang. młodz. coś nie­do­bre­go

 (1.3) slang. nar­ko­tyk LSD

 (1.4) pot. tanie wino owo­co­we

 (1.5) spoż. napój be­zal­ko­ho­lo­wy chło­dzą­cy, cha­rak­te­ry­stycz­ny dla kuch­ni bia­ło­ru­skiej


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwasar

od­le­głe ciało nie­bie­skie bę­dą­ce źró­dłem pro­mie­nio­wa­nia ra­dio­we­go; kwa­zar; ni­byg­wia­zda


Źródła:

SJP.pl

Kwasarowy

→ kwa­sar; kwa­za­ro­wy


Źródła:

SJP.pl

Kwasek

1. lekko kwa­śny pos­mak lub za­pach cze­goś;
2. kwa­sek cy­try­no­wy - sypka sub­stan­cja o kwa­śnym smaku, sto­so­wa­na do zak­wa­sza­nia i do­pra­wia­nia po­traw


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od kwas

 (1.2) coś lekko kwa­śne­go lub wy­czu­wal­ny lekko kwa­śny smak

 (1.3) reg. szczaw


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwashiorkor

[czy­taj: kwa­szior­kor] cho­ro­ba na tle nie­do­bo­ru biał­ka w po­ży­wie­niu, wy­stę­pu­ją­ca głów­nie u dzie­ci po za­koń­cze­niu kar­mie­nia pier­sią; kwa­szior­kor


Kwas­hior­kor – do­ty­czą­ca naj­czę­ściej dzie­ci w ubo­gich kra­jach cho­ro­ba po­wo­do­wa­na tak nie­do­bo­rem ilo­ścio­wym, jak i ja­ko­ścio­wym (biał­ko, wi­ta­mi­ny, pier­wiast­ki śla­do­we) po­ży­wie­nia. Nie­do­bo­ry ży­wie­nio­we za­bu­rza­ją syn­te­zę en­zy­mów, nie­do­sta­tecz­na podaż ami­nok­wa­sów pro­wa­dzi do zmian funk­cji, a potem rów­nież struk­tu­ry na­rzą­dów wew­nętrz­nych, wtór­nie – także do za­bu­rzeń go­spo­dar­ki wodno-elek­tro­li­to­wej i ukła­du od­por­no­ścio­we­go, do­cho­dzi do za­ka­żeń, w tym na przy­kład rzad­ko spo­ty­ka­ne­go u osób pra­wi­dło­wo ży­wio­nych raka wod­ne­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kwasiak

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) środ. aku­mu­la­tor kwa­so­wo-oło­wio­wy


Źródła:

Wiktionary

Kwasiarz

po­tocz­nie: osoba za­ży­wa­ją­ca LSD


Źródła:

SJP.pl

Kwasiborski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kwasica

za­bu­rze­nie rów­no­wa­gi kwa­so­wo-za­sa­do­wej w or­ga­niz­mie czło­wie­ka, pod­wyż­szo­ny po­ziom kwa­śnych ele­men­tów prze­mia­ny ma­te­rii lub za­ni­żo­ny po­ziom zasad; acy­do­za, acy­de­mia


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) med. stan zwięk­szo­nej kwa­so­wo­ści krwi;


Kwa­si­ca, acy­de­mia (łac. "aci­do­sis") – stan zwięk­szo­nej kwa­so­wo­ści krwi, w któ­rym pH krwi spada po­ni­żej normy spo­wo­do­wa­ny zwięk­sze­niem za­war­to­ści kwa­sów lub utra­tą zasad. Kwa­si­ca może być wy­rów­ny­wa­na, je­że­li od­czyn pH krwi nie ulega zmia­nie, oraz nie­wy­rów­ny­wa­na, je­że­li za­wio­dą me­cha­niz­my re­gu­la­cyj­ne i doj­dzie do spad­ku pH krwi. Kwa­si­ca pro­wa­dzi do po­bu­dze­nia oś­rod­ka od­de­cho­we­go mózgu i che­mo­re­cep­to­rów, co ob­ja­wia się przyś­pie­sze­niem i po­głę­bie­niem od­de­chu (tzw. od­dech Kuss­ma­u­la).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwasić

1. kon­ser­wo­wać pro­duk­ty spo­żyw­cze, np. ogór­ki, przez pod­da­nie ich fer­men­ta­cji mle­ko­wej; kisić, zak­wa­szać;
2. za­tru­wać, psuć na­strój;
3. kwa­sić się - ule­gać pro­ce­so­wi fer­men­ta­cji mle­ko­wej; kis­nąć; nu­dzić się, nic nie robić


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) do­da­wać do cze­goś kwasu, zmie­niać od­czyn na kwa­śny

 (1.2) pod­da­wać żyw­ność fer­men­ta­cji mle­ko­wej

cza­sow­nik zwrot­ny kwa­sić się

 (2.1) prze­cho­dzić pro­ces kwa­sze­nia

 (2.2) być bez­czyn­nym, nu­dzić się

 (2.3) krzy­wić się


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwasja

1. drze­wo lub krzew z ro­dzi­ny bie­gu­necz­ni­ko­wa­tych o du­żych, czer­wo­nych owo­cach, upra­wia­ne w Ame­ry­ce, Azji i Afry­ce; gorz­knia wła­ści­wa, gorz­kla wła­ści­wa, gorz­ko­drzew wła­ści­wy, kwa­sja gorz­ka;
2. wy­ciąg otrzy­my­wa­ny z ro­śli­ny o tej samej naz­wie, uży­wa­ny m.in. jako sub­stan­cja owa­do­bój­cza


Źródła:

SJP.pl

Kwaskawy

nieco kwa­śny; kwa­sko­wa­ty, kwa­sko­wy


Źródła:

SJP.pl

Kwaskowatość

cecha cze­goś ma­ją­ce­go nieco kwa­śny pos­mak lub za­pach; kwa­śna­wość, kwa­sko­wość


Źródła:

SJP.pl

Kwaskowaty

ma­ją­cy kwa­śny pos­mak lub za­pach, nieco kwa­śny; kwa­sko­wy, kwa­ska­wy, kwa­śna­wy


przy­miot­nik

 (1.1) kulin. nieco kwa­śny, o kwa­śnym pos­ma­ku

 (1.2) ma­ją­cy kwa­śny za­pach


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwaskowo-Słodki

słod­ki i nieco kwa­śny w smaku, rza­dziej w za­pa­chu


Źródła:

SJP.pl

Kwaskowość

cecha cze­goś ma­ją­ce­go nieco kwa­śny pos­mak lub za­pach; kwa­śna­wość, kwa­sko­wa­tość


Źródła:

SJP.pl

Kwaskowy

nieco kwa­śny; kwa­sko­wa­ty, kwa­ska­wy, kwa­śna­wy


Źródła:

SJP.pl

Kwasolubny

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) biol. taki, który do swo­je­go pra­wi­dło­we­go roz­wo­ju wy­ma­ga po­dło­ża o od­czy­nie kwa­so­wym


Źródła:

Wiktionary

Kwasomierz

mier­nik kwa­so­wo­ści związ­ków che­micz­nych, sto­so­wa­ny głów­nie w prze­my­śle spo­żyw­czym


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) chem. urzą­dze­nie mie­rzą­ce za­war­tość kwasu w cie­czy;


Kwa­so­mierz – are­o­metr, zwany też aci­do­me­trem, który po­da­je za­war­tość kwasu w pro­cen­tach ob­ję­to­ścio­wych (cm³/100 cm³).

Okre­śle­nie pro­cen­to­wej za­war­to­ści kwasu jest też moż­li­we przy po­mo­cy are­o­me­tru uni­wer­sal­ne­go (wy­ska­lo­wa­ne­go w jed­nost­kach gę­sto­ści), niem­niej wy­ma­ga wy­ko­na­nia do­dat­ko­wych obli­czeń lub sko­rzy­sta­nia z tabel uj­mu­ją­cych za­leż­ność gę­sto­ści w funk­cji za­war­to­ści kwasu.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwasoodporność

od­por­ność na che­micz­ne dzia­ła­nie kwa­sów - związ­ków che­micz­nych


Kwa­so­od­por­ność – wła­ści­wość ma­te­ria­łu (np. stali kwa­so­od­por­nej czy te­flo­nu) po­le­ga­ją­ca na nie­wraż­li­wo­ści (od­por­no­ści) na che­micz­ne dzia­ła­nie kwa­sów. Po­ziom od­por­no­ści na kwasy może się róż­nić w za­leż­no­ści od kon­kret­ne­go kwasu, jego stę­że­nia oraz tem­pe­ra­tu­ry ek­spo­zy­cji.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kwasoodporny

od­por­ny na che­micz­ne dzia­ła­nie kwa­sów


Źródła:

SJP.pl

Kwasooporność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co jest kwa­so­o­por­ne


Plik audio zo­stał ut­wo­rzo­ny na pod­sta­wie wer­sji z i nie obej­mu­je póź­niej­szych edy­cji.

Kwa­so­o­por­ność – wła­ści­wość bak­te­rii zwią­za­na z bu­do­wą ścia­ny ko­mór­ko­wej po­le­ga­ją­ca na nie­od­bar­wia­niu się pod wpły­wem kwa­sów.

Wła­ści­wość tę wy­ka­zu­je więk­szość prąt­ków oraz ro­dzaj "No­car­dia". Wy­ni­ka to z du­że­go udzia­łu w ich ścia­nie ko­mór­ko­wej kwa­sów mi­ko­li­no­wych o dłu­gich łań­cu­chach ali­fa­tycz­nych


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kwasooporny

przy­miot­nik

 (1.1) chem. od­por­ny na dzia­ła­nie kwa­sów


Źródła:

Wiktionary

Kwasoryt

ak­wa­for­ta;
1. tech­ni­ka gra­ficz­na wklę­sła, w któ­rej obraz otrzy­mu­je się po­przez od­bi­ja­nie wy­tra­wio­ne­go kwa­sem ry­sun­ku na pły­cie mie­dzia­nej;
2. ry­ci­na wy­ko­na­na tą tech­ni­ką


Źródła:

SJP.pl

Kwasorytnictwo

tech­no­lo­gia wy­ko­ny­wa­nia kwa­so­ry­tów


Źródła:

SJP.pl

Kwasorytniczka

spe­cja­list­ka w dzie­dzi­nie kwa­so­ryt­nict­wa


Źródła:

SJP.pl

Kwasorytnik

spe­cja­li­sta w dzie­dzi­nie kwa­so­ryt­nict­wa


Źródła:

SJP.pl

Kwasoród

dawna nazwa tlenu


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) daw. tlen da­ta­def|1800|1874.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwasota

1. za­war­tość kwasu w niek­tó­rych sub­stan­cjach; kwa­so­wość;
2. w che­mii: cecha rozt­wo­rów elek­tro­li­tów, w któ­rych jest prze­wa­ga stę­że­nia jonów wo­do­ro­wych nad stę­że­niem jonów wo­do­rot­le­no­wych; kwa­śność, kwa­so­wość;
3. po­tocz­nie: coś bar­dzo kwa­śne­go


Źródła:

SJP.pl

Kwasotwórczy

two­rzą­cy związ­ki che­micz­ne, zwane kwa­sa­mi


Źródła:

SJP.pl

Kwasować

wpro­wa­dzać kwas do ja­kie­goś śro­do­wi­ska


Źródła:

SJP.pl

Kwasowiec

Kwa­so­wiec – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie łódz­kim, w po­wie­cie skier­nie­wic­kim, w gmi­nie Nowy Ka­wę­czyn.

Wieś szla­chec­ka po­ło­żo­na była w dru­giej po­ło­wie XVI wieku w po­wie­cie raw­skim ziemi raw­skiej wo­je­wództ­wa raw­skie­go. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa skier­nie­wic­kie­go.


Źródła:

Wikipedia

Kwasownia

po­mie­szcze­nie do wyt­wa­rza­nia elek­tro­li­tu do aku­mu­la­to­rów kwa­so­wych


Źródła:

SJP.pl

Kwasowo

→ kwas


Kwa­so­wo – (niem.: "Qu­at­zow") wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie sła­wień­skim, w gmi­nie Sław­no przy dro­dze wo­je­wódz­kiej nr 205.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa słup­skie­go.

W miej­sco­wo­ści był przy­sta­nek ko­le­jo­wy Kwa­so­wo.


Patrz:kwas

Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kwasowość

kwa­so­ta;
1. wła­ści­wość niek­tó­rych sub­stan­cji po­le­ga­ją­ca na tym, że za­wie­ra­ją kwas;
2. w che­mii: cecha rozt­wo­rów elek­tro­li­tów, w któ­rych jest prze­wa­ga stę­że­nia jonów wo­do­ro­wych nad stę­że­niem jonów wo­do­rot­le­no­wych; kwa­śność


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) chem. cecha rozt­wo­rów elek­tro­li­tów, cha­rak­te­ry­zu­ją­cych się prze­wa­gą stę­że­nia jonów wo­do­ro­wych nad stę­że­niem jonów wo­do­rot­le­no­wych; wła­ści­wość za­wie­ra­nia kwasu w swoim skła­dzie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwasowy

→ kwas


przy­miot­nik

 (1.1) chem. do­ty­czą­cy kwasu


Patrz:kwas

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwasowęglowy

zwią­za­ny z za­sto­so­wa­niem w uz­dro­wi­skach dwut­len­ku węgla w celu wy­le­cze­nia wielu przew­le­kłych cho­rób ukła­du krą­że­nia


Źródła:

SJP.pl

Kwast

daw­niej: frędz­la, kita; kutas


Źródła:

SJP.pl

Kwastopłetwe

rząd wy­mar­łych ryb trzo­no­płet­wych


Źródła:

SJP.pl

Kwastopłetwy

o ce­chach kwa­sto­płet­wych (rząd ryb)


Źródła:

SJP.pl

Kwasy

po­tocz­nie: LSD (nar­ko­tyk)


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) środ. kos­met. che­ma­braz­ja, za­bieg kwa­sa­mi kos­me­tycz­ny­mi

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) M. B. W. lm. od: kwas


Kwasy – związ­ki che­micz­ne wy­ka­zu­ją­ce cha­rak­ter kwa­so­wy, co w za­leż­no­ści od de­fi­ni­cji może oz­na­czać zdol­ność do:

W naj­prost­szym ro­zu­mie­niu kwasy to związ­ki che­micz­ne za­wie­ra­ją­ce łatwo dy­so­cju­ją­ce atomy wo­do­ru. W rozt­wo­rach wod­nych dy­so­cju­ją one na ka­tion wo­do­ro­wy i anion resz­ty kwa­so­wej. Związ­ki che­micz­ne o wła­ści­wo­ściach prze­ciw­nych do kwa­so­wych to za­sa­dy.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwasyna

sub­stan­cja aro­ma­tycz­na o dzia­ła­niu żół­cio­pęd­nym


Źródła:

SJP.pl

Kwaszarnia

po­mie­szcze­nie do kwa­sze­nia ka­pu­sty lub ogór­ków


Źródła:

SJP.pl

Kwaszarnictwo

dział prze­my­słu spo­żyw­cze­go zaj­mu­ją­cy się kwa­sze­niem, np. ogór­ków, ka­pu­sty


Źródła:

SJP.pl

Kwaszeniak

ogó­rek przez­na­czo­ny do kwa­sze­nia


Źródła:

SJP.pl

Kwasziorkor

cho­ro­ba na tle nie­do­bo­ru biał­ka w po­ży­wie­niu, wy­stę­pu­ją­ca głów­nie u dzie­ci po za­koń­cze­niu kar­mie­nia pier­sią; kwas­hior­kor


Źródła:

SJP.pl

Kwaszonka

1. karma dla zwie­rząt do­mo­wych, z za­ki­szo­nych ro­ślin lub ich czę­ści;
2. ki­szo­ne wa­rzy­wa; ki­szon­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ma­ry­na­ta z pro­duk­tów spo­żyw­czych pow­sta­ła w wy­ni­ku fer­men­ta­cji mle­ko­wej


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwasówka

1. zupa na bazie soku z ki­szo­nej ka­pu­sty;
2. po­tocz­nie: stal kwa­so­od­por­na


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) kulin. zupa na bazie soku z ka­pu­sty ki­szo­nej, zwy­kle z kaszą gry­cza­ną

 (1.2) techn. pot. stal kwa­so­od­por­na


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwat.

skrót od: kwa­te­ra; kw.


Źródła:

SJP.pl

Kwater

forma rze­czow­ni­ka|ro­dzaj=żeń­ski.

 (1.1) D. lm. od: kwa­te­ra


Źródła:

Wiktionary

Kwatera

1. lokum wy­naj­mo­wa­ne lub za­ję­te na pobyt cza­so­wy, np. na czas nauki lub wa­ka­cji albo przez woj­sko w okre­sie dzia­łań wo­jen­nych;
2. wy­o­dręb­nio­na, czwo­ro­bocz­na część te­re­nu; dział­ka;
3. kwa­te­ra głów­na - miej­sce po­by­tu do­wództ­wa woj­sko­we­go, na­czel­ne­go wodza lub szta­bu ge­ne­ral­ne­go


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­ka­nie lub inne po­mie­szcze­nie wy­naj­mo­wa­ne lub za­ję­te na pobyt cza­so­wy

 (1.2) wy­dzie­lo­ne miej­sce na cmen­ta­rzu

 (1.3) stpol. kwa­drans


Kwa­te­ra – zgod­nie z prze­pi­sa­mi usta­wy z dnia 22 czerw­ca 1995 r. o zak­wa­te­ro­wa­niu Sił Zbroj­nych Rze­czy­po­spo­li­tej Pol­skiej kwa­te­rą jest lokal miesz­kal­ny przez­na­czo­ny wy­łącz­nie na zak­wa­te­ro­wa­nie żoł­nie­rzy służ­by sta­łej.

Nor­ma­tyw­ne po­ję­cie kwa­te­ry zmie­nia­ło się na sku­tek do­ko­ny­wa­nych przez usta­wo­daw­cę zmian w usta­wie o zak­wa­te­ro­wa­niu Sił Zbroj­nych Rze­czy­po­spo­li­tej Pol­skiej. Obec­na usta­wo­wa de­fi­ni­cja kwa­te­ry obo­wią­zu­je od 1 lipca 2004.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwatereczka

zdrob­nie­nie od: kwa­ter­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. zdrobn. od: kwa­ter­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwaterka

jed­nost­ka ob­ję­to­ści równa 1/4 litra


Kwa­ter­ka ("łac. qu­ar­ta pars – czwar­ta część") – pol­ska jed­nost­ka ob­ję­to­ści równa około 1/4 kwar­ty lub 1/16 garn­ca, tj. około jed­nej czwar­tej litra. W okre­sie re­form sta­ni­sła­wow­skich wesz­ła w skład sy­ste­mu garn­ca war­szaw­skie­go, sto­so­wa­ne­go przy zli­cza­niu po­jem­no­ści pły­nów, oraz sy­ste­mu korca war­szaw­skie­go, uży­wa­ne­go do okre­śla­nia ob­ję­to­ści to­wa­rów syp­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kwaterkowy

→ kwa­ter­ka


Patrz:kwaterka

Źródła:

SJP.pl

Kwatermistrz

osoba zaj­mu­ją­ca się przy­go­to­wa­niem kwa­ter; także peł­nią­ca inne funk­cje go­spo­dar­czo-ad­mi­ni­stra­cyj­ne, w szcze­gól­no­ści w woj­sku czy har­cer­stwie


Kwa­ter­mistrz (ang. "qu­ar­ter­ma­ster") – ofi­cer do­wództ­wa (szta­bu), który do­wo­dzi w polu (w cza­sie wojny) z ra­mie­nia do­wód­cy (szefa szta­bu) kwa­ter­mi­strzo­stwem (ty­ła­mi), kie­ru­je dzia­łal­no­ścią pod­le­głych mu sze­fów służb w za­kre­sie za­o­pa­trze­nia i ob­słu­gi wojsk, or­ga­ni­zu­je dowóz i ewa­ku­a­cję, a na wyż­szych szcze­blach - ko­mu­ni­ka­cję na ob­sza­rze tyłów oraz jest od­po­wie­dzial­ny za or­ga­ni­za­cję tyłów (eta­pów); w cza­sie po­ko­ju kie­ru­je go­spo­dar­ką jed­nost­ki woj­sko­wej bę­dą­cej od­dzia­łem go­spo­dar­czym (na wyż­szych szcze­blach po­wie­rzo­ny­mi mu dzia­ła­mi go­spo­dar­ki) i pro­wa­dzi szko­le­nie pod­le­głych mu kadr.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kwatermistrzowski

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kwa­ter­mi­strzo­stwem, do­ty­czą­cy kwa­ter­mi­strzo­stwa


Źródła:

Wiktionary

Kwatermistrzyni

→ kwa­ter­mistrz


Patrz:kwatermistrz

Źródła:

SJP.pl

Kwaternik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. su­blo­ka­tor


Źródła:

Wiktionary

Kwaternion

mat. wy­ra­że­nie al­ge­bra­icz­ne sta­no­wią­ce roz­sze­rze­nie liczb ze­spo­lo­nych


Źródła:

SJP.pl

Kwaterodawca

osoba wy­naj­mu­ją­ca po­ko­je przy­jezd­nym


Źródła:

SJP.pl

Kwaterowy

przy­miot­nik od: kwa­te­ra


Źródła:

SJP.pl

Kwaterunek

urząd zaj­mu­ją­cy się m.in. przy­dzia­łem miesz­kań na­le­żą­cych do mia­sta lub gminy


Kwa­te­ru­nek – daw­niej miesz­ka­nie przy­dzie­lo­ne przez wła­ści­wy organ rady na­ro­do­wej na­ka­zu­ją­cy wła­ści­cie­lo­wi domu lub miesz­ka­nia wy­na­ję­cie da­ne­go lo­ka­lu oso­bie, która otrzy­ma­ła taką de­cyz­ję. Umowa najmu za­wią­zy­wa­ła się z mocy prawa z chwi­lą wy­da­nia de­cyz­ji o przy­dzia­le miesz­ka­nia.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kwaterunkowy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kwa­te­run­kiem, do­ty­czą­cy kwa­te­run­ku


Źródła:

Wiktionary

Kwazar

od­le­głe ciało nie­bie­skie bę­dą­ce źró­dłem pro­mie­nio­wa­nia ra­dio­we­go; kwa­sar; ni­byg­wia­zda


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) astr. bar­dzo od­le­głe ciało nie­bie­skie emi­tu­ją­ce pro­mie­nio­wa­nie elek­tro­ma­gne­tycz­ne o ogrom­nej mocy, oglą­da­ne przez te­le­skop wy­glą­da jak gwia­zda;


Kwa­zar (z qu­a­sar – quasi-stel­lar radio so­ur­ce lub też "QSO – quasi-stel­lar ob­ject", do­słow­nie „obiekt gwia­zdo­po­dob­ny emi­tu­ją­cy fale ra­dio­we”) – zwar­te źró­dło cią­głe­go pro­mie­nio­wa­nia elek­tro­ma­gne­tycz­ne­go o ogrom­nej mocy, po­zor­nie przy­po­mi­na­ją­ce gwia­zdę. W rze­czy­wi­sto­ści jest to ro­dzaj ak­tyw­nej ga­lak­ty­ki.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwazarowy

→ kwa­zar; kwa­sa­ro­wy


Źródła:

SJP.pl

Kwazi-

prze­dro­stek

 (1.1) quasi-


Źródła:

Wiktionary

Kwazicząsteczka

[czy­taj: kwaz-iczą­stecz­ka] zdrob­nie­nie od: kwa­zi­cząst­ka


Źródła:

SJP.pl

Kwazicząstka

[czy­taj: kwaz-icząst­ka] obiekt zło­żo­ny poz­wa­la­ją­cy opi­sy­wać stany wzbu­dzo­ne ukła­dów wielu czą­stek i za­cho­wu­ją­cy się pod wie­lo­ma wzglę­da­mi jak zwy­kła cząst­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) fiz. no­śnik wiel­ko­ści dy­na­micz­nych;


Kwa­zi­cząst­ka, qu­a­si­cząst­ka (łac. "quasi" – niby) – spo­sób opisu obiek­tów fi­zycz­nych po­przez przy­bli­że­nie skom­pli­ko­wa­ne­go ukła­du te­o­re­tycz­ną cząst­ką, któ­rej włas­no­ści w pew­nym za­kre­sie opi­su­ją wyj­ścio­wy układ.

Kwa­zi­cząst­ki wpro­wa­dza się po to, by znacz­nie upro­ścić ra­chun­ki oraz ope­ro­wać na prost­szych obiek­tach.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwazikryształ

[czy­taj: kwaz-ikrysz­tał] ro­dzaj ciała sta­łe­go, poś­red­ni mię­dzy cia­łem sta­łym kry­sta­licz­nym i bez­po­sta­cio­wym


Kwa­zi­krysz­ta­ły – szcze­gól­na forma ciała sta­łe­go, w któ­rej atomy ukła­da­ją się w po­zor­nie re­gu­lar­ną, jed­nak nie w pow­ta­rza­ją­cą się struk­tu­rę, co unie­moż­li­wia wy­róż­nie­nie ich ko­mó­rek ele­men­tar­nych. Kwa­zi­krysz­ta­ły od­krył Dan Szecht­man w 1984 roku, gdy w szyb­ko schło­dzo­nym sto­pie glinu z man­ga­nem za­ob­ser­wo­wał nie­kry­sta­lo­gra­ficz­ną 5-krot­ną oś sy­me­trii.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kwazistatyczny

[czy­taj: kwaz-ista­tycz­ny] pro­ces kwa­zi­sta­tycz­ny - pro­ces, w któ­rym za­cho­dzi ciąg sta­nów nie­skoń­cze­nie bli­skich sta­no­wi rów­no­wa­gi ter­mo­dy­na­micz­nej i mię­dzy któ­ry­mi za­cho­dzi nie­skoń­cze­nie mała zmia­na pa­ra­me­trów ukła­du


Źródła:

SJP.pl

Kwaśnawy

1. ma­ją­cy lekko kwa­śny pos­mak lub za­pach; kwa­sko­wy, kwa­sko­wa­ty;
2. ma­ją­cy w pew­nym stop­niu che­micz­ne wła­ści­wo­ści kwasu, np. kwa­śna­wa gleba;
3. świad­czą­cy o czy­imś nie­za­do­wo­le­niu lub złym na­stro­ju, np. kwa­śna­wa mina


przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy wy­czu­wal­ny lekko kwa­śny smak (rza­dziej o za­pa­chu)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwaśniak

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kwaśnica

1. po­tocz­nie: woda mi­ne­ral­na o kwa­śnym smaku;
2. ber­be­rys


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) kulin. gó­ral­ska zupa z ki­szo­nej ka­pu­sty z do­dat­kiem dużej ilo­ści soku z tej ka­pu­sty oraz mięsa;


Kwa­śni­ca – tra­dy­cyj­ne danie pol­skiej kuch­ni gó­ral­skiej; zupa przy­go­to­wy­wa­na z ki­szo­nej ka­pu­sty i mięsa, spo­ży­wa­na zwy­kle z ziem­nia­ka­mi lub chle­bem.

Dobra kwa­śni­ca po­win­na być bar­dzo kwa­śna, zaś tłuszcz z mięsa „prze­gry­zio­ny” przez kwas ka­pu­sty. Po­da­wa­na jest z ziem­nia­ka­mi ugo­to­wa­ny­mi osob­no w prze­ci­wień­stwie do ka­pu­śnia­ku, gdzie ziem­nia­ki syp­kie (mą­czy­ste) kro­jo­ne są w drob­ną kost­kę i go­to­wa­ne w zupie.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwaśnicki

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kwaśnicowate

ro­dzi­na ro­ślin dwu­li­ścien­nych, wol­no­płat­ko­wych, ros­ną­cych w stre­fie umiar­ko­wa­nej na pół­ku­li pół­noc­nej; ber­be­ry­so­wa­te


Źródła:

SJP.pl

Kwaśnicowaty

o ce­chach kwa­śni­co­wa­tych (ro­dzi­na ro­ślin)


Źródła:

SJP.pl

Kwaśniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: kwa­śno


Źródła:

SJP.pl

Kwaśniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: kwa­śny


Źródła:

SJP.pl

Kwaśniewicz

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kwaśniewski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kwaśnik

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kwaśno-Słodki

kwa­śny i słod­ki w smaku, rza­dziej w za­pa­chu; słod­ko-kwa­śny


Źródła:

SJP.pl

Kwaśno-Słony

kwa­śny i słony w smaku


Źródła:

SJP.pl

Kwaśnosłodki

słod­ki z kwa­śnym pos­ma­kiem


Źródła:

SJP.pl

Kwaśność

1. cecha cze­goś ma­ją­ce­go smak po­dob­ny do smaku cy­try­ny lub octu; cierp­kość;
2. w che­mii: cecha rozt­wo­rów elek­tro­li­tów, w któ­rych jest prze­wa­ga stę­że­nia jonów wo­do­ro­wych nad stę­że­niem jonów wo­do­rot­le­no­wych; kwa­so­wość, kwa­so­ta


Źródła:

SJP.pl

Kwaśny

1. ma­ją­cy smak po­dob­ny do smaku cy­try­ny lub octu; cierp­ki;
2. ma­ją­cy ostry, nie­przy­jem­ny i draż­nią­cy za­pach;
3. ma­ją­cy che­micz­ne wła­ści­wo­ści kwasu;
4. po­tocz­nie:
a) nie­za­do­wo­lo­ny, po­nu­ry;
b) wy­ra­ża­ją­cy nie­za­do­wo­le­nie, zły humor;
5. śro­do­wi­sko­wo: zwią­za­ny z LSD (nar­ko­ty­kiem); kwa­so­wy


przy­miot­nik

 (1.1) dosł. ma­ją­cy cierp­ki smak

 (1.2) chem. ma­ją­cy wła­ści­wo­ści kwasu

 (1.3) przen. po­ka­zu­ją­cy nie­za­do­wo­le­nie

 (1.4) kulin. (w pie­kar­nict­wie, o pie­czy­wie) pie­czo­ny z do­dat­kiem zak­wa­su


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwb

skró­to­wiec

 (1.1) = Ko­pal­nia Węgla Bru­nat­ne­go


Źródła:

Wiktionary

Kweba

bojka, pława utrzy­mu­ją­ca sieć ry­bac­ką na za­da­nej głę­bo­ko­ści


Źródła:

SJP.pl

Kwebracho

nazwa kilku ga­tun­ków po­łud­nio­wo­a­me­ry­kań­skich drzew oraz ich kory i drew­na; do­star­cza­ją głów­nie garb­ni­ków, bar­dzo twar­de­go drew­na i al­ka­lo­i­dów; ke­bra­czo; kwe­bra­czo; qu­e­bra­cho; wierz­bo­wiec


Źródła:

SJP.pl

Kwebraczo

nazwa kilku ga­tun­ków po­łud­nio­wo­a­me­ry­kań­skich drzew oraz ich kory i drew­na; do­star­cza­ją głów­nie garb­ni­ków, bar­dzo twar­de­go drew­na i al­ka­lo­i­dów; ke­bra­czo; kwe­bra­cho; qu­e­bra­cho; wierz­bo­wiec


Źródła:

SJP.pl

Kwedlinburg

mia­sto w Niem­czech; Qu­ed­lin­burg


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. hist. Qu­ed­lin­burg, mia­sto w środ­ko­wych Niem­czech w kraju związ­ko­wym Sak­so­nia-An­halt;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwedlinburski

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Qu­ed­lin­bur­giem (Kwed­lin­bur­giem)


Źródła:

Wiktionary

Kwef

1. za­sło­na na twarz dla mu­zuł­mań­skich ko­biet; czar­czaf;
2. na­kry­cie głowy u sióstr za­kon­nych;
3. w XVII-XVIII w. w Pol­sce: na­kry­cie głowy i twa­rzy wdów oraz star­szych ko­biet


Kwef (czar­czaf, jasz­mak) − okre­śle­nie za­sło­ny na twarz no­szo­nej przez mu­zuł­man­ki.

Słowo po­cho­dzi z co­if­fe („cze­pek, na­kry­cie głowy”).

W Pol­sce XVII wieku ter­mi­nem tym okre­śla­no cały ko­bie­cy strój głowy, pod­bród­ka, rów­nież fry­zu­rę. Za­stą­pił on pod­wi­kę. Nieco póź­niej było to jed­wab­ne okry­cie głowy. W końcu, pod ko­niec wieku XVIII okre­śla­no tak nie­mod­ne już na­kry­cia głowy star­szych dam.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kwefik

zdrob­nie­nie od: kwef


Źródła:

SJP.pl

Kwefić

okry­wać, osła­niać twarz kwe­fem


Źródła:

SJP.pl

Kwercetyna

or­ga­nicz­ny wie­lo­pier­ście­nio­wy zwią­zek aro­ma­tycz­ny, po­chod­na fla­wo­nu


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) chem. or­ga­nicz­ny, wie­lo­pier­ście­nio­wy zwią­zek aro­ma­tycz­ny po­cho­dze­nia ro­ślin­ne­go, na­le­żą­cy do fla­wo­no­li, który znaj­du­je za­sto­so­wa­nie m.in. w lecz­nict­wie i jako barw­nik;


Kwer­ce­ty­na ( qu­er­ce­tum ‘las dę­bo­wy’) – or­ga­nicz­ny, wie­lo­pier­ście­nio­wy zwią­zek aro­ma­tycz­ny po­cho­dze­nia ro­ślin­ne­go, za­li­cza­ny do fla­wo­no­li, ma­ją­cy za­sto­so­wa­nie w lecz­nict­wie. Może wy­stę­po­wać jako po­chod­na gli­ko­zy­do­wa lub w sta­nie wol­nym.

Do źró­deł wy­stę­po­wa­nia kwer­cy­ty­ny za­li­cza­ją się: ce­bu­la, ciem­ne wi­no­gro­no, gwiazd­ni­ca, pe­reł­ko­wiec, wyka, ziele żu­raw­ki, ziele śle­dzien­ni­cy, ziele czerw­ca, owoc mig­da­łecz­ni­ka che­bu­łow­ca oraz ziele estra­go­nu, na­sio­na czar­nusz­ki siew­nej.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwercetynowy

→ kwer­ce­ty­na


Patrz:kwercetyna

Źródła:

SJP.pl

Kwerenda

1. po­szu­ki­wa­nie po­trzeb­nej in­for­ma­cji w ak­tach, bi­blio­te­kach, spi­sach itp.; prze­szu­ki­wa­nie za­so­bów da­nych;
2. daw­niej: po­szu­ki­wa­nie, do­cho­dze­nie, śledzt­wo


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) in­form. fraza po­wo­du­ją­ca wy­ge­ne­ro­wa­nie ra­por­tu z bazy da­nych;

 (1.2) daw., dziś książk. gro­ma­dze­nie da­nych po­trzeb­nych do wy­ja­śnie­nia spra­wy

 (1.3) daw. ba­da­nie, śledzt­wo, do­cho­dze­nie


Kwe­ren­da ( qu­a­e­ren­da, query, „za­py­ta­nie”) – po­szu­ki­wa­nie in­for­ma­cji w za­so­bie ar­chi­wum lub bi­blio­te­ki. Celem kwe­ren­dy może być za­rów­no samo po­bra­nie da­nych, jak i mo­dy­fi­ka­cje da­nych. Kwe­ren­dy prze­pro­wa­dza się oso­bi­ście w czy­tel­ni in­sty­tu­cji, można skie­ro­wać do niej za­py­ta­nie lub sko­rzy­stać ze zdi­gi­ta­li­zo­wa­nych ma­te­ria­łów ar­chi­wal­nych lub bi­blio­tecz­nych on­li­ne.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwerendarz

osoba pro­wa­dzą­ca kwe­ren­dę, prze­szu­ku­ją­ca za­so­by ar­chi­wów, mu­ze­ów, bi­blio­tek itp. w celu zgro­ma­dze­nia in­for­ma­cji na usta­lo­ny temat


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) daw. osoba pro­wa­dzą­ca kwe­ren­dę; prze­szu­ku­ją­ca za­so­by ar­chi­wów, mu­ze­ów itp.; gro­ma­dzą­ca in­for­ma­cje na jakiś temat


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwerendowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) daw. szu­ka­nie, do­cho­dze­nie cze­goś; spraw­dza­nie, ba­da­nie coś

 (1.2) in­form. rzad. two­rze­nie, wy­sy­ła­nie za­py­ta­nia (kwe­ren­dy) do bazy da­nych


Źródła:

Wiktionary

Kwerendować

daw­niej: szu­kać, badać, spraw­dzać coś, do­cho­dzić cze­goś


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. brak)

 (1.1) daw. szu­kać, do­cho­dzić cze­goś; spraw­dzać, badać coś

 (1.2) in­form. rzad. two­rzyć, wy­sy­łać za­py­ta­nie (kwe­ren­dę) do bazy da­nych


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kweres

daw­niej:
1. za­mie­sza­nie, tu­mult, rwe­tes;
2. do­cho­dze­nie, śledzt­wo


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) przest. sy­tu­a­cja cha­o­su

 (1.2) daw. do­cho­dze­nie, śledzt­wo


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwerfurcki

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Qu­er­fur­tem (Kwer­fur­tem)


Źródła:

Wiktionary

Kwerfurt

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Niem­czech, w kraju związ­ko­wym Sak­so­nia-An­halt;

 (1.2) geogr. hist. sa­mo­dziel­ne księ­stwo w Sak­so­nii


Źródła:

Wiktionary

Kwerulanctwo

cho­ro­bli­wa ten­den­cja do pro­ce­so­wa­nia się, czę­sto z bła­hych po­wo­dów; pie­niact­wo; kwe­ru­len­cja


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) pejor. cho­ro­bli­wa skłon­ność do pro­ce­so­wa­nia się


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwerulant

czło­wiek skłon­ny do kłót­ni; kłót­nik, awan­tur­nik


Źródła:

SJP.pl

Kwerulencja

cho­ro­bli­wa ten­den­cja do pro­ce­so­wa­nia się, czę­sto z bła­hych po­wo­dów; pie­niact­wo


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) med. cho­ro­bli­wa ten­den­cja do spie­ra­nia się lub do­cho­dze­nia (czę­sto bła­hych lub uro­jo­nych) krzywd


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwesta

1. zbiór­ka darów, zwy­kle na jakiś szczyt­ny cel;
2. dary ze­bra­ne pod­czas tej zbiór­ki


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zbiór­ka dat­ków na różne cele

 (1.2) rel. daw. zbiór­ka pło­dów rol­nych jako darów dla klasz­to­ru prze­pro­wa­dza­na zwy­cza­jo­wo je­sie­nią po zbio­rach


Kwe­sta – zbie­ra­nie dat­ków pie­nięż­nych, rza­dziej in­nych dóbr ma­te­rial­nych, przez kwe­sta­rzy.

Jej celem jest zdo­by­cie środ­ków na cele cha­ry­ta­tyw­ne lub pu­blicz­ne ofia­ro­wa­nych przez dar­czyń­ców.

Sło­wem "kwe­sta" okre­śla się rów­nież datki ze­bra­ne pod­czas kwe­sty.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwestarka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta kwe­stu­ją­ca


Źródła:

Wiktionary

Kwestarski

→ kwe­starz


Patrz:kwestarz

Źródła:

SJP.pl

Kwestarz

za­kon­nik zbie­ra­ją­cy datki na utrzy­ma­nie klasz­to­ru


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) rel. przest. za­kon­nik pro­wa­dzą­cy oso­bi­ście zbiór­kę darów dla klasz­to­ru

 (1.2) przest. osoba kwe­stu­ją­ca


Kwe­starz – czło­nek za­ko­nu że­bra­cze­go albo osoba kwe­stu­ją­ca, czyli zbie­ra­ją­ca datki pie­nięż­ne lub w na­tu­rze na cele pu­blicz­ne bądź cha­ry­ta­tyw­ne.

Daw­niej okre­śla­no tak wę­drow­nych za­kon­ni­ków zbie­ra­ją­cych datki na utrzy­ma­nie klasz­to­ru. W cza­sach współ­czes­nych są to zaz­wy­czaj wo­lon­ta­riu­sze, nie­kie­dy wy­stę­pu­ją­cy jako przed­sta­wi­cie­le okre­ślo­nej or­ga­ni­za­cji lub fun­da­cji i opła­ca­ni za uczest­nict­wo w kwe­ście.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwestia

1. pewne za­gad­nie­nie, spra­wa do roz­strzy­gnię­cia
2. wy­po­wiedź ak­to­ra w sztu­ce, fil­mie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pro­blem wy­ma­ga­ją­cy roz­wa­że­nia lub roz­wią­za­nia

 (1.2) motyw po­stę­po­wa­nia

 (1.3) wa­ru­nek, któ­re­go speł­nie­nie jest po­trzeb­ne do roz­wią­za­nia pro­ble­mu

 (1.4) wy­po­wiedź ak­to­ra na sce­nie

 (1.5) przen. do­wol­na wy­po­wiedź wy­ję­ta z kon­tek­stu


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwestie

1. pewne za­gad­nie­nie, spra­wa do roz­strzy­gnię­cia
2. wy­po­wiedź ak­to­ra w sztu­ce, fil­mie


rze­czow­nik, licz­ba mnoga, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) daw. nie­przy­jem­ne sy­tu­a­cje lub pre­ten­sje kie­ro­wa­ne do kogoś; spra­wy bę­dą­ce źró­dłem przy­kro­ści, kon­flik­tów albo nie­za­do­wo­le­nia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwestionariusz

druk za­wie­ra­ją­cy py­ta­nia i miej­sca na wpi­sa­nie od­po­wie­dzi; an­kie­ta, for­mu­larz


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ar­kusz za­wie­ra­ją­cy sze­reg pytań do­ty­czą­cych kon­kret­ne­go za­gad­nie­nia


Kwe­stio­na­riusz – jedno z na­rzę­dzi ba­daw­czych w na­u­kach spo­łecz­nych.

Roz­róż­nia się kwe­stio­na­riusz an­kie­ty i kwe­stio­na­riusz wy­wia­du. Pier­wszy jest prze­ka­zy­wa­ny re­spon­den­to­wi do uzu­peł­nie­nia; drugi służy an­kie­te­ro­wi jako plan za­da­wa­nych pytań i uzu­peł­nia­ny jest przez niego. Za­leż­nie od za­le­ceń me­to­do­lo­gicz­nych moż­li­wa jest więk­sza lub mniej­sza in­ge­ren­cja an­kie­te­ra w treść pre­zen­to­wa­nych pytań efekt an­kie­ter­ski.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwestionariuszowy

→ kwe­stio­na­riusz


Patrz:kwestionariusz

Źródła:

SJP.pl

Kwestionowalny

da­ją­cy się kwe­stio­no­wać


Źródła:

SJP.pl

Kwestionowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kwe­stio­no­wać.


Źródła:

Wiktionary

Kwestionować

po­da­wać w wąt­pli­wość słusz­ność cze­goś lub za­prze­czać cze­muś


cza­sow­nik

 (1.1) za­prze­czać cze­muś, wąt­pić w słusz­ność cze­goś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwestor

1. głów­ny księ­go­wy
2. w sta­ro­żyt­nym Rzy­mie urzęd­nik od­po­wie­dzial­ny za fi­nan­se


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) głów­ny księ­go­wy na wyż­szej uczel­ni

 (1.2) hist. w sta­ro­żyt­nym Rzy­mie: urzęd­nik spra­wu­ją­cy po­cząt­ko­wo funk­cję sę­dzie­go śled­cze­go oraz oskar­ży­cie­la pu­blicz­ne­go w spra­wach kar­nych, a póź­niej ad­mi­ni­stra­to­ra skar­bu pu­blicz­ne­go;

 (1.3) hist. w daw­nej Pol­sce: urzęd­nik zaj­mu­ją­cy się fi­nan­sa­mi


Kwe­stor (łac. "qu­a­e­stor") – w sta­ro­żyt­nym Rzy­mie, w po­cząt­kach re­pu­bli­ki, urzęd­nik spra­wu­ją­cy funk­cję sę­dzie­go śled­cze­go oraz oskar­ży­cie­la pu­blicz­ne­go w spra­wach kar­nych. Póź­niej po­wie­rzo­no kwe­sto­ro­wi ad­mi­ni­stra­cję skar­bem pu­blicz­nym, a funk­cje są­dow­ni­cze przesz­ły na pre­to­rów i try­bu­nów.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwestorka

głów­na księ­go­wa lub kie­row­nicz­ka dzia­łu księ­go­wo­ści wyż­szej uczel­ni; kie­row­nicz­ka kwe­stu­ry


Źródła:

SJP.pl

Kwestowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kwe­sto­wać.


Źródła:

Wiktionary

Kwestować

zbie­rać datki na cel spo­łecz­ny lub do­bro­czyn­ny


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (ndk. brak)

 (1.1) książk. zbie­rać datki na cel spo­łecz­ny lub do­bro­czyn­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwestura

dział wyż­szej uczel­ni zaj­mu­ją­cy się spra­wa­mi fi­nan­so­wo-księ­go­wy­mi


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) eduk. dział fi­nan­so­wo-księ­go­wy na wyż­szej uczel­ni

 (1.2) hist. sta­ro­żyt­ny Rzym urząd kwe­sto­ra

 (1.3) hist. sta­ro­żyt­ny Rzym biuro kwe­sto­ra


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwestyjka

zdrob­nie­nie od: kwe­stia


Źródła:

SJP.pl

Kwetiapina

po­chod­na ben­zo­dia­ze­pi­ny, śro­dek prze­ciwp­sy­cho­tycz­ny sto­so­wa­ny w le­cze­niu za­bu­rzeń psy­chicz­nych, np. schi­zo­fre­nii


Kwe­tia­pi­na ( qu­e­tia­pi­num) – or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny z grupy di­ben­zo­tia­ze­pin, lek prze­ciwp­sy­cho­tycz­ny aty­po­wy (dru­giej ge­ne­ra­cji) sto­so­wa­ny w le­cze­niu róż­nych za­bu­rzeń psy­chicz­nych, zwła­szcza schi­zo­fre­nii, za­bu­rzeń afek­tyw­nych dwu­bie­gu­no­wych i cięż­kich epi­zo­dów de­pre­sji. Nie­rzad­ko kwe­tia­pi­na sto­so­wa­na jest także w le­cze­niu bez­sen­no­ści, za­bu­rzeń za­cho­wa­nia zwią­za­nych z cho­ro­ba­mi otę­pien­ny­mi, za­bu­rzeń lę­ko­wych, a także ze­spo­łu To­u­ret­te’a i za­bu­rzeń ob­se­syj­no-kom­pul­syj­nych (OCD, ner­wi­ca na­tręctw).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kwezal

ptak z rzędu pi­li­ków o wie­lo­barw­nym upie­rze­niu i długi ogo­nie, uwa­ża­ny za sym­bol wol­no­ści; znaj­du­je się na fla­dze Gwa­te­ma­li


Źródła:

SJP.pl

Kwezytozaur

ro­dzaj du­że­go, ro­ślin­ne­go di­no­za­u­ra z grupy ty­ta­no­za­u­rów


Kwe­zy­to­za­ur ("Qu­a­e­si­to­sa­u­rus orien­ta­lis") – duży, ro­śli­no­żer­ny za­u­ro­pod z grupy ty­ta­no­za­u­rów (Ti­ta­no­sa­u­ria), z ro­dzi­ny ne­meg­to­za­u­rów (Ne­meg­to­sa­u­ri­dae).

Żył w póź­nej kre­dzie (80-65 mln lat temu) na te­re­nach Azji. Dłu­gość ciała do 23 m. Jego szcząt­ki zna­le­zio­no w Mon­go­lii.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kweński

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Kwe­na­mi, do­ty­czą­cy Kwe­nów

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) jęz. język kweń­ski;


Źródła:

Wiktionary

Kwh

ki­lo­wa­to­go­dzi­na


Źródła:

SJP.pl

Kwi

wyraz na­śla­du­ją­cy głos wy­da­wa­ny przez świ­nię


wy­krzy­knik

 (1.1) dźwięk. od­głos wy­da­wa­ny przez świ­nię


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwiaciareczka

zdrob­nie­nie od: kwia­ciar­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od: kwia­ciar­ka

 (1.2) młoda kwia­ciar­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwiaciarenka

zdrob­nie­nie od: kwia­ciar­nia


Źródła:

SJP.pl

Kwiaciarka

→ kwia­ciarz


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zaw. ogrod. sprze­daw­czy­ni kwia­tów, pra­cow­ni­ca kwia­ciar­ni

 (1.2) zaw. ogrod. ho­dow­czy­ni kwia­tów

 (1.3) ko­bie­ta, która wy­ra­bia sztucz­ne kwia­ty


Kwia­ciar­ka – pla­no­wa­ny pol­ski film fa­bu­lar­ny z 1939 roku na pod­sta­wie po­wie­ści Mał­go­rza­ty Ada­mów­ny.

Re­a­li­za­cja filmu, prze­wi­dzia­na na 1940, nie zo­sta­ła roz­po­czę­ta z uwagi na wy­buch II wojny świa­to­wej.


Patrz:kwiaciarz

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwiaciarnia

sklep, w któ­rym sprze­da­je się kwia­ty, bu­kie­ty; kwie­ciar­nia


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) hand. sklep z kwia­ta­mi


Kwia­ciar­nia:

1. przed­się­bior­stwo hand­lo­we zaj­mu­ją­ce się de­ta­licz­ną sprze­da­żą kwia­tów, a także in­nych ar­ty­ku­łów po­krew­nych, bę­dą­ce włas­no­ścią osób fi­zycz­nych lub praw­nych,

2. jed­nost­ka bę­dą­ca sta­łym punk­tem de­ta­licz­nej sprze­da­ży kwia­tów oraz stwo­rzo­nych z nich kom­po­zy­cji, dy­spo­nu­ją­ca lo­ka­lem wy­po­sa­żo­nym w od­po­wied­nie urzą­dze­nia słu­żą­ce do ek­spo­zy­cji i sprze­da­ży,


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwiaciarski

do­ty­czą­cy kwia­cia­rza, kwia­ciar­stwa


Źródła:

SJP.pl

Kwiaciarstwo

kwie­ciar­stwo;
1. upra­wa ro­ślin ozdob­nych;
2. wyrób sztucz­nych kwia­tów;
3. han­del kwia­ta­mi


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) ogrod. dział ogrod­nict­wa (go­spo­dar­ki rol­nej) zaj­mu­ją­cy się ho­dow­lą i pro­duk­cją ro­ślin ozdob­nych;

 (1.2) hand. dzia­łal­ność po­le­ga­ją­ca na pro­fe­sjo­nal­nej sprze­da­ży kwia­tów

 (1.3) rzem. szt. etn. czyn­ność po­le­ga­ją­ca na ar­ty­stycz­nym wy­ko­ny­wa­niu sztucz­nych kwia­tów (np. z bi­bu­ły, tka­nin)


Kwia­ciar­stwo – dział ogrod­nict­wa, zaj­mu­ją­cy się upra­wą i pro­duk­cją ro­ślin ozdob­nych.

Ro­śli­ny ozdob­ne ho­du­je się do celów użyt­ko­wych, głów­nie de­ko­ra­cyj­nych. Są to prze­de wszyst­kim:

Ze wzglę­du na miej­sce pro­wa­dze­nia upraw ro­śli­ny ozdob­ne upra­wia się:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwiaciarz

1. osoba ho­du­ją­ca lub sprze­da­ją­ca kwia­ty;
2. osoba zaj­mu­ją­ca się wy­ro­bem sztucz­nych kwia­tów


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) zaw. ogrod. sprze­daw­ca kwia­tów, pra­cow­nik kwia­ciar­ni

 (1.2) zaw. ho­dow­ca kwia­tów

 (1.3) wyt­wór­ca sztucz­nych kwia­tów


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwiaciasty

ozdo­bio­ny kwia­ta­mi; ma­ją­cy deseń w kwia­ty


Źródła:

SJP.pl

Kwiaciaty

rzad­ko: ozdo­bio­ny kwia­ta­mi lub wzo­rem w barw­ne kwia­ty; kwie­cia­ty, kwie­ci­sty, kwia­cia­sty, kwiet­ny


Źródła:

SJP.pl

Kwiat

1. część ro­śli­ny bę­dą­ca or­ga­nem rozm­na­ża­nia płcio­we­go;
2. ro­śli­na kwit­ną­ca;
3. po­tocz­nie: ro­śli­na do­nicz­ko­wa;
4. ro­ślin­ny motyw de­ko­ra­cyj­ny;
5. naj­war­to­ścio­wsza, wy­bra­na część cze­goś; wybór;
6. w ło­wiect­wie: ogon łosia, je­le­nia, da­nie­la; biały czu­bek kity lisa


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) bot. organ ro­ślin na­sien­nych, w któ­rym wyksz­tał­ca­ją się wy­spe­cja­li­zo­wa­ne ele­men­ty słu­żą­ce do rozm­na­ża­nia

 (1.2) ogrod. kwit­ną­ca ro­śli­na ozdob­na

 (1.3) pot. ro­śli­na do­nicz­ko­wa

 (1.4) przen. naj­lep­sza część spo­łecz­no­ści

 (1.5) daw. przen. dzie­wict­wo

 (1.6) uczn. fiat


Kwiat – organ ro­ślin na­sien­nych, w któ­rym wyksz­tał­ca­ją się wy­spe­cja­li­zo­wa­ne ele­men­ty słu­żą­ce do rozm­na­ża­nia. Sta­no­wi frag­ment pędu o ogra­ni­czo­nym wzro­ście ze sku­pie­niem liści płod­nych i płon­nych, słu­żą­cych od­po­wied­nio, bez­poś­red­nio i poś­red­nio do rozm­na­ża­nia płcio­we­go (ge­ne­ra­tyw­ne­go). Kwiat cha­rak­te­ry­stycz­ny dla ro­ślin na­sien­nych (czyli kwia­to­wych) jest or­ga­nem ho­mo­lo­gicz­nym do kłosa za­rod­nio­no­śne­go (spo­ro­fi­lo­sta­nu) ro­ślin ewo­lu­cyj­nie star­szych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwiateczek

zdrob­nie­nie od: kwia­tek


Źródła:

SJP.pl

Kwiatek

zdrob­nie­nie od: kwiat; kwia­tuś, kwia­tu­nio


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od: kwiat

 (1.2) nie­wiel­kich roz­mia­rów ro­śli­na kwit­ną­ca

 (1.3) pot. drob­na ro­śli­na do­nicz­ko­wa

 (1.4) pot. przen. błąd or­to­gra­ficz­ny lub me­ry­to­rycz­ny w tek­ście

 (1.5) łow. ogon sarny


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwiatkiewicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kwiatkowice

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Kwiatkowski

naz­wi­sko


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy, nazwa włas­na

 (1.1) astr. pla­ne­to­i­da o nu­me­rze ka­ta­lo­go­wym 7789;


Kwiat­kow­ski (forma żeń­ska: Kwiat­kow­ska; licz­ba mnoga: Kwiat­kow­scy) – naz­wi­sko na­le­żą­ce do grupy 20 naj­po­pu­lar­niej­szych naz­wisk uży­wa­nych w Pol­sce. We­dług bazy PESEL 19.01.2024 r. no­si­ło je 33 207 Polek i 32 235 Po­la­ków. Naj­wię­cej osób no­szą­cych to naz­wi­sko miesz­ka w Pol­sce cen­tral­nej i na Po­mo­rzu Gdań­skim.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwiatkowy

→ kwia­tek


Patrz:kwiatek

Źródła:

SJP.pl

Kwiatobranie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) zbie­ra­nie kwia­tów


Źródła:

Wiktionary

Kwiatogłówka

ro­dzaj kwia­to­sta­nu, w któ­rym bez­szy­puł­ko­we kwia­ty osa­dzo­ne są na wierz­choł­ku pędu


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) bot. kwiat kwia­to­sta­nu osa­dzo­ny bez­poś­red­nio na wierz­choł­ku pędu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwiatomat

au­to­mat do sprze­da­ży kwia­tów


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) neol. au­to­mat sprze­da­ją­cy bu­kie­ty kwia­tów


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwiatomir

kwia­to­mir czte­ro­pla­my - ga­tu­nek chrzą­szcza z ro­dzi­ny kóz­ko­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Kwiaton

de­ko­ra­cyj­ny ele­ment ar­chi­tek­to­nicz­ny wień­czą­cy go­tyc­kie hełmy wież


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ar­chit. detal ar­chi­tek­to­nicz­ny w kształ­cie sty­li­zo­wa­ne­go kwia­tu cha­rak­te­ry­stycz­ny dla go­ty­ku i ne­o­go­ty­ku;


Kwia­ton (fr. "fle­u­ron") – detal ar­chi­tek­to­nicz­ny cha­rak­te­ry­stycz­ny dla mo­ty­wów ar­chi­tek­tu­ry i sztu­ki go­ty­ku i ne­o­go­ty­ku, wy­ko­na­ny w kształ­cie kwia­tu o ro­zło­żo­nych pącz­kach w oto­cze­niu zaz­wy­czaj czte­rech liści na kilku po­zio­mach, cza­sem uzu­peł­nia­ny żab­ka­mi.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwiatonowice

Kwia­to­no­wi­ce – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­ło­pol­skim, w po­wie­cie gor­lic­kim, w gmi­nie Gor­li­ce, za­miesz­ka­na przez Po­gó­rzan.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa no­wo­są­dec­kie­go.


Źródła:

Wikipedia

Kwiatonośny

wyt­wa­rza­ją­cy kwia­ty; kwia­to­rod­ny


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) bot. taki, który wyt­wa­rza kwia­ty


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwiatorodny

wyt­wa­rza­ją­cy kwia­ty; kwia­to­no­śny


Źródła:

SJP.pl

Kwiatostan

pęd kwia­to­no­śny, sku­pie­nie kwia­tów na osi kwia­to­sta­no­wej


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) bot. zgru­po­wa­nie kwia­tów na jed­nym pę­dzie ro­śli­ny;


Kwia­to­stan (ang." in­flo­re­scen­ce", łac. "in­flo­re­scen­tium") – wy­o­dręb­nia­ją­ce się od po­zo­sta­łej czę­ści ro­śli­ny sku­pie­nie roz­ga­łę­zień pędów za­koń­czo­nych kwia­ta­mi. W obrę­bie kwia­to­sta­nu znaj­do­wać się mogą poza nimi także li­ście przyk­wia­to­we (podk­wia­tek i przy­sad­ka), a sam kwia­to­stan bywa wspar­ty li­ściem zwa­nym pod­sad­ką.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwiatostanowy

przy­miot­nik od: kwia­to­stan


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kwia­to­sta­nem, do­ty­czą­cy kwia­to­sta­nu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwiatosław

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) rzad. imię|pol­ski|m.;


Źródła:

Wiktionary

Kwiatosława

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) rzad. imię|pol­ski|ż.;

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. i B. lp. od: Kwia­to­sław


Źródła:

Wiktionary

Kwiatownik

ro­dzaj pta­ków z ro­dzi­ny nek­tar­ni­ków


Źródła:

SJP.pl

Kwiatowość

→ kwia­to­wy


Patrz:kwiatowy

Źródła:

SJP.pl

Kwiatowy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy kwia­tów


Źródła:

Wiktionary

Kwiatunio

zdrob­nie­nie od: kwiat; kwia­tuś, kwia­tek


Źródła:

SJP.pl

Kwiatuszek

zdrob­nie­nie od: kwiat


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od: kwiat

 (1.2) mały kwiat

 (1.3) uczn. dziew­czy­na, która czę­sto prze­by­wa z chłop­ca­mi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwiatuszkowy

→ kwia­tu­szek


Patrz:kwiatuszek

Źródła:

SJP.pl

Kwiatuś

zdrob­nie­nie od: kwiat; kwia­tek, kwia­tu­nio


Źródła:

SJP.pl

Kwiatówka

kwia­tów­ka zmierzch­ni­co­wa­ta - ga­tu­nek owada z ro­dzi­ny bzy­go­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Kwic

[czy­taj: kłik] typ sko­ro­wi­dza, w któ­rym klu­czo­we słowa znaj­du­ją się w środ­ku wier­sza (skrót od: key word in con­text - słowo klu­czo­we w kon­tek­ście)


Źródła:

SJP.pl

Kwiczenie

głos wy­da­wa­ny przez świ­nie, dziki; kwi­ka­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) wy­da­wa­nie cha­rak­te­ry­stycz­ne­go, ty­po­we­go dla świni, głosu o wy­so­kim tonie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwiczeć

wy­da­wać z sie­bie od­gło­sy świń; kwi­kać


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. zak­wi­czeć, kwi­knąć)

 (1.1) o świni: wy­da­wać cha­rak­te­ry­stycz­ny głos

 (1.2) o czło­wie­ku: wy­da­wać ostre dźwię­ki, o wy­so­kim tonie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwiczoł

ptak z ro­dzi­ny dro­zdów, gnia­zdu­je głów­nie w par­kach i ogro­dach


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Tur­dus pi­la­ris|ref=tak., nie­wiel­ki eu­ro­pej­ski ptak wę­drow­ny;


Kwi­czoł ("Tur­dus pi­la­ris") – ga­tu­nek śred­niej wiel­ko­ści ptaka wę­drow­ne­go z ro­dzi­ny dro­zdo­wa­tych (Tur­di­dae), za­miesz­ku­ją­cy pół­noc­ną i środ­ko­wo-wschod­nią Eu­ro­pę na wschód od Renu i pół­noc od Alp oraz Azję do środ­ko­wej Sy­be­rii (aż do rzeki Ałdan). W 2. po­ło­wie XX wieku sko­lo­ni­zo­wał też część za­chod­niej Eu­ro­py i Wyspy Bry­tyj­skie. Zi­mu­je w po­łud­nio­wej i za­chod­niej Eu­ro­pie, pół­noc­nej Afry­ce oraz w Azji Po­łud­nio­wo-Za­chod­niej. Nie wy­róż­nia się pod­ga­tun­ków.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwidziński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kwidzyn

mia­sto w Pol­sce


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie po­mor­skim;


Kwi­dzyn ( Qu­e­din/In­su­la Sanc­tae Ma­riae, Ma­rien­wer­der) – mia­sto w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, sie­dzi­ba po­wia­tu kwi­dzyń­skie­go i gminy wiej­skiej Kwi­dzyn.

We­dług da­nych GUS z 30 czerw­ca 2024 r., Kwi­dzyn li­czył 36 731 miesz­kań­ców i był pod wzglę­dem licz­by lud­no­ści dzie­wią­tym mia­stem w wo­je­wództ­wie po­mor­skim.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwidzynianin

miesz­ka­niec Kwi­dzy­na


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Kwi­dzy­na

 (1.2) osoba po­cho­dzą­ca z Kwi­dzy­na, uro­dzo­na w Kwi­dzy­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwidzynianka

miesz­kan­ka Kwi­dzy­na


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Kwi­dzy­na

 (1.2) ko­bie­ta po­cho­dzą­ca z Kwi­dzy­na, uro­dzo­na w Kwi­dzy­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwidzyński

przy­miot­nik od: Kwi­dzyn


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Kwi­dzy­nem, do­ty­czą­cy Kwi­dzy­na


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwiecenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kwie­cić.


Źródła:

Wiktionary

Kwiecewo

Kwie­ce­wo – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim, w po­wie­cie olsz­tyń­skim, w gmi­nie Świąt­ki.

W la­tach 1954–1959 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Kwie­ce­wo, po jej znie­sie­niu w gro­ma­dzie Świąt­ki. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa olsz­tyń­skie­go. Wieś znaj­du­je się w hi­sto­rycz­nym re­gio­nie War­mia.


Źródła:

Wikipedia

Kwieciak

chrzą­szczyk z ro­dzi­ny ryj­kow­ców, szkod­nik drzew owo­co­wych


Źródła:

SJP.pl

Kwieciarka

→ kwie­ciarz; kwia­ciar­ka


Źródła:

SJP.pl

Kwieciarnia

sklep, w któ­rym sprze­da­je się kwia­ty, bu­kie­ty; kwia­ciar­nia


Źródła:

SJP.pl

Kwieciarstwo

kwia­ciar­stwo;
1. upra­wa ro­ślin ozdob­nych;
2. wyrób sztucz­nych kwia­tów;
3. han­del kwia­ta­mi


Źródła:

SJP.pl

Kwieciarz

czło­wiek ho­du­ją­cy lub sprze­da­ją­cy kwia­ty; kwia­ciarz


Źródła:

SJP.pl

Kwieciaty

rzad­ko: ozdo­bio­ny kwia­ta­mi lub wzo­rem w barw­ne kwia­ty; kwia­cia­ty, kwie­ci­sty, kwia­cia­sty, kwiet­ny


Źródła:

SJP.pl

Kwiecie

ro­śli­ny kwit­ną­ce lub kwia­ty


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) książk. kwia­ty (szcze­gól­nie w od­nie­sie­niu do ich dużej ilo­ści, wie­lo­ści, in­ten­syw­no­ści barw lub za­pa­chów)


Kwie­cie (nazwa obocz­na: Wy­so­ka Brzo­za) – przy­sió­łek wsi Kal­sko w Pol­sce, po­ło­żo­ny w wo­je­wództ­wie lu­bu­skim, w po­wie­cie mię­dzy­rzec­kim, w gmi­nie Mię­dzy­rzecz. Wcho­dzi w skład so­łect­wa Kal­sko.

W la­tach 1975–1998 przy­sió­łek ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­żał do wo­je­wództ­wa go­rzow­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwiecień

czwar­ty mie­siąc w roku ka­len­da­rzo­wym


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) czwar­ty mie­siąc w roku (wg ka­len­da­rza gre­go­riań­skie­go i ju­liań­skie­go);


Kwie­cień – czwar­ty mie­siąc w roku, we­dług ka­len­da­rza gre­go­riań­skie­go ma 30 dni.

Kwie­cień jest mie­sią­cem wio­sen­nym na pół­ku­li pół­noc­nej, a je­sien­nym na po­łud­nio­wej.

Kwie­cień za­wsze za­czy­na się w ten sam dzień ty­god­nia co li­piec, a w la­tach prze­stęp­nych do­dat­ko­wo także co sty­czeń.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwiecisto

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) barw­nie, będąc przy­o­zdo­bio­nym w kwia­ty

 (1.2) przen. ozdob­nie, w spo­sób na­pu­szo­ny i sztucz­ny


Źródła:

Wiktionary

Kwiecistość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest kwie­ci­ste; cecha tych, któ­rzy są kwie­ci­ści


Źródła:

Wiktionary

Kwiecistszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: kwie­ci­sty


Źródła:

SJP.pl

Kwiecisty

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) po­kry­ty licz­ny­mi kwia­ta­mi

 (1.2) ozdo­bio­ny ko­lo­ro­wym wzo­rem kwia­to­wym

 (1.3) o spo­so­bie wy­po­wie­dzi: bo­ga­ty w ozdob­ni­ki, wy­szu­ka­ne formy wy­po­wie­dzi


Źródła:

Wiktionary

Kwieciszewo

Kwie­ci­sze­wo (niem. "Blütenau") – wieś (daw­niej mia­sto) w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ku­jaw­sko-po­mor­skim, w po­wie­cie mo­gi­leń­skim, w gmi­nie Mo­gil­no.

Kwie­ci­sze­wo uzy­ska­ło lo­ka­cję miej­ską w 1342 roku, zde­gra­do­wa­ne w 1874 roku.


Źródła:

Wikipedia

Kwieciszowice

Kwie­ci­szo­wi­ce ( Blu­men­dorf) – wieś w Pol­sce (so­łect­wo), po­ło­żo­na w po­łud­nio­wo-za­chod­niej czę­ści wo­je­wództ­wa dol­no­ślą­skie­go, w po­wie­cie lwó­wec­kim, w gmi­nie (miej­sko-wiej­skiej) Mirsk.


Źródła:

Wikipedia

Kwiecić

po­e­tyc­ko:
1. zdo­bić, okry­wać kwia­ta­mi; maić;
2. prze­sta­rza­łe: zdo­bić wyrób sta­lo­wy ele­men­ta­mi ze złota lub sre­bra;
3. kwie­cić się - po­kry­wać się kwia­ta­mi, rozk­wi­tać


cza­sow­nik

 (1.1) zdo­bić kwia­ta­mi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwieciński

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kwieciściej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ków: kwie­ci­ście, kwie­ci­sto


Źródła:

SJP.pl

Kwiek

naz­wi­sko


Kwiek – pol­skie naz­wi­sko. Na po­cząt­ku lat 90. XX wieku w Pol­sce no­si­ły je 1889 osoby, we­dług no­wszych, in­ter­ne­to­wych opar­ty da­nych licz­ba jest 2220. Naz­wi­sko może po­cho­dzić od rze­czow­ni­ka "kwiek" "ćwiek, gwóźdź" lub cza­sow­ni­ka "kwie­kać" "być roz­szcze­pio­nym". To po raz pier­wszy od­no­to­wa­no w Pol­sce w 1651 roku.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kwieta

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) rzad. imię|pol­ski|ż.;


Kwie­ta – imię żeń­skie po­cho­dze­nia ła­ciń­skie­go, oz­na­cza­ją­ce „spo­koj­na”. Pa­tron­ką tego imie­nia jest św. Kwie­ta, wspo­mi­na­na we­dług jed­nych źró­deł wspól­nie ze św. Te­o­do­rą, zaś zgod­nie z in­ny­mi – ze św. Hi­la­rym, swoim mężem.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kwietni

przy­miot­nik

 (1.1) przest. pełen kwia­tów; ob­sy­pa­ny kwia­ta­mi


Źródła:

Wiktionary

Kwietnica

ro­dzaj chrzą­szczy z ro­dzi­ny poś­więt­ni­ko­wa­tych


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kwietniczek

1. kwiet­ni­czek dwo­ja­czek - ga­tu­nek chrzą­szcza z ro­dzi­ny bo­gat­ko­wa­tych;
2. zdrob­nie­nie od: kwiet­nik


Źródła:

SJP.pl

Kwietnie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) ob­fi­tu­jąc w kwia­ty; będąc peł­nym kwia­tów


Źródła:

Wiktionary

Kwietniewo

Kwiet­nie­wo ( Königlich Blu­me­nau, 1931-1945 "Königsblumenau") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim, w po­wie­cie el­blą­skim, w gmi­nie Rych­li­ki

Miej­sco­wość leży przy dro­dze wo­je­wódz­kiej nr 527.

W la­tach 1954–1961 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Kwiet­nie­wo, po jej znie­sie­niu w gro­ma­dzie Rych­li­ki. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa el­blą­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Kwietniewski

naz­wi­sko


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Kwiet­nie­wem, do­ty­czą­cy Kwiet­nie­wa


Kwiet­niew­ski (forma żeń­ska: Kwiet­niew­ska; licz­ba mnoga: Kwiet­niew­scy) – naz­wi­sko pol­skie. Wg bazy PESEL 17.01.2015 naz­wi­sko to no­si­ło 2351 Po­la­ków.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwietnik

1. półka, lub cały ze­staw półek przez­na­czo­ne na kwia­ty do­nicz­ko­we;
2. grząd­ka ob­sa­dzo­na de­ko­ra­cyj­nie kwia­ta­mi w parku lub ogro­dzie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ze­staw pó­łe­czek z pod­staw­ka­mi na kwia­ty

 (1.2) ogrod. teren ob­sa­dzo­ny kwia­ta­mi;

 (1.3) po­jem­nik do sa­dze­nia w nim kwia­tów

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) zool. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Mi­su­me­na vatia|ref=tak., ga­tu­nek pa­ją­ka z ro­dza­ju Mi­su­me­na, który czyha na ofia­ry w kwia­tach;

 (2.2) zool. pająk z ga­tun­ku kwiet­ni­ków (2.1)


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwietnikowy

→ kwiet­nik


Patrz:kwietnik

Źródła:

SJP.pl

Kwietniowy

→ kwie­cień


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) cha­rak­te­ry­stycz­ny dla kwiet­nia, zwią­za­ny z kwiet­niem; taki, jak w kwiet­niu


Patrz:kwiecień

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwietniówka

1. wy­ciecz­ka zor­ga­ni­zo­wa­na w kwiet­niu;
2. ko­bie­ta w ciąży, któ­rej poród pla­no­wa­ny jest w kwiet­niu;
3. bę­si­ca kwiet­niów­ka - ga­tu­nek ćmy z ro­dzi­ny mier­ni­kow­co­wa­tych


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) tu­ryst. or­ga­ni­zo­wa­na w kwiet­niu wy­ciecz­ka za mia­sto, za­ba­wa na wol­nym po­wie­trzu (zwła­szcza w lesie)


Kwiet­niów­ka – nie­o­fi­cjal­ny przy­sió­łek wsi Mi­cha­łów-Re­gi­nów w Pol­sce, po­ło­żo­nej w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie le­gio­now­skim, w gmi­nie Wie­li­szew (do 31 grud­nia 2007 w gmi­nie Nie­po­ręt).

Leży na pół­noc od Mi­cha­ło­wa-Re­gi­no­wa, w re­jo­nie ulic Dłu­giej i Głów­nej.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwietność

→ kwiet­ny; kwie­ci­sty


Źródła:

SJP.pl

Kwietny

po­e­tyc­ko: po­kry­ty ros­ną­cy­mi kwia­ta­mi; także: przy­bra­ny kwia­ta­mi; kwie­ci­sty, uk­wie­co­ny


Źródła:

SJP.pl

Kwietosław

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) rzad. imię|pol­ski|m.;


Źródła:

Wiktionary

Kwietosława

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) rzad. imię|pol­ski|ż.;

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. i B. lp. od: Kwie­to­sław


Źródła:

Wiktionary

Kwietysta

1. zwo­len­nik kwie­tyz­mu;
2. czło­wiek o bier­nej po­sta­wie w od­nie­sie­niu do świa­ta i spraw ży­cio­wych


Źródła:

SJP.pl

Kwietystka

1. zwo­len­nicz­ka kwie­tyz­mu;
2. ko­bie­ta o bier­nej po­sta­wie w od­nie­sie­niu do świa­ta i spraw ży­cio­wych


Źródła:

SJP.pl

Kwietystyczny

→ kwie­tyzm


Patrz:kwietyzm

Źródła:

SJP.pl

Kwietyzm

1. bier­ny sto­su­nek do świa­ta, brak wszel­kiej ak­tyw­no­ści, bez­na­mięt­ność wobec ota­cza­ją­cej rze­czy­wi­sto­ści;
2. dok­try­na re­li­gij­no-etycz­na stwo­rzo­na przez hisz­pań­skie­go te­o­lo­ga M. De Mo­li­no­sa, gło­szą­ca, że pod­sta­wą życia re­li­gij­ne­go po­win­na być mod­lit­wa, kon­tem­pla­cja i bier­ne pod­da­nie woli Bożej


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) hist. rel. nurt kła­dą­cy na­cisk na kon­tem­plo­wa­nie i mod­lit­wę;

 (1.2) brak za­an­ga­żo­wa­nia, bier­ność


Kwie­tyzm (łac. "qu­ie­tus", spo­kój) – nurt te­o­lo­gii i du­cho­wo­ści w Ko­ście­le ka­to­lic­kim, uz­na­ny za he­rez­ję, kła­dą­cy na­cisk na osią­gnię­cie mi­stycz­nie po­ję­te­go spo­ko­ju wew­nętrz­ne­go drogą zu­peł­nej bier­no­ści oraz wy­rze­cze­nia się wol­nej woli.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwik

głos wy­da­wa­ny przez świ­nie; kwi­cze­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ostry, wy­so­ki dźwięk wy­da­wa­ny przez świ­nię


Kwik (nazwa obocz­na: Krzyk, Qu­ic­ka) – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim, w po­wie­cie pi­skim, w gmi­nie Pisz nad je­zio­rem Bia­ło­ław­ki.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwikania

głos wy­da­wa­ny przez świ­nie, dziki; kwi­cze­nie


Źródła:

SJP.pl

Kwikanie

głos wy­da­wa­ny przez świ­nie, dziki; kwi­cze­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kwi­kać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwikać

wy­da­wać z sie­bie od­gło­sy świń; kwi­czeć


Źródła:

SJP.pl

Kwiknięcie

głos wy­da­wa­ny przez niek­tó­re zwie­rzę­ta, zwła­szcza przez świ­nie, dziki


Źródła:

SJP.pl

Kwilaja

drze­wo z Ame­ry­ki Po­łud­nio­wej, któ­re­go kora uży­wa­na bywa do pra­nia tka­nin, w prze­my­śle kos­me­tycz­nym i lecz­nict­wie; my­dło­krzew, my­dło­drzew, my­dło­ka


Źródła:

SJP.pl

Kwilcz

wieś w Pol­sce


Kwilcz – wieś so­łec­ka i gmin­na w za­chod­niej Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie mię­dzy­chodz­kim, sie­dzi­ba gminy Kwilcz.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kwilecki

→ Kwilcz


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Patrz:Kwilcz

Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kwilenia

1. ci­chut­ko pła­kać;
2. o pta­kach: śpie­wać, ćwier­kać, szcze­bio­tać, ciur­kać, wy­da­wać trele


Źródła:

SJP.pl

Kwilenianin

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Kwi­le­nia


Źródła:

Wiktionary

Kwilenianka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Kwi­le­nia


Źródła:

Wiktionary

Kwilenie

1. ci­chut­ko pła­kać;
2. o pta­kach: śpie­wać, ćwier­kać, szcze­bio­tać, ciur­kać, wy­da­wać trele


Źródła:

SJP.pl

Kwileń

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wieś w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie ple­szew­skim, w gmi­nie Chocz;


Kwi­leń – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie ple­szew­skim, w gmi­nie Chocz. Jest drugą co do licz­by lud­no­ści miej­sco­wo­ścią w gmi­nie. Kwi­leń po­ło­żo­ny jest przy dro­dze wo­je­wódz­kiej 442 Ka­lisz- Wrze­śnia. Przez miej­sco­wość prze­pły­wa Pros­na.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kwileński

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) od­no­szą­cy się do Kwi­le­nia, zwią­za­ny z Kwi­le­niem


Źródła:

Wiktionary

Kwilić

1. ci­chut­ko pła­kać;
2. o pta­kach: śpie­wać, ćwier­kać, szcze­bio­tać, ciur­kać, wy­da­wać trele


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. zak­wi­lić)

 (1.1) wy­da­wać cien­kie, pis­kli­we dźwię­ki

 (1.2) przen. skar­żyć się w spo­sób cichy, ża­łos­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwindecz

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy lub żeń­ski

 (1.1) daw. karc. ro­dzaj gry w karty


Źródła:

Wiktionary

Kwinkunks

układ pię­ciu przed­mio­tów, w któ­rym czte­ry są na wierz­choł­kach (np. pro­sto­ką­ta, kwa­dra­tu), a piąty w środ­ku


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) daw. układ pię­ciu obiek­tów, w któ­rym czte­ry znaj­du­ją się na ką­tach, a piąty w środ­ku; rów­nież motyw de­ko­ra­cyj­ny o takim ukła­dzie;


Kwin­kunks (łac. qu­in­cunx – "qu­in­que" + "uncia", „pięć dwu­na­stych”) – pię­cio­e­le­men­to­wy wzór ge­o­me­trycz­ny, spo­ty­ka­ny m.in. na kar­tach do gry, ko­ściach do gry i kost­kach do­mi­na, skła­da­ją­cy się z czte­rech ele­men­tów w czte­rech ro­gach czwo­ro­ką­ta i jed­ne­go poś­rod­ku po­mię­dzy nimi.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwinkwenium

daw­niej: pię­cio­le­cie; kwink­wen­nium


Źródła:

SJP.pl

Kwinkwennium

daw­niej: pię­cio­le­cie; kwink­we­nium


Źródła:

SJP.pl

Kwinkwerema

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) sta­roż. mar. rzym­ska ga­le­ra o kilku rzę­dach wio­seł, ob­słu­gi­wa­nych na trzech po­zio­mach przez łącz­nie pię­ciu wio­śla­rzy;


Kwink­we­re­ma lub pen­te­ra (łac. "quinquerēmis [navis]"; gr. πεντήρης pentērēs) – rzym­ska ga­le­ra o kilku rzę­dach wio­seł, w okre­sie re­pu­bli­ki naj­czę­ściej uży­wa­ny typ okrę­tu wo­jen­ne­go.

Była to rzym­ska wer­sja roz­po­wszech­nio­ne­go w cza­sach hel­le­ni­stycz­nych wo­jen­ne­go kil­ku­rzę­dow­ca, któ­re­go po­mysł kon­struk­cji przy­pi­su­je się sy­ra­ku­zań­skie­mu ty­ra­no­wi Dio­niz­ju­szo­wi Star­sze­mu to­czą­ce­mu wów­czas walki z Kar­ta­gi­ną.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kwinoa

krze­wią­ca się ro­śli­na ziel­na z ro­dzi­ny ko­mo­so­wa­tych


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) spoż. kasza z ziar­na ko­mo­sy ry­żo­wej


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwinta

in­ter­wał mię­dzy stop­nia­mi skali mu­zycz­nej


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) muz. in­ter­wał pię­ciu tonów mię­dzy dźwię­ka­mi

 (1.2) muz. naj­cień­sza stru­na skrzy­piec

 (1.3) sport. pół­ko­li­sta po­zy­cja obron­na w szer­mier­ce

 (1.4) sport. jeźdz. ze­spół pię­ciu go­nitw


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwintal

po­za­u­kła­do­wa jed­nost­ka masy uży­wa­na w rol­nict­wie, równa 100 ki­lo­gra­mom; de­cy­to­na


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) jed­nost­ka masy równa 100 kg, sto­so­wa­na w obro­cie rol­ni­czym;


Kwin­tal (arab. "qinṭār" przez fr. "qu­in­tal") – po­za­u­kła­do­wa jed­nost­ka miary masy uży­wa­na tra­dy­cyj­nie przez rol­ni­ków, w wy­daw­nict­wach fa­cho­wych zwana de­cy­to­ną. Zwana jest po­tocz­nie metr (nie mylić z me­trem – jed­nost­ką dłu­go­ści).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwintdecyma

in­ter­wał mu­zycz­ny zło­żo­ny z dwóch oktaw


Kwint­de­cy­ma – in­ter­wał zło­żo­ny za­war­ty mię­dzy pięt­na­sto­ma ko­lej­ny­mi stop­nia­mi skali mu­zycz­nej. W sze­re­gu za­sad­ni­czym na­tu­ral­nie wy­stę­pu­je kwint­de­cy­ma czy­sta. Za­sto­so­wa­nie zna­ków chro­ma­tycz­nych poz­wa­la zmie­nić jej roz­miar. In­ter­wa­ły więk­sze od kwint­de­cy­my okre­śla się jako od­po­wied­nią licz­bę oktaw oraz in­ter­wał pro­sty, np. trzy ok­ta­wy i kwar­ta czy­sta (C-f²).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kwintecik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od kwin­tet


Źródła:

Wiktionary

Kwinternion

ze­szyt rę­ko­pi­śmien­ny, skła­da­ją­cy się z pię­ciu kart per­ga­mi­nu lub pa­pie­ru


Kwin­ter­nion – skład­ka rę­ko­pi­su zło­żo­na z pię­ciu kart per­ga­mi­nu lub pa­pie­ru.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kwintesencja

1. sedno, isto­ta, me­ri­tum spra­wy, jej sens;
2. w fi­lo­zo­fii Ary­sto­te­le­sa i jego na­śla­dow­ców - piąty naj­do­sko­nal­szy z ży­wio­łów, różny od ziemi, wody, po­wie­trza i ognia


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ele­men­ty naj­waż­niej­sze dla ja­kiejś spra­wy; isto­ta rze­czy

 (1.2) fiz. hi­po­te­tycz­na forma ciem­nej ener­gii

 (1.3) filoz. naj­do­sko­nal­szy ży­wioł wszechś­wia­ta, two­rzy­wo ciał nie­bie­skich


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwintesencjonalny

→ kwin­te­sen­cja


Patrz:kwintesencja

Źródła:

SJP.pl

Kwintet

ze­spół mu­zycz­ny zło­żo­ny z pię­ciu wy­ko­naw­ców


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) muz. ze­spół pię­ciu mu­zy­ków lub śpie­wa­ków

 (1.2) muz. utwór mu­zycz­ny skom­po­no­wa­ny na pięć in­stru­men­tów lub pięć gło­sów


Kwin­tet (z wł. "qu­in­tel­lo" od "qu­in­to", czyli piąty) – dwuz­nacz­ne po­ję­cie mu­zycz­ne:

Kwin­te­ty jako ut­wo­ry mogą mieć formę so­na­to­wo­wą.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwintetowy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kwin­te­tem, do­ty­czą­cy kwin­te­tu


Źródła:

Wiktionary

Kwintola

fi­gu­ra ryt­micz­na pow­sta­ła z po­dzia­łu dwu­dziel­nej war­to­ści ryt­micz­nej na pięć rów­nych czę­ści


Kwin­to­la – nazwa jed­ne­go z nie­re­gu­lar­nych po­dzia­łów war­to­ści ryt­micz­nych.

Je­że­li nutę dwu­dziel­ną (np. całą nutę, pół­nu­tę, ćwierć­nu­tę) za­miast na 4 po­dzie­li się na 5 rów­nych war­to­ści, wów­czas taka fi­gu­ra ryt­micz­na na­zy­wa się kwin­to­lą.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kwintowy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kwin­tą, do­ty­czą­cy kwin­ty


Źródła:

Wiktionary

Kwintus

imię mę­skie ła­ciń­skie­go po­cho­dze­nia


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|m.;


Kwin­tus – imię mę­skie po­cho­dze­nia ła­ciń­skie­go, na­le­żą­ce do nie­licz­nej grupy naj­star­szych imion rzym­skich (imion wła­ści­wych, "pra­e­no­men", por. Marek, Ty­be­riusz, Aulus, Ma­niusz, Ga­jusz, Lu­cjusz, Pu­bliusz, Tytus), oz­na­cza­ją­ce „piąte dziec­ko”.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwintyl

w ma­te­ma­ty­ce: piąta część da­ne­go zbio­ru; kwan­tyl pią­te­go rzędu


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) stat. kwan­tyl rzędu 1/5, 2/5, 3/5, 4/5


Kwin­tyl – kwan­tyl rzędu 1/5 (pier­wszy kwin­tyl, dolny kwin­tyl), 2/5, 3/5 lub 4/5 (czwar­ty kwin­tyl, górny kwin­tyl). 20% ob­ser­wa­cji ma war­to­ści po­ni­żej dol­ne­go kwin­ty­la, a 20% po­wy­żej gór­ne­go kwin­ty­la.

Przy po­mo­cy kwin­ty­li czę­sto re­da­gu­je się za­sa­dę Pa­re­to: dolny kwin­tyl obiek­tów ge­ne­ru­je 80% za­so­bów.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwintylian

rzym­ski mówca, ok. 35-95


Mar­cus Fa­bius Qu­in­ti­lia­nus (ok. 35 – ok. 96) – rzym­ski retor i pe­da­gog w dzie­dzi­nie te­o­rii wy­mo­wy. Pier­wszy płat­ny z kasy pań­stwo­wej na­u­czy­ciel re­to­ry­ki.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kwintylianowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Kwin­ty­lia­na lub z nim zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Kwintyliard

licz­ba wy­no­szą­ca 10^33


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) mat. licz­ba o war­to­ści 1 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 = 1033;


Kwin­ty­liard – licz­ba o war­to­ści: 1 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 = 1033, czyli je­dyn­ka i 33 zera w za­pi­sie dzie­sięt­nym. Ter­min "kwin­ty­liard" jest sto­so­wa­ny w na­zew­nict­wie li­czeb­ni­ków w skali dłu­giej i nie ma swo­je­go od­po­wied­ni­ka w skali krót­kiej.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwintylion

1. w Pol­sce, An­glii, Niem­czech: ty­siąc kwa­dry­lio­nów (je­dyn­ka z trzy­dzie­sto­ma ze­ra­mi);
2. w kra­jach po­łud­nio­wej Eu­ro­py, Fran­cji, Sta­nach Zjed­no­czo­nych i byłym Związ­ku Ra­dziec­kim: je­dyn­ka z osiem­na­sto­ma ze­ra­mi


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) licz­ba 1030;

 (1.2) w niek­tó­rych kra­jach 1018


Kwin­ty­lion – licz­ba o war­to­ści: 1 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 = 1030, czyli je­dyn­ka i 30 zer w za­pi­sie dzie­sięt­nym.

W kra­jach sto­su­ją­cych tzw. krót­ką skalę (głów­nie kraje an­glo­ję­zycz­ne) kwin­ty­lion oz­na­cza 1 000 000 000 000 000 000 = 1018, czyli try­lion w po­zo­sta­łych kra­jach.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwintylionowy

→ kwin­ty­lion


Patrz:kwintylion

Źródła:

SJP.pl

Kwintylowy

→ kwin­tyl


Patrz:kwintyl

Źródła:

SJP.pl

Kwiotek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. kwiat, ro­śli­na

 (1.2) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. okrą­gły motyw ko­ron­kar­ski


Źródła:

Wiktionary

Kwirla

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) reg. pozn. - wa­riant pi­sow­ni słowa → kwyr­la


Źródła:

Wiktionary

Kwirlejka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) reg-pl|Poz­nań. urzą­dze­nie ku­chen­ne do mie­sza­nia, mą­tew­ka; zob. kwir­la.


Źródła:

Wiktionary

Kwiryn

imię mę­skie


Kwi­ryn (łac. "Qu­i­ri­nus") – jeden z pię­ciu głów­nych i naj­star­szych bogów rzym­skich, czczo­ny pod po­sta­cią włócz­ni.

Był bo­giem kwi­ry­tów ("Qu­i­ri­tes"), tzn. zbroj­nych Rzy­mian („na­ro­du uz­bro­jo­ne­go we włócz­nie”; od "qu­i­ris" – włócz­nia).

Wraz z Jo­wi­szem i Mar­sem sta­no­wi­li trój­cę naj­wyż­szych bogów pań­stwa rzym­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kwiryna

imię żeń­skie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|ż.


Kwi­ry­na – żeń­ski od­po­wied­nik imie­nia Kwi­ryn o ła­ciń­skim po­cho­dze­niu.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwirynalski

przy­miot­nik od: Kwi­ry­nał


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z Kwi­ry­na­łem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwirynał

1. jedno z sied­miu wzgórz sta­ro­żyt­ne­go Rzymu;
2. pałac na wzgó­rzu o tej samej naz­wie bę­dą­cy sie­dzi­bą pre­zy­den­ta Włoch;
3. przen. rząd wło­ski (zwła­szcza w odróż­nie­niu od Wa­ty­ka­nu)


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. hist. naj­wyż­sze z sied­miu wzgórz Rzymu;

 (1.2) ar­chit. hist. pałac pre­zy­den­ta Włoch znaj­du­ją­cy się na Kwi­ry­na­le (1.1)

 (1.3) przen. rząd wło­ski


Kwi­ry­nał ( Col­lis Qu­i­ri­na­lis, Qu­i­ri­na­le) – naj­wyż­sze z sied­miu wzgórz Rzymu, znaj­du­ją­ce się w cen­trum mia­sta, po wschod­niej stro­nie Tybru. W cza­sach an­tycz­nych skła­da­ło się z trzech szczy­tów: "La­tia­ris", "Mu­cia­lis" i "Sa­lu­ta­ris", które zni­knę­ły z po­wo­du prac bu­dow­la­nych pro­wa­dzo­nych od XVI wieku.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwiryniny

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Kwi­ry­ny lub z nią zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Kwirynowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Kwi­ry­na lub z nim zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Kwiryta

peł­no­praw­ny oby­wa­tel sta­ro­żyt­ne­go Rzymu


Źródła:

SJP.pl

Kwisa

rzeka w Pol­sce


Kwisa ( Queis) – rzeka w po­łud­nio­wo-za­chod­niej Pol­sce, pły­nie przez wo­je­wództ­wo dol­no­ślą­skie i lu­bu­skie, lewy (naj­dłuż­szy) do­pływ Bobru, dłu­gość 126,8 km, po­wierzch­nia zlew­ni 1026 km² (z czego na te­re­nie kraju 994,9 km²), źró­dła na wy­so­ko­ści ok. 1020 m n.p.m., uj­ście – ok. 110 m n.p.m.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kwit

pi­sem­ny dowód otrzy­ma­nia cze­goś lub zaś­wiad­cze­nie upo­waż­nia­ją­ce do od­bio­ru cze­goś


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) pi­sem­ny dowód otrzy­ma­nia cze­goś lub zaś­wiad­cze­nie upo­waż­nia­ją­ce do od­bio­ru cze­goś

 (1.2) pot. pie­nią­dze, go­tów­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwita

po­tocz­nie:
1. wy­krzy­knik za­my­ka­ją­cy wy­po­wiedź, pod­kre­śla­ją­cy, że mó­wią­cy nie ma nic wię­cej do po­wie­dze­nia na dany temat, lub że to, o czym była mowa, zo­sta­ło za­koń­czo­ne; (i) ko­niec, (i) już, (i) basta, (i) tyle;
2. wy­krzy­knik wy­ra­ża­ją­cy nakaz za­koń­cze­nia cze­goś; basta, dosyć, dość, fi­ni­to, ko­niec, szlus


wy­krzy­knik

 (1.1) …za­my­ka­ją­cy wy­po­wiedź, pod­kre­śla­ją­cy, że na­daw­ca nie ma nic wię­cej do po­wie­dze­nia na dany temat lub że to, o czym była mowa, zo­sta­ło za­koń­czo­ne

 (1.2) …wy­ra­ża­ją­cy w spo­sób sta­now­czy wolę za­koń­cze­nia cze­goś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwitacja

prze­sta­rza­le: pok­wi­to­wa­nie, kwit


Źródła:

SJP.pl

Kwitacyja

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) stpol. kwit, pok­wi­to­wa­nie


Źródła:

Wiktionary

Kwitariusz

blo­czek z dru­ko­wa­ny­mi blan­kie­ta­mi kwi­tów


Źródła:

SJP.pl

Kwitariuszowy

→ kwi­ta­riusz


Patrz:kwitariusz

Źródła:

SJP.pl

Kwiteczek

zdrob­nie­nie od: kwi­tek


Źródła:

SJP.pl

Kwitek

zdrob­nie­nie od: kwit


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od: kwit


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwitnienie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) bot. okres doj­rza­ło­ści u ro­ślin na­sien­nych, w któ­rym do­cho­dzi do wyt­wa­rza­nia kwia­tów


Kwit­nie­nie, okres kwit­nie­nia, okres doj­rza­ło­ści – u ro­ślin na­sien­nych okres, w któ­rym do­cho­dzi do wyt­wo­rze­nia kwia­tów. Ro­śli­ny w po­cząt­ko­wym okre­sie wzro­stu nie są w sta­nie wyt­wo­rzyć kwia­tów. Czas ten okre­śla­ny jest jako okres mło­do­cia­ny lub ju­we­nil­ny, a jego dłu­gość za­le­ży od ga­tun­ku ro­śli­ny oraz wa­run­ków w ja­kich na­stę­pu­je jej wzrost.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kwitnięcie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kwit­nąć.


Źródła:

Wiktionary

Kwitnący

o czło­wie­ku i jego wy­glą­dzie: taki, który wska­zu­je na dobre zdro­wie i sa­mo­po­czu­cie; krzep­ki, hoży


forma cza­sow­ni­ka.

 (1.1) imie­słów przy­miot­ni­ko­wy czyn­ny od: kwit­nąć (kwie­cić się)

 (1.2) imie­słów przy­miot­ni­ko­wy czyn­ny od: kwit­nąć (roz­wi­jać się)

przy­miot­nik od­cza­sow­ni­ko­wy

 (2.1) przen. w do­sko­na­łej for­mie; wy­glą­da­ją­cy zdro­wo


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwitnąć

1. o ro­śli­nie: roz­wi­jać się z pącz­ka w kwiat, okry­wać się kwia­ta­mi; kwie­cić się;
2. o czło­wie­ku: być w do­sko­na­łej for­mie fi­zycz­nej i psy­chicz­nej; trzy­mać się;
3. roz­wi­jać się po­myśl­nie, na­bie­rać roz­ma­chu; pro­spe­ro­wać, krze­wić się


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. zak­wit­nąć)

 (1.1) bot. roz­wi­jać i wy­da­wać kwia­ty

 (1.2) przen. roz­wi­jać się, pro­spe­ro­wać


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwitować

1. pot­wier­dzać otrzy­ma­nie cze­goś swoim pod­pi­sem,
2. re­a­go­wać na coś zdaw­ko­wo


cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny (dk. skwi­to­wać, pok­wi­to­wać)

 (1.1) pot­wier­dzać pod­pi­sem lub wy­sta­wie­niem do­ku­men­tu (kwitu, pok­wi­to­wa­nia)

 (1.2) zwięź­le pod­su­mo­wy­wać


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwitowe

→ kwit


Patrz:kwit

Źródła:

SJP.pl

Kwitownik

ele­ment kon­tro­li au­to­ma­tycz­nej w ukła­dzie elek­trycz­nym


Źródła:

SJP.pl

Kwitowy

→ kwit


Patrz:kwit

Źródła:

SJP.pl

Kwity

pi­sem­ny dowód otrzy­ma­nia cze­goś lub zaś­wiad­cze­nie upo­waż­nia­ją­ce do od­bio­ru cze­goś


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) środ. muz. stro­ny za­pi­sa­ne nu­ta­mi

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) M., B. i W. lm. od: kwit


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwiz

kon­kurs po­le­ga­ją­cy na od­po­wia­da­niu na py­ta­nia o te­ma­ty­ce zaz­wy­czaj wcze­śniej okre­ślo­nej, bę­dą­cy naj­czę­ściej im­pre­zą roz­ryw­ko­wą; quiz


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) spol­szczo­na wer­sja słowa: quiz


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwizowy

→ kwiz; qu­i­zo­wy


Źródła:

SJP.pl

Kwk

skró­to­wiec

 (1.1) = górn. Ko­pal­nia Węgla Ka­mien­ne­go


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kwo

bar­dzo rzad­ko: wyraz na­śla­du­ją­cy głos kury, zwy­kle pow­ta­rza­ny; ko (czę­ściej), kwok (bar­dzo rzad­ko)


Źródła:

SJP.pl

Kwoc

[czy­taj: kłok] typ sko­ro­wi­dza, w któ­rym klu­czo­we słowa znaj­du­ją się na po­cząt­ku wier­sza (skrót od: key word out of con­text - słowo klu­czo­we poza kon­tek­stem)


Źródła:

SJP.pl

Kwoczenie

stan fiz­jo­lo­gicz­ny u kur cha­rak­te­ry­zu­ją­cy się przer­wa­niem no­śno­ści, wy­sia­dy­wa­niem jaj i wo­dze­niem pis­kląt


Kwo­cze­nie – ze­spół ob­ja­wów u kwoki wy­wo­ła­nych chę­cią wy­sia­dy­wa­nia jaj i wo­dze­nia pis­kląt. Wy­stę­po­wa­nie kwo­cze­nia, o ile się go nie przer­wie, po­wo­du­je przer­wę w nie­śno­ści trwa­ją­cą do 7 ty­god­ni. Ob­ja­wy te po­ja­wia­ją się pod wpły­wem wy­dzie­la­nia przez przed­ni płat przy­sad­ki móz­go­wej hor­mo­nu – pro­lak­ty­ny.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kwoczka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. kwoka

 (1.2) daw. przen. prę­gierz


Źródła:

Wiktionary

Kwocznik

ażu­ro­wa, wi­szą­ca klat­ka przez­na­czo­na do odz­wy­cza­ja­nia kur od kwo­cze­nia


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) klat­ka, któ­rej za­da­niem jest odz­wy­cza­ja­nie kur od kwo­cze­nia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwoczy

przy­miot­nik od: kwoka


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z kwoką, po­cho­dzą­cy od kwoki


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwoczyć

o kwoce: wy­da­wać głos


Źródła:

SJP.pl

Kwok

bar­dzo rzad­ko: wyraz na­śla­du­ją­cy głos kury, zwy­kle pow­ta­rza­ny; ko (czę­ściej), kwo (bar­dzo rzad­ko)


Kwok – na­rzę­dzie węd­kar­skie uży­wa­ne do wa­bie­nia sumów.

Kwo­cze­nie po­le­ga na ude­rza­niu na­rzę­dziem w od­po­wied­ni spo­sób o po­wierzch­nię wody. Zaz­wy­czaj są to trzy lub czte­ry ude­rze­nia, po któ­rych na­stę­pu­je przer­wa. Wy­da­wa­ny dźwięk za­le­ży od siły ude­rze­nia, kształ­tu głów­ki oraz tech­ni­ki ope­ro­wa­nia na­rzę­dziem.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kwoka

1. kura w okre­sie wy­sia­dy­wa­nia jaj i opie­ki nad pis­klę­ta­mi;
2. lek­cew. ko­bie­ta ga­dat­li­wa, niez­no­śna, gder­li­wa


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) kura bę­dą­ca w okre­sie lę­go­wym

 (1.2) po­gard. przen. ko­bie­ta ga­dat­li­wa, niez­no­śna


1. Kwoka (kura) – kura do­mo­wa w okre­sie lę­go­wym, po­tocz­nie na­zy­wa­nym okre­sem kwo­cze­nia. W okre­sie tym kwoka znosi jaja, wy­sia­du­je je i wy­pro­wa­dza lęg. Po­tom­stwem kwoki są kur­czę­ta.

Oz­na­ki kwo­cze­nia to: stro­sze­nie piór, pod­wyż­szo­na tem­pe­ra­tu­ra ciała oraz cha­rak­te­ry­stycz­ne na­wo­ły­wa­nie, czyli kwo­cze­nie.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwokacz

ptak z ro­dzi­ny be­ka­so­wa­tych; za­miesz­ku­je te­re­ny pod­mo­kłe Eu­raz­ji


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Trin­ga ne­bu­la­ria|ref=tak., ga­tu­nek ptaka z ro­dzi­ny be­ka­so­wa­tych;

 (1.2) osob­nik z ga­tun­ku kwo­ka­czy (1.1)


Kwo­kacz, bro­dziec kwo­kacz ("Trin­ga ne­bu­la­ria") – ga­tu­nek śred­niej wiel­ko­ści ptaka wę­drow­ne­go z ro­dzi­ny be­ka­so­wa­tych (Sco­lo­pa­ci­dae). Nie jest za­gro­żo­ny wy­gi­nię­ciem.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwokanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kwo­kać.


Źródła:

Wiktionary

Kwokać

o kurze wo­dzą­cej kur­czę­ta i na­wo­łu­ją­cej je: wydać głos; kwo­czyć


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. kwo­knąć)

 (1.1) o kurze: wy­da­wać głos pod­czas wy­sia­dy­wa­nia jaj i wo­dze­nia pis­kląt


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwoktać

o sa­mi­cy ku­ra­ków: wy­da­wać głos


Źródła:

SJP.pl

Kwolek

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kworum

qu­o­rum; mi­ni­mal­na licz­ba obec­nych człon­ków or­ga­nu ko­le­gial­ne­go ko­niecz­na do uz­na­nia, że dany organ może po­dej­mo­wać ważne praw­nie de­cyz­je


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) licz­ba uczest­ni­ków nie­zbęd­na do obra­do­wa­nia i po­dej­mo­wa­nia pra­wo­moc­nych de­cyz­ji


Kwo­rum (z łac. qu­o­rum; [pra­e­sen­tia suf­fi­cit] - któ­rych "[obec­ność jest wy­star­cza­ją­ca]") – mi­ni­mal­na licz­ba człon­ków zgro­ma­dze­nia (par­la­men­tu, sto­wa­rzy­sze­nia, związ­ku za­wo­do­we­go), nie­zbęd­na do pro­wa­dze­nia obrad lub pod­ję­cia wią­żą­cych de­cyz­ji, np. w spra­wie wy­bo­rów, pod­ję­cia uchwa­ły.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwosek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. za­czyn chle­bo­wy


Źródła:

Wiktionary

Kwoskaty

przy­miot­nik

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. o mleku: kwa­śnie­ją­cy

 (1.2) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. o owocu: kwa­śny


Źródła:

Wiktionary

Kwota

cena, ilość pie­nię­dzy


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ilość pie­nię­dzy bądź in­nych dóbr ma­te­rial­nych

 (1.2) ekon. usta­lo­ne ogra­ni­cze­nie danej sub­stan­cji lub ma­te­ria­łu


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwotacja

in­dy­wi­du­al­ne wy­li­cze­nie wy­so­ko­ści skład­ki ubez­pie­cze­nio­wej na pod­sta­wie in­for­ma­cji prze­ka­za­nych przez osobę ubez­pie­cza­ją­cą


Źródła:

SJP.pl

Kwotowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kwo­to­wać.


Kwo­to­wa­nie – pod­sta­wo­wy in­stru­ment Wspól­nej Po­li­ty­ki Unii Eu­ro­pej­skiej, bę­dą­cy formą kon­tro­li po­da­ży pro­duk­tów na jed­no­li­tym rynku eu­ro­pej­skim. Kwoty przy­dzie­lo­ne po­szcze­gól­nym pań­stwom człon­kow­skim są po­dzie­lo­ne na kwoty hur­to­we, kwoty sprze­da­ży bez­poś­red­niej i kwoty re­zer­wy na­ro­do­wej (wy­dzie­lo­ne z ogól­nej kwoty przyz­na­nej da­ne­mu pań­stwu i roz­dzie­la­ne wśród pro­du­cen­tów roz­wi­ja­ją­cych pro­duk­cję lub prze­ży­wa­ją­cych trud­no­ści eko­no­micz­ne).


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kwotować

li­cy­to­wać zle­ce­nie wy­sta­wio­ne na prze­targ na auk­cji; bi­do­wać


Źródła:

SJP.pl

Kwotowy

→ kwota, np. do­dat­ki kwo­to­we, ry­czałt kwo­to­wy


Źródła:

SJP.pl

Kwp

skrót od:
1. Ko­men­da Wo­je­wódz­ka Po­li­cji;
2. Kon­spi­ra­cyj­ne Woj­sko Pol­skie


skró­to­wiec

 (1.1) = hist. Kie­row­nict­wo Walki Po­dziem­nej;

 (1.2) = hist. Kon­spi­ra­cyj­ne Woj­sko Pol­skie;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kwuczeć

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. kwo­kać

 (1.2) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. na­rze­kać, ma­ru­dzić


Źródła:

Wiktionary

Kwuczka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. kwocz­ka


Źródła:

Wiktionary

Kwuka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. kwoka


Źródła:

Wiktionary

Kww

skró­to­wiec, rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) = polit. ko­mi­tet wy­bor­czy wy­bor­ców


Źródła:

Wiktionary

Kwyrla

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) reg. pozn. urzą­dze­nie ku­chen­ne do mie­sza­nia


Źródła:

Wiktionary

Kwyrlejka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) reg. pozn. - urzą­dze­nie ku­chen­ne do mie­sza­nia - zob. kwir­la.


Źródła:

Wiktionary

Kwóczeć

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. zob. kwu­czeć.


Źródła:

Wiktionary

Kwóczka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. kwocz­ka


Źródła:

Wiktionary

Kwóka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. kwoka


Źródła:

Wiktionary

Kwęczeć

prze­sta­rza­le: kwę­kać (uty­ski­wać, na­rze­kać)


Źródła:

SJP.pl

Kwęk

rzad­ko: od­głos lub od­gło­sy wy­da­wa­ne przez osobę na­rze­ka­ją­cą, zmę­czo­ną; kwę­ka­nie, kwę­cze­nie


Źródła:

SJP.pl

Kwękacz

po­tocz­nie, żar­to­bli­wie: osoba cią­gle wy­ra­ża­ją­ca swoje nie­za­do­wo­le­nie, czę­sto z po­wo­du złego sa­mo­po­czu­cia, sła­bej kon­dy­cji fi­zycz­nej itp., ma­ru­da


Źródła:

SJP.pl

Kwękania

na­rze­ka­nie, uty­ski­wa­nie, uskar­ża­nie się


Źródła:

SJP.pl

Kwękanie

na­rze­ka­nie, uty­ski­wa­nie, uskar­ża­nie się


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kwę­kać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kwękać

1. o in­dy­kach: wy­da­wać głos;
2. po­tocz­nie: na­rze­kać, uty­ski­wać


Źródła:

SJP.pl

Kwęknąć

1. po­tocz­nie: po­wie­dzieć coś z nie­za­do­wo­le­niem;
2. o in­dy­kach: wydać cha­rak­te­ry­stycz­ny głos


Źródła:

SJP.pl