Ku

1. przy­i­mek łą­czą­cy się z ce­low­ni­kiem;
2. nazwa li­te­ry Q


przy­i­mek

 (1.1) …wska­zu­ją­cy kie­ru­nek

 (1.2) …wska­zu­ją­cy cel, efekt


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ku-Klux-Klan

or­ga­ni­za­cja ra­si­stow­ska w Sta­nach Zjed­no­czo­nych


Źródła:

SJP.pl

Kualalumpurski

przy­miot­nik od: Kuala Lum­pur (sto­li­ca Ma­lez­ji)


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) od­no­szą­cy się do mia­sta Kuala Lum­pur


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kuandu

ro­dzaj gry­zo­ni z ro­dzi­ny ur­so­no­wa­tych; ko­en­du, igłoz­wierz, je­żow­ni­ca


Źródła:

SJP.pl

Kuango

rzeka w An­go­li i De­mo­kra­tycz­nej Re­pu­bli­ce Konga


Ku­an­go (Kwan­go, Cu­an­go) – rzeka w An­go­li i De­mo­kra­tycz­nej Re­pu­bli­ce Konga, lewy do­pływ rzeki Kasai. Dłu­gość ok. 1200 km. Wy­pły­wa ze środ­ko­wej An­go­li, po­sia­da licz­ne wo­do­spa­dy i progi, że­glow­na w środ­ko­wym biegu, gdzie sta­no­wi linię gra­nicz­ną mię­dzy obyd­wo­ma pań­stwa­mi.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kuangsi

re­gion w Chi­nach; Gu­ang­xi


Re­gion Au­to­no­micz­ny Ku­ang­si-Czu­ang ("Gu­ang­xi" wym. ; chiń. upr. 广西壮族自治区; chiń. trad. 廣西壯族自治區; pi­ny­in "Guǎngxī Zhuàngzú Zìzhìqū") – re­gion au­to­no­micz­ny w po­łud­nio­wej czę­ści Chin. Ku­ang­si gra­ni­czy z pro­win­cja­mi: Jun­nan na za­cho­dzie, Ku­ej­czou na pół­no­cy, Hunan na pół­noc­nym wscho­dzie, Gu­ang­dong na po­łud­nio­wym wscho­dzie. Na po­łud­nio­wym za­cho­dzie ma wspól­ną gra­ni­cę z Wiet­na­mem a od po­łud­nia przy­le­ga do Za­to­ki Ton­kiń­skiej.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kuangtung

pro­win­cja w Chi­nach; Gu­ang­dong


Źródła:

SJP.pl

Kub

prze­sta­rza­ła nazwa sze­ścien­ne­go przed­mio­tu


Źródła:

SJP.pl

Kub.

skrót od: ku­bań­ski


Źródła:

SJP.pl

Kuba

1. wyspa w ar­chi­pe­la­gu Wiel­kie An­ty­le;
2. pań­stwo w Ame­ry­ce Środ­ko­wej; Re­pu­bli­ka Kuby;
3. mia­sto w Azer­bej­dża­nie;
4. dawne pań­stwo w Afry­ce; Ba­ku­ba


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. naj­więk­sza wyspa na Ka­ra­i­bach;

 (1.2) geogr. polit. pań­stwo le­żą­ce na Kubie (1.1) i są­sied­nich wy­spach;

 (1.3) geogr. mia­sto w Azer­bej­dża­nie;

 (1.4) pań­stwo ut­wo­rzo­ne przez Kubów (2.3)

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (2.1) zdrobn. od Jakub

 (2.2) imię|pol­ski|m.

 (2.3) czło­wiek na­le­żą­cy do jed­ne­go z kon­gij­skich ludów


Kuba ( Cuba), Re­pu­bli­ka Kuby (República de Cuba) – pań­stwo wy­spiar­skie w Ame­ry­ce Pół­noc­nej, po­ło­żo­ne w ar­chi­pe­la­gu Wiel­kich An­ty­li, na wy­spie Kuba oraz sze­re­gu ota­cza­ją­cych ją mniej­szych wy­se­pek. Naj­więk­sze pod wzglę­dem po­wierzch­ni pań­stwo na Ka­ra­i­bach (110 860 km²), za­miesz­ka­ne przez 10 892 659 osoby (2026). Sto­li­cą i naj­więk­szym mia­stem jest Ha­wa­na.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kubacki

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kubaczyk

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kubajak

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kubak

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kubala

naz­wi­sko


Ku­ba­la (Ju­rie­jo­wicz, Zo­ło­tarz) – pol­ski herb szla­chec­ki znany z trzech wi­ze­run­ków pie­częt­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kubalonka

szczyt w Be­ski­dzie Ślą­skim


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. góra, prze­łęcz lub przy­sió­łek w Be­ski­dzie Ślą­skim;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kubalski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kuban

daw­niej: datek wrę­czo­ny komuś dla prze­ku­pie­nia go; ła­pów­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gwara. więz. kubek

 (1.2) przest. ła­pów­ka


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kubanek

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kubango

rzeka w An­go­li, Na­mi­bii i Bots­wa­nie


Źródła:

SJP.pl

Kubaniarski

→ ku­ba­niarz


Patrz:kubaniarz

Źródła:

SJP.pl

Kubaniarz

daw­niej: ten, kto bie­rze ku­ba­ny; ła­pow­nik, ła­pów­karz


Źródła:

SJP.pl

Kubanik

ga­tu­nek ma­łe­go ptaka z ro­dzi­ny ta­na­gro­wa­tych


Ku­ba­nik, ku­ba­nik więk­szy ("Tia­ris oli­va­ce­us") – ga­tu­nek ma­łe­go ptaka z ro­dzi­ny ta­na­gro­wa­tych (Thra­u­pi­dae). Wy­stę­pu­je w Mek­sy­ku, Ame­ry­ce Środ­ko­wej i pół­noc­no-za­chod­niej czę­ści Ame­ry­ki Po­łud­nio­wej. Nie jest za­gro­żo­ny wy­gi­nię­ciem.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kubanizacja

pod­da­wa­nie wpły­wom ku­bań­skim, na­da­wa­nie cze­muś cech ty­po­wo ku­bań­skich


Źródła:

SJP.pl

Kubanka

miesz­kan­ka Kuby


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) oby­wa­tel­ka Kuby


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kubas

po­tocz­nie: duży kubek; kubol


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zgrub. pot. duży kubek


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kubasiak

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kubasiewicz

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kubasik

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kubaszewski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kubat

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kubatura

1. po­jem­ność zbior­ni­ka, po­mie­szcze­nia lub przed­mio­tu prze­strzen­ne­go wy­ra­żo­na zwy­kle w me­trach sze­ścien­nych;
2. wyz­na­cza­nie ob­ję­to­ści bryły ge­o­me­trycz­nej


Ku­ba­tu­ra brut­to bu­dyn­ku (z gr. "κύβος" „kost­ka, sze­ścian”) – ob­ję­tość bu­dyn­ku. Jest to suma ku­ba­tu­ry brut­to wszyst­kich kon­dy­gna­cji sta­no­wią­cej ilo­czyn po­wierzch­ni cał­ko­wi­tej, mie­rzo­nej po zew­nętrz­nym obry­sie prze­gród zew­nętrz­nych i wy­so­ko­ści kon­dy­gna­cji brut­to, mie­rzo­nej mię­dzy po­dło­gą na stro­pie lub war­stwą wy­rów­naw­czą na grun­cie a górną po­wierzch­nią po­dło­gi bądź war­stwy osła­nia­ją­cej izo­la­cję ciepl­ną stro­pu nad naj­wyż­szą kon­dy­gna­cją, przy czym do ku­ba­tu­ry brut­to bu­dyn­ku:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kubaturowy

przy­miot­nik od: ku­ba­tu­ra


Źródła:

SJP.pl

Kubań

rzeka w Rosji


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy lub żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. hy­dron. rzeka w Rosji, w za­chod­niej czę­ści Przed­ka­u­ka­zia;


Kubań (ros. Кубань) – rzeka w Rosji, w za­chod­niej czę­ści Ka­u­ka­zu Pół­noc­ne­go, na te­re­nach Ka­ra­cza­jo-Czer­kie­sji, Kraju Sta­wro­pol­skie­go, Kraju Kras­no­dar­skie­go i Ady­gei.

Dłu­gość – 906 km, po­wierzch­nia zlew­ni – 61 tys. km², śred­ni rocz­ny prze­pływ: 413 m³/s. Głów­ne do­pły­wy – Łaba, Urup, Te­ber­da, Bieła (le­wo­stron­ne).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kubańczyk

miesz­ka­niec Kuby


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) oby­wa­tel Kuby


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kubański

1. przy­miot­nik od: Kuba (wyspa, pań­stwo, mia­sto);
2. przy­miot­nik od: Kubań (rzeka)


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z pań­stwem lub wyspą Kuba, do­ty­czą­cy Kuby, po­cho­dzą­cy z Kuby

 (1.2) zwią­za­ny z kra­i­ną Kubań, do­ty­czą­cy kra­i­ny Kubań

 (1.3) zwią­za­ny z rzeką Kubań, do­ty­czą­cy rzeki Kubań


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kubańskość

→ ku­bań­ski


Patrz:kubański

Źródła:

SJP.pl

Kubb

1. szwedz­ka gra te­re­no­wa;
2. drew­nia­ny klo­cek do gry w kubba


Kubb – ro­dzaj gry par­ko­wej wy­wo­dzą­cej się ze Szwe­cji, która pow­sta­ła w 1990 roku.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kubba

w sztu­ce is­la­mu: zwień­czo­ny ko­pu­łą pa­wi­lon


Kubba (tiur­be, z ‏قبة‎, "qub­bah" = ko­pu­ła) – ro­dzaj gro­bow­ca wy­stę­pu­ją­ce­go w kra­jach mu­zuł­mań­skich, w kształ­cie ma­u­zo­le­um przy­kry­te­go ko­pu­łą na pen­den­ty­wach. Wew­nątrz bo­ga­to zdo­bio­ny mo­za­i­ka­mi, stiu­ka­mi, ma­jo­li­ka­mi. Po­wszech­ny w XI w., za­stą­pio­ny na­grob­nym me­cze­tem w okre­sie od XIV w. do XV w.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kubeba

ro­śli­na z ro­dzi­ny pie­przo­wa­tych, upra­wia­na głów­nie na wy­spach Bor­neo i Jawie


Źródła:

SJP.pl

Kubecki

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kubeczek

zdrob­nie­nie od: kubek


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od: kubek

 (1.2) mały kubek

 (1.3) ro­dzaj jed­no­ra­zo­we­go opa­ko­wa­nia, w któ­rym sprze­da­je się płyn­ne lub pół­płyn­ne ar­ty­ku­ły spo­żyw­cze


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kubeczkowy

→ ku­be­czek


Patrz:kubeczek

Źródła:

SJP.pl

Kubecznik

ro­dzaj grzy­bów z rzędu pie­czar­kow­ców


Źródła:

SJP.pl

Kubek

na­czy­nie do picia z uchwy­tem do trzy­ma­nia (uchem)


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) na­czy­nie ce­ra­micz­ne bądź drew­nia­ne, z któ­re­go można pić, może być za­o­pa­trzo­ne w ucho,

 (1.2) mykol. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Cy­at­hus|Hal­ler|ref=tak., ro­dzaj grzy­bów z rzędu pie­czar­kow­ców

 (1.3) mykol. grzyb z ro­dza­ju kub­ków (1.2)

 (1.4) sport. przy­rząd słu­żą­cy do ase­ku­ra­cji pod­czas wspi­nacz­ki;

 (1.5) anat. zob. kubek sma­ko­wy.


Kubek – na­czy­nie, naj­czę­ściej ce­ra­micz­ne, słu­żą­ce do picia na­po­jów. Kubki wy­ko­nu­je się rów­nież z ema­lio­wa­nej stali, gliny, fa­jan­su, pla­sti­ku, alu­mi­nium, drew­na, stali nier­dzew­nej i gru­be­go szkła. Te ostat­nie wy­ko­nu­je się w po­sta­ci na­czyń o pod­wój­nej ścian­ce, dzię­ki czemu, w odróż­nie­niu od szklan­ki, mają moż­li­wość dłuż­sze­go za­cho­wa­nia cie­pła na­po­ju.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kubera

naz­wi­sko


Ku­be­ra (de­wa­na­ga­ri: कुबेर, także Ku­ve­ra lub Kuber) – w mi­to­lo­gii in­dyj­skiej król Jak­szów, bóg bo­gactw ("Dha­na­pa­ti"), opie­kun kie­run­ku pół­noc­ne­go.

Był synem mędr­ca Wiś­ra­wa­sa. Żyjąc w ubó­stwie i asce­zie przez ty­siąc lat, zo­stał wy­na­gro­dzo­ny przez Brah­mę nie­śmier­tel­no­ścią.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kuberski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kubert

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kubeł

wal­co­wa­te na­czy­nie słu­żą­ce do prze­no­sze­nia wody, pia­sku itp.


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) wal­co­wa­ty lub kan­cia­sty po­jem­nik, przez­na­czo­ny na prze­cho­wy­wa­nie pły­nów, ar­ty­ku­łów syp­kich, śmie­ci itp.


Kubeł (z niem. "Kübel") – po­tocz­na nazwa urzą­dze­nia szy­bo­we­go słu­żą­ce­go do głe­bie­nia szy­bów. Kubeł pełni po­trój­ną funk­cję: służy do tran­spor­tu ludzi i ma­te­ria­łów na dno szybu oraz do tran­spor­to­wa­nia z dna od­strze­lo­nej masy skal­nej[].


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kubełkowaty

po­dob­ny kształ­tem do ku­beł­ka


Źródła:

SJP.pl

Kubełkowy

przy­miot­nik od: ku­be­łek


Źródła:

SJP.pl

Kubiaczyk

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kubiak

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kubica

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kubicki

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kubicz

naz­wi­sko


Ku­bicz – pol­skie naz­wi­sko. Na po­cząt­ku lat 90. XX wieku w Pol­sce no­si­ły je 1692 osoby.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kubiczek

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kubiczność

→ ku­bicz­ny


Patrz:kubiczny

Źródła:

SJP.pl

Kubiczny

sze­ścien­ny


Źródła:

SJP.pl

Kubiena

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. hy­dron. rzeka w Rosji, w do­rze­czu Dwiny, ucho­dzą­ca do Je­zio­ra Ku­bień­skie­go


Źródła:

Wiktionary

Kubieński

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Ku­bie­ną, do­ty­czą­cy Ku­bie­ny


Źródła:

Wiktionary

Kubijka

człon­ki­ni na­ro­do­wo­ści w Kongo


Źródła:

SJP.pl

Kubijski

→ Ku­bo­wie


Patrz:Kubowie

Źródła:

SJP.pl

Kubik

1. metr sze­ścien­ny;
2. przed­miot ma­ją­cy kształt pro­sto­pa­dło­ścia­nu;
3. pro­sto­pa­dło­ścien­ny stos przed­mio­tów, np. drew­na, o ob­ję­to­ści metra sze­ścien­ne­go;
4. w ma­te­ma­ty­ce: krzy­wa pła­ska, al­ge­bra­icz­na, trze­cie­go stop­nia; ku­bi­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) pot. jeden metr sze­ścien­ny

 (1.2) przed­miot, bu­dow­la o kształ­cie sze­ścia­nu lub pro­sto­pa­dło­ścia­nu

 (1.3) leśn. miara ilo­ści drew­na o ob­ję­to­ści jed­ne­go metra sze­ścien­ne­go;

 (1.4) mat. krzy­wa pła­ska, al­ge­bra­icz­na, trze­cie­go stop­nia


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kubika

1. metr sze­ścien­ny;
2. przed­miot ma­ją­cy kształt pro­sto­pa­dło­ścia­nu;
3. pro­sto­pa­dło­ścien­ny stos przed­mio­tów, np. drew­na, o ob­ję­to­ści metra sze­ścien­ne­go;
4. w ma­te­ma­ty­ce: krzy­wa pła­ska, al­ge­bra­icz­na, trze­cie­go stop­nia; ku­bi­ka


Źródła:

SJP.pl

Kubikulum

cu­bi­cu­lum;
1. grób w ka­ta­kum­bach wczes­no­chrze­ści­jań­skich;
2. po­mie­szcze­nie w daw­nym domu rzym­skim


Źródła:

SJP.pl

Kubis

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kubisiak

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kubista

ar­ty­sta two­rzą­cy we­dług zasad ku­biz­mu; zwo­len­nik lub przed­sta­wi­ciel ku­biz­mu


Źródła:

SJP.pl

Kubistka

ar­tyst­ka two­rzą­ca we­dług zasad ku­biz­mu; zwo­len­nicz­ka lub przed­sta­wi­ciel­ka ku­biz­mu


Źródła:

SJP.pl

Kubistyczność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co ku­bi­stycz­ne


Źródła:

Wiktionary

Kubistyczny

zgod­ny z za­sa­da­mi ku­biz­mu; bę­dą­cy w duchu ku­biz­mu


przy­miot­nik

 (1.1) szt. zwią­za­ny z ku­biz­mem; do­ty­czą­cy ku­biz­mu

 (1.2) spro­wa­dzo­ny w kształ­cie do ge­o­me­trycz­nych form


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kubisz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kubiszewski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kubisztal

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kubit

najm­niej­sza, nie­po­dziel­na jed­nost­ka in­for­ma­cji kwan­to­wej


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) fiz. in­form. najm­niej­sza i nie­po­dziel­na jed­nost­ka in­for­ma­cji kwan­to­wej;


Kubit (ang. "qubit" od "qu­an­tum bit", bit kwan­to­wy) – najm­niej­sza i nie­po­dziel­na jed­nost­ka in­for­ma­cji kwan­to­wej.

Z fi­zycz­ne­go punk­tu wi­dze­nia kubit jest kwan­to­wo­me­cha­nicz­nym ukła­dem opi­sa­nym dwu­wy­mia­ro­wą prze­strze­nią Hil­ber­ta – wobec czego różni się od kla­sycz­ne­go bitu tym, że może znaj­do­wać się w do­wol­nej su­per­po­zy­cji dwóch sta­nów kwan­to­wych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kubitowy

→ kubit


Patrz:kubit

Źródła:

SJP.pl

Kubizm

kie­ru­nek w ma­lar­stwie i rzeź­bie za­po­cząt­ko­wa­ny przez Pi­cas­sa po­le­ga­ją­cy na ro­zbi­ciu bryły na ge­o­me­trycz­ne ele­men­ty do­wol­nie ze sobą po­łą­czo­ne


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) szt. kie­ru­nek w sztu­ce za­po­cząt­ko­wa­ny we Fran­cji na po­cząt­ku XX wieku, który opie­ra się na spła­szcze­niu per­spek­ty­wy i zge­o­me­try­zo­wa­niu kształ­tów;

 (1.2) ar­chit. cze­ski i sło­wac­ki styl w ar­chi­tek­tu­rze na po­cząt­ku XX w.;


Ku­bizm – nurt w sztu­kach pla­stycz­nych, głów­nie ma­lar­stwie i rzeź­biar­stwie, który roz­wi­nął się we Fran­cji ok. 1907 roku, po­szu­ku­ją­cy no­wych zasad bu­do­wy prze­strzen­nej dzie­ła przez odrzu­ce­nie reguł per­spek­ty­wy i ge­o­me­trycz­ne upro­szcze­nie ele­men­tów kom­po­zy­cji.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kubiński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kubiś

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kubkowaty

po­dob­ny kształ­tem do kubka


Źródła:

SJP.pl

Kubkowy

przy­miot­nik od: kubek


Źródła:

SJP.pl

Kublik

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kubofuturysta

przed­sta­wi­ciel ku­bo­fu­tu­ryz­mu


Źródła:

SJP.pl

Kubofuturystka

→ ku­bo­fu­tu­ry­sta


Patrz:kubofuturysta

Źródła:

SJP.pl

Kubofuturyzm

kie­ru­nek ar­ty­stycz­ny łą­czą­cy w sobie cechy ku­biz­mu i fu­tu­ryz­mu


Ku­bo­fu­tu­ryzm – awan­gar­do­wy kie­ru­nek w sztu­ce współ­czes­nej łą­czą­cy w sobie ele­men­ty ku­biz­mu i fu­tu­ryz­mu.

Niek­tó­rzy ma­la­rze i pi­sa­rze two­rzą­cy w tym nur­cie to: Wła­di­mir Ma­ja­kow­ski, Dawid Bur­luk, Wie­li­mir Chleb­ni­kow, Na­ta­lia Gon­cza­ro­wa, Mi­cha­ił Ła­rio­now.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kuboj

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) reg-pl|Za­wier­cie. kap­tur


Źródła:

Wiktionary

Kubol

po­tocz­nie: duży kubek; kubas


Źródła:

SJP.pl

Kubot

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kubotan

ro­dzaj broni ręcz­nej do sa­mo­o­bro­ny, wy­wo­dzą­cej się z Ja­po­nii


Ku­bo­tan (jap. クボタン) – ro­dzaj broni sto­so­wa­nej do sa­mo­o­bro­ny wy­wo­dzą­cy się ze współ­czes­nej Ja­po­nii. Jest to pom­niej­szo­na wer­sja ya­wa­ry, wpro­wa­dzo­na na rynek przez Sōke Ta­ka­y­u­ki Ku­bo­ta, który jest rów­nież au­to­rem sy­ste­mu tech­nik walki z uży­ciem ku­bo­ta­nu, wcho­dzą­ce­go w skład szko­ły ka­ra­te Gōsoku-ryū. Nazwa przy­rzą­du po­cho­dzi od naz­wi­ska twór­cy.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kuboty

po­tocz­nie: klap­ki marki Ku­bo­ta


Źródła:

SJP.pl

Kubowicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kubowie

lud afry­kań­ski


Źródła:

SJP.pl

Kubraczek

zdrob­nie­nie od: ku­brak


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od ku­brak


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kubraczyna

ek­spre­syw­nie: ku­brak - kurt­ka z ma­te­ria­łu gor­sze­go ga­tun­ku


Źródła:

SJP.pl

Kubrak

1. ro­dzaj kurt­ki;
2. ob­ci­sły ża­kie­cik no­szo­ny przez ko­bie­ty w XVII i XVIII w.;
3. ro­dzaj kon­tu­sza z pro­ste­go płót­na, no­szo­ny zwy­kle przez służ­bę w XVIII w.


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kubrakiewicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kubryk

po­mie­szcze­nie na stat­ku dla za­ło­gi


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) środ. mors. żegl. zbio­ro­we po­mie­szcze­nie miesz­kal­ne dla za­ło­gi na stat­ku;


Ku­bryk – wspól­ne, wie­lo­o­so­bo­we po­mie­szcze­nie miesz­kal­ne za­ło­gi sto­so­wa­ne daw­niej na okrę­tach i stat­kach. Ku­bryk był zwy­kle w dzio­bo­wej czę­ści stat­ku w odróż­nie­niu od po­mie­szczeń ofi­ce­rów w czę­ści ru­fo­wej. Dziś ku­bry­kiem na­zy­wa się na stat­kach szkol­nych wspól­ne po­mie­szcze­nie miesz­kal­ne ucz­niów lub stu­den­tów, któ­rzy od­by­wa­ją prak­ty­ki mor­skie.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kubski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kubusiowie

Kubuś z mał­żon­ką


Źródła:

SJP.pl

Kubusiowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Ku­bu­sia lub z nim zwią­za­ny


przy­miot­nik dzier­żaw­czy

 (1.1) na­le­żą­cy do Ku­bu­sia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kubuś

zdrob­nie­nie od: Jakub (imię mę­skie); Kuba


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|m., zdrobn. od: Jakub

 (1.2) imię|pol­ski|m., zdrobn. od: Kuba


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kubłowy

przy­miot­nik od: kubeł


Źródła:

SJP.pl

Kuc

kucyk;
1. nie­wiel­ki, krępy koń;
2. fry­zu­ra, w któ­rej dłu­gie włosy na gło­wie są spię­te i swo­bod­nie opa­da­ją; koń­ski ogon


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) zool. koń nie­wiel­kich roz­mia­rów, nie prze­kra­cza­ją­cy 148 cm w kłę­bie;

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) pot. męż­czyz­na ze spię­ty­mi z tyłu wło­sa­mi

 (2.2) pot. in­form. po­cząt­ku­ją­cy pro­gra­mi­sta, słaby in­for­ma­tyk

 (2.3) pot. po­gard. polit. kor­wi­ni­sta, zwy­kle ma­ło­let­ni sym­pa­tyk Ja­nu­sza Kor­win-Mik­ke­go

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (3.1) fryz. włosy za­wią­za­ny z tyłu i swo­bod­nie zwi­sa­ją­ce


Kuce – nie­wiel­kie konie o wy­so­ko­ści w kłę­bie nie­prze­kra­cza­ją­cej 148 cm (149 cm przy mie­rze­niu konia w pod­ko­wach). Kuce wy­ka­zu­ją zwy­kle wła­ści­wo­ści swych dziko ży­ją­cych przod­ków, m.in. ży­wot­ność. Użyt­ko­wa­ne są jako konie wszech­stron­ne. Przy pracy odz­na­cza­ją się wy­so­ką wy­daj­no­ścią.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kucanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kucać.

 (1.2) gw-pl|Górny Śląsk. ka­szel


Źródła:

Wiktionary

Kucany

po­tocz­nie: berek ku­ca­ny - berek, w któ­rym goni dziec­ko zła­pa­ne lub kuc­nię­te, zanim zdą­ży­ło kuc­nąć


Źródła:

SJP.pl

Kucać

przy­sia­dać na zgię­tych no­gach; przy­sia­dać w po­zy­cji sku­lo­nej


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) ob­ni­żać się opie­ra­jąc ciało na zgię­tych no­gach

 (1.2) slang. kasz­leć

 (1.3) gw-pl|Górny Śląsk. kasz­leć


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kucera

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kucewicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kuch

wy­ci­śnię­te na­sio­na ro­ślin ole­i­stych, sta­no­wią­ce paszę dla bydła; ma­kuch


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) kulin. reg. cia­sto droż­dżo­we

forma rze­czow­ni­ka|ro­dzaj=żeń­ski.

 (2.1) D. lm. od kucha


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kucha

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) in­fant. błąd po­peł­nio­ny w za­ba­wie, grze dzie­cię­cej

forma rze­czow­ni­ka|ro­dzaj=mę­sko­rze­czo­wy.

 (2.1) D. i B. lp. od kuch


Źródła:

Wiktionary

Kuchara

zgru­bia­le o ku­char­ce


Źródła:

SJP.pl

Kucharczak

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kucharczyk

po­tocz­nie: po­moc­nik lub uczeń ku­cha­rza; kuch­cik


Ku­char­czyk (forma żeń­ska: Ku­char­czyk/Ku­char­czy­ko­wa/Ku­char­czy­ków­na; licz­ba mnoga: Ku­char­czy­ko­wie) – pol­skie naz­wi­sko. Na po­cząt­ku lat 90. XX wieku w Pol­sce no­si­ły je 10 474 osoby.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kuchareczka

zdrob­nie­nie od: ku­char­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. zdrobn. od: ku­char­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kucharek

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kucharka

naz­wi­sko


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta lub dziew­czy­na, która go­tu­je po­tra­wy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kucharowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ku­cha­ro­wać.


Źródła:

Wiktionary

Kucharować

po­tocz­nie: być ku­char­ką lub ku­cha­rzem, speł­niać czyn­no­ści ku­char­ki lub ku­cha­rza; ku­cha­rzyć


Źródła:

SJP.pl

Kucharski

do­ty­czą­cy ku­cha­rza, ku­char­stwa


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy sztu­ki go­to­wa­nia, ku­li­nar­ny

 (1.2) do­ty­czą­cy ku­cha­rza lub ku­char­ki


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kucharz

ten, kto za­wo­do­wo go­tu­je i przy­rzą­dza po­tra­wy


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) kulin. ten, kto go­tu­je po­tra­wy;

forma cza­sow­ni­ka.

 (2.1) 2. os. lp. rozk. od: ku­cha­rzyć


Ku­charz – osoba, która zgod­nie z za­sa­da­mi sztu­ki ku­li­nar­nej przy­rzą­dza po­tra­wy w za­kła­dach ga­stro­no­micz­nych, naj­czę­ściej we­dług za­mó­wie­nia przy­ję­te­go przez kel­ne­ra.

Ku­cha­rze (łac. "coci") – w okre­sie wczes­ne­go śred­nio­wie­cza grupa ksią­żę­cej lud­no­ści słu­żeb­nej, która zaj­mo­wa­ła się przy­go­to­wa­niem je­dze­nia dla mo­nar­chy. Świa­dect­wem ich ist­nie­nia są nazwy typu Ku­cha­ry, którą nosi kilka osad w Pol­sce, po­ło­żo­nych w są­siedzt­wie sta­rych gro­dów.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kucharzenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ku­cha­rzyć.


Źródła:

Wiktionary

Kucharzewski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kucharzowa

żar­to­bli­wie: ku­char­ski


Źródła:

SJP.pl

Kucharzować

po­tocz­nie: przy­go­to­wy­wać po­tra­wy, go­to­wać; ku­cha­rzyć, kuch­cić, pi­tra­sić, pich­cić


Źródła:

SJP.pl

Kucharzowy

żar­to­bli­wie: ku­char­ski


Źródła:

SJP.pl

Kucharzyk

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kucharzyna

ek­spre­syw­nie: ku­charz


Źródła:

SJP.pl

Kucharzyć

po­tocz­nie: przy­go­to­wy­wać po­tra­wy, go­to­wać; kuch­cić, ku­cha­rzo­wać, pi­tra­sić, pich­cić


cza­sow­nik

 (1.1) pot. żart. przy­go­to­wy­wać po­tra­wy

 (1.2) pot. żart. peł­nić funk­cję ku­cha­rza


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kuchcenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kuch­cić.


Źródła:

Wiktionary

Kuchciak

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kuchcik

po­tocz­nie: po­moc­nik lub uczeń ku­cha­rza; ku­char­czyk


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) chło­pak po­ma­ga­ją­cy w kuch­ni


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kuchcić

po­tocz­nie: przy­go­to­wy­wać po­tra­wy, go­to­wać; ku­cha­rzyć, ku­cha­rzo­wać, pi­tra­sić, pich­cić


cza­sow­nik

 (1.1) pot. przy­rzą­dzać po­tra­wy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kuchciński

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kuchenka

zdrob­nie­nie od: kuch­nia


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. sprzęt ku­chen­ny słu­żą­cy do do­star­cza­nia cie­pła pod­czas go­to­wa­nia

 (1.2) zdrobn. mała kuch­nia


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kuchenkowy

→ ku­chen­ka


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z ku­chen­ką, do­ty­czą­cy ku­chen­ki


Patrz:kuchenka

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kuchenna

1. → kuch­nia;
2. robot ku­chen­ny - urzą­dze­nie elek­trycz­ne po­ma­ga­ją­ce przy­go­to­wy­wać po­sił­ki;
3. ła­ci­na ku­chen­na - po­tocz­nie: wul­gar­ne słow­nict­wo; ła­ci­na pod­wór­ko­wa


Źródła:

SJP.pl

Kuchenne

1. → kuch­nia;
2. robot ku­chen­ny - urzą­dze­nie elek­trycz­ne po­ma­ga­ją­ce przy­go­to­wy­wać po­sił­ki;
3. ła­ci­na ku­chen­na - po­tocz­nie: wul­gar­ne słow­nict­wo; ła­ci­na pod­wór­ko­wa


Źródła:

SJP.pl

Kuchenny

1. → kuch­nia;
2. robot ku­chen­ny - urzą­dze­nie elek­trycz­ne po­ma­ga­ją­ce przy­go­to­wy­wać po­sił­ki;
3. ła­ci­na ku­chen­na - po­tocz­nie: wul­gar­ne słow­nict­wo; ła­ci­na pod­wór­ko­wa


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kuch­nią, uży­wa­ny w kuch­ni


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kuchmistrz

1. mistrz sztu­ki ku­char­skiej; szef kuch­ni;
2. daw­niej: nad­wor­ny urzęd­nik peł­nią­cy na­dzór nad kuch­nią


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) mistrz sztu­ki ku­li­nar­nej

 (1.2) kie­row­nik kuch­ni w dużej in­sty­tu­cji


Kuch­mistrz ("ma­gi­ster cu­i­nae", "ma­gi­ster co­qu­i­nae", "pra­e­fec­tus cu­li­nae") – był to naj­waż­niej­szy urzęd­nik stołu kró­lew­skie­go. Wbrew naz­wie nie spo­rzą­dzał on po­traw, lecz był za­rząd­cą kuch­ni kró­lew­skiej. Kie­ro­wał ku­chen­nym per­so­ne­lem, oraz dbał o sprzęt uży­wa­ny w kuch­ni.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kuchmistrzostwo

Kuch­mi­strzo­stwo lub "Ku­char­stwo" – pol­skie tłu­ma­cze­nie cze­skiej książ­ki ku­char­skiej z 1535, wy­da­ne w kra­kow­skich ofi­cy­nach Ma­cie­ja Szar­fen­ber­ga (zm. 1547), Hie­ro­ni­ma Wie­to­ra (zm. 1546/7) i He­le­ny Un­gle­ro­wej (zm. 1551).

Ury­wek dzie­ła po­cho­dzą­cy z dru­kar­ni Wie­to­ra opu­bli­ko­wał w 1891 Zyg­munt Wol­ski, który błęd­nie przy­pi­sał wy­da­nie Flo­ria­no­wi Un­gle­ro­wi (zm.


Źródła:

Wikipedia

Kuchmistrzyni

mi­strzy­ni sztu­ki ku­char­skiej


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) mi­strzy­ni sztu­ki ku­li­nar­nej

 (1.2) kie­row­nicz­ka kuch­ni w dużej in­sty­tu­cji


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kuchnia

1. piec z bla­tem, słu­żą­cy do go­to­wa­nia po­traw;
2. po­mie­szcze­nie przez­na­czo­ne do przy­go­to­wy­wa­nia po­sił­ków;
3. dobór i spo­sób przy­rzą­dza­nia po­traw; sztu­ka ku­li­nar­na


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ar­chit. bud. po­mie­szcze­nie w bu­dyn­ku lub miesz­ka­niu do przy­go­to­wy­wa­nia po­sił­ków;

 (1.2) kom­plet mebli ku­chen­nych

 (1.3) kulin. zbiór dań cha­rak­te­ry­stycz­nych dla danej na­ro­do­wo­ści lub spo­so­bu odży­wia­nia się

 (1.4) spo­sób przy­rzą­dza­nia po­traw przez daną osobę, re­sta­u­ra­cję itp.

 (1.5) piec ku­chen­ny

 (1.6) urzą­dze­nie do go­to­wa­nia, sma­że­nia, pie­cze­nia po­traw

 (1.7) per­so­nel za­trud­nio­ny w kuch­ni (1.1)


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kuchnicki

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kuchnio

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. ar­chit. bud. kuch­nia


Źródła:

Wiktionary

Kuchniosalon

po­mie­szcze­nie peł­nią­ce funk­cję kuch­ni i sa­lo­nu; sa­lo­no­kuch­nia


Źródła:

SJP.pl

Kuchta

po­gard­li­wie:
1. ku­char­ka, ku­charz;
2. ko­bie­ta nie­pra­cu­ją­ca za­wo­do­wo, zaj­mu­ją­ca się pro­wa­dze­niem domu


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. po­gard. o ku­char­ce, ku­cha­rzu, po­mo­cy ku­chen­nej

 (1.2) pot. po­gard. o go­spo­dy­ni do­mo­wej, ko­bie­cie zaj­mu­ją­cej się pro­wa­dze­niem domu


Kuch­ta – je­zio­ro na Po­je­zie­rzu Do­bie­gniew­skim, po­ło­żo­ne w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie cho­szczeń­skim, w gmi­nie Bierzw­nik o po­wierzch­ni 12,83 ha. Mak­sy­mal­na głę­bo­kość je­zio­ra wy­no­si 2,4 m. Kuch­ta ma wy­dłu­żo­ny kształt w kie­run­ku pół­noc­no-za­chod­nim.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kuchy

wy­ci­śnię­te na­sio­na ro­ślin ole­i­stych, sta­no­wią­ce paszę dla bydła; ma­kuch


Źródła:

SJP.pl

Kucia

tra­dy­cyj­na po­tra­wa wi­gi­lij­na, znana zwła­szcza na Rusi i Lit­wie; kucja; kutia


Źródła:

SJP.pl

Kuciak

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kuciapa

żar­to­bli­we okre­śle­nie sromu; ku­ciap­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. żeń­ski na­rząd płcio­wy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kuciapka

żar­to­bli­we okre­śle­nie sromu; ku­cia­pa


Źródła:

SJP.pl

Kucie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kuć.


Kucie – pro­ces tech­no­lo­gicz­ny, ro­dzaj obrób­ki pla­stycz­nej, po­le­ga­ją­cy na odksz­tał­ca­niu me­ta­li na go­rą­co lub na zimno za po­mo­cą ude­rzeń lub na­ci­sku na­rzę­dzi. Na­rzę­dzia – czyli ma­try­ce lub bi­ja­ki umie­szcza­ne są na czę­ściach ru­cho­mych na­rzę­dzi. Pro­ces ten rów­nież może być re­a­li­zo­wa­ny w spe­cjal­nych przy­rzą­dach kuź­ni­czych.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kucieński

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) daw. do­ty­czą­cy Kutna, zwią­za­ny z Kut­nem


Źródła:

Wiktionary

Kucinski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kuciubabka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Rop­czy­ce,Za­gó­rze,Lu­bel­szczyz­na wschod­nia,Lu­bel­szczyz­na za­chod­nia. ciu­ciu­bab­ka


Źródła:

Wiktionary

Kuciński

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kucja

tra­dy­cyj­na po­tra­wa wi­gi­lij­na, znana zwła­szcza na Rusi i Lit­wie; kutia; kucia


Źródła:

SJP.pl

Kucki

przy­siad na zgię­tych no­gach; przy­kuc­nię­cie


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) po­zy­cja w przy­sia­dzie

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. lp., M. lm., B. lm. i W. lm. od kucka


Kucki, Je­zio­ro Kle­cew­skie – prze­pły­wo­we je­zio­ro wy­to­pi­sko­we w Pol­sce, po­ło­żo­ne w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, po­wie­cie kwi­dzyń­skim, w gmi­nie Gar­de­ja.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kucmerka

ro­śli­na ros­ną­ca dziko na te­re­nach ba­gien­nych, cza­sem upra­wia­na ze wzglę­du na ja­dal­ne ko­rze­nie; marek kuc­mer­ka


Źródła:

SJP.pl

Kucnięcie

siąść w kucki, przy­siąść na zgię­tych ko­la­nach


Źródła:

SJP.pl

Kucnąć

siąść w kucki, przy­siąść na zgię­tych ko­la­nach


Źródła:

SJP.pl

Kucowaty

przy­miot­nik

 (1.1) po­sia­da­ją­cy cechy kuca


Źródła:

Wiktionary

Kucyk

kuc;
1. nie­wiel­ki, krępy koń;
2. fry­zu­ra, w któ­rej dłu­gie włosy na gło­wie są spię­te i swo­bod­nie opa­da­ją; koń­ski ogon


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) zdrobn. od kuc

 (1.2) zool. mały lub nie­do­ro­sły kuc

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) fryzj. ro­dzaj fry­zu­ry, w któ­rej włosy są zwią­za­ne razem i luźno opa­da­ją;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kucz

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kucza

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) stpol. także gw-pl|Chełm Lu­bel­ski, Za­mość, Ja­ro­cin, Poz­nań, Kros­no, Puł­tusk, Izbi­ca, Kras­ny­staw, Kry­ni­ca. chata, sza­łas

 (1.2) gwara. nad­bu­żań­ska za­gro­da dla świń

 (1.3) daw. gw-pl|Pod­la­sie. tęs­kno­ta


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kuczaj

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kuczak

naz­wi­sko


Ku­czak – wieś w Ar­me­nii, w pro­win­cji Ara­ga­cotn. W 2011 roku li­czy­ła 2147 miesz­kań­ców.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kuczbaj

kucz­ba­ja;
1. kos­ma­ta tka­ni­na weł­nia­na;
2. odzież z tej tka­ni­ny


Źródła:

SJP.pl

Kuczbaja

kucz­baj;
1. kos­ma­ta tka­ni­na weł­nia­na;
2. odzież z tej tka­ni­ny


Źródła:

SJP.pl

Kuczbork-Osada

Kucz­bork-Osada – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie żu­ro­miń­skim, w gmi­nie Kucz­bork-Osada. Ma sta­tus so­łect­wa.

Sie­dzi­ba gminy Kucz­bork-Osada oraz rzym­sko­ka­to­lic­kiej pa­ra­fii św. Bar­tło­mie­ja.

Daw­niej mia­sto; uzy­skał lo­ka­cję miej­ską w 1384 roku i był mia­stem pry­wat­nym (na­le­żał m.in. do Kucz­bor­skich), zde­gra­do­wa­ny w 1869 roku.


Źródła:

Wikipedia

Kuczborski

przy­miot­nik od: Kucz­bork


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kuczek

sza­łas, al­tan­ka bu­do­wa­na przy domu w ży­dow­skie Świę­to Na­mio­tów


Ku­czek – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ku­jaw­sko-po­mor­skim, w po­wie­cie alek­san­drow­skim, w gmi­nie Alek­san­drów Ku­jaw­ski.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa włoc­ław­skie­go.

Wieś w so­łect­wie Nowy Cie­cho­ci­nek – zo­bacz jed­nost­ki po­moc­ni­cze gminy Alek­san­drów Ku­jaw­ski w BIP.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kuczer

prze­sta­rza­le: fur­man, woź­ni­ca


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) daw. także gw-pl|Ma­zu­ry. woź­ni­ca, fur­man

 (1.2) środ. szo­fer­skie: kie­row­ca au­to­bu­su


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kuczera

prze­sta­rza­le: fur­man, woź­ni­ca


Ku­cze­ra – herb szla­chec­ki.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kuczewski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kuczka

sza­łas, al­tan­ka bu­do­wa­na przy domu w ży­dow­skie Świę­to Na­mio­tów


Kucz­ka ("sukka", hebr. סוכה) – sza­łas bu­do­wa­ny w świę­to Suk­kot, także al­tan­ka lub drew­nia­ny ganek przy boż­ni­cy, słu­żą­cy do ob­cho­dów tego świę­ta.

Ma przy­po­mi­nać Żydom, w ja­kich wa­run­kach mu­sie­li miesz­kać w cza­sie wę­drów­ki z Egip­tu. [].


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kuczki

sza­łas, al­tan­ka bu­do­wa­na przy domu w ży­dow­skie Świę­to Na­mio­tów


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kuczkować

re­gio­nal­nie: ukła­dać w kucz­ki (kopy), np. siano; kopić


Źródła:

SJP.pl

Kuczkowski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kuczma

daw­niej:
1. ro­dzaj fu­trza­nej czap­ki;
2. derka na konia;
3. coś splą­ta­ne­go


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kuczman

przed­sta­wi­ciel mu­chó­wek z ro­dzi­ny kucz­ma­no­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Kuczmanowate

o ce­chach kucz­ma­no­wa­tych (ro­dzi­na mu­chó­wek)


Kucz­ma­no­wa­te, kucz­ma­ny (Ce­ra­to­po­go­ni­dae) – ro­dzi­na mu­chó­wek z po­drzę­du dłu­go­czuł­kich i na­dro­dzi­ny Chi­ro­no­mo­i­dea.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kuczmanowaty

o ce­chach kucz­ma­no­wa­tych (ro­dzi­na mu­chó­wek)


Źródła:

SJP.pl

Kuczmarski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kuczny

siad kucz­ny - siad na ugię­tych no­gach


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) sport. zwią­za­ny z po­zy­cją przy­sia­du na zgię­tych ko­la­nach, o zgię­tych no­gach w ko­la­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kuczok

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kuczyn

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Kuczyzna

wieś w Pol­sce


Ku­czyz­na – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie łódz­kim, w po­wie­cie raw­skim, w gmi­nie Cie­lądz.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa skier­nie­wic­kie­go.

Jest to ma­lut­ka wio­ska li­czą­ca nie­wie­le ponad 100 miesz­kań­ców.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kuczyński

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kud-Ku-Dak

wy­krzy­knik

 (1.1) ono­ma­to­pe­ja imi­tu­ją­ca gda­ka­nie kury


Źródła:

Wiktionary

Kudasiewicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kudela

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kudelski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kuderski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kudełka

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kudełki

zdrob­nia­le o ku­dłach


Źródła:

SJP.pl

Kudlak

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kudlicki

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kudlić

ku­dłać, ku­dła­cić; daw­niej, dziś gwa­ro­wo:
1. czo­chrać, wi­chrzyć, tar­gać;
2. kud­lić się - o wło­sach: wi­chrzyć się


Źródła:

SJP.pl

Kudliński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kudos

po­tocz­nie: wyraz uz­na­nia, po­chwa­ła lub gra­tu­la­cje


Źródła:

SJP.pl

Kudosz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kudowa

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. pot. Ku­do­wa-Zdrój


Źródła:

Wiktionary

Kudowa-Zdrój

mia­sto w Pol­sce


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce;


Ku­do­wa-Zdrój ( Bad Ku­do­wa, Lázně Ku­do­va lub "Lázně Chu­do­ba") – mia­sto uz­dro­wi­sko­we w Pol­sce po­ło­żo­ne w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie kłodz­kim.

We­dług da­nych GUS z 1 stycz­nia 2023 r. mia­sto miało 9392 miesz­kań­ców (409. miej­sce w kraju).

Po­ło­że­nie i przy­na­leż­ność ad­mi­ni­stra­cyj­na.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kudowianin

miesz­ka­niec Ku­do­wy-Zdro­ju


Źródła:

SJP.pl

Kudowianka

miesz­kan­ka Ku­do­wy-Zdro­ju


Źródła:

SJP.pl

Kudowski

przy­miot­nik od: Ku­do­wa-Zdrój


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Ku­do­wą, do­ty­czą­cy Ku­do­wy


Ku­dow­ski, Ku­dow­ski Potok – potok, do­pływ rzeki Ochot­ni­czan­ka. Jest cie­kiem 4 rzędu o dłu­go­ści 3,5 km i śred­nim spad­ku 100 m/km. Wy­pły­wa na wy­so­ko­ści 922 m pod Ku­dow­skim Wier­chem na pół­noc­nych sto­kach Pasma Lu­ba­nia w Gor­cach. Spły­wa w kie­run­ku pół­noc­nym i na osied­lu Ku­do­we, na wy­so­ko­ści około 515 m ucho­dzi do Ochot­ni­cy jako jej prawy do­pływ.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kudra

naz­wi­sko


Kudra ( Кудра; Кудра) – dawny chu­tor. Te­re­ny, na któ­rych był po­ło­żo­ny leżą obec­nie na Bia­ło­ru­si, w ob­wo­dzie gro­dzień­skim, w re­jo­nie ostro­wiec­kim, w siel­so­wie­cie Wor­nia­ny.

Miej­sco­wość zo­sta­ła zlik­wi­do­wa­na w 1985 roku.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kudrowice

Ku­dro­wi­ce – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie łódz­kim, w po­wie­cie pa­bia­nic­kim, w gmi­nie Pa­bia­ni­ce.

Pry­wat­na wieś du­chow­na "Chu­dro­wi­ce" po­ło­żo­na była w dru­giej po­ło­wie XVI wieku w po­wie­cie szad­kow­skim wo­je­wództ­wa sie­radz­kie­go, włas­ność kra­kow­skiej ka­pi­tu­ły ka­te­dral­nej. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość po­ło­żo­na była w ów­czes­nym wo­je­wództ­wie łódz­kim.


Źródła:

Wikipedia

Kudrycki

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kudu

1. ga­tu­nek an­ty­lo­py
2. w ar­chi­tek­tu­rze in­dyj­skiej: ele­ment zdob­ni­czy w po­sta­ci pod­ko­wia­ste­go łuku


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) zool. an­ty­lo­pa z ro­dza­ju niala

 (1.2) ar­chit. pod­ko­wia­sty łuk cha­rak­te­ry­stycz­ny dla ar­chi­tek­tu­ry in­dyj­skiej;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kudurru

ka­mień gra­nicz­ny w sta­ro­żyt­nej Me­zo­po­ta­mii


Ku­dur­ru (akad. ka­mień gra­nicz­ny, stela gra­nicz­na) – w sta­ro­żyt­nej Me­zo­po­ta­mii stela ka­mien­na ozdo­bio­na re­lie­fem w kom­po­zy­cji pa­so­wej (sceny fi­gu­ral­ne, przed­sta­wie­nia sym­bo­licz­ne), nie­kie­dy z na­pi­sa­mi w pi­śmie kli­no­wym o wy­so­ko­ści do 1 m, bę­dą­ca świa­dect­wem na­da­nia przez wład­cę ma­jąt­ku ziem­skie­go. Znana od III ty­siąc­le­cia p.n.e., po­wszech­na w okre­sie pa­no­wa­nia Ka­sy­tów.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kudyba

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kudymkar

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. adm. mia­sto we wschod­niej Rosji eu­ro­pej­skiej, w Kraju Perm­skim;


Ku­dym­kar ( Кудымкар) – mia­sto we wschod­niej Rosji, w Kraju Perm­skim, od 1925 do 1 grud­nia 2005 r. oś­ro­dek ad­mi­ni­stra­cyj­ny Komi-Per­miac­kie­go Okrę­gu Au­to­no­micz­ne­go. Ku­dym­kar za­ło­żo­no w 1579 r., szyb­ki roz­wój osady na­stą­pił w XX w. (1908 r. – 1192 miesz­kań­ców).


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kudymkarski

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Ku­dym­ka­rem, do­ty­czą­cy Ku­dym­ka­ru


Źródła:

Wiktionary

Kudzia

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kudzu

ga­tu­nek ro­śli­ny z ro­dzi­ny bo­bo­wa­tych, wy­ko­rzy­sty­wa­ny jako lek tra­dy­cyj­ny oraz źró­dło włó­kna tek­styl­ne­go; opor­nik łat­ko­wa­ty, ołow­nik łat­ko­wa­ty


Źródła:

SJP.pl

Kudła

czy­nić ku­dła­tym; mierz­wić, tar­gać, ku­dła­cić, czo­chrać


Źródła:

SJP.pl

Kudłacik

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kudłacz

1. po­tocz­nie: czło­wiek ze zmierz­wio­ny­mi, po­tar­ga­ny­mi wło­sa­mi; roz­czo­chra­niec;
2. zwie­rzę o dłu­giej, po­tar­ga­nej sier­ści


rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) czło­wiek z przy­dłu­gi­mi, roz­czo­chra­ny­mi wło­sa­mi

 (1.2) przest. ko­zioł, cap

 (1.3) przest. Żyd

 (1.4) lm. ku­dła­cze przest. agrest

 (1.5) łow. stary niedź­wiedź

 (1.6) zool. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Sem­no­pit­he­cus|ref=tak., małpa z ro­dzi­ny ma­ka­ko­wa­tych


Ku­dłacz – osada leśna w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie pod­kar­pac­kim, w po­wie­cie le­żaj­skim, w gmi­nie Le­żajsk.

Po­ło­żo­ny w głębi lasów, na obrze­żach wsi Brzó­za Kró­lew­ska, 1,8 km od drogi as­fal­to­wej Brzó­za Kró­lew­ska – Bie­da­czów. Znaj­du­je się tam oka­za­ła ka­pli­ca i oso­bli­we uro­czy­sko.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kudłaczyć

czy­nić ku­dła­tym; ku­dłać, kud­lić, ku­dła­cić


Źródła:

SJP.pl

Kudłaty

po­ro­sły ku­dła­mi, po­tar­ga­ny, roz­czo­chra­ny


przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) ma­ją­cy kudły


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kudłać

czy­nić ku­dła­tym; mierz­wić, tar­gać, ku­dła­cić, czo­chrać


Źródła:

SJP.pl

Kudły

pot.
1. roz­czo­chra­ne, po­tar­ga­ne włosy;
2. gęsta, długa sierść


rze­czow­nik, licz­ba mnoga, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pejor. brud­ne, splą­ta­ne, zbyt dłu­gie i gęste lub nie­u­po­rząd­ko­wa­ne włosy

 (1.2) pot. długa i splą­ta­na sierść


Kudły (lit. "Kud­los") − wieś na Lit­wie, w re­jo­nie so­lecz­nic­kim, 5 km na za­chód od Pod­bo­rza, za­miesz­ka­na przez 17 ludzi.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kuejczou

[czy­taj: kłej­czoł] pro­win­cja w Chi­nach; Gu­iz­hou


Ku­ej­czou ("", chiń. upr. 贵州; chiń. trad. 貴州; pi­ny­in "Gùizhōu"; Wade-Giles "Kuei-chou") – pro­win­cja w po­łud­nio­wych Chi­nach.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kuejczouski

→ Ku­ej­czou [czy­taj: kłej­czoł­ski]


Źródła:

SJP.pl

Kuejjang

[czy­taj: KUjank] mia­sto w Chi­nach; Gu­iy­ang


Źródła:

SJP.pl

Kuesta

próg tek­to­nicz­ny ut­wo­rzo­ny na sku­tek nie­rów­no­mier­nej od­por­no­ści warstw skal­nych


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) geol. stro­me wy­pię­trze­nie w ła­god­nie na­chy­lo­nej po­wierzch­ni skal­nej;


Ku­e­sta – na­tu­ral­ne wy­pię­trze­nie te­re­nu w for­mie asy­me­trycz­ne­go i ro­zło­ży­ste­go garbu, któ­re­go stoki z jed­nej stro­ny opa­da­ją stomo, a z dru­giej ła­god­nie. Może wy­stę­po­wać jako po­je­dyn­cze wznie­sie­nie lub two­rzyć ze­spół kilku kuest roz­mie­szczo­nych wzglę­dem sie­bie mniej wię­cej rów­no­le­gle.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kufa

1. duża drew­nia­na becz­ka, uży­wa­na w prze­my­śle pi­wo­war­skim;
2. mały sta­tek tran­spor­to­wy;
3. dawna miara wina, równa ponad 13,5 hek­to­li­trów; dra­i­ling;
4. przed­nia część trze­wio­czasz­ki u psa; pysk


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) kynol. przed­nia część głowy psa obej­mu­ją­ca trze­wio­czasz­kę;

 (1.2) spoż. duża drew­nia­na becz­ka, głów­nie uży­wa­na w pi­wo­war­stwie

 (1.3) za­war­tość kufy (1.2)

 (1.4) przen. pijak

 (1.5) żegl. mały sta­tek tran­spor­to­wy


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kufajka

po­tocz­nie: cie­pła, wa­to­wa­na kurt­ka; fu­faj­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. wa­to­wa­na kurt­ka ro­bo­cza


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kufea

ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny krwaw­ni­co­wa­tych; lep­no­ta


Kufea ("Cup­hea") – ro­dzaj ro­ślin na­le­żą­cy do ro­dzi­ny krwaw­ni­co­wa­tych. Obej­mu­je co najm­niej 255 ga­tun­ków wy­stę­pu­ją­cych dziko na kon­ty­nen­tach ame­ry­kań­skich, naj­bar­dziej zróż­ni­co­wa­nych na ob­sza­rze mię­dzy Mek­sy­kiem i Peru. Rosną naj­czę­ściej w miej­scach wil­got­nych i ska­li­stych. Niek­tó­re ga­tun­ki upra­wia­ne są jako ozdob­ne.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kufel

z re­gu­ły duże i szkla­ne na­czy­nie do picia piwa; za­war­tość ta­kie­go na­czy­nia


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gru­bo­ścien­ne duże na­czy­nie z uchem do picia piwa lub wina;

 (1.2) pot. za­war­to­ści jed­ne­go kufla (1.1)


Kufel – na­czy­nie do picia piwa lub wina. Może być wy­ko­na­ny z róż­nych ma­te­ria­łów np. szkła, ce­ra­mi­ki, me­ta­lu lub drew­na.

Kufle naj­czę­ściej mają ob­ję­tość od 0,25–1 litra. W kra­jach an­glo­sa­skich naj­po­pu­lar­niej­szą ob­ję­to­ścią kufla jest 1 pinta (ok. 0,568 litra). W Niem­czech kufel o ob­ję­to­ści 1,069 l nosi nazwę Mass.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kufeleczek

zdrob­nie­nie od: ku­fe­lek


Źródła:

SJP.pl

Kufelek

zdrob­nie­nie od: kufel


Źródła:

SJP.pl

Kufelkowy

przy­miot­nik od: ku­fe­lek


Źródła:

SJP.pl

Kufer

okuta skrzy­nia drew­nia­na lub me­ta­lo­wa, przy­kry­wa­na wy­pu­kłym wie­kiem, słu­żą­ca do prze­cho­wy­wa­nia bie­liz­ny, ubrań, daw­niej uży­wa­na w po­dró­ży


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) okuta skrzy­nia z wy­pu­kłym (rza­dziej pła­skim) wie­kiem, daw­niej do prze­wo­że­nia, a obec­nie do prze­cho­wy­wa­nia rze­czy, głów­nie odzie­ży

 (1.2) ba­gaż­nik sa­mo­cho­du oso­bo­we­go lub au­to­bu­su

 (1.3) pot. przen. wiel­kie, sze­ro­kie po­ślad­ki


Kufer – prze­no­śny po­jem­nik w kształ­cie zbli­żo­nym do du­że­go pro­sto­pa­dło­ścia­nu, naj­czę­ściej z wy­pu­kłym ot­wie­ra­nym wie­kiem. Słu­żył do tran­spor­tu lub prze­cho­wy­wa­nia przed­mio­tów, dla któ­rych sta­no­wił za­bez­pie­cze­nie przed usz­ko­dze­nia­mi. Dzi­siaj wy­ko­ny­wa­ny z róż­nych ma­te­ria­łów: drew­na, sklej­ki, bla­chy, czę­sto z do­dat­ko­wym de­ko­ra­cyj­nym wy­koń­cze­niem po­wierzch­ni tka­ni­ną i me­ta­lo­wy­mi oku­cia­mi na na­roż­ni­kach. Po­sia­da zwy­kle zamek lub sko­bel do za­ło­że­nia kłód­ki.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kufereczek

zdrob­nie­nie od: ku­fe­rek


Źródła:

SJP.pl

Kuferek

1. mały kufer; skrzy­necz­ka, wa­li­zecz­ka;
2. dam­ska to­reb­ka w kształ­cie wa­li­zecz­ki


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) nie­wiel­ki kufer

 (1.2) dam­ska to­reb­ka w for­mie ma­łe­go kufra

 (1.3) pot. o zgrab­nych po­ślad­kach


Ku­fe­rek – skała w Gru­pie Pa­ra­so­la na oro­gra­ficz­nie lewym zbo­czu Do­li­ny Szklar­ki, w obrę­bie miej­sco­wo­ści Jerz­ma­no­wi­ce w wo­je­wództ­wie ma­ło­pol­skim, w po­wie­cie kra­kow­skim, w gmi­nie Jerz­ma­no­wi­ce-Prze­gi­nia. Jest to ob­szar Wy­ży­ny Ol­ku­skiej bę­dą­cej czę­ścią Wy­ży­ny Kra­kow­sko-Czę­sto­chow­skiej.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kuferkowy

przy­miot­nik od: ku­fe­rek


Źródła:

SJP.pl

Kuff

1. ho­len­der­ski ża­glo­wiec jedno- lub dwu­masz­to­wy;
2. okrą­gły, smo­ło­wa­ny kosz słu­żą­cy jako łódź do prze­pra­wia­nia się na drugi brzeg rzeki, wy­ko­rzy­sty­wa­ny od sta­ro­żyt­no­ści aż po dzień dzi­siej­szy na Nilu, Ty­gry­sie, Eu­fra­cie; guffa


Źródła:

SJP.pl

Kufi

pismo ku­fic­kie, naj­star­sze pismo arab­skie; ku­fi­ka


Źródła:

SJP.pl

Kufia

na­kry­cie głowy w po­sta­ci od­po­wied­nio zło­żo­ne­go, kwa­dra­to­we­go ka­wał­ka płót­na, przy­trzy­my­wa­ne­go przez od­po­wied­nią opa­skę; zwy­kle białe, biało-czar­ne lub biało-czer­wo­ne, no­szo­ne przez Ara­bów; ku­fi­ja


Źródła:

SJP.pl

Kuficki

do­ty­czą­cy daw­ne­go arab­skie­go pisma ku­fic­kie­go


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z mia­stem Kufa, do­ty­czą­cy mia­sta Kufa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kufija

arab­skie na­kry­cie głowy w po­sta­ci od­po­wied­nio zło­żo­ne­go, kwa­dra­to­we­go ka­wał­ka płót­na, przy­trzy­my­wa­ne­go przez od­po­wied­nią opa­skę; kefia, ke­fi­ja


Źródła:

SJP.pl

Kufika

pismo ku­fic­kie, naj­star­sze pismo arab­skie; kufi


Źródła:

SJP.pl

Kufka

1. drew­nia­na becz­ka;
2. w gwa­rze ślą­skiej: kufel


Źródła:

SJP.pl

Kuflik

ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny mir­to­wa­tych; ka­li­ste­mon


Ku­flik, ka­li­ste­mon ("Cal­li­ste­mon") – ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny mir­to­wa­tych, w niek­tó­rych uję­ciach tak­so­no­micz­nych włą­cza­ny do ro­dza­ju me­la­le­u­ka "Me­la­le­u­ca". W tra­dy­cyj­nym uję­ciu obej­mu­je ok. 30 ga­tun­ków wy­stę­pu­ją­cych w Au­stra­lii. Rosną one w miej­scach ska­li­stych i pia­szczy­stych, su­chych i wzdłuż stru­mie­ni, czę­sto też na wy­brze­żu. Kwia­ty za­py­la­ne są głów­nie przez ptaki, a na­sio­na uwal­nia­ne są z twar­dych, zdrew­nia­łych to­re­bek zwy­kle po dzia­ła­niu ognia.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kuflowy

przy­miot­nik od: kufel


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) po­da­wa­ny w ku­flach


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kufta

pie­czo­ne na rusz­cie kulki z mięsa mie­lo­ne­go lub bia­łe­go sera i ziem­nia­ków; kofta


Źródła:

SJP.pl

Kugel

po­tra­wa ży­dow­ska z ryżu lub ma­ka­ro­nu z ro­dzyn­ka­mi; ku­giel


Kugel, ku­giel (ji­dysz: קוגל "kugl" lub קוגעל, od niem. "kugel" = kula) – tra­dy­cyj­na po­tra­wa kuch­ni ży­dow­skiej po­dob­na do za­pie­kan­ki lub pud­din­gu z kuch­ni an­glo­sa­skiej. Cha­rak­te­ry­zu­je ją róż­no­rod­ność skład­ni­ków, z któ­rych jest przy­go­to­wy­wa­na, gdyż je­dy­nym, niez­mien­nym są jajka. Po­tra­wę zaz­wy­czaj ser­wu­je się jako do­da­tek do dania głów­ne­go lub deser, gdyż można przy­rzą­dzić ją pi­kant­ną lub słod­ką. Kugel uz­na­wa­ny jest za naj­waż­niej­szą po­tra­wę kuch­ni asz­ke­na­zyj­skiej.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kugiel

po­tra­wa ży­dow­ska z ryżu lub ma­ka­ro­nu z ro­dzyn­ka­mi; kugel


Źródła:

SJP.pl

Kuglarka

1. ko­bie­ta de­mon­stru­ją­ca sztucz­ki opar­te głów­nie na zręcz­no­ści i szyb­ko­ści; sztuk­mi­strzy­ni, ma­gicz­ka, pre­sti­di­gi­ta­tor­ka;
2. ko­bie­ta ma­ni­pu­lu­ją­ca in­ny­mi; in­try­gant­ka, krę­tacz­ka, ma­tacz­ka, oszust­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) oszust­ka, krę­tacz­ka, ma­ni­pu­lant­ka, in­try­gant­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kuglarski

→ ku­glarz


Patrz:kuglarz

Źródła:

SJP.pl

Kuglarstwo

1. ba­wie­nie pu­blicz­no­ści ma­gicz­ny­mi sztucz­ka­mi, żon­gler­ką, te­a­trem lal­ko­wym itp. zwła­szcza na jar­mar­kach i od­pu­stach;
2. spryt­ne i efek­tow­ne oszu­ki­wa­nie ludzi


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) za­ję­cie ku­gla­rza

 (1.2) przen. hochsz­ta­pler­stwo


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kuglarz

1. czło­wiek de­mon­stru­ją­cy sztu­ki opar­te głów­nie na zręcz­no­ści i szyb­ko­ści; sztuk­mistrz, magik, pre­sti­di­gi­ta­tor;
2. po­tocz­nie: ma­tacz, krę­tacz, oszust;
3. ptak dra­pież­ny z ro­dzi­ny ja­strzę­bio­wa­tych, za­miesz­ku­ją­cy sa­wan­ny Afry­ki i pół­pu­sty­nie Pół­wy­spu Arab­skie­go; akro­ba­ta;
4. daw­niej: aktor kie­ru­ją­cy ru­cha­mi ma­rio­ne­tek


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) magik, po­ka­zu­ją­cy sztucz­ki opar­te na zręcz­no­ści i szyb­ko­ści

 (1.2) daw. wę­drow­ny aktor, który bawił pu­blicz­ność iluz­ja­mi, żon­gler­ką lub te­a­trem lalek

 (1.3) przen. oszust, krę­tacz

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Te­rat­ho­pius eca­u­da­tus|Da­u­din|ref=tak., ga­tu­nek ptaka z ro­dzi­ny ja­strzę­bio­wa­tych;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kugler

rze­mieśl­nik zdo­bią­cy krysz­ta­ły


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kuglerski

→ ku­gler, → ku­gler­stwo


Patrz:kugler, → kuglerstwo

Źródła:

SJP.pl

Kuglowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ku­glo­wać.


Źródła:

Wiktionary

Kuglować

1. po­tocz­nie: ma­ni­pu­lo­wać, oszu­ki­wać, by osią­gnąć swój cel;
2. daw­niej: po­ka­zy­wać sztucz­ki ku­glar­skie


cza­sow­nik

 (1.1) stpol. błaz­no­wać, fi­glo­wać


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kuguar

duży kot z obu Ame­ryk; puma, lew gór­ski


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) syst. zool. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Puma con­co­lor|Lin­na­e­us|ref=tak., ga­tu­nek ssaka z ro­dzi­ny ko­to­wa­tych, za­miesz­ku­ją­cy Ame­ry­kę od Ka­na­dy po Pa­ta­go­nię;

 (1.2) zool. kot z ga­tun­ku ku­gu­a­rów (1.1)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kuguarowy

przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy ku­gu­a­ra


Źródła:

Wiktionary

Kuguarzyca

1. sa­mi­ca ku­gu­a­ra;
2. po­tocz­nie: atrak­cyj­na ko­bie­ta w śred­nim wieku, uwo­dzą­ca młod­szych męż­czyzn; ku­gu­ar, puma, ko­ci­ca


Źródła:

SJP.pl

Kuhailan

1. rasa naj­bar­dziej ce­nio­nych koni arab­skich;
2. koń tej rasy; koń czy­stej krwi


Źródła:

SJP.pl

Kuilu

rzeka w An­go­li i De­mo­kra­tycz­nej Re­pu­bli­ce Konga


Źródła:

SJP.pl

Kuj

wy­krzy­knik

 (1.1) ono­ma­to­pe­ja imi­tu­ją­ca dźwięk to­wa­rzy­szą­cy ukłu­ciu

forma cza­sow­ni­ka.

 (2.1) 2. os. lp., rozk. od kuć


Źródła:

Wiktionary

Kuj.

skrót

 (1.1) = ku­jaw­ski


Źródła:

Wiktionary

Kuja

ro­dzaj wy­mar­łych pta­ków z ro­dzi­ny ku­kuł­ko­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Kujawa

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kujawiaczek

zdrob­nie­nie od: ku­ja­wiak


Źródła:

SJP.pl

Kujawiak

1. pol­ski ta­niec lu­do­wy po­cho­dzą­cy z Kujaw;
2. pieśń i me­lo­dia w ryt­mie tego tańca


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) cho­re­ogr. folk. pol­ski ta­niec lu­do­wy po­cho­dzą­cy z Kujaw;

 (1.2) muz. mu­zy­ka do ku­ja­wia­ka (1.1);


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kujawiakowy

→ ku­ja­wiak (ta­niec)


Źródła:

SJP.pl

Kujawianin

miesz­ka­niec Kujaw; Ku­ja­wiak (czę­ściej)


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) etn. miesz­ka­niec Kujaw;

 (1.2) etn. hist. czło­nek hi­po­te­tycz­ne­go ple­mię­e­mie­nia za­chod­nio­sło­wiań­skie­go za­miesz­ku­ją­ce­go oko­li­ce Gopła i wzdłuż No­te­ci;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kujawianka

miesz­kan­ka Kujaw


Ku­ja­wian­ka – za­kład zlo­ka­li­zo­wa­ny w po­łud­nio­wej czę­ści Włoc­ław­ka.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kujawiński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kujawka

naz­wi­sko


Ku­jaw­ka – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ku­jaw­sko-po­mor­skim, w po­wie­cie alek­san­drow­skim, w gmi­nie Bąd­ko­wo.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kujawski

przy­miot­nik od: Ku­ja­wy


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) od Ku­ja­wy


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kujawskie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki, nazwa włas­na

 (1.1) hist. wo­je­wództ­wo ku­jaw­skie, re­gion ku­jaw­ski


Źródła:

Wiktionary

Kujawsko-Pomorski

przy­miot­nik

 (1.1) geogr. od­no­szą­cy się do wo­je­wództ­wa ku­jaw­sko-po­mor­skie­go


Źródła:

Wiktionary

Kujawy

1. kra­i­na hi­sto­rycz­na i re­gion et­no­gra­ficz­ny w środ­ko­wej Pol­sce;
2. dziel­ni­ca Kra­ko­wa;
3. nazwa kilku miej­sco­wo­ści w Pol­sce


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. kra­i­na w środ­ko­wej Pol­sce;


Ku­ja­wy ( Cu­ia­via, Ku­ja­wien) – re­gion hi­sto­rycz­no-et­no­gra­ficz­ny po­ło­żo­ny w pół­noc­no-środ­ko­wej Pol­sce, w do­rze­czu środ­ko­wej Wisły i gór­nej No­te­ci. Głów­ną grupą et­no­gra­ficz­ną re­gio­nu są Ku­ja­wia­cy.

Duże po­ła­cie cen­tral­nych Kujaw zaj­mu­ją czar­ne zie­mie – jedne z na­ju­ro­dzaj­niej­szych gleb w Pol­sce. Do bo­gactw na­tu­ral­nych na­le­ży także sól ka­mien­na, wy­do­by­wa­na w oko­li­cach Ino­wroc­ła­wia i sól wa­rzo­na z so­lan­ki z od­wier­tów w Cie­cho­cin­ku.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kujbyszew

1. mia­sto w Rosji;
2. mia­sto w Ar­me­nii


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. hist. ofi­cjal­na nazwa mia­sta Sa­ma­ry w la­tach 1935-1991;

 (1.2) geogr. adm. mia­sto w ob­wo­dzie no­wo­sy­bir­skim w Rosji, po­ło­żo­ne na za­chód od No­wo­sy­bir­ska, nad rzeką Om;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kujbyszewski

przy­miot­nik od: Kuj­by­szew


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Kuj­by­sze­wem, do­ty­czą­cy Kuj­by­sze­wa (współcz. Sa­ma­ra)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kujda

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kujnięcie

po­tocz­nie: ukłuć, ude­rzyć czymś ostrym; pi­knąć, dziab­nąć, dziob­nąć


Źródła:

SJP.pl

Kujność

zdol­ność me­ta­lu do zmia­ny kształ­tu pod wpły­wem kucia; kle­pal­ność, ko­wal­ność


Źródła:

SJP.pl

Kujny

o me­ta­lach: da­ją­cy się łatwo kuć; ko­wal­ny


przy­miot­nik

 (1.1) zob. ko­wal­ny.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kujnąć

po­tocz­nie: ukłuć, ude­rzyć czymś ostrym; pi­knąć, dziab­nąć, dziob­nąć


Źródła:

SJP.pl

Kujon

po­gard­li­wie o oso­bie uczą­cej się na pa­mięć, pil­nie, lecz bez zro­zu­mie­nia; kowal


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) po­gard. osoba, która dużo się uczy, ale bez zro­zu­mie­nia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kujonek

w gwa­rze ucz­niow­skiej: osoba uczą­ca się wszyst­kie­go na pa­mięć bez zro­zu­mie­nia; kujon


Patrz:kujon

Źródła:

SJP.pl

Kujonienie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ku­jo­nić.


Źródła:

Wiktionary

Kujonić

cza­sow­nik

 (1.1) gwara. stud. uczyć się


Źródła:

Wiktionary

Kujonka

w gwa­rze ucz­niow­skiej: osoba uczą­ca się wszyst­kie­go na pa­mięć bez zro­zu­mie­nia; kujon


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) forma żeń­ska od: kujon


Patrz:kujon

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kujonki

w gwa­rze ucz­niow­skiej: osoba uczą­ca się wszyst­kie­go na pa­mięć bez zro­zu­mie­nia; kujon


Patrz:kujon

Źródła:

SJP.pl

Kujonostwo

po­tocz­nie: pilne, me­cha­nicz­ne ucze­nie się bez zro­zu­mie­nia, wy­ku­wa­nie na pa­mięć; ku­joń­stwo


Źródła:

SJP.pl

Kujot

dra­pież­ne zwie­rzę z ro­dzi­ny psów; wilk ame­ry­kań­ski; kojot


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) zool. kojot

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) gwara. zło­dziej­ska: zło­dziej, który okra­da cmen­ta­rze


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kujownia

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gwara. stud. bi­blio­te­ka


Źródła:

Wiktionary

Kujoński

→ ku­joń­stwo, → kujon


Patrz:kujoństwo, → kujon

Źródła:

SJP.pl

Kujoństwo

po­tocz­nie: pilne, me­cha­nicz­ne ucze­nie się bez zro­zu­mie­nia, wy­ku­wa­nie na pa­mięć; ku­jo­no­stwo


Źródła:

SJP.pl

Kujpom

śro­do­wi­sko­wo: wo­je­wództ­wo ku­jaw­sko-po­mor­skie; Kuj­pom, KujPom


Źródła:

SJP.pl

Kuk

ku­charz okrę­to­wy; kok


rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) żegl. ku­charz na stat­ku


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kukabura

ptak z ro­dzi­ny zi­mo­rod­ków


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ornit. ptak z ro­dza­ju nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Da­ce­lo|ref=tak.;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kukal

ro­dzaj pta­ków z ro­dzi­ny ku­kuł­ko­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Kukang

ro­dzaj ssa­ków na­czel­nych z ro­dzi­ny lo­ri­so­wa­tych


Ku­kang ("Nyc­ti­ce­bus") – ro­dzaj ssa­ków na­czel­nych z po­dro­dzi­ny Lo­ri­si­nae w obrę­bie ro­dzi­ny lo­ri­so­wa­tych (Lo­ri­si­dae).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kukanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kukać.


Źródła:

Wiktionary

Kukaweczka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od ku­kaw­ka


Źródła:

Wiktionary

Kukawik

ro­dzaj pta­ków z po­dro­dzi­ny ku­ku­łek


Źródła:

SJP.pl

Kukawka

1. gwa­ro­wo: ku­kuł­ka;
2. gli­nia­ny in­stru­ment mu­zycz­ny


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kukawkowate

po­dro­dzi­na pta­ków z rzędu ku­kuł­ko­wych


Źródła:

SJP.pl

Kukawkowaty

o ce­chach ku­kaw­ko­wa­tych (po­dro­dzi­na pta­ków)


Źródła:

SJP.pl

Kukawski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kukać

1. o ku­kuł­ce: wy­da­wać cha­rak­te­ry­stycz­ny dla niej głos
2. na­śla­do­wać głos ku­kuł­ki


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. za­ku­kać)

 (1.1) ornit. wy­da­wać dźwię­ki cha­rak­te­ry­stycz­ne dla ku­kuł­ki

 (1.2) stpol. la­men­to­wać, na­rze­kać

 (1.3) slang. pa­trzeć ukrad­kiem

 (1.4) slang. szu­kać


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kuke

skró­to­wiec

 (1.1) = Kor­po­ra­cja Ubez­pie­czeń Kre­dy­tów Ek­spor­to­wych S.A.


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kukersyt

lekka, po­ro­wa­ta skała osa­do­wa z grupy łup­ków pal­nych


Ku­ker­syt – skała osa­do­wa, od­mia­na łupka wę­glo­we­go sa­pro­pe­lo­we­go za­wie­ra­ją­ca do 75% sub­stan­cji wę­glo­wych.

Wy­stę­pu­je w osa­dach or­do­wic­kich pół­noc­no-wschod­niej Esto­nii (do­kład­niej w pię­trze sandb gór­ne­go or­do­wi­ku, lo­kal­ne pię­tro Ku­kru­se, tra­dy­cyj­ne oz­na­cze­nie C, we­dług daw­ne­go po­dzia­łu or­do­wi­ku część ka­ra­do­ku).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kuki

1. język ludu Kuki;
2. rzad­ko: frag­ment tek­stu wy­sy­ła­ny przez ser­wis in­ter­ne­to­wy do prze­glą­dar­ki in­ter­na­u­ty, poz­wa­la­ją­cy m.in. na za­pa­mię­ta­nie da­nych i utrzy­ma­nie sesji; cia­stecz­ko, co­o­kie


Kuki (jap. 久喜市 Kuki-shi) – mia­sto w Ja­po­nii, w pre­fek­tu­rze Sa­i­ta­ma, na wy­spie Hon­siu. Ma po­wierzch­nię 82,41 km². W 2020 r. miesz­ka­ło w nim 150 599 osób, w 62 272 go­spo­dar­stwach do­mo­wych (w 2010 r. 154 335 osób, w 57 195 go­spo­dar­stwach do­mo­wych).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kukiel

ro­dzaj pta­ków z po­dro­dzi­ny ku­ku­łek


Źródła:

SJP.pl

Kukielnik

ro­dzaj pta­ków z po­dro­dzi­ny ku­ka­li


Źródła:

SJP.pl

Kukieła

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kukiełeczka

zdrob­nie­nie od: ku­kieł­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. zdrobn. od: ku­kieł­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kukiełka

ro­dzaj te­a­tral­nej lalki na kiju, po­ru­sza­nej przez ak­to­ra ukry­te­go za pa­ra­wa­nem


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od: kukła

 (1.2) teatr. lalka te­a­tral­na osa­dzo­na na kiju i ani­mo­wa­na od dołu;

 (1.3) daw. pro­sta za­baw­ka, lalka wy­ko­na­na z gał­ga­nów

 (1.4) kulin. re­gio­nal­na nazwa róż­nych ro­dza­jów okrą­głych lub po­dłuż­nych bułek, cza­sem ze słod­kie­go cia­sta


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kukiełkowy

przy­miot­nik od: ku­kieł­ka


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z ku­kieł­ka­mi, od­no­szą­cy się do ku­kie­łek

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (2.1) wy­ko­ny­wa­ny przy po­mo­cy ku­kie­łek


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kukiriniarz

lek­ce­wa­żą­co: młody użyt­kow­nik szyb­kiej hu­laj­no­gi elek­trycz­nej, jeż­dżą­cy bra­wu­ro­wo lub ła­mią­cy prze­pi­sy; ku­ki­ry­niarz


Źródła:

SJP.pl

Kukiryniarz

lek­ce­wa­żą­co: młody użyt­kow­nik szyb­kiej hu­laj­no­gi elek­trycz­nej, jeż­dżą­cy bra­wu­ro­wo lub ła­mią­cy prze­pi­sy; ku­ki­ri­niarz


Źródła:

SJP.pl

Kukiz

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kukizowiec

zwo­len­nik lub czło­nek sto­wa­rzy­sze­nia Kukiz'15


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) polit. czło­nek ruchu Kukiz’15

 (1.2) polit. zwo­len­nik ruchu Kukiz’15


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kukla

naz­wi­sko


Kukla ( Кукля) – wieś w Buł­ga­rii, w ob­wo­dzie Ga­bro­wo, w gmi­nie Drja­no­wo. Miej­sco­wość jest wy­lud­nia­ła.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kuklewicz

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kuklik

by­li­na z ro­dzi­ny ró­żo­wa­tych, uży­wa­na daw­niej jako przy­pra­wa i w ce­lach lecz­ni­czych


Ku­klik ("Geum") – ro­dzaj ro­ślin kwia­to­wych z ro­dzi­ny ró­żo­wa­tych. Obej­mu­je ok. 50 ga­tun­ków wy­stę­pu­ją­cych w umiar­ko­wa­nych i chłod­nych stre­fach na obyd­wu pół­ku­lach. Ro­śli­ny te za­sied­la­ją różne sied­li­ska – łąki gór­skie, miej­sca ska­li­ste, za­ro­śla i lasy. Sze­reg ga­tun­ków upra­wia­nych jest jako ro­śli­ny ozdob­ne. Za­rów­no w na­tu­rze, jak i w ho­dow­li łatwo two­rzą mie­szań­ce.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kuklin

wieś w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim


Ku­klin – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie mław­skim, w gmi­nie Wieczf­nia Ko­ściel­na.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa cie­cha­now­skie­go.

W okre­sie mię­dzy­wo­jen­nym w miej­sco­wo­ści sta­cjo­no­wa­ła pla­ców­ka Stra­ży Cel­nej „Ku­klin”.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kuklinów

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Kuklis

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kukliński

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kuknięcie

1. po­tocz­nie: spoj­rzeć, zer­knąć, czę­sto ukrad­kiem;
2. o ku­kuł­ce: wydać dźwięk "kuku"


Źródła:

SJP.pl

Kuknąć

1. po­tocz­nie: spoj­rzeć, zer­knąć, czę­sto ukrad­kiem;
2. o ku­kuł­ce: wydać dźwięk "kuku"


Źródła:

SJP.pl

Kukold

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) slang. po­gard. męż­czyz­na poz­wa­la­ją­cy swo­jej part­ner­ce na zdra­dy

 (1.2) slang. po­gard. męż­czyz­na ule­gły wobec ko­biet


Źródła:

Wiktionary

Kukowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ku­ko­wać.


Źródła:

Wiktionary

Kukować

cza­sow­nik

 (1.1) gwara. żegl. go­to­wać


Źródła:

Wiktionary

Kukowka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. ornit. ku­kuł­ka


Źródła:

Wiktionary

Kukowski

naz­wi­sko


Ku­kow­ski (Ku­kow­sky) – ka­szub­ski herb szla­chec­ki.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kukri

cięż­ki, krót­ki i wy­gię­ty nóż ne­pal­ski o sze­ro­kiej głow­ni, uży­wa­ny przez Gurk­hów jako broń siecz­na oraz na­rzę­dzie


Kukri, khu­kri, język ne­pal­ski:खुकुरी wym.: "khukurī" – cięż­ki za­krzy­wio­ny ne­pal­ski nóż uży­wa­ny za­rów­no jako broń siecz­na o głow­ni krzy­wej jed­no­siecz­nej jak i jako na­rzę­dzie. Kukri sta­no­wi część uz­bro­je­nia i he­ral­dy­ki Gurk­hów – na­ro­du wo­jow­ni­ków. Dla wielu ludzi jest znany jako "nóż Gurk­hów".


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kuks

1. cios łok­ciem albo pię­ścią; kuk­sa­niec; sztur­cha­niec
2. akcje przed­się­bior­stwa zaj­mu­ją­ce­go się wy­do­by­ciem su­row­ców na­tu­ral­nych


Kuks (niem. "Kukus") – gmina i wieś w po­wie­cie Trut­nov w kraju kra­lo­voh­ra­dec­kim w Cze­chach, znana z rzeźb Ma­te­u­sza Ber­nar­da Bra­u­na (czo­ło­we­go rzeź­bia­rza ba­ro­ku w Cze­chach), za­cho­wa­nych w byłym ba­ro­ko­wym szpi­ta­lu i (czę­ścio­wo) Bet­le­jem (cz. Betlém).

Kuks zo­stał za­ło­żo­ny przed 1695 r.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kuksa

szturch­nąć kogoś łok­ciem lub pię­ścią, dać sztur­chań­ca, kuk­sań­ca


Źródła:

SJP.pl

Kuksaniec

cios łok­ciem albo pię­ścią; sztur­cha­niec; kuks


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) słabe szturch­nię­cie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kuksać

szturch­nąć kogoś łok­ciem lub pię­ścią, dać sztur­chań­ca, kuk­sań­ca


Źródła:

SJP.pl

Kuku

1. po­tocz­nie, zwy­kle w ję­zy­ku dzie­ci lub w roz­mo­wie do­ro­słych z nimi, także żar­to­bli­wie:
a) mała ranka, ska­le­cze­nie;
b) ból, cier­pie­nie;
2.
a) od­głos, od­gło­sy wy­da­wa­ne przez samca ku­kuł­ki; ku­knię­cie, ku­ka­nie;
b) wyraz imi­tu­ją­cy od­głos wy­da­wa­ny przez samca ku­kuł­ki;
3. gra w karty


wy­krzy­knik

 (1.1) wyraz ono­ma­to­pe­icz­ny na­śla­du­ją­cy od­gło­sy samca ku­kuł­ki

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (2.1) dzie­cię­ce: nie­wiel­kie usz­ko­dze­nie ciała, krzyw­da


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kukuczka

ku­kucz­ka kap­tur­ko­wa­ta - ro­śli­na z ro­dzi­ny stor­czy­ko­wa­tych


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Cu­cu­lus ca­no­rus|Lin­na­e­us|ref=tak., ku­kuł­ka


Ku­kucz­ka ("Ne­ot­tiant­he") – ro­dzaj bylin z ro­dzi­ny stor­czy­ko­wa­tych ("Or­chi­da­ce­ae"). Na­le­ży tu 8 ga­tun­ków. Ga­tun­kiem ty­po­wym i za­ra­zem je­dy­nym przed­sta­wi­cie­lem we flo­rze pol­skiej jest ku­kucz­ka kap­tur­ko­wa­ta ("N. cu­cul­la­ta"). Ba­da­nia mo­le­ku­lar­ne wska­zu­ją na za­gnież­dże­nie tego ro­dza­ju wraz z "He­mi­pi­liop­sis", "He­mi­pi­lia", i "Ami­to­stig­ma" w obrę­bie ro­dza­ju "Po­ne­ror­chis", w związ­ku z czym pro­po­no­wa­ne jest po­łą­cze­nie tych tak­so­nów (przy czym nazwą wła­ści­wą dla tak ut­wo­rzo­ne­go tak­so­nu jest "He­mi­pi­lia").


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kukui

olej kukui - olej z na­sion tun­gow­ca (ma­le­zyj­skie­go drze­wa), skład­nik kos­me­ty­ków


Źródła:

SJP.pl

Kukulski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kukunamuniowaty

po­tocz­ne, żar­to­bli­we okre­śle­nie po­cho­dzą­ce od związ­ku fra­ze­o­lo­gicz­ne­go: mieć kuku na muniu (być upo­śle­dzo­nym na umy­śle), oz­na­cza­ją­ce tyle co: głupi, ogra­ni­czo­ny in­te­lek­tu­al­nie, na­iw­ny


Źródła:

SJP.pl

Kukuruźnik

po­tocz­nie: ra­dziec­ki sa­mo­lot Po-2


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy lub mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) pot. lotn. wojsk. mały ra­dziec­ki dwu­pła­to­wy sa­mo­lot z okre­su II wojny świa­to­wej; uży­wa­no go naj­czę­ściej pod­czas zwia­dów


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kukurydza

1. jed­no­rocz­na ro­śli­na zbo­żo­wa z ro­dzi­ny wiech­li­no­wa­tych, o bar­dzo wy­so­kiej ło­dy­dze, sze­ro­kich li­ściach i du­żych ziar­nach ze­bra­nych w kolby, upra­wia­na po­wszech­nie na ziar­no pa­stew­ne, dla celów prze­my­sło­wych i spo­żyw­czych (ku­ku­ry­dza zwy­kła), jako pasza dla bydła (ku­ku­ry­dza pa­stew­na) oraz dla celów kon­sump­cyj­nych jako wa­rzy­wo (ku­ku­ry­dza cu­kro­wa);
2. kolba tej ro­śli­ny;
3. ziar­na tej ro­śli­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) bot. roln. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Zea|L.|ref=Zea (genus)., ro­dzaj ro­ślin zbo­żo­wych z ro­dzi­ny wiech­li­no­wa­tych;

 (1.2) kulin. kolba ku­ku­ry­dzy (1.1)

 (1.3) kulin. ziar­no ku­ku­ry­dzy (1.1)


Na tę stro­nę wska­zu­je „Zea”. Zo­bacz też: ZEA – Zjed­no­czo­ne Emi­ra­ty Arab­skie.

Ku­ku­ry­dza ("Zea") – ro­dzaj ro­ślin na­le­żą­cy do ro­dzi­ny wiech­li­no­wa­tych. Przed­sta­wi­cie­le wy­stę­pu­ją na­tu­ral­nie w Mek­sy­ku, Gwa­te­ma­li i Ni­ka­ra­gui. Liczy 5–6 ga­tun­ków, wśród któ­rych naj­waż­niej­sza pod wzglę­dem eko­no­micz­nym jest ku­ku­ry­dza zwy­czaj­na ("Zea mays"), która jest za­ra­zem ga­tun­kiem ty­po­wym ro­dza­ju.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kukurydzanka

kasza lub mąka ku­ku­ry­dzia­na; ku­ku­ry­dzian­ka


Źródła:

SJP.pl

Kukurydzany

zro­bio­ny z ku­ku­ry­dzy; ku­ku­ry­dzia­ny, ku­ku­ry­dzo­wy


Źródła:

SJP.pl

Kukurydziak

po­tocz­nie:
1. tre­nin­go­wa grusz­ka bok­ser­ska;
2. pla­cek z ku­ku­ry­dzą


Źródła:

SJP.pl

Kukurydzianka

kasza lub mąka ku­ku­ry­dzia­na; ku­ku­ry­dzan­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) spoż. mąka ku­ku­ry­dzia­na


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kukurydziany

zro­bio­ny z ku­ku­ry­dzy; ku­ku­ry­dzo­wy, ku­ku­ry­dza­ny


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zro­bio­ny z ku­ku­ry­dzy

 (1.2) do­ty­czą­cy ku­ku­ry­dzy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kukurydzowy

zro­bio­ny z ku­ku­ry­dzy; ku­ku­ry­dzia­ny, ku­ku­ry­dza­ny


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z ku­ku­ry­dzą, do­ty­czą­cy ku­ku­ry­dzy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kukuryku

słowo na­śla­du­ją­ce od­głos wy­da­wa­ny przez pie­ją­ce­go ko­gu­ta


wy­krzy­knik

 (1.1) dźwięk. dźwięk na­śla­du­ją­cy pia­nie ko­gu­ta

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (2.1) pot. pia­nie ko­gu­ta

 (2.2) pot. ozdo­ba ster­czą­ca z na­kry­cia wło­sów

 (2.3) pot. włosy w nie­ła­dzie, ster­czą­ce

 (2.4) gwara wię­zien­na bu­dze­nie straż­ni­ka dla za­ba­wy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kukuła

ga­tu­nek ptaka z ro­dzi­ny ku­kuł­ko­wa­tych, np. ku­ku­ła bia­ło­li­ca


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kukułczy

1. → ku­kuł­ka;
2. prze­no­śnie: nie­po­żą­da­ny, po­drzu­co­ny w celu wy­wo­ła­nia szko­dy


przy­miot­nik

 (1.1) cha­rak­te­ry­stycz­ny dla ku­kuł­ki; do­ty­czą­cy, od­no­szą­cy się do ku­kuł­ki


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kukułczątko

młode ku­kuł­ki; ku­kuł­czę


Źródła:

SJP.pl

Kukułczę

młode ku­kuł­ki; ku­kuł­cząt­ko


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) ornit. pis­klę ku­kuł­ki


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kukułeczka

zdrob­nie­nie od: ku­kuł­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. zdrobn. od: ku­kuł­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kukułka

ptak grze­bie­nio­wy cha­rak­te­ry­zu­ją­cy się po­drzu­ca­niem swo­ich jaj innym pta­kom, aby wy­cho­wa­ły ich po­tom­stwo


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Cu­cu­lus ca­no­rus|ref=tak., ptak wę­drow­ny po­drzu­ca­ją­cy jaja do in­nych gniazd;

 (1.2) bot. by­li­na o gę­stych kwia­tach;

 (1.3) fi­gur­ka ptaka w ścien­nych ze­ga­rach, wy­su­wa­ją­ca się ze środ­ka w rów­nych od­stę­pach czasu

 (1.4) spoż. ro­dzaj twar­de­go, pa­sko­wa­ne­go cu­kier­ka z al­ko­ho­lo­wym na­dzie­niem

 (1.5) daw. przen. nie­rząd­ni­ca

 (1.6) techn. lotn. sa­mo­lot;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kukułki

ptak grze­bie­nio­wy cha­rak­te­ry­zu­ją­cy się po­drzu­ca­niem swo­ich jaj innym pta­kom, aby wy­cho­wa­ły ich po­tom­stwo


Ku­kuł­ki (Cu­cu­li­nae) – po­dro­dzi­na pta­ków z ro­dzi­ny ku­kuł­ko­wa­tych (Cu­cu­li­dae).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kukułkowate

ro­dzi­na pta­ków z rzędu ku­kuł­ko­wych


Ku­kuł­ko­wa­te (Cu­cu­li­dae) – ro­dzi­na pta­ków z rzędu ku­kuł­ko­wych (Cu­cu­li­for­mes). Obej­mu­je ptaki o zróż­ni­co­wa­nej wiel­ko­ści, dłu­gich ogo­nach i sil­nych no­gach. Pre­fe­ru­ją śro­do­wi­ska leśne, choć niek­tó­re ga­tun­ki żyją na ot­war­tej prze­strze­ni. Głów­ny po­karm to owady. Wiele ga­tun­ków na­le­żą­cych do tej ro­dzi­ny to pa­so­ży­ty lę­go­we – skła­da­ją swoje jaja do gniazd in­nych pta­ków. Czę­sto pis­klę­ta ku­kuł­ko­wa­tych po wy­klu­ciu wy­rzu­ca­ją z gnia­zda jaja bądź pis­klę­ta go­spo­da­rzy.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kukułkowaty

1. rzad­ko: po­dob­ny do ku­kuł­ki;
2. o ce­chach ku­kuł­ko­wa­tych (ro­dzi­na pta­ków)


Źródła:

SJP.pl

Kukułkowe

→ ku­kuł­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) syst. ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Cu­cu­li­for­mes|Wa­gler|ref=tak., rząd pta­ków z in­fra­gro­ma­dy pta­ków ne­o­gna­tycz­nych;


Ku­kuł­ko­we (Cu­cu­li­for­mes) – rząd pta­ków z pod­gro­ma­dy pta­ków no­wo­czes­nych Ne­or­nit­hes. Obej­mu­je ga­tun­ki za­sad­ni­czo leśne, ży­ją­ce na drze­wach, lecz niek­tó­re pre­fe­ru­ją te­re­ny ot­war­te, np. pu­sty­nie. Osia­dłe lub wę­drow­ne. Za­miesz­ku­ją cały świat poza re­jo­na­mi pod­bie­gu­no­wy­mi i naj­więk­szy­mi pu­sty­nia­mi. Ptaki te cha­rak­te­ry­zu­ją się sil­nym zróż­ni­co­wa­niem, a o odręb­no­ści rzędu de­cy­du­je bu­do­wa wew­nętrz­na. Mają około 13 do 80 cm dłu­go­ści ciała. Są gnia­zdow­ni­ka­mi, młode klują się po­kry­te ską­pym pu­chem lub nagie.


Patrz:kukułka

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kukułkowy

→ ku­kuł­ka


przy­miot­nik

 (1.1) o smaku ku­kuł­ki


Patrz:kukułka

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kukła

1. drew­nia­ny ma­ne­kin przed­sta­wia­ją­cy czło­wie­ka
2. po­tocz­nie: osoba wy­ko­rzy­sty­wa­na przez kogoś


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) przed­miot wy­ko­na­ny na po­do­bień­stwo po­sta­ci czło­wie­ka, zwy­kle przed­sta­wio­nej ka­ry­ka­tu­ral­ne


Kukła – wy­o­bra­że­nie, zwy­kle ka­ry­ka­tu­ral­ne lub ale­go­rycz­ne, po­sta­ci ludz­kiej lub zwie­rzę­cej. W obrzę­dach re­gio­nal­nych wy­ko­na­na do ry­tu­al­ne­go zni­szcze­nia (to­pie­nie, pa­le­nie) w porze wio­sen­ne­go lub zi­mo­we­go prze­si­le­nia, sym­bo­li­zu­ją­ce­go wy­pę­dza­nie zła na­gro­ma­dzo­ne­go przez rok (np., Ma­rzan­na, rów­nież: Wie­sza­nie Ju­da­sza, Ju­dosz). Obec­nie wy­ko­rzy­sty­wa­na jako kar­na­wa­ło­wa atrak­cja tu­ry­stycz­na lub w de­mon­stra­cjach po­li­tycz­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kukłowaty

rzad­ko: po­dob­ny do kukły, przy­po­mi­na­ją­cy wy­glą­dem kukłę


Źródła:

SJP.pl

Kul

1. po­chy­lać, kur­czyć, pod­cią­gać
2. kulić się: maleć gar­biąc się, kur­czyć się


forma rze­czow­ni­ka.

 (1.1) D. lm. od: kula


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kul-Owiec

pra­cow­nik KUL-u (Ka­to­lic­kie­go Uni­wer­sy­te­tu Lu­bel­skie­go); ku­lo­wiec


Źródła:

SJP.pl

Kul-Owski

→ KUL (Ka­to­lic­ki Uni­wer­sy­tet Lu­bel­ski); ku­low­ski


Źródła:

SJP.pl

Kula

1. bryła ogra­ni­czo­na sferą;
2. przed­miot kształ­tu tej bryły;
3. po­cisk broni pal­nej ręcz­nej i dział;
4. me­ta­lo­wy przed­miot mio­ta­ny w cza­sie za­wo­dów lek­ko­at­le­tycz­nych;
5. przed­miot (wy­so­ki kij z po­przecz­ką na wy­so­ko­ści pachy) po­moc­ny oso­bom ku­la­wym i ułom­nym przy cho­dze­niu;
6. w in­for­ma­ty­ce: mysz od­wró­co­na (sto­so­wa­na m.in. w lap­to­pach)


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) geom. ab­strak­cyj­na bryła ut­wo­rzo­na z wszyst­kich punk­tów, któ­rych od­le­głość od pew­ne­go usta­lo­ne­go punk­tu jest nie więk­sza od pew­nej usta­lo­nej licz­by;

 (1.2) każdy przed­miot o kształ­cie zbli­żo­nym do kuli (1.1)

 (1.3) wojsk. po­cisk z broni pal­nej

 (1.4) med. ro­dzaj laski do wy­so­ko­ści pachy ułat­wia­ją­ca cho­dze­nie in­wa­li­dzie;

 (1.5) sport. sprzęt lek­ko­at­le­tycz­ny uży­wa­ny w kon­ku­ren­cji pchnię­cia kulą

 (1.6) fiz. astr. ciało nie­bie­skie w kształ­cie zbli­żo­nym do kuli (1.1)

 (1.7) lwów. noga

 (1.8) etn. ry­tu­ał po­le­ga­ją­cy na okręż­nej wy­mia­nie przed­mio­tów o zna­cze­niu sym­bo­licz­no-obrzę­do­wym;

 (1.9) jeźdz. łęk u sio­dła

 (1.10) pot. anat. zaz­wy­czaj lm. jądro męż­czyz­ny

forma cza­sow­ni­ka.

 (2.1) 2. os. ter. od: kulać


Kula – uo­gól­nie­nie po­ję­cia koła na wię­cej wy­mia­rów, zde­fi­nio­wa­ne dla wszyst­kich prze­strze­ni me­trycz­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kulab

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. adm. mia­sto w po­łud­nio­wym Ta­dży­ki­sta­nie;


Kulab – mia­sto w po­łud­nio­wym Ta­dży­ki­sta­nie (wi­la­jet chat­loń­ski), w do­li­nie rzeki Jach-su.

Licz­ba miesz­kań­ców w 2003 roku wy­no­si­ła ok. 74 tys. Trze­cie co do wiel­ko­ści mia­sto kraju.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kulabski

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Ku­la­bem, do­ty­czą­cy Ku­la­bu


Źródła:

Wiktionary

Kulajda

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) kulin. po­pu­lar­na w po­łud­nio­wych Cze­chach gęsta zupa skła­da­ją­ca się z wody, śmie­ta­ny, grzy­bów, jajek, ziem­nia­ków i przy­praw


Ku­laj­da – gęsta i po­żyw­na zupa kuch­ni cze­skiej, skła­da­ją­ca się z wody, śmie­ta­ny, grzy­bów, jajek, ziem­nia­ków i przy­praw. Po­pu­lar­na w po­łud­nio­wych Cze­chach, cha­rak­te­ry­zu­je się spe­cy­ficz­nym sma­kiem na­da­wa­nym jej przez grzy­by. Przy­go­to­wy­wa­na we­dług licz­nych zróż­ni­co­wa­nych prze­pi­sów. Po­cho­dze­nie nazwy nie jest jed­noz­nacz­ne, po­da­wa­ne są roz­ma­i­te jej źró­dło­sło­wy.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kulak

w gór­nict­wie: okrą­glak sos­no­wy lub świer­ko­wy uży­wa­ny na okła­dzi­nę


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kulakowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kulanie

tur­la­nie, to­cze­nie cze­goś okrą­głe­go


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kulać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kulanka

ku­lan­ka po­spo­li­ta - ga­tu­nek wija z ro­dzi­ny Ar­ma­dil­li­dii­dae


Ku­lan­ka ("Ar­ma­dil­li­dium") – ro­dzaj lą­do­we­go sko­ru­pia­ka z rzędu rów­no­no­gów i ro­dzi­ny Ar­ma­dil­li­dii­dae.

Za­nie­po­ko­jo­na po­tra­fi zwi­nąć się w ide­al­ną kulkę, z czuł­ka­mi scho­wa­ny­mi do środ­ka. Jest to pro­ces na­zy­wa­ny.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kulas

po­spo­li­cie:
1. czło­wiek ku­la­wy; ku­la­wiec
2. noga
3. krzy­wa, nie­zdar­nie, nie­sta­ran­nie na­pi­sa­na li­te­ra


Kulas – pol­skie naz­wi­sko. Na po­cząt­ku lat 90. XX wieku w Pol­sce no­si­ły je 4238 osoby, we­dług no­wszych, in­ter­ne­to­wych opar­ty da­nych licz­ba jest 4669. Naz­wi­sko po­cho­dzi od "kula" lub "kuleć" lub "kulić" i jest naj­bar­dziej roz­po­wszech­nio­ne w środ­ko­wo-pół­noc­nej Pol­sce. Naz­wi­sko po raz pier­wszy od­no­to­wa­no w Pol­sce w 1460 roku i można zna­leźć także wśród Po­la­ków w Niem­czech.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kulaszewicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kulawa

uty­ka­ją­cy na nogę; ku­le­ją­cy; chro­my


Ku­la­wa ("Ka­ła­wa") – stru­ga na Rów­ni­nie Cha­rzy­kow­skiej na skra­ju Za­bor­skie­go Parku Kra­jo­bra­zo­we­go, w re­gio­nie Ka­szub zwa­nym Za­bo­ra­mi. Źró­dła rzeki znaj­du­ją się na po­łud­nie od le­śni­czów­ki Bu­ków­ki w głę­bo­kiej ryn­nie po­lo­dow­co­wej.

Ob­szar źró­dło­wy rzeki cha­rak­te­ry­zu­je się śla­da­mi po­ek­splo­a­ta­cyj­ny­mi wy­do­by­cia kredy je­zior­nej.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kulawiak

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kulawiec

po­spo­li­cie: czło­wiek ku­la­wy; kulas


Ku­la­wiec – pół­noc­ny grzbiet Trzyd­nio­wiań­skie­go Wier­chu w Ta­trach Za­chod­nich. Na niż­szym z wierz­choł­ków tego szczy­tu (1758 m) pół­noc­na grań Koń­czy­ste­go Wier­chu roz­dzie­la się na dwie gra­nie: grań Ku­law­ca dalej bie­gną­cą w tym samym pół­noc­nym kie­run­ku i grań Ropy od­bie­ga­ją­cą w pół­noc­no-za­chod­nim kie­run­ku.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kulawik

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kulawizna

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) wet. pa­to­lo­gicz­na nie­rów­no­mier­ność chodu zwie­rzę­cia;


Ku­la­wiz­na – nie­rów­no­mier­ność chodu, spo­wo­do­wa­na od­cią­ża­niem jed­nej (lub wię­cej) bo­le­ją­cej koń­czy­ny lub sztyw­no­ścią koń­czyn. W więk­szo­ści przy­pad­ków, konie ku­le­ją na przed­nie koń­czy­ny, po­nie­waż utrzy­mu­ją one 60-65% cię­ża­ru ciała konia, uczest­ni­cząc też w ruchu na­przód. Naj­czę­ściej przy­czy­na ku­la­wiz­ny konia znaj­du­je się w ob­sza­rze mię­dzy ko­py­tem a sta­wem nad­garst­ko­wym.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kulawić

po­tocz­nie: czy­nić ku­la­wym


Źródła:

SJP.pl

Kulawka

1. szkla­ny kie­lich bez pod­staw­ki przy­sto­so­wa­ny do jed­no­ra­zo­we­go wy­pi­cia całej za­war­to­ści;
2. za­kaź­na cho­ro­ba mło­dych zwie­rząt


Ku­law­ka, kusz­tyk, ku­szyk – szkla­ny kie­lich bez pod­sta­wy, nie­moż­li­wy do od­sta­wie­nia bez uprzed­nie­go wy­pi­cia trun­ku. Po­pu­lar­ny w Pol­sce prze­de wszyst­kim w XVIII wieku.

Ku­law­ki zdo­bio­ne były kunsz­tow­nym ry­to­wa­niem. Na­czy­nia czę­sto uży­wa­no jako kie­li­cha wi­wa­to­we­go, ro­zbi­ja­ne­go w ocho­cie po opróż­nie­niu. Ten typ kie­li­cha był po­pu­lar­ny rów­nież w An­glii.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kulawość

→ ku­la­wy


Patrz:kulawy

Źródła:

SJP.pl

Kulawy

uty­ka­ją­cy na nogę; ku­le­ją­cy; chro­my


przy­miot­nik

 (1.1) uty­ka­ją­cy na nogę

 (1.2) przen. źle zor­ga­ni­zo­wa­ny lub źle funk­cjo­nu­ją­cy

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) czło­wiek uty­ka­ją­cy na nogę


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kulać

1. po­py­chać coś okrą­głe­go, np. piłkę; to­czyć, tur­lać;
2. kulać się - to­czyć się, tur­lać się


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) po­su­wać, to­czyć coś okrą­głe­go, tur­lać

cza­sow­nik zwrot­ny kulać się

 (2.1) to­czyć się, tur­lać się


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kulbacki

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kulbaczyć

sio­dłać konia


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. okul­ba­czyć)

 (1.1) jeźdz. sio­dłać konia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kulbak

dra­pież­na ryba mor­ska z ro­dzi­ny flą­der, ży­ją­ca w pół­noc­nej czę­ści At­lan­ty­ku i Oce­a­nu Spo­koj­ne­go, ce­nio­na ze wzglę­du na smacz­ne mięso; ha­li­but


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) icht. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Hip­po­glos­sus|Cu­vier|ref=tak., ro­dzaj ryb mor­skich z ro­dzi­ny flą­dro­wa­tych;

 (1.2) icht. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Re­in­hard­tius|Gill., ro­dzaj ryb mor­skich z ro­dzi­ny flą­dro­wa­tych

 (1.3) icht. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Scia­e­na|L.|ref=tak., ro­dzaj ryb oko­nioksz­tałt­nych z ro­dzi­ny kul­bi­no­wa­tych;

 (1.4) icht. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Scia­e­nops|Gill|ref=tak., ro­dzaj ryb oko­nioksz­tałt­nych z ro­dzi­ny kul­bi­no­wa­tych


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kulbaka

ro­dzaj ta­tar­skie­go, wy­so­kie­go sio­dła z sze­ro­ki­mi drew­nia­ny­mi łę­ka­mi


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) hist. jeźdz. wojsk. sio­dło woj­sko­we kryte skórą, uży­wa­ne przez jazdę w daw­nej Rze­czy­po­spo­li­tej i na te­re­nach wschod­nich

 (1.2) hist. jeźdz. sio­dło drew­nia­ne o pro­stej, ma­syw­nej kon­struk­cji, uży­wa­ne przez ludy ta­tar­skie oraz jeźdź­ców ste­po­wych


Kul­ba­ka – typ sio­dła woj­sko­we­go po­kry­te­go skórą sto­so­wa­ny m.in. przez ka­wa­le­rię.

Kul­ba­ka żoł­nier­ska cha­rak­te­ry­zu­je się wy­so­ki­mi łę­ka­mi, poz­wa­la­ją­cy­mi jeźdź­co­wi na pewne trzy­ma­nie się w siod­le w trak­cie walki sza­blą – gdy pod­czas wy­ko­ny­wa­nia cię­cia znad głowy jeź­dziec jest unie­sio­ny wy­so­ko w strze­mio­nach, a ener­gia zwią­za­na z takim cio­sem po­wo­du­je silne i nagłe prze­mie­szcze­nie się jego środ­ka cięż­ko­ści.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kulbaki

ro­dzaj ta­tar­skie­go, wy­so­kie­go sio­dła z sze­ro­ki­mi drew­nia­ny­mi łę­ka­mi


Kul­ba­ki (biał. "Кульба́кі") – dawna wieś – od 2008 część mia­sta Grod­no na Bia­ło­ru­si.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kulbin

dra­pież­na ryba z ro­dzi­ny kul­bi­no­wa­tych; or­ło­ryb; scje­na


Kul­bin, or­ło­ryb ("Ar­gy­ro­so­mus re­gius") – ga­tu­nek mor­skiej ryby oko­nioksz­tałt­nej z ro­dzi­ny kul­bi­no­wa­tych (Scia­e­ni­dae).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kulbinowate

ro­dzi­na dra­pież­nych ryb, ży­ją­cych w mo­rzach tro­pi­kal­nych i sub­tro­pi­kal­nych, ło­wio­nych ze wzglę­du na smacz­ne mięso; or­ło­ry­by


Kul­bi­no­wa­te, or­ło­ry­by, scje­ny (Scia­e­ni­dae) – ro­dzi­na ryb oko­nioksz­tałt­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kulbinowaty

o ce­chach kul­bi­no­wa­tych (ro­dzi­na ryb)


Źródła:

SJP.pl

Kulcik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od kult


Źródła:

Wiktionary

Kulczak

naz­wi­sko


Kul­czak ("Aca­u­lon" Müll. Hal.) – ro­dzaj mchów na­le­żą­cy do ro­dzi­ny pło­ni­wo­wa­tych ("Pot­tia­ce­ae" Schimp.).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kulczanka

ga­tu­nek chrzą­szcza z ro­dzi­ny ryj­kow­co­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Kulczyba

tro­pi­kal­ne drze­wo, krzew lub liana, z owo­ców uzy­sku­je się strych­ni­nę, a z kory niek­tó­rych ga­tun­ków ku­ra­rę


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) bot. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Strych­nos|L.|ref=tak., tru­ją­ca ro­śli­na z ro­dzi­ny lo­ga­nio­wa­tych wy­stę­pu­ją­ca pod po­sta­cią drzew, krze­wów i pną­czy;


Kul­czy­ba ("Strych­nos" L.) – ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny lo­ga­nio­wa­tych "Lo­ga­nia­ce­ae". Obej­mu­je ok. 190 lub 203 ga­tun­ki (naj­bar­dziej zróż­ni­co­wa­ny ro­dzaj w obrę­bie ro­dzi­ny). Naj­wię­cej ga­tun­ków wy­stę­pu­je w Afry­ce rów­ni­ko­wej, gdzie jest ich ok. 75, poza tym ro­dzaj obec­ny jest w Ame­ry­ce Środ­ko­wej i pół­noc­nej oraz środ­ko­wej czę­ści Ame­ry­ki Po­łud­nio­wej, w całej Afry­ce sub­sa­ha­ryj­skiej, w Azji po­łud­nio­wej i po­łud­nio­wo-wschod­niej, na Nowej Gwi­nei oraz w pół­noc­nej i wschod­niej Au­stra­lii.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kulczycki

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kulczyk

mały ptak za­miesz­ku­ją­cy obrze­ża lasów, parki, ogro­dy


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Se­ri­nus se­ri­nus|ref=tak., ptak z ro­dzi­ny łu­szcza­ków;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kulczyn

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Kulczyć

cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny

 (1.1) daw. sa­dzić, siać; umie­szczać na­sio­na w ziemi w ce­lach upraw­nych

 (1.2) daw. po­wo­do­wać pęcz­nie­nie i roz­wój zia­ren

 (1.3) daw. łow. o za­ją­cu: po­ru­szać się ma­ły­mi sko­ka­mi

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny kul­czyć się

 (2.1) daw. kieł­ko­wać; wy­pu­szczać pier­wsze pędy ro­ślin­ne


Źródła:

Wiktionary

Kulczyński

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kuldyga

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w za­chod­niej Łot­wie, w Kur­lan­dii, nad rzeką Win­da­wą;


Kul­dy­ga ( Kuldīga; hist. Gol­din­gen, hist pol. Gol­dyn­ga) – mia­sto w za­chod­niej Łot­wie, w Kur­lan­dii, nad rzeką Win­da­wą, sie­dzi­ba władz no­vad­su Kul­dy­ga, 12 123 miesz­kań­ców. Kul­dy­ga do dziś za­cho­wa­ła swój rze­mieśl­ni­czy cha­rak­ter. Znaj­du­ją się tam rów­nież no­wo­czes­ne za­kła­dy prze­my­sło­we, do­mi­nu­je prze­mysł drzew­ny.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kule

forma rze­czow­ni­ka.

 (1.1) M., B. i W. lm. od: kula


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kulebiak

duży, pie­czo­ny pie­róg na­dzie­wa­ny far­szem, np. rybą, ryżem, ka­pu­stą, sie­ka­nym mię­sem; ku­le­bia­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) kulin. duży pie­czo­ny pie­róg z na­dzie­niem;

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. lm. od: ku­le­bia­ka


Ku­le­biak (pie­róg pie­czo­ny wie­lo­por­cjo­wy) – po­tra­wa kuch­ni ro­syj­skiej; duży, pie­czo­ny pie­róg w kształ­cie sze­ro­kie­go, spła­szczo­ne­go walca, wy­ko­na­ny z cia­sta droż­dżo­we­go lub pół­kru­che­go, na­dzia­ne­go far­szem mięs­nym (w tym ryb­nym) lub wa­rzyw­nym. Po­mi­mo sło­wiań­skie­go po­cho­dze­nia tego spe­cja­łu, przy­pu­szcza się, że nazwa „ku­le­biak” wy­wo­dzi się od nie­miec­kie­go słowa "Kohl­ge­back", oz­na­cza­ją­ce­go cia­sto na­dzie­wa­ne ka­pu­stą.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kulebiaka

duży, pie­czo­ny pie­róg na­dzie­wa­ny far­szem, np. rybą, ryżem, ka­pu­stą, sie­ka­nym mię­sem; ku­le­bia­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) kulin. duży pie­czo­ny pie­róg z na­dzie­niem;

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D., B. lp. od: ku­le­biak


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kulecki

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kuleczka

zdrob­nie­nie od: kulka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. zdrobn. od: kulka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kuleczkowaty

w kształ­cie ku­lecz­ki


Źródła:

SJP.pl

Kuleczkować

oczy­szczać po­wierzch­nię przed­mio­tów me­ta­lo­wych stru­mie­niem śrutu; śru­to­wać


Źródła:

SJP.pl

Kuleczkowy

→ ku­lecz­ka


Patrz:kuleczka

Źródła:

SJP.pl

Kulecznica

pa­proć wodna z ro­dzi­ny mar­sy­lio­wa­tych, w Pol­sce praw­nie chro­nio­na; ga­łusz­ka ku­lecz­ni­ca, ga­łusz­ka


Źródła:

SJP.pl

Kulej

1. uty­kać
2. źle dzia­łać


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kulerzów

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. adm. wieś w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie ma­ło­pol­skim, w po­wie­cie kra­kow­skim, w gmi­nie Mo­gi­la­ny;


Ku­le­rzów – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­ło­pol­skim, w po­wie­cie kra­kow­skim, w gmi­nie Mo­gi­la­ny.

Wieś po­ło­żo­na w końcu XVI wieku w po­wie­cie szczy­rzyc­kim wo­je­wództ­wa kra­kow­skie­go była włas­no­ścią klasz­to­ru nor­ber­ta­nek na Zwie­rzyń­cu w Kra­ko­wie. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa kra­kow­skie­go.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kuleski

przy­miot­nik od: Ku­le­sze Ko­ściel­ne


Źródła:

SJP.pl

Kulesza

naz­wi­sko


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) kulin. kleik z kasz­ki ku­ku­ry­dzia­nej lub mąki ow­sia­nej; wiej­ska po­tra­wa znana w po­łud­nio­wo-wschod­niej Pol­sce i na Ukra­i­nie


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kuleszewicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kuleszewo

Ku­le­sze­wo (kaszb. "Kùleszewò", Kul­sow) – wieś w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie słup­skim, w gmi­nie Ko­byl­ni­ca.

W skład so­łect­wa "Ku­le­sze­wo" wcho­dzi także Gieł­doń.

W Ku­le­sze­wie znaj­du­je się ko­ściół z XV wieku.


Źródła:

Wikipedia

Kuleszówka

wieś w Pol­sce


Ku­le­szów­ka – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie pia­se­czyń­skim, w gmi­nie Pia­secz­no.

Wieś wcho­dzi w skład so­łect­wa "An­to­ni­nów – Ku­le­szów­ka".

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość na­le­ża­ła ad­mi­ni­stra­cyj­nie do wo­je­wództ­wa war­szaw­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kuleta

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kulewryna

broń ma­ło­ka­li­bro­wa lub dzia­ło uży­wa­ne w XV-XVII wieku


Źródła:

SJP.pl

Kuleć

1. uty­kać
2. źle dzia­łać


cza­sow­nik

 (1.1) uty­kać na nogę


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kulfon

1. po­tocz­nie: krzy­wo na­pi­sa­na li­te­ra, znak
2. po­tocz­nie o dużym, niez­grab­nym nosie
3. po­tocz­nie, zwy­kle w licz­bie mno­giej, o krzy­wej nodze


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) pot. ktoś lub coś niez­grab­ne­go, po­kracz­ne­go, nie­wy­da­rzo­ne­go, w szcze­gól­no­ści osoba lub jej de­fekt fi­zycz­ny

 (1.2) po­gard. duży, niez­grab­ny nos; cięż­ka i krzy­wa noga; czło­wiek nie­zdar­ny, niez­gra­biasz, po­kra­ka

 (1.3) po­gard. krzy­wa li­te­ra bądź inny znak gra­ficz­ny

 (1.4) daw. po­gard. nu­mizm. dukat oberż­nię­ty, usz­ko­dzo­ny, pod­ni­szczo­ny w obie­gu, nie­peł­no­war­to­ścio­wy

 (1.5) przest. uczn. naj­niż­sza, nie­do­sta­tecz­na ocena w szko­le


Kul­fon – po­stać fik­cyj­na, ku­kieł­ko­wy bo­ha­ter pro­gra­mów dzie­cię­cych TVP.

Imię Kul­fo­na było zwią­za­ne z jego wy­glą­dem, miał długi czer­wo­ny nos, po­tocz­nie mó­wiąc – wiel­ki kul­fon. Był asy­sten­tem Do­cen­ta Doś­wiad­czal­skie­go (Jacek Ka­łuc­ki), an­ta­go­ni­sty pro­wa­dzą­ce­go pro­gram „Wy­pra­wy Pro­fe­so­ra Cie­kaw­skie­go” ty­tu­ło­we­go Pro­fe­so­ra Cie­kaw­skie­go (An­drzej Marek Gra­bow­ski), któ­re­go asy­stent­ką była żaba Mo­ni­ka.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kulfoniasty

po­tocz­nie: krzy­wy, ko­śla­wy, duży


przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) o na­pi­sie: krzy­wy i nie­sta­ran­ny

 (1.2) pot. duży i nieksz­tałt­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kulfonik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od kul­fon


Źródła:

Wiktionary

Kuliberda

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kuliboda

ku­li­bo­da łą­ko­wa - ga­tu­nek mu­chów­ki z ro­dzi­ny bzy­go­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Kulice

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Kulicki

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kuliczkowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kulifant

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) daw. tru­ciz­na

 (1.2) daw. gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. wódka


Źródła:

Wiktionary

Kulig

kilka sań cią­gnię­tych przez konie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) książk. daw. za­ba­wa za­pust­na po­łą­czo­na z ob­jeż­dża­niem na sa­niach domów są­siedz­kich, póź­niej także ka­wal­ka­da sań ja­dą­cych dla za­ba­wy; Glo­ger.;

 (1.2) prze­jażdż­ka san­ka­mi po­łą­czo­ny­mi i za­przę­gnię­ty­mi do konia lub po­ja­zdu me­cha­nicz­ne­go

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) zool. zob. kulik.

 (2.2) łow. przest. każdy drob­ny ptak (np. siew­ka, ko­musz­nik, bie­gus, bro­dziec, pia­sko­wiec)


Zo­bacz też: ko­me­dia „Kulig”.

Kulig – jeden lub kilka za­przę­gów kon­nych z przy­cze­pio­ny­mi sa­nia­mi w for­mie or­sza­ku. Jest to ro­dzaj za­ba­wy, or­ga­ni­zo­wa­nej w ostat­nim ty­god­niu kar­na­wa­łu (w Pol­sce zwa­ne­go "za­pu­sta­mi"), któ­rej czę­sto to­wa­rzy­szy mu­zy­ka, śpiew oraz za­ba­wa przy ogni­sku.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kuligowicz

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) rzad. uczest­nik ku­li­gu


Źródła:

Wiktionary

Kuligowo

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Kuligowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kuligowy

przy­miot­nik od: kulig


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z ku­li­giem (za­ba­wą)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kulik

ptak z ro­dzi­ny sie­wek


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Nu­me­nius|ref=tak., ro­dzaj du­że­go i cęt­ko­wa­ne­go, eu­raz­ja­tyc­kie­go ptaka z dłu­gim dzio­bem, z ro­dzi­ny be­ka­so­wa­tych

 (1.2) daw. dziś reg. zob. kulig.

 (1.3) daw. wiej­ska za­ba­wa z wo­dzi­re­jem ubra­nym w maskę z dłu­gim dzio­bem

 (1.4) daw. póź­niej reg. zdrobn. zob. kul.

 (1.5) reg. szyn­ka

 (1.6) reg. po­li­czek

 (1.7) reg. ro­dzaj mend­la

 (1.8) reg. pę­czek słomy do przy­kry­wa­nia da­chów


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kulikant

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) rzad. zob. ku­li­go­wicz.


Źródła:

Wiktionary

Kulikowski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kulin

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Kulin.

skrót od: ku­li­nar­ny (czy­ta­ny jako cały, od­mien­ny wyraz)


Źródła:

SJP.pl

Kulinaria

wszyst­ko, co jest zwią­za­ne ze sztu­ką ku­li­nar­ną, z przy­rzą­dza­niem i spo­ży­wa­niem po­sił­ków


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) ogół za­gad­nień zwią­za­nych z przy­go­to­wy­wa­niem po­traw


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kulinarnie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) w spo­sób od­no­szą­cy się do przy­go­to­wy­wa­nia po­traw


Źródła:

Wiktionary

Kulinarny

przy­miot­nik

 (1.1) taki, który do­ty­czy go­to­wa­nia, ku­li­na­riów, ga­stro­no­mii, przy­go­to­wy­wa­nia po­traw


Źródła:

Wiktionary

Kulis

1. naj­go­rzej płat­ny ro­bot­nik w po­łud­nio­wo-wschod­niej Azji
2. czło­nek naj­niż­szej kasty w In­diach


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) w po­łud­nio­wo-wschod­niej Azji: ro­bot­nik wy­ko­nu­ją­cy naj­gor­sze, naj­go­rzej płat­ne prace

 (1.2) czło­nek naj­niż­szej kasty w In­diach

 (1.3) kie­row­ca rik­szy

forma rze­czow­ni­ka|ro­dzaj=żeń­ski.

 (2.1) D. lm. od: ku­li­sa


Kulis – tra­garz w po­łud­nio­wej i wschod­niej Azji, no­szą­cy za­rów­no ła­dun­ki, jak i ludzi w lek­ty­kach. Czło­nek naj­niż­szej kasty w In­diach.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kulisa

1. zwy­kle w lm: de­ko­ra­cje w for­mie ścia­nek lub kotar za­my­ka­ją­cych po obu stro­nach scenę
2. wąski pas drze­wo­sta­nu rów­nej sze­ro­ko­ści
3. motyw kom­po­zy­cji ogro­do­wej two­rzą­cy za po­mo­cą drzew, krze­wów, szpa­le­rów
4. urzą­dze­nie w ma­szy­nie pa­ro­wej


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kulisiewicz

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kulisjer

nie­o­fi­cjal­ny poś­red­nik gieł­do­wy


Źródła:

SJP.pl

Kulisowy

przy­miot­nik od: ku­li­sa


Źródła:

SJP.pl

Kulistawy

rzad­ko: nieco ku­li­sty; okrą­gła­wy


przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) pra­wie ku­li­sty


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kuliste

ma­ją­cy kształt kuli, po­dob­ny do kuli; okrą­gły


Źródła:

SJP.pl

Kulisty

ma­ją­cy kształt kuli, po­dob­ny do kuli; okrą­gły


przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) przy­po­mi­na­ją­cy kształ­tem kulę


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kulisy

1. część te­a­tru za sceną, nie­wi­docz­na dla wi­dzów;
2. niez­na­ne sze­rzej oko­licz­no­ści spra­wy, zda­rze­nia


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kulisz

1. po­chy­lać, kur­czyć, pod­cią­gać
2. kulić się: maleć gar­biąc się, kur­czyć się


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kulić

1. po­chy­lać, kur­czyć, pod­cią­gać
2. kulić się: maleć gar­biąc się, kur­czyć się


Źródła:

SJP.pl

Kuliński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kuliś

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kulka

1. mała kula; gałka;
2. pot. po­cisk ma­łe­go ka­li­bru;
3. ele­ment czę­ści ło­ży­ska tocz­ne­go;
4. ga­łąz­ka lub kij uży­wa­ne do:
a) zgi­na­nia i przyt­wier­dza­nia pędów;
b) przy­cią­ga­nia i ła­ma­nia su­chych ga­łę­zi;
c) wy­cią­ga­nia wia­dra z wodą ze stud­ni


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od kula

 (1.2) mały przed­miot zbli­żo­ny kształ­tem do kuli

 (1.3) zob. kulki.


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kulki

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) zręcz­no­ścio­wa gra pod­wór­ko­wa roz­gry­wa­na przy po­mo­cy szkla­nych kulek

forma rze­czow­ni­ka|ro­dzaj=żeń­ski.

 (2.1) plu­ral|kulka.


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kulkomat

1. urzą­dze­nie do lo­so­wa­nia kulek z ma­ły­mi przed­mio­ta­mi po wrzu­ce­niu mo­ne­ty;
2. za­baw­ka do ro­bie­nia kulek ze śnie­gu; śnież­ko­mat


Źródła:

SJP.pl

Kulkowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kul­ko­wać.


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kulkowaty

po­dob­ny kształ­tem do kulki, okrą­gły


Źródła:

SJP.pl

Kulkować

1. obra­biać ma­te­riał po­przez ude­rza­nie śru­tem;
2. przyt­wier­dzać do ziemi za­gię­ty pędy ro­ślin;
3. w gwa­rze my­śliw­skiej: pa­tro­szyć ptaka za po­mo­cą spe­cjal­ne­go ha­czy­ka (kulki)


Źródła:

SJP.pl

Kulkowy

przy­miot­nik od: kulka


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kulką, do­ty­czą­cy kulki


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kulkówka

ży­wo­rod­ny małż słod­ko­wod­ny


Źródła:

SJP.pl

Kulkówki

ży­wo­rod­ny małż słod­ko­wod­ny


Źródła:

SJP.pl

Kulkówkowate

ro­dzi­na słod­ko­wod­nych małży


Kul­ków­ko­wa­te (Spha­e­rii­dae) – ro­dzi­na słod­ko­wod­nych małży z rzędu Ve­ne­ro­i­da obej­mu­ją­ca około 150 ga­tun­ków o ku­li­stych musz­lach per­fo­ro­wa­nych licz­ny­mi ka­na­ła­mi. Są to drob­ne małże o roz­mia­rach 2–30 mm, wy­stę­pu­ją­ce na wszyst­kich kon­ty­nen­tach. W Pol­sce stwier­dzo­no wy­stę­po­wa­nie 23 przed­sta­wi­cie­li tej ro­dzi­ny.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kulm

osad z okre­su kar­bo­nu dol­ne­go w po­sta­ci serii łup­ków, pia­skow­ców i zle­pień­ców


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) geol. osad po­cho­dzą­cy z okre­su kar­bo­nu dol­ne­go;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kulminacja

1. naj­wyż­szy punkt, naj­więk­sze na­si­le­nie ja­kie­goś pro­ce­su, uczu­cia, dzia­ła­nia itp.; szczy­to­wy mo­ment;
2. przej­ście ciała nie­bie­skie­go przez pła­szczyz­nę po­łud­ni­ka; gó­ro­wa­nie lub do­ło­wa­nie;
3. naj­wyż­szy punkt na ja­kimś ob­sza­rze; wierz­cho­łek


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) szczy­to­wy punkt, naj­moc­niej­sze na­si­le­nie ja­kie­goś pro­ce­su

 (1.2) astr. pro­ces przej­ścia ciała nie­bie­skie­go po­przez pła­szczyz­nę po­łud­ni­ka


Kul­mi­na­cja (łac. "cul­mi­na­tio" 'naj­wyż­szy punkt') – zja­wi­sko po­le­ga­ją­ce na uzy­ska­niu przez dane ciało nie­bie­skie mak­sy­mal­nej albo mi­ni­mal­nej wy­so­ko­ści w cza­sie obro­tu sfery nie­bie­skiej. Kul­mi­na­cje dzie­li się na górną, zwaną też gó­ro­wa­niem, lub dolną na­zy­wa­ną także do­ło­wa­niem. Oba ro­dza­je kul­mi­na­cji od­by­wa­ją się na tym samym okrę­gu wiel­kim, zwa­nym po­łud­ni­kiem nie­bie­skim (prze­cho­dzą­cym przez oba bie­gu­ny nie­bie­skie oraz zenit i nadir).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kulminacyjnie

przy­słó­wek czasu lub spo­so­bu

 (1.1) w punk­cie naj­wyż­sze­go na­tę­że­nia, w szczy­to­wym mo­men­cie, naj­bar­dziej in­ten­syw­nie


Źródła:

Wiktionary

Kulminacyjny

→ kul­mi­na­cja


przy­miot­nik

 (1.1) naj­wyż­szy, szczy­to­wy pod wzglę­dem na­pię­cia uczu­cio­we­go, na­si­le­nia, na­gro­ma­dze­nia ja­kichś zja­wisk, prze­żyć

 (1.2) wzno­szą­cy się naj­wy­żej, gó­ru­ją­cy nad resz­tą te­re­nu


Patrz:kulminacja

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kulminanta

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) stan szczy­to­we­go na­pię­cia


Źródła:

Wiktionary

Kulnicowce

rząd grzy­bów nie­do­sko­na­łych; Spha­e­rop­si­da­les


Źródła:

SJP.pl

Kulnicowiec

przed­sta­wi­ciel rzędu grzy­bów nie­do­sko­na­łych


Źródła:

SJP.pl

Kulnik

drob­na ro­śli­na o nie­bie­skich kwia­tach, ros­ną­ca w Al­pach i oko­li­cach śró­dziem­no­mor­skich; glo­bu­la­ria


Kul­nik ("Glo­bu­la­ria" L.) – ro­dzaj ro­ślin na­le­żą­cy w sy­ste­mie APG IV do ro­dzi­ny bab­ko­wa­tych ("Plan­ta­gi­na­ce­ae"). Obej­mu­je około 30 ga­tun­ków i mie­szań­ców. Ga­tun­kiem ty­po­wym jest "Glo­bu­la­ria vul­ga­ris" L.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kulnikowate

ro­dzi­na ro­ślin kwia­to­wych dwu­li­ścien­nych


Źródła:

SJP.pl

Kulnikowaty

o ce­chach kul­ni­ko­wa­tych (ro­dzi­na ro­ślin)


Źródła:

SJP.pl

Kulnąć

1. popch­nąć jakiś przed­miot wpra­wia­jąc go w ruch obro­to­wy, po­to­czyć coś okrą­głe­go;
2. po­tocz­nie: ude­rzyć kogoś;
3. kul­nąć się: po­to­czyć się, prze­być jakąś drogę, to­cząc się


Źródła:

SJP.pl

Kulo

forma rze­czow­ni­ka.

 (1.1) W. lp. od: kula


Źródła:

Wiktionary

Kulochwyt

ele­ment strzel­ni­cy, zwy­kle w po­sta­ci muru lub wału ziem­ne­go, znaj­du­ją­cy się za tar­czą, za­po­bie­ga­ją­cy wy­la­ty­wa­niu po­ci­sków poza strzel­ni­cę


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) wał osła­nia­ją­cy strzel­ni­cę


Ku­lo­chwyt – in­sta­la­cja słu­żą­ca jako ba­rie­ra do prze­chwy­ty­wa­nia po­ci­sków wy­strze­li­wa­nych z broni strze­lec­kiej.

Ku­lo­chwy­ty sto­so­wa­ne są naj­czę­ściej na strzel­ni­cach, znaj­du­jąc się za ostat­nią linią tarcz. Przy­bie­ra­ją zróż­ni­co­wa­ne formy, przy czym na strzel­ni­cach ot­war­tych sto­su­je się zaz­wy­czaj kon­struk­cje wy­ko­rzy­stu­ją­ce nasyp z ziemi (nie­kie­dy pod­par­ty od tyłu murem). Na strzel­ni­cach zam­knię­tych (w po­mie­szcze­niach) czę­sto używa się za­miast tego od­po­wied­nich skrzyń wy­peł­nio­nych pia­skiem.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kulomb

jed­nost­ka ła­dun­ku elek­trycz­ne­go okre­śla­ją­ca ilość elek­trycz­no­ści prze­pły­wa­ją­cej przez po­przecz­ny prze­krój prze­wod­ni­ka w ciągu 1 se­kun­dy przy na­tę­że­niu prądu elek­trycz­ne­go rów­nym 1 am­pe­ro­wi; am­pe­ro­se­kun­da


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) miar. fiz. elektr. jed­nost­ka ła­dun­ku elek­trycz­ne­go w ukła­dzie SI, oz­na­cza­na sym­bo­lem C;


Nie mylić z: Ko­lumb.

Ku­lomb (C) – jed­nost­ka ła­dun­ku elek­trycz­ne­go w ukła­dzie SI (jed­nost­ka po­chod­na ukła­du SI). Nazwa "ku­lomb" po­cho­dzi od naz­wi­ska fran­cu­skie­go uczo­ne­go Char­les Co­u­lomb.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kulombometr

przy­rząd do mie­rze­nia ła­dun­ku elek­trycz­ne­go prze­pły­wa­ją­ce­go w okre­ślo­nym cza­sie przez dany obwód elek­trycz­ny; ku­lo­metr, wol­ta­metr


Źródła:

SJP.pl

Kulombomierz

przy­rząd do mie­rze­nia ilo­ści elek­trycz­no­ści prze­pły­wa­ją­cej przez prze­wod­nik elek­trycz­ny


Źródła:

SJP.pl

Kulombowski

cha­rak­te­ry­stycz­ny dla Co­u­lom­ba


Źródła:

SJP.pl

Kulometr

przy­rząd do mie­rze­nia ła­dun­ku elek­trycz­ne­go prze­pły­wa­ją­ce­go w okre­ślo­nym cza­sie przez dany obwód elek­trycz­ny; ku­lom­bo­metr; wol­ta­metr


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) fiz. urzą­dze­nie do po­mia­ru ła­dun­ku elek­trycz­ne­go


Ku­lo­metr (wol­ta­metr, ku­lom­bo­metr -fr.-gr.) – urzą­dze­nie do po­mia­ru ła­dun­ku elek­trycz­ne­go.

Ku­lo­metr jest na­czy­niem, w któ­rym prze­bie­ga elek­tro­li­za, tak skon­stru­o­wa­nym, że można do­kład­nie zmie­rzyć ilość jej pro­duk­tów. Na przy­kład w ku­lo­me­trze sre­bro­wym można do­kład­nie zwa­żyć osa­dzo­ne na elek­tro­dzie sre­bro, a w ku­lo­me­trze ga­zo­wym zmie­rzyć ob­ję­tość wyt­wo­rzo­nych w cza­sie elek­tro­li­zy gazów (wodór i tlen).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kulometria

me­to­da okre­śla­nia ilo­ści sub­stan­cji sto­so­wa­na w che­mii ana­li­tycz­nej; opie­ra się na wy­ko­rzy­sta­niu prawa Fa­ra­da­ya - za­leż­no­ści mię­dzy ilo­ścią re­a­gu­ją­cej sub­stan­cji a war­to­ścią ła­dun­ku elek­trycz­ne­go, który prze­pły­nął przez układ


Ku­lo­me­tria – ze­spół metod elek­tro­che­micz­nych, opar­tych na za­sto­so­wa­niu praw elek­tro­li­zy Fa­ra­da­ya, okre­śla­ją­cych za­leż­ność po­mię­dzy ilo­ścią prze­pły­wa­ją­ce­go przez obwód ła­dun­ku a ilo­ścią sub­stan­cji ule­ga­ją­cej elek­tro­li­zie. Wy­róż­nia się dwa ro­dza­je ku­lo­me­trii:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kulomiot

spor­to­wiec upra­wia­ją­cy pchnię­cie kulą


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) sport. osoba upra­wia­ją­ca pchnię­cie kulą

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) przest. wojsk. ka­ra­bin ma­szy­no­wy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kulomiotacz

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) sport. za­wod­nik pchnię­cia kulą


Źródła:

Wiktionary

Kulomiotka

→ ku­lo­miot


Patrz:kulomiot

Źródła:

SJP.pl

Kulomiotniczy

prze­sta­rza­le: strze­la­ją­cy z ku­lo­mio­tu, ob­słu­gu­ją­cy ku­lo­miot


Źródła:

SJP.pl

Kulomiotowy

przy­miot­nik od: ku­lo­miot


Źródła:

SJP.pl

Kulon

ptak z ro­dzi­ny o tej samej naz­wie


rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Bur­hi­nus oe­dic­ne­mus|ref=tak., śred­ni eu­raz­ja­tyc­ki i afry­kań­ski ptak wę­drow­ny o du­żych, żół­tych oczach;

 (1.2) ornit. ogól­nie ptak z ro­dzi­ny ku­lo­nów (1.1) (nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Bur­hi­ni­dae|ref=tak.);

 (1.3) ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Nu­me­nius ar­qu­a­ta|ref=tak., ptak z ro­dzi­ny be­ka­so­wa­tych; kulik wiel­ki

 (1.4) daw. mie­szcza­nin


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kuloodporność

→ ku­lo­od­por­ny


Patrz:kuloodporny

Źródła:

SJP.pl

Kuloodporny

od­por­ny na prze­bi­cie przez niek­tó­re po­ci­ski broni pal­nej


przy­miot­nik

 (1.1) taki, który jest od­por­ny na prze­bi­cie kulą z broni pal­nej


Ku­lo­od­por­ny (ang. "Bul­let­pro­of Monk") – ame­ry­kań­ski film z po­gra­ni­cza ko­me­dii, akcji i fan­ta­sy. Film jest adap­ta­cją ko­mik­su au­tor­stwa Breta Le­wi­sa i Mi­cha­e­la Avona Oe­min­ga.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kulorzęsek

ga­tu­nek orzę­ska wy­wo­łu­ją­ce­go rybią ospę


Źródła:

SJP.pl

Kulos

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) łódź. po­gard. noga


Źródła:

Wiktionary

Kuloty

sze­ro­kie spód­ni­co­spod­nie do po­ło­wy łydek


Źródła:

SJP.pl

Kulować

prze­sta­rza­łe: kul­ko­wać;
1. obra­biać po­wierzch­nię ma­te­ria­łu po­przez ude­rza­nie śru­tem;
2. przyt­wier­dzać do ziemi za­gię­ty pędy ro­ślin


Źródła:

SJP.pl

Kulowiec

pra­cow­nik KUL-u (Ka­to­lic­kie­go Uni­wer­sy­te­tu Lu­bel­skie­go); KUL-owiec


Źródła:

SJP.pl

Kulowierca

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pejor. lub żart. osoba, która uz­na­je ku­li­sty kształt Ziemi


Źródła:

Wiktionary

Kulowski

zwią­za­ny z KUL-em (Ka­to­lic­kim Uni­wer­sy­te­tem Lu­bel­skim), do­ty­czą­cy KUL-u; KUL-owski


Źródła:

SJP.pl

Kulowy

przy­miot­nik od: kula


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kulą, do­ty­czą­cy kuli

 (1.2) wy­ko­rzy­stu­ją­cy kule, przez­na­czo­ny na kule


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kulpiński

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kulpowicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kulski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kulson

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy lub mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) po­gard. lub żart. po­li­cjant


Źródła:

Wiktionary

Kulsza

ina­czej: kość bio­dro­wa; bio­dro


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) anat. kość bio­dro­wa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kulszowy

przy­miot­nik od: kul­sza


przy­miot­nik

 (1.1) anat. do­ty­czą­cy oko­lic kul­szy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kult

1. re­li­gij­na cześć od­da­wa­na siłom nad­przy­ro­dzo­nym, rze­czom lub oso­bom;
2. ca­łoksz­tałt prak­tyk re­li­gij­nych i obrzę­dów, bę­dą­cy jed­nym z za­sad­ni­czych aspek­tów re­li­gii;
3. oka­zy­wa­ny komuś lub cze­muś wiel­ki sza­cu­nek; uwiel­bie­nie, cześć


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) rel. za­cho­wa­nia o cha­rak­te­rze re­li­gij­nym sku­pio­ne na bó­stwie, innej isto­cie lub przed­mio­cie;

 (1.2) przen. opo­wia­da­nie się za jakąś war­to­ścią, prze­ko­na­niem


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kult.

skrót od: kul­tu­ra, kul­tu­ro­wy, kul­tu­ral­ny


Źródła:

SJP.pl

Kultar

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) zool. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|An­te­chi­no­mys|Krefft|ref=tak., nie­wiel­ki ssak z po­dro­dzi­ny gru­bo­go­ni­ków, przy­po­mi­na­ją­cy mysz, wy­stę­pu­ją­cy w Au­stra­lii;


Kul­tar ("An­te­chi­no­mys") – ro­dzaj ssa­ków z po­dro­dzi­ny gru­bo­go­ni­ków (Smint­hop­si­nae) w obrę­bie ro­dzi­ny nie­ła­zo­wa­tych (Da­sy­u­ri­dae).


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kultowość

po­wią­za­nie z kul­tem (czcią re­li­gij­ną lub wiel­kim sza­cun­kiem)


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest kul­to­we; cecha tych, któ­rzy są kul­to­wi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kultowy

przy­miot­nik od: kult (np. na­czy­nia kul­to­we, kul­to­wy film)


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kul­tem, do­ty­czą­cy kultu

 (1.2) taki, który sym­bo­li­zu­je doś­wiad­cze­nia, war­to­ści i po­sta­wy ja­kiejś spo­łecz­no­ści lub po­ko­le­nia

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (2.1) przen. taki, który cie­szy się dużą po­pu­lar­no­ścią w okre­ślo­nej gru­pie spo­łecz­nej


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kultura

1. umie­jęt­ność ob­co­wa­nia z ludź­mi, za­cho­wa­nia się od­po­wied­nio do sy­tu­a­cji; kul­tu­ral­ność, ogła­da, takt, oby­cie;
2. ma­te­rial­na i umy­sło­wa dzia­łal­ność spo­łe­czeństw oraz jej wyt­wo­ry;
3. spo­łe­czeń­stwo roz­pa­try­wa­ne ze wzglę­du na jego do­ro­bek ma­te­rial­ny i umy­sło­wy;
4. od­po­wied­nio wy­so­ki po­ziom roz­wo­ju spo­łe­czeń­stwa w ja­kimś za­kre­sie;
5. w bio­lo­gii: sztucz­na ho­dow­la ko­mó­rek, tka­nek lub mi­kro­or­ga­niz­mów na po­żyw­kach;
6. w bio­lo­gii: drob­no­u­stro­je wy­ho­do­wa­ne na po­żyw­ce;
7. w rol­nict­wie: upra­wa roli po­przez sto­so­wa­nie róż­nych za­bie­gów agro­tech­nicz­nych; agro­kul­tu­ra;
8. w rol­nict­wie: ho­dow­la i upra­wa ro­ślin; agro­kul­tu­ra;
9. w rol­nict­wie: ro­śli­na upra­wia­na na pew­nym ob­sza­rze w ce­lach użyt­ko­wych;
10. w rol­nict­wie: teren upra­wy tej ro­śli­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ca­łoksz­tałt do­rob­ku ma­te­rial­ne­go i du­cho­we­go danej spo­łecz­no­ści lub całej ludz­ko­ści

 (1.2) spo­łe­czeń­stwo, roz­pa­try­wa­ne pod kątem jego osią­gnięć ma­te­rial­nych i du­cho­wych

 (1.3) wy­so­ki po­ziom do­sko­na­ło­ści spo­łe­czeń­stwa w ja­kiejś dzie­dzi­nie, spe­cjal­no­ści

 (1.4) umie­jęt­ność ob­co­wa­nia z ludź­mi

 (1.5) geol. struk­tu­ra gleby upraw­nej, uzy­ska­na na sku­tek za­bie­gów agro­tech­nicz­nych i ra­cjo­nal­nej go­spo­dar­ki, także owe za­bie­gi i go­spo­dar­ka

 (1.6) biol. sztucz­na ho­dow­la mi­kro­or­ga­niz­mów, ko­mó­rek lub tka­nek

 (1.7) bot. ro­dzaj ro­ślin użyt­ko­wych upra­wia­nych na danym te­re­nie, także teren ta­kiej upra­wy


Kul­tu­ra (z co­le­re, 'upra­wa, dbać, pie­lę­gno­wać, kształ­ce­nie’) – wie­loz­nacz­ny ter­min po­cho­dzą­cy od ( cul­tus agri „upra­wa roli”), in­ter­pre­to­wa­ny w wie­lo­ra­ki spo­sób przez przed­sta­wi­cie­li róż­nych nauk. Naj­czę­ściej jest ro­zu­mia­na jako ca­łoksz­tałt du­cho­we­go i ma­te­rial­ne­go do­rob­ku spo­łe­czeń­stwa. Kul­tu­rę można okre­ślić jako ogół wyt­wo­rów ludzi, za­rów­no ma­te­rial­nych, jak i nie­ma­te­rial­nych: du­cho­wych, sym­bo­licz­nych, ta­kich jak wzory my­śle­nia i za­cho­wa­nia.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kulturalista

zwo­len­nik nurtu za­po­cząt­ko­wa­ne­go przez pol­skie­go fi­lo­zo­fa i so­cjo­lo­ga, Flo­ria­na Zna­niec­kie­go, opar­te­go na re­flek­sji nad zja­wi­ska­mi kul­tu­ry


Źródła:

SJP.pl

Kulturalizm

po­gląd na świat pow­sta­ły z za­ło­żeń zwią­za­nych z re­flek­sją nad zja­wi­ska­mi kul­tu­ry, któ­re­go au­to­rem jest Flo­rian Zna­niec­ki, pol­ski fi­lo­zof i so­cjo­log


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kulturalnie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób kul­tu­ral­ny; zwią­za­ny z kul­tu­rą

 (1.2) w spo­sób kul­tu­ral­ny; grzecz­nie, z na­le­ży­ty­mi ma­nie­ra­mi


Źródła:

Wiktionary

Kulturalniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: kul­tu­ral­nie


Źródła:

SJP.pl

Kulturalniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: kul­tu­ral­ny


Źródła:

SJP.pl

Kulturalno-Geograficzny

zwią­za­ny z kul­tu­rą i ge­o­gra­fią cze­goś; ge­o­gra­ficz­no-kul­tu­ral­ny, ge­o­gra­ficz­no-kul­tu­ro­wy


Źródła:

SJP.pl

Kulturalno-Oświatowa

po­tocz­nie: ko­bie­ta zaj­mu­ją­ca się or­ga­ni­zo­wa­niem gier, kon­kur­sów, wy­cie­czek itp. w do­mach kul­tu­ry, oś­rod­kach wy­po­czyn­ko­wych itp.


Źródła:

SJP.pl

Kulturalno-Oświatowy

po­tocz­nie: osoba zaj­mu­ją­ca się or­ga­ni­zo­wa­niem gier, kon­kur­sów, wy­cie­czek itp. w do­mach kul­tu­ry, oś­rod­kach wy­po­czyn­ko­wych itp.


Źródła:

SJP.pl

Kulturalnojęzykowy

do­ty­czą­cy kul­tu­ry ję­zy­ka


Źródła:

SJP.pl

Kulturalność

umie­jęt­ność ob­co­wa­nia z ludź­mi, za­cho­wa­nia się od­po­wied­nio do sy­tu­a­cji; kul­tu­ra, ogła­da, takt, oby­cie


Źródła:

SJP.pl

Kulturalny

1. odz­na­cza­ją­cy się kul­tu­rą oso­bi­stą - wy­ro­bie­niem to­wa­rzy­skim, nie­na­gan­nym spo­so­bem bycia, np. kul­tu­ral­ny czło­wiek; uprzej­my, szar­manc­ki, dżen­tel­meń­ski;
2. zwią­za­ny z kul­tu­rą - po­zio­mem roz­wo­ju spo­łe­czeństw, grup, jed­no­stek w danej epoce hi­sto­rycz­nej, np. do­ro­bek, roz­wój kul­tu­ral­ny; kul­tu­ro­wy;
3. w rol­nict­wie: na­da­ją­cy się do upra­wy, ho­dow­li; kul­ty­wo­wa­ny


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy kul­tu­ry, sze­rzą­cy kul­tu­rę

 (1.2) taki, który odz­na­cza się kul­tu­rą, wyksz­tał­ce­niem, do­brym wy­cho­wa­niem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kulturem

jed­nost­ka et­no­ling­wi­stycz­na, która w pla­nie wy­ra­ża­nia jest re­pre­zen­to­wa­na przez po­je­dyn­cze lek­se­my, zaś w pla­nie tre­ści ma tak bo­ga­te zna­cze­nia, że dzię­ki niej można zro­zu­mieć spe­cy­fi­kę danej spo­łecz­no­ści na­ro­do­wej, et­nicz­nej lub re­gio­nal­nej


Kul­tu­rem – jed­nost­ka et­no­ling­wi­stycz­na, która w pla­nie wy­ra­ża­nia jest re­pre­zen­to­wa­na przez po­je­dyn­cze lek­se­my, zaś w pla­nie tre­ści ma tak bo­ga­te zna­cze­nia, że dzię­ki niej można zro­zu­mieć spe­cy­fi­kę danej spo­łecz­no­ści na­ro­do­wej, et­nicz­nej lub re­gio­nal­nej.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kulturfilm

pro­pa­gan­do­wy film oś­wia­to­wy pro­du­ko­wa­ny przez nie­miec­ką wyt­wór­nię UFA po 1927 roku aż do upad­ku Trze­ciej Rze­szy


Źródła:

SJP.pl

Kulturka

zdrob­nie­nie od: kul­tu­ra (np. pełna kul­tur­ka)


Kul­tur­ka – pol­ski ze­spół mu­zycz­ny pow­sta­ły w 1998 w Kra­ko­wie. Za­ło­ży­cie­la­mi grupy, był kom­po­zy­tor i dzien­ni­karz Krzysz­tof Filus oraz wo­ka­list­ka Jo­an­na Men­dy­ka.

Skład zo­stał uzu­peł­nio­ny na­stę­pu­ją­cy­mi mu­zy­ka­mi: Artur Malik, per­ku­sja (rów­nież Lom­bard i Od­dział Zam­knię­ty), Paweł Mą­ci­wo­da, gi­ta­ra ba­so­wa (obec­nie gra w Scor­pions), Piotr Płon­ka, gi­ta­ra so­lo­wa (rów­no­cze­śnie w Sztyw­nym Palu Azji), Marek Krupa, sak­so­fon (ze­spo­ły De­kiel i Sie­dem) oraz Ma­ciej Ra­pacz na in­stru­men­tach kla­wi­szo­wych.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kulturkampf

z nie­miec­kie­go: walka kul­tur; walka rządu pru­skie­go z Ko­ścio­łem ka­to­lic­kim w la­tach 1871-78, ma­ją­ca w za­bo­rze pru­skim cha­rak­ter walki z pol­sko­ścią; Kul­tur­kampf


Kul­tur­kampf (z niem. „walka o kul­tu­rę”; wym. nie­miec­ka "MAF:",) – nazwa okre­śla­ją­ca wy­da­rze­nia w Ce­sar­stwie Nie­miec­kim z lat 1871–1878, kiedy to kanc­lerz Otto von Bis­marck usi­ło­wał do­pro­wa­dzić do ogra­ni­cze­nia wpły­wów Ko­ścio­ła ka­to­lic­kie­go w pań­stwie. Nie­miec­ki "Kul­tur­kampf" wy­róż­niał się na tle po­dob­nych ru­chów swo­jej epoki sil­nym ele­men­tem an­ty­pol­skim.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kulturolog

spe­cja­li­sta w dzie­dzi­nie nauki ba­da­ją­cej róż­no­rod­ne pro­ce­sy, zja­wi­ska kul­tu­ro­we, typy kul­tur na­ro­do­wych, kręgi kul­tu­ro­we itp.; kul­tu­roz­naw­ca, et­no­graf, lu­doz­naw­ca


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) spe­cja­li­sta w dzie­dzi­nie kul­tu­ro­lo­gii


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kulturologia

nauka ba­da­ją­ca róż­no­rod­ne pro­ce­sy, zja­wi­ska kul­tu­ro­we, typy kul­tur na­ro­do­wych, kręgi kul­tu­ro­we itp.; kul­tu­roz­naw­stwo, et­no­gra­fia, lu­doz­naw­stwo


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nauka o kul­tu­rze


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kulturologiczny

do­ty­czą­cy nauki ba­da­ją­cej róż­no­rod­ne pro­ce­sy, zja­wi­ska kul­tu­ro­we, typy kul­tur na­ro­do­wych, kręgi kul­tu­ro­we itp.; kul­tu­roz­naw­czy, et­no­gra­ficz­ny, lu­doz­naw­czy


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kul­tu­ro­lo­gią


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kulturolożka

→ kul­tu­ro­log


Patrz:kulturolog

Źródła:

SJP.pl

Kulturotwórczy

ma­ją­cy wpływ na two­rze­nie się, roz­wój kul­tu­ry


Źródła:

SJP.pl

Kulturowo

przy­słó­wek

 (1.1) od kul­tu­ro­wy


Źródła:

Wiktionary

Kulturowo-Etniczny

zwią­za­ny z przy­na­leż­no­ścią do da­ne­go na­ro­du i jego kul­tu­rą


Źródła:

SJP.pl

Kulturowość

→ kul­tu­ro­wy


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest kul­tu­ro­we; cecha tych, któ­rzy są kul­tu­ro­wi


Patrz:kulturowy

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kulturowy

zwią­za­ny z kul­tu­rą - ca­łoksz­tał­tem do­rob­ku du­cho­we­go i ma­te­rial­ne­go ludz­ko­ści, np. róż­ni­ce kul­tu­ro­we, toż­sa­mość kul­tu­ro­wa; kul­tu­ral­ny


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy kul­tu­ry


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kulturoznawca

spe­cja­li­sta w dzie­dzi­nie nauki ba­da­ją­cej róż­no­rod­ne pro­ce­sy, zja­wi­ska kul­tu­ro­we, typy kul­tur na­ro­do­wych, kręgi kul­tu­ro­we itp.; kul­tu­ro­log, et­no­graf, lu­doz­naw­ca


Źródła:

SJP.pl

Kulturoznawczy

do­ty­czą­cy nauki ba­da­ją­cej róż­no­rod­ne pro­ce­sy, zja­wi­ska kul­tu­ro­we, typy kul­tur na­ro­do­wych, kręgi kul­tu­ro­we itp.; kul­tu­ro­lo­gicz­ny, et­no­gra­ficz­ny, lu­doz­naw­czy


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z kul­tu­roz­naw­stwem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kulturoznawczyni

spe­cja­list­ka w dzie­dzi­nie nauki ba­da­ją­cej róż­no­rod­ne pro­ce­sy, zja­wi­ska kul­tu­ro­we, typy kul­tur na­ro­do­wych, kręgi kul­tu­ro­we itp.; et­no­graf­ka, lu­doz­naw­czy­ni, ko­bie­ta kul­tu­ro­log


Źródła:

SJP.pl

Kulturoznawstwo

nauka ba­da­ją­ca róż­no­rod­ne pro­ce­sy, zja­wi­ska kul­tu­ro­we, typy kul­tur na­ro­do­wych, kręgi kul­tu­ro­we itp.; kul­tu­ro­lo­gia, et­no­gra­fia, lu­doz­naw­stwo


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) nauk. nauka o kul­tu­rze


Kul­tu­roz­naw­stwo – dy­scy­pli­na nauk hu­ma­ni­stycz­nych zaj­mu­ją­ca się ba­da­niem kul­tu­ry, ro­zu­mia­nej jako ak­sjo­lo­gicz­no-nor­ma­tyw­na sfera re­gu­la­cji prak­tyk spo­łecz­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kulturtreger

osoba na­rzu­ca­ją­ca innym spo­łe­czeń­stwom swoje za­sa­dy i swoją kul­tu­rę; kul­tur­tre­gier, kulturträger


Źródła:

SJP.pl

Kulturtregerski

→ kul­tur­tre­ger


Patrz:kulturtreger

Źródła:

SJP.pl

Kulturtregerstwo

na­rzu­ca­nie innym spo­łe­czeń­stwom swo­ich zasad i swo­jej kul­tu­ry


Źródła:

SJP.pl

Kulturtregier

osoba na­rzu­ca­ją­ca innym spo­łe­czeń­stwom swoje za­sa­dy i swoją kul­tu­rę; kul­tur­tre­ger, kulturträger


Źródła:

SJP.pl

Kulturysta

czło­wiek upra­wia­ją­cy kul­tu­ry­sty­kę


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) sport. męż­czyz­na upra­wia­ją­ca kul­tu­ry­sty­kę

 (1.2) pot. czło­wiek do­brze zbu­do­wa­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kulturystka

→ kul­tu­ry­sta


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) sport. ko­bie­ta upra­wia­ją­ca kul­tu­ry­sty­kę


Patrz:kulturysta

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kulturystycznie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób kul­tu­ry­stycz­ny


Źródła:

Wiktionary

Kulturystyczność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) sport. cecha tego, co kul­tu­ry­stycz­ne


Źródła:

Wiktionary

Kulturystyczny

→ kul­tu­ry­sty­ka


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) sport. zwią­za­ny z kul­tu­ry­sty­ką, do­ty­czą­cy kul­tu­ry­sty­ki


Patrz:kulturystyka

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kulturystyka

bo­dy­bu­il­ding, tre­ning kul­tu­ry­stycz­ny;
1. ze­spół ćwi­czeń wy­ko­ny­wa­nych za po­mo­cą spe­cjal­nych przy­rzą­dów, za­pew­nia­ją­cych czło­wie­ko­wi silną syl­wet­kę oraz spraw­ność fi­zycz­ną;
2. me­to­dy­ka sto­so­wa­nia tych ćwi­czeń


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) sport. kształ­to­wa­nie syl­wet­ki ciała po­przez ćwi­cze­nia fi­zycz­ne wy­ko­ny­wa­ne z ob­cią­że­niem;


Kul­tu­ry­sty­ka – kształ­to­wa­nie syl­wet­ki ciała po­przez hi­per­tro­fię mię­śni szkie­le­to­wych w wy­ni­ku ćwi­czeń fi­zycz­nych wy­ko­ny­wa­nych z ob­cią­że­niem; z jed­no­czes­nym mak­sy­mal­nie moż­li­wym zre­du­ko­wa­niem tkan­ki tłu­szczo­wej pod­skór­nej w celu lep­sze­go uwi­docz­nie­nia mię­śni.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kultyczny

prze­sta­rza­łe: kul­to­wy


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kul­tem, do­ty­czą­cy kultu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kultys

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kultysta

przed­sta­wi­ciel kul­tyz­mu


rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) hist. liter. li­te­rat, uży­wa­ją­cy stylu ciem­ne­go, za­wi­łe­go, na­pu­szo­ne­go, przed­sta­wi­ciel kul­tyz­mu;

 (1.2) środ. czło­nek / przed­sta­wi­ciel kultu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kultystka

→ kul­ty­sta


Patrz:kultysta

Źródła:

SJP.pl

Kultywacja

1. upra­wa gleby, przy­go­to­wy­wa­nie roli pod za­siew, upra­wę;
2. utrzy­my­wa­nie, pod­trzy­my­wa­nie ja­kichś war­to­ści, np. tra­dy­cji, zwy­cza­jów


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) upra­wa ziemi

 (1.2) pod­trzy­my­wa­nie i roz­wi­ja­nie tra­dy­cji


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kultywacyjny

zwią­za­ny z kul­ty­wa­cją


przy­miot­nik

 (1.1) roln. taki, który upra­wia się sto­su­jąc od­po­wied­nie za­bie­gi agro­tech­nicz­ne


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kultywar

od­mia­na ro­śli­ny upraw­nej po­sia­da­ją­ca szcze­gól­ne cechy użyt­ko­we lub este­tycz­ne; cul­ti­var


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) bot. od­mia­na upraw­na ro­śli­ny wy­bra­na z uwagi na szcze­gól­ne wła­ści­wo­ści;


Kul­ty­war (łac. "cul­ti­var"; cul­tus" = upraw­ny, va­rie­tas" = od­mia­na), od­mia­na upraw­na – wy­raź­nie odręb­na, jed­no­rod­na i trwa­ła od­mia­na upraw­na (ho­dow­la­na) ro­śli­ny, wy­róż­nia­ją­ca się wa­lo­ra­mi użyt­ko­wy­mi lub este­tycz­ny­mi (okre­ślo­ną cechą lub kom­bi­na­cją cech), uzy­ska­na w wy­ni­ku za­bie­gów ho­dow­la­nych (se­lek­cji, krzy­żo­wa­nia, po­li­plo­i­dy­za­cji, dzia­ła­nia mu­ta­ge­nów), ewen­tu­al­nie od­na­le­zio­na w na­tu­rze lub upra­wie.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kultywarowy

→ kul­ty­war


Patrz:kultywar

Źródła:

SJP.pl

Kultywator

urzą­dze­nie do uzdat­nia­nia grun­tów do pro­duk­cji le­śnej lub rol­ni­czej; dra­pacz


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) roln. dra­pacz, na­rzę­dzie upra­wo­we do spulch­nia­nia roli bez jej od­wra­ca­nia oraz do ni­szcze­nia chwa­stów;

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) książk. ktoś, dla kogo ważny jest roz­wój i ist­nie­nie ja­kie­goś ele­men­tu kul­tu­ry


Kul­ty­wa­tor, dra­pacz – na­rzę­dzie upra­wo­we do spulch­nia­nia roli do głę­bo­ko­ści 5–40 cm bez jej od­wra­ca­nia oraz do ni­szcze­nia chwa­stów.

Kul­ty­wa­tor jest na­rzę­dziem przy­cze­pia­nym lub za­wie­sza­nym, skła­da­ją­cym się z ramy, przy­mo­co­wa­nych do niej zębów, kół pod­po­ro­wych wy­ko­rzy­sty­wa­nych do re­gu­la­cji głę­bo­ko­ści ro­bo­czej, ukła­du re­gu­lu­ją­ce­go głę­bo­kość oraz za­cze­pu lub sto­ja­ka za­wie­sze­nia.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kultywatorka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) książk. ko­bie­ta, dla któ­rej ważny jest roz­wój i ist­nie­nie ja­kie­goś ele­men­tu kul­tu­ry


Źródła:

Wiktionary

Kultywatorowy

→ kul­ty­wa­tor; dra­pa­czo­wy


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) roln. zwią­za­ny z kul­ty­wa­to­rem; upra­wia­ny z po­mo­cą kul­ty­wa­to­ra; taki jak w kul­ty­wa­to­rze


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kultywować

1. utrzy­my­wać i roz­wi­jać ja­kieś tra­dy­cje, zwy­cza­je, war­to­ści itp.;
2. wy­ko­ny­wać prace rol­ni­cze w celu przy­go­to­wa­nia gleby pod upra­wę;
3. upra­wiać okre­ślo­ne ga­tun­ki ro­ślin


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. skul­ty­wo­wać)

 (1.1) książk. świa­do­mie roz­wi­jać, utr­wa­lać okre­ślo­ne po­sta­wy, re­la­cje lub za­in­te­re­so­wa­nia

 (1.2) roln. przy­go­to­wy­wać zie­mię pod upra­wę i pro­wa­dzić pie­czo­ło­wi­tą upra­wę okre­ślo­nych ro­ślin

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny kul­ty­wo­wać się (dk. skul­ty­wo­wać się)

 (2.1) być kul­ty­wo­wa­nym


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kultyzm

kie­ru­nek li­te­rac­ki po­wszech­ny w ba­ro­ko­wej li­te­ra­tu­rze hisz­pań­skiej XVII wieku, cha­rak­te­ry­zu­ją­cy się wy­szu­ka­ną formą, bo­gact­wem stylu, skom­pli­ko­wa­ną skład­nią, znacz­nym udzia­łem me­ta­fo­ry­ki i sym­bo­li­ki; gon­go­ryzm


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) kie­ru­nek w li­te­ra­tu­rze hisz­pań­skiej XVII wieku


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kuluar

(zwy­kle w licz­bie mno­giej) bocz­ne po­mie­szcze­nie w sej­mie, są­dzie, te­a­trze itp. do nie­o­fi­cjal­nych spot­kań i od­po­czyn­ku


Źródła:

SJP.pl

Kuluarowy

przy­miot­nik od: ku­lu­ar


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy ku­lu­a­rów

 (1.2) przen. nie­o­fi­cjal­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kuluary

po­uf­ne, nie­jaw­ne oko­licz­no­ści ofi­cjal­nych dzia­łań, za­cho­dzą­ce poza głów­nym miej­scem wy­da­rzeń


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) ar­chit. po­mie­szcze­nia w bu­dyn­kach pu­blicz­nych znaj­du­ją­ce się w po­bli­żu sal po­sie­dzeń lub wy­stę­pów, w któ­rych prze­pro­wa­dza­ne są nie­o­fi­cjal­ne roz­mo­wy i spot­ka­nia;

 (1.2) nie­o­fi­cjal­ne oko­licz­no­ści


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kulwicki

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kum

1. po­tocz­nie: są­siad, ko­le­ga
2. oj­ciec chrzest­ny w sto­sun­ku do matki chrzest­nej i do ro­dzi­ców dziec­ka lub oj­ciec dziec­ka w sto­sun­ku do jego ro­dzi­ców chrzest­nych


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) daw. przy­ja­ciel

 (1.2) oj­ciec chrzest­ny w sto­sun­ku do matki chrzest­nej i do ro­dzi­ców dziec­ka

 (1.3) oj­ciec dziec­ka w sto­sun­ku do ro­dzi­ców chrzest­nych dziec­ka

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) żłób

wy­krzy­knik

 (3.1) dźwięk. imi­ta­cja dźwię­ku wy­da­wa­ne­go przez żabę

forma rze­czow­ni­ka.

 (4.1) D. lm. od: kuma


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kuma

1. po­tocz­nie: są­siad­ka, ko­le­żan­ka;
2. matka chrzest­na w sto­sun­ku do ojca chrzest­ne­go i do ro­dzi­ców dziec­ka lub matka dziec­ka w sto­sun­ku do jego ro­dzi­ców chrzest­nych


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) matka chrzest­na

 (1.2) pot. są­siad­ka

 (1.3) pot. przy­ja­ciół­ka

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. i B. lp. od: kum

forma cza­sow­ni­ka.

 (3.1) 3. os. lp. ter. od: kumać


Kuma (ros. Кума) – rzeka w Rosji, pły­nie we wschod­niej czę­ści Ka­u­ka­zu Pół­noc­ne­go. Jej dłu­gość wy­no­si około 800 km, a po­wierzch­nia do­rze­cza – 33,5 tys. km².

Jej źró­dła znaj­du­ją się w Ka­u­ka­zie na wy­so­ko­ści ponad 2000 m n.p.m. Pły­nie w kie­run­ku wschod­nim. Na Ni­zi­nie Nad­ka­spij­skiej rzeka stop­nio­wo za­ni­ka w pia­skach, nie­kie­dy ucho­dzi bez­poś­red­nio do Morza Ka­spij­skie­go. Jej naj­waż­niej­szy do­pływ do Pod­ku­mok. Wody rzeki Kuma wy­ko­rzy­sty­wa­ne są do na­wad­nia­nia, m.in. po­przez Kanał Terek-Kuma.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kumak

ro­dzaj płaza be­zo­go­no­we­go z ro­dzi­ny ku­ma­ko­wa­tych; kumka


Źródła:

SJP.pl

Kumakowate

ro­dzi­na pła­zów be­zo­go­no­wych


Ku­ma­ko­wa­te (Bom­bi­na­to­ri­dae) – ro­dzi­na pła­zów z grupy Ar­cha­e­o­ba­tra­chia w rzę­dzie pła­zów be­zo­go­no­wych (Anura).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kumakowaty

o ce­chach ku­ma­ko­wa­tych (ro­dzi­na pła­zów)


Źródła:

SJP.pl

Kumamoto

mia­sto w Ja­po­nii


Ku­ma­mo­to (jap. 熊本市 Ku­ma­mo­to-shi) – mia­sto w Ja­po­nii, oś­ro­dek ad­mi­ni­stra­cyj­ny pre­fek­tu­ry Ku­ma­mo­to, w za­chod­niej czę­ści wyspy Kiu­siu.

Znaj­du­je się tutaj XV-wiecz­ny zamek Ku­ma­mo­to.

W Ku­ma­mo­to uro­dzi­ła się Miy­a­bi Onit­su­ka, snow­bo­ar­dzist­ka, mi­strzy­ni świa­ta w slo­pe­sty­le'u oraz Eiichirō Oda, autor mangi "One Piece".


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kuman

kuman wą­skos­mu­gi - ga­tu­nek ma­da­ga­skar­skie­go ssaka dra­pież­ne­go z ro­dzi­ny fa­lan­ru­ko­wa­tych; man­gu­sta wą­skos­mu­ga


Źródła:

SJP.pl

Kumanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kumać.


Źródła:

Wiktionary

Kumanka

człon­ki­ni ko­czow­ni­cze­go ludu tu­rec­kie­go


Źródła:

SJP.pl

Kumanowie

ko­czow­ni­czy lud tu­rec­ki; Po­łow­cy, Ko­ma­no­wie


Źródła:

SJP.pl

Kumar

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kumara

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) bot. ro­śli­na gru­bo­szo­wa­ta z ro­dzi­ny zło­to­gło­wo­wa­tych, obej­mu­ją­ca dwa ga­tun­ki wy­stę­pu­ją­ce w Kraju Przy­ląd­ko­wym w Afry­ce Po­łud­nio­wej;


Ku­ma­ra – mia­sto w Nowej Ze­lan­dii, na Wy­spie Po­łud­nio­wej, w re­gio­nie West Coast.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kumaron

wią­zek he­te­ro­cy­klicz­ny, ole­i­sta, be­zbarw­na ciecz uży­wa­na do pro­duk­cji żywic ku­ma­ro­no­wych; ben­zo­fu­ran


rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) chem. zob. ben­zo­fu­ran.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kumaronowy

przy­miot­nik od: ku­ma­ron


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z ku­ma­ro­nem, wy­ko­na­ny z wy­ko­rzy­sta­niem ku­ma­ro­nu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kumaryna

be­zbarw­na sub­stan­cja kry­sta­licz­na wy­stę­pu­ją­ca w wielu ro­śli­nach


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) bio­chem. be­zbarw­ny zwią­zek or­ga­nicz­ny o za­pa­chu świe­że­go siana, wy­stę­pu­ją­cy w ro­śli­nach, wy­ko­rzy­sty­wa­ny w prze­my­śle per­fu­me­ryj­nym, myd­lar­skim i in­nych;


Ku­ma­ry­na – or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny z grupy ben­zo­pi­ro­nów, lak­ton kwasu "o"-hy­drok­sy­cy­na­mo­no­we­go. Związ­ki ku­ma­ry­no­we wy­stę­pu­ją w ro­śli­nach jako gli­ko­zy­dy, nie­kie­dy są skład­ni­kiem olej­ków ete­rycz­nych. W hy­dro­li­zie en­zy­ma­tycz­nej roz­kła­da­ją się na cukry i wolne kwasy ku­ma­ry­no­we, w wy­ni­ku czego wyz­wa­la się przy­jem­ny i cha­rak­te­ry­stycz­ny za­pach siana. Wy­kry­ta w ro­śli­nach ponad 80 ga­tun­ków z ro­dzin: traw, stor­czy­ko­wa­tych, mo­tyl­ko­wa­tych, jas­no­to­wa­tych. Na­tu­ral­ny in­hi­bi­tor kieł­ko­wa­nia na­sion.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kumarynowy

przy­miot­nik od: ku­ma­ry­na


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy ku­ma­ry­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kumato

od­mia­na po­mi­do­ra o zie­lo­no­brą­zo­wym ko­lo­rze


Źródła:

SJP.pl

Kumatość

→ ku­ma­ty


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tych, któ­rzy są ku­ma­ci


Patrz:kumaty

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kumaty

po­tocz­nie: ro­zum­ny, in­te­li­gent­ny


przy­miot­nik

 (1.1) pot. szyb­ko orien­tu­ją­cy się w ja­kimś za­gad­nie­niu, po­jęt­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kumać

1. po­tocz­nie: ro­zu­mieć coś; łapać, chwy­tać, czaić;
2. kumać się - po­tocz­nie: przy­jaź­nić się, bra­tać się


cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny (dk. brak)

 (1.1) slang. ro­zu­mieć

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny (dk. brak)

 (2.1) pot. utrzy­my­wać bli­ską zna­jo­mość, za­ży­łe sto­sun­ki

 (2.2) przest. sta­wać się czy­imś kumem lub kumą przez trzy­ma­nie dziec­ka do chrztu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kumański

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Ku­ma­na­mi, do­ty­czą­cy Ku­ma­nów

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) jęz. język ku­mań­ski;


Źródła:

Wiktionary

Kumberland

zimny sos do mięsa, przy­rzą­dzo­ny z ga­la­ret­ki po­rzecz­ko­wej z do­dat­kiem chrza­nu; cum­ber­land


Źródła:

SJP.pl

Kumbria

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. kra­i­na hi­sto­rycz­na w pół­noc­no-za­chod­niej An­glii;


Kum­bria ( Cum­bria) – hrab­stwo ce­re­mo­nial­ne w pół­noc­no-za­chod­niej An­glii, w re­gio­nie North West En­gland, po­ło­żo­ne nad Mo­rzem Ir­landz­kim, przy gra­ni­cy ze Szko­cją. Do 31 marca 2023 peł­ni­ło funk­cję hrab­stwa ad­mi­ni­stra­cyj­ne­go (nie­me­tro­po­li­tal­ne­go), ze sto­li­cą w Car­lis­le.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kumbryjski

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Kum­brią, do­ty­czą­cy Kum­brii, po­cho­dzą­cy z Kum­brii

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) jęz. język kum­bryj­ski;


Źródła:

Wiktionary

Kumcia

zdrob­nie­nie od: kuma


Źródła:

SJP.pl

Kumen

zwią­zek or­ga­nicz­ny, wę­glo­wo­dór aro­ma­tycz­ny; izo­pro­py­lo­ben­zen


Kumen, 2-fe­ny­lo­pro­pan, izo­pro­py­lo­ben­zen – or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny z grupy wę­glo­wo­do­rów aro­ma­tycz­nych zbu­do­wa­ny z pier­ście­nia ben­ze­no­we­go po­łą­czo­ne­go z wę­glem 2 pro­pa­nu.

Jest cie­czą otrzy­my­wa­ną z ben­ze­nu przez al­ki­lo­wa­nie pro­pe­nem w obec­no­ści ka­ta­li­za­to­ra (np.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kumenowy

→ kumen


Patrz:kumen

Źródła:

SJP.pl

Kumestan

fi­to­e­stro­gen o bu­do­wie nie­ste­ro­i­do­wej, wy­stę­pu­ją­cy w dużej ilo­ści w czer­wo­nej ko­ni­czy­nie, na­sio­nach sło­necz­ni­ka oraz kieł­kach fa­so­li


Źródła:

SJP.pl

Kumet

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gwara. prze­stęp­cza: nie­do­pa­łek pa­pie­ro­sa


Źródła:

Wiktionary

Kumielsk

Ku­mielsk (niem. "Ku­mil­sko", 1938–1945 "Mor­gen") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim, w po­wie­cie pi­skim, w gmi­nie Biała Piska.

Do 1954 roku sie­dzi­ba gminy Ku­mielsk. W la­tach 1954–1972 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Ku­mielsk. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa su­wal­skie­go Wieś leży nad je­zio­rem Ku­miel­skim.


Źródła:

Wikipedia

Kumin

ro­śli­na przy­pra­wo­wa; kmin rzym­ski


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) spoż. przy­pra­wa z na­sion kminu rzym­skie­go


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kuminowy

→ kumin


Patrz:kumin

Źródła:

SJP.pl

Kumite

jedna ze sztuk walk bę­dą­ca prak­tycz­ną we­ry­fi­ka­cją tech­nik w star­ciu z rze­czy­wi­stym prze­ciw­ni­kiem


Ku­mi­te (組手) (dosł. „spot­ka­nie dłoni”) – walka w ka­ra­te nosi nazwę "ku­mi­te" i jest naj­trud­niej­szym ro­dza­jem tre­nin­gu.

Ćwi­czą­cy sztu­ki walki zo­sta­je po­wo­li, sy­ste­ma­tycz­nie do­pu­szczo­ny do walki, do­pie­ro po grun­tow­nym przy­go­to­wa­niu psy­cho­fi­zycz­nym. Adept musi naj­pierw poz­nać różne kom­bi­na­cje kop­nięć, ude­rzeń, blo­ków, ogól­nych zasad sku­tecz­nej obro­ny i ataku. Można wy­róż­nić kilka ro­dza­jów "ku­mi­te":


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kumka

1. zdrob­nie­nie od: kuma;
2. ro­dzaj płaza be­zo­go­no­we­go z ro­dzi­ny ku­ma­ko­wa­tych; kumak


Źródła:

SJP.pl

Kumkania

1. wy­da­wać dźwiek na­śla­du­ją­cy kum­ka­nie;
2. o żabie: wy­da­wać głos


Źródła:

SJP.pl

Kumkanie

1. wy­da­wać dźwiek na­śla­du­ją­cy kum­ka­nie;
2. o żabie: wy­da­wać głos


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kum­kać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kumkać

1. wy­da­wać dźwiek na­śla­du­ją­cy kum­ka­nie;
2. o żabie: wy­da­wać głos


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. za­kum­kać)

 (1.1) herp. wy­da­wać cha­rak­te­ry­stycz­ny dla żab lub ro­puch dźwięk


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kumkwat

krzew lub nie­wiel­kie drze­wo cy­tru­so­we z ro­dzi­ny ru­to­wa­tych; owoc tej ro­śli­ny; kin­kan


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) bot. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|For­tu­nel­la|ref=tak., krzew lub nie­wiel­kie drze­wo cy­tru­so­we po­cho­dzą­ce z Chin, upra­wia­ne w Azji i Ame­ry­ce Pół­noc­nej dla owo­ców lub jako ro­śli­na ozdob­na;

 (1.2) mały, po­ma­rań­czo­wy, słod­ko-kwa­śny owoc tej ro­śli­ny


Kumk­wat "For­tu­nel­la" Swin­gle (kant. 金橘 "kam kwat" – kam 'złoto', kwat 'man­da­ryn­ka‘) – ro­dzaj ma­łe­go drze­wa lub krze­wu na­le­żą­cy do ro­dzi­ny ru­to­wa­tych. Wy­wo­dzi się z Chin. Na­le­ży do niego 6 ga­tun­ków. Ga­tun­kiem ty­po­wym jest "For­tu­nel­la mar­ga­ri­ta" (Lo­u­re­i­ro) Swin­gle. Do Eu­ro­py zo­sta­ły one spro­wa­dzo­ne przez szkoc­kie­go zbie­ra­cza ro­ślin Ro­ber­ta For­tu­ne'a (1813-1880). Kwia­ty białe i pach­ną­ce, owoce małe, barwy po­ma­rań­czo­wej, po­kry­te cien­ką skór­ką.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kumkwatowy

→ kumk­wat


Patrz:kumkwat

Źródła:

SJP.pl

Kumnoria

ro­dzaj ro­śli­no­żer­ne­go di­no­za­u­ra pta­sio­mied­nicz­ne­go z grupy igu­a­no­do­nów; kamp­to­za­ur, bra­chy­ro­fus


Źródła:

SJP.pl

Kumocha

zgru­bie­nie od: kuma lub ku­mosz­ka


Źródła:

SJP.pl

Kumor

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kumorek

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kumorowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kumosia

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) reg. pozn. - kuma


Źródła:

Wiktionary

Kumostwo

prze­sta­rza­łe:
1. oj­ciec chrzest­ny z matką chrzest­ną;
2. kum z żoną


Źródła:

SJP.pl

Kumoszka

1. wścib­ska, ga­dat­li­wa ko­bie­ta;
2. matka chrzest­na w sto­sun­ku do ojca chrzest­ne­go i do ro­dzi­ców dziec­ka lub matka dziec­ka w sto­sun­ku do jego ro­dzi­ców chrzest­nych;
3. po­tocz­nie: ko­le­żan­ka, przy­ja­ciół­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) matka chrzest­na w sto­sun­ku do ojca chrzest­ne­go i do ro­dzi­ców dziec­ka

 (1.2) matka dziec­ka w sto­sun­ku do ro­dzi­ców chrzest­nych dziec­ka

 (1.3) ko­bie­ta ga­dat­li­wa i wścib­ska

 (1.4) przy­ja­ciół­ka lub są­siad­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kumoszkowaty

po­dob­ny do ku­mosz­ki, ga­dat­li­wy, plot­kar­ski


Źródła:

SJP.pl

Kumoter

prze­sta­rza­łe:
1. dobry zna­jo­my, przy­ja­ciel; kum, kam­rat, kom­pan, to­wa­rzysz;
2. osoba bli­sko zwią­za­na pro­wa­dze­niem wspól­nych in­te­re­sów, po­kre­wień­stwem lub przy­na­leż­no­ścią do ja­kiejś grupy; za­usz­nik, stron­nik, sprzy­mie­rze­niec


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) przest. dobry zna­jo­my lub przy­ja­ciel

 (1.2) przest. ktoś z grupy zwią­za­nej wspól­ny­mi in­te­re­sa­mi, po­kre­wień­stwem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kumoterka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gwara. stocz­nio­wa: pre­mia mo­ty­wa­cyj­na


Źródła:

Wiktionary

Kumoterki

tra­dy­cyj­ne, małe i lek­kie sanie dwu­o­so­bo­we uży­wa­ne na Pod­ha­lu


Ku­mo­ter­ki, wy­ści­gi ku­mo­ter­skie (gór. ku­mo­ter­sko gońba) – wy­ścig dwu­o­so­bo­wej pary gó­ral­skiej po śnie­gu w ma­łych sa­niach, uży­wa­nych przez ku­mo­tra i ku­mosz­kę.

W wy­ści­gach ku­mo­te­rek po­wo­zi ku­mo­ter, a jego ko­bie­ta mocno trzy­ma się sań i po­przez ba­lan­so­wa­nie cia­łem dba, by oboje nie wy­pad­li z toru. Para za­wod­ni­ków jest ubra­na w tra­dy­cyj­ny strój gó­ral­ski - przy­ku­wa to uwagę wi­dzów przy­jeż­dża­ją­cych z całej Pol­ski w góry spe­cjal­nie na za­wo­dy.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kumoterski

→ ku­mo­ter


przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) ko­li­ga­cyj­ny, opar­ty na ukła­dach

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (2.1) do­ty­czą­cy ku­mo­ter­stwa


Patrz:kumoter

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kumoterskość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest ku­mo­ter­skie; cecha tych, któ­rzy są ku­mo­ter­scy


Źródła:

Wiktionary

Kumoterstwo

wza­jem­ne po­pie­ra­nie się osób na­le­żą­cych do grupy po­wią­za­nej in­te­re­sa­mi


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) po­pie­ra­nie się człon­ków tej samej grupy, któ­rych łączą więzy po­kre­wień­stwa lub inne;


Ku­mo­ter­stwo – forma wza­jem­ne­go po­pie­ra­nia się osób po­wią­za­nych wię­za­mi krwi, za­ży­ło­ścią, zna­jo­mo­ścią lub przy­na­leż­no­ścią do okre­ślo­nej grupy, zwy­kle w celu osią­gnię­cia ko­rzy­ści ma­te­rial­nej, po­zy­cji spo­łecz­nej lub in­nych przy­wi­le­jów, bez oceny kom­pe­ten­cji lub war­to­ści pro­te­go­wa­nych osób. W odróż­nie­niu od ne­po­tyz­mu, który od­no­si się prze­de wszyst­kim do fa­wo­ry­zo­wa­nia człon­ków ro­dzi­ny, ku­mo­ter­stwo obej­mu­je także osoby nie­spo­krew­nio­ne, w tym zna­jo­mych, przy­ja­ciół i człon­ków tej samej grupy.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kumotrzyć

po­tocz­nie: za­łat­wiać ja­kieś spra­wy, wy­ko­rzy­stu­jąc zna­jo­mo­ści lub po­wią­za­nia ro­dzin­ne


Źródła:

SJP.pl

Kumowie

1. po­tocz­nie: są­siad, ko­le­ga
2. oj­ciec chrzest­ny w sto­sun­ku do matki chrzest­nej i do ro­dzi­ców dziec­ka lub oj­ciec dziec­ka w sto­sun­ku do jego ro­dzi­ców chrzest­nych


Źródła:

SJP.pl

Kumoś

rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) reg. pozn. - kum


Źródła:

Wiktionary

Kumpel

po­tocz­nie: dobry ko­le­ga; kom­pan, kam­rat, współ­to­wa­rzysz


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pot. ko­le­ga, przy­ja­ciel


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kumpela

po­tocz­nie: dobra ko­le­żan­ka; kom­pan­ka, kum­pel­ka, współ­to­wa­rzysz­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. dobra ko­le­żan­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kumpelka

po­tocz­nie: dobra ko­le­żan­ka; kom­pan­ka, kum­pe­la, współ­to­wa­rzysz­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. dobra ko­le­żan­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kumpelski

po­tocz­nie: do­ty­czą­cy kum­pla i kon­tak­tów z kum­pla­mi; kum­plow­ski, ko­le­żeń­ski


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) pot. do­ty­czą­cy kum­pla i kon­tak­tów z kum­pla­mi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kumpelstwo

kum­plo­stwo;
1. przy­jaz­ne sto­sun­ki mię­dzy kum­pla­mi;
2. grupa osób, któ­rych łączą przy­jaz­ne sto­sun­ki


Źródła:

SJP.pl

Kumpiak

wę­dzo­na, doj­rze­wa­ją­ca szyn­ka wie­przo­wa, tra­dy­cyj­ny wyrób pod­la­ski


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) kulin. wie­przo­wi­na, szcze­gól­nie szyn­ka, kon­ser­wo­wa­na w ka­wał­kach w soli razem ze skórą i sło­ni­ną, spe­cjal­ność kuch­ni kre­so­wej i pod­la­skiej;


Kum­piak (Kump, Kump­jak) – ro­dzaj su­ro­wej, so­lo­nej, pod­su­szo­nej szyn­ki wyt­wa­rza­nej z ca­łych udź­ców wie­przo­wych, po­kry­tej tłu­szczem i skórą, wraz z nogą. Tra­dy­cja wy­ro­bu kum­pia­ka wy­wo­dzi się z te­re­nów Pod­la­sia. Słowo kum­piak po­cho­dzi z Litwy - wyraz: "kum­pis" zna­czy po pro­stu "szyn­ka"


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kumpie

daw­niej: nie­go­to­wa­na szyn­ka wie­przo­wa; kump


Źródła:

SJP.pl

Kumpir

duży pie­czo­ny ziem­niak z far­szem, po­pu­lar­ny w Tur­cji


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) kulin. ro­dzaj fast foodu; duży, pie­czo­ny ziem­niak z do­dat­ka­mi, spe­cjal­ność kuch­ni tu­rec­kiej


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kumplostwo

kum­pel­stwo;
1. przy­jaz­ne sto­sun­ki mię­dzy kum­pla­mi;
2. grupa osób, któ­rych łączą przy­jaz­ne sto­sun­ki


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) pot. przy­jaz­ne sto­sun­ki mię­dzy kum­pla­mi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kumplowski

po­tocz­nie: do­ty­czą­cy kum­pla i kon­tak­tów z kum­pla­mi; kum­pel­ski, ko­le­żeń­ski


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) pot. do­ty­czą­cy kum­pla i kon­tak­tów z kum­pla­mi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kumran

ruiny sta­ro­żyt­nej osady na pół­noc­no-za­chod­nim wy­brze­żu Morza Mart­we­go; Qum­ran


Kum­ran, "Qumrān" ( ‏חירבת קומראן‎ "Chir­bet Kum­ran", ‏خربة قمران‎ "Chir­bat Kum­ran") − ruiny sta­ro­żyt­nej osady po­ło­żo­nej w od­le­gło­ści 1 km na pół­noc­ny za­chód od brze­gu Morza Mart­we­go, na pu­sty­ni Judz­kiej, na Za­chod­nim Brze­gu Jor­da­nu.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kumski

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Kumą, do­ty­czą­cy Kumy


Źródła:

Wiktionary

Kumulacja

1. na­gro­ma­dze­nie lub po­łą­cze­nie się cze­goś w jed­nym miej­scu lub cza­sie; sku­pie­nie, spię­trze­nie, ko­ma­sa­cja;
2. kon­cen­tro­wa­nie, su­mo­wa­nie się ja­kichś dzia­łań, doś­wiad­czeń, wie­dzy itp.


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) na­gro­ma­dze­nie / sku­pie­nie się cze­goś w jed­nym miej­scu; także. su­mo­wa­nie dzia­łań, doś­wiad­czeń itp.


Ku­mu­la­cja – zja­wi­sko fi­zycz­ne kon­cen­tru­ją­ce i ukie­run­ko­wu­ją­ce falę de­to­na­cyj­ną w ła­dun­ku ku­mu­la­cyj­nym do wyt­wo­rze­nia stru­mie­nia ku­mu­la­cyj­ne­go jako głów­ne­go czyn­ni­ka ra­że­nia prze­ciw­pan­cer­ne­go.

Po raz pier­wszy efekt ku­mu­la­cyj­ny był ob­ser­wo­wa­ny w 1792 przez nie­miec­kie­go in­ży­nie­ra Fran­za von Ba­a­de­ra.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kumulacyjny

zwią­za­ny z ku­mu­la­cją


Źródła:

SJP.pl

Kumulanta

po­ję­cie z za­kre­su te­o­rii praw­do­po­do­bień­stwa i sta­ty­sty­ki


Ku­mu­lan­ta to po­ję­cie z za­kre­su te­o­rii praw­do­po­do­bień­stwa i sta­ty­sty­ki.

Ku­mu­lan­ta­mi for­mu­la_1 roz­kła­du praw­do­po­do­bień­stwa na­zy­wa­my wiel­ko­ści speł­nia­ją­ce włas­ność:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kumulatywny

taki, który pod­le­ga ku­mu­la­cji, daje się gro­ma­dzić i łą­czyć w jed­nym miej­scu


Źródła:

SJP.pl

Kumulen

nietr­wa­ły zwią­zek or­ga­nicz­ny, w któ­rym atom węgla po­łą­czo­ny jest wię­cej niż dwoma sku­mu­lo­wa­ny­mi wią­za­nia­mi pod­wój­ny­mi


Źródła:

SJP.pl

Kumulowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ku­mu­lo­wać.


Źródła:

Wiktionary

Kumulować

1. gro­ma­dzić lub łą­czyć coś w jed­nym miej­scu lub cza­sie; sku­piać, spię­trzać, ko­ma­so­wać;
2. kon­cen­tro­wać, su­mo­wać ja­kieś dzia­ła­nia, doś­wiad­cze­nie, wie­dzę itp.


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) gro­ma­dzić, zbie­rać ele­men­ty

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny ku­mu­lo­wać się

 (2.1) zbie­rać się, gro­ma­dzić się


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kumulus

biała chmu­ra kłę­bia­sta, ty­po­wa dla cie­płej pory roku; cu­mu­lus


Źródła:

SJP.pl

Kumycki

język ku­myc­ki - język Ku­my­ków (ludu po­cho­dze­nia tu­rec­kie­go, za­miesz­ku­ją­ce­go ni­zin­ne czę­ści Da­ge­sta­nu)


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Ku­my­ka­mi, do­ty­czą­cy Ku­my­ków

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) jęz. język ku­myc­ki;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kumycy

lud za­miesz­ku­ją­cy Da­ge­stan


Ku­my­cy, Ku­my­ko­wie – grupa et­nicz­na za­miesz­ku­ją­ca Ka­u­kaz Pół­noc­ny, a zwła­szcza ni­zin­ną część Da­ge­sta­nu. Po­słu­gu­ją się ję­zy­kiem ku­myc­kim, na­le­żą­cym do ję­zy­ków tu­rec­kich.

W XVI–XVII w. przy­ję­li islam sun­nic­ki. Przed przy­łą­cze­niem do Rosji w 1867 r. two­rzy­li księ­stwo tar­kow­skie.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kumyczka

przed­sta­wi­ciel­ka ludu za­miesz­ku­ją­ce­go Da­ge­stan


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) etn. przed­sta­wi­ciel­ka ludu tu­rec­kie­go za­miesz­ku­ją­ce­go środ­ko­wy Da­ge­stan;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kumyk

przed­sta­wi­ciel ludu za­miesz­ku­ją­ce­go Da­ge­stan


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) etn. przed­sta­wi­ciel ludu tu­rec­kie­go za­miesz­ku­ją­ce­go środ­ko­wy Da­ge­stan;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kumys

fer­men­to­wa­ny napój z mleka kla­czy lub ośli­cy


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) kulin. etn. napój al­ko­ho­lo­wy otrzy­my­wa­ny z mleka kla­czy lub ośli­cy pod­da­ne­go fer­men­ta­cji, po­pu­lar­ny w Azji;


Kumys (z jęz. tu­rec­kie­go; w Mon­go­lii na­zy­wa­ny "ajrag") – mlecz­ny napój al­ko­ho­lo­wy pow­sta­ją­cy w wy­ni­ku fer­men­ta­cji al­ko­ho­lo­wej cukru mlecz­ne­go. Kumys jest al­ko­ho­lem mu­su­ją­cym, za­wie­ra, prócz zmniej­szo­nej ilo­ści cukru i pro­duk­tów jego fer­men­ta­cji (al­ko­ho­lu) inne skład­ni­ki mleka (mniej wię­cej w zwy­kłym sto­sun­ku).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kuna

1. zwie­rzę dra­pież­ne z ro­dzi­ny ła­si­co­wa­tych;
2. dawne na­rzę­dzie tor­tur, ro­dzaj prę­gie­rza;
3. wa­lu­ta chor­wac­ka (1 kuna = 100 lip)


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zool. ro­dzaj ssa­ków dra­pież­nych z ro­dzi­ny ła­si­co­wa­tych (nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Mar­tes|ref=tak.), zwy­cza­jo­wo także ssak na­le­żą­cy do tego ro­dza­ju;

 (1.2) hist. monet. wa­lu­ta Chor­wa­cji, dzie­li się na sto lip;

 (1.3) obręcz lub obrę­cze że­laz­ne przyt­wier­dzo­ne łań­cu­chem lub po­wro­zem do prę­gie­rza, por­ta­lu ra­tu­sza lub ko­ścio­ła, cza­sem przy wej­ściu do dworu, za­my­ka­ne na szyję cza­sem i na ręce ska­zań­com;

 (1.4) gwara. prze­stęp­cza: pro­sty­tut­ka


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kunachowicz

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kunafa

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) kulin. tra­dy­cyj­ny deser kuch­ni bli­skows­chod­niej, po­pu­lar­ny m.in. w Pa­le­sty­nie, Li­ba­nie, Jor­da­nii, Syrii, Tur­cji i Egip­cie, przy­go­to­wy­wa­ny na bazie sera i op­cjo­nal­nie – cia­sta filo lub ma­ka­ro­ni­ków z se­mo­li­ny; zwy­kle po wierz­chu bar­wio­ny na po­ma­rań­czo­wo i po­sy­py­wa­ny sie­ka­ny­mi pi­sta­cja­mi;


Ku­na­fa (arab. كنافة, "kunāfah", także: "ka­na­feh" "kna­feh", "ku­na­feh"; tur. "künefe"; gr. καταΐφι, "ka­ta­i­fi") – tra­dy­cyj­ne cia­sto se­ro­we, cha­rak­te­ry­stycz­ne dla kuch­ni arab­skiej, tu­rec­kiej i grec­kiej. Wy­wo­dzi się z Na­blu­su.

Cia­sto, które na­dzie­wa się serem (naj­czę­ściej na­bu­lu­si), może mieć trzy od­mia­ny:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kunasz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kunaszyrski

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Ku­na­szy­rem, do­ty­czą­cy Ku­na­szy­ru


Źródła:

Wiktionary

Kuncewicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kunda

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kundajski

przy­miot­nik od: Kunda (mia­sto w Esto­nii)


Źródła:

SJP.pl

Kundalini

w fi­lo­zo­fii i mi­sty­ce hin­du­skiej: ener­gia spo­czy­wa­ją­ca u pod­sta­wy krę­go­słu­pa


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) filoz. w fi­lo­zo­fii i mi­sty­ce hin­du­skiej: ener­gia, która spo­czy­wa u pod­sta­wy krę­go­słu­pa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kundel

pies, mie­sza­niec ra­so­wy, naj­czę­ściej wiej­ski pies pod­wó­rzo­wy; kun­dys


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) kynol. pies nie­za­li­cza­ny do żad­nej z ras psów

 (1.2) pot. po­gard. każdy pies (naj­czę­ściej za­cho­wu­ją­cy się nie­wła­ści­wie) nie­za­leż­nie od jego po­cho­dze­nia

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) przen. obraź. okre­śle­nie uży­wa­ne wobec męż­czyz­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kundelek

mały kun­del


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) zdrobn. od: kun­del


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kundelka

nie­ra­so­wa sucz­ka; sa­mi­ca kund­la


Źródła:

SJP.pl

Kundelkowy

→ kun­de­lek


Patrz:kundelek

Źródła:

SJP.pl

Kundlizm

po­gard­li­wie o kłó­ce­niu się (uże­ra­niu się jak kund­le)


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) o god­nej po­gar­dy po­sta­wie czło­wie­ka lub zbio­ro­wo­ści, bę­dą­cej prze­ci­wień­stwem szla­chet­no­ści, au­ten­tycz­no­ści, be­zin­te­re­sow­no­ści


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kundlić

rzad­ko:
1. gor­szyć, psuć, de­mo­ra­li­zo­wać;
2. kund­lić się - sta­wać się kund­lem, tra­cić cechy rasy


Źródła:

SJP.pl

Kundlowaty

po­dob­ny do kund­la


Źródła:

SJP.pl

Kundman

daw­niej: ku­pu­ją­cy w skle­pie; klient kupca lub rze­mieśl­ni­ka


Źródła:

SJP.pl

Kundmanka

→ kund­man


Patrz:kundman

Źródła:

SJP.pl

Kunduski

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Kun­du­zem, do­ty­czą­cy Kun­du­zu


Źródła:

Wiktionary

Kunduz

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. adm. mia­sto w pół­noc­no-wschod­niej czę­ści Af­ga­ni­sta­nu;

 (1.2) geogr. adm. jed­nost­ka ad­mi­ni­stra­cyj­na w Af­ga­ni­sta­nie;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kundycja

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Kresy. pro­win­cjo­na­lizm na­tu­ra


Źródła:

Wiktionary

Kundys

pies, mie­sza­niec ra­so­wy, naj­czę­ściej wiej­ski pies pod­wó­rzo­wy; kun­del


Źródła:

SJP.pl

Kundysowaty

po­dob­ny do kun­dy­sa


Źródła:

SJP.pl

Kundzia

zdrob­nie­nie od: Ku­ne­gun­da (imię żeń­skie); Koń­dzia


Źródła:

SJP.pl

Kundziny

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Kun­dzi lub z nią zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Kunecki

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kunegunda

imię żeń­skie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|ż.;


– imię żeń­skie po­cho­dze­nia ger­mań­skie­go. Wy­wo­dzi się od słów "kuni" „(ktoś) ze szla­chet­ne­go rodu” oraz "gund" „walka”, można okre­ślić jego pier­wot­ne zna­cze­nie jako „wal­czą­ca dla swo­je­go rodu”. Jego zdrob­nie­niem pow­sta­łym na grun­cie wę­gier­skim jest Kinga, stąd pol­skie Kinga.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kunegundziny

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Ku­ne­gun­dy lub z nią zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Kunene

rzeka w An­go­li


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kung-Fu

chiń­ska sztu­ka walki bez broni, opar­ta na sztu­ce obron­nej; boks chiń­ski


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) sport. po­pu­lar­ny (acz­kol­wiek błęd­ny) ter­min okre­śla­ją­cy chiń­skie sztu­ki walki (ter­min po­praw­ny: wushu)


Kung-fu (z jęz. chiń. 功夫, "Gōngfu") – w ję­zy­ku chiń­skim oz­na­cza osią­gnię­cie wy­so­kie­go po­zio­mu umie­jęt­no­ści w ja­kiejś dzie­dzi­nie. Na­to­miast zbio­ro­wym okre­śle­niem wszyst­kich od­mian chiń­skiej sztu­ki walki jest "wushu". Za poś­red­nict­wem środ­ków ma­so­we­go prze­ka­zu dosz­ło do pew­ne­go znieksz­tał­ce­nia, po­le­ga­ją­ce­go na odej­ściu od pier­wow­zo­ru ję­zy­ko­we­go i upo­wszech­nie­nia w więk­szo­ści kra­jów świa­ta zwro­tu kung fu wła­śnie na oz­na­cze­nie chiń­skich sztuk walki.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kungur

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) geol. czwar­ty, naj­młod­szy wiek ci­su­ra­lu (wczes­ne­go permu), trwa­ją­cy 275,6 – 270,6 mi­lio­nów lat temu;


Kun­gur ( Кунгур) – mia­sto w Rosji, w Kraju Perm­skim, sie­dzi­ba ad­mi­ni­stra­cyj­na re­jo­nu kun­gur­skie­go. Ma sta­tus okrę­gu miej­skie­go. Leży na po­łud­nio­wym wscho­dzie Kraju Perm­skie­go, na środ­ko­wym Prze­du­ra­lu, 90 km na po­łud­nio­wy wschód od Permu. Ofi­cjal­nie za­ło­żo­ne w 1663 roku, od 1970 roku wesz­ło na listę hi­sto­rycz­nych miej­sco­wo­ści Rosji. Zy­ska­ło po­pu­lar­ność dzię­ki uni­kal­nej ja­ski­ni lo­do­wej. Licz­ba lud­no­ści w 2021 roku wy­no­si­ła 64 259, a po­wierzch­nia 68,7 km².


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kungurski

przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z Kun­gu­rem, do­ty­czą­cy Kun­gu­ru

 (1.2) zwią­za­ny z kun­gu­rem, do­ty­czą­cy kun­gu­ru


Źródła:

Wiktionary

Kuni

zwią­za­ny z kuną, po­cho­dzą­cy od kuny (np. kunie futro, kunia sierść, kuni ja­dło­spis)


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kuną, do­ty­czą­cy kuny

przy­miot­nik dzier­żaw­czy

 (2.1) na­le­żą­cy do kuny, bę­dą­cy jej włas­no­ścią


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kunial

mie­dzio­ni­kiel alu­mi­nio­wy


Źródła:

SJP.pl

Kunica

1. dawne na­rzę­dzie kary w po­sta­ci że­laz­nej obrę­czy przyt­wier­dzo­nej do słupa; kuna;
2. opła­ta, którą skła­da­no daw­niej na Rusi za dziew­czy­nę wy­cho­dzą­cą za mąż do innej wsi


Ku­ni­ca ( Sa­u­en­wer­der) – ko­lo­nia w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie cho­szczeń­skim, w gmi­nie Bierzw­nik. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa go­rzow­skie­go. W roku 2007 ko­lo­nia li­czy­ła 9 miesz­kań­ców. Miej­sco­wość wcho­dzi w skład so­łect­wa Breń.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kunice

1. nazwa kilku wsi w Pol­sce;
2. dziel­ni­ca Żar


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kunicki

przy­miot­nik od: Ku­ni­ce, Ku­ni­ce Żar­skie


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kunierować

cza­sow­nik

 (1.1) gw-pl|Kresy. po­stę­po­wać z kimś nie­grzecz­nie


Źródła:

Wiktionary

Kuniewo

Ku­nie­wo – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie sier­pec­kim, w gmi­nie Go­zdo­wo. Ma sta­tus so­łect­wa.

Pry­wat­na wieś du­chow­na "Ko­nie­wo" po­ło­żo­na była w dru­giej po­ło­wie XVI wieku w po­wie­cie sier­pec­kim wo­je­wództ­wa płoc­kie­go. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa płoc­kie­go.


Źródła:

Wikipedia

Kunigas

śred­nio­wiecz­ny ksią­żę li­tew­ski


Ku­ni­gas (cza­sem w for­mie "ku­nig­gas") – okre­śle­nie księ­cia lub in­ne­go moż­no­wład­cy pa­nu­ją­ce­go w śred­nio­wiecz­nej Lit­wie i przed­krzy­żac­kich Pru­sach. Ku­ni­ga­sa­mi na­zy­wa­no rów­nież przy­wód­ców gro­dów pru­skich od­po­wie­dzial­nych za bez­pie­czeń­stwo i obro­nę ich miesz­kań­ców (zwani byli oni też „kró­li­ka­mi” lub z goc­kie­go „rik­ja­mi”).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kunikowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kunin

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Kuniów

Ku­niów (niem. "Kuh­nau") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie opol­skim, w po­wie­cie klucz­bor­skim, w gmi­nie Klucz­bork.

Miej­sco­wość po­ło­żo­na jest około 40 km na pół­noc od Opola. Od pół­no­cy gra­ni­czy z Klucz­bor­kiem.

W la­tach 1954–1961 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Ku­niów, po jej znie­sie­niu w gro­ma­dzie Klucz­bork.


Źródła:

Wikipedia

Kuniński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kunja

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. rzeka na pół­noc­nym za­cho­dzie eu­ro­pej­skiej Rosji, prawy do­pływ Ło­wa­ci;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kunka

naz­wi­sko


Kunka ( Кунка) – wieś na Ukra­i­nie, w ob­wo­dzie win­nic­kim, w re­jo­nie haj­syń­skim, na wschod­nim Po­do­lu.

W cza­sach I Rze­czy­po­spo­li­tej wieś le­ża­ła w wo­je­wództ­wie brac­ław­skim w pro­win­cji ma­ło­pol­skiej Ko­ro­ny Kró­le­stwa Pol­skie­go. W 1789 była pry­wat­ną wsią na­le­żą­cą do Bog­da­na Mi­ko­ła­ja Ostrow­skie­go. Od­pa­dła od Pol­ski w wy­ni­ku II ro­zbio­ru. Pod za­bo­ra­mi na­le­ża­ła do Drze­wiec­kich i Rze­pec­kich.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kunkiewicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kunktacja

ina­czej zwle­ka­nie


Źródła:

SJP.pl

Kunktator

ktoś roz­myśl­nie prze­cią­ga­ją­cy coś, zwle­ka­ją­cy z czymś, ocią­ga­ją­cy się


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) książk. ktoś po­wol­ny w dzia­ła­niu, zwle­ka­ją­cy z czymś, ocią­ga­ją­cy się


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kunktatorka

ko­bie­ta roz­myśl­nie prze­cią­ga­ją­ca coś, zwle­ka­ją­ca z czymś, ocią­ga­ją­ca się


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) książk. ko­bie­ta po­wol­na w dzia­ła­niu, zwle­ka­ją­ca z czymś, ocią­ga­ją­ca się


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kunktatorski

prze­cią­ga­ją­cy coś, zwle­ka­ją­cy z czymś


przy­miot­nik

 (1.1) książk. po­stę­pu­ją­cy jak kunk­ta­tor: wy­cze­ku­ją­cy, odw­le­ka­ją­cy dzia­ła­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kunktatorstwo

umyśl­ne zwle­ka­nie z czymś, prze­cią­ga­nie cze­goś, po­wol­ność w dzia­ła­niu


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) psych. świa­do­me zwle­ka­nie ze zro­bie­niem cze­goś, co nie jest przy­jem­ne


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kunktatorzyć

daw­niej: opóź­niać coś, ce­lo­wo z czymś zwle­kać; kunk­to­wać


Źródła:

SJP.pl

Kunktować

daw­niej: opóź­niać coś, ce­lo­wo z czymś zwle­kać; kunk­ta­to­rzyć


Źródła:

SJP.pl

Kunlun

góry w Chi­nach


Kun­lun (chiń. upr. 昆仑山; chiń. trad. 崑崙山; pi­ny­in "Kūnlún Shān") – łań­cuch gór­ski w za­chod­nich Chi­nach, na pół­noc­nym skra­ju Wy­ży­ny Ty­be­tań­skiej, łą­czą­cy Ka­ra­ko­rum na za­cho­dzie i Ałtyn-Tag na wscho­dzie. Roz­cią­ga się na dłu­go­ści ok. 2500 km. Naj­wyż­szym szczy­tem Kun­lu­nu jest Lius­hi Shan o wy­so­ko­ści 7167 m n.p.m., wzno­szą­cy się w za­chod­niej czę­ści tego pasma.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kunming

mia­sto w Chi­nach


Kun­ming (chiń. 昆明; pi­ny­in: "Kūnmíng") – mia­sto o sta­tu­sie pre­fek­tu­ry miej­skiej w po­łud­nio­wych Chi­nach nad je­zio­rem Dian, sto­li­ca pro­win­cji Jun­nan.

W cza­sie Wojny chiń­sko-ja­poń­skiej (1937–1945) po prze­nie­sie­niu Aka­de­mii Chiń­skich Sił Po­wietrz­nych z bazy lot­ni­czej Jian­qiao do bazy lot­ni­czej Wu­jia­ba w Kun­ming, gdzie lot­ni­sko zo­sta­ło znacz­nie ro­zbu­do­wa­ne, sta­jąc się nowym cen­trum szko­le­nio­wym Chiń­skich Sił Po­wietrz­nych, w któ­rych ge­ne­rał po­rucz­nik Cla­i­re Chen­na­ult prze­jął do­wództ­wo nad obo­wiąz­ka­mi szko­le­nio­wy­mi ka­de­tów latem 1938.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kunoimetra

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|War­sza­wa. po­gard. mi­li­cjant­ka zaj­mu­ją­ca się walką z nie­rzą­dem


Źródła:

Wiktionary

Kunopies

ssak dra­pież­ny z ro­dzi­ny pso­wa­tych przy­po­mi­na­ją­cy kształ­tem szopa pra­cza; junot, jenot, junat


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) syst. zool. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Nyc­te­re­u­tes pro­cy­o­no­i­des|ref=tak., ga­tu­nek dra­pież­ne­go ssaka ro­dzi­ny pso­wa­tych;

 (1.2) zool. osob­nik dra­pież­ni­ka z ga­tun­ku ku­nop­sów (1.1)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kunowate

o ce­chach ku­no­wa­tych (ro­dzi­na ssa­ków)


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) syst. zool. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Mu­ste­li­dae|G. Fis­cher|ref=tak., ro­dzi­na ssa­ków z rzędu dra­pież­nych


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kunowaty

o ce­chach ku­no­wa­tych (ro­dzi­na ssa­ków)


Źródła:

SJP.pl

Kunowianin

miesz­ka­niec Ku­no­wa (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Kunowianka

miesz­kan­ka Ku­no­wa (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Kunowice

wieś w Pol­sce


Ku­no­wi­ce (niem. "Ku­ners­dorf"), d. Ku­now­sko – wieś so­łec­ka w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bu­skim, w po­wie­cie słu­bic­kim, w gmi­nie Słu­bi­ce.

W przysz­ło­ści pla­no­wa­ne jest po­łą­cze­nie ze Słu­bi­ca­mi. Obec­nie jest to jedna aglo­me­ra­cja, po­nie­waż sieć wo­do­cią­go­wa i ka­na­li­za­cyj­na jest po­łą­czo­na. Także au­to­bu­so­wa ko­mu­ni­ka­cja miej­ska w Słu­bi­cach obej­mu­je swoim za­się­giem Ku­no­wi­ce. Leży na skra­ju Pu­szczy Rze­piń­skiej. Znaj­du­je się tu przy­sta­nek ko­le­jo­wy Ku­no­wi­ce.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kunowicki

przy­miot­nik od: Ku­no­wi­ce


Źródła:

SJP.pl

Kunowo

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Kunowski

przy­miot­nik od: Kunów


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kunowy

1. → kuna;
2. go­łą­bek ku­no­wy - ga­tu­nek grzy­bów z ro­dzi­ny go­łąb­ko­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Kunołaz

ro­dzaj dra­pież­ne­go ssaka z ro­dzi­ny wi­we­ro­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Kunszt

ar­tyzm, mi­strzo­stwo, do­sko­na­łość, per­fek­cja, sztu­ka, umie­jęt­ność


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) do­pro­wa­dzo­na do per­fek­cji umie­jęt­ność wy­ko­ny­wa­nia cze­goś lub po­słu­gi­wa­nia się czymś

 (1.2) rze­mio­sło ar­ty­stycz­ne wy­ma­ga­ją­ce kunsz­tu (1.1)


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kunsztmistrz

daw­niej:
1. mistrz, ar­ty­sta;
2. ku­glarz, sztuk­mistrz


Źródła:

SJP.pl

Kunsztmistrzowski

→ kunszt­mistrz


Patrz:kunsztmistrz

Źródła:

SJP.pl

Kunsztowniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: kunsz­tow­nie


Źródła:

SJP.pl

Kunsztowniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: kunsz­tow­ny


Źródła:

SJP.pl

Kunsztowny

wy­ko­na­ny sta­ran­nie, umie­jęt­nie, z ar­tyz­mem; mi­ster­ny, ar­ty­stycz­ny


przy­miot­nik

 (1.1) wyt­wor­nie ozdo­bio­ny, wy­ko­na­ny mi­ster­nie, po mi­strzow­sku


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kunysz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kunz

[czy­taj: kunc] naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kunzyt

od­mia­na spo­du­me­nu, mi­ne­rał uży­wa­ny w ju­bi­ler­stwie


Kun­zyt (kun­cyt, kun­zit) – wy­so­ko ce­nio­na[] od­mia­na ju­bi­ler­ska spo­du­me­nu. Znana od 1902 roku. Nazwa po­cho­dzi od ame­ry­kań­skie­go mi­ne­ra­lo­ga G.F. Kunza, który od­krył ten mi­ne­rał. Mi­ne­rał ma za­bar­wie­nie prze­waż­nie ró­żo­we, lub fio­le­to­wo-ró­żo­we wy­wo­ła­ne obec­no­ścią man­ga­nu.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kunów

1. mia­sto w Pol­sce;
2. je­zio­ro w Pol­sce;
3. nazwa kilku wsi w Pol­sce


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce;


Kunów – mia­sto w Pol­sce po­ło­żo­ne w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim, w po­wie­cie ostro­wiec­kim, nad rzeką Ka­mien­ną. Jest sie­dzi­bą miej­sko-wiej­skiej gminy Kunów. Prawa miej­skie w la­tach 1365–1502, 1535–1867 i po­now­nie od 1990.

Był mia­stem i sie­dzi­bą klu­cza dóbr bi­skup­stwa kra­kow­skie­go w wo­je­wództ­wie san­do­mier­skim w ostat­niej ćwier­ci XVI wieku.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kunżut

kun­żut, ło­go­wa wschod­nia, sezam in­dyj­ski, sezam wschod­ni - jed­no­rocz­na ro­śli­na ole­i­sta o roz­ga­łę­zio­nej ło­dy­dze, upra­wia­na na ob­sza­rach tro­pi­kal­nych i sub­tro­pi­kal­nych dla na­sion słu­żą­cych do wy­ro­bu oleju se­za­mo­we­go, chał­wy itp.


Źródła:

SJP.pl

Kuoka

ga­tu­nek ssaka z ro­dzi­ny kan­gu­ro­wa­tych


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zool. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Se­to­nix|ref=tak., mo­no­ty­po­wy ro­dzaj zwie­rząt z ro­dzi­ny kan­gu­ro­wa­tych;

 (1.2) zool. zwie­rzę, tor­bacz z ga­tun­ku kuoka krót­ko­o­go­no­wa, nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Se­to­nix bra­chy­u­rus|ref=tak.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kuomintang

chiń­ska par­tia po­li­tycz­na za­ło­żo­na w 1912 roku przez Sun Yat-sena; jej rządy na Taj­wa­nie uczy­ni­ły z wyspy jeden z naj­szyb­ciej roz­wi­ja­ją­cych się kra­jów świa­ta


Ku­o­min­tang (KMT) lub Gu­o­min­dang (GMD) (chiń. upr. 中国国民党; chiń. trad. 中國國民黨; dosł. „Na­ro­do­wa Par­tia Chin”) – par­tia ut­wo­rzo­na w Chi­nach w 1912 przez Sun Jat-sena i od­da­na w spra­wo­wa­nie przez Song Jia­o­re­na. Par­tia rzą­dzą­ca w Re­pu­bli­ce Chiń­skiej w la­tach 1928–2000 i 2008–2016. Pier­wot­nie re­pre­zen­to­wa­ła tzw. chiń­ski so­cja­lizm, lecz z cza­sem przesz­ła na po­zy­cje pra­wi­co­we.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kuomintangowski

→ Ku­o­min­tang


Patrz:Kuomintang

Źródła:

SJP.pl

Kuopio

Ku­o­pio – mia­sto i gmina w środ­ko­wej Fin­lan­dii, w re­gio­nie Sa­wo­nia Pół­noc­na, nad je­zio­rem Kal­la­ve­si. Po­wierzch­nia gminy wy­no­si 1 728,53 km², z czego 604,51 km² sta­no­wi woda. Za­miesz­ka­na przez 122 594 osoby (31 grud­nia 2022). Mia­sto i oko­li­ce są na­zy­wa­ne "Błę­kit­ną Perłą Po­je­zie­rza Fiń­skie­go".


Źródła:

Wikipedia

Kup

forma cza­sow­ni­ka.

 (1.1) 2. os. lp., rozk. od kupić

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. plu­ral|kupa.


Kup (do­dat­ko­wa nazwa w j. niem. Kupp) – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie opol­skim, w po­wie­cie opol­skim, w gmi­nie Do­brzeń Wiel­ki. W la­tach 1945–1954 sie­dzi­ba gminy Kup.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kupa

1. stos, ster­ta;
2. gro­ma­da, tłum, stado;
3. po­tocz­nie: wiel­ka ilość, mnó­stwo;
4. po­tocz­nie: ek­skre­men­ty, od­cho­dy, kał, fe­ka­lia


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. eufem. kał, sto­lec, od­cho­dy

 (1.2) pot. dużo cze­goś lub kogoś, masa

 (1.3) pot. stos, ster­ta

 (1.4) pot. przen. nie­po­myśl­ny wynik, nie­po­wo­dze­nie, fia­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kupaj

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kupal

bi­me­tal ut­wo­rzo­ny z warstw alu­mi­nium i jed­nej lub dwóch warstw mie­dzi na­wal­co­wa­nych na go­rą­co; cupal


Kupal, cupal – bi­me­tal z war­stwy glinu i jed­nej lub dwu warstw mie­dzi na­wal­co­wa­nych na go­rą­co ("stąd nazwa: cu­prum + alu­mi­nium"). Wy­ko­rzy­sty­wa­ny do bu­do­wy torów prze­wo­do­wych wy­so­kiej czę­stot­li­wo­ści, ra­dia­to­rów oraz na złą­cza przy łą­cze­niu prze­wo­dów elek­trycz­nych z tych me­ta­li (w celu wy­e­li­mi­no­wa­nia ko­roz­ji elek­tro­che­micz­nej).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kupalnik

ro­śli­na o wła­ści­wo­ściach lecz­ni­czych i tru­ją­cych, w Pol­sce chro­nio­na; ar­ni­ka, po­mor­nik


Źródła:

SJP.pl

Kupalnocka

uro­czy­stość lu­do­wa ob­cho­dzo­na w wi­gi­lię dnia św. Jana Chrzci­cie­la, w nocy z 23 na 24 czerw­ca, z licz­ny­mi obrzę­da­mi i za­ba­wa­mi, na­wią­zu­ją­ca do obrzę­do­wo­ści po­gań­skiej zwią­za­nej z let­nim prze­si­le­niem słoń­ca; ku­pa­ła (Ku­pa­ła), Ku­pal­noc­ka, ku­pał­noc­ka (Ku­pał­noc­ka), noc świę­to­jań­ska (Noc Świę­to­jań­ska)


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) reg-pl|Kur­pie, War­mia, Ma­zu­ry, Pod­la­sie. Noc Świę­to­jań­ska


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kupalny

zwią­za­ny z ku­pa­łą, lu­do­wym świę­tem let­nie­go prze­si­le­nia; świę­to­jań­ski


Źródła:

SJP.pl

Kupała

uro­czy­stość lu­do­wa ob­cho­dzo­na w wi­gi­lię dnia św. Jana Chrzci­cie­la, w nocy z 23 na 24 czerw­ca, z licz­ny­mi obrzę­da­mi i za­ba­wa­mi, na­wią­zu­ją­ca do obrzę­do­wo­ści po­gań­skiej zwią­za­nej z let­nim prze­si­le­niem słoń­ca; Ku­pa­ła, ku­pal­noc­ka (Ku­pal­noc­ka), ku­pał­noc­ka (Ku­pał­noc­ka), noc świę­to­jań­ska (Noc Świę­to­jań­ska)


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) hist. Noc Ku­pa­ły (Noc Świę­to­jań­ska u Sło­wian wschod­nich);

 (1.2) Noc Świę­to­jań­ska

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy lub żeń­ski, nazwa włas­na

 (2.1) rze­ko­me sło­wiań­skie bó­stwo uro­dza­ju i płod­no­ści czczo­ne pod­czas Nocy Świę­to­jań­skiej;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kupałnocka

uro­czy­stość lu­do­wa ob­cho­dzo­na w wi­gi­lię dnia św. Jana Chrzci­cie­la, w nocy z 23 na 24 czerw­ca, z licz­ny­mi obrzę­da­mi i za­ba­wa­mi, na­wią­zu­ją­ca do obrzę­do­wo­ści po­gań­skiej zwią­za­nej z let­nim prze­si­le­niem słoń­ca; ku­pa­ła (Ku­pa­ła), ku­pal­noc­ka (Ku­pal­noc­ka), Ku­pał­noc­ka, noc świę­to­jań­ska (Noc Świę­to­jań­ska)


Źródła:

SJP.pl

Kupaż

mie­sza­nie róż­nych ro­dza­jów wina w celu otrzy­ma­nia mie­szan­ki o po­żą­da­nych wa­lo­rach sma­ko­wych i ja­ko­ścio­wych


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) enol. mie­sza­nie róż­nych ro­dza­jów wina w celu otrzy­ma­nia na­po­ju o po­żą­da­nych wła­ści­wo­ściach


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kupażować

mie­szać na­po­je o róż­nych wła­ści­wo­ściach


Źródła:

SJP.pl

Kupcia

zdrob­nie­nie od: kupa


Źródła:

SJP.pl

Kupcowa

daw­niej:
1. żona kupca;
2. ko­bie­ta trud­nią­ca się hand­lem


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) przest. ko­bie­ta, która trud­ni się hand­lem

 (1.2) przest. żona kupca


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kupcowy

→ ku­piec (daw­niej); ku­piec­ki


Źródła:

SJP.pl

Kupczak

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kupczenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) książk. od­cza­sow­ni­ko­wy od|kup­czyć.


Źródła:

Wiktionary

Kupczyk

drob­ny ku­piec, lub po­moc­nik ku­piec­ki


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) drob­ny ku­piec


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kupczyna

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) rzad. z po­li­to­wa­niem o kupcu


Źródła:

Wiktionary

Kupczyć

hand­lo­wać rze­cza­mi nie­mo­ral­ny­mi (np. strę­czy­ciel­stwo) lub za­ka­za­ny­mi


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) pejor. hand­lo­wać tym, czym nie na­le­ży hand­lo­wać i co nie po­win­no być źró­dłem zy­sków ma­te­rial­nych

 (1.2) przest. hand­lo­wać w ogóle


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kupczyński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kupcząca

hand­lo­wać rze­cza­mi nie­mo­ral­ny­mi (np. strę­czy­ciel­stwo) lub za­ka­za­ny­mi


Źródła:

SJP.pl

Kupczący

hand­lo­wać rze­cza­mi nie­mo­ral­ny­mi (np. strę­czy­ciel­stwo) lub za­ka­za­ny­mi


Źródła:

SJP.pl

Kupcówna

daw­niej: córka kupca


Źródła:

SJP.pl

Kupeczka

zdrob­nie­nie od: kupka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. zdrobn. od: kupa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kupela

piec me­ta­lur­gicz­ny słu­żą­cy do to­pie­nia oło­wiu


Źródła:

SJP.pl

Kupelacja

me­to­da izo­lo­wa­nia me­ta­li szla­chet­nych ze stopu oło­wiu


Ku­pe­la­cja – pro­ces pi­ro­me­ta­lur­gicz­ny, od­mia­na pra­że­nia po­le­ga­ją­ca na ogrze­wa­niu mi­ne­ra­łów, rud, kon­cen­tra­tów lub sto­pów za­wie­ra­ją­cych me­ta­le szla­chet­ne (złoto, pla­ty­na, sre­bro) celem ich wy­o­dręb­nie­nia lub oczy­szcze­nia.

W wy­ni­ku ku­pe­la­cji otrzy­mu­je się nie­wiel­kie ilo­ści me­ta­li szla­chet­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kupelacyjny

zwią­za­ny z ku­pe­la­cją


Źródła:

SJP.pl

Kupelka

ty­gie­lek słu­żą­cy do przy­go­to­wy­wa­nia me­ta­li szla­chet­nych do ana­li­zy ku­pe­la­cyj­nej


Źródła:

SJP.pl

Kupelować

wy­o­dręb­niać me­ta­le szla­chet­ne ze sto­pów w spe­cjal­nym piecu me­ta­lur­gicz­nym


Źródła:

SJP.pl

Kupelowy

przy­miot­nik od: ku­pe­la


Źródła:

SJP.pl

Kuper

1. tyłek, zadek
2. u pta­ków: miej­sce wy­ra­sta­nia piór ogo­no­wych


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) anat. ornit. tylna część tu­ło­wia u pta­ków

 (1.2) przen. pot. tyłek

 (1.3) przen. pot. mot. tylna część po­ja­zdu


Kuper – u pta­ków ob­szar znaj­du­ją­cy się po­mię­dzy grzbie­tem a po­kry­wa­mi na­do­go­no­wy­mi (na wierz­chu ciała). Na ku­prze znaj­du­je się gru­czoł ku­pro­wy.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kuperek

zdrob­nie­nie od: kuper


Źródła:

SJP.pl

Kupersztych

daw­niej: mie­dzio­ryt, ry­ci­na; ko­persz­tych


Źródła:

SJP.pl

Kupfernikiel

ar­se­nek niklu, mie­dzia­no­czer­wo­ny mi­ne­rał o me­ta­licz­nym po­ły­sku; ni­kie­lin


Źródła:

SJP.pl

Kupia

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) stpol. towar przez­na­czo­ny do sprze­da­ży


Źródła:

Wiktionary

Kupicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kupido

motyw de­ko­ra­cyj­ny, po­stać na­gie­go chłop­czy­ka ze skrzy­dła­mi; ku­pi­dyn, amo­rek


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) zob. ku­pi­dyn.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kupidura

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kupidyn

motyw de­ko­ra­cyj­ny, po­stać na­gie­go chłop­czy­ka ze skrzy­dła­mi; ku­pi­do, amo­rek


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) po­stać na­gie­go i us­krzyd­lo­ne­go chłop­ca bę­dą­ca wy­o­bra­że­niem Ku­pi­dy­na, zwy­kle z łu­kiem i strza­łą


Ku­pi­dyn (także Ku­pi­do, Amor, łac. Cu­pi­do ‘pra­gnie­nie’, ‘po­żą­da­nie’, Amor ‘mi­łość’, gr. Ἔρως Érōs) – w mi­to­lo­gii rzym­skiej bóg i uo­so­bie­nie mi­ło­ści.

Ucho­dził za syna bo­gi­ni Wenus (We­ne­ry) i boga Marsa.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kupidynek

mały ku­pi­dyn; amo­rek, putto


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) zdrobn. pieszcz. ku­pi­dyn


Ku­pi­dy­nek ("Ca­ta­nan­che" L.) – ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny astro­wa­tych ("Aste­ra­ce­ae"). Obej­mu­je co najm­niej 5 ga­tun­ków wy­stę­pu­ją­cych w ba­se­nie Morza Śró­dziem­ne­go, z czego dwa ga­tun­ki w po­łud­nio­wej Eu­ro­pie. Rosną w miej­scach su­chych i sło­necz­nych. Za­wie­ra­ją sok mlecz­ny. Ku­pi­dy­nek błę­kit­ny ("C. ca­e­ru­lea") jest po­pu­lar­ną ro­śli­ną ogro­do­wą sa­dzo­ną za­rów­no w for­mie ty­po­wej z kwia­ta­mi la­wen­do­wo-nie­bie­ski­mi, jak i w od­mia­nach bia­łok­wia­to­wych i dwu­barw­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kupidło

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) stpol. cena


Ku­pi­dło – dawny fol­wark. Te­re­ny, na któ­rych był po­ło­żo­ny, leżą obec­nie na Bia­ło­ru­si, w ob­wo­dzie wi­teb­skim, w re­jo­nie bra­sław­skim, w siel­so­wie­cie Opsa.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kupiec

1. osoba ku­pu­ją­ca coś; na­byw­ca;
2. osoba zaj­mu­ją­ca się hand­lem; hand­larz


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) ktoś, kto coś ku­pu­je

 (1.2) ktoś, kto trud­ni się hand­lem, wła­ści­ciel skle­pu, przed­się­bior­stwa hand­lo­we­go

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) daw. karc. ro­dzaj gry w karty


Ku­piec – osoba pro­wa­dzą­ca we włas­nym imie­niu przed­się­bior­stwo hand­lo­we.

W śred­nio­wie­czu kupcy wraz z in­ny­mi rze­mieśl­ni­ka­mi two­rzy­li mie­szczań­stwo, w tym samym cza­sie zrze­sza­li się rów­nież w or­ga­ni­za­cjach zwa­nych ce­cha­mi. Kupcy zo­bo­wią­za­ni byli do sto­so­wa­nia się do przy­mu­su dro­go­we­go, a w okre­ślo­nych przez króla mia­stach do prawa skła­du.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kupiecki

przy­miot­nik od: ku­piec


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy ku­piect­wa i/lub kupca


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kupiectwo

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) za­ję­cie osoby pro­wa­dzą­cej dzia­łal­ność hand­lo­wą

 (1.2) ogół kup­ców


Źródła:

Wiktionary

Kupienie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kupić.


Źródła:

Wiktionary

Kupin

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Kupis

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kupisiewicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kupisz

1. nabyć coś za pie­nią­dze, za­ku­pić;
2. po­zy­skać, ująć, zjed­nać kogoś;
3. po­tocz­nie: dać się oszu­kać albo za­ak­cep­to­wać coś;
4. w grze w karty: do­brać kartę lub karty


Źródła:

SJP.pl

Kupiszewski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kupiszki

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Lit­wie, w okrę­gu po­nie­wie­skim.


Ku­pisz­ki ( Kupiškis) – mia­sto na Lit­wie, w okrę­gu po­nie­wie­skim, sie­dzi­ba ad­mi­ni­stra­cyj­na re­jo­nu ku­pi­szec­kie­go i gminy. W 2011 roku li­czy­ło ok. 7,2 tys. miesz­kań­ców.

Nazwa miej­sco­wo­ści po­cho­dzi od nazwy rzeki Kupa prze­pły­wa­ją­cej przez mia­sto. Nie­da­le­ko mia­sta znaj­du­je się mu­ze­um et­no­gra­ficz­ne za­ło­żo­ne przez Ado­ma­sa Pe­tra­u­ska­sa i po­ło­żo­ne na po­sia­dło­ściach jego za­ło­ży­cie­la.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kupiura

daw­niej: wy­cię­cie pew­nych frag­men­tów ut­wo­rów mu­zycz­nych lub filmu


Źródła:

SJP.pl

Kupić

1. nabyć coś za pie­nią­dze, za­ku­pić;
2. po­zy­skać, ująć, zjed­nać kogoś;
3. po­tocz­nie: dać się oszu­kać albo za­ak­cep­to­wać coś;
4. w grze w karty: do­brać kartę lub karty


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. ku­po­wać)

 (1.1) zob. ku­po­wać.

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (2.1) przest. sku­piać; gro­ma­dzić, łą­czyć w kupy

cza­sow­nik zwrot­ny kupić się

 (3.1) przest. sku­piać się; gro­ma­dzić się


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kupiński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kupka

zdrob­nie­nie od: kupa


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od: kupa

 (1.2) mała kupa

 (1.3) kał dziec­ka


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kupkać

po­tocz­nie: od­da­wać kał; de­fe­ko­wać, za­łat­wiać się, wy­próż­niać się


cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. pukać

 (1.2) in­fant. pot. posp. fizj. wy­próż­niać się


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kupkowy

przy­miot­nik od: kupka


Źródła:

SJP.pl

Kupkówka

ro­śli­na z ro­dzi­ny traw, wy­stę­pu­ją­ca na łą­kach i po­la­nach le­śnych; rżniącz­ka


Kup­ków­ka ("Dac­ty­lis") – ro­dzaj ro­ślin na­le­żą­cy do ro­dzi­ny wiech­li­no­wa­tych. W za­leż­no­ści od uję­cia sy­ste­ma­tycz­ne­go wy­róż­nia się tu poza ga­tun­kiem ty­po­wym ("Dac­ty­lis glo­me­ra­ta") kilka drob­nych ga­tun­ków, je­szcze jeden ga­tu­nek, ewen­tu­al­nie uz­na­je się ten ro­dzaj za mo­no­ty­po­wy z jed­nym bar­dzo zmien­nym ga­tun­kiem ty­po­wym.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kupla

godło gór­ni­cze w kształ­cie młota i ki­lo­fa skrzy­żo­wa­nych ze sobą


Kupla ( Купля; Купля) – wieś na Bia­ło­ru­si, w ob­wo­dzie gro­dzień­skim, w re­jo­nie smor­goń­skim, w siel­so­wie­cie Wisz­niew.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kuplecik

zdrob­nie­nie od: ku­plet


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od ku­plet


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kuplecista

wy­ko­naw­ca lub twór­ca ku­ple­tów, sa­ty­rycz­nych pio­se­nek ze zwrot­ka­mi i re­fre­nem


Źródła:

SJP.pl

Kuplecistka

→ ku­ple­ci­sta


Patrz:kuplecista

Źródła:

SJP.pl

Kupler

czło­wiek czer­pią­cy zyski z cu­dze­go nie­rzą­du; al­fons, raj­fur, su­te­ner


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) przest. strę­czy­ciel, su­te­ner


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kuplerka

ko­bie­ta czer­pią­ca ko­rzy­ści z cu­dze­go nie­rzą­du i ułat­wia­ją­ca jego pro­wa­dze­nie; bur­del­ma­ma


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) przest. strę­czy­ciel­ka, su­te­ner­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kuplerstwo

strę­czy­ciel­stwo


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) praw. prze­stęp­stwo po­le­ga­ją­ce na ułat­wia­niu komuś upra­wia­nia pro­sty­tu­cji w za­mian za ko­rzy­ści ma­jąt­ko­we


Ku­pler­stwo – za­cho­wa­nie po­le­ga­ją­ce na ułat­wia­niu innej oso­bie upra­wia­nia pro­sty­tu­cji. Naj­czę­ściej przy­bie­ra formę udo­stęp­nie­nia lo­ka­lu, ułat­wia­nie kon­tak­tu klien­tów z pro­sty­tut­ka­mi (do­pro­wa­dza­nie, wska­zy­wa­nie adre­su).

W Pol­sce ku­pler­stwo sta­no­wi prze­stęp­stwo, o ile jest do­ko­ny­wa­ne w celu osią­gnię­cia ko­rzy­ści ma­jąt­ko­wej.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kuplet

1. zwrot­ka do­wol­nej, sa­ty­rycz­nej pio­sen­ki o ak­tu­al­nej tre­ści, za­koń­czo­na zwy­kle re­fre­nem;
2. ele­ment formy ronda wy­stę­pu­ją­cy mię­dzy ko­lej­ny­mi po­wro­ta­mi re­fre­nu


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) książk. zwrot­ka sa­ty­rycz­nej pio­sen­ki o ak­tu­al­nej tre­ści

 (1.2) muz. część ronda mię­dzy ko­lej­ny­mi wy­stą­pie­nia­mi re­fre­nu


Ku­plet (fr. "co­u­plet") – dwu­wiersz o cha­rak­te­rze pie­śnio­wo-ta­necz­nym wy­stę­pu­ją­cy we fran­cu­skiej po­ez­ji śred­nio­wiecz­nej, a współ­cze­śnie w twór­czo­ści lu­do­wej.

Ku­ple­tem na­zy­wa się też ka­ba­re­to­wą pio­sen­kę sa­ty­rycz­ną, po­dej­mu­ją­cą ak­tu­al­ne te­ma­ty oby­cza­jo­we lub spo­łecz­no-po­li­tycz­ne.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kupniewski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kupno

zakup, na­by­cie cze­goś


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) na­by­wa­nie cze­goś


Kupno, zakup (czyn­ność) – na­by­cie dóbr lub praw drogą (pi­sem­nej, bądź ust­nej) umowy sprze­da­ży bądź innej umowy o rów­no­waż­nym skut­ku np. umowy datio in so­lu­tum (świad­cze­nia w miej­sce wy­ko­na­nia).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kupnoholik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) zob. za­ku­po­ho­lik.


Źródła:

Wiktionary

Kupnoholizm

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zob. za­ku­po­ho­lizm.


Źródła:

Wiktionary

Kupny

po­tocz­nie: na­by­ty, ku­pio­ny w skle­pie, nie wy­ko­na­ny w domu


przy­miot­nik

 (1.1) pot. ze skle­pu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kupon

1. for­mu­larz z wy­dru­ko­wa­ny­mi ru­bry­ka­mi do wy­peł­nia­nia, np. gry licz­bo­wej, kon­kur­su;
2. do­ku­ment upraw­nia­ją­cy do otrzy­ma­nia to­wa­rów, pie­nię­dzy lub usłu­gi; talon; bon;
3. od­ci­nek ma­te­ria­łu wy­star­cza­ją­cy na uszy­cie danej czę­ści gar­de­ro­by;
4. od­ci­nek pa­pie­ru war­to­ścio­we­go upo­waż­nia­ją­cy jego wła­ści­cie­la do po­bra­nia pro­cen­tu lub dy­wi­den­dy


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) blan­kiet, for­mu­larz z wy­dru­ko­wa­ny­mi ru­bry­ka­mi do wy­peł­nie­nia uży­wa­ny do udzia­łu w grze licz­bo­wej, kon­kur­sie

 (1.2) od­ci­nek bi­le­tu, bonu, ta­lo­nu itp. odry­wa­ny na znak wy­ko­rzy­sta­nia

 (1.3) wy­ci­nek z ga­ze­ty pro­mo­cyj­nej upraw­nia­ją­cy do ra­ba­tu przy za­ku­pie lub gra­ti­su

 (1.4) ekon. od­ci­nek pa­pie­ru war­to­ścio­we­go upraw­nia­ją­cy wła­ści­cie­la do od­bio­ru na­leż­ne­go mu pro­cen­tu lub dy­wi­den­dy

 (1.5) kraw. ilość tka­ni­ny przez­na­czo­na do uszy­cia jed­ne­go ubra­nia


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kuponik

zdrob­nie­nie od: kupon


Źródła:

SJP.pl

Kuponovka

pry­wa­ty­za­cja po­le­ga­ją­ca na na­by­wa­niu upraw­nień do za­ku­pu ma­jąt­ku na­ro­do­we­go przez wszyst­kich oby­wa­te­li pań­stwa, prze­pro­wa­dzo­na m.in. w Cze­chach; ku­po­now­ka, ku­po­nów­ka


Źródła:

SJP.pl

Kuponowka

pry­wa­ty­za­cja po­le­ga­ją­ca na na­by­wa­niu upraw­nień do za­ku­pu ma­jąt­ku na­ro­do­we­go przez wszyst­kich oby­wa­te­li pań­stwa, prze­pro­wa­dzo­na m.in. w Cze­chach; ku­po­nów­ka, ku­po­nov­ka


Źródła:

SJP.pl

Kuponowy

→ kupon


Patrz:kupon

Źródła:

SJP.pl

Kuponówka

pry­wa­ty­za­cja po­le­ga­ją­ca na na­by­wa­niu upraw­nień do za­ku­pu ma­jąt­ku na­ro­do­we­go przez wszyst­kich oby­wa­te­li pań­stwa, prze­pro­wa­dzo­na m.in. w Cze­chach; ku­po­now­ka, ku­po­nov­ka


Źródła:

SJP.pl

Kupowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ku­po­wać.


Źródła:

Wiktionary

Kupować

na­by­wać, zdo­by­wać za pie­nią­dze


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. kupić)

 (1.1) na­by­wać coś w za­mian za jakąś sumę pie­nię­dzy

 (1.2) po­zy­ski­wać za­wod­ni­ka z in­ne­go klubu, pła­cąc pie­niędz­mi

 (1.3) pot. za­ak­cep­to­wać

 (1.4) pot. dać się oszu­kać, uz­na­wszy coś za praw­dę


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kuprej

ku­prej az­ja­tyc­ki - ga­tu­nek du­że­go ssaka pa­rzy­sto­ko­pyt­ne­go z ro­dzi­ny wo­ło­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Kupren

zwią­zek che­micz­ny, po­chod­na ace­ty­le­nu


Źródła:

SJP.pl

Kupres

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) wło­ski ek­spres do kawy


Ku­pres – mia­sto w Bośni i Her­ce­go­wi­nie, w Fe­de­ra­cji Bośni i Her­ce­go­wi­ny, w kan­to­nie dzie­sią­tym, sie­dzi­ba gminy Ku­pres. W 2013 roku li­czy­ło 2883 miesz­kań­ców, z czego więk­szość sta­no­wi­li Chor­wa­ci.

Funk­cjo­nu­ją tu czte­ry wy­cią­gi nar­ciar­skie. Dzia­ła tu cen­trum re­kre­a­cyj­no-spor­to­we "Adria-Ski", które współ­pra­cu­je z Klu­bem Nar­ciar­skim Striž[].


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kuprodur

stop mie­dzi uży­wa­ny do wy­ro­bu skrzyń ognio­wych w pa­ro­wo­zach


Źródła:

SJP.pl

Kupror

stop mie­dzi z alu­mi­nium (ok. 5%)


Źródła:

SJP.pl

Kuprowy

przy­miot­nik od: kuper


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z ku­prem, do­ty­czą­cy kupra


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kuprysko

w ło­wiect­wie: ką­pie­li­sko żubra


Źródła:

SJP.pl

Kupryt

ruda mie­dzi


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) miner. mi­ne­rał, tle­nek mie­dzi; ruda mie­dzi;


Ku­pryt – mi­ne­rał z gro­ma­dy tlen­ków. Na­le­ży do grupy mi­ne­ra­łów rzad­kich, roz­po­wszech­nio­nych tylko w niek­tó­rych re­gio­nach Ziemi.

Nazwa po­cho­dzi od skła­du che­micz­ne­go mi­ne­ra­łu, któ­re­go głów­nym skład­ni­kiem jest miedź (łac. "cu­prum" = miedź).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kuprytowy

przy­miot­nik od: ku­pryt


Źródła:

SJP.pl

Kuprówka

ćma z ro­dzi­ny brud­nic


Źródła:

SJP.pl

Kupski

naz­wi­sko


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) od­no­szą­cy się do Kupa, zwią­za­ny z Kupem

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (2.1) cha­rak­te­ry­stycz­ny dla Kupa lub ku­pian, ma­ją­cy cechy lub wła­ści­wo­ści przy­pi­sy­wa­ne Ku­po­wi lub ku­pia­nom


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kupsko

zgru­bie­nie od: kupa


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) grub. zgrub. od kupa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kupująca

ko­bie­ta na­by­wa­ją­ca coś; na­byw­czy­ni, klient­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ż. od ku­pu­ją­cy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kupujący

osoba na­by­wa­ją­ca coś; na­byw­ca, klient


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) hand. osoba na­by­wa­ją­ca coś

forma cza­sow­ni­ka.

 (2.1) ims. od ku­po­wać


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kupula

drew­nie­ją­cy organ ota­cza­ją­cy owoc wła­ści­wy ro­ślin z ro­dzi­ny bu­ko­wa­tych


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) bot. drew­nie­ją­ca mi­secz­ka ota­cza­ją­ca owoc (orzech) ro­ślin z ro­dzi­ny bu­ko­wa­tych

 (1.2) bot. okry­wa ota­cza­ją­ca za­ląż­ki pa­pro­ci na­sien­nych

 (1.3) bot. mi­secz­ka z rozm­nóż­ka­mi wy­stę­pu­ją­ca na gór­nej po­wierzch­ni ple­cha­e­chy wą­tro­bow­ców z rzędu po­rost­ni­cow­ców


Ku­pu­la (łac. "cu­pu­la" – ce­brzyk, wa­nien­ka) – w bo­ta­ni­ce ter­min oz­na­cza­ją­cy:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kupą

po­tocz­nie: zwa­lić się kupą - po­ja­wić się nagle, w dużym gro­nie


Źródła:

SJP.pl

Kupę

1. stos, ster­ta;
2. gro­ma­da, tłum, stado;
3. po­tocz­nie: wiel­ka ilość, mnó­stwo;
4. po­tocz­nie: ek­skre­men­ty, od­cho­dy, kał, fe­ka­lia


Źródła:

SJP.pl

Kur

1. kogut - sa­miec kury;
2. ryba z ro­dzi­ny gło­wa­czo­wa­tych


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) przest. kogut;

 (1.2) icht. ryba z ro­dzi­ny gło­wa­czo­wa­tych;

 (1.3) daw. przen. med. odra

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. lm. od: kura


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kura

1. ptak do­mo­wy ho­do­wa­ny dla mięsa i jaj; po­tra­wa z tego ptaka;
2. sa­mi­ca ptaka z rzędu ku­ra­ków, np. głusz­ca;
3. kura do­mo­wa - o ko­bie­cie re­zy­gnu­ją­cej z am­bi­cji za­wo­do­wych na rzecz pro­wa­dze­nia domu, wy­cho­wy­wa­nia dzie­ci


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ornit. roln. ptak ho­do­wa­ny dla mięsa i jaj;

 (1.2) ornit. sa­mi­ca pta­ków ku­ro­wa­tych, np. kury do­mo­wej, ba­żan­ta, głusz­ca

 (1.3) spoż. tusza z kury (1.2)

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. i B. lp. od: kur


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kuracja

ze­spół środ­ków i za­bie­gów lecz­ni­czych lub kos­me­tycz­nych w celu po­pra­wy zdro­wia lub urody


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) sze­reg sto­sow­nie do­bra­nych środ­ków i za­bie­gów lecz­ni­czych lub far­ma­ce­u­tycz­nych dla po­pra­wie­nia stanu zdro­wia i urody


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kuracjusz

osoba prze­by­wa­ją­ca w uz­dro­wi­sku lub ob­ję­ta jakąś ku­ra­cją


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) ktoś pod­da­wa­ny ku­ra­cji


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kuracjuszka

→ ku­ra­cjusz


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta pod­da­wa­na ku­ra­cji


Patrz:kuracjusz

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kuracyjny

zwią­za­ny z ku­ra­cją


Źródła:

SJP.pl

Kuraczek

ro­dzaj pta­ków z ro­dzi­ny prze­pió­ro­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Kurajski

przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy Ku­raj­ki (rzeki w Ał­ta­ju w Rosji)


Źródła:

Wiktionary

Kurajszyci

ple­mię arab­skie


Ku­raj­szy­ci (Ko­rej­szy­ci, Banu Ku­rajsz, "Banu Qurayš", ‏قُرَيْشٌ‎) – ple­mię be­du­iń­skie, wy­wo­dzą­ce się od Ku­sa­ja ibn Ki­la­ba, za­miesz­ku­ją­ce oko­li­ce Mekki i wła­da­ją­ce nią od VII wieku.

Ku­raj­szy­ci byli ple­mie­niem ku­piec­kim, utrzy­mu­ją­cym kon­tak­ty hand­lo­we z Per­sją, Je­me­nem, Bi­zan­cjum oraz Abi­sy­nią. Z ple­mie­nia wy­wo­dzi się kilka rodów. Do naj­waż­niej­szych na­le­ża­ły rody Ha­szy­mi­tów, z któ­re­go po­cho­dził Ma­ho­met, i Umaj­ja­dów, z któ­re­go wy­wo­dzi­ła się dy­na­stia Umaj­ja­dów.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kurajszyta

czło­nek ple­mie­nia arab­skie­go


Źródła:

SJP.pl

Kurak

1. po­tocz­nie lub po­gard­li­wie o kur­cza­ku;
2. przed­sta­wi­ciel rzędu pta­ków grze­bią­cych o tej samej naz­wie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) młody kogut, kur­czak

 (1.2) zwy­kle w lm.: rząd pta­ków odz­na­cza­ją­cych się krępą bu­do­wą, sil­ny­mi no­ga­mi do roz­grze­by­wa­nia gleby;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kuraki

rząd pta­ków grze­bie­nio­wych


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) syst. ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Gal­li­for­mes|ref=tak., rząd pta­ków z in­fra­gro­ma­dy pta­ków ne­o­gna­tycz­nych;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kurakowate

ro­dzi­na pta­ków z rzędu grze­bią­cych; ba­żan­to­wa­te, ku­ro­wa­te


Źródła:

SJP.pl

Kurakowaty

o ce­chach ku­ra­ko­wa­tych (ro­dzi­na pta­ków)


Źródła:

SJP.pl

Kurancik

zdrob­nie­nie od: ku­rant


Źródła:

SJP.pl

Kurant

co­u­ran­te;
1. me­lo­dia wy­gry­wa­na przez zegar, po­zy­tyw­kę itp.;
2. me­cha­nizm umie­szczo­ny w ze­ga­rze, po­zy­tyw­ce itp., wy­gry­wa­ją­cy jakąś me­lo­dię


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) techn. me­cha­nizm wy­gry­wa­ją­cy me­lo­dię umie­szcza­ny w ze­ga­rze lub innym urzą­dze­niu

 (1.2) muz. me­lo­dia wy­gry­wa­na przez me­cha­nizm ku­ran­to­wy

 (1.3) hist. cho­re­ogr. fran­cu­ski ta­niec dwor­ski po­pu­lar­ny w XVI wieku;

 (1.4) muz. me­lo­dia przy­gry­wa­na do ku­ran­ta (1.3)


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kurantowy

przy­miot­nik od: ku­rant


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy ku­ran­ta, zwią­za­ny z ku­ran­tem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kuranów

Ku­ra­nów – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie ży­rar­dow­skim, w gmi­nie Ra­dzie­jo­wi­ce. Ma sta­tus so­łect­wa.

Do 31 grud­nia 1961 w gra­ni­cach Mszczo­no­wa.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa skier­nie­wic­kie­go.


Źródła:

Wikipedia

Kurara

wy­ciąg z ro­ślin ro­dza­ju kul­czy­ba, kie­dyś uży­wa­ny jako silna tru­ciz­na (m.in. do za­tru­wa­nia strzał), dziś sto­so­wa­ny w fiz­jo­lo­gii doś­wiad­czal­nej i chi­rur­gii głów­nie jako lek zwiot­cza­ją­cy


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kurarowy

przy­miot­nik od: ku­ra­ra


Źródła:

SJP.pl

Kuraryna

al­ka­lo­id po­cho­dzą­cy z ku­ra­ry, silna tru­ciz­na


Źródła:

SJP.pl

Kuraryny

al­ka­lo­id po­cho­dzą­cy z ku­ra­ry, silna tru­ciz­na


Źródła:

SJP.pl

Kuras

naz­wi­sko


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) pot. ka­płon, ka­stro­wa­ny kogut


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kurasek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) pot. zdrobn. od: kur (kogut)

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) przen. mały kurek, kra­nik


Źródła:

Wiktionary

Kurasiński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kurasz

naz­wi­sko


Ku­rasz ( Кураш) – wieś na Ukra­i­nie, w re­jo­nie dą­bro­wic­kim ob­wo­du ró­wień­skie­go.

Wieś ma­gnac­ka po­ło­żo­na była w końcu XVIII wieku w po­wie­cie piń­skim wo­je­wództ­wa brze­sko­li­tew­skie­go.

Daw­niej: wieś Ku­rasz w gmi­nie Dą­bro­wi­ca (po­wiat sar­neń­ski).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kuraszek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) przest. zdrobn. od: kur


Źródła:

Wiktionary

Kuraszewo

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Kuraszkiewicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kuraszków

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Kurat

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) kośc. dusz­pa­sterz za­rzą­dza­ją­cy pa­ra­fią

 (1.2) kośc. dusz­pa­sterz za­rzą­dza­ją­cy pa­ra­fią klasz­tor­ną

 (1.3) kośc. wi­ka­riusz stały


Źródła:

Wiktionary

Kuratczyk

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kuratela

1. opie­ka nad osobą nie­zdol­ną do dzia­łań praw­nych lub nie­o­bec­ną oraz nad jej ma­jąt­kiem
2. uciąż­li­wa opie­ka lub cią­gła kon­tro­la
3. opie­ka nad osobą ma­ło­let­nią, co do któ­rej przyz­na­no dozór ku­ra­to­ra (są­dow­nie)


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) praw. opie­ka praw­na, na­dzór usta­no­wio­ny przez sąd

 (1.2) przen. cią­głe kon­tro­lo­wa­nie, prze­sad­ny na­dzór


Ku­ra­te­la – in­sty­tu­cja zbli­żo­na do opie­ki. Jest to usta­na­wia­na są­dow­nie forma ochro­ny osób bądź praw ma­jąt­ko­wych osób, które nie mogą same pro­wa­dzić swo­ich spraw (dziec­ka po­czę­te­go, ma­ło­let­nie­go, osoby ubez­włas­no­wol­nio­nej czę­ścio­wo, osoby nie­peł­no­spraw­nej lub osoby nie­o­bec­nej). Ku­ra­te­lę spra­wu­je ku­ra­tor usta­no­wio­ny przez sąd.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kurator

1. pań­stwo­wy urzęd­nik na­dzo­ru­ją­cy szko­ły i pla­ców­ki wy­cho­waw­czo-oś­wia­to­we w danym wo­je­wództ­wie;
2. osoba wyz­na­czo­na przez sąd do do­zo­ru nad osobą ska­za­ną na karę po­zba­wie­nia wol­no­ści w za­wie­sze­niu lub nad nie­peł­no­let­nim prze­stęp­cą;
3. wyz­na­czo­ny przez sąd przed­sta­wi­ciel osoby nie­zdol­nej do dzia­łań praw­nych;
4. osoba wyz­na­czo­na do pil­no­wa­nia in­te­re­sów ja­kiejś grupy


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) praw. osoba wyz­na­czo­na przez sąd na przed­sta­wi­cie­la osoby, która nie może sama pro­wa­dzić swo­ich spraw;

 (1.2) praw. osoba wyz­na­czo­na przez sąd do spra­wo­wa­nia do­zo­ru nad nie­let­nim wy­ka­zu­ją­cym de­mo­ra­li­za­cję lub do­pu­szcza­ją­cym się czy­nów ka­ral­nych, jak i nad ska­za­nym ma­ją­cym wyrok po­zba­wie­nia wol­no­ści w wa­run­ko­wym za­wie­sze­niu;

 (1.3) urzęd­nik spra­wu­ją­cy na­dzór pe­da­go­gicz­ny nad szko­ła­mi i pla­ców­ka­mi oś­wia­to­wy­mi w danym wo­je­wództ­wie;

 (1.4) osoba zaj­mu­ją­ca się or­ga­ni­za­cją wy­staw;

 (1.5) nie­or­dy­no­wa­ny przed­sta­wi­ciel pa­ra­fii w niek­tó­rych Ko­ścio­łach pro­te­stanc­kich


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kuratorium

in­sty­tu­cja spra­wu­ją­ca opie­kę nad wszyst­ki­mi szko­ła­mi i pla­ców­ka­mi oś­wia­to­wy­mi w wo­je­wództ­wie


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) in­sty­tu­cja pań­stwo­wa na­dzo­ru­ją­ca szko­ły w danym wo­je­wództ­wie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kuratorka

po­tocz­nie o urzęd­nicz­ce pań­stwo­wej peł­nią­cej funk­cję ku­ra­to­ra


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) forma żeń­ska od: ku­ra­tor


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kuratorować

speł­niać obo­wiąz­ki ku­ra­to­ra, na­dzo­ro­wać


Źródła:

SJP.pl

Kuratorski

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) praw. zwią­za­ny z ku­ra­to­rem, do­ty­czą­cy ku­ra­to­ra


Źródła:

Wiktionary

Kuratorstwo

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) spra­wo­wa­nie opie­ki nad osobą lub rze­czą


Źródła:

Wiktionary

Kuratoryjny

przy­miot­nik od: ku­ra­to­rium


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z ku­ra­to­rium, do­ty­czą­cy ku­ra­to­rium


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kuratowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kurawonga

ro­dzaj pta­ków z ro­dzi­ny ostro­lo­tów


Źródła:

SJP.pl

Kurański

zwią­za­ny z Ni­zi­ną Ku­rań­ską, ni­zi­ną na Ka­u­ka­zie


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy miej­sco­wo­ści lub rzeki Kura


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kuraś

naz­wi­sko


Kuraś, pol­skie naz­wi­sko, na po­cząt­ku lat 90. XX wieku Pol­skę za­miesz­ki­wa­ło 1830.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kuraż

daw­niej: od­wa­ga, śmia­łość, ani­musz, mę­stwo; dziś tylko w wy­ra­że­niu "dla ku­ra­żu"


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) przest. śmia­łość, od­wa­ga do wy­ko­na­nia cze­goś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kurbeta

pod­skok, skok konia; kor­wet


Źródła:

SJP.pl

Kurbla

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. techn. korba


Źródła:

Wiktionary

Kurcgalop

1. krót­ki galop konia;
2. w prze­no­śni:
a) poś­piesz­ne bie­ga­nie za czymś; za­su­wa­nie, bie­ga­ni­na;
b) kurc­ga­lo­pem - w te pędy, bez zwło­ki


Źródła:

SJP.pl

Kurcinka

mu­chów­ka z ro­dzi­ny na­rzę­pi­ko­wa­tych, pa­so­żyt je­rzy­ków i ja­skó­łek


Kur­cin­ka ("Cra­ta­e­ri­na pal­li­da") – owad z ro­dzi­ny na­rzę­pi­ko­wa­tych. Pa­so­żyt zew­nętrz­ny pta­ków: je­rzy­ków i (rza­dziej) ja­skół­ko­wa­tych, na któ­rych zaz­wy­czaj pa­so­ży­tu­je inny na­rzę­pik: "Or­nit­ho­my­ia bi­lo­ba".

Imago tego owada ma dłu­gość od 6 do 9 mm, ciało trój­kąt­ne, z ostro za­koń­czo­nym ryj­kiem, sil­nie spła­szczo­ne grzbie­to­brzusz­nie, roz­sze­rza­ją­ce się ku ty­ło­wi.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kurcz

bez­wied­ne nad­mier­ne skur­cze mię­śni po­przecz­nie prąż­ko­wa­nych lub gład­kich; spazm


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) med. bez­wied­ne nad­mier­ne skur­cze mię­śni po­przecz­nie prąż­ko­wa­nych lub gład­kich, wy­stę­pu­ją­ce pod wpły­wem dzia­ła­nia róż­nych bodź­ców i czę­sto po­wo­du­ją­ce uczu­cie bólu;

forma cza­sow­ni­ka.

 (2.1) 2. os. lp. rozk. od: kur­czyć


Kurcz, spazm – nagły, mi­mo­wol­ny skurcz mię­śni po­przecz­nie prąż­ko­wa­nych lub gład­kich, wy­stę­pu­ją­cy pod wpły­wem dzia­ła­nia róż­nych bodź­ców i czę­sto po­wo­du­ją­cy uczu­cie bólu. Kur­cze dzie­lą się na to­nicz­ne (stałe na­pię­cie mię­śnia lub grupy mię­śni) oraz klo­nicz­ne (drgaw­ki). W kur­czach to­nicz­nych wy­stę­pu­je przez pe­wien czas wzmo­żo­ne na­pię­cie mię­śni; w kur­czach klo­nicz­nych wy­stę­pu­je sze­reg szyb­ko na­stę­pu­ją­cych po sobie skur­czów mię­śnio­wych od­dzie­lo­nych krót­ki­mi okre­sa­mi zwiot­cze­nia.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kurczaczek

zdrob­nie­nie od: kur­czak


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) zdrobn. od kur­czak

 (1.2) pieszcz. bli­ska osoba


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kurczak

1. pis­klę kury; kur­czę
2. młody kogut; kurak


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) więk­sze kur­czę (pis­klę kury)

 (1.2) spoż. mięso z kur­cza­ka (1.1)

 (1.3) kulin. po­tra­wa z kur­cza­ka (1.1)


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kurczakowy

→ kur­czak


przy­miot­nik dzier­żaw­czy

 (1.1) na­le­żą­cy do kur­cza­ka

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (2.1) do­ty­czą­cy kur­cza­ka, okre­śla­ją­cy kur­cza­ka, uży­wa­ny przy kur­cza­ku

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (3.1) cha­rak­te­ry­stycz­ny dla kur­cza­ka, ma­ją­cy cechy kur­cza­ka

 (3.2) zro­bio­ny z mięsa kur­cza­ka, za­wie­ra­ją­cy mięso kur­cza­ka


Patrz:kurczak

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kurczatow

dawna nazwa pier­wiast­ka o licz­bie ato­mo­wej 104 (obec­nie: rut­her­ford)


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kurcze

forma rze­czow­ni­ka.

 (1.1) M., B. i W. lm. od: kurcz


Kur­cze – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie choj­nic­kim, w gmi­nie Czersk.

Et­nicz­nie wieś bo­ro­wiac­ka, sta­no­wi so­łect­wo "Kur­cze" do któ­re­go na­le­żą na­stę­pu­ją­ce miej­sco­wo­ści: Bagna, Dąbki, Ka­me­ron, Ko­new­ki, Ostro­wi­te, Twa­roż­ni­ca i Ustro­nie.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kurczewski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kurczliwiej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: kurcz­li­wie


Źródła:

SJP.pl

Kurczliwość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest kurcz­li­we; cecha tych, któ­rzy są kurcz­li­wi


Źródła:

Wiktionary

Kurczowo

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób kur­czo­wy; mocno

 (1.2) w spo­sób kur­czo­wy; z de­ter­mi­na­cją, zaw­zię­cie, de­spe­rac­ko


Źródła:

Wiktionary

Kurczowość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest kur­czo­we; cecha tych, któ­rzy są kur­czo­wi


Źródła:

Wiktionary

Kurczowy

przy­miot­nik od: kurcz


przy­miot­nik

 (1.1) med. zwią­za­ny z kur­cza­mi, do­ty­czą­cy kur­czy, spo­wo­do­wa­ny kur­cza­mi

 (1.2) książk. o uści­sku: mocny, jakby wy­wo­ła­ny kur­czem

 (1.3) książk. upar­ty, nie­da­ją­cy się prze­ła­mać, czę­sto aż de­spe­rac­ko


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kurczuk

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kurczyć

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. brak)

 (1.1) zmniej­szać przez ścią­ga­nie, pod­ku­la­nie

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny kur­czyć się (dk. brak)

 (2.1) zmniej­szać swoją ob­ję­tość, swoje roz­mia­ry

 (2.2) zmniej­szać się pod wzglę­dem li­czeb­no­ści, zna­cze­nia itp.


Źródła:

Wiktionary

Kurczyński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kurczątko

pie­szczot­li­we zdrob­nie­nie od: kur­czę


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) zdrobn. od: kur­czę


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kurczę

1. pis­klę kury do­mo­wej;
2. po­tra­wa z mło­de­go ko­gu­ta


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) pis­klę kury

wy­krzy­knik

 (2.1) …wy­ra­ża­ją­cy zdzi­wie­nie, za­sko­cze­nie

forma cza­sow­ni­ka.

 (3.1) 1. os. lp. ter. od: kur­czyć


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kurczęcina

mięso kur­czę­cia


Źródła:

SJP.pl

Kurczęcy

→ kur­czę


Patrz:kurczę

Źródła:

SJP.pl

Kurd

czło­nek na­ro­du za­miesz­ku­ją­ce­go te­re­ny wschod­niej Tur­cji, za­chod­nie­go Iranu, pół­noc­nej Syrii i pół­noc­ne­go Iraku


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) etn. przed­sta­wi­ciel na­ro­du za­miesz­ku­ją­ce­go głów­nie Kur­dy­stan;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kurda

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kurde

żar­to­bli­we prze­kleń­stwo; kur­czę, kurka, kur­de­mol, kur­de­be­le, kur­de­le­be­le


wy­krzy­knik

 (1.1) pot. ro­dzaj prze­kleń­stwa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kurdebalans

żar­to­bli­we prze­kleń­stwo


wy­krzy­knik

 (1.1) pot. żart. ro­dzaj prze­kleń­stwa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kurdebele

żar­to­bli­we prze­kleń­stwo; kur­czę, kurka, kurde, kur­de­mol, kur­de­le­be­le


wy­krzy­knik

 (1.1) żart. ro­dzaj prze­kleń­stwa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kurdefelek

żar­to­bli­we prze­kleń­stwo


wy­krzy­knik

 (1.1) żart. ro­dzaj prze­kleń­stwa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kurdefiks

żar­to­bli­we prze­kleń­stwo


wy­krzy­knik

 (1.1) żart. ro­dzaj prze­kleń­stwa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kurdele

żar­to­bli­we prze­kleń­stwo


wy­krzy­knik

 (1.1) żart. ro­dzaj prze­kleń­stwa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kurdelebele

żar­to­bli­we prze­kleń­stwo; kurde, kur­czę, kurka, kur­de­mol, kur­de­be­le


Źródła:

SJP.pl

Kurdemol

żar­to­bli­we prze­kleń­stwo; kur­czę, kurka, kurde, kur­de­be­le, kur­de­le­be­le


wy­krzy­knik

 (1.1) pot./posp. ro­dzaj prze­kleń­stwa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kurdesz

przyś­piew­ka bie­siad­na z XVIII w.


Kur­desz – od tu­rec­kie­go ka­ryn­dasz (brat, to­wa­rzysz), w daw­nych li­tew­skich pie­śniach bie­siad­nych wy­krzy­knik koń­czą­cy ich stro­fę. W XVIII w. spo­pu­la­ry­zo­wa­ny za spra­wą pio­sen­ki "Kur­desz", któ­rej au­tor­stwo nie jest jasne, przy­pi­sy­wa­ne Fran­cisz­ko­wi Bo­ho­mol­co­wi, rów­nież Ce­le­sty­no­wi Cza­pli­co­wi i Fran­cisz­ko­wi Ksa­we­re­mu Cho­miń­skie­mu.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kurdeszowy

przy­miot­nik od: kur­desz


Źródła:

SJP.pl

Kurdiuczny

przy­miot­nik od: kur­diuk


Źródła:

SJP.pl

Kurdiuk

złóg tłu­szczo­wy gro­ma­dzą­cy się u na­sa­dy ogona i na za­dzie owiec niek­tó­rych ras


Źródła:

SJP.pl

Kurdologia

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nauk. dy­scy­pli­na aka­de­mic­ka skon­cen­tro­wa­na na kul­tu­rze, hi­sto­rii i ję­zy­ku Kur­dów


Źródła:

Wiktionary

Kurdupel

po­gard­li­wie: czło­wiek nie­po­kaź­ny, niski


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) posp. po­gard. ktoś bar­dzo niski, krępy, przy­sa­dzi­sty


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kurdupelek

zdrob­nie­nie od: kur­du­pel


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) zdrobn. od kur­du­pel


Patrz:kurdupel

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kurdupelka

zdrob­nie­nie od: kur­du­pel


Patrz:kurdupel

Źródła:

SJP.pl

Kurduplasty

po­gard­li­wie:
1. cha­rak­te­ry­zu­ją­cy się ni­skim wzro­stem;
2. ma­ją­cy roz­miar po­ni­żej prze­cięt­nej


przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) pot. obraź. ni­skie­go wzro­stu

 (1.2) pot. obraź. o wzro­ście nie­du­ży, śmiesz­nie mały

 (1.3) pot. po­gard. śmiesz­nej wiel­ko­ści


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kurdupli

po­gard­li­wie: czło­wiek nie­po­kaź­ny, niski


przy­miot­nik dzier­żaw­czy

 (1.1) obraź. na­le­żą­cy do kur­du­pla

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (2.1) obraź. od­no­szą­cy się do kur­du­pla, zwią­za­ny z kur­du­plem

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (3.1) obraź. cha­rak­te­ry­stycz­ny dla kur­du­pla, ma­ją­cy cechy kur­du­pla

forma rze­czow­ni­ka.

 (4.1) D. i B. lm. od: kur­du­pel


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kurduplowatość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) posp. po­gard. cecha tego, co kur­du­plo­wa­te


Źródła:

Wiktionary

Kurduplowaty

po­gard­li­wie: niski, nie­po­kaź­ny, przy­sa­dzi­sty; ko­nu­so­wa­ty, kur­du­plo­wy, kur­du­pli


przy­miot­nik

 (1.1) posp. po­gard. niski


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kurduplowy

po­gard­li­wie: niski, nie­po­kaź­ny, przy­sa­dzi­sty; ko­nu­so­wa­ty, kur­du­plo­wa­ty, kur­du­pli


Źródła:

SJP.pl

Kurdwanowski

przy­miot­nik od: Kurd­wa­nów, Kurd­wa­nów Nowy


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Kurd­wa­no­wem, do­ty­czą­cy Kurd­wa­no­wa


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kurdwanów

Kurd­wa­nów – ob­szar Kra­ko­wa wcho­dzą­cy w skład Dziel­ni­cy XI Pod­gó­rze Du­chac­kie. Kurd­wa­nów do roku 1941 ist­niał jako wieś nad do­pły­wem Wilgi, po­ło­żo­na na skra­ju Po­gó­rza Wie­lic­kie­go.

Ważną czę­ścią ob­sza­ru jest osied­le Kurd­wa­nów Nowy, skła­da­ją­ce się w więk­szo­ści z blo­ków miesz­kal­nych. Osied­le to jest jedną z naj­więk­szych „sy­pial­ni” mia­sta, do­god­nie po­łą­czo­ną z cen­trum linią Kra­kow­skie­go Szyb­kie­go Tram­wa­ju. Osied­le za­miesz­ku­je ponad 20 tys. miesz­kań­ców.


Źródła:

Wikipedia

Kurdyban

ro­dzaj zdo­bio­nej skóry koź­lej, rza­dziej cie­lę­cej lub ow­czej; kor­dy­ban


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) skóra gar­bo­wa­na, bar­wio­na i bo­ga­to zdo­bio­na we wzory: tło­czo­ny­mi, zło­co­ny­mi, sre­brzo­ny­mi oraz ma­lo­wa­ny­mi; ma­te­riał sto­so­wa­ny daw­niej głów­nie jako obi­cie mebli lub ścian;


Kur­dy­ban – skóra gar­bo­wa­na, bar­wio­na, po czym in­ten­syw­nie zdo­bio­na we wzory tło­cze­nia­mi, zło­ce­nia­mi lub sre­brze­nia­mi oraz ma­lo­wi­dła­mi wy­ko­na­ny­mi w tech­ni­ce la­se­run­ku. Naj­cen­niej­szy kur­dy­ban wy­ko­ny­wa­no ze skóry cie­lę­cej gar­bo­wa­nej ro­ślin­nie, w gor­szych ga­tun­kach koź­lej lub ow­czej.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kurdybanek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od kur­dy­ban


Źródła:

Wiktionary

Kurdybanik

zdrob­nie­nie od: kur­dy­ban


Źródła:

SJP.pl

Kurdybanowy

→ kur­dy­ban; kor­dy­ba­no­wy


Źródła:

SJP.pl

Kurdyjka

człon­ki­ni na­ro­du za­miesz­ku­ją­ce­go prze­de wszyst­kim Kur­dy­stan, ale także Syrię, Af­ga­ni­stan, Ka­zach­stan, Ar­me­nię


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) etn. przed­sta­wi­ciel­ka na­ro­du za­miesz­ku­ją­ce­go głów­nie Kur­dy­stan


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kurdyjski

do­ty­czą­cy Kur­dów, zwią­za­ny z Kur­da­mi


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy / po­cho­dzą­cy z ludu Kur­dów

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) jęz. język Kur­dów


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kurdyjskojęzyczny

przy­miot­nik

 (1.1) taki, który po­słu­gu­je się ję­zy­kiem kur­dyj­skim

 (1.2) taki, któ­re­go miesz­kań­cy po­słu­gu­ją się ję­zy­kiem kur­dyj­skim

 (1.3) spi­sa­ny, stwo­rzo­ny w ję­zy­ku kur­dyj­skim


Źródła:

Wiktionary

Kurdyjskość

→ kur­dyj­ski


Patrz:kurdyjski

Źródła:

SJP.pl

Kurdystan

1. kra­i­na w po­łud­nio­wo-za­chod­niej Azji;
2. ostan w Ira­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. gó­rzy­sta kra­i­na w po­łud­nio­wo-za­chod­niej Azji za­miesz­ka­na przez Kur­dów;


Kur­dy­stan ( Kur­di­stan, کوردستان) – re­gion ge­o­kul­tu­ro­wy w Azji Za­chod­niej, w któ­rym Kur­do­wie sta­no­wią zna­czą­cą więk­szość po­pu­la­cji. Jest ob­sza­rem o głę­bo­ko za­ko­rze­nio­nej kul­tu­rze, ję­zy­ku i toż­sa­mo­ści na­ro­do­wej Kur­dów. Ge­o­gra­ficz­nie obej­mu­je pół­noc­no-za­chod­nie pasma gór Za­gros oraz wschod­nie pasma gór Ta­u­rus.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kurdystański

przy­miot­nik od: Kur­dy­stan


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Kur­dy­sta­nem, do­ty­czą­cy Kur­dy­sta­nu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kurdziel

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kureczka

1. zdrob­nie­nie od: kurka;
2. ku­recz­ka na­kra­pia­na - ga­tu­nek wod­ne­go ptaka z ro­dzi­ny chru­ście­li; kro­piat­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od: kurka

 (1.2) ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Po­rza­na|ref=tak., ro­dzaj pta­ków z ro­dzi­ny chru­ście­li;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kurejka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. hy­dron. rzeka w Rosji, prawy do­pływ Je­ni­se­ju;


Ku­rej­ka ( Курейка, "Ku­riej­ka") – rzeka w Rosji, prawy do­pływ Je­ni­se­ju.

Swoje źró­dła ma w gó­rach Pu­to­ra­na. Dłu­gość rzeki wy­no­si 888 km.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kurek

1. ele­ment za­my­ka­ją­cy za­wo­ru
2. ina­czej: ko­gu­tek, kur­czak


rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) techn. ele­ment słu­żą­cy do ręcz­ne­go za­my­ka­nia, ot­wie­ra­nia lub re­gu­la­cji prze­pły­wu w za­wo­rze

 (1.2) wojsk. ele­ment broni pal­nej po­wo­du­ją­cy od­pa­le­nie po­ci­sku po­przez ude­rze­nie w igli­cę;

 (1.3) icht. przy­brzeż­na ryba at­lan­tyc­ka i są­sied­nich mórz, po­ła­wia­na dla celów kon­sump­cyj­nych;

 (1.4) zdrobn. od kur

 (1.5) etn. ło­po­czą­ca na dachu atra­pa ko­gu­ta wy­ko­rzy­sty­wa­na w zwy­cza­jach lu­do­wych, za­ba­wach strze­lec­kich

 (1.6) karc. rzad. ha­zar­do­wa gra

 (1.7) me­te­o­rol. wia­trow­skaz na dachu w kształ­cie ko­gu­ta

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. lm. od: kurka


Kurek – ele­ment me­cha­niz­mu ude­rze­nio­we­go zwal­nia­ny po na­ci­śnię­ciu spu­stu, który po­przez ude­rze­nie ru­chem obro­to­wym do­pro­wa­dza poś­red­nio do za­pa­le­nia ła­dun­ku mio­ta­ją­ce­go.

Ruch kurka jest po­wo­do­wa­ny przez sprę­ży­nę ude­rze­nio­wą. W broni współ­czes­nej zwol­nio­ny przez me­cha­nizm spu­sto­wy kurek ude­rza w igli­cę, która na­stęp­nie zbija spłon­kę na­bo­ju sca­lo­ne­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kurenda

pismo urzę­do­we z okre­ślo­ny­mi in­struk­cja­mi i wska­zów­ka­mi, wy­da­wa­ne przez organ ad­mi­ni­stra­cyj­ny pod­le­głym mu jed­nost­kom; okól­nik, cyr­ku­larz


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) adm. urzę­do­we pismo obie­go­we­go wy­sy­ła­ne do wszyst­kich za­in­te­re­so­wa­nych stron;

 (1.2) adm. hist. pismo spo­rzą­dzo­ne w jed­nym eg­zem­pla­rzu, kie­ro­wa­ne ko­lej­no do od­bior­ców, poś­wiad­cza­ją­cych na nim przy­ję­cie przez ad­no­ta­cję lub wy­ci­śnię­cie pie­czę­ci


Ku­ren­da, okól­nik, cyr­ku­larz, pismo okól­ne – ro­dzaj urzę­do­we­go pisma obie­go­we­go, które wy­sy­ła­ne jest do wszyst­kich za­in­te­re­so­wa­nych stron. Za­wie­ra ogól­ne wska­zów­ki bądź za­le­ce­nia wy­da­wa­ne od­gór­nie do pod­le­głych mu or­ga­nów pań­stwo­wych.

Ku­ren­da ( cur­ren­da) – pismo spo­rzą­dzo­ne w jed­nym eg­zem­pla­rzu, kie­ro­wa­ne ko­lej­no do od­bior­ców, któ­rzy prze­sy­ła­ją je sobie wza­jem­nie, zaz­na­cza­jąc fakt przy­ję­cia do wia­do­mo­ści tre­ści pisma przez do­ko­na­nie na nim od­po­wied­nich ad­no­ta­cji lub wy­ci­śnię­cie pie­czę­ci.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kureniowy

przy­miot­nik od: kureń


Źródła:

SJP.pl

Kurestwo

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) wulg.; rzad. lub śrpol. ku­rew­stwo


Źródła:

Wiktionary

Kurewka

wul­gar­ne zdrob­nie­nie od: kurwa; kur­wiąt­ko


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) wulg. zdrobn. od: kurwa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kurewski

→ kurwa; kurwi


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) wulg. wła­ści­wy pro­sty­tut­kom lub ko­bie­tom roz­wią­złym, cha­rak­te­ry­stycz­ny dla nich

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (2.1) wulg. zły, wstręt­ny, podły


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kurewsko

przy­słó­wek

 (1.1) wulg. czę­sto pejor. bar­dzo in­ten­syw­nie, bar­dzo mocno

 (1.2) wulg. bar­dzo – jako wyraz za­chwy­tu, apro­ba­ty


Źródła:

Wiktionary

Kurewskość

→ ku­rew­ski


Patrz:kurewski

Źródła:

SJP.pl

Kurewstwo

wul­gar­nie:
1. nie­mo­ral­ne pro­wa­dze­nie się, nie­go­dzi­we po­stę­po­wa­nie;
2. roz­pu­sta, nie­rząd


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) wulg. pro­sty­tu­cja lub roz­wią­złość sek­su­al­na

 (1.2) wulg. pro­sty­tut­ki jako zbio­ro­wość

 (1.3) wulg. po­stę­po­wa­nie w naj­wyż­szym stop­niu na­gan­ne

 (1.4) wulg. rzecz wzbu­dza­ją­ca iry­ta­cję lub spra­wia­ją­ca kło­pot


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kureń

ku­rzeń;
1. od­dział Ko­za­ków za­po­ro­skich; obóz tego od­dzia­łu;
2. wiej­ska za­gro­da, sza­łas na Ukra­i­nie


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kurfierst

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) stpol. hist. kur­first


Źródła:

Wiktionary

Kurfierstwo

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) daw. hist. god­ność kur­fier­sta


Źródła:

Wiktionary

Kurfirst

elek­tor, ksią­żę daw­nej Rze­szy Nie­miec­kiej


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) hist. elek­tor, udziel­ny ksią­żę daw­nej Rze­szy Nie­miec­kiej, ma­ją­cy przy­wi­lej obie­ra­nia ce­sa­rza


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kurfirstowa

daw­niej: żona kur­fir­sta (elek­to­ra); elek­to­ro­wa


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) daw. hist. żona kur­fir­sta


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kurfirstowski

przy­miot­nik

 (1.1) daw. hist. do­ty­czą­cy kur­fir­sta


Źródła:

Wiktionary

Kurfirstowy

przy­miot­nik

 (1.1) daw. hist. do­ty­czą­cy kur­fir­sta


Źródła:

Wiktionary

Kurfirstwo

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) daw. hist. god­ność kur­fir­sta


Źródła:

Wiktionary

Kurfirstówna

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) daw. hist. córka kur­fir­sta


Źródła:

Wiktionary

Kurfirszt

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) daw. hist. kur­first


Źródła:

Wiktionary

Kurfirsztowy

przy­miot­nik

 (1.1) stpol. hist. do­ty­czą­cy kur­firsz­ta


Źródła:

Wiktionary

Kurgan

mia­sto w Rosji


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. adm. mia­sto ob­wo­do­we, we wschod­niej czę­ści Rosji, nad To­bo­łem;


Kur­gan ( Куpгaн) – mia­sto w az­ja­tyc­kiej czę­ści Rosji, nad To­bo­łem (do­pływ Ir­ty­sza), sto­li­ca ob­wo­du kur­gań­skie­go. Za­miesz­ka­ne przez około 312,3 tys. miesz­kań­ców (2020).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kurgański

→ Kur­gan (mia­sto w Rosji)


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z Kur­ga­nem, do­ty­czą­cy Kur­ga­nu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kurhan

1. stoż­ko­wy nasyp ziem­ny wzno­szo­ny od cza­sów ne­o­li­tu do wczes­ne­go śred­nio­wie­cza; mo­gi­ła;
2. ko­piec wznie­sio­ny na czy­jąś cześć lub pa­miąt­kę


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ar­che­ol. ro­dzaj mo­gi­ły w kształ­cie kopca;

 (1.2) książk. ko­piec usy­pa­ny na cześć kogoś lub na pa­miąt­kę cze­goś


Kur­han, in. tu­mu­lus ( tu­mu­lus) – ro­dzaj mo­gi­ły w for­mie kopca, o kształ­cie stoż­ko­wa­tym lub zbli­żo­nym do pół­ku­li­ste­go, z ele­men­ta­mi drew­nia­ny­mi, drew­nia­no-ka­mien­ny­mi lub ka­mien­ny­mi, w któ­rym znaj­du­je się ko­mo­ra gro­bo­wa z po­chów­kiem szkie­le­to­wym lub cia­ło­pal­nym. Po­mie­szcze­nia gro­bo­we, nie­raz bar­dzo ro­zbu­do­wa­ne, mają zwy­kle kon­struk­cję ka­mien­ną bądź drew­nia­ną, cza­sem są kute w litej skale.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kurhanek

mały kur­han; kop­czyk, pa­gó­rek


Źródła:

SJP.pl

Kurhannik

ga­tu­nek du­że­go ptaka dra­pież­ne­go z ro­dzi­ny ja­strzę­bio­wa­tych


Kur­han­nik ("Buteo ru­fi­nus") – ga­tu­nek du­że­go ptaka dra­pież­ne­go z ro­dzi­ny ja­strzę­bio­wa­tych (Ac­ci­pi­tri­dae), za­miesz­ku­ją­cy po­łud­nio­wo-wschod­nią Eu­ro­pę, Bli­ski Wschód, Azję Środ­ko­wą oraz pół­noc­ną Afry­kę. Ptaki wy­stę­pu­ją­ce naj­bar­dziej na pół­no­cy wę­dru­ją.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kurhanowy

przy­miot­nik od: kur­han


Źródła:

SJP.pl

Kurhaus

daw­niej: bu­dy­nek w ku­ror­cie, w któ­rym mie­ści­ły się re­sta­u­ra­cje, ka­wiar­nie, ka­sy­na itp.; kur­sal, kur­ha­uz


Źródła:

SJP.pl

Kurhauz

daw­niej: bu­dy­nek w ku­ror­cie, w któ­rym mie­ści­ły się re­sta­u­ra­cje, ka­wiar­nie, ka­sy­na itp.; kur­sal, kur­ha­us


Źródła:

SJP.pl

Kuria

ze­spół ko­le­gial­nych urzę­dów du­chow­nych; curia


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) hist. jed­nost­ka po­dzia­łu oby­wa­te­li w sta­ro­żyt­nym Rzy­mie;

 (1.2) hist. ar­chit. bu­dy­nek po­sie­dzeń se­na­tu w sta­ro­żyt­nym Rzy­mie;

 (1.3) kośc. praw. in­sty­tu­cja ad­mi­ni­stra­cyj­na za­rzą­dza­ją­ca die­cez­ją, na któ­rej czele stoi or­dy­na­riusz;

 (1.4) kośc. praw. in­sty­tu­cja ad­mi­ni­stra­cyj­na za­rzą­dza­ją­ca pro­win­cją za­kon­ną, na któ­rej czele stoi prze­ło­żo­ny pro­win­cjal­ny;

 (1.5) kośc. ar­chit. sie­dzi­ba kurii (1.3) lub kurii (1.4)


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kurialista

1. urzęd­nik kurii, osoba po­wią­za­na z kurią;
2. daw­niej: zwo­len­nik nie­o­gra­ni­czo­nej wła­dzy pa­pie­skiej w Ko­ście­le


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pra­cow­nik kurii


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kurializm

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) rel. dok­try­na w Ko­ście­le ka­to­lic­kim, mó­wią­ca o wyż­szo­ści pa­pie­ża nad so­bo­rem


Ku­ria­lizm – te­o­ria gło­szą­ca wyż­szość pa­pie­ża nad so­bo­rem oraz całym Ko­ścio­łem (od­wrot­ność kon­cy­lia­ryz­mu).


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kurialny

1. przy­miot­nik od: kuria;
2. daw­niej: są­do­wy


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z kurią, od­no­szą­cy się do kurii

 (1.2) taki jak w kurii, wła­ści­wy kurii


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kurianowicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kuriata

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kurier

osoba szyb­ko do­star­cza­ją­ca prze­sył­ki lub wia­do­mo­ści


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) poczt. osoba szyb­ko do­star­cza­ją­ca prze­sył­ki lub wia­do­mo­ści;

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) publ. co­dzien­na ga­ze­ta in­for­ma­cyj­na

 (2.2) telew. co­dzien­ny ser­wis in­for­ma­cyj­ny


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kurierek

1. ko­bie­ta peł­nią­ca funk­cję ku­rie­ra;
2. daw­niej: dy­li­żans pocz­to­wy


Źródła:

SJP.pl

Kurierka

1. ko­bie­ta peł­nią­ca funk­cję ku­rie­ra;
2. daw­niej: dy­li­żans pocz­to­wy


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) forma żeń­ska od: ku­rier


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kurierowy

→ ku­rier (ga­ze­ta lub po­ciąg)


Źródła:

SJP.pl

Kurierski

→ ku­rier (osoba)


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z osobą lub za­wo­dem ku­rie­ra, ku­rier­stwem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kurierstwo

za­ję­cie ku­rie­ra


Źródła:

SJP.pl

Kuriozalnie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) książk. w spo­sób ku­rio­zal­ny


Źródła:

Wiktionary

Kuriozalność

szo­ku­ją­ca nie­do­rzecz­ność


Źródła:

SJP.pl

Kuriozalny

niez­wy­kły, oso­bli­wy, dzi­wacz­ny


przy­miot­nik

 (1.1) wy­jąt­ko­wo oso­bli­wy, bu­dzą­cy zdu­mie­nie swoją niez­wy­kło­ścią lub dzi­wacz­no­ścią


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kuriozum

osoba, rzecz lub zja­wi­sko zdu­mie­wa­ją­ce swoją niez­wy­kło­ścią lub dzi­wacz­no­ścią; cu­rio­sum


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) rzecz lub zja­wi­sko wy­jąt­ko­wo oso­bli­we, które budzi zdu­mie­nie swoją niez­wy­kło­ścią lub dzi­wacz­no­ścią


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kurka

1. chro­nio­ny ptak wodny z rzędu chru­ście­li; ko­kosz­ka wodna;
2. zdrob­nie­nie od: kura;
3. grzyb ja­dal­ny; li­si­ca; pieprz­nik ja­dal­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. mykol. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Cant­ha­rel­lus ci­ba­rius|ref=tak., pieprz­nik ja­dal­ny, ga­tu­nek grzy­ba ja­dal­ne­go;

 (1.2) zool. zob. kurka wodna.

 (1.3) zdrobn. od kura

wy­krzy­knik

 (2.1) eufem. wy­krzy­knik wy­ra­ża­ją­cy po­czu­cie bez­na­dziej­no­ści, bez­rad­no­ści lub znie­cier­pli­wie­nia

forma rze­czow­ni­ka.

 (3.1) D. lp. od: kurek


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kurki

forma rze­czow­ni­ka.

 (1.1) D. lp., M. i B. plu­ral|kurka.


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kurkiewicz

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kurkowate

ro­dzi­na mor­skich ryb pro­mie­nio­płet­wych z rzędu skor­pe­noksz­tałt­nych


Kur­ko­wa­te, kurki (Tri­gli­dae) – ro­dzi­na mor­skich ryb skor­pe­noksz­tałt­nych (Scor­pa­e­ni­for­mes).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kurkowaty

o ce­chach kur­ko­wa­tych (ro­dzi­na ryb)


Źródła:

SJP.pl

Kurkowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kurkowy

→ kurek


Patrz:kurek

Źródła:

SJP.pl

Kurkuma

1. ro­śli­na z ro­dzi­ny im­bi­ro­wa­tych, o barw­nych kwia­tach i mię­si­stych kłą­czach; ostryż, sza­fra­niec, żół­cień;
2. przy­pra­wa o in­ten­syw­nie żół­tej bar­wie, otrzy­my­wa­na z kłą­czy tej ro­śli­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. bot. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Cur­cu­ma|ref=tak., ostryż, ostryż długi

 (1.2) kulin. przy­pra­wa z kłą­czy kur­ku­my (1.1), bar­wią­ca po­tra­wy na żółto


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kurkumina

żół­to­po­ma­rań­czo­wy barw­nik otrzy­my­wa­ny z kłą­czy kur­ku­my


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) chem. żółty barw­nik po­zy­ski­wa­ny z kur­ku­my;


Nie mylić z: Kur­ku­li­na.

Kur­ku­mi­na ("E100") – or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny zbu­do­wa­ny z dwóch reszt fe­ru­lo­i­lo­wych po­łą­czo­nych ato­mem węgla. Jest prze­ci­wut­le­nia­czem po­li­fe­no­lo­wym. Sto­so­wa­ny jako żół­to­po­ma­rań­czo­wy barw­nik spo­żyw­czy; skład­nik m.in. przy­pra­wy curry.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kurkumowy

→ kur­ku­ma


Patrz:kurkuma

Źródła:

SJP.pl

Kurlandczyk

miesz­ka­niec Kur­lan­dii


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Kur­lan­dii


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kurlandia

1. kra­i­na hi­sto­rycz­na na Łot­wie, po­łud­nio­wa część daw­nych In­flant;
2. dawne pań­stwo w Eu­ro­pie; Księ­stwo Kur­lan­dii i Se­mi­ga­lii


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. kra­i­na hi­sto­rycz­na w za­chod­niej czę­ści Łotwy na pół­wy­spie nad Bał­ty­kiem;

 (1.2) hist. księ­stwo Kur­lan­dii i Se­mi­ga­lii


Kur­lan­dia (łot. "Ku­rze­me" – zie­mia Kurów, niem. "Kur­land") – kra­i­na hi­sto­rycz­na w za­chod­niej czę­ści Łotwy na pół­wy­spie nad Bał­ty­kiem. Nazwa po­cho­dzi od ło­tew­skie­go ple­mie­nia Kurów (Ku­ro­nów). W szer­szym kon­tek­ście nazwa uży­wa­na na okre­śle­nie Księ­stwa Kur­lan­dii i Se­mi­ga­lii.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kurlandka

miesz­kan­ka Kur­lan­dii


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Kur­lan­dii


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kurlandzki

przy­miot­nik od: Kur­lan­dia


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy Kur­lan­dii


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kurmandżi

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) jęz. język z grupy irań­skiej, two­rzą­cy wraz z so­ra­ni oraz kil­ko­ma in­ny­mi po­krew­ny­mi ję­zy­ka­mi i dia­lek­ta­mi tzw. ma­kro­ję­zyk kur­dyj­ski;


Źródła:

Wiktionary

Kurna

taki, w któ­rym dym z pa­le­ni­ska wy­do­sta­je się ot­wo­ra­mi w ścia­nach i dachu


wy­krzy­knik

 (1.1) pot. eufem. uży­wa­ny jako prze­kleń­stwo

forma przy­miot­ni­ka.

 (2.1) ż. lp. od: kurny


Kurna – wieś w Esto­nii, w pro­win­cji Harju, w gmi­nie Rae.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kurniawa

re­gio­nal­nie: za­mieć śnież­na, za­dym­ka; kur­nia­wi­ca, ku­rza­wa


Źródła:

SJP.pl

Kurniawica

re­gio­nal­nie: za­mieć śnież­na, za­dym­ka; kur­nia­wa, ku­rza­wa


Źródła:

SJP.pl

Kurnicki

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kurniczek

zdrob­nia­le kur­nik


Źródła:

SJP.pl

Kurnik

1. po­mie­szcze­nie dla dro­biu;
2. po­tocz­nie o małym, nędz­nym bu­dyn­ku


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) roln. po­mie­szcze­nie go­spo­dar­cze dla kur;

 (1.2) daw. kulin. pie­róg we­sel­ny z na­dzie­niem z do­dat­kiem mięsa ku­rze­go;

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) daw. gw-pl|War­sza­wa. hand­larz dro­biem


Nie mylić z: Kór­nik.

Kur­nik – bu­dy­nek go­spo­dar­czy przez­na­czo­ny do ho­dow­li dro­biu, zwła­szcza kur.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kurnikarz

ho­dow­ca dro­biu


Źródła:

SJP.pl

Kurnikowy

→ kur­nik


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z kur­ni­kiem


Patrz:kurnik

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kurnosy

ma­ją­cy krót­ki, za­dar­ty nos


Źródła:

SJP.pl

Kurny

taki, w któ­rym dym z pa­le­ni­ska wy­do­sta­je się ot­wo­ra­mi w ścia­nach i dachu


przy­miot­nik

 (1.1) przest. (o bu­dyn­ku, po­mie­szcze­niu, piecu) dymny, dy­mią­cy (bo po­zba­wio­ny ko­mi­na)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kuro-Siwo

mor­ski prąd


Źródła:

SJP.pl

Kurobród

ro­dzaj pta­ków z ro­dzi­ny ko­ral­ni­ków


Źródła:

SJP.pl

Kuroczub

ga­tu­nek ptaka z ro­dzi­ny ku­ro­wa­tych


Ku­ro­czub ("Pu­cra­sia ma­cro­lop­ha") – ga­tu­nek du­że­go ptaka z ro­dzi­ny ku­ro­wa­tych (Pha­sia­ni­dae), po­dro­dzi­ny ba­żan­tów (Pha­sia­ni­nae). Wy­stę­pu­je w Hi­ma­la­jach i na po­łud­nie od nich oraz w Chi­nach. Nie jest za­gro­żo­ny wy­gi­nię­ciem.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kurokrad

rzad­ko: zło­dziej kur


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) zło­dziej zaj­mu­ją­cy się kra­dzie­żą kur


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kurol

ga­tu­nek ptaka, bę­dą­cy je­dy­nym przed­sta­wi­cie­lem rzędu i ro­dzi­ny ku­ro­li


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) syst. ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Lep­to­so­mus di­sco­lor|Her­mann|ref=tak., ga­tu­nek ptaka z ro­dza­ju Lep­to­so­mus, wy­stę­pu­ją­ce­go na Ma­da­ga­ska­rze;

 (1.2) ornit. ptak z ga­tun­ku ku­ro­li (1.1)


Kurol ("Lep­to­so­mus di­sco­lor") – ga­tu­nek śred­niej wiel­ko­ści ptaka, bę­dą­cy je­dy­nym przed­sta­wi­cie­lem rzędu (Lep­to­so­mi­for­mes) i ro­dzi­ny (Lep­to­so­mi­dae) ku­ro­li. Wy­stę­pu­je je­dy­nie na Ma­da­ga­ska­rze i Ko­mo­rach. Nie jest za­gro­żo­ny wy­gi­nię­ciem.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kurole

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) syst. ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Lep­to­so­ma­ti­dae|Blyth|ref=tak., rząd pta­ków z in­fra­gro­ma­dy pta­ków ne­o­gna­tycz­nych, wy­stę­pu­ją­cych na Ma­da­ga­ska­rze i Ko­mo­rach;

forma rze­czow­ni­ka|ro­dzaj=mę­skoz­wie­rzę­cy.

 (2.1) M., B. i W. lm. od: kurol


Źródła:

Wiktionary

Kuroliszek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) etn. le­gen­dar­na isto­ta wiel­ko­ści in­dy­ka, po­kry­ta pie­rzem, z nie­to­pe­rzo­wa­ty­mi skrzy­dła­mi i sępim dzio­bem


Źródła:

Wiktionary

Kuronia

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) hist. geogr. Kur­lan­dia (kra­i­na ge­o­gra­ficz­na)


Źródła:

Wiktionary

Kuroniówka

1. zupa dla ubo­gich i be­zdom­nych go­to­wa­na przez miej­skie oś­rod­ki po­mo­cy spo­łecz­nej (akcja za­po­cząt­ko­wa­na przez J. Ku­ro­nia)
2. po­tocz­nie za­si­łek dla bez­ro­bot­nych


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) hist. pot. zupa wy­da­wa­na cha­ry­ta­tyw­nie przez in­sty­tu­cje pań­stwo­we


Ku­ro­niów­ka – po­tocz­ne okre­śle­nie dar­mo­we­go po­sił­ku (zaz­wy­czaj zupy) dla osób bied­nych. Zupa ([]) wy­da­wa­na była na uli­cach War­sza­wy miesz­kań­com mia­sta na po­cząt­ku lat 90. XX w., m.in. oso­bi­ście przez ów­czes­ne­go mi­ni­stra pracy i po­li­ty­ki so­cjal­nej Jacka Ku­ro­nia, stąd nazwa.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kuropatnicki

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kuropatnik

ga­tu­nek ptaka z ro­dzi­ny ku­ro­wa­tych


Ku­ro­pat­nik ( Töppendorf) – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie strze­liń­skim, w gmi­nie Strze­lin.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kuropatwa

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Per­dix per­dix|ref=tak., polny ptak łowny, ży­wią­cy się m.in. ston­ką ziem­nia­cza­ną;

 (1.2) daw. zręcz­no­ścio­wa za­ba­wa dwóch osób z uży­ciem książ­ki


Źródła:

Wiktionary

Kuropatwi

przy­miot­nik

 (1.1) cha­rak­te­ry­stycz­ny dla ku­ro­pat­wy; do­ty­czą­cy, od­no­szą­cy się do ku­ro­pat­wy


Źródła:

Wiktionary

Kuropatwiak

ro­dzaj pta­ków z po­dro­dzi­ny ba­żan­tów


Źródła:

SJP.pl

Kuropatwiany

zie­lo­no­nóż­ka ku­ro­pat­wia­na - pol­ska rasa kur ogól­no­u­żyt­ko­wych


Źródła:

SJP.pl

Kuropatwiarnia

po­mie­szcze­nie do ho­dow­li ku­ro­patw


Źródła:

SJP.pl

Kuropatwiński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kuropaty

miej­sco­wość na Bia­ło­ru­si


Ku­ro­pa­ty (biał. Курапа́ты, ros. Куропаты) – uro­czy­sko na skra­ju Miń­ska na Bia­ło­ru­si, w któ­rym od­kry­te zo­sta­ły ma­so­we groby ludzi roz­strze­la­nych przez NKWD w la­tach 1937–1941.

Licz­ba ofiar nie jest do­kład­nie znana i może wy­no­sić:

Od 1993 r. uro­czy­sko Ku­ro­pa­ty znaj­du­je się w Pań­stwo­wym Spi­sie Za­byt­ków Hi­sto­rycz­no-Kul­tu­ro­wych Re­pu­bli­ki Bia­ło­ru­si jako miej­sce po­chów­ku ofiar re­pre­sji po­li­tycz­nych lat 30.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kurorcik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od ku­rort


Źródła:

Wiktionary

Kurort

miej­sco­wość re­kre­a­cyj­na, uz­dro­wi­sko


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) miej­sco­wość wy­po­czyn­ko­wa


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kurortowy

→ ku­rort


Patrz:kurort

Źródła:

SJP.pl

Kuros

typ po­są­gu w sta­ro­żyt­nej Gre­cji, wi­ze­ru­nek na­gie­go mło­dzień­ca


Kuros ( κοῦρος – mło­dzie­niec) – typ po­są­gu w sztu­ce sta­ro­żyt­nej Gre­cji, cha­rak­te­ry­stycz­ny dla ar­cha­icz­nej rzeź­by mo­nu­men­tal­nej.

Przed­sta­wia sto­ją­ce­go, na­gie­go, mło­de­go męż­czyz­nę z fa­li­sty­mi wło­sa­mi i za­gad­ko­wym uśmie­chem („ar­cha­icz­ny uśmiech”) na twa­rzy, z rę­ka­mi opu­szczo­ny­mi wzdłuż ciała lub zgię­ty­mi w łok­ciach, a lewą nogą lekko wy­su­nię­tą na­przód.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kurosawa

[czy­taj:
a) ku­ro­sa­wa albo
b) ku­ro­sa­ła, ku­ro­sa­wie - ku­ro­sa­le] Akira Ku­ro­sa­wa (1910-98), ja­poń­ski re­ży­ser i sce­na­rzy­sta fil­mo­wy


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kurowate

ro­dzi­na pta­ków z rzędu grze­bią­cych; ba­żan­to­wa­te, ku­ra­ko­wa­te


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) syst. ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Pha­sia­ni­dae|Hors­field|ref=tak., ro­dzi­na pta­ków z rzędu grze­bią­cych;


Ku­ro­wa­te, ba­żan­to­wa­te (Pha­sia­ni­dae) – ro­dzi­na pta­ków z rzędu grze­bią­cych (Gal­li­for­mes). Obej­mu­je ga­tun­ki grze­bią­ce, za­miesz­ku­ją­ce Eu­raz­ję, Afry­kę, Au­stra­laz­ję i Ame­ry­kę Pół­noc­ną.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kurowaty

o ce­chach ku­ro­wa­tych (ro­dzi­na pta­ków)


Źródła:

SJP.pl

Kurować

1. prze­pro­wa­dzać ku­ra­cję;
2. ku­ro­wać się - pod­da­wać się ku­ra­cji; ku­ro­wać sa­me­go sie­bie; le­czyć się


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. wy­ku­ro­wać)

 (1.1) med. do­pro­wa­dzać do zdro­wia; sto­so­wać za­bie­gi lecz­ni­cze; prze­pro­wa­dzać ku­ra­cję

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny ku­ro­wać się (dk. wy­ku­ro­wać się)

 (2.1) med. pod­da­wać się ku­ra­cji; do­pro­wa­dzać sie­bie do zdro­wia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kurowianin

miesz­ka­niec Ku­ro­wa (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Kurowianka

miesz­kan­ka Ku­ro­wa (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Kurowice

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Kurowicki

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kurowo

nazwa kilku wsi i osad w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kurowski

→ Kurów, → Ku­ro­wo


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z miej­sco­wo­ścią Ku­ro­wo, do­ty­czą­cy miej­sco­wo­ści Ku­ro­wo

 (1.2) zwią­za­ny z miej­sco­wo­ścią Kurów, do­ty­czą­cy miej­sco­wo­ści Kurów


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Patrz:Kurów, → Kurowo

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kurozwęcki

→ Ku­roz­wę­ki


Patrz:Kurozwęki

Źródła:

SJP.pl

Kurozwęki

wieś w Pol­sce


Ku­roz­wę­ki – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim, w po­wie­cie sta­szow­skim, w gmi­nie miej­sko-wiej­skiej Sta­szów. Ma sta­tus so­łect­wa.

Pry­wat­ne mia­sto szla­chec­kie lo­ko­wa­ne w 1400 roku, w dru­giej po­ło­wie XVI wieku po­ło­żo­ne było w po­wie­cie wi­ślic­kim w wo­je­wództ­wie san­do­mier­skim. Ku­roz­wę­ki były mia­stem do 1870 roku.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kuroń

naz­wi­sko, m.in. Jacek Kuroń (1934-2004) - po­li­tyk, współt­wór­ca po­ro­zu­mie­nia Okrą­głe­go Stołu


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kuroński

do­ty­czą­cy Kurów


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Ku­ro­nią lub Ku­ra­mi, do­ty­czą­cy Ku­ro­nii lub Kurów


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kuroślep

ina­czej: kurza śle­po­ta


Źródła:

SJP.pl

Kurp

1. cho­dak, łapeć ple­cio­ny z łyka;
2. ta­niec zbli­żo­ny do ma­zu­ra i ku­ja­wia­ka, po­spo­li­ty na Kur­piach


rze­czow­nik

 (1.1) stpol. stary but


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kurpanik

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kurpianka

człon­ki­ni lud­no­ści po­cho­dze­nia ma­zur­skie­go, za­miesz­ku­ją­cej te­re­ny puszcz: Kur­piow­skiej i Bia­łej


Źródła:

SJP.pl

Kurpie

ro­dzaj obu­wia no­szo­ne­go daw­niej przez Kur­piów


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. część Ma­zo­wsza;


Kur­pie – grupa et­no­gra­ficz­na lud­no­ści pol­skiej, za­miesz­ku­ją­ca te­re­ny dwóch puszcz ma­zo­wiec­kich: Pu­szczy Zie­lo­nej (zwa­nej też: Pu­szczą Kur­piow­ską lub Za­gaj­ni­cą) i Pu­szczy Bia­łej, funk­cjo­nu­ją­ca rów­nież jako okre­śle­nie re­gio­nu kur­piow­skie­go (ina­czej: Kur­piow­szczyz­na). Gra­ni­ca od­dzie­la­ją­ca obie pu­szcze dzie­li re­gion na Kur­pie Zie­lo­ne i Kur­pie Białe.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kurpiel

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kurpiewski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kurpiowski

do­ty­czą­cy Kur­piów albo Kur­piow­szczyz­ny, cha­rak­te­ry­stycz­ny dla Kur­piów


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Kur­pia­mi, do­ty­czą­cy Kurpi, wy­wo­dzą­cy się z Kurpi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kurpiowszczyzna

tra­dy­cje i ogół Kur­piów


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. część Ma­zo­wsza


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kurpisz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kurpiński

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kurrenta

odręcz­ne pismo go­tyc­kie


Źródła:

SJP.pl

Kurs

1. kie­ru­nek po­ru­sza­nia się, np. okrę­tu;
2. szko­le­nie, naj­czę­ściej fa­kul­ta­tyw­ne;
3. cena pa­pie­rów war­to­ścio­wych, walut;
4. kie­ru­nek w po­li­ty­ce;
5. po­tocz­nie: obieg (pu­ścić coś w kurs), orien­ta­cja (wy­paść z kursu), praca (być w kur­sie);
6. po­tocz­nie: prze­jazd tak­sów­ką


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) eduk. cykl lek­cji, tek­stów, au­dy­cji itp. słu­żą­cy zdo­by­ciu wie­dzy na jakiś temat

 (1.2) żegl. kie­ru­nek ruchu stat­ku, także sa­mo­lo­tu; trasa ta­kie­go ruchu

 (1.3) ekon. fi­nans. cena walut, akcji itp.; zmia­na tej ceny w cza­sie


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kurs-Konferencja

kurs szko­le­nio­wy w for­mie kon­fe­ren­cji; kur­skon­fe­ren­cja, kur­so­kon­fe­ren­cja


Źródła:

SJP.pl

Kursa

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kursal

daw­niej: bu­dy­nek w ku­ror­cie, w któ­rym mie­ści­ły się re­sta­u­ra­cje, ka­wiar­nie, ka­sy­na itp.; kur­ha­uz, kur­ha­us


Źródła:

SJP.pl

Kursancki

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kur­san­tem, do­ty­czą­cy kur­san­ta, przez­na­czo­ny dla niego


Źródła:

Wiktionary

Kursant

uczest­nik kursu, szko­le­nia; kur­so­wicz


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba bio­rą­ca udział w kur­sie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kursantka

→ kur­sant


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) uczest­nicz­ka kursu


Kur­sant­ka ( Курси́стка) – obraz olej­ny Ni­ko­ła­ja Ja­ro­szen­ki na­ma­lo­wa­ny w 1883 roku w dwóch wer­sjach. W tym samym roku ek­spo­no­wa­no obraz w Pe­ters­bur­gu, na wy­sta­wie Pie­ried­wiż­ni­ków. Na obra­zie przed­sta­wio­na zo­sta­ła, która wów­czas była słu­chacz­ką (kur­sant­ką) kur­sów Be­stu­że­wa.


Patrz:kursant

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kursi

bo­ga­to zdo­bio­ny pul­pit pod księ­gi, zwła­szcza pod Koran; rahla


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kursik

zdrob­nie­nie od: kurs


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od kurs


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kursista

daw­niej: kur­sant - uczest­nik kursu, szko­le­nia


Źródła:

SJP.pl

Kursistka

daw­niej: kur­sant­ka - uczest­nicz­ka kursu, szko­le­nia


Źródła:

SJP.pl

Kursk

mia­sto w Rosji


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w za­chod­niej czę­ści Rosji, sto­li­ca ob­wo­du kur­skie­go, miej­sce wiel­kiej bitwy pan­cer­nej w 1943 roku;


Kursk ( Курск) – mia­sto w za­chod­niej Rosji, sto­li­ca ob­wo­du kur­skie­go. Jest także cen­trum ad­mi­ni­stra­cyj­nym kur­skie­go re­jo­nu, w któ­re­go skład jed­nak nie wcho­dzi sta­no­wiąc sa­mo­dziel­ną jed­nost­kę ad­mi­ni­stra­cyj­ną ob­wo­du (okręg miej­ski).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kurski

zwią­za­ny z miej­sco­wo­ścią Kursk


przy­miot­nik

 (1.1) po­cho­dzą­cy z Kur­ska albo do­ty­czą­cy tego mia­sta


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kurskonferencja

kurs szko­le­nio­wy w for­mie kon­fe­ren­cji; kurs-kon­fe­ren­cja, kur­so­kon­fe­ren­cja


Źródła:

SJP.pl

Kursograf

urzą­dze­nie na­wi­ga­cyj­ne sa­mo­czyn­nie wy­ko­nu­ją­ce wy­kres kursu stat­ku na mapie


Źródła:

SJP.pl

Kursokonferencja

kurs szko­le­nio­wy w for­mie kon­fe­ren­cji; kur­skon­fe­ren­cja, kurs-kon­fe­ren­cja


Źródła:

SJP.pl

Kursomierz

przy­rząd do wyz­na­cza­nia kursu stat­ku


Źródła:

SJP.pl

Kursor

daw­niej: po­sła­niec


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) in­form. wskaź­nik na ekra­nie mo­ni­to­ra kom­pu­te­ro­we­go po­ru­sza­ją­cy się wraz z ru­cha­mi myszy kom­pu­te­ro­wej;

 (1.2) in­form. wskaź­nik na ekra­nie mo­ni­to­ra kom­pu­te­ro­we­go wyz­na­cza­ją­cy miej­sce wpi­sy­wa­nia zna­ków z kla­wia­tu­ry

 (1.3) in­form. tym­cza­so­wa struk­tu­ra słu­żą­ca do po­bie­ra­nia wy­ni­ku za­py­ta­nia SQL w sy­ste­mach za­rzą­dza­nia bazą da­nych;

 (1.4) daw. koń wy­ści­go­wy

 (1.5) daw. osoba wy­sy­ła­na z pilną wia­do­mo­ścią, pis­mem, prze­sył­ką itp.


Kur­sor ( cur­sor „bie­gacz”) – ru­cho­my znacz­nik wyś­wiet­la­ny na wyś­wiet­la­czu, słu­żą­cy do wska­zy­wa­nia miej­sca, w któ­rym ope­ra­tor za­mie­rza pod­jąć jakąś akcję. Za­leż­nie od urzą­dze­nia i ro­dza­ju wy­ko­ny­wa­nej pracy znacz­nik ten może przy­bie­rać różne kształ­ty i ko­lo­ry; w pew­nych przy­pad­kach może to być nawet krót­ka ani­ma­cja. Kształt kur­so­ra in­for­mu­je ope­ra­to­ra o ak­tu­al­nych moż­li­wo­ściach dzia­ła­nia.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kursorowy

→ kur­sor


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy kur­so­ra


Patrz:kursor

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kursować

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) prze­by­wać re­gu­lar­nie okre­ślo­ną trasę

 (1.2) pot. żart. prze­mie­szczać się po­spiesz­nie tam i z po­wro­tem

 (1.3) być w obie­gu

 (1.4) być prze­ka­zy­wa­nym nie­o­fi­cjal­nie wielu oso­bom


Źródła:

Wiktionary

Kursowicz

uczest­nik kursu, szko­le­nia; kur­sant


Źródła:

SJP.pl

Kursowiczka

uczest­nicz­ka kursu, szko­le­nia; kur­sant­ka


Źródła:

SJP.pl

Kursowy

→ kurs


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kur­sem (okre­ślo­nym kie­run­kiem w prze­strze­ni)

 (1.2) zwią­za­ny z kur­sem wy­mia­ny walut

 (1.3) zwią­za­ny z kur­sem (szko­le­nia­mi)

 (1.4) zwią­za­ny z kur­sem, kur­so­wa­niem


Patrz:kurs

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kursywa

ita­li­ka, ita­lik;
1. druk po­chy­ły, na­śla­du­ją­cy pismo ręcz­ne; czcion­ki tego druku;
2. oz­na­cze­nie tej od­mia­ny pisma, zwy­kle w rę­ko­pi­sie, za po­mo­cą linii fa­li­stej;
3. ręcz­ne pismo po­chy­łe; pismo rzym­skie pow­sta­łe przez łą­cze­nie liter przy poś­piesz­nym pi­sa­niu


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) po­ligr. po­chy­lo­ne pismo dru­kar­skie, na­śla­du­ją­ce pismo odręcz­ne

 (1.2) oz­na­cze­nie – zaz­wy­czaj w rę­ko­pi­sie – tek­stu, który po­wi­nien być wy­kur­sy­wio­ny w druku

 (1.3) odręcz­ne pismo po­chy­łe

 (1.4) rzym­skie pismo pow­sta­łe na sku­tek szyb­kie­go pi­sa­nia


Kur­sy­wa – od­mia­na pisma, zaz­wy­czaj po­chy­ła, o cha­rak­te­rze bar­dziej płyn­nym niż an­tyk­wa, choć na­wią­zu­ją­ca do niej sty­lem. Wy­wo­dzi się z odręcz­ne­go pisma ka­ro­liń­skie­go i roz­wi­nę­ła się w XV-wiecz­nych Wło­szech. Więk­szość kur­syw (choć nie wszyst­kie) jest po­chy­lo­na w prawo pod kątem ok. 2–20 stop­ni. Zaz­wy­czaj kur­sy­wa jest jedną z trzech pod­sta­wo­wych od­mian kroju pisma, obok od­mia­ny pro­stej (an­tyk­wy) i po­gru­bio­nej.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kursywić

cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny

 (1.1) po­chy­lać tekst, sto­so­wać kur­sy­wę


Źródła:

Wiktionary

Kursywny

przy­po­mi­na­ją­cy kro­jem liter odręcz­ne pismo rzym­skie, pi­sa­ny po­chy­łą czcion­ką przy­po­mi­na­ją­cą pismo odręcz­ne


Źródła:

SJP.pl

Kurszany

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Lit­wie, w okrę­gu sza­wel­skim.


Kur­sza­ny (lit. "Kuršėnai") – mia­sto (13 854 mieszk.) na Lit­wie po­ło­żo­ne 23 km od Szaw­li, w okrę­gu sza­wel­skim.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kurszczanin

miesz­ka­niec Kur­ska (mia­sta w Fe­de­ra­cji Ro­syj­skiej)


Źródła:

SJP.pl

Kurszczanka

miesz­kan­ka Kur­ska (mia­sta w Fe­de­ra­cji Ro­syj­skiej)


Źródła:

SJP.pl

Kurszczyzna

lek­ce­wa­żą­co: pro­pa­gan­do­wy, stron­ni­czy styl TVP za rzą­dów PiS i Jacka Kur­skie­go


Źródła:

SJP.pl

Kurszewski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kurt

1. duża kurt­ka;
2. luźna ko­szu­la za ko­la­na, tra­dy­cyj­ny strój męski w In­diach i kra­jach arab­skich


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) kulin. tra­dy­cyj­ny środ­ko­wo­az­ja­tyc­ki wyrób z su­szo­ne­go bia­łe­go sera lub jo­gur­tu w po­sta­ci bry­łek lub kulek wiel­ko­ści cze­re­śni w sol­nej otocz­ce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kurta

1. duża kurt­ka;
2. luźna ko­szu­la za ko­la­na, tra­dy­cyj­ny strój męski w In­diach i kra­jach arab­skich


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zgrub. kurt­ka

 (1.2) duża kurt­ka


Kurta – część tra­dy­cyj­ne­go stro­ju mę­skie­go no­szo­ne­go głów­nie w In­diach, ale też w kra­jach arab­skich. Jest to luźna ko­szu­la się­ga­ją­ca zwy­kle za ko­la­na. Ma­te­ria­ły, z któ­rych kurta jest wy­ko­na­na jak i ich ko­lo­ry­sty­ka są róż­no­rod­ne.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kurtaczek

przed­sta­wi­ciel ro­dzi­ny pta­ków z rzędu wró­blo­wych


Źródła:

SJP.pl

Kurtaczki

przed­sta­wi­ciel ro­dzi­ny pta­ków z rzędu wró­blo­wych


Kur­tacz­ki (Pit­ti­dae) – ro­dzi­na pta­ków z rzędu wró­blo­wych (Pas­se­ri­for­mes). Za­li­cza się do niej ponad czter­dzie­ści ga­tun­ków.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kurtaksa

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) przest. opła­ta za pobyt w uz­dro­wi­sku


Źródła:

Wiktionary

Kurtałka

po­tocz­ne zdrob­nie­nie od: kurt­ka; kur­tecz­ka


Źródła:

SJP.pl

Kurtaż

daw­niej: wy­na­gro­dze­nie ma­kle­ra gieł­do­we­go; co­ur­ta­ge, pro­wiz­ja ma­kler­ska


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) przest. wy­na­gro­dze­nie pła­co­ne poś­red­ni­ko­wi (np. ma­kle­ro­wi czy bro­ke­ro­wi) za świad­czo­ne usłu­gi w tran­sak­cjach kupna i sprze­da­ży to­wa­rów i usług


Kur­taż – (fr. "co­ur­ta­ge") – wy­na­gro­dze­nie, czyli pro­wiz­ja, którą po­bie­ra­ją ma­kle­rzy i agen­ci gieł­do­wi od za­wie­ra­nych na gieł­dzie tran­sak­cji.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kurteczka

zdrob­nie­nie od: kurt­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. zdrobn. od: kurt­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kurtek

krót­kie wierzch­nie okry­cie


Źródła:

SJP.pl

Kurtewka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|War­sza­wa. krót­ka dam­ska kurt­ka


Źródła:

Wiktionary

Kurtiak

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kurtka

krót­kie wierzch­nie okry­cie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) kraw. krót­kie okry­cie wierzch­nie;


Kurt­ka – ro­dzaj krót­kie­go pła­szcza się­ga­ją­ce­go zaz­wy­czaj w oko­li­ce bio­der. Odzież zróż­ni­co­wa­na w for­mie w za­leż­no­ści od epoki i pa­nu­ją­cej mody. Współ­czes­ne kurt­ki szyte są zaz­wy­czaj z ma­te­ria­łów chro­nią­cych przed wa­run­ka­mi at­mos­fe­rycz­ny­mi i wy­po­sa­ża­ne w kie­sze­nie (choć nie jest to re­gu­łą). Po­pu­lar­ny ele­ment co­dzien­ne­go ubio­ru, uni­for­mów oraz odzie­ży ochron­nej


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kurtkowy

→ kurt­ka


Patrz:kurtka

Źródła:

SJP.pl

Kurtodrozdy

ro­dzi­na pta­ków z rzędu wró­blo­wych; ty­ma­lie, ty­ma­lio­wa­te


Źródła:

SJP.pl

Kurtoza

miara kon­cen­tra­cji i spła­szcze­nia roz­kła­du, sto­so­wa­na w sta­ty­sty­ce i ra­chun­ku praw­do­po­do­bień­stwa


Kur­to­za (z gr. "κυρτός, kyr­tos, kur­tos" – "wy­dę­ty") – jedna z miar kształ­tu roz­kła­du praw­do­po­do­bień­stwa war­to­ści cechy sta­ty­stycz­nej.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kurtuazja

grzecz­ność, kul­tu­ra, ga­lan­te­ria


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) wy­szu­ka­na, ofi­cjal­na uprzej­mość i takt w za­cho­wa­niu


Za­su­ge­ro­wa­no, aby "Sa­vo­ir-vivre" Nie opi­sa­no po­wo­du pro­po­zy­cji in­te­gra­cji.

Kur­tu­az­ja (z fr. "co­ur­to­i­sie") – uprzej­mość, wy­szu­ka­na grzecz­ność, ga­lan­te­ria, sto­sow­ny gest. W śred­nio­wie­czu bar­dzo mocno zwią­za­na z za­sa­da­mi ety­kie­ty.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kurtuazyjność

uprzej­me, tak­tow­ne za­cho­wa­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co kur­tu­a­zyj­ne; cecha tych, któ­rzy są kur­tu­a­zyj­ni


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kurtuazyjny

wy­szu­ka­nie uprzej­my, za­cho­wu­ją­cy takt w swoim za­cho­wa­niu


Źródła:

SJP.pl

Kurtyka

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kurtyna

1. za­sło­na w te­a­trze od­dzie­la­ją­ca wi­dow­nię od sceny;
2. ba­rie­ra od­dzie­la­ją­ca od sie­bie dwa ob­sza­ry


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) teatr. za­sło­na od­dzie­la­ją­ca scenę od wi­dow­ni


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kurtyniarz

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) teatr. pra­cow­nik ob­słu­gu­ją­cy kur­ty­nę w te­a­trze


Źródła:

Wiktionary

Kurtynka

zdrob­nie­nie od: kur­ty­na


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od: kur­ty­na


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kurtynowy

przy­miot­nik od: kur­ty­na


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy kur­ty­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kurtyzana

1. ko­chan­ka, utrzy­man­ka wy­so­ko po­sta­wio­nych męż­czyzn;
2. ko­bie­ta lek­kich oby­cza­jów; pro­sty­tut­ka, nie­rząd­ni­ca


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) przest. utrzy­man­ka kogoś wy­so­ko po­sta­wio­ne­go

 (1.2) przest. pro­sty­tut­ka


Kur­ty­za­na (wł. "cor­te­gia­na", z fr. "co­ur­ti­sa­ne") – słowo to oz­na­cza­ło wła­ści­wie damę dworu. Jako „ko­bie­ta lek­kich oby­cza­jów” ter­min "kur­ty­za­na" za­czął funk­cjo­no­wać do­pie­ro w Odro­dze­niu. Kur­ty­za­ny to pro­sty­tut­ki spę­dza­ją­ce życie w wiel­kim świe­cie po­zo­sta­ją­ce na utrzy­ma­niu moż­nych ko­chan­ków.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kurtyzanować

daw­niej: za­cho­wy­wać się jak kur­ty­za­na - ko­chan­ka wy­so­ko po­sta­wio­nych osób


Źródła:

SJP.pl

Kurtyzować

1. ob­ci­nać, przy­ci­nać zwie­rzę­ciu ogon lub uszy, zgod­nie z wy­ma­ga­nia­mi czy­sto­ści rasy; prze­pro­wa­dzać kur­ty­za­cję;
2. ogra­ni­czać pod wzglę­dem roz­mia­rów lub licz­by


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. skur­ty­zo­wać)

 (1.1) zo­o­techn. prze­pro­wa­dzać za­bieg chi­rur­gicz­ny po­le­ga­ją­cy na am­pu­ta­cji lub znacz­nym skró­ce­niu ogona zwie­rzę­cia (zaz­wy­czaj psa lub konia)

 (1.2) książk. przen. do­ko­ny­wać re­duk­cji roz­mia­ru, li­czeb­no­ści lub za­kre­su cze­goś; ogra­ni­czać, okra­wać lub prze­ry­wać trwa­ją­ce dzia­ła­nia lub pro­ce­sy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kuru

nie­u­le­czal­na cho­ro­ba


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) med. śmier­tel­na, nie­u­le­czal­na cho­ro­ba za­kaź­na, en­ce­fa­lo­pa­tia gąb­cza­sta u ludzi;


Kuru, po­pu­lar­nie „śmie­ją­ca się śmierć” ( curu, kuru; nazwa od cza­sow­ni­ka „drżeć” w ję­zy­ku ple­mie­nia Fore: "kuria", "guria") – za­wsze śmier­tel­na, nie­u­le­czal­na cho­ro­ba za­kaź­na wy­wo­ły­wa­na przez prio­ny, do­ty­czą­ca tkan­ki ner­wo­wej, bę­dą­ca za­ra­zem pier­wszą opi­sa­ną za­kaź­ną en­ce­fa­lo­pa­tią gąb­cza­stą u ludzi. Wy­kry­to ją po raz pier­wszy u czło­wie­ka, lecz w 1966 roku prze­nie­sio­na zo­sta­ła na szym­pan­sy.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kuruc

uczest­nik wę­gier­skie­go pow­sta­nia prze­ciw Habs­bur­gom


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kurulny

od­no­szą­cy się do kurii; np. edyl ku­rul­ny


przy­miot­nik

 (1.1) hist. od­no­szą­cy się do kurii, zwią­za­ny z kurią (jako miej­scem po­sie­dzeń se­na­tu i sądu w sta­ro­żyt­nym Rzy­mie)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kururu

płaz be­zo­go­no­wy z ro­dzi­ny ro­pu­cho­wa­tych, ja­do­wi­ty (może uśmier­cić lub spa­ra­li­żo­wać zwie­rzę wiel­ko­ści kró­li­ka), wy­stę­pu­ją­cy w po­łud­nio­wej i środ­ko­wej Ame­ry­ce; aga, ro­pu­cha ol­brzy­mia


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) zool. zob. aga.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kurusz

zdaw­ko­wa mo­ne­ta tu­rec­ka; 100 ku­ru­szy = 1 lira tu­rec­ka


Źródła:

SJP.pl

Kurw

wul­gar­nie: pro­sty­tut­ka lub ko­bie­ta pro­wa­dzą­ca życie nie­mo­ral­ne; dziw­ka


Źródła:

SJP.pl

Kurwa

wul­gar­nie: pro­sty­tut­ka lub ko­bie­ta pro­wa­dzą­ca życie nie­mo­ral­ne; dziw­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) wulg. pro­sty­tut­ka

 (1.2) wulg. ko­bie­ta pro­wa­dzą­ca roz­wią­zły tryb życia

 (1.3) wulg. po­gard. do ko­bie­ty / o ko­bie­cie;

par­ty­ku­ła wzmac­nia­ją­ca

 (3.1) wulg. …wy­stę­pu­ją­ca bez­poś­red­nio po wy­ra­zie, który mówca chce pod­kre­ślić (i tym samym swoje unie­sie­nie, eu­fo­rię lub roz­go­ry­cze­nie)


Kurwa – naj­czę­ściej uży­wa­ny pol­ski wul­ga­ryzm, wy­ko­rzy­sty­wa­ny rów­nież jako prze­kleń­stwo lub wy­ra­że­nie emo­cji. Wy­stę­pu­je w wielu funk­cjach. Jest pro­duk­tyw­ny sło­wot­wór­czo, ob­fi­tu­je w słowa po­chod­ne, eu­fe­miz­my i de­ry­wa­ty. We współ­czes­nej for­mie funk­cjo­nu­je od XV w.; wie­lo­krot­nie i aż po czasy współ­czes­ne po­ja­wia się w li­te­ra­tu­rze i in­nych kon­tek­stach kul­tu­ro­wych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kurwacik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gwara. uczn. kra­wat


Źródła:

Wiktionary

Kurwacjuszka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) żart. obraź. ku­ra­cjusz­ka sa­na­to­ryj­na na­sta­wio­na na na­wią­zy­wa­nie zna­jo­mo­ści dam­sko-mę­skich


Źródła:

Wiktionary

Kurwatura

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) rel. spi­ral­ne za­koń­cze­nie pa­sto­ra­łu

 (1.2) stpol. pa­sto­rał bi­sku­pi


Źródła:

Wiktionary

Kurwi

→ kurwa; ku­rew­ski


Źródła:

SJP.pl

Kurwiarnia

wul­gar­nie: miej­sce, w któ­rym można sko­rzy­stać z usług pro­sty­tu­tek; bur­del, dom pu­blicz­ny, dom uciech, kur­wi­do­łek


Źródła:

SJP.pl

Kurwiarz

wul­gar­nie: męż­czyz­na na­wią­zu­ją­cy licz­ne kon­tak­ty sek­su­al­ne, ko­rzy­sta­ją­cy z usług pro­sty­tu­tek; dziw­karz, roz­pust­nik, ba­wi­da­mek


Źródła:

SJP.pl

Kurwica

wul­gar­nie:
1. zde­ner­wo­wa­nie, silne wzbu­rze­nie, wście­kłość;
2. pro­sty­tut­ka lub ko­bie­ta pro­wa­dzą­ca życie nie­mo­ral­ne; kurwa, dziw­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) wulg. okre­śle­nie zde­ner­wo­wa­nia i wście­kło­ści

 (1.2) wulg. nie­do­bra ko­bie­ta


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kurwidołek

wul­gar­nie: miej­sce, w któ­rym można sko­rzy­stać z usług pro­sty­tu­tek; bur­del, dom pu­blicz­ny, dom uciech, kur­wiar­nia


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) wulg. miej­sce, w któ­rym prze­by­wa­ją pro­sty­tut­ki


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kurwienie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kur­wić.


Źródła:

Wiktionary

Kurwik

zwy­kle w lm: kur­wi­ki - ta­jem­ni­cze wa­bi­ki i ogni­ki w oczach osób pra­gną­cych mi­ło­ści (fi­zycz­nej)


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) pot. grub. błysk w oku, świad­czą­cy o po­żą­da­niu sek­su­al­nym


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kurwimetr

przy­rząd do mie­rze­nia dłu­go­ści linii krzy­wych na mapie lub pla­nie; krzy­wo­mierz; kar­to­metr; kar­to­mierz


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zob. krzy­wo­mierz.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kurwisko

kurwa, kur­wi­szcze, kur­wi­szon; wul­gar­nie:
1. pro­sty­tut­ka;
2. ko­bie­ta roz­wią­zła, roz­pust­na;
3. z nie­chę­cią o ko­bie­cie


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) wulg. zgrub. od: kurwa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kurwiszcze

kurwa, kur­wi­szcze, kur­wi­sko; wul­gar­nie:
1. pro­sty­tut­ka;
2. ko­bie­ta roz­wią­zła, roz­pust­na;
3. z nie­chę­cią o ko­bie­cie


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) wulg. zob. kur­wi­szon.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kurwiszon

kurwa, kur­wi­szcze, kur­wi­sko; wul­gar­nie:
1. pro­sty­tut­ka;
2. ko­bie­ta roz­wią­zła, roz­pust­na;
3. z nie­chę­cią o ko­bie­cie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) wulg. ko­bie­ta pro­wa­dzą­ca roz­wią­złe życie sek­su­al­ne

 (1.2) wulg. o doś­wiad­czo­nej, star­szej pro­sty­tut­ce

 (1.3) wulg. po­gard. do ko­bie­ty / o ko­bie­cie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kurwiszonek

ek­spre­syw­nie, wul­gar­nie: pro­sty­tut­ka lub ko­bie­ta pro­wa­dzą­ca życie nie­mo­ral­ne; kurwa, dziw­ka


Źródła:

SJP.pl

Kurwiątko

wul­gar­ne zdrob­nie­nie od: kurwa; ku­rew­ka


Źródła:

SJP.pl

Kurwić

(wul­gar­ne) kur­wić się:
1. zaz­wy­czaj o ko­bie­cie: pro­wa­dzić roz­wią­złe życie sek­su­al­ne;
2. pro­wa­dzić życie nie­mo­ral­ne, za­cho­wy­wać się nie­mo­ral­nie


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) na­du­ży­wać słowa „kurwa”, prze­kli­nać, bluz­gać

 (1.2) wulg. śmier­dzieć

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny kur­wić się

 (2.1) wulg. pro­sty­tu­o­wać się

 (2.2) wulg. o ko­bie­cie: sy­piać z wie­lo­ma part­ne­ra­mi

 (2.3) wulg. przen. po­ni­żać się, upad­lać się


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kurwowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) wulg. od­cza­sow­ni­ko­wy od|kur­wo­wać.


Źródła:

Wiktionary

Kurwować

wul­gar­nie: wy­po­wia­dać wul­gar­ne słowa, prze­kli­nać; kląć, cho­le­ro­wać


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. po­kur­wo­wać)

 (1.1) wulg. siar­czy­ście kląć


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kurylczyk

naz­wi­sko


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Ku­ry­lów


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kuryle

grupa wysp po­ło­żo­nych mię­dzy Kam­czat­ką a wyspą Hok­ka­i­do; Wyspy Ku­ryl­skie


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. zob. Wyspy Ku­ryl­skie.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kurylewicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kurylski

przy­miot­nik od: Ku­ry­le


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Ku­ry­la­mi (Wy­spa­mi Ku­ryl­ski­mi), do­ty­czą­cy Ku­ry­lów (Wysp Ku­ryl­skich)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kuryluk

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kurytyba

mia­sto w Bra­zy­lii


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. adm. mia­sto w Bra­zy­lii, po­ło­żo­ne w po­łud­nio­wo-wschod­niej czę­ści kraju, w sta­nie Pa­ra­na;


Ku­ry­ty­ba ( Cu­ri­ti­ba) – mia­sto w po­łud­nio­wej Bra­zy­lii, sto­li­ca stanu Pa­ra­na. Znaj­du­je się na Pier­wszym Pła­sko­wy­żu Pa­ra­ny, około 100 km od wy­brze­ża Oce­a­nu At­lan­tyc­kie­go. Sta­no­wi ósme pod wzglę­dem wiel­ko­ści i za­lud­nie­nia (1,77 mln miesz­kań­ców) mia­sto w Bra­zy­lii oraz naj­więk­szy oś­ro­dek re­gio­nu po­łud­nio­we­go kraju. Ob­szar me­tro­po­li­tal­ny liczy 3,7 mln miesz­kań­ców i jest to jedna z naj­więk­szych bra­zy­lij­skich aglo­me­ra­cji.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kurytybski

→ Ku­ry­ty­ba


Patrz:Kurytyba

Źródła:

SJP.pl

Kuryć

cza­sow­nik

 (1.1) bia­ły­stok. palić pa­pie­ro­sy


Źródła:

Wiktionary

Kuryłek

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kuryło

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kuryłowecki

→ Ku­ry­łów­ka; ku­ry­łó­wec­ki


Źródła:

SJP.pl

Kuryłowicz

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kuryłówczanin

miesz­ka­niec Ku­ry­łów­ki (wsi w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Kuryłówczanka

miesz­kan­ka Ku­ry­łów­ki (wsi w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Kuryłówecki

→ Ku­ry­łów­ka; ku­ry­ło­wec­ki


Źródła:

SJP.pl

Kuryłówka

wieś w Pol­sce


Ku­ry­łów­ka – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie pod­kar­pac­kim, w po­wie­cie le­żaj­skim, w gmi­nie Ku­ry­łów­ka, nad Sanem przy uj­ściu Zło­tej.

Wieś kró­lew­ska Ku­ry­łów­ka, po­ło­żo­na była w 1589 roku w sta­ro­stwie nie­gro­do­wym le­żaj­skim w ziemi prze­my­skiej wo­je­wództ­wa ru­skie­go. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa rze­szow­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kurz

pył uno­szą­cy się w po­wie­trzu i osia­da­ją­cy na przed­mio­tach; kurze


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) pył pow­sta­ły ze sprosz­ko­wa­nych zia­re­nek pia­sku, ziemi itp.

forma cza­sow­ni­ka.

 (2.1) 2. os. lp. rozk. od: ku­rzyć


Kurz – pył pow­sta­ją­cy z sub­stan­cji sta­łych (np. pia­sku czy węgla), or­ga­nicz­nych (np.: złu­szczo­ne­go na­skór­ka, pył­ków kwia­tów czy wło­sów) i nie­or­ga­nicz­nych, także drob­nych or­ga­niz­mów jak roz­to­cza kurzu do­mo­we­go.

Skład ato­mo­wy kurzu jest bar­dzo po­dob­ny jak or­ga­niz­mów ży­wych, jest to m.in.: tlen, wę­giel, wodór, azot, wapń i fos­for.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kurzaj

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kurzajewski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kurzajka

grud­ko­wa­ta na­rośl na skó­rze czło­wie­ka; bro­daw­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) med. bro­daw­ka, która po­ja­wia się zaz­wy­czaj na dło­niach lub sto­pach


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kurzak

daw­niej: czło­wiek zaj­mu­ją­cy się wy­pa­la­niem węgla drzew­ne­go; wę­glarz


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) obor­nik kurzy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kurzawa

1. kłęby cze­goś, uno­szą­ce się w po­wie­trzu;
2. re­gio­nal­nie: za­mieć, za­wie­ja śnież­na; za­dym­ka, kur­nia­wa


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) książk. uno­szą­ce się w po­wie­trzu sku­pi­sko dro­bin lot­nych lub syp­kich sub­stan­cji

 (1.2) przest. war­stwa kurzu


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kurzawiński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kurzawka

1. drob­no­pia­szczy­sta war­stwa grun­tu na­sy­co­na wodą; ru­cho­me pia­ski;
2. miał­ki lotny pia­sek, pę­dzo­ny przez wiatr; ku­rza­wa;
3. daw­niej, dziś gwa­ro­wo: pur­chaw­ka (grzyb)


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) geol. drob­no­ziar­ni­ste pia­ski lub mułki, prze­sy­co­ne wodą i łatwo ule­ga­ją­ce upłyn­nie­niu;

 (1.2) ga­tu­nek grzy­ba z ro­dzi­ny pie­czar­ko­wa­tych;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kurzawski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kurze

1. ptak do­mo­wy ho­do­wa­ny dla mięsa i jaj; po­tra­wa z tego ptaka;
2. sa­mi­ca ptaka z rzędu ku­ra­ków, np. głusz­ca;
3. kura do­mo­wa - o ko­bie­cie re­zy­gnu­ją­cej z am­bi­cji za­wo­do­wych na rzecz pro­wa­dze­nia domu, wy­cho­wy­wa­nia dzie­ci


Patrz:kura

Źródła:

SJP.pl

Kurzelów

wieś w Pol­sce


Ku­rze­lów – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim, w po­wie­cie wło­szczow­skim, w gmi­nie Wło­szczo­wa. Ma sta­tus so­łect­wa.

Ku­rze­lów był daw­niej mia­stem; uzy­skał lo­ka­cję miej­ską w 1285 roku, a utra­cił w 1869 roku. W dru­giej po­ło­wie XVI wieku jako pry­wat­ne mia­sto du­chow­ne po­ło­żo­ne było w po­wie­cie chę­ciń­skim wo­je­wództ­wa san­do­mier­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kurzeniec

nawóz z ku­rzych od­cho­dów


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) roln. nawóz na­tu­ral­ny otrzy­my­wa­ny z ku­rzych od­cho­dów

 (1.2) daw., także. gw-pl|Górny Śląsk. kur­nik


Ku­rze­niec ( Куранец; Куренец) – agro­mia­stecz­ko na Bia­ło­ru­si, w ob­wo­dzie miń­skim, w re­jo­nie wi­lej­skim. W 2009 roku li­czy­ła 962 miesz­kań­ców. Leży nad rzeką Pieł­łą (do 1939 r. Ropką). Znaj­du­je się 7 km na pół­noc­ny wschód od Wi­lej­ki, przy dro­dze R29 Wi­lej­ka–Dok­szy­ce. 200 m od cen­trum znaj­du­je się sta­cja ko­le­jo­wa.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kurzeniowy

przy­miot­nik od: ku­rzeń


Źródła:

SJP.pl

Kurzeń

kureń;
1. od­dział Ko­za­ków za­po­ro­skich; obóz tego od­dzia­łu;
2. wiej­ska za­gro­da, sza­łas na Ukra­i­nie


Źródła:

SJP.pl

Kurziczka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. kur­czę


Źródła:

Wiktionary

Kurzok

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. pa­lą­cy


Źródła:

Wiktionary

Kurzoodporny

od­por­ny na osa­dza­nie się, prze­ni­ka­nie lub dzia­ła­nie kurzu i pyłu


Źródła:

SJP.pl

Kurzowiec

daw­niej, rzad­ko: lekki płaszcz bez pod­szew­ki; pro­cho­wiec


Źródła:

SJP.pl

Kurzowy

przy­miot­nik od: kurz


Źródła:

SJP.pl

Kurzołap

po­tocz­nie: nie­wiel­ki przed­miot (np. fi­gur­ka) peł­nią­cy tylko funk­cję de­ko­ra­cyj­ną; dur­no­stoj­ka


Źródła:

SJP.pl

Kurzy

→ kura


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z kurą, po­cho­dzą­cy od kury

 (1.2) cha­rak­te­ry­stycz­ny dla kury, ma­ją­cy cechy kury

forma cza­sow­ni­ka.

 (2.1) 3. os. lp. ter. od: ku­rzyć


Patrz:kura

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kurzyczka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. kur­czę


Źródła:

Wiktionary

Kurzydłowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kurzynka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. kur­czę


Źródła:

Wiktionary

Kurzypatrz

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Ku­ja­wy. he­me­ra­lo­pia, kurza śle­po­ta


Źródła:

Wiktionary

Kurzysko

1. zgru­bie­nie od: kura;
2. zgru­bie­nie od: kurz


Źródła:

SJP.pl

Kurzywo

pa­li­wo nie­da­ją­ce pło­mie­nia pod­czas spa­la­nia się wy­ko­rzy­sty­wa­ne do pod­ku­rza­nia pszczół


Źródła:

SJP.pl

Kurzyć

1. po­wo­do­wać uno­sze­nie się kurzu, pyłu w po­wie­trzu;
2. pot. palić pa­pie­ro­sa, fajkę itp.; ćmić, kop­cić;
3. kurzy się:
a) unosi się kurz, pył;
b) wy­dzie­la się dym; dymi się;
c) wy­dzie­la­ją się kłęby pary


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. za­ku­rzyć)

 (1.1) two­rzyć, wzbi­jać kurz

 (1.2) pot. palić tytoń


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kurzyński

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kurzyślad

ro­śli­na z ro­dzi­ny pier­wiosn­ko­wa­tych, wy­stę­pu­ją­ca w kilku ga­tun­kach, niek­tó­re ga­tun­ki upra­wia­ne jako ro­śli­ny ozdob­ne


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) bot. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Ana­gal­lis|L.|ref=tak., ro­dzaj ni­skich, zwy­kle pło­żą­cych się ro­ślin z ro­dzi­ny pier­wiosn­ko­wa­tych, o pię­cio­płat­ko­wych kwia­tach ko­lo­ru czer­wo­ne­go, nie­bie­skie­go lub bia­łe­go;


Ku­rzy­ślad ("Ana­gal­lis" L.) – ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny pier­wiosn­ko­wa­tych, za­gnież­dżo­ny w obrę­bie ro­dza­ju to­jeść "Ly­si­ma­chia" i włą­cza­ny także do niego w ran­dze po­dro­dza­ju. Obej­mu­je ok. 28–34 ga­tun­ki. Wy­stę­pu­ją one w Ame­ry­ce Pół­noc­nej, Środ­ko­wej i Po­łud­nio­wej, w Eu­ro­pie, Azji i Afry­ce.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kurzątko

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) mała kura, zdrobn. od kurzę


Źródła:

Wiktionary

Kurzę

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. kur­czę

forma cza­sow­ni­ka.

 (2.1) 1. os. lp. ter. od: ku­rzyć


Źródła:

Wiktionary

Kurzęczak

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) na­tu­ral­ny nawóz z obor­ni­ka ku­rze­go


Źródła:

Wiktionary

Kurzępa

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kurzętnicki

→ Ku­rzęt­nik


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy Ku­rzęt­ni­ka, zwią­za­ny z Ku­rzęt­ni­kiem


Patrz:Kurzętnik

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kurzętniczanin

miesz­ka­niec Ku­rzęt­ni­ka (wsi w Pol­sce)


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Ku­rzęt­ni­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kurzętniczanka

miesz­kan­ka Ku­rzęt­ni­ka (wsi w Pol­sce)


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Ku­rzęt­ni­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kurzętnik

wieś w Pol­sce


Ku­rzęt­nik ( Ka­u­er­nick) – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim, w po­wie­cie no­wo­miej­skim, w gmi­nie Ku­rzęt­nik, w hi­sto­rycz­nej ziemi lu­baw­skiej. Sie­dzi­ba gminy Ku­rzęt­nik. Miej­sco­wość od XIV wieku do 1905 roku po­sia­da­ła prawa miej­skie. W la­tach 1975–1998 ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa to­ruń­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kurów

1. kogut - sa­miec kury;
2. ryba z ro­dzi­ny gło­wa­czo­wa­tych


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. nazwa kil­ku­na­stu miej­sco­wo­ści (w tym mia­sta) w Pol­sce;


Kurów – mia­sto w Pol­sce, po­ło­żo­ne w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, w po­wie­cie pu­ław­skim, w gmi­nie Kurów.

Leży nad rzeką Ku­rów­ką (i jej do­pły­wa­mi: Stru­gą Ku­row­ską oraz Biał­ką), na po­gra­ni­czu Wy­so­czyz­ny Lu­bar­tow­skiej i Pła­sko­wy­żu Na­łę­czow­skie­go. Jest sie­dzi­bą gminy Kurów oraz rzym­sko­ka­to­lic­kiej pa­ra­fii Na­ro­dze­nia Najś­więt­szej Maryi Panny i św. Mi­cha­ła Ar­cha­nio­ła. We­dług Na­ro­do­we­go Spisu Po­wszech­ne­go z roku 2011 Kurów li­czył 2787 miesz­kań­ców.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kurówka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. pol­ska rzeka prze­pły­wa­ją­ca przez Lu­bel­szczyz­nę;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kurła

żar­to­bli­we prze­kleń­stwo; kur­czę, kurka, kurna, kurde, kur­de­mol, kur­de­be­le


Źródła:

SJP.pl

Kusa

zbyt krót­ki; krót­ka­wy, przy­krót­ki, przy­krót­ka­wy


Źródła:

SJP.pl

Kusacz

przed­sta­wi­ciel rzędu oraz ro­dzi­ny pta­ków z pod­gro­ma­dy pta­ków no­wo­czes­nych


Źródła:

SJP.pl

Kusaczka

ro­dzaj pta­ków z rzędu wró­blo­wych


Źródła:

SJP.pl

Kusak

1. drob­ny chrząszcz dra­pież­ny;
2. ptak na­ziem­ny wy­stę­pu­ją­cy w Ame­ry­ce Środ­ko­wej i Po­łud­nio­wej


Kusak ("Stap­hy­li­nus") – ro­dzaj chrzą­szczy z ro­dzi­ny ku­sa­ko­wa­tych i po­dro­dzi­ny ku­sa­ków.

Ro­dzaj ten zo­stał wpro­wa­dzo­ny w 1758 roku przez Ka­ro­la Lin­ne­u­sza.

Chrzą­szcze o wy­dłu­żo­nym ciele. Głowę mają w za­ry­sie czwo­ro­kąt­ną z za­o­krą­glo­nym tyłem i nie­wy­raź­ny­mi ką­ta­mi tyl­ny­mi, gęsto i sil­nie punk­to­wa­ną, za­o­pa­trzo­ną w krót­kie i krępe czuł­ki oraz usta­wio­ne sko­śnie do jej po­dłuż­nej osi oczy.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kusaki

1. drob­ny chrząszcz dra­pież­ny;
2. ptak na­ziem­ny wy­stę­pu­ją­cy w Ame­ry­ce Środ­ko­wej i Po­łud­nio­wej


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) gwara. ostat­nie trzy dni kar­na­wa­łu


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kusakowate

licz­na ro­dzi­na chrzą­szczy, obej­mu­ją­ca około 30 ty­się­cy ga­tun­ków


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kusakowaty

o ce­chach ku­sa­ko­wa­tych (ro­dzi­na chrzą­szczy)


Źródła:

SJP.pl

Kusatka

jed­no­rocz­na ro­śli­na ozdob­na


Źródła:

SJP.pl

Kusecki

→ Kuski


Patrz:Kuski

Źródła:

SJP.pl

Kusek

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kushner

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kusiak

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kusiakiewicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kusiciel

ktoś, kto kusi, na­ma­wia do cze­goś złego


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) ten, kto kusi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kusicielka

ko­bie­ta, która kusi, na­ma­wia do cze­goś złego


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta, która kusi


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kusicielstwo

rzad­ko: po­stę­po­wa­nie, pro­ce­der ku­si­cie­la


Źródła:

SJP.pl

Kusik

naz­wi­sko


rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. całus, ca­łu­sek


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kusin

Kusin – wieś w pół­noc­no-za­chod­niej Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie gry­fic­kim, w gmi­nie Kar­ni­ce.

We­dług da­nych pod ko­niec 2004 roku wieś miała 73 miesz­kań­ców.

W la­tach 1946–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa szcze­ciń­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Kusiutki

bar­dzo kusy


przy­miot­nik

 (1.1) zdrobn. od: kusy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kusić

za­chę­cać, wy­sta­wiać na po­ku­sę


cza­sow­nik prze­chod­ni

 (1.1) wy­sta­wiać na po­ku­sę

 (1.2) gw-pl|Poz­nań. stra­szyć

 (1.3) gw-pl|Poz­nań. pra­co­wać nocą, czu­wać


Kusić (cyr. Кусић) – wieś w Ser­bii, w Woj­wo­di­nie, w okrę­gu po­łud­nio­wo­ba­nac­kim, w gmi­nie Bela Crkva. W 2011 roku li­czy­ła 1164 miesz­kań­ców.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kusiński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kuska

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kuski

naz­wi­sko


Kuski – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie sier­pec­kim, w gmi­nie Ro­ści­sze­wo. Ma sta­tus ao­łect­wa.

Pry­wat­na wieś szla­chec­ka "Koski" po­ło­żo­na była w dru­giej po­ło­wie XVI wieku w po­wie­cie sier­pec­kim wo­je­wództ­wa płoc­kie­go. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa płoc­kie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kuskokwim

1. rzeka w Sta­nach Zjed­no­czo­nych;
2. góry w Sta­nach Zjed­no­czo­nych


Ku­skok­wim – że­glow­na rzeka w sta­nie Ala­ska. Ucho­dzą­ca do Morza Be­rin­ga. Źró­dła znaj­du­ją się w gó­rach łań­cu­cha gór­skie­go Ala­ska. Jej dłu­gość wy­no­si 1130 km, a po­wierzch­nia do­rze­cza 130 tys. km².

Waż­niej­sze mia­sta nad rzeką to: Bet­hel, Kweth­luk i McGrath.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kuskokwimski

przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy rzeki Ku­skok­wim


Źródła:

Wiktionary

Kuskowizna

1. wieś w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie ostrow­skim;
2. osada w wo­je­wództ­wie ma­ło­pol­skim, w po­wie­cie oś­wię­cim­skim


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kuskowiźniański

→ Ku­sko­wiz­na


Patrz:Kuskowizna

Źródła:

SJP.pl

Kuskowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kuskus

tor­bacz z ro­dzi­ny pa­ła­nek; wan­gal


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) spoż. tra­dy­cyj­ny pro­dukt spo­żyw­czy wy­wo­dzą­cy się z kra­jów Magh­re­bu łą­czą­cy cechy ma­ka­ro­nu i kaszy;

 (1.2) kulin. po­tra­wa przy­rzą­dza­na z ku­sku­su (1.1)

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) zool. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Spi­lo­cu­scus|ref=tak. ro­dzaj tor­ba­czy


Zo­bacz też: ku­skus pla­mi­sty – zwie­rzę oraz kusk­su – zupa.

Ku­skus (od arab. "ka­ska­sa" – tłuc, ro­zbi­jać) – tra­dy­cyj­ny pro­dukt spo­żyw­czy, łą­czą­cy cechy ma­ka­ro­nu i kaszy, a także nazwa przy­rzą­dza­nej z niego po­tra­wy. Wy­wo­dzi się z kuch­ni kra­jów Magh­re­bu (pół­noc­no-za­chod­nia Afry­ka) i ma po­stać okrą­głych zia­ren o śred­ni­cy rzędu 1 mm, otrzy­my­wa­nych z psze­ni­cy twar­dej.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kuskusiec

ro­dzaj tor­ba­czy z ro­dzi­ny pa­łan­ko­wa­tych


Ku­sku­siec ("Ai­lu­rops") – ro­dzaj ssa­ków z po­dro­dzi­ny ku­sku­śców (Ai­lu­ro­pi­nae) w obrę­bie ro­dzi­ny pa­łan­ko­wa­tych (Pha­lan­ge­ri­dae).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kuskusowy

→ ku­skus


Patrz:kuskus

Źródła:

SJP.pl

Kuskuta

ro­dzaj wial­ni uży­wa­nej do oczy­szcza­nia drob­nych na­sion ro­ślin mo­tyl­ko­wych; cu­scu­ta


Źródła:

SJP.pl

Kusociński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kusokrywka

ku­so­kryw­ka więk­sza, ku­so­kryw­ka wią­zo­wa - ga­tun­ki chrzą­szczy z ro­dzi­ny kóz­ko­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Kusokurka

ro­dzaj pta­ków z rzędu żu­ra­wio­wych


Źródła:

SJP.pl

Kusotymalek

ku­so­ty­ma­lek czar­no­bre­wy - ga­tu­nek ptaka z ro­dzi­ny dżun­gla­ków


Źródła:

SJP.pl

Kusowo

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Kusość

daw­niej: nad­mier­na krót­kość, nie­wiel­ki roz­miar


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest kuse


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kustanaj

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Ka­zach­sta­nie, ad­mi­ni­stra­cyj­ne cen­trum ob­wo­du ku­sta­naj­skie­go;


Ku­sta­naj (kaz. Қостанай, "Ko­sta­naj"; ros. Костанай, "Ko­sta­naj"; w la­tach 1893–1895 Ni­ko­ła­jewsk) – mia­sto ob­wo­do­we w pół­noc­nej czę­ści Ka­zach­sta­nu, nad rzeką Toboł. W 2020 li­czy­ło około 250 tys. miesz­kań­ców.

Ku­sta­naj jest po­ło­żo­ny w pół­noc­nym Ka­zach­sta­nie, w pół­noc­nej czę­ści ob­wo­du ku­sta­naj­skie­go nad rzeką Toboł. Mia­sto znaj­du­je się w miej­scu zbie­gu kilku krain ge­o­gra­ficz­nych: Wy­ży­ny Tur­gaj­skiej i Ni­zi­ny Za­chod­nio­sy­be­ryj­skiej.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kustanajski

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Ku­sta­na­jem, do­ty­czą­cy Ku­sta­na­ju


Źródła:

Wiktionary

Kustoda

pier­wsze słowo lub pier­wsza sy­la­ba z na­stęp­nej stro­ny umie­szcza­ne na końcu każ­dej stro­ni­cy w daw­nych dru­kach i rę­ko­pi­sach; ku­stosz, sy­gna­tu­ra


Źródła:

SJP.pl

Kustodia

1. ze­spół klasz­to­rów pod­le­ga­ją­cy wła­dzy ku­sto­sza;
2. urząd ta­kie­go ku­sto­sza;
3. me­ta­lo­we, czę­sto ob­fi­cie zdo­bio­ne na­czy­nie przez­na­czo­ne do prze­cho­wy­wa­nia ho­stii poza na­bo­żeń­stwa­mi


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) rel. za­kon­na jed­nost­ka ad­mi­ni­stra­cyj­na niż­sza rangą od pro­win­cji, za­rzą­dza­na przez ku­sto­sza;

 (1.2) rel. die­cez­ja w Ko­ście­le Ka­to­lic­kim Ma­ria­wi­tów w Rze­czy­po­spo­li­tej Pol­skiej

 (1.3) rel. na­czy­nie li­tur­gicz­ne słu­żą­ce do prze­cho­wy­wa­nia ho­stii wy­sta­wia­nej w mon­stran­cji;

 (1.4) daw. pil­no­wa­nie cze­goś, bycie od­po­wie­dzial­nym za coś


Ku­sto­dia (łac. "cu­sto­dia – na­dzór, straż" od "cu­stos, cu­sto­dis – stróż, do­zor­ca" lub też "cu­sto­di­re – ochra­niać, ukry­wać, strzec") – na­czy­nie li­tur­gicz­ne w kształ­cie pusz­ki, nie­kie­dy z nóżką, czę­sto bo­ga­to zdo­bio­ne; wy­ko­rzy­sty­wa­ne w Ko­ście­le ka­to­lic­kim, przez­na­czo­ne do prze­cho­wy­wa­nia w ta­ber­na­ku­lum kon­se­kro­wa­nej wiel­kiej ho­stii (zwy­cza­jo­wo zwa­nej „Najś­więt­szym Sa­kra­men­tem”).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kustodium

li­tur­gicz­ne na­czy­nie do prze­cho­wy­wa­nia kon­se­kro­wa­nej ho­stii poza mszą świę­tą


Źródła:

SJP.pl

Kustosz

1. opie­kun zbio­rów mu­ze­al­nych, kie­row­nik dzia­łu mu­ze­al­ne­go;
2. w daw­nej Pol­sce: urzęd­nik spra­wu­ją­cy pie­czę nad skarb­cem i ar­chi­wum kró­lew­skim;
3. prze­ło­żo­ny nad ze­spo­łem klasz­to­rów;
4. ka­no­nik za­rzą­dza­ją­cy ma­jąt­kiem pro­bo­stwa ka­te­dral­ne­go albo ko­le­giac­kie­go;
5. w daw­nych książ­kach: pier­wsze słowo lub pier­wsza sy­la­ba z na­stęp­nej stro­ny umie­szcza­ne na końcu każ­dej stro­ny; sy­gna­tu­ra, ku­sto­da


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) opie­kun zbio­rów mu­ze­al­nych lub bi­blio­tecz­nych; kie­row­nik dzia­łu

 (1.2) kośc. zwierzch­nik klasz­to­rów sta­no­wią­cych ku­sto­dię

 (1.3) kośc. ka­no­nik ka­pi­tu­ły za­rzą­dza­ją­cy włas­no­ścią ka­pi­tu­ły ka­te­dral­nej lub ko­le­gial­nej

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) daw. liter. (w rę­ko­pi­sach) li­te­ry albo cyfry prze­nie­sio­ne na kra­wędź stro­ny, (w daw­nych książ­kach dru­ko­wa­nych) sy­la­ba lub słowo ze stro­ny, umie­szcza­ne na końcu stro­ny po­przed­niej;


Ku­stosz (łac. "cu­stos", stróż) – okre­śle­nie osoby ma­ją­ce kilka róż­nych zna­czeń:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kustoszka

→ ku­stosz


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) opie­kun­ka zbio­rów mu­ze­al­nych lub bi­blio­tecz­nych; kie­row­nicz­ka dzia­łu


Patrz:kustosz

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kustra

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kustrzebka

grzyb z klasy wor­kow­ców; cza­recz­ni­ca


Źródła:

SJP.pl

Kustrzebkowate

o ce­chach ku­strzeb­ko­wa­tych (ro­dzi­na grzy­bów)


Ku­strzeb­ko­wa­te ("Pe­zi­za­ce­ae" Du­mort) – ro­dzi­na grzy­bów z klasy wor­kow­ców ("Asco­my­co­ta").


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kustrzebkowaty

o ce­chach ku­strzeb­ko­wa­tych (ro­dzi­na grzy­bów)


Źródła:

SJP.pl

Kustrzebkowce

rząd grzy­bów z typu wor­kow­ców


Ku­strzeb­kow­ce ("Pe­zi­za­les" J. Schröt.) – rząd grzy­bów na­le­żą­cy do klasy ku­strzeb­nia­ków ("Pe­zi­zo­my­ce­tes").


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kustrzebkowiec

przed­sta­wi­ciel rzędu grzy­bów z typu wor­kow­ców


Źródła:

SJP.pl

Kustrzebniaki

klasa grzy­bów z typu wor­kow­ców


Ku­strzeb­nia­ki ("Pe­zi­zo­my­ce­tes" O.E. Erikss. & Winka) – klasa grzy­bów z typu wor­kow­ców ("Asco­my­co­ta").


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kustrzyce

Ku­strzy­ce – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie łódz­kim, w po­wie­cie ła­skim, w gmi­nie Sę­dzie­jo­wi­ce.

Przez wieś prze­bie­ga ma­gi­stra­la wę­glo­wa Gdy­nia – Śląsk. W miej­sco­wo­ści znaj­du­je się przy­sta­nek ko­le­jo­wy Ku­strzy­ce.

Daw­niej we wsi znaj­do­wał się fol­wark, a także młyn, który zo­stał ro­ze­bra­ny w 1945 roku przez Niem­ców.


Źródła:

Wikipedia

Kusu

ro­dzaj gry­zo­ni z po­dro­dzi­ny myszy


Kusu – nie­wiel­ka wyspa na­le­żą­ca do Sin­ga­pu­ru, po­ło­żo­na kilka ki­lo­me­trów na po­łud­nie od mia­sta. Znaj­du­je się na niej chiń­ska świą­ty­nia Tua Pek Konga i Gu­a­ny­in, sta­no­wią­ca cen­trum co­rocz­nych piel­grzy­mek ta­o­i­stów.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kusy

zbyt krót­ki; krót­ka­wy, przy­krót­ki, przy­krót­ka­wy


przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) zbyt krót­ki

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy lub mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) lud. dia­beł


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kusyk

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kusz

1. ro­dzaj łuku sta­lo­we­go umo­co­wa­ne­go na kol­bie z le­wa­rem do na­pi­na­nia cię­ci­wy;
2. inna nazwa ba­li­sty;
3. kusza młot - ryba młot, rekin młot; ga­tu­nek re­ki­na


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) rel. po­stać bi­blij­na, wnuk Noego, naj­star­szy syn Chama;

 (1.2) rel. po­stać bi­blij­na, Be­nia­mi­ni­ta wy­mie­nio­ny w ty­tu­le psal­mu 7.

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy lub ni­ja­ki, nazwa włas­na

 (2.1) hist. sta­ro­żyt­na kra­i­na na po­łud­niu od II ka­ta­rak­ty Nilu, pod­bi­ta w XVI-XIV w. p.n.e. przez Egipt;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kusza

1. ro­dzaj łuku sta­lo­we­go umo­co­wa­ne­go na kol­bie z le­wa­rem do na­pi­na­nia cię­ci­wy;
2. inna nazwa ba­li­sty;
3. kusza młot - ryba młot, rekin młot; ga­tu­nek re­ki­na


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) hist. wojsk. broń mio­ta­ją­ca bełty, ro­dzaj że­laz­ne­go łuku z kolbą i spu­stem oraz me­cha­niz­mem na­pi­na­ją­cym;


Kusza – ne­u­ro­ba­li­stycz­na broń mio­ta­ją­ca, skła­da­ją­ca się z łu­czy­ska osa­dzo­ne­go w łożu, w któ­rym cię­ci­wa zwal­nia­na jest za po­mo­cą me­cha­niz­mu spu­sto­we­go. Po­ci­ska­mi kuszy są naj­czę­ściej bełty.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kuszak

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kuszać

żar­to­bli­wie: jeść


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. po­ku­szać)

 (1.1) pot. żart. spo­ży­wać po­si­łek


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kuszczak

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kuszenie

za­chę­cać, wy­sta­wiać na po­ku­sę


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kusić.


Ku­sze­nie – ro­dzaj od­dzia­ły­wa­nia, które ma skło­nić kogoś do zro­bie­nia cze­goś złego (zaz­wy­czaj w zna­cze­niu mo­ral­nym lub ne­ga­tyw­nych kon­sek­wen­cji).

W ro­zu­mie­niu chrze­ści­jań­skim jest to dzia­ła­nie Sza­ta­na, ma­ją­ce na celu za­gu­bie­nie czło­wie­ka, za­ma­za­nie praw­dy w jego sercu i zmniej­sze­nie do­stę­pu łask Ducha Świę­te­go do czło­wie­ka. Grozi upad­kiem i za­prze­cze­niem Bożej mi­ło­ści, czyli grze­chem.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kuszeta

ku­szet­ka;
1. roz­kła­da­ne miej­sce do spa­nia w wa­go­nie ko­le­jo­wym;
2. wagon z ta­ki­mi miej­sca­mi


Źródła:

SJP.pl

Kuszetka

1. roz­kła­da­ne miej­sce do spa­nia w wa­go­nie ko­le­jo­wym; ku­sze­ta;
2. wagon z ta­ki­mi miej­sca­mi; ku­sze­ta;
3. daw­niej: mebel do le­że­nia; le­żan­ka, ko­zet­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) kolej. le­żan­ka w prze­dzia­le ko­le­jo­wym;

 (1.2) kolej. wagon ko­le­jo­wy z miej­sca­mi do le­że­nia

 (1.3) daw. mebel do le­że­nia


Ku­szet­ka (z co­u­cher – po­ło­żyć się spać) – do XIX wieku nie­wiel­ka ka­na­pa, ro­dzaj le­żan­ki. Wagon ko­le­jo­wy z miej­sca­mi do le­że­nia, mniej kom­for­to­wa od­mia­na wa­go­nu sy­pial­ne­go, róż­nią­ca się od tego ostat­nie­go miej­sca­mi do le­że­nia przez­na­czo­ny­mi za­sad­ni­czo do ko­rzy­sta­nia z nich je­dy­nie w porze snu, a w dzień skła­da­ny­mi, aby prze­dział ko­le­jo­wy speł­niał rolę zwy­kłe­go prze­dzia­łu pa­sa­żer­skie­go z miej­sca­mi do sie­dze­nia.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kuszetkowy

→ ku­szet­ka


Patrz:kuszetka

Źródła:

SJP.pl

Kuszewski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kuszka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) drew­nia­ne na­czy­nie z uchem, za­kła­da­ne za pas ko­sia­rza, w któ­rym jest za­mo­czo­na oseł­ka do ostrze­nia kosy

 (1.2) ple­śće­cio­ny ze słomy kosz, uży­wa­ny jako ul dla pszczół


Źródła:

Wiktionary

Kuszlewski

przy­miot­nik od: Kusz­le­wo (wieś na Bia­ło­ru­si)


Źródła:

SJP.pl

Kusznictwo

dy­scy­pli­na spor­to­wa obej­mu­ją­ca strze­la­nie z kuszy


Źródła:

SJP.pl

Kuszniczka

→ kusz­nik


Patrz:kusznik

Źródła:

SJP.pl

Kuszniczy

→ kusz­nik, → kusz­nict­wo


Patrz:kusznik, → kusznictwo

Źródła:

SJP.pl

Kusznierewicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kusznik

żoł­nierz uz­bro­jo­ny w kuszę


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) wojsk. żoł­nierz uz­bro­jo­ny w kuszę, strze­la­ją­cy z kuszy;


Kusz­nik – śred­nio­wiecz­ny żoł­nierz po­słu­gu­ją­cy się kuszą wal­czą­cy pie­szo i konno. Współ­cze­śnie także czło­wiek prak­ty­ku­ją­cy kusz­nict­wo spor­to­we.

Naj­więk­szą sławę zdo­by­li kusz­ni­cy ge­nu­eń­scy wy­ko­rzy­sty­wa­ni przez Re­pu­bli­kę Genui oraz słu­żą­cy jako woj­sko na­jem­ne w in­nych pań­stwach wło­skich i w całej Eu­ro­pie.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kusztelski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kusztyczek

kuś­ty­czek;
1. zdrob­nie­nie od: kusz­tyk;
2. po­tocz­nie: mały kie­li­szek wódki


Źródła:

SJP.pl

Kusztyk

ku­law­ka, kuś­tyk;
1. szkla­ny kie­lich po­zba­wio­ny pła­skiej pod­sta­wy, po­pu­lar­ny w Pol­sce w XVII i XVIII wieku;
2. za­war­tość tego kie­li­cha


Źródła:

SJP.pl

Kusztykać

cho­dzić, uty­ka­jąc na jedną nogę, kuleć; cho­dzić nie­po­rad­nie, po­ty­ka­jąc się; kuś­ty­kać


Źródła:

SJP.pl

Kuszyci

grupa ludów afry­kań­skich za­miesz­ku­ją­cych Afry­kę Wschod­nią


Ku­szy­ci – grupa ludów we wschod­niej Afry­ce, za­miesz­ku­ją­ca w po­łud­nio­wej czę­ści Egip­tu, w Su­da­nie, Etio­pii, Ery­trei, Dżi­bu­ti, So­ma­lii, pół­noc­no-wschod­niej Kenii i w sku­pi­skach w pół­noc­nej Tan­za­nii oraz Ugan­dzie. Liczą ok. 30 mln osób, po­słu­gu­ją się ję­zy­ka­mi ku­szyc­ki­mi z ro­dzi­ny cha­mi­to-se­mic­kiej.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kuszycki

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Ku­szy­ta­mi, do­ty­czą­cy Ku­szy­tów, Kuszu


Źródła:

Wiktionary

Kuszyk

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kuszyta

czło­nek grupy ludów afry­kań­skich za­miesz­ku­ją­cych Afry­kę Wschod­nią


Źródła:

SJP.pl

Kuszytka

człon­ki­ni grupy ludów afry­kań­skich za­miesz­ku­ją­cych Afry­kę Wschod­nią


Źródła:

SJP.pl

Kuszyński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kuszący

po­nęt­ny, uwo­dzi­ciel­ski; za­chę­ca­ją­cy, nę­cą­cy


Źródła:

SJP.pl

Kut

naz­wi­sko, m.in. Józef Kut (1905-1942) - pol­ski ka­płan, bło­go­sła­wio­ny ko­ścio­ła ka­to­lic­kie­go


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) stpol. penis


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kuta

1. (np. że­la­zo) ubi­jać, for­mo­wać
2. obi­jać, ozda­biać me­ta­lem
3. (konie) pod­ku­wać
4. (np. skałę) rąbać, roz­kru­szać, wy­ku­wać, rzeź­bić
5. stu­kać, ude­rzać mia­ro­wo
6. pot. uczyć się, za­ku­wać


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kutafon

obraź­li­wie, po­gard­li­wie o męż­czyź­nie, któ­re­mu przy­pi­su­je się ne­ga­tyw­ne cechy


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) wulg. obraź. o iry­tu­ją­cym męż­czyz­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kutas

1. wul­gar­nie: męski na­rząd płcio­wy; fiut;
2. wul­gar­nie: or­dy­nar­ne okre­śle­nie męż­czyz­ny; luj, ciul, gnój;
3. daw­niej: ozdo­ba z nici, wełny, jed­wa­biu itp., kształ­tem po­dob­na do pędz­la


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) daw. pom­pon, frę­dzel, coś, co może się huś­tać, dyn­dać, zwi­sać;

 (1.2) daw. pom­pon z rącz­ką z ła­bę­dzie­go puchu uży­wa­ny do pu­dro­wa­nia, ła­bę­dzik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy lub mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) wulg. obraź­li­wy epi­tet wobec kogoś nie­lu­bia­ne­go

 (2.2) daw. po­gard­li­wie o kimś nie­wiel­kie­go wzro­stu

 (2.3) daw. przen. sługa, lokaj trzy­ma­ją­cy się ku­ta­sów (1.2) za po­ja­zdem

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (3.1) wulg. penis


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kutasek

ku­ta­sik;
1. daw­niej: ozdób­ka z nici, wełny, jed­wa­biu itp., kształ­tem po­dob­na do pędz­la;
2. wul­gar­nie: męski na­rząd płcio­wy; fiu­tek


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) zdrobn. od kutas

 (1.2) iron. wulg. obraź­li­wy epi­tet wobec kogoś nie­lu­bia­ne­go

 (1.3) iron. daw. po­gard­li­wie o kimś nie­wiel­kie­go wzro­stu

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) zdrobn. od kutas

 (2.2) iron. wulg. penis

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (3.1) zdrobn. od kutas

 (3.2) przest. małej wiel­ko­ści ozdo­ba przy­po­mi­na­ją­ca frę­dzel


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kutasiara

wul­gar­nie: wyz­wi­sko kie­ro­wa­ne do ko­biet


Źródła:

SJP.pl

Kutasiarz

wul­gar­ny epi­tet


Źródła:

SJP.pl

Kutasik

ku­ta­sek;
1. daw­niej: ozdób­ka z nici, wełny, jed­wa­biu itp., kształ­tem po­dob­na do pędz­la;
2. wul­gar­nie: męski na­rząd płcio­wy; fiu­tek


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy lub mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od kutas

 (1.2) mały kutas


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kutasikowy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z ku­ta­si­kiem, do­ty­czą­cy ku­ta­si­ka


Źródła:

Wiktionary

Kutasina

wul­gar­nie: penis; kutas, fiut, chuj


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zgrub. od kutas


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kutasisko

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) duży kutas


Źródła:

Wiktionary

Kutasowy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z ku­ta­sem, do­ty­czą­cy ku­ta­sa


Źródła:

Wiktionary

Kutek

naz­wi­sko


Kutek – część wsi Je­zio­rza­ny w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­ło­pol­skim, w po­wie­cie kra­kow­skim, w gmi­nie Lisz­ki.

W la­tach 1975–1998 Kutek ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­żał do wo­je­wództ­wa kra­kow­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kuter

1. mały sta­tek o na­pę­dzie mo­to­ro­wym do prac przy­brzeż­nych lub stos. w ry­bo­łów­stwie;
2. jed­no­masz­to­wy jacht o sko­śnym oża­glo­wa­niu lub ro­dzaj ta­kie­go oża­glo­wa­nia;
3. ma­szy­na do sie­ka­nia mięsa


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) żegl. typ stat­ku ża­glo­we­go ma­ją­cy jeden maszt, oraz kilka żagli przed­nich – sztaks­li;

 (1.2) żegl. mały sta­tek ry­bac­ki o dłu­go­ści do ok. 25 me­trów;

 (1.3) mar. nie­wiel­ki okręt wo­jen­ny o wy­por­no­ści do ok. 300 ton;

 (1.4) spoż. ma­szy­na słu­żą­ca do roz­drab­nia­nia i emul­go­wa­nia mięsa wraz z do­dat­ka­mi;

 (1.5) slang. kolej. po­ciąg Pen­do­li­no


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kutera

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kuterek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) mały kuter


Źródła:

Wiktionary

Kuternoga

po­tocz­nie: męż­czyz­na ku­la­wy; ku­la­wiec, kulas


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski lub mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pot. po­gard. osoba uty­ka­ją­ca, ku­la­wa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kutia

tra­dy­cyj­na po­tra­wa wi­gi­lij­na, znana zwła­szcza na Rusi i Lit­wie; kucja; kucia


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) kulin. po­tra­wa z psze­ni­cy, maku, miodu i orze­chów po­da­wa­na jako danie na Wi­gi­lię;


Kutia – tra­dy­cyj­na po­tra­wa kuch­ni ukra­iń­skiej, bia­ło­ru­skiej, ro­syj­skiej, li­tew­skiej i pol­skiej kuch­ni kre­so­wej. Obec­nie jest przy­rzą­dza­na na Bia­ło­stoc­czyź­nie, Lu­bel­szczyź­nie, przy­gra­nicz­nych po­wia­tach wo­je­wództ­wa pod­kar­pac­kie­go, a także przez Kre­so­wian i ich po­tom­ków w róż­nych czę­ściach Pol­ski.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kutikula

ku­ty­ku­la;
1. cien­ka war­stwa ku­ty­ny i wosku chro­nią­ca na­dziem­ne czę­ści u ro­ślin wyż­szych;
2. zew­nę­trza war­stwa ciała licz­nych bez­krę­gow­ców oraz niż­szych stru­now­ców, zbu­do­wa­na z chi­ty­ny lub ku­ty­ny, peł­nią­ca głów­nie rolę ochron­ną; oskó­rek


Źródła:

SJP.pl

Kutkowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kutlof

rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) stpol. miej­sce, gdzie za­bi­ja się i obra­bia bydło przez­na­czo­ne na rzeź


Źródła:

Wiktionary

Kutner

1. gęsty me­szek po­kry­wa­ją­cy po­wierzch­nię ło­dy­gi, liści lub owo­ców niek­tó­rych ro­ślin; filc
2. wło­cha­ta, mięk­ka okry­wa włó­kien­na tka­ni­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) bot. u niek­tó­rych ro­ślin: gęsty me­szek po­kry­wa­ją­cy po­wierzch­nię ło­dy­gi, liści lub owo­ców;

 (1.2) przest. wło­cha­ta okry­wa tka­ni­ny


Kut­ner (ang. "to­men­to­se", łac. "to­men­to­sus") – gęste, po­plą­ta­ne wło­ski okry­wa­ją­ce li­ście, ło­dy­gę i owoce u niek­tó­rych ro­ślin. Kut­ner może po­kry­wać całą ro­śli­nę lub tylko niek­tó­re jej czę­ści.

Za­da­niem kut­ne­ru jest ochro­na ro­śli­ny przed zim­nem, nad­mier­nym pa­ro­wa­niem, zbyt sil­nym na­sło­necz­nie­niem czy wy­su­sza­ją­cym wia­trem. Kut­ner sil­nie roz­pra­sza świa­tło, dla­te­go czę­ści ro­ślin po­kry­te kut­ne­rem są ma­to­we, czę­sto przy­bie­ra­ją sre­brzy­ste lub szare za­bar­wie­nie.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kutnerowaty

okry­ty gę­sty­mi wło­ska­mi, two­rzą­cy­mi po­wło­kę; wło­cha­ty


Źródła:

SJP.pl

Kutnerować

me­cha­cić tka­ni­nę


Źródła:

SJP.pl

Kutnerowy

przy­miot­nik od: kut­ner


Źródła:

SJP.pl

Kutnia

sieć ło­wiec­ka po­dob­na do wię­cie­rza na ryby; kut­ni­ca


Źródła:

SJP.pl

Kutnianin

miesz­ka­niec Kutna


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Kutna

 (1.2) osoba po­cho­dzą­ca z Kutna, uro­dzo­na w Kut­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kutnianka

miesz­kan­ka Kutna


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Kutna

 (1.2) ko­bie­ta po­cho­dzą­ca z Kutna, uro­dzo­na w Kut­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kutnica

sieć ło­wiec­ka po­dob­na do wię­cie­rza na ryby; kut­nia


Źródła:

SJP.pl

Kutnik

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kutno

mia­sto w Pol­sce


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie łódz­kim;


Kutno – mia­sto w cen­tral­nej Pol­sce, w wo­je­wództ­wie łódz­kim, sie­dzi­ba po­wia­tu kut­now­skie­go oraz wiej­skiej gminy Kutno, nad rzeką Och­nią (do­pły­wem Bzury).

Pow­sta­nie miej­sco­wo­ści mogło na­stą­pić w po­ło­wie XII wieku. Pry­wat­ne mia­sto szla­chec­kie lo­ko­wa­ne w 1432 roku.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kutnohorski

przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z Kutną Horą


Źródła:

Wiktionary

Kutnowski

przy­miot­nik od: Kutno


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy Kutna, zwią­za­ny z Kut­nem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kutolany

że­li­wo ku­to­la­ne - że­li­wo otrzy­my­wa­ne przez dłu­gotr­wa­łe wy­ża­rza­nie od­le­wów z że­li­wa bia­łe­go; że­li­wo cią­gli­we


Źródła:

SJP.pl

Kutrować

roz­drab­niać mięso wraz z przy­pra­wa­mi, wodą lub lodem za po­mo­cą kutra ma­sar­skie­go


Źródła:

SJP.pl

Kutrowy

przy­miot­nik od: kuter


Źródła:

SJP.pl

Kutrzeba

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kutschera

Franz Kuts­che­ra (1904-44), do­wód­ca SS i Po­li­cji na dy­strykt war­szaw­ski, ini­cja­tor ma­so­wych eg­ze­ku­cji pu­blicz­nych; z wy­ro­ku sądu po­dziem­ne­go ska­za­ny na śmierć, zgi­nął w za­ma­chu


Źródła:

SJP.pl

Kutwa

skąpy męż­czyz­na, ską­piec, du­si­grosz


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pot. czło­wiek skąpy, ską­piec

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (2.1) pot. skąpa ko­bie­ta


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kutwiarski

przy­miot­nik od: kutwa


Źródła:

SJP.pl

Kuty

1. (np. że­la­zo) ubi­jać, for­mo­wać
2. obi­jać, ozda­biać me­ta­lem
3. (konie) pod­ku­wać
4. (np. skałę) rąbać, roz­kru­szać, wy­ku­wać, rzeź­bić
5. stu­kać, ude­rzać mia­ro­wo
6. pot. uczyć się, za­ku­wać


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kutykula

ku­ti­ku­la;
1. cien­ka war­stwa ku­ty­ny i wosku chro­nią­ca na­dziem­ne czę­ści u ro­ślin wyż­szych;
2. zew­nę­trza war­stwa ciała licz­nych bez­krę­gow­ców oraz niż­szych stru­now­ców, zbu­do­wa­na z chi­ty­ny lub ku­ty­ny, peł­nią­ca głów­nie rolę ochron­ną; oskó­rek


Ku­ty­ku­la (łac. "cu­ti­cu­la") – w bo­ta­ni­ce zwana też na­błon­kiem, to cien­ka war­stwa po­kry­wa­ją­ca zew­nętrz­ną ścia­nę ko­mó­rek epi­der­my, okry­wa­ją­cej wszyst­kie or­ga­ny na­dziem­ne ro­ślin, z wy­jąt­kiem pędów drew­nie­ją­cych. Two­rzy cien­ką, cią­głą war­stwę na po­wierzch­ni całej ro­śli­ny z przer­wa­mi je­dy­nie w miej­scu porów mię­dzy ko­mór­ka­mi szpar­ko­wy­mi.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kutykularny

→ ku­ty­ku­la


Patrz:kutykula

Źródła:

SJP.pl

Kutyna

sub­stan­cja wo­sko­wa­ta wcho­dzą­ca w skład na­błon­ka (ku­ty­ku­li), chro­nią­ce­go na­dziem­ne czę­ści ro­śli­ny


Ku­ty­na – nie­jed­no­rod­na wy­so­ko­spo­li­me­ry­zo­wa­na sub­stan­cja skła­da­ją­ca się z po­li­me­rów kwa­sów tłu­szczo­wych, o łań­cu­chach za­wie­ra­ją­cych 16 lub 18 ato­mów węgla, z jedną grupą epok­sy­do­wą bądź jedną lub wię­cej gru­pa­mi hy­drok­sy­lo­wy­mi. Naj­czę­ściej są to kwasy: 10,16-di­hy­drok­sy­pal­mi­ty­no­wy (C16), 18-hy­drok­sy-9,10 epok­sy­ste­a­ry­no­wy (C18) i 9,10,18-tri­hy­drok­sy­ste­a­ry­no­wy (C18).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kutynizacja

two­rze­nie się ku­ty­ny, po­kry­wa­nie się ku­ty­ną


Ku­ty­ni­za­cja – pro­ces po­le­ga­ją­cy na od­kła­da­niu ku­ty­ny wew­nątrz ścia­ny ko­mór­ko­wej, mię­dzy war­stew­ka­mi ce­lu­lo­zy. W jego wy­ni­ku pow­sta­je war­stwa ku­ty­ku­lar­na (sku­ty­ku­la­ry­zo­wa­na) ścia­ny ko­mór­ko­wej. Pro­ces ma cha­rak­ter poś­red­ni mię­dzy ad­kru­sta­cją i in­kru­sta­cją. Po­dob­ny pro­ces ku­ty­ku­la­ry­za­cji po­le­ga na wy­dzie­la­niu ku­ty­ny poza ścia­nę ko­mór­ko­wą ko­mó­rek zew­nętrz­nych ro­śli­ny – pro­wa­dzi do wyt­wo­rze­nia war­stwy ogra­ni­cza­ją­cej pa­ro­wa­nie ro­śli­ny – ku­ty­ku­li.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kutyła

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kutyłowski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kutz

[czy­taj: kuc] naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kuwada

zwy­czaj wy­stę­pu­ją­cy u wielu ludów pier­wot­nych, po­le­ga­ją­cy na na­śla­do­wa­niu przez męża za­cho­wa­nia się żony w cza­sie po­ro­du, co sym­bo­li­zu­je uz­na­nie dziec­ka przez ojca


Ku­wa­da – wy­stę­pu­ją­ca w niek­tó­rych kul­tu­rach in­sty­tu­cja oz­na­cza­ją­ca ze­spół prak­tyk i wie­rzeń w okre­sie ciąży, obej­mu­ją­cych współ­dzie­le­nie przez ojca pew­nych dzia­łań uz­na­wa­nych za ko­bie­ce. Z in­sty­tu­cją ku­wa­dy zwią­za­ny jest ze­spół ku­wa­dy, czyli od­czu­wa­ne przez męż­czyzn psy­cho­so­ma­tycz­ne ob­ja­wy cha­rak­te­ry­stycz­ne dla ko­biet w okre­sie ciąży.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kuwaski

przy­miot­nik od: Ku­wa­sy


Źródła:

SJP.pl

Kuwasy

roz­le­głe tor­fo­wi­sko w Kot­li­nie Bie­brzań­skiej


Źródła:

SJP.pl

Kuwasz

wę­gier­ska rasa psa pa­ster­skie­go; kuwos


Źródła:

SJP.pl

Kuwejcki

→ Ku­wejt


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) od­no­szą­cy się do pań­stwa Ku­wejt

 (1.2) od­no­szą­cy się do mia­sta Ku­wejt


Patrz:Kuwejt

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kuwejt

1. pań­stwo w Azji; Pań­stwo Ku­wej­tu;
2. sto­li­ca pań­stwa Ku­wejt


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. polit. pań­stwo w Azji;

 (1.2) geogr. sto­li­ca Ku­wej­tu (1.1);


Ku­wejt, Pań­stwo Ku­wejt ( ‏دولة الكويت‎, trl. "Daw­lat al-Ku­wa­yt", trb. "Da­u­lat al-Ku­wajt") – pań­stwo po­ło­żo­ne w po­łud­nio­wo-za­chod­niej Azji, na pół­noc­no-za­chod­nim wy­brze­żu Za­to­ki Per­skiej. Gra­ni­czy z Ira­kiem (242 km) i Ara­bią Sa­u­dyj­ską (222 km) – łącz­na dłu­gość gra­nic lą­do­wych wy­no­si 464 km, po­nad­to 499 km wy­brze­ża mor­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kuwejtczyk

miesz­ka­niec Ku­wej­tu (sto­li­cy Ku­wej­tu)


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Ku­wej­tu (sto­li­cy pań­stwa Ku­wejt)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kuwejtka

miesz­kan­ka Ku­wej­tu (sto­li­cy pań­stwa Ku­wejt)


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Ku­wej­tu (sto­li­cy pań­stwa Ku­wejt)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kuwertura

ro­dzaj masy cze­ko­la­do­wej słu­żą­cej do pow­le­ka­nia wy­ro­bów cu­kier­ni­czych


Ku­wer­tu­ra (fr. "co­u­ver­tu­re" – koł­dra, osło­na, po­kry­wa) to cze­ko­la­da wy­so­kiej ja­ko­ści za­wie­ra­ją­ca wię­cej (32-35%) masła ka­ka­o­we­go niż zwy­kła cze­ko­la­da. W po­łą­cze­niu z obrób­ką ter­micz­ną na­da­je to ku­wer­tu­rze po­łysk, ła­god­ny i długo utrzy­mu­ją­cy się smak oraz cha­rak­te­ry­stycz­ny trzask przy ła­ma­niu.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kuwerturowy

→ ku­wer­tu­ra


Patrz:kuwertura

Źródła:

SJP.pl

Kuweta

1. płyt­kie, prze­waż­nie pro­sto­kąt­ne na­czy­nie od­por­ne na dzia­ła­nie che­mi­ka­liów, słu­żą­ce do ręcz­nej obrób­ki ma­te­ria­łów fo­to­gra­ficz­nych; płucz­ka;
2. nie­wiel­kie szkla­ne na­czy­nie o roz­ma­i­tych kształ­tach do prze­pro­wa­dza­nia po­mia­rów fo­to­me­trycz­nych;
3. pła­skie na­czy­nie wy­peł­nio­ne pia­skiem, w któ­rym za­łat­wia­ją się koty i inne zwie­rzę­ta trzy­ma­ne w domu


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pła­skie, czwo­ro­kąt­ne na­czy­nie, głów­nie do za­sto­so­wań che­micz­nych;

 (1.2) pła­skie, czwo­ro­kąt­ne na­czy­nie, głów­nie dla zwie­rząt do­mo­wych


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kuwetka

mała ku­we­ta


Źródła:

SJP.pl

Kuwetowy

→ ku­we­ta


Patrz:kuweta

Źródła:

SJP.pl

Kuwiek

drew­nia­na pi­szczał­ka uży­wa­na przez my­śli­wych do wa­bie­nia pta­ków


Źródła:

SJP.pl

Kuwos

wę­gier­ska rasa psa pa­ster­skie­go; ku­wasz


Źródła:

SJP.pl

Kuydowicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kuzaj

naz­wi­sko


rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) gw-pl|Poz­nań. kuzyn


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kuzak

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kuziak

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kuziemny

zwró­co­ny ku ziemi


Źródła:

SJP.pl

Kuziemski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kuziennictwo

dział tech­no­lo­gii zaj­mu­ją­cy się pro­ce­sa­mi obrób­ki przed­mio­tów me­ta­lo­wych przez kucie; kuź­nict­wo, ko­wal­stwo, prze­mysł kuź­ni­czy


Źródła:

SJP.pl

Kuziennik

rzad­ko: spe­cja­li­sta w dzie­dzi­nie wyt­wa­rza­nia przed­mio­tów z me­ta­li i ich sto­pów za po­mo­cą kucia; kowal


Źródła:

SJP.pl

Kuzienny

zwią­za­ny z kuź­nią, do­ty­czą­cy kuźni, np. na­rzę­dzia ku­zien­ne; ko­wal­ski


Źródła:

SJP.pl

Kuziora

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kuzioła

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kuzniecow

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kuzu

ga­tu­nek tor­ba­cza z ro­dzi­ny pa­łan­ko­wa­tych, za­miesz­ku­ją­cy au­stra­lij­skie i tas­mań­skie lasy, zwła­szcza eu­ka­lip­tu­so­we; lis wor­ko­wa­ty, ki­tan­ka lisia


Źródła:

SJP.pl

Kuzyn

1. syn brata lub sio­stry jed­ne­go z ro­dzi­ców;
2. dal­szy krew­ny po­zo­sta­ją­cy w sto­sun­ku do wspól­ne­go przod­ka w tym samym lub mniej­szym stop­niu po­kre­wień­stwa; po­wi­no­wa­ty, krew­ny, krew­niak, po­cio­tek


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) syn wujka / stryj­ka lub cioci / wu­jen­ki / stry­jen­ki

 (1.2) ogól­niej: do­wol­ny krew­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kuzyneczka

pie­szczot­li­wie: ku­zyn­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. zdrobn. od: ku­zyn­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kuzynek

pie­szczot­li­wie: kuzyn


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) zdrobn. od: kuzyn


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kuzynka

1. córka brata lub sio­stry jed­ne­go z ro­dzi­ców;
2. dal­sza krew­na po­zo­sta­ją­cy w sto­sun­ku do wspól­ne­go przod­ka w tym samym lub mniej­szym stop­niu po­kre­wień­stwa; po­wi­no­wa­ta, krew­na, krew­niacz­ka, po­ciot­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) córka wujka / stryj­ka lub cioci / wu­jen­ki / stry­jen­ki


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kuzynostwo

po­kre­wień­stwo, od­po­wia­da­ją­ce re­la­cji mię­dzy ku­zy­na­mi


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy lub ni­ja­ki

 (1.1) ofic. kuzyn i jego żona

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (2.1) po­kre­wień­stwo łą­czą­ce ku­zy­nów i ku­zyn­ki


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kuzynowski

taki, który do­ty­czy ku­zy­na lub ku­zyn­ki, jest dla nich cha­rak­te­ry­stycz­ny, np. przy­wią­za­nie ku­zy­now­skie


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy ku­zy­nów, do­ty­czą­cy ku­zy­nek, do­ty­czą­cy ku­zy­no­stwa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kuć

1. (np. że­la­zo) ubi­jać, for­mo­wać
2. obi­jać, ozda­biać me­ta­lem
3. (konie) pod­ku­wać
4. (np. skałę) rąbać, roz­kru­szać, wy­ku­wać, rzeź­bić
5. stu­kać, ude­rzać mia­ro­wo
6. pot. uczyć się, za­ku­wać


cza­sow­nik

 (1.1) bić młot­kiem metal na­da­jąc mu kształt

 (1.2) bijąc mło­tem w dłuto robić wgłę­bie­nie

 (1.3) za­kła­dać ko­nio­wi pod­ko­wy

 (1.4) przen. robić coś po rze­mieśl­ni­cze­mu, z wy­sił­kiem, zwła­szcza ucząc się

 (1.5) przest. oku­wać, za­ku­wać w coś, czymś

 (1.6) przest. przy­ku­wać do cze­goś

 (1.7) przest. stu­kać, ude­rzać, ko­ła­tać

 (1.8) przen. przest. knuć, pla­no­wać

 (1.9) pot. uczyć się na pa­mięć

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) daw. zdrobn. od: ku­czer

wy­krzy­knik

 (3.1) przest. zob. kuć kuć.


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kułacki

od­no­szą­cy się do ku­ła­ka, na­le­żą­cy do ku­ła­ka; ku­ła­czy


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) hist. zwią­za­ny z ku­ła­ka­mi, do­ty­czą­cy ku­ła­ków


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kułactwo

daw­niej:
1. ogół ku­ła­ków, bo­ga­tych rol­ni­ków;
2. po­gard­li­wie: gru­biań­skie za­cho­wa­nie


Źródła:

SJP.pl

Kułaczka

w la­tach pięć­dzie­sią­tych: żona bo­ga­te­go chło­pa po­sia­da­ją­ce­go lub użyt­ku­ją­ce­go zie­mię, za­trud­nia­ją­ce­go ro­bot­ni­ków na­jem­nych


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) hist. po­gard. ma­jęt­na chłop­ka tę­pio­na przez wła­dzę ra­dziec­ką


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kułaczy

przy­miot­nik od: kułak; ku­łac­ki


Źródła:

SJP.pl

Kułaga

naz­wi­sko


Ku­ła­ga ( кула́га) – bia­ło­ru­ski, dawny, tra­dy­cyj­ny, słod­ki deser w po­sta­ci pół­płyn­ne­go ki­sie­lu, któ­re­go pod­sta­wo­wy­mi skład­ni­ka­mi są leśne ja­go­dy, mąka żyt­nia, miód i woda. Znany także w in­nych kuch­niach na­ro­dów sło­wiań­skich.

Do spo­rzą­dze­nia ku­ła­gi można użyć po­zio­mek, czar­nych bo­ró­wek, bo­ró­wek czer­wo­nych, malin i owo­ców ka­li­ny, a także śli­wek czy wiśni (po usu­nię­ciu pe­stek). Ku­ła­gę można przy­go­to­wać sto­su­jąc za­rów­no mąkę żyt­nią, jak i pszen­ną.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kułagowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kułak

w la­tach pięć­dzie­sią­tych: bo­ga­ty chłop po­sia­da­ją­cy lub użyt­ku­ją­cy zie­mię, za­trud­nia­ją­cy ro­bot­ni­ków na­jem­nych


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) hist. po­gard. ma­jęt­ny chłop tę­pio­ny przez wła­dzę ra­dziec­ką;

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) przest. za­ci­śnię­ta pięść

 (2.2) przest. cios pię­ścią


Kułak ( кулак) – pe­jo­ra­tyw­ne okre­śle­nie sto­so­wa­ne w ZSRR, a na­stęp­nie w pań­stwach bloku wschod­nie­go wobec bo­ga­te­go chło­pa, utoż­sa­mia­ne­go pro­pa­gan­do­wo z „wro­giem kla­so­wym”, „zdzier­cą” i „pi­jaw­ką na zdro­wym ciele spo­łecz­no­ści wiej­skiej”.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kułakować

daw­niej: bić, okła­dać ku­ła­ka­mi


Źródła:

SJP.pl

Kułakowski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kułakowy

w ko­lej­nict­wie: wał ku­ła­ko­wy - me­cha­nizm w po­ja­zdach ko­le­jo­wych, który przy uży­ciu jed­ne­go na­pę­du ko­lej­no za­łą­cza i ro­złą­cza stycz­ni­ki ste­ru­ją­ce re­zy­sto­ra­mi roz­ru­cho­wy­mi


Źródła:

SJP.pl

Kułan

ssak z ro­dzi­ny ko­nio­wa­tych; dżi­ge­taj


Źródła:

SJP.pl

Kułoj

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. hy­dron. rzeka w ob­wo­dach wo­ło­godz­kim i ar­chan­giel­skim Rosji, prawy do­pływ Wagi

 (1.2) geogr. hy­dron. rzeka w ob­wo­dzie ar­chan­giel­skim Rosji, ucho­dzi do Morza Bia­łe­go


Kułoj (ros. "Кулой") – osied­le typu miej­skie­go w pół­noc­nej Rosji, na te­re­nie ob­wo­du ar­chan­giel­skie­go, w pół­noc­no-wschod­niej Eu­ro­pie.

Miej­sco­wość liczy 6.595 miesz­kań­ców (1 stycz­nia 2005 r.).


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kułunda

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. hy­dron. rzeka w Rosji, po­ło­żo­na na te­re­nie Kraju Ał­taj­skie­go, ucho­dzą­ca do Je­zio­ra Ku­łun­dyń­skie­go;


Ku­łun­da (ros. "Кулунда") – wieś na te­re­nie wcho­dzą­ce­go w skład Rosji sy­be­ryj­skie­go Kraju Ał­taj­skie­go.

Miej­sco­wość po­ło­żo­na jest w od­le­gło­ści ok. 343 km od sto­li­cy kraju – mia­sta Bar­na­uł, liczy ok. 15,5 tys. miesz­kań­ców (2003) i jest oś­rod­kiem ad­mi­ni­stra­cyj­nym re­jo­nu ku­łun­diń­skie­go.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kułundyński

przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z rzeką Ku­łun­dą


Źródła:

Wiktionary

Kuś

żar­to­bli­wie: czło­nek męski; kuśka


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) daw. anat. penis

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) stpol. prak­ty­kant u ku­cha­rza


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kuśka

żar­to­bli­wie: penis; banan, in­te­res, pta­szek, wacek, że­ni­dło


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. posp. penis, czło­nek


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kuślin

wieś w Pol­sce


Ku­ślin (hist. „Ku­śli­no”, dawn. niem. "Kusch­lin") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie no­wo­to­my­skim, w gmi­nie Ku­ślin (miej­sco­wość jest sie­dzi­bą gminy Ku­ślin).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kuśliwszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: ku­śli­wy


Źródła:

SJP.pl

Kuśliwy

za­chę­ca­ją­cy do cze­goś; ku­szą­cy


Źródła:

SJP.pl

Kuśliński

zwią­za­ny z Ku­śli­nem


Źródła:

SJP.pl

Kuśmierczyk

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kuśmierek

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kuśmierski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kuśmierz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kuśmirek

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kuśmirowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kuśnierczyk

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) cze­lad­nik, uczeń ku­śnier­ski


Źródła:

Wiktionary

Kuśnierek

→ ku­śnierz


Patrz:kuśnierz

Źródła:

SJP.pl

Kuśnierka

→ ku­śnierz


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) rzem. rze­mieśl­nicz­ka zaj­mu­ją­ca się szy­ciem odzie­ży, ga­lan­te­rii ze skóry oraz futra


Patrz:kuśnierz

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kuśnierski

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z ku­śnier­stwem, do­ty­czą­cy ku­śnier­stwa


Źródła:

Wiktionary

Kuśnierstwo

Ku­śnier­stwo – dział rze­mio­sła zaj­mu­ją­cy się wyt­wa­rza­niem wy­ro­bów skó­rza­nych (futra, czap­ki, koł­nie­rze, cie­płe obu­wie).

Tra­dy­cyj­nie ku­śnierz sam wy­pra­wiał skóry, a wy­ro­by szył i zdo­bił wy­łącz­nie ręcz­nie. Część pra­cow­ni za­cho­wa­ło ten spo­sób pracy, po­zo­sta­łe wy­ko­rzy­stu­ją szy­cie ma­szy­no­we. Ku­śnie­rze po­sia­da­li włas­ne cechy, re­gu­lu­ją­ce zwy­cza­je, za­sa­dy zdo­by­wa­nia za­wo­du, roz­są­dza­ją­ce spory.


Źródła:

Wikipedia

Kuśnierz

rze­mieśl­nik zaj­mu­ją­cy się szy­ciem futer i ko­żu­chów, wy­ro­bem i na­pra­wą ga­lan­te­rii fu­trzar­skiej


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) rzem. rze­mieśl­nik zaj­mu­ją­cy się szy­ciem odzie­ży, ga­lan­te­rii ze skóry oraz futra


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kuśniewicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kuśtyczek

kusz­ty­czek;
1. zdrob­nie­nie od: kusz­tyk;
2. po­tocz­nie: mały kie­li­szek wódki


Źródła:

SJP.pl

Kuśtyk

ku­law­ka, kusz­tyk;
1. szkla­ny kie­lich po­zba­wio­ny pła­skiej pod­sta­wy, po­pu­lar­ny w Pol­sce w XVII i XVIII wieku;
2. za­war­tość tego kie­li­cha


Źródła:

SJP.pl

Kuśtykać

cho­dzić, uty­ka­jąc na jedną nogę, kuleć; cho­dzić nie­po­rad­nie, po­ty­ka­jąc się; kusz­ty­kać


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. przy­kuś­ty­kać)

 (1.1) iść ku­le­jąc


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kuśtykiem

ku­law­ka, kusz­tyk;
1. szkla­ny kie­lich po­zba­wio­ny pła­skiej pod­sta­wy, po­pu­lar­ny w Pol­sce w XVII i XVIII wieku;
2. za­war­tość tego kie­li­cha


Źródła:

SJP.pl

Kuświk

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kuźma

imię mę­skie


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kuźmicki

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kuźmicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kuźmina

wieś w Pol­sce


Kuź­mi­na – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie pod­kar­pac­kim, w po­wie­cie prze­my­skim, w gmi­nie Bir­cza. Ma sta­tus so­łect­wa. Leży na Po­gó­rzu Prze­my­skim.

Do 1954 ist­nia­ła gmina Kuź­mi­na. W la­tach 1954–1959 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Kuź­mi­na, po jej znie­sie­niu w gro­ma­dzie Le­szcza­wa Dolna. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa prze­my­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kuźmiuk

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kuźmiński

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kuźmowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Kuźmy lub z nim zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Kuźnia

1. warsz­tat ko­wal­ski;
2. za­kład prze­my­sło­wy lub jego od­dział, w któ­rym wy­ko­nu­je się przed­mio­ty me­ta­lo­we za po­mo­cą kucia;
3. in­sty­tu­cja, szko­ła itp. w któ­rej szko­li się spe­cja­li­stów z okre­ślo­nej dzie­dzi­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) warsz­tat ko­wa­la;

 (1.2) ar­chit. dom z warsz­ta­tem ko­wa­la

 (1.3) techn. wy­dział fa­bry­ki, w któ­rym wy­ko­nu­je się kucie

 (1.4) przen. miej­sce pow­sta­wa­nia idei, wy­cho­wy­wa­nia kadr

 (1.5) daw. środ. prze­stęp­cze ko­ściół

 (1.6) ornit. pot. miej­sce, w któ­rym dzię­cioł ro­złu­pu­je szysz­ki, aby do­stać się do na­sio­na


Kuź­nia – bu­dy­nek przez­na­czo­ny do prac ko­wal­skich; także miej­sce do pod­ku­wa­nia koni.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kuźniak

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kuźnianin

miesz­ka­niec Kuźni Ra­ci­bor­skiej (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Kuźnianka

miesz­kan­ka Kuźni Ra­ci­bor­skiej (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Kuźniar

naz­wi­sko


Kuź­niar (forma żeń­ska: Kuź­niar; licz­ba mnoga: Kuź­nia­ro­wie) – pol­skie naz­wi­sko. Na po­cząt­ku lat 90. XX wieku w Pol­sce no­si­ły je 2404 osoby.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kuźniarka

me­cha­nicz­na prasa kuź­ni­cza do wy­ko­ny­wa­nia z du­żych od­ku­wek


Kuź­niar­ka – typ prasy me­cha­nicz­nej o ukła­dzie kor­bo­wym i o dwóch su­wa­kach po­ru­sza­ją­cych się wzglę­dem sie­bie pod kątem pro­stym.

Kuź­niar­ki bu­du­je się z pio­no­wym lub coraz sze­rzej sto­so­wa­nym po­zio­mym po­dzia­łem ma­tryc. Po­nie­waż w przy­pad­ku tych urzą­dzeń pow­sta­ją duże na­prę­że­nia ter­micz­ne, przy do­bo­rze ma­te­ria­łów na ma­try­ce na­le­ży kie­ro­wać się wa­run­ka­mi pracy na­rzę­dzia.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kuźniarski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kuźniański

przy­miot­nik od: Kuź­nia Ra­ci­bor­ska


Źródła:

SJP.pl

Kuźnica

1. dawny za­kład hut­ni­czy; ha­mer­nia;
2. in­sty­tu­cja, śro­do­wi­sko, miej­sce sku­pia­ją­ce wy­bit­nych ludzi


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) daw. hutn. kuź­nia

 (1.2) przen. szko­ła, wszech­ni­ca


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kuźnice

1. dawny za­kład hut­ni­czy; ha­mer­nia;
2. in­sty­tu­cja, śro­do­wi­sko, miej­sce sku­pia­ją­ce wy­bit­nych ludzi


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kuźnicki

przy­miot­nik od: Kuź­ni­ca, Kuź­ni­ce


Źródła:

SJP.pl

Kuźnictwo

dział tech­no­lo­gii zaj­mu­ją­cy się pro­ce­sa­mi obrób­ki przed­mio­tów me­ta­lo­wych przez kucie; ku­zien­nict­wo, ko­wal­stwo, prze­mysł kuź­ni­czy


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) dzie­dzi­na zaj­mu­ją­ca się wyt­wa­rza­niem przed­mio­tów me­ta­lo­wych przez kucie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kuźniczanin

miesz­ka­niec Kuź­ni­cy (wsi w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Kuźniczanka

miesz­kan­ka Kuź­ni­cy (wsi w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Kuźniczy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kuź­ni­cą / kuź­nią, do­ty­czą­cy kuź­ni­cy / kuźni


Źródła:

Wiktionary

Kuźnieck

mia­sta w Fe­de­ra­cji Ro­syj­skiej


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Rosji, w ob­wo­dzie pen­zeń­skim;


Kuź­nieck ( Кузнецк) – mia­sto w Rosji, w ob­wo­dzie pen­zeń­skim, przy linii ko­le­jo­wej Sa­ma­ra-Penza, nad rzeką Tru­je­wo (do­rze­cze Wołgi). Około 80 tys. miesz­kań­ców (2020).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kuźniecki

przy­miot­nik od: Kuź­nieck


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Kuź­niec­kiem, do­ty­czą­cy Kuź­niec­ka

 (1.2) hist. zwią­za­ny z Kuź­niec­kiem, do­ty­czą­cy Kuź­niec­ka (po 1932 No­wo­kuź­nieck)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kuźniewski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kuźnik

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kuźwa

prze­kleń­stwo wy­po­wia­da­ne wów­czas, gdy czło­wiek nie chce uży­wać bar­dziej wul­gar­nych słów


wy­krzy­knik

 (1.1) pot. eufem. uży­wa­ny jako prze­kleń­stwo


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kuźwica

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) wulg. okre­śle­nie zde­ner­wo­wa­nia i wście­kło­ści


Źródła:

Wiktionary

Kuźwić

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) na­du­ży­wać słowa „kuźwa”, prze­kli­nać, bluz­gać

 (1.2) wulg. śmier­dzieć

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny kuź­wić się

 (2.1) wulg. pro­sty­tu­o­wać się

 (2.2) wulg. o ko­bie­cie: sy­piać z wie­lo­ma part­ne­ra­mi

 (2.3) wulg. przen. po­ni­żać się, upad­lać się


Źródła:

Wiktionary

Kuźwować

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. po­kuź­wo­wać)

 (1.1) wulg. siar­czy­ście kląć


Źródła:

Wiktionary