Ko

1. wyraz na­śla­du­ją­cy głos kury, zwy­kle pow­ta­rza­ny; kwo (bar­dzo rzad­ko), kwok (bar­dzo rzad­ko);
2. sy­tu­a­cja w grze go


wy­krzy­knik

 (1.1) ono­ma­to­pe­ja na­śla­du­ją­ca głos kury

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (2.1) w go: układ ka­mie­ni, w któ­rym za­bi­cie po­je­dyn­cze­go ka­mie­nia po­wo­du­je, że ka­mień bi­ją­cy jest od razu w atari;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ko-

prze­dro­stek

 (1.1) pier­wszy człon wy­ra­zów zło­żo­nych two­rzą­cy nazwy czyn­no­ści wy­ko­ny­wa­nych wspól­nie, osób wy­ko­nu­ją­cych wspól­nie ja­kieś czyn­no­ści oraz zja­wisk albo rze­czy, w któ­rych współ­wy­stę­pu­ją ja­kieś ele­men­ty lub pro­ce­sy


Źródła:

Wiktionary

Ko-Ko

wy­krzy­knik

 (1.1) ono­ma­to­pe­ja imi­tu­ją­ca kurze gda­ka­nie


Źródła:

Wiktionary

Ko-Ko-Dak

wy­krzy­knik

 (1.1) ono­ma­to­pe­ja imi­tu­ją­ca gda­ka­nie kury


Źródła:

Wiktionary

Koa

Koa – czwar­ta płyta Ka­ta­rzy­ny Skrzy­nec­kiej, na któ­rej znaj­du­je się czter­na­ście ut­wo­rów w sty­li­sty­ce po­po­wej. Pio­sen­ki cha­rak­te­ry­zu­ją się spo­ko­jem, ta­necz­nym ryt­mem oraz re­flek­syj­nym na­stro­jem. Ar­tyst­ka śpie­wa trzy ut­wo­ry w du­e­cie. „All in the Sche­me of Things” z Gor­do­nem Ha­skel­lem, „Za­bierz mnie do domu” z Miet­kiem Szcze­śnia­kiem oraz „W sieci kłamstw” z Li­ro­y­em.


Źródła:

Wikipedia

Koabitacja

ko­ha­bi­ta­cja, co­ha­bi­ta­tion;
1. wspól­ne rządy par­tii o od­mien­nych op­cjach po­li­tycz­nych;
2. daw­niej: współ­ży­cie, współ­dzia­ła­nie lub współ­za­miesz­ki­wa­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zob. ko­ha­bi­ta­cja.


Ko­a­bi­ta­cja ' (fr. "co­ha­bi­ta­tion" – współ­za­miesz­ki­wa­nie, współ­ży­cie, współ­dzia­ła­nie) – w po­li­ty­ce wspó­łist­nie­nie w obrę­bie wła­dzy wy­ko­naw­czej – rządu i pre­zy­den­ta – po­cho­dzą­cych z prze­ciw­nych obo­zów po­li­tycz­nych. Sy­tu­a­cja taka ma miej­sce, kiedy w trak­cie trwa­nia ka­den­cji pre­zy­den­ta zo­sta­je wy­bra­ny par­la­ment, w któ­re­go izbie niż­szej prze­wa­gę uzy­sku­je par­tia opo­zy­cyj­na (lub ko­a­li­cja par­tii) w sto­sun­ku do pre­zy­den­ta.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koabitować

→ ko­a­bi­ta­cja; ko­ha­bi­to­wać


Źródła:

SJP.pl

Koacerwacja

roz­war­stwia­nie się zolu na dwie czę­ści o zróż­ni­co­wa­nym stę­że­niu czą­stek ko­lo­i­do­wych, wy­dzie­la­nie się ko­a­cer­wa­tów


Źródła:

SJP.pl

Koacerwat

duża mi­ce­la two­rzą­ca się spon­ta­nicz­nie w ukła­dach ko­lo­i­dal­nych, za­wie­ra­ją­ca wię­cej czą­ste­czek ko­lo­i­do­wych niż resz­ta zolu


Ko­a­cer­wa­ty to duże mi­ce­le sa­mo­ist­nie two­rzą­ce się w ukła­dach ko­lo­i­dal­nych wielu waż­nych związ­ków or­ga­nicz­nych, ta­kich jak biał­ka, tłu­szcze i kwasy nu­kle­i­no­we.

Ba­rie­ra roz­gra­ni­cza­ją­ca ko­a­cer­wat od śro­do­wi­ska zew­nętrz­ne­go jest pół­prze­pu­szczal­na i śro­do­wi­sko pa­nu­ją­ce wew­nątrz nich czę­sto zna­czą­co od­bie­ga od tego na zew­nątrz. Do­da­jąc do rozt­wo­ru takie en­zy­my, które będą miały ten­den­cję do sta­wa­nia się czę­ścią ko­a­cer­wa­tów, można uzy­skać efekt pse­u­do­me­ta­bo­liz­mu.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koadiutor

1. w Ko­ście­le ka­to­lic­kim: wyz­na­czo­ny przez wła­dze ko­ściel­ne po­moc­nik po­sia­da­cza urzę­du, np. bi­skup ty­tu­lar­ny, po­moc­nik or­dy­na­riu­sza;
2. daw­niej: po­moc­nik


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) kośc. du­chow­ny z pra­wem suk­ce­sji;

 (1.2) daw. po­moc­nik


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koadiutorka

daw­niej: po­moc­nicz­ka


Źródła:

SJP.pl

Koadiutorski

→ ko­a­diu­tor


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy ko­a­diu­to­ra


Patrz:koadiutor

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koafiura

daw­niej: ucze­sa­nie, fry­zu­ra


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) książk. przest. lub żart. fry­zu­ra, ucze­sa­nie (głów­nie ko­bie­ce)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koagulacja

1. łą­cze­nie się czą­stek ko­lo­i­do­wych w więk­sze ze­spo­ły two­rzą­ce spo­i­stą masę; że­lo­wa­nie, krzep­nię­cie;
2. w me­dy­cy­nie: ni­szcze­nie zbęd­nej tkan­ki wy­so­ką tem­pe­ra­tu­rą; przy­pa­la­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) chem. zja­wi­sko łą­cze­nia się czą­stek fazy roz­pro­szo­nej w cie­czy (np. w za­wie­si­nie lub ko­lo­i­dzie) w więk­sze agre­ga­ty, pro­wa­dzą­ce do ich od­dzie­le­nia od cie­czy;


Ko­a­gu­la­cja – pro­ces po­le­ga­ją­cy na łą­cze­niu się czą­stek fazy roz­pro­szo­nej ko­lo­i­du w więk­sze agre­ga­ty two­rzą­ce fazę cią­głą o nie­re­gu­lar­nej struk­tu­rze. Ist­nie­je ko­a­gu­la­cja od­wra­cal­na i nie­od­wra­cal­na, a także spon­ta­nicz­na i wy­mu­szo­na. W wy­ni­ku ko­a­gu­la­cji może na­stę­po­wać zja­wi­sko że­lo­wa­nia, two­rze­nia się past i ma­te­ria­łów sta­łych, se­dy­men­ta­cji lub po­kry­wa­nia po­wierzch­ni mie­sza­ni­ny war­stwą fazy roz­pro­szo­nej.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koagulacyjny

→ ko­a­gu­la­cja


Patrz:koagulacja

Źródła:

SJP.pl

Koagulant

śro­dek wy­wo­łu­ją­cy ko­a­gu­la­cję (krzep­nię­cie) ga­la­re­to­wa­te­go rozt­wo­ru; ko­a­gu­la­tor


Źródła:

SJP.pl

Koagulat

układ ko­lo­i­do­wy, w któ­rym czą­stecz­ki po­łą­czy­ły się w zwar­tą, sta­bil­ną struk­tu­rę; żel


Źródła:

SJP.pl

Koagulator

1. śro­dek wy­wo­łu­ją­cy ko­a­gu­la­cję (krzep­nię­cie) ga­la­re­to­wa­te­go rozt­wo­ru; ko­a­gu­lant;
2. urzą­dze­nie do prze­pro­wa­dza­nia pre­cy­zyj­nych ope­ra­cji oczu


Źródła:

SJP.pl

Koagulolog

spe­cja­li­sta ba­da­ją­cy zja­wi­sko krzep­nię­cia krwi


Źródła:

SJP.pl

Koagulologiczny

→ ko­a­gu­lo­lo­gia


Patrz:koagulologia

Źródła:

SJP.pl

Koagulopatia

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) med. za­bu­rze­nie krzep­nię­cia krwi;


Ko­a­gu­lo­pa­tia – ter­min me­dycz­ny uży­wa­ny w sto­sun­ku do za­bu­rzeń krzep­nię­cia krwi. Ko­a­gu­lo­pa­tia to stan, w któ­rym zdol­ność krwi do krzep­nię­cia jest upo­śle­dzo­na.

Pra­wi­dło­wy pro­ces krzep­nię­cia krwi za­le­ży od współ­dzia­ła­nia róż­nych bia­łek obec­nych we krwi.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Koagulować

1. do­pro­wa­dzać do łą­cze­nia się czą­stek ko­lo­i­do­wych w więk­sze ze­spo­ły two­rzą­ce spo­i­stą masę; że­lo­wać, ści­nać;
2. w me­dy­cy­nie: ni­szczyć zbęd­ną tkan­kę wy­so­ką tem­pe­ra­tu­rą; przy­pa­lać


Źródła:

SJP.pl

Koaksjalność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest ko­ak­sjal­ne


Źródła:

Wiktionary

Koaksjalny

w ma­te­ma­ty­ce, tech­ni­ce: wspó­ło­sio­wy


przy­miot­nik

 (1.1) techn. wspó­ło­sio­wy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koala

au­stra­lij­ski ssak na­drzew­ny z ro­dzi­ny pa­łan­ko­wa­tych


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy lub żeń­ski

 (1.1) zool. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Pha­sco­larc­tos ci­ne­re­us|Gold­fuss|ref=tak., na­drzew­ny ssak au­stra­lij­ski;

 (1.2) nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Pha­sco­larc­tos|de Bla­in­vil­le|ref=tak., ro­dzaj ssaka z ro­dzi­ny ko­a­lo­wa­tych, któ­re­go je­dy­nym nie­wy­mar­łym przed­sta­wi­cie­lem jest koala (1.1) au­stra­lij­ski;


Koala ("Pha­sco­larc­tos") – ro­dzaj ssaka z ro­dzi­ny ko­a­lo­wa­tych (Pha­sco­larc­ti­dae).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koalescencja

łą­cze­nie się kro­pe­lek cie­czy w więk­sze kro­ple


Ko­a­le­scen­cja – pro­ces, w któ­rym dwie lub wię­cej czą­stek łączy się z sobą, two­rząc po­je­dyn­czą cząst­kę.

Ko­a­le­scen­cja za­cho­dzą­ca w ukła­dach ko­lo­i­dal­nych (na przy­kład pia­nach i emul­sjach) po­le­ga na łą­cze­niu się czą­stek fazy roz­pro­szo­nej (kro­pli cie­czy lub pę­che­rzy­ków gazu) w więk­sze, co zmniej­sza sto­pień dy­sper­sji ukła­du. Do­pro­wa­dza to do ro­zbi­cia emul­sji na odręb­ne fazy lub opad­nię­cia piany.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koalescencyjny

→ ko­a­le­scen­cja


Patrz:koalescencja

Źródła:

SJP.pl

Koalicja

zwią­zek, przy­mie­rze, alians, so­jusz państw, par­tii po­li­tycz­nych za­war­ty dla prze­pro­wa­dze­nia wspól­nej akcji albo osią­gnię­cia okre­ślo­ne­go wspól­ne­go celu


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) polit. po­ro­zu­mie­nie par­tii po­li­tycz­nych, które re­a­li­zu­ją wspól­ne cele po­li­tycz­ne two­rząc rząd albo dzia­ła­jąc w opo­zy­cji

 (1.2) polit. so­jusz państw za­wią­za­ny w celu pro­wa­dze­nia wspól­nej po­li­ty­ki, zwła­szcza woj­sko­wej


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koalicjant

czło­nek ko­a­li­cji


Źródła:

SJP.pl

Koalicjantka

→ ko­a­li­cjant


Patrz:koalicjant

Źródła:

SJP.pl

Koalicjonistka

→ ko­a­li­cjo­ni­sta; ko­a­li­cjant­ka


Źródła:

SJP.pl

Koalicyjka

1. zdrob­nie­nie od: ko­a­li­cja;
2. skó­rza­ny pas ofi­cer­ski, prze­rzu­ca­ny uko­śnie przez ramię i pierś


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od: ko­a­li­cja

 (1.2) wojsk. wąski, skó­rza­ny pasek za­kła­da­ny przez pierś do ga­lo­we­go mun­du­ru, daw­niej rów­no­wa­żą­cy cię­żar broni, współ­cze­śnie tylko ozdob­ny;

 (1.3) wojsk. wąski, zwy­kle skó­rza­ny pasek u ga­lo­wej czap­ki


Ko­a­li­cyj­ka − ro­dzaj paska no­szo­ne­go na skos w po­przek pier­si i tro­czo­ne­go do pasa głów­ne­go. Ko­a­li­cyj­kę (naj­czę­ściej wy­ko­na­ną ze skóry) nosi się prze­wie­szo­ną przez ramię, pod na­ra­mien­ni­kiem lub mię­dzy na­ra­mien­ni­kiem a koł­nie­rzem mun­du­ru. Pas z ko­a­li­cyj­ką speł­nia dwie za­sad­ni­cze funk­cje: pod­trzy­mu­je cię­żar przy­tro­czo­nej u pasa broni bia­łej lub pi­sto­le­tu, a także za­po­bie­ga obra­ca­niu się pasa wraz z bro­nią wokół ciała. Dzię­ki temu ułat­wia do­by­wa­nie broni za po­mo­cą jed­nej ręki.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koalicyjny

zwią­za­ny z ko­a­li­cją


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) polit. zwią­za­ny z ko­a­li­cją, do­ty­czą­cy ko­a­li­cji; stwo­rzo­ny przez ko­a­li­cję


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koalowate

o ce­chach ko­a­lo­wa­tych (ro­dzi­na tor­ba­czy)


Ko­a­lo­wa­te (Pha­sco­larc­ti­dae) – ro­dzi­na ssa­ków z rzędu dwu­przo­do­zę­bow­ców (Di­pro­to­don­tia). Obej­mu­je kil­ka­na­ście ga­tun­ków wy­mar­łych oraz jeden współ­cze­śnie ży­ją­cy, koala, bę­dą­cy nie­o­fi­cjal­nie sym­bo­lem kon­ty­nen­tu, który za­miesz­ku­je, spore zwie­rzę na­drzew­ne, przy­po­mi­na­ją­ce ma­łe­go niedź­wie­dzia, za­miesz­ku­ją­ce wschod­nią Au­stra­lię.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koalowaty

o ce­chach ko­a­lo­wa­tych (ro­dzi­na tor­ba­czy)


Źródła:

SJP.pl

Koan

pa­ra­dok­sal­na opo­wieść lub pa­ra­dok­sal­ne py­ta­nie, sto­so­wa­ne w zen


rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) pa­ra­dok­sal­ne py­ta­nie lub pro­blem, sto­so­wa­ne w zen jako śro­dek w pro­ce­sie osią­ga­nia oś­wie­ce­nia;


Koan (jap. kōan, z chiń. gōng’àn, do­słow­nie "pu­blicz­ny przy­pa­dek"; wiet. công án) – jedna z metod prak­ty­ki bud­dyz­mu zen (chan). Pa­ra­dok­sal­ne py­ta­nie lub opo­wieść.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koarktacja

ko­ark­ta­cja aorty, wro­dzo­na, nie­si­ni­cza wada serca, po­le­ga na zwę­że­niu aorty w czę­ści jej łuku; zwę­że­nie cie­śni aorty


Źródła:

SJP.pl

Koartykulacja

Ko­ar­ty­ku­la­cja – wy­ma­wia­nie (ar­ty­ku­la­cja) gło­sek w ciągu fo­nicz­nym; wy­stę­po­wa­nie w ar­ty­ku­la­cji ja­kiejś gło­ski ru­chów lub ukła­dów na­rzą­dów mowy wła­ści­wych gło­sce lub gło­skom są­sied­nim.

Na przy­kład w są­siedzt­wie gło­ski "u" inne gło­ski uzy­sku­ją za­o­krą­gle­nie war­go­we.


Źródła:

Wikipedia

Koasekuracja

Ko­a­se­ku­ra­cja – umowa ubez­pie­cze­nia, na pod­sta­wie któ­rej co najm­niej dwa za­kła­dy ubez­pie­czeń, dzia­ła­jąc w po­ro­zu­mie­niu, zo­bo­wią­zu­ją się do speł­nie­nia okre­ślo­ne­go świad­cze­nia w przy­pad­ku wy­stą­pie­nia zda­rze­nia lo­so­we­go prze­wi­dzia­ne­go w umo­wie.

Isto­tą ko­a­se­ku­ra­cji jest to, że jeden ubez­pie­cza­ją­cy ubez­pie­cza dane dobro oso­bi­ste w co najm­niej dwóch za­kła­dach ubez­pie­czeń, na pod­sta­wie jed­nej umowy ubez­pie­cze­nia.


Źródła:

Wikipedia

Koasekuracyjny

→ ko­a­se­ku­ra­cja


Patrz:koasekuracja

Źródła:

SJP.pl

Koati

zwie­rzę z ro­dzi­ny szo­pów, ga­tu­nek ostro­no­sa


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) zool. po­łud­nio­wo­a­me­ry­kań­ski ssak o ruch­li­wym ryjku;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koażel

ze­spo­ły czą­stek fazy roz­pro­szo­nej two­rzą­ce się pod­czas pro­ce­su ko­a­gu­la­cji


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) chem. ina­czej → ko­a­gu­lat


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kob

ga­tu­nek an­ty­lo­py przy­po­mi­na­ją­cy nieco syl­wet­ką du­że­go je­le­nia, o sil­nych, sze­ro­ko roz­sta­wio­nych i sil­nie obrącz­ko­wa­nych ro­gach


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koba

ga­tu­nek an­ty­lo­py przy­po­mi­na­ją­cy nieco syl­wet­ką du­że­go je­le­nia, o sil­nych, sze­ro­ko roz­sta­wio­nych i sil­nie obrącz­ko­wa­nych ro­gach


Źródła:

SJP.pl

Kobak

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kobaki

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. adm. wieś na Ukra­i­nie, po­ło­żo­na w re­jo­nie ko­sow­skim ob­wo­du iwa­no­fran­kiw­skie­go;


Ko­ba­ki ( Кобаки) – wieś na Ukra­i­nie, w re­jo­nie ko­sow­skim ob­wo­du iwa­no­fran­kiw­skie­go.

W okre­sie mię­dzy­wo­jen­nym w skła­dzie po­wia­tu ko­sow­skie­go wo­je­wództ­wa sta­ni­sła­wow­skie­go. W miej­sco­wo­ści sta­cjo­no­wa­ła pla­ców­ka Stra­ży Cel­nej „Ko­ba­ki”, a potem pla­ców­ka Stra­ży Gra­nicz­nej I linii „Ko­ba­ki”.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kobalamina

wi­ta­mi­na B12, za­wie­ra­ją­ca ko­balt; co­ba­la­mi­na


Źródła:

SJP.pl

Kobalczyk

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kobalt

pier­wia­stek che­micz­ny o sym­bo­lu Co


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) chem. pier­wia­stek che­micz­ny o sym­bo­lu Co i licz­bie ato­mo­wej 27;


Ko­balt (Co, co­bal­tum) – pier­wia­stek che­micz­ny z grupy me­ta­li przej­ścio­wych ukła­du okre­so­we­go.

Ma 26 izo­to­pów z prze­dzia­łu mas 50–75. Trwa­ły jest tylko izo­top 59, który sta­no­wi 100% na­tu­ral­ne­go ko­bal­tu. Zo­stał od­kry­ty w roku 1735 przez Ge­or­ga Brand­ta.

Czy­sty ko­balt jest lśnią­cym, sre­brzy­stym me­ta­lem o włas­no­ściach fer­ro­ma­gne­tycz­nych. Jest sto­so­wa­ny jako do­da­tek do sto­pów ma­gne­tycz­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kobaltowce

grupa pier­wiast­ków che­micz­nych sta­no­wią­ca IX grupę głów­ną ukła­du okre­so­we­go: ko­balt, rod i iryd


Ko­bal­tow­ce


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kobaltowiec

każdy z trzech pier­wiast­ków che­micz­nych (ko­balt, rod, iryd) two­rzą­cych IX grupę głów­ną ukła­du okre­so­we­go


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) chem. pier­wia­stek na­le­żą­cy do dzie­wią­tej grupy ukła­du okre­so­we­go;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kobaltowoniebieski

nie­bie­ski o ko­bal­to­wym od­cie­niu


przy­miot­nik

 (1.1) ciem­no­nie­bie­ski


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kobaltowy

przy­miot­nik od: ko­balt


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) chem. do­ty­czą­cy ko­bal­tu, zwią­za­ny z ko­bal­tem, za­wie­ra­ją­cy ko­balt

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (2.1) ma­ją­cy kolor ciem­no­nie­bie­ski, jas­no­gra­na­to­wy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kobaltron

bomba ko­bal­to­wa


Źródła:

SJP.pl

Kobaltyn

mi­ne­rał, siar­czek ko­bal­tu i ar­se­nu; błyszcz ko­bal­tu


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) miner. rzad­ki mi­ne­rał z gro­ma­dy siar­ko­so­li, siar­czek ko­bal­tu i ar­se­nu;


Ko­bal­tyn (co­bal­tyn, błyszcz ko­bal­tu) – mi­ne­rał z gro­ma­dy siar­ko­so­li. Jest mi­ne­ra­łem rzad­kim.

Nazwa ko­bold (od złego ducha ko­bol­da) po­ja­wia się u Ba­sil­liu­sa (329–379) na okre­śle­nie krusz­ców, z któ­rych nie można było uzy­skać żad­ne­go me­ta­lu.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kobayashi

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Kobczyk

ptak dra­pież­ny z ro­dzi­ny so­ko­łów


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) ornit. nie­wiel­ki ptak dra­pież­ny z ro­dzi­ny so­ko­ło­wa­tych


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kobdo

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. adm. mia­sto w Mon­go­lii;

 (1.2) geogr. hy­drol. rzeka w Mon­go­lii;


Kobdo ( Ховд, "Chowd") – mia­sto w Mon­go­lii, sie­dzi­ba ad­mi­ni­stra­cyj­na aj­ma­ku kob­do­skie­go, po­ło­żo­ne 1200 km na za­chód od sto­li­cy kraju Ułan Bator. Two­rzy od­dziel­ny somon o naz­wie Dżar­glant.

Po­ło­żo­ne na wy­so­ko­ści 1395 m n.p.m. nad rzeką Bu­jant gol. W 2010 roku li­czy­ło 29 tys. miesz­kań­ców; dla po­rów­na­nia, w 1969 było ich 12,4 tys.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kobdoski

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Kob­dem, do­ty­czą­cy Kobda


Źródła:

Wiktionary

Kobe

mia­sto w Ja­po­nii


Zo­bacz też: Kobe Bry­ant.

Kobe (jap. 神戸市 "Kōbe-shi") – mia­sto por­to­we w Ja­po­nii, po­ło­żo­ne na wschod­nim wy­brze­żu wyspy Hon­siu ("Honshū") po­mię­dzy za­to­ką Osaka ("Ōsaka-wan") a łań­cu­chem ni­skich gór Rokkō ("Rokkō-san­kei") o dłu­go­ści 56 km. Ich czę­ścią jest pasmo rów­nież nie­wy­so­kich gór o naz­wie Tanjō-san­kei lub Tanjō-Ta­is­ha­ku. Naj­wyż­szym szczy­tem jest Rokkō (931 m).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kobea

ro­śli­na pnąca z ro­dzi­ny wie­lo­si­ło­wa­tych; sę­po­ta


Kobea, sę­po­ta ("Co­ba­ea" Cav.) – ro­dzaj ro­ślin na­le­żą­cy do ro­dzi­ny wie­lo­si­ło­wa­tych ("Po­le­mo­nia­ce­ae"). Obej­mu­je ok. 18 ga­tun­ków po­cho­dzą­cych z kon­ty­nen­tów ame­ry­kań­skich z ob­sza­ru od Mek­sy­ku na pół­no­cy po We­ne­zu­e­lę i pół­noc­ne Chile. Są to szyb­ko ros­ną­ce ro­śli­ny pnące za­sied­la­ją wą­wo­zy, te­re­ny tra­wia­ste i za­ro­śla.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kobecki

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kober

naz­wi­sko, m.in. Mar­cin Kober (ok. 1550-1598) - nad­wor­ny ma­larz kró­lów pol­skich


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kobia

ryba at­lan­tyc­ka z ro­dzi­ny ra­chi­co­wa­tych obej­mu­ją­cej tylko jeden ga­tu­nek; ra­chi­ca


Źródła:

SJP.pl

Kobiak

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kobiała

ko­szyk z łyka lub wi­kli­ny; ko­biał­ka


Źródła:

SJP.pl

Kobiałczyna

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. zdrobn. od: ko­biał­ka


Źródła:

Wiktionary

Kobiałeczka

zdrob­nie­nie od: ko­biał­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. zdrobn. od: ko­biał­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kobiałka

1. po­tocz­nie: nie­du­ży ko­szyk z łyka lub wi­kli­ny, z pa­łą­kiem;
2. ilość cze­goś, zwy­kle pro­duk­tów spo­żyw­czych, mie­szczą­ca się w takim ko­szy­ku


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. kan­cia­sty ko­szyk z za­pla­ta­nych pasów łyka, łupek lub wi­kli­ny, zwy­kle uży­wa­ny do owo­ców

 (1.2) pot. za­war­tość ko­biał­ki (1.1)

 (1.3) pot. żart. ko­bie­ta


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kobidz

skró­to­wiec, rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) = Kra­jo­wy Oś­ro­dek Badań i Do­ku­men­ta­cji Za­byt­ków


Źródła:

Wiktionary

Kobieciarstwo

po­tocz­nie: uga­nia­nie się za ko­bie­ta­mi; uwo­dzi­ciel­stwo


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) uga­nia­nie się za ko­bie­ta­mi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kobieciarz

męż­czyz­na lu­bią­cy obra­cać się w to­wa­rzy­stwie ko­biet, ma­ją­cy kon­tak­ty ero­tycz­ne z licz­ny­mi ko­bie­ta­mi; ba­biarz, flir­ciarz, roz­pust­nik, ba­wi­da­mek


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pot. męż­czyz­na lu­bią­cy flir­ty z ko­bie­ta­mi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kobiecieć

sta­wać się po­dob­nym do ko­bie­ty, na­bie­rać cech ko­bie­cych


Źródła:

SJP.pl

Kobiecina

ze współ­czu­ciem lub po­li­to­wa­niem o ko­bie­cie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. z po­li­to­wa­niem, współ­czu­ciem, ra­czej ser­decz­nie o ko­bie­cie, zwy­kle wiej­skiej


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kobiecinka

zdrob­nie­nie od: ko­bie­ci­na


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od: ko­bie­ci­na

 (1.2) pot. bar­dzo niska drob­na ko­bie­ta, ge­ne­ral­nie star­sza


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kobiecisko

zgru­bie­nie od: ko­bie­ta; z po­li­to­wa­niem lub nie­chę­cią o ko­bie­cie; babus, bab­sko, babsz­tyl


Źródła:

SJP.pl

Kobieciątko

żar­to­bli­wie, iro­nicz­nie: ko­bie­ta miła, ale nie­zbyt mądra, nie ma­ją­ca żad­nych za­in­te­re­so­wań


Źródła:

SJP.pl

Kobieco

przy­słó­wek

 (1.1) od: ko­bie­cy


Źródła:

Wiktionary

Kobiecość

ogół cech cha­rak­te­ry­stycz­nych dla ko­bie­ty


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co ko­bie­ce


Ko­bie­cość – po­ję­cie ab­strak­cyj­ne; poj­mo­wa­ne tra­dy­cyj­nie oz­na­cza względ­nie stałą cha­rak­te­ry­sty­kę obej­mu­ją­cą cechy, wy­gląd, za­in­te­re­so­wa­nia i za­cho­wa­nia, które ste­re­o­ty­po­wo były uwa­ża­ne za sto­sun­ko­wo bar­dziej ty­po­we dla ko­biet niż męż­czyzn. Współ­cze­śnie po­strze­ga­nie ko­bie­co­ści ule­gło prze­o­bra­że­niu i bar­dziej adek­wat­ne jest mó­wie­nie o róż­nych ty­pach ko­bie­co­ści, za­miast o ko­bie­co­ści jako po­je­dyn­czym i jed­no­rod­nym kon­cep­cie.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kobiecy

do­ty­czą­cy ko­bie­ty, wła­ści­wy ko­bie­cie, przez­na­czo­ny dla ko­bie­ty; dam­ski, żeń­ski


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy ko­bie­ty, ko­bie­co­ści; cha­rak­te­ry­stycz­ny dla ko­bie­ty


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kobiela

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kobielatka

ko­bie­lat­ka siwak, ko­bie­lat­ka ka­wo­wa - ga­tun­ki chrzą­szczy z ro­dzi­ny ko­bie­lat­ko­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Kobielatkowate

o ce­chach ko­bie­lat­ko­wa­tych (ro­dzi­na chrzą­szczy)


Ko­bie­lat­ko­wa­te (Anth­ri­bi­dae) – ro­dzi­na chrzą­szczy z po­drzę­du wie­lo­żer­nych i na­dro­dzi­ny ryj­kow­ców. Obej­mu­je około 3 ty­sią­ce ga­tun­ków. Do­ro­słe cha­rak­te­ry­zu­ją: wy­raź­nie od­dzie­lo­na warga górna oraz po­kry­wy od­sła­nia­ją­ce przy­najm­niej część py­gi­dium. Larwy naj­czę­ściej że­ru­ją na grzy­bach roz­kła­da­ją­cych drew­no, niek­tó­re są czę­ścio­wo dra­pież­ne.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kobielatkowaty

o ce­chach ko­bie­lat­ko­wa­tych (ro­dzi­na chrzą­szczy)


Źródła:

SJP.pl

Kobielice

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Kobielski

przy­miot­nik od: Ko­bie­la, Ko­bie­le Małe, Ko­bie­le Wiel­kie


Źródła:

SJP.pl

Kobiera

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Ło­wicz. ko­bie­ta


Źródła:

Wiktionary

Kobiercowy

przy­miot­nik od: ko­bie­rzec


Źródła:

SJP.pl

Kobierczyk

mały ko­bie­rzec - ozdob­na tka­ni­na wy­ko­na­na z wełny lub jed­wa­biu


Źródła:

SJP.pl

Kobierecki

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kobiernice

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wieś w Pol­sce;


Ko­bier­ni­ce (wil.: "Kyw­nik") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ślą­skim, w po­wie­cie biel­skim, w gmi­nie Po­rąb­ka. Miej­sco­wość po­ło­żo­na w dwóch me­zo­re­gio­nach Po­gó­rza Ślą­skie­go i Be­ski­du Ma­łe­go. Przez miej­sco­wość prze­bie­ga droga kra­jo­wa nr 52 i droga wo­je­wódz­ka nr 948.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kobiernictwo

sztu­ka wyt­wa­rza­nia ko­bier­ców - ozdob­nych tka­nin wy­ko­na­nych z wełny lub jed­wa­biu


Źródła:

SJP.pl

Kobierniczy

do­ty­czą­cy ko­bier­nict­wa - wyt­wa­rza­nia tka­nin de­ko­ra­cyj­nych


Źródła:

SJP.pl

Kobiernieński

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) od­no­szą­cy się do Ko­bier­na, zwią­za­ny z Ko­bier­nem


Źródła:

Wiktionary

Kobiernik

1. ro­dzaj grzy­bów z ro­dzi­ny tar­czow­ni­co­wa­tych;
2. ga­tu­nek pa­ją­ka z ro­dzi­ny os­nu­wi­ko­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Kobierno

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wieś w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie ka­li­skim, w gmi­nie Opa­tó­wek;

 (1.2) geogr. wieś w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie kro­to­szyń­skim, w gmi­nie Kro­to­szyn;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kobierski

naz­wi­sko


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) od­no­szą­cy się do Ko­bier­na, zwią­za­ny z Ko­bier­nem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kobierzec

tka­ni­na de­ko­ra­cyj­na jed­no­stron­na z wzo­rem or­na­men­tal­nym


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) wzo­rzy­sty dywan, szcze­gól­nie po­cho­dze­nia wschod­nie­go;

 (1.2) książk. przen. coś uło­żo­ne­go na po­dło­dze lub grun­cie na kształt ko­bier­ca (1.1)


Ko­bie­rzec – jed­no­stron­na tka­ni­na de­ko­ra­cyj­na po­cho­dze­nia wschod­nie­go. Wy­ko­rzy­sty­wa­na prze­de wszyst­kim jako ozdo­ba ścien­na. Za­wie­ra or­na­men­tal­ne wzory, co odróż­nia ją od tka­nin obraz­ko­wych – go­be­li­nów. Cha­rak­te­ry­stycz­ny ele­ment kul­tu­ry per­skiej, a także m.in.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kobierzyce

wieś w Pol­sce


Ko­bie­rzy­ce ( Ko­ber­witz) – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie wroc­ław­skim, w gmi­nie Ko­bie­rzy­ce.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kobierzycki

przy­miot­nik od: Ko­bie­rzy­ce


Źródła:

SJP.pl

Kobierzyn

1. wieś w Pol­sce;
2. osada w Pol­sce;
3. dziel­ni­ca Kra­ko­wa


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kobierzyński

przy­miot­nik od: Ko­bie­rzyn


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Ko­bie­rzy­nem, do­ty­czą­cy Ko­bie­rzy­na


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kobieta

do­ro­sły czło­wiek płci żeń­skiej


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) do­ro­sły czło­wiek płci żeń­skiej;

 (1.2) daw. obraź. osoba płci żeń­skiej

 (1.3) pot. żona lub dziew­czy­na


Ko­bie­ta – do­ro­sła przed­sta­wi­ciel­ka ga­tun­ku "Homo sa­piens" o płci żeń­skiej. Przed osią­gnię­ciem do­ro­sło­ści czło­wiek płci żeń­skiej okre­śla­ny jest jako dziew­czy­na. Słowo „ko­bie­ta” może być uży­wa­ne w ję­zy­ku pol­skim na okre­śle­nie ludzi płci żeń­skiej bez wzglę­du na wiek (na przy­kład we wnio­sku o wy­da­nie do­wo­du oso­bi­ste­go DO/W/1).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kobieta-Ryba

nimfa mor­ska, demon morza; sy­re­na


Źródła:

SJP.pl

Kobietka

zdrob­nie­nie od: ko­bie­ta


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) szczu­pła i drob­na ko­bie­ta

 (1.2) pieszcz. z sym­pa­tią o ko­bie­cie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kobietobójstwo

ce­lo­we za­bi­cie ko­bie­ty lub dziew­czy­ny ze wzglę­du na jej płeć


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) krym. za­bój­stwo ko­bie­ty lub dziew­czyn­ki z po­wo­du jej płci, mor­der­stwo mo­ty­wo­wa­ne mi­zo­gi­nią lub prze­moc wobec ko­biet o cha­rak­te­rze śmier­tel­nym


Ko­bie­to­bój­stwo – zbrod­nia nie­na­wi­ści sze­ro­ko de­fi­nio­wa­na jako „ce­lo­we za­bi­ja­nie ko­biet lub dziew­cząt, ze wzglę­du na ich płeć”, choć de­fi­ni­cje róż­nią się w za­leż­no­ści od kon­tek­stu kul­tu­ro­we­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kobieton

po­tocz­nie: ko­bie­ta przy­po­mi­na­ją­ca wy­glą­dem lub za­cho­wa­niem męż­czyz­nę; baba-chłop, ba­bo­chłop, chło­po­ba­ba


Źródła:

SJP.pl

Kobijczyk

miesz­ka­niec Kobe


Źródła:

SJP.pl

Kobijka

miesz­kan­ka Kobe


Źródła:

SJP.pl

Kobijski

→ Kobe


Patrz:Kobe

Źródła:

SJP.pl

Kobita

po­tocz­nie, żar­to­bli­wie: ko­bie­ta


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) żart. ko­bie­ta

 (1.2) żart. żona, part­ner­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kobitka

zdrob­nie­nie od: ko­bi­ta; po­tocz­nie, żar­to­bli­wie o mło­dej, atrak­cyj­nej ko­bie­cie, dziew­czy­nie; laska, la­secz­ka, lala


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. żart. zdrobn. od: ko­bi­ta (zwy­kle w zna­cze­niu ko­bie­ta)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kobiór

wieś w wo­je­wództ­wie ślą­skim, w po­wie­cie pszczyń­skim


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. bot. pod­biał


Ko­biór (niem. "Ko­bier") – wieś w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie ślą­skim, w po­wie­cie pszczyń­skim, sie­dzi­ba jed­no­wio­sko­wej gminy Ko­biór.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kobiórski

→ Ko­biór


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) od­no­szą­cy się do Ko­bió­ra, zwią­za­ny z Ko­bió­rem


Patrz:Kobiór

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kobiórzanin

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Ko­bió­ra

 (1.2) osoba po­cho­dzą­ca z Ko­bió­ra, uro­dzo­na w Ko­bió­rze


Źródła:

Wiktionary

Kobiórzanka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Ko­bió­ra

 (1.2) ko­bie­ta po­cho­dzą­ca z Ko­bió­ra, uro­dzo­na w Ko­bió­rze


Źródła:

Wiktionary

Koblacja

kon­tro­lo­wa­na abla­cja, za­bieg sto­so­wa­ny w le­cze­niu be­zde­chu sen­ne­go


Źródła:

SJP.pl

Koblencja

mia­sto w za­chod­niej czę­ści Nie­miec, przy uj­ściu rzeki Mo­ze­li do Renu


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w za­chod­niej czę­ści Nie­miec, u uj­ścia Mo­ze­li do Renu;


Ko­blen­cja (niem. "Ko­blenz", fr. "Co­blen­ce"; do 1926 r. "Co­blenz") – mia­sto na pra­wach po­wia­tu w za­chod­niej czę­ści Nie­miec, w kraju związ­ko­wym Na­dre­nia-Pa­la­ty­nat, sie­dzi­ba po­wia­tu Mayen-Ko­blenz, port rzecz­ny u uj­ścia Mo­ze­li do Renu.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koblencjanin

miesz­ka­niec Ko­blen­cji


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Ko­blen­cji


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koblencjanka

miesz­kan­ka Ko­blen­cji


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Kol­ben­cji


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koblencki

przy­miot­nik od: Ko­blen­cja, mia­sto w za­chod­niej czę­ści Nie­miec


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Ko­blen­cją, do­ty­czą­cy Ko­blen­cji


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kobo

mo­ne­ta uży­wa­na w Ni­ge­rii, jedna setna nairy


Kobo – drob­na mo­ne­ta ni­ge­ryj­ska wpro­wa­dzo­na w 1973 r. jako 1/100 nairy.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kobold

w mi­to­lo­gii ger­mań­skiej: opie­kuń­czy du­szek strze­gą­cy skar­bów po­dziem­nych, miesz­ka­ją­cy także w do­mach


Ko­bold, ko­balt – ka­rze­łek, du­szek, zło­śli­wy do­mo­wy kras­nal lub gnom pil­nu­ją­cy po­dziem­nych skar­bów.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kobra

1. ro­dzaj ja­do­wi­te­go węża z ro­dzi­ny zdrad­ni­co­wa­tych, za­miesz­ku­ją­cy Azję i Afry­kę, wy­stę­pu­ją­cy w wielu ga­tun­kach;
2. kobra in­dyj­ska - ga­tu­nek węża z ro­dzi­ny zdrad­ni­co­wa­tych, jeden z naj­bar­dziej zna­nych węży ja­do­wi­tych, osią­ga­ją­cy do 2 me­trów dłu­go­ści, za­miesz­ku­ją­cy Azję, Taj­wan i Ar­chi­pe­lag Ma­laj­ski; naja in­dyj­ska, oku­lar­nik, oku­lar­nik in­dyj­ski;
3. po­tocz­nie: te­le­wi­zyj­ny spek­takl kry­mi­nal­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) herp. duży i ja­do­wi­ty wąż za­miesz­ku­ją­cy tro­pi­kal­ne i pu­styn­ne te­re­ny Azji i Afry­ki;

 (1.2) pot. kry­mi­nal­ny spek­takl w te­le­wiz­ji

 (1.3) lotn. jedna z akro­ba­cji lot­ni­czych;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kobranocka

Ko­bra­noc­ka – pol­ski ze­spół roc­ko­wy pow­sta­ły w roku 1985 w To­ru­niu. Ze­spół po­cząt­ko­wo na­zy­wał się La­ta­ją­cy Pi­su­ar. Nie­dłu­go po de­biu­cie na­gra­nia Ko­bra­noc­ki po­ja­wi­ły się na an­te­nie Roz­gło­śni Har­cer­skiej. W la­tach 1986–2005 ze­spół sze­ścio­krot­nie wy­stą­pił na fe­sti­wa­lu w Ja­ro­ci­nie. Gra mu­zy­kę od­wo­łu­ją­cą się do punk rocka z mocno pa­cy­fi­stycz­ny­mi tek­sta­mi. Cechą cha­rak­te­ry­stycz­ną tek­stów Ko­bra­noc­ki (pi­sa­nych zwy­kle przez An­drze­ja Mi­cho­rzew­skie­go) jest ich ab­strak­cyj­na me­ta­fo­ry­ka.


Źródła:

Wikipedia

Kobryń

mia­sto na Bia­ło­ru­si


Ko­bryń ( Ко́брын, "Ko­bryn", Кобрин, ‏קאברין‎, "Ko­brin") – mia­sto w za­chod­niej czę­ści Bia­ło­ru­si, po­ło­żo­ne na Po­le­siu, przy po­łą­cze­niu Ka­na­łu Dniepr-Bug z rzeką Mu­cha­wiec. Do 1939 roku w Pol­sce. Leży obok głów­nej drogi War­sza­wa – Mińsk – Mosk­wa (M1 E30), około 50 km od gra­ni­cy z Pol­ską. Liczy 51,2 tys. miesz­kań­ców (2010); Prze­mysł pre­cy­zyj­ny, me­ta­lo­wy, ma­te­ria­łów bu­dow­la­nych, spo­żyw­czy oraz lekki; węzeł dro­go­wy, mu­ze­um.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kobryński

→ Ko­bryń (mia­sto na Bia­ło­ru­si)


Źródła:

SJP.pl

Kobrzyński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kobuch

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. kon­tro­ler bi­le­tów


Źródła:

Wiktionary

Kobulecki

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Ko­bu­le­ti, do­ty­czą­cy Ko­bu­le­ti


Źródła:

Wiktionary

Kobuleti

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. adm. mia­sto w Gruz­ji, w Adża­rii, nad Mo­rzem Czar­nym;


Ko­bu­le­ti (gruz. ქობულეთი) – mia­sto w Gruz­ji, w Adża­rii, nad Mo­rzem Czar­nym, ok. 25 km na pół­noc­ny wschód od Ba­tu­mi. Mia­sto jest sie­dzi­bą gminy Ko­bu­le­ti.

Ko­bu­le­ti to dru­gie naj­lud­niej­sze mia­sto w Adża­rii, we­dług da­nych z 2014 roku za­miesz­ku­je je 16 546 ludzi. Mia­sto roz­cią­ga się na od­cin­ku 12 km wzdłuż wy­brze­ża Morza Czar­ne­go. Mia­sto jest uz­dro­wi­skiem – leczy się tu cho­ro­by ukła­du krą­że­nia, ner­wo­we­go i od­de­cho­we­go.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kobura

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) przest. zob. ka­bu­ra.


Źródła:

Wiktionary

Koburg

mia­sto w Niem­czech; Co­burg


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koburgowie

dy­na­stia nie­miec­ka


Źródła:

SJP.pl

Koburski

przy­miot­nik od: Ko­burg


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Co­bur­giem (Ko­bur­giem) (mia­stem w Niem­czech)

 (1.2) zwią­za­ny z dy­na­stią Ko­bur­gów


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kobus

naz­wi­sko


Kobus – ro­dzaj ssa­ków z po­dro­dzi­ny an­ty­lop (An­ti­lo­pi­nae) w obrę­bie ro­dzi­ny wo­ło­wa­tych (Bo­vi­dae).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kobusiński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kobuszewski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kobuwirus

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy lub mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) mi­kro­biol. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Ko­bu­vi­rus|ref=tak., wirus z ro­dzi­ny pi­kor­na­wi­ru­sów wy­wo­łu­ją­cy bie­gun­ki u ludzi i zwie­rząt


Źródła:

Wiktionary

Kobuz

chro­nio­ny ptak z ro­dzi­ny so­ko­łów, dra­pież­ny, wiel­ko­ścią zbli­żo­ny do go­łę­bia, daw­niej uży­wa­ny do po­lo­wań; sokół kobuz, sokół leśny


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Falco sub­bu­teo|ref=tak., ptak dra­pież­ny z ro­dzi­ny so­ko­ło­wa­tych;


Kobuz, sokół kobuz, sokół leśny, so­ko­lik drze­wiec ("Falco sub­bu­teo") – ga­tu­nek śred­niej wiel­ko­ści ptaka dra­pież­ne­go z ro­dzi­ny so­ko­ło­wa­tych (Fal­co­ni­dae).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kobuzi

przy­miot­nik od: kobuz


Źródła:

SJP.pl

Kobylanka

wieś w Pol­sce


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Ko­by­la


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kobylarczyk

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kobylarz

naz­wi­sko


Ko­by­larz – nie­wiel­ka tra­wia­sta ró­wień w gór­nej czę­ści Do­li­ny Mię­tu­siej w pol­skich Ta­trach Za­chod­nich. Jest to po­lan­ka na wy­so­ko­ści około 1430 m n.p.m., na wschod­nich zbo­czach do­li­ny, po­ni­żej Ko­by­la­rzo­wej Turni i Za­gon­nej Turni. Od za­chod­niej i po­łud­nio­wej stro­ny pod­cię­ta jest ur­wi­skiem Ko­by­la­rzo­wej Ka­zal­ni­cy opa­da­ją­cym do Wan­tu­li i Wiel­kiej Świ­stów­ki.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kobylasty

nad­mier­nie duży, niez­grab­ny


Źródła:

SJP.pl

Kobylański

przy­miot­nik od: Ko­by­lan­ka


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kobylec

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Kobyli

1. zwią­za­ny z ko­by­łą, do­ty­czą­cy ko­by­ły (do­ro­sła sa­mi­ca konia);
2. wiel­ki, ogro­my


przy­miot­nik

 (1.1) cha­rak­te­ry­stycz­ny dla ko­by­ły; do­ty­czą­cy, od­no­szą­cy się do ko­by­ły


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kobylice

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Kobyliczka

1. niski pło­tek skła­da­ją­cy się ze słup­ków i po­przecz­nej ba­rie­ry;
2. ko­by­licz­ka pnio­wa - mu­chów­ka z ro­dzi­ny ko­by­licz­ko­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Kobyliczkowate

o ce­chach ko­by­licz­ko­wa­tych (ro­dzi­na mu­chó­wek)


Źródła:

SJP.pl

Kobyliczkowaty

o ce­chach ko­by­licz­ko­wa­tych (ro­dzi­na mu­chó­wek)


Źródła:

SJP.pl

Kobylin

mia­sto w Pol­sce


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. adm. mia­sto w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie kro­to­szyń­skim;

 (1.2) geogr. to­po­nim, nazwa sze­re­gu miej­sco­wo­ści w Pol­sce;


Ko­by­lin – mia­sto w woj. wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie kro­to­szyń­skim, sie­dzi­ba gminy miej­sko-wiej­skiej Ko­by­lin.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kobylin-Borzymy

wieś w Pol­sce


Ko­by­lin-Bo­rzy­my – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie pod­la­skim, w po­wie­cie wy­so­ko­ma­zo­wiec­kim, w gmi­nie Ko­by­lin-Bo­rzy­my.

W la­tach 1954–1972 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Ko­by­lin-Bo­rzy­my, na­stęp­nie gminy Ko­by­lin-Bo­rzy­my.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa łom­żyń­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kobylinek

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Kobylinianin

miesz­ka­niec Ko­by­li­na lub Ko­by­li­na-Bo­rzym


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Ko­by­li­na

 (1.2) osoba po­cho­dzą­ca z Ko­by­li­na, uro­dzo­na w Ko­by­li­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kobylinianka

miesz­kan­ka Ko­by­li­na lub Ko­by­li­na-Bo­rzym


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Ko­by­li­na

 (1.2) ko­bie­ta po­cho­dzą­ca z Ko­by­li­na, uro­dzo­na w Ko­by­li­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kobylisko

zgru­bie­nie od: ko­by­ła; ko­byl­sko


Źródła:

SJP.pl

Kobyliński

przy­miot­nik od: Ko­by­lin, Ko­by­lin-Bo­rzy­my


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) od­no­szą­cy się do Ko­by­li­na, zwią­za­ny z Ko­by­li­nem


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kobylińsko-Borzymski

→ Ko­by­lin-Bo­rzy­my


Patrz:Kobylin-Borzymy

Źródła:

SJP.pl

Kobylnica

1. mia­sto w Pol­sce;
2. nazwa kilku wsi w Pol­sce;
3. szczyt na Po­gó­rzu Roż­now­skim


Ko­byl­ni­ca (kaszb. "Kòbëlnica", Ku­blitz) – mia­sto w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie słup­skim, sie­dzi­ba gminy miej­sko-wiej­skiej Ko­byl­ni­ca, bez­poś­red­nio gra­ni­czą­ca ze Słup­skiem.

Ko­byl­ni­ca jest po­ło­żo­na przy dro­dze kra­jo­wej nr 21 oraz na pół­noc­nym za­cho­dzie przy dro­dze kra­jo­wej nr 6.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kobylnicki

przy­miot­nik od: Ko­byl­ni­ca


Źródła:

SJP.pl

Kobylniczanin

miesz­ka­niec Ko­byl­ni­cy (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Kobylniczanka

miesz­kan­ka Ko­byl­ni­cy (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Kobylniki

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Kobylno

Ko­byl­no (do­dat­ko­wa nazwa w j. niem. Ko­byll­no) – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie opol­skim, w po­wie­cie opol­skim, w gmi­nie Łub­nia­ny. Miej­sco­wość zaj­mu­je 670 hm2 (w tym 209 hm2, ok. 31%, to lasy) i miesz­ka w niej 218 ludzi (stan na 2002 rok); jest po­ło­żo­na ok. 20 km w kie­run­ku pół­noc­no-wschod­nim od Opola. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość po­ło­żo­na była w wo­je­wództ­wie opol­skim.


Źródła:

Wikipedia

Kobylogórski

przy­miot­nik od: Ko­by­la Góra


Źródła:

SJP.pl

Kobylski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kobylsko

zgru­bie­nie od: ko­by­ła; ko­by­li­sko


Źródła:

SJP.pl

Kobysewo

Ko­by­se­wo, do­dat­ko­wa nazwa w ję­zy­ku ka­szub­skim Kòbùsewò (niem. Ko­bis­sau) – wieś ka­szub­ska w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie kar­tu­skim, w gmi­nie Przod­ko­wo. Leży w po­bli­żu trasy drogi wo­je­wódz­kiej nr 224. Wieś cha­rak­te­ry­zu­je się dużym stop­niem zur­ba­ni­zo­wa­nia. Ma sta­tus so­łect­wa.


Źródła:

Wikipedia

Kobyła

1. sa­mi­ca konia; klacz;
2. po­tocz­nie: rzecz lub osoba duża, cięż­ka i niez­grab­na; lan­da­ra, ko­lu­bry­na, krowa, krów­sko;
3. po­tocz­nie: utwór li­te­rac­ki ma­ją­cy wiel­kie roz­mia­ry;
4. śro­do­wi­sko­wo: eg­za­min, do któ­re­go trze­ba opa­no­wać dużą par­tię ma­te­ria­łu


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zool. klacz, sa­mi­ca konia

 (1.2) pot. rzecz, szcze­gól­nie utwór li­te­rac­ki, o bar­dzo du­żych roz­mia­rach

 (1.3) środ. uczn. stud. przed­miot o wiel­kiej ob­ję­to­ści ma­te­ria­łu; eg­za­min z tego przed­mio­tu

 (1.4) pot. pejor. ko­bie­ta du­że­go wzro­stu, niez­grab­na, bez wdzię­ku

 (1.5) daw. przen. bot. ga­tu­nek śliw­ki


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kobyłczanin

miesz­ka­niec Ko­był­ki


Źródła:

SJP.pl

Kobyłczanka

miesz­kan­ka Ko­był­ki


Źródła:

SJP.pl

Kobyłecki

→ Ko­był­ka (mia­sto w Pol­sce); ko­był­kow­ski


Źródła:

SJP.pl

Kobyłka

1. zdrob­nie­nie od: ko­by­ła;
2. ro­dzaj kozła, pro­ste na­rzę­dzie do pod­trzy­my­wa­nia rusz­to­wań


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. zdrobn. od: ko­by­ła

 (1.2) środ. bu­dow­la­ne pod­po­ra w kształ­cie li­te­ry A do pod­trzy­my­wa­nia po­mo­stów lub rusz­to­wań

 (1.3) daw. przen. węzeł

 (1.4) daw. przen. mo­stek na skrzyp­cach


Zo­bacz też: Ko­był­ka w in­nych zna­cze­niach tej nazwy.

Ko­był­ka – mia­sto w Pol­sce w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie wo­ło­miń­skim, w aglo­me­ra­cji war­szaw­skiej, ok. 17 km od cen­trum War­sza­wy w kie­run­ku pół­noc­no-wschod­nim na Ni­zi­nie Ma­zo­wiec­kiej.

We­dług da­nych GUS z 1 stycz­nia 2024 r. mia­sto li­czy­ło 28 339 miesz­kań­ców, będąc 20. naj­lud­niej­szym mia­stem w wo­je­wództ­wie. Obec­nie z da­nych na dzień 22 maja 2025 r. wy­ni­ka, że mia­sto liczy 28 599 miesz­kań­ców.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kobyłkowski

→ Ko­był­ka (mia­sto w Pol­sce); ko­by­łec­ki


Źródła:

SJP.pl

Kobza

ro­dzaj lutni, czę­sto my­lo­nej z du­da­mi


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) muz. lu­do­wy in­stru­ment stru­no­wy;

 (1.2) pot. muz. dudy gó­ral­skie


Kobza – dawny in­stru­ment mu­zycz­ny z grupy chor­do­fo­nów szar­pa­nych, ro­dzaj lutni z krót­ką szyj­ką o mocno wy­pu­kłym kor­pu­sie re­zo­nan­so­wym. Stru­ny szar­pie się plek­tro­nem. Kobza przez­na­czo­na do gry so­lo­wej ma 2–6 strun me­ta­lo­wych lub je­li­to­wych (czę­sto mie­sza­nych); uży­wa­na do akom­pa­nia­men­tu ma 8–12 strun je­li­to­wych (niż­szych) i me­ta­lo­wych (wyż­szych), stro­jo­nych po dwie w uni­so­nie lub w ok­ta­wie.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kobzarski

przy­miot­nik dzier­żaw­czy

 (1.1) na­le­żą­cy do kob­za­ra lub kob­za­rza

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (2.1) do­ty­czą­cy kob­za­ra lub kob­za­rza, zwią­za­ny z kob­za­rem lub kob­za­rzem


Źródła:

Wiktionary

Kobziarz

osoba gra­ją­ca na kob­zie (rów­nież na du­dach, gdyż kobzą zwy­cza­jo­wo - niek­tó­rzy sądzą, że nie­po­praw­nie - na­zy­wa się dudy)


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) muz. muzyk, który gra na kob­zie


Zo­bacz też: Kob­ziarz (tom wier­szy).

Kob­ziarz ( Кобзар) – na Ukra­i­nie lu­do­wy śpie­wak wy­ko­nu­ją­cy pie­śni pa­trio­tycz­ne i akom­pa­niu­ją­cy sobie na kob­zie. Kob­ziarz to także błęd­na nazwa mu­zy­ka gra­ją­ce­go na du­dach. Na wschod­nich zie­miach Rze­czy­po­spo­li­tej Oboj­ga Na­ro­dów kob­zia­rza­mi na­zy­wa­no nie­kie­dy lir­ni­ków gra­ją­cych na lirze kor­bo­wej.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koc

1. gruba, cie­pła tka­ni­na uży­wa­na do przy­kry­cia; pled
2. ro­dzaj sieci słu­żą­cej do po­ło­wu ryb pod lodem


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gruba tka­ni­na, zwy­kle weł­nia­na, naj­czę­ściej w kształ­cie pro­sto­ką­ta, słu­żą­ca do okry­wa­nia w celu ochro­ny przed zim­nem

 (1.2) ryb. sieć wy­ko­na­na z mat trzci­no­wych do ło­wie­nia ryb pod lodem

 (1.3) hist. w pra­wie pol­skim: ro­dzaj za­kła­du wno­szo­ne­go na rzecz sę­dzie­go;

 (1.4) hist. błam fu­trza­ny

 (1.5) gw-pl|Bu­ko­wi­na. dywan

 (1.6) daw. uczn. stud. gw-pl|War­sza­wa. ocena nie­do­sta­tecz­na


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kocaj

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kocaneczka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od: ko­can­ka


Źródła:

Wiktionary

Kocanka

1. ro­dzaj ro­ślin ziel­nych lub pół­krze­wów z ro­dzi­ny astro­wa­tych (zło­żo­nych), ma­ją­cych ko­szycz­ki kwia­to­we o kwia­tach rur­ko­wa­tych oraz o barw­nych, su­chych list­kach okry­wy; su­cho­łu­ska, such­lin;
2. ko­can­ka pia­sko­wa - po­spo­li­ta w Pol­sce ro­śli­na ziel­na z ro­dzi­ny astro­wa­tych (zło­żo­nych), o ca­ło­brze­gich, szaro owło­sio­nych li­ściach i żół­tych lub po­ma­rań­czo­wych ko­szycz­kach, za­sy­cha­ją­cych, o wła­ści­wo­ściach lecz­ni­czych; nie­śmier­tel­nik żółty


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) bot. ro­śli­na ziel­na z ro­dzi­ny astro­wa­tych;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kocankowy

→ ko­can­ka


Patrz:kocanka

Źródła:

SJP.pl

Kocanowo

Ko­ca­no­wo – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie poz­nań­skim, w gmi­nie Po­bie­dzi­ska.

Wieś kró­lew­ska "Ko­czo­no­wo" na­le­żą­ca do sta­ro­stwa po­bie­dzi­skie­go, pod ko­niec XVI wieku le­ża­ła w po­wie­cie gnieź­nień­skim wo­je­wództ­wa ka­li­skie­go.

W I poł. XIX wieku była to wieś i fol­wark po­ło­żo­ny w po­wie­cie średz­kim z 24 do­ma­mi i 193 miesz­kań­ca­mi (wśród któ­rych było 72 anal­fa­be­tów). Miesz­ka­li tu za­rów­no ewan­ge­li­cy (121 osób), jak i ka­to­li­cy (72).


Źródła:

Wikipedia

Kocborowo

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Kocborowski

→ Koc­bo­ro­wo


Patrz:Kocborowo

Źródła:

SJP.pl

Kocczanin

miesz­ka­niec Kocka


Źródła:

SJP.pl

Kocczanka

miesz­kan­ka Kocka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Kocka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kocemba

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kocender

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. łazik, wę­dro­wiec

 (1.2) gw-pl|Górny Śląsk. dow­cip­niś


Źródła:

Wiktionary

Koch

naz­wi­sko obce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kochający

1. da­rzyć kogoś mi­ło­ścią
2. ko­chać się - być w kimś za­ko­cha­nym, mieć do cze­goś za­mi­ło­wa­nie


Patrz:kochać

Źródła:

SJP.pl

Kochalski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kochan

imię mę­skie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) stpol. ko­cha­nek


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kochana

ko­bie­ta bli­ska, droga, uko­cha­na


Źródła:

SJP.pl

Kochaneczek

1. iro­nicz­nie o męż­czyź­nie bę­dą­cym w sta­łym, lecz nie­zo­bo­wią­zu­ją­cym związ­ku; ko­cha­nek, ko­chaś, kon­ku­bent;
2. żar­to­bli­wie o męż­czyź­nie; ko­cha­ny, ko­cha­nie


Źródła:

SJP.pl

Kochaneczka

uko­cha­na ko­bie­ta, miła dziew­czy­na, ulu­bio­na


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. zdrobn. od: ko­chan­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kochanek

1. męż­czyz­na utrzy­mu­ją­cy sto­sun­ki sek­su­al­ne z ko­bie­tą bez za­war­cia związ­ku mał­żeń­skie­go; utrzy­ma­nek, amant, ko­chaś;
2. daw­niej: po­u­fa­le lub po­gard­li­wie o męż­czyź­nie; ko­cha­ny, ko­le­ga


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) męż­czyz­na utrzy­mu­ją­cy sto­sun­ki sek­su­al­ne bez wcho­dze­nia w zwią­zek mał­żeń­ski

 (1.2) ogól­nie o męż­czyź­nie z punk­tu wi­dze­nia ja­ko­ści re­la­cji sek­su­al­nych

 (1.3) przest. uko­cha­ny męż­czyz­na

forma rze­czow­ni­ka|ro­dzaj=żeń­ski.

 (2.1) D. lm. od: ko­chan­ka


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kochaneńka

zdrob­nie­nie od: ko­cha­ny; ko­cha­nień­ki, ko­cha­niut­ki


Źródła:

SJP.pl

Kochaneńki

zdrob­nie­nie od: ko­cha­ny; ko­cha­nień­ki, ko­cha­niut­ki


przy­miot­nik

 (1.1) pot. zdrobn. od: ko­cha­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kochanica

iro­nicz­nie, lek­ce­wa­żą­co: ko­bie­ta utrzy­mu­ją­ca sto­sun­ki sek­su­al­ne z męż­czyz­ną bez za­war­cia związ­ku mał­żeń­skie­go; ko­chan­ka, utrzy­man­ka, fa­wo­ry­ta, me­tre­sa, mi­ło­śni­ca


Źródła:

SJP.pl

Kochanie

osoba ko­cha­na; przed­miot mi­ło­ści


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) da­rze­nie uczu­ciem mi­ło­ści

 (1.2) pot. osoba uko­cha­na

wy­krzy­knik

 (2.1) służy oka­za­niu uczu­cia uko­cha­nej oso­bie

 (2.2) służy tylko oka­za­niu sym­pa­tii


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kochanieńki

zdrob­nie­nie od: ko­cha­ny; ko­cha­neń­ki, ko­cha­niut­ki


przy­miot­nik

 (1.1) pot. zdrobn. od: ko­cha­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kochaniutka

po­tocz­nie:
1. ko­bie­ta uko­cha­na, droga, bli­ska;
2. po­u­fa­ła forma zwra­ca­nia się do ko­bie­ty


Źródła:

SJP.pl

Kochaniutki

zdrob­nie­nie od: ko­cha­ny; ko­cha­neń­ki, ko­cha­nień­ki


przy­miot­nik

 (1.1) zdrobn. od: ko­cha­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kochanka

ko­bie­ta utrzy­mu­ją­ca sto­sun­ki sek­su­al­ne z męż­czyz­ną bez za­war­cia związ­ku mał­żeń­skie­go; utrzy­man­ka, fa­wo­ry­ta, me­tre­sa, mi­ło­śni­ca, ko­cha­ni­ca


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta po­zo­sta­ją­ca w nie­for­mal­nym związ­ku sek­su­al­nym z męż­czyz­ną

 (1.2) ogól­nie o ko­bie­cie z punk­tu wi­dze­nia ja­ko­ści re­la­cji sek­su­al­nych

 (1.3) przest. uko­cha­na ko­bie­ta

forma rze­czow­ni­ka|ro­dzaj=mę­sko­o­so­bo­wy.

 (2.1) D. i B. lp. od: ko­cha­nek


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kochankowie

dwoje ludzi utrzy­mu­ją­cych ze sobą sto­sun­ki sek­su­al­ne bez ślubu


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kochanku

1. męż­czyz­na utrzy­mu­ją­cy sto­sun­ki sek­su­al­ne z ko­bie­tą bez za­war­cia związ­ku mał­żeń­skie­go; utrzy­ma­nek, amant, ko­chaś;
2. daw­niej: po­u­fa­le lub po­gard­li­wie o męż­czyź­nie; ko­cha­ny, ko­le­ga


Źródła:

SJP.pl

Kochanoviana

wszyst­ko, co do­ty­czy życia i twór­czo­ści Jana Ko­cha­now­skie­go, np. prace na­u­ko­we o nim, wy­da­nia jego dzieł; co­cha­no­via­na


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) liter. au­to­gra­fy i do­ku­men­ty do­ty­czą­ce Jana Ko­cha­now­skie­go

 (1.2) druk. księg. wy­daw­nict­wa zwią­za­ne z Janem Ko­cha­now­skim i jego twór­czo­ścią


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kochanowianka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Ko­cha­no­wa


Źródła:

Wiktionary

Kochanowice

wieś w Pol­sce


Ko­cha­no­wi­ce (niem. "Ko­cha­no­witz") – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ślą­skim, w po­wie­cie lu­bli­niec­kim, w gmi­nie Ko­cha­no­wi­ce. Przez miej­sco­wość prze­bie­ga droga kra­jo­wa nr 46 oraz linia ko­le­jo­wa z Czę­sto­cho­wy do Lu­bliń­ca.

W la­tach 1945–1954 sie­dzi­ba gminy Koch­ci­ce. W la­tach 1954–1972 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Ko­cha­no­wi­ce, po re­for­mie ad­mi­ni­stra­cji – gminy Ko­cha­no­wi­ce. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa czę­sto­chow­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kochanowicki

przy­miot­nik od: Ko­cha­no­wi­ce


Źródła:

SJP.pl

Kochanowicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kochanowski

naz­wi­sko, np.:
1. Jan Ko­cha­now­ski (1530-84), poeta;
2. Mi­chał Ko­cha­now­ski (1757-1832), po­li­tyk;
3. Piotr Ko­cha­now­ski (1566-1620), poeta, tłu­macz;
4. Roman Ko­cha­now­ski (1857-1945), ma­larz


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy Ko­cha­no­wa, ko­cha­no­wia­ni­na lub ko­cha­no­wian­ki


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kochany

czło­wiek bli­ski komuś


forma cza­sow­ni­ka.

 (1.1) imie­słów przy­miot­ni­ko­wy bier­ny od: ko­chać

przy­miot­nik

 (2.1) taki, który jest da­rzo­ny przez kogoś mi­ło­ścią

 (2.2) taki, który jest komuś miły, bli­ski; zwią­za­ny z mi­ło­ścią, ko­cha­niem, sym­pa­tią

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (3.1) osoba bli­ska, da­rzo­na mi­ło­ścią


Zo­bacz też: Ko­cha­ny w in­nych zna­cze­niach tej nazwy.

Ko­cha­ny – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie sied­lec­kim, w gmi­nie Wo­dy­nie. Ma sta­tus so­łect­wa. Przez wieś prze­pły­wa rzecz­ka Ja­miel­na.

W la­tach 1975–1998 wieś ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa sied­lec­kie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kochasia

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) po­u­fa­le o oso­bie płci żeń­skiej


Źródła:

Wiktionary

Kochasiu

żar­to­bli­wie o uko­cha­nym, sym­pa­tii


Źródła:

SJP.pl

Kochaszli

daw­niej: cza­sow­nik w for­mie oso­bo­wej "ko­chasz" po­łą­czo­ny z par­ty­ku­łą py­ta­ją­cą "-li" (= czy), np. "Ko­chasz­li kraj ten?"


Źródła:

SJP.pl

Kochać

1. da­rzyć kogoś mi­ło­ścią
2. ko­chać się - być w kimś za­ko­cha­nym, mieć do cze­goś za­mi­ło­wa­nie


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. brak)

 (1.1) od­czu­wać mi­łość do kogoś

 (1.2) uwiel­biać, da­rzyć kogoś wiel­kim po­dzi­wem

 (1.3) uwiel­biać jakąś rzecz

 (1.4) przen. po­trze­bo­wać cze­goś, mieć coś za nie­zbęd­ne

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny ko­chać się (dk. brak)

 (2.1) od­czu­wać odw­za­jem­nio­ną mi­łość do kogoś

 (2.2) być w kimś za­ko­cha­nym

 (2.3) od­by­wać sto­su­nek sek­su­al­ny z kimś


Ko­chać – dwu­dzie­sty szó­sty album mu­zycz­ny pio­sen­kar­ki Ma­ry­li Ro­do­wicz, wy­da­ny 23 wrze­śnia 2005. Pro­du­cen­tem mu­zycz­nym jest Bog­dan Kon­drac­ki, pro­du­cen­tem wy­ko­naw­czym Paweł Jóź­wic­ki.

Album na­gry­wa­ny był od 1 marca 2005 do 15 sierp­nia 2005 w Jaz­zboy Stu­dio oraz w dniach 1–2 lipca 2005 w Stu­diu im. Agniesz­ki Osiec­kiej. Au­to­rem pro­jek­tu gra­ficz­ne­go jest Woj­ciech Wilk.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kochańczyk

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kochański

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kochańszy

rzad­ki sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: ko­cha­ny; bar­dziej ko­cha­ny


Źródła:

SJP.pl

Kochaś

żar­to­bli­wie o uko­cha­nym, sym­pa­tii


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pot. ko­cha­nek

 (1.2) po­u­fa­le o oso­bie płci mę­skiej


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kochcice

Koch­ci­ce ( Kochczütz) – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ślą­skim, w po­wie­cie lu­bli­niec­kim, w gmi­nie Ko­cha­no­wi­ce. Do 1954 roku była sie­dzi­bą gminy Koch­ci­ce.

W la­tach 1945–1954 ist­nia­ła gmina Koch­ci­ce z sie­dzi­bą w Ko­cha­no­wi­cach. W la­tach 1954–1972 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Koch­ci­ce. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa czę­sto­chow­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Kocher

1. prze­no­śna ku­chen­ka tu­ry­stycz­na
2. szczyp­ce chi­rur­gicz­ne do za­ci­ska­nia na­czyń krwio­no­śnych


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) tu­ry­stycz­na ma­szyn­ka na pa­li­wo cie­kłe – spi­ry­tus lub ben­zy­nę


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kochia

ro­śli­na ziel­na z ro­dzi­ny ko­mo­so­wa­tych; mie­tel­nik


Źródła:

SJP.pl

Kochin

rasa kur ozdob­nych z Chin; co­chin


Źródła:

SJP.pl

Kochina

rasa kur ozdob­nych z Chin; co­chin


Źródła:

SJP.pl

Kochinchina

rasa du­żych kur po­cho­dze­nia in­do­chiń­skie­go, ho­do­wa­nych ze wzglę­du na mięso


Ko­chin­chi­na ( Co­chin­chi­ne) – dawna nazwa po­ło­żo­nej naj­bar­dziej na po­łud­nie czę­ści Wiet­na­mu, sta­no­wią­ca część fran­cu­skiej ko­lo­nii In­do­chin, na­da­na przez Por­tu­gal­czy­ków. Nazwa była w uży­ciu pod­czas pro­tek­to­ra­tu fran­cu­skie­go, któ­re­go sto­li­cą było mia­sto Saj­gon. Obec­nie ob­szar ten na­zy­wa­ny jest "".


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kochinchiński

przy­miot­nik od: Ko­chin­chi­na


Źródła:

SJP.pl

Kochliwość

→ koch­li­wy


Patrz:kochliwy

Źródła:

SJP.pl

Kochliwszy

rzad­ki sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: koch­li­wy; bar­dziej koch­li­wy


Źródła:

SJP.pl

Kochliwy

za­ko­chu­ją­cy się czę­sto, łatwo i szyb­ko


przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy skłon­ność do łat­we­go za­ko­chi­wa­nia się


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kochman

naz­wi­sko. m.in. Józef Koch­man (1903-1995) - pol­ski fi­to­pa­to­log, mi­ko­log


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kochmański

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kochowo

Zo­bacz też: Ko­cho­wo (Bia­ło­ruś).

Ko­cho­wo – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na na wschod­nim skra­ju Je­zio­ra Po­widz­kie­go w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie słu­pec­kim, w gmi­nie Słup­ca.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa ko­niń­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Kochowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kochłowice

1. wieś w Pol­sce;
2. dziel­ni­ca Rudy Ślą­skiej


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kochłowicki

→ Ko­chło­wi­ce


Patrz:Kochłowice

Źródła:

SJP.pl

Koci

→ kot


przy­miot­nik dzier­żaw­czy

 (1.1) na­le­żą­cy do kota

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (2.1) zwią­za­ny z kotem, do­ty­czą­cy kota

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (3.1) cha­rak­te­ry­stycz­ny dla kota, ma­ją­cy cechy kota

forma cza­sow­ni­ka.

 (4.1) 2. os. lp. ter. od: kocić


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Patrz:kot

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kociaczek

zdrob­nie­nie od: ko­ciak


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) zdrobn. kot


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kociak

1. po­tocz­nie: młody kot do­mo­wy; kotek;
2. pie­szczot­li­wie o kocie; ki­ciu­nia, ki­ciuś, ko­ci­na, kicia;
3. po­tocz­nie: młoda, ładna dziew­czy­na; cizia, kicia, kizia, towar;
4. w gwa­rze my­śliw­skiej: młode za­ją­ca, rysia lub żbika; kocię


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) młody kot

 (1.2) łow. młody zając, żbik lub ryś

 (1.3) przen. ładna dziew­czy­na o ko­kie­te­ryj­nym wy­glą­dzie i za­cho­wa­niu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kociakowy

→ ko­ciak


Patrz:kociak

Źródła:

SJP.pl

Kociamber

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) gw-pl|Poz­nań. żart. kot

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) środ. uczn. uczeń pier­wszej klasy szko­ły śred­niej


Źródła:

Wiktionary

Kocianów

Ko­cia­nów – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, w po­wie­cie opol­skim, w gmi­nie Po­nia­to­wa.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do ów­czes­ne­go wo­je­wództ­wa lu­bel­skie­go.

Wieś sta­no­wi so­łect­wo w gmi­nie Po­nia­to­wa. We­dług Na­ro­do­we­go Spisu Po­wszech­ne­go z roku 2011 wieś li­czy­ła 132 miesz­kań­ców.


Źródła:

Wikipedia

Kociara

ko­ciar­ka;
1. po­tocz­nie: mi­ło­śnicz­ka kotów;
2. po­gard­li­wie: ko­bie­ta bę­dą­ca świad­kiem Je­ho­wy


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. mi­ło­śnicz­ka kotów

 (1.2) przest. duży kot, ko­ci­sko


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kociarka

ko­cia­ra;
1. po­tocz­nie: mi­ło­śnicz­ka kotów;
2. po­gard­li­wie: ko­bie­ta bę­dą­ca świad­kiem Je­ho­wy


Źródła:

SJP.pl

Kociarnia

1. miej­sce, gdzie ho­du­je się wiele kotów
2. gro­ma­da kotów


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miej­sce trzy­ma­nia lub ho­do­wa­nia kotów


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kociarski

przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy kota


Źródła:

Wiktionary

Kociarstwo

po­tocz­nie: zaj­mo­wa­nie się be­zdom­ny­mi ko­ta­mi lub ho­do­wa­nie kotów


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) ho­do­wa­nie kotów


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kociarz

1. po­tocz­nie: mi­ło­śnik kotów;
2. po­gard­li­wie: świa­dek Je­ho­wy


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pot. mi­ło­śnik kotów, czło­wiek lu­bią­cy koty lub ma­ją­cy wiele kotów


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kociborski

→ Ko­ci­bórz


Patrz:Kocibórz

Źródła:

SJP.pl

Kocibórz

osada w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim, w po­wie­cie kę­trzyń­skim


Ko­ci­bórz (niem. "Katt­me­dien") – osada w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim, w po­wie­cie kę­trzyń­skim, w gmi­nie Re­szel.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa olsz­tyń­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kocica

1. sa­mi­ca kota do­mo­we­go; kotka;
2. sa­mi­ca kota - du­że­go dra­pież­ni­ka;
3. sa­mi­ca za­ją­ca; za­ję­czy­ca;
4. atrak­cyj­na ko­bie­ta za­cho­wu­ją­ca się pro­wo­ka­cyj­nie wobec męż­czyzn; ko­cicz­ka, ko­tecz­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zool. sa­mi­ca kota do­mo­we­go

 (1.2) łow. sa­mi­ca za­ją­ca

 (1.3) przen. ko­bie­ta z dużym tem­pe­ra­men­tem, ro­zbu­dzo­na ero­tycz­nie

 (1.4) uczn. uczen­ni­ca pier­wszej klasy szko­ły śred­niej


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kociczek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. kotek


Źródła:

Wiktionary

Kociczka

1. zdrob­nie­nie od: ko­ci­ca;
2. po­tocz­nie: atrak­cyj­na ko­bie­ta za­cho­wu­ją­ca się pro­wo­ka­cyj­nie wobec męż­czyzn; ko­ci­ca


Źródła:

SJP.pl

Kociemba

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kocierbka

ga­tu­nek drze­wa lub du­że­go krze­wu z ro­dzi­ny ró­żo­wa­tych; ko­cierp­ka, trzem­cha, cze­rem­cha zwy­czaj­na, smro­dy­nia


Źródła:

SJP.pl

Kocierz

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) łow. gnia­zdo lę­go­we rysia


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kocierzewski

przy­miot­nik od: Ko­cie­rzew Po­łud­nio­wy


Źródła:

SJP.pl

Kociewiaczka

miesz­kan­ka Ko­cie­wia (re­gion na pół­no­cy Pol­ski)


Źródła:

SJP.pl

Kociewiak

miesz­ka­niec Ko­cie­wia (re­gio­nu na pół­no­cy Pol­ski)


Źródła:

SJP.pl

Kociewianin

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Ko­cie­wia


Źródła:

Wiktionary

Kociewianka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Ko­cie­wia


Źródła:

Wiktionary

Kociewie

re­gion na Po­mo­rzu Gdań­skim


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. re­gion et­no­gra­ficz­no-kul­tu­ro­wy na Po­mo­rzu Gdań­skim, w do­rze­czu Wdy i Wie­rzy­cy;


Ko­cie­wie – re­gion et­no­gra­ficz­ny na Po­mo­rzu Gdań­skim, po­ło­żo­ny na za­chod­nim brze­gu Wisły w do­rze­czu Wdy i Wie­rzy­cy, obej­mu­ją­cy wschod­nią część Borów Tu­chol­skich.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kociewski

przy­miot­nik od: Ko­cie­wie


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) od­no­szą­cy się do Ko­cie­wia, zwią­za­ny z Ko­cie­wiem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kociewskość

→ ko­ciew­ski


Patrz:kociewski

Źródła:

SJP.pl

Kocik

naz­wi­sko


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) gw-pl|Olesz­kow­ce, Józ­wów,Bra­sław­szczyz­na,Rze­ży­ca,Górny Śląsk. zdrob­nie­nie od|kot.; mały kot, kotek


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kocimiętka

ro­śli­na z ro­dzi­ny war­go­wych


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) bot. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Ne­pe­ta|ref=tak., by­li­na o bia­łych, nie­bie­skie, ró­żo­we lub li­lio­wych kwia­tach ze­bra­nych na szczy­tach łodyg;


Ko­ci­mięt­ka ("Ne­pe­ta" L.) – ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny jas­no­to­wa­tych. Obej­mu­je ok. 290 ga­tun­ków. Wy­stę­pu­ją one w stre­fie umiar­ko­wa­nej Eu­ro­py, Azji oraz w pół­noc­nej Afry­ce i na ob­sza­rach gór­skich w Afry­ce tro­pi­kal­nej. W Pol­sce ro­dzi­mym ga­tun­kiem jest tylko ko­ci­mięt­ka naga "N. pan­no­ni­ca", kilka in­nych dzi­cze­je trwa­le lub przej­ścio­wo.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kocina

(r. żeń­ski) pie­szczot­li­wie lub z po­li­to­wa­niem o kotce; także o kocie, z sil­niej­szym za­bar­wie­niem ek­spre­syw­nym


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kociniak

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kocinianka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Ko­ci­ny


Źródła:

Wiktionary

Kocio

przy­słó­wek

 (1.1) na spo­sób koci


Źródła:

Wiktionary

Kociokwik

1. złe sa­mo­po­czu­cie po wy­pi­ciu dużej ilo­ści al­ko­ho­lu; ka­cen­ja­mer, kat­zen­jam­mer, kac
2. zamęt w gło­wie jako wynik po­dek­scy­to­wa­nia, zde­ner­wo­wa­nia
3. za­mie­sza­nie, raban, chaos


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) pot. za­mie­sza­nie, zamęt

 (1.2) pot. zamęt umy­sło­wy bę­dą­cy wy­ni­kiem ek­scy­ta­cji, pod­nie­ce­nia itp.

 (1.3) środ. pot. kac


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kocioł

duże, me­ta­lo­we na­czy­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) duże na­czy­nie me­ta­lo­we z po­kry­wą;

 (1.2) techn. urzą­dze­nie słu­żą­ce do pod­grze­wa­nia cie­czy (np. wody)

 (1.3) pot. za­mie­sza­nie, zag­mat­wa­na sy­tu­a­cja

 (1.4) muz. in­stru­ment per­ku­syj­ny z grupy mem­bra­no­fo­nów;

 (1.5) pot. za­sadz­ka urzą­dzo­na w miesz­ka­niu w celu za­trzy­ma­nia po­dej­rza­nych osób

 (1.6) geol. pół­ko­li­sta nisza w te­re­nie o wklę­słym dnie, oto­czo­na z trzech stron ostrym zbo­czem, opa­da­ją­ca ku do­li­nie stro­mym pro­giem;

 (1.7) wojsk. okrą­że­nie przez nie­przy­ja­cie­la

 (1.8) łow. jeden ze spo­so­bów po­lo­wa­nia na za­ją­ce

 (1.9) geogr. zob. ko­cioł ewor­syj­ny.


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kociołek

naz­wi­sko


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od: ko­cioł

 (1.2) mały ko­cioł, gar­nek do go­to­wa­nia nad ogni­skiem

 (1.3) kulin. za­pie­kan­ka ziem­nia­cza­na w że­liw­nym ko­cioł­ku (1.2) przy­go­to­wy­wa­na na ogni­sku

 (1.4) kulin. ragoût przy­go­to­wy­wa­ne w ko­cioł­ku (1.2) nad ogni­skiem

 (1.5) geol. zob. ko­cio­łek wie­trze­nio­wy.

 (1.6) gw-pl|Górny Śląsk. rel. kro­piel­ni­ca


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kociołkowaty

po­dob­ny z wy­glą­du do ko­cioł­ka


Źródła:

SJP.pl

Kociołkować

po­tocz­nie: przy­rzą­dzać po­tra­wy w ko­cioł­ku


Źródła:

SJP.pl

Kociołkowy

przy­miot­nik od: ko­cio­łek


Źródła:

SJP.pl

Kociość

ze­spół cech wła­ści­wych kotu


Źródła:

SJP.pl

Kocisko

zgru­bie­nie od: kot


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) zgrub. od: kot

 (1.2) rub. o kocie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kociszewski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kociuba

1. na­rzę­dzie do wy­gar­nia­nia węgli z pieca chle­bo­we­go; po­grze­bacz;
2. łyż­ko­wa­ty drą­żek że­laz­ny, uży­wa­ny w hucie do mie­sza­nia roz­to­pio­ne­go me­ta­lu


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) po­grze­bacz do opróż­nia­nia pieca chle­bo­we­go z węgla

 (1.2) hutn. łyż­ko­wa­te mie­sza­dło do roz­to­pio­ne­go ma­te­ria­łu

 (1.3) daw. kij

 (1.4) gw-pl|Be­skid Du­kiel­ski. tasak


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kociubabka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Lu­bel­szczyz­na wschod­nia, Lu­bel­szczyz­na za­chod­nia. ciu­ciu­bab­ka


Źródła:

Wiktionary

Kociubiński

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kociątko

pie­szczot­li­we zdrob­nie­nie od: kocię


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) zdrobn. od: kocię; mały kot


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kocić

kocić się - wy­da­wać po­tom­stwo (o sa­mi­cy niek­tó­rych zwie­rząt)


Źródła:

SJP.pl

Kocię

młode kota; rza­dziej: młode za­ją­ca, rysia, żbika


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) młody kot

 (1.2) łow. młody zając, ryś lub żbik


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kocięcki

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kocięcy

→ kocię


Patrz:kocię

Źródła:

SJP.pl

Kociński

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kocjan

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kock

mia­sto w Pol­sce


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce;


}|- class="gra­fi­ka iboxs"

Kock – mia­sto w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, w po­wie­cie lu­bar­tow­skim, sie­dzi­ba gminy miej­sko-wiej­skiej Kock. Leży u uj­ścia Czar­nej do Ty­śmie­ni­cy na wy­so­ko­ści ok. 150 m n.p.m. na wy­so­czyź­nie mo­re­no­wej pra­we­go zbo­cza Pra­do­li­ny Wie­prza przy gra­ni­cy Rów­ni­ny Łu­kow­skiej. We­dług da­nych GUS z 31 grud­nia 2019 r. Kock li­czył 3273 miesz­kań­ców.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kocki

przy­miot­nik od: Kock


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kocmołuch

po­tocz­nie: osoba brud­na, nied­ba­ją­ca o swój wy­gląd; bru­das (bru­da­ska), fleja


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pot. osoba brud­na lub niech­luj­na


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kocmołuszek

zdrob­nie­nie od: koc­mo­łuch


Źródła:

SJP.pl

Kocmyrzowski

przy­miot­nik od: Koc­my­rzów


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Koc­my­rzo­wem, do­ty­czą­cy Koc­my­rzo­wa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kocmyrzów

wieś w Pol­sce


Koc­my­rzów – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­ło­pol­skim, w po­wie­cie kra­kow­skim, w gmi­nie Koc­my­rzów-Lu­bo­rzy­ca.

W la­tach 1954–1960 wieś na­le­ża­ła do gro­ma­dy Do­ja­zdów, po zmia­nie sie­dzi­by i nazwy gro­ma­dy na­le­ża­ła była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Koc­my­rzów. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa kra­kow­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kocobluza

jed­no­czę­ścio­we ubra­nie bę­dą­ce po­łą­cze­niem bluzy z kap­tu­rem i koca


Źródła:

SJP.pl

Kocopoły

po­tocz­nie: głu­po­ty, bzde­ty; ba­nia­lu­ki, du­pe­re­le, trele-mo­re­le


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) bzdu­ry, bred­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kocot

naz­wi­sko


Kocot – pol­skie naz­wi­sko, wy­wo­dzić od rze­czow­ni­ka "kocot" (ze zna­cze­niem: «kogut»).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kocować

za­wi­jać cho­re­go w koc w celu wy­wo­ła­nia sil­nych potów


Źródła:

SJP.pl

Kocowy

→ koc


Patrz:koc

Źródła:

SJP.pl

Kocoń

naz­wi­sko


Kocoń – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ślą­skim, w po­wie­cie ży­wiec­kim, w gmi­nie Śle­mień.

In­te­gral­ne czę­ści wsi Kocoń: Dzia­ły, Góra, Gór­niów­ka, Ja­go­szów­ka, Ko­coń­ska Góra, Kuź­li­ków­ka, Mar­cza­ki, Pi­ka­niów­ka,

Płot­nik, Pod Borem, Przy­daw­ki, Pyc­li­ków­ka, Sie­kie­rów­ka, Siw­ców­ka, Sta­ni­ków­ka


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kocudza

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. część wsi Paary, w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, w po­wie­cie to­ma­szow­skim, w gmi­nie Su­siec

 (1.2) geogr. to­po­nim, część nazwy pol­skich miej­sco­wo­ści;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kocudzanka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Ko­cu­dzy

 (1.2) ko­bie­ta po­cho­dzą­ca z Ko­cu­dzy, uro­dzo­na w Ko­cu­dzie


Źródła:

Wiktionary

Kocur

do­ro­sły sa­miec kota


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) sa­miec kota

 (1.2) łow. sa­miec rysia

 (1.3) łow. sa­miec żbika


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kocurek

zdrob­nie­nie od: kocur


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) zdrobn. od: kocur


Ko­cu­rek (tytuł oryg. "Tom­cats") – ame­ry­kań­ski film fa­bu­lar­ny z 2001 roku w re­ży­se­rii Gre­go­ry'ego Po­i­rie­ra.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kocyk

mały koc


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od: koc

 (1.2) mały, lekki koc


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kocykowanie

po­tocz­nie: spę­dza­nie czasu na kocu, zwy­kle pod­czas pi­kni­ku lub ple­ne­ro­we­go wy­po­czyn­ku


Źródła:

SJP.pl

Kocykowy

→ kocyk


Patrz:kocyk

Źródła:

SJP.pl

Kocynder

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. łazik, wę­dro­wiec

 (1.2) gw-pl|Górny Śląsk. dow­cip­niś


Ko­cyn­der („Ko­cyn­der. Cza­so­pis­mo we­so­łe – gór­no­ślą­skie”) – gór­no­ślą­ski mie­sięcz­nik hu­mo­ry­stycz­no-sa­ty­rycz­ny wy­cho­dzą­cy po ślą­sku i po pol­sku w la­tach 1920–1939 oraz po woj­nie w la­tach 1946–1958. Ga­ze­ta ode­gra­ła dużą rolę w okre­sie ple­bi­scy­tu oraz pow­stań ślą­skich zy­sku­jąc dużą po­pu­lar­ność wśród Gór­no­ślą­za­ków.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kocyndrowy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. zwią­za­ny z ko­cyn­drem, do­ty­czą­cy ko­cyn­dra


Źródła:

Wiktionary

Kocyt

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) mitgr. jedna z rzek Ha­de­su; rzeka la­men­tu, nad któ­rej brze­ga­mi błą­dzą dusze nie po­grze­ba­nych je­szcze zmar­łych;

 (1.2) książk. za­marz­nię­te je­zio­ro na dnie naj­niż­sze­go kręgu pie­kieł Dan­te­go, które więzi na wiecz­ność Lu­cy­fe­ra oraz tych po­tę­pień­ców, któ­rzy zdra­dzi­li swych do­bro­czyń­ców


Źródła:

Wiktionary

Kocz

1. daw­niej: wa­dium na rzecz sę­dzie­go skła­da­ne przez na­ga­nia­ją­ce­go;
2. czte­ro­ko­ło­wy, pół­kry­ty powóz uży­wa­ny od XVI do XIX wieku


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) daw. ro­dzaj czte­ro­ko­ło­we­go re­so­ro­wa­ne­go po­ja­zdu kon­ne­go;

 (1.2) daw. ro­dzaj ro­syj­skie­go stat­ku do że­glu­gi w wa­run­kach sil­ne­go za­lo­dze­nia;

 (1.3) daw. w pra­wie pol­skim: ro­dzaj za­kła­du wno­szo­ne­go na rzecz sę­dzie­go;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kocza

pła­sko­den­na, jed­no­masz­to­wa, długa łódź słu­żą­ca Ko­za­kom sy­be­ryj­skim do że­glu­gi po rze­kach i je­zio­rach


Źródła:

SJP.pl

Koczalski

przy­miot­nik od: Ko­cza­ła


Źródła:

SJP.pl

Koczan

naz­wi­sko


Ko­czan" herbu Na­łęcz (ur. w XIV w., zm. w XV w.) – bojar li­tew­ski, adop­to­wa­ny pod­czas unii ho­ro­del­skiej (1413)".


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koczanowicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Koczara

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Koczała

wieś w Pol­sce w wo­je­wództ­wie po­mor­skim


Ko­cza­ła (ka­szub. "Kòczała", niem. "Flötenstein") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie człu­chow­skim. Leży nad rzeką Rudą, na tra­sie nie­ist­nie­ją­cej już linii ko­le­jo­wej (Miast­ko-Ko­cza­ła-Przech­le­wo-Człu­chów).

Wieś ma sta­tus so­łect­wa, jest rów­nież sie­dzi­bą gminy wiej­skiej Ko­cza­ła. W skład so­łect­wa wcho­dzą także Dymin, Pło­cicz, Pod­le­sie, Struż­ka i Żu­ko­wo.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koczek

zdrob­nie­nie od: kok, mały kok


Ko­czek (niem. "Wal­der­see", do 1905 "Kot­zek") – wieś w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim, po­wie­cie szczy­cień­skim, gmi­nie Świę­taj­no. Po­ło­żo­na jest nad Kru­ty­nią (daw­niej na od­cin­ku Je­zio­ro Spy­chow­skie - Je­zio­ro Zdróż­no znaną jako,Spy­chow­ska Stru­ga") oraz je­zio­ra­mi Zdróż­no i Uplik. W po­bli­żu po­łud­nio­wych gra­nic wsi znaj­du­je się Je­zio­ro Kier­wik i kanał łą­czą­cy je z Kru­ty­nią.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koczin

mia­sto w In­diach


Ko­czin (ma­la­ja­lam കൊച്ചി, trl. "Kocci", trb. "Koćći"; hindi कोच्चि, trl. "Koćći", trb. "Koćći"; ang. Kochi; daw­niej: hindi कोचीन, trl. "Koćīn", trb. "Koćin"; ang. "Co­chin") – mia­sto w po­łud­nio­wej czę­ści Indii, w sta­nie Ke­ra­la, na Wy­brze­żu Ma­la­bar­skim nad Mo­rzem Arab­skim, bę­dą­ce jed­nym z naj­waż­niej­szych por­tów kraju. Jest za­miesz­ka­ne przez około sześć­set ty­się­cy ludzi, a wraz z całą aglo­me­ra­cją po­pu­la­cja wy­no­si około pół­to­ra mi­lio­na.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koczkodan

1. nie­wiel­ka małpa ży­ją­ca w la­sach Afry­ki;
2. obraź­li­wie: brzyd­ka, dzi­wacz­na ko­bie­ta


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) zool. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Cer­co­pit­he­cus|ref=tak., nie­wiel­ka afry­kań­ska małpa;

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy lub mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) pot. (zwy­kle o ko­bie­cie) osoba brzyd­ka


Kocz­ko­dan ("Cer­co­pit­he­cus") – ro­dzaj ssa­ków na­czel­nych z po­dro­dzi­ny kocz­ko­da­nów (Cer­co­pit­he­ci­nae) w obrę­bie ro­dzi­ny kocz­ko­da­no­wa­tych (Cer­co­pit­he­ci­dae).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koczkodanik

zdrob­nie­nie od: kocz­ko­dan


Źródła:

SJP.pl

Koczkodanka

daw­niej: brzyd­ka, dziw­nie ubra­na ko­bie­ta; kocz­ko­dan, mał­pi­szon


Źródła:

SJP.pl

Koczkodanowate

o ce­chach kocz­ko­da­no­wa­tych (ro­dzi­na ssa­ków na­czel­nych)


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) syst. zool. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Cer­co­pit­he­ci­dae|Gray|ref=tak., ro­dzi­na ssa­ków z rzędu na­czel­nych;


Kocz­ko­da­no­wa­te, małpy wą­sko­no­se, ma­ka­ko­wa­te (Cer­co­pit­he­ci­dae) – ro­dzi­na ssa­ków na­czel­nych z po­drzę­du wyż­szych na­czel­nych (Ha­plorr­hi­ni), okre­śla­na cza­sem jako małpy ogo­nia­ste w odróż­nie­niu od małp be­zo­go­nia­stych, do któ­rych za­li­cza­ne są człe­koksz­tałt­ne. Obej­mu­je kil­ka­dzie­siąt ga­tun­ków za­miesz­ku­ją­cych Afry­kę, Azję oraz Gi­bral­tar, m.in. ma­ka­ki, man­ga­by, kocz­ko­da­ny, ge­re­zy, hul­ma­ny i lan­gu­ry. Pro­wa­dzą głów­nie na­drzew­ny, a niek­tó­re na­ziem­ny tryb życia. Po ziemi po­ru­sza­ją się na czte­rech koń­czy­nach.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koczkodanowaty

o ce­chach kocz­ko­da­no­wa­tych (ro­dzi­na ssa­ków na­czel­nych)


Źródła:

SJP.pl

Koczkodanowce

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) syst. zool. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Cer­co­pit­he­co­i­dea|Gray|ref=tak., na­dro­dzi­na ssa­ków z rzędu na­czel­nych;


Kocz­ko­da­now­ce, małpy wą­sko­no­se zwie­rzoksz­tałt­ne, małpy Sta­re­go Świa­ta, ma­ka­koksz­tałt­ne (Cer­co­pit­he­co­i­dea) – na­dro­dzi­na małp wą­sko­no­sych z in­fra­rzę­du mał­poksz­tałt­nych (Si­mii­for­mes) w obrę­bie po­drzę­du wyż­szych na­czel­nych (Ha­plor­hi­ni) bli­sko spo­krew­nio­na z mał­pa­mi człe­koksz­tałt­ny­mi, z któ­ry­mi za­li­cza­na jest do małp wą­sko­no­sych (Ca­tarr­hi­ni).


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Koczobryk

dawny po­jazd konny, duża brycz­ka po­dob­na do kocza


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) daw. ro­dzaj dużej brycz­ki;


Ko­czo­bryk – zbli­żo­na kształ­tem do kocza re­so­ro­wa­na duża kryta (cał­ko­wi­cie lub czę­ścio­wo) brycz­ka czte­ro­ko­ło­wa, czte­ro­o­so­bo­wa, o pła­skim dnie, z drzwicz­ka­mi i nad­ko­la­mi; sto­so­wa­na jako śro­dek tran­spor­tu przez drob­ną szlach­tę w XIX wieku, zwła­szcza na Ma­zo­wszu, Ma­ło­pol­sce i Kie­lec­czyź­nie.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koczorowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Koczować

1. miesz­kać, prze­by­wać gdzieś tym­cza­so­wo, ra­czej w nie­do­god­nych wa­run­kach;
2. o lu­dach, ple­mio­nach: pro­wa­dzić wę­drow­ny tryb życia;
3. tułać się, błą­kać się;
4. w ło­wiect­wie o zwie­rzy­nie: prze­by­wać tym­cza­so­wo na ja­kimś te­re­nie


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) etn. pro­wa­dzić nie­o­sia­dły, wę­drow­ny tryb życia

 (1.2) żyć lub prze­by­wać w miej­scu tym­cza­so­wo, czę­sto prze­no­sząc się z miej­sca na miej­sce; miesz­kać w wa­run­kach pro­wi­zo­rycz­nych


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koczowisko

1. obóz ko­czow­ni­ków
2. w ło­wiect­wie: teren ko­czo­wa­nia zwie­rzy­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) obóz ko­czow­ni­ków

 (1.2) teren, na któ­rym ko­czu­je zwie­rzy­na

 (1.3) pot. miej­sce, w któ­rym lu­dzie (np. uchodź­cy) są zmu­sze­ni do prze­by­wa­nia tym­cza­so­wo, zwła­szcza w złych wa­run­kach


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koczownica

ko­czow­ni­ca ru­do­wło­sa, ko­czow­ni­ca żółta - ga­tun­ki pszczo­ły


Ko­czow­ni­ca ("No­ma­da") – ro­dzaj pszczół z ro­dzi­ny pszczo­ło­wa­tych i po­dro­dzi­ny ko­czow­ni­co­wa­tych. Je­dy­ny z mo­no­ty­po­we­go ple­mie­nia ko­czow­nic (No­ma­di­ni). Tak­son kos­mo­po­li­tycz­ny, obej­mu­ją­cy około 750 opi­sa­nych ga­tun­ków.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koczownictwo

tryb życia po­le­ga­ją­cy na cią­głym prze­no­sze­niu się z miej­sca na miej­sce, cha­rak­te­ry­stycz­ny dla pa­ster­skich i ło­wiec­kich ludów Afry­ki, Azji, Au­stra­lii, Ame­ry­ki Po­łud­nio­wej; no­ma­dyzm


Źródła:

SJP.pl

Koczowniczka

człon­ki­ni ludu, ple­mie­nia pro­wa­dzą­ce­go wę­drow­ny tryb życia


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta pro­wa­dzą­ca życie ko­czow­ni­cze


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koczowniczo-Pasterski

do­ty­czą­cy za­rów­no ko­czow­nict­wa jak i pa­ster­stwa, np. ko­czow­ni­czo-pa­ster­ski tryb życia


Źródła:

SJP.pl

Koczowniczy

1. do­ty­czą­cy ko­czow­nict­wa, ko­czow­ni­ków (np. ko­czow­ni­czy tryb życia, ple­mio­na ko­czow­ni­cze); wę­drow­ny
2. tyle co: tu­ła­czy (np. ko­czow­ni­czy żywot)


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z ko­czow­nict­wem i ko­czow­ni­ka­mi, po­le­ga­ją­cy na cią­głej zmia­nie miej­sca po­by­tu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koczownik

czło­nek ludu, ple­mie­nia pro­wa­dzą­ce­go wę­drow­ny tryb życia; no­ma­da


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) etn. kult. czło­nek grupy ludzi nie­po­sia­da­ją­cej sta­łe­go miej­sca za­miesz­ka­nia, prze­mie­szcza­ją­cej się z miej­sca na miej­sce


Ko­czow­nik, no­ma­da – wę­dro­wiec, czło­nek grupy ludzi nie­po­sia­da­ją­cej sta­łe­go miej­sca za­miesz­ka­nia, prze­mie­szcza­ją­cej się z miej­sca na miej­sce, np. w związ­ku ze zmia­na­mi po­go­dy lub w po­szu­ki­wa­niu żyw­no­ści, wody, opału albo pa­stwisk dla zwie­rząt ho­dow­la­nych. Osoba pro­wa­dzą­ca ko­czow­ni­czy, wę­drow­ny tryb życia, także po­dró­żu­ją­ca stale lub se­zo­no­wo z po­wo­dów hand­lo­wych, kul­tu­ro­wych lub re­li­gij­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koczubeit

triok­ta­e­drycz­ny chlo­ryt chro­mo­wy, wy­stę­pu­ją­cy w ska­łach oli­wi­no­wych i ser­pen­ty­ni­tach za­sob­nych w chro­mit


Źródła:

SJP.pl

Koczubin

ro­śli­na z ro­dzi­ny oż­wio­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Koczukówka

wieś w Pol­sce


Ko­czu­ków­ka – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, w po­wie­cie bial­skim, w gmi­nie Za­le­sie.

Wier­ni Ko­ścio­ła rzym­sko­ka­to­lic­kie­go na­le­żą do pa­ra­fii Trój­cy Świę­tej w Ro­kit­nie.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa bial­sko­pod­la­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koczur

daw­niej: kocur


Źródła:

SJP.pl

Koczwara

naz­wi­sko


Kocz­wa­ra – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim, w po­wie­cie ko­nec­kim, w gmi­nie Koń­skie. Ma sta­tus so­łect­wa.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa kie­lec­kie­go.

Wier­ni ko­ścio­ła rzym­sko­ka­to­lic­kie­go na­le­żą do pa­ra­fii Pod­wyż­sze­nia Krzy­ża Świę­te­go w Po­my­ko­wie.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koczyk

mały kocz


Źródła:

SJP.pl

Kocówa

po­tocz­nie: kara cie­les­na wy­mie­rza­na komuś przez grupę osób, dla za­ba­wy lub z zem­sty, po­le­ga­ją­ca na biciu tej osoby za­wi­nię­tej naj­czę­ściej w koc, aby nie wi­dzia­ła, przez kogo jest bita


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. po­bi­cie przez grupę osoby le­żą­cej na łóżku okry­tej naj­pierw kocem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kocówka

zdrob­nie­nie od: ko­có­wa; kara cie­les­na wy­mie­rza­na komuś przez grupę osób, dla za­ba­wy lub z zem­sty, po­le­ga­ją­ca na biciu tej osoby za­wi­nię­tej naj­czę­ściej w koc, aby nie wi­dzia­ła, przez kogo jest bita


Źródła:

SJP.pl

Kod

1. sy­stem zna­ków do za­pi­sy­wa­nia, prze­cho­wy­wa­nia i prze­ka­zy­wa­nia okre­ślo­nych in­for­ma­cji;
2. ciąg zna­ków, któ­re­mu jest w spo­sób umow­ny przy­pi­sa­na okre­ślo­na in­for­ma­cja;
3. ciąg in­struk­cji bę­dą­cy ele­men­tem pro­gra­mu kom­pu­te­ro­we­go


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) sy­stem sym­bo­li i ich po­wią­zań o róż­nym przez­na­cze­niu, słu­żą­cy do prze­ka­zy­wa­nia in­for­ma­cji;


Kod (łac. "codex"), spis – ciąg skład­ni­ków sy­gna­łu (kom­bi­na­cji sy­gna­łów ele­men­tar­nych, np. kro­pek i kre­sek, im­pul­sów prądu, sym­bo­li) oraz re­gu­ła ich przy­po­rząd­ko­wa­nia skład­ni­kom wia­do­mo­ści (np. zna­kom pisma). W niek­tó­rych za­sto­so­wa­niach, głów­nie przy prze­sy­ła­niu in­for­ma­cji pod­le­ga­ją­cych utaj­nie­niu, zwany jest szy­frem. Kody są sto­so­wa­ne m.in. w te­le­gra­fii, te­le­fo­nii, w tech­ni­ce cy­fro­wej.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kod-Ko-Dak

wy­krzy­knik

 (1.1) ono­ma­to­pe­ja imi­tu­ją­ca gda­ka­nie kury


Źródła:

Wiktionary

Koda

coda;
1. koń­co­wy, zwy­kle przy­spie­sza­ją­cy frag­ment ut­wo­ru mu­zycz­ne­go (np. so­na­ty), opar­ty na jego ma­te­ria­le te­ma­tycz­nym;
2. prze­no­śnie: za­koń­cze­nie ut­wo­ru li­te­rac­kie­go albo ja­kiejś hi­sto­rii sta­no­wią­ce ich pod­su­mo­wa­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) muz. za­koń­cze­nie kom­po­zy­cji mu­zycz­nych za­wie­ra­ją­ce zwię­złe pow­tó­rze­nie głów­nych te­ma­tów

 (1.2) liter. za­koń­cze­nie ut­wo­ru li­te­rac­kie­go lub ja­kiejś hi­sto­rii, bę­dą­ce ich pod­su­mo­wa­niem


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kodak

marka apa­ra­tów fo­to­gra­ficz­nych i fil­mów oraz firma


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kodaly

[czy­taj: KOdaj] naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kodeina

al­ka­lo­id wy­stę­pu­ją­cy w soku mlecz­nym maku, otrzy­my­wa­ny z opium lub syn­te­tycz­nie z mor­fi­ny, sto­so­wa­ny jako śro­dek prze­ciw­kasz­lo­wy oraz jako skład­nik mie­sza­nek znie­czu­la­ją­cych, prze­ciw­bó­lo­wych


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) farm. prze­ciw­kasz­lo­wy lek nar­ko­tycz­ny, po­chod­na mor­fi­ny;


Ko­de­i­na ( co­de­i­num), me­ty­lo­mor­fi­na, me­ty­lo­wa po­chod­na mor­fi­ny – or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny z grupy al­ka­lo­i­dów fe­nan­tre­no­wych.

Jest za­li­cza­na do grupy sub­stan­cji opio­i­do­wych, a obok mor­fi­ny na­le­ży do naj­waż­niej­szych opia­tów. Ma silny de­pre­syj­ny wpływ na oś­rod­ko­wy układ ner­wo­wy pla­su­jąc się pod tym wzglę­dem w swo­jej gru­pie tuż po wspom­nia­nej mor­fi­nie.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kodeinizm

uza­leż­nie­nie od ko­de­i­ny


Źródła:

SJP.pl

Kodeino

forma rze­czow­ni­ka.

 (1.1) W. lp. od: ko­de­i­na


Źródła:

Wiktionary

Kodeinowy

→ ko­de­i­na


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) chem. zwią­za­ny z ko­de­i­ną; za­wie­ra­ją­cy ko­de­i­nę


Patrz:kodeina

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kodek

w in­for­ma­ty­ce: urzą­dze­nie lub pro­gram słu­żą­ce do ko­do­wa­nia bądź de­ko­do­wa­nia stru­mie­ni da­nych, np. obra­zu, dźwię­ku itp.


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) in­form. urzą­dze­nie lub pro­gram kom­pu­te­ro­wy zdol­ny do kom­pre­sji i de­kom­pre­sji sy­gna­łu lub stru­mie­nia da­nych;


Kodek (zbit­ka wy­ra­zo­wa od koder-de­ko­der) – urzą­dze­nie lub pro­gram zdol­ny do przeksz­tał­ca­nia stru­mie­nia da­nych lub sy­gna­łu. Ko­de­ki mogą zmie­nić stru­mień da­nych w formę za­ko­do­wa­ną (czę­sto w celu trans­mi­sji, skła­do­wa­nia lub za­szy­fro­wa­nia) lub odzy­skać (od­ko­do­wać) stru­mień da­nych z formy za­ko­do­wa­nej, by umoż­li­wić ich odt­wa­rza­nie bądź obrób­kę. Ko­de­ki są czę­sto uży­wa­ne w wi­de­o­kon­fe­ren­cjach oraz stru­mie­nio­wa­niu obra­zu lub dźwię­ku.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kodeks

1. usy­ste­ma­ty­zo­wa­ny zbiór prze­pi­sów praw­nych z ja­kiejś dzie­dzi­ny
2. ze­bra­ne (cza­sem nie­pi­sa­ne) normy, za­sa­dy do­ty­czą­ce pew­nych dzie­dzin życia, etyki za­wo­do­wej itp.
3. ro­dzaj sta­rej księ­gi pi­sa­nej ręcz­nie, zwy­kle bo­ga­to zdo­bio­nej


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) praw. usy­ste­ma­ty­zo­wa­ny zbiór prze­pi­sów praw­nych, naj­czę­ściej do­ty­czą­cych jed­nej dzie­dzi­ny prawa;

 (1.2) praw. zbiór zasad po­stę­po­wa­nia, do­ty­czą­cych np. życia to­wa­rzy­skie­go lub etyki za­wo­do­wej

 (1.3) stara księ­ga rę­ko­pi­śmien­na pow­sta­ła z sze­re­gu skła­dek, uło­żo­nych jedna na dru­giej i spo­jo­nych ze sobą u grzbie­tu;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kodeksik

zdrob­nie­nie od: ko­deks


Źródła:

SJP.pl

Kodeksowy

do­ty­czą­cy ko­dek­su, wy­ni­ka­ją­cy z ko­dek­su (np. ko­dek­so­wy zbiór prze­pi­sów, ko­dek­so­wa de­fi­ni­cja)


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) praw. do­ty­czą­cy ko­dek­su, wy­ni­ka­ją­cy z ko­dek­su


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koder

1. na­rzę­dzie do ko­do­wa­nia wia­do­mo­ści; szy­fra­tor;
2. urzą­dze­nie te­le­ko­mu­ni­ka­cyj­ne do two­rze­nia sy­gna­łów ra­dio­wo-te­le­wi­zyj­nych


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) in­form. osoba two­rzą­ca kod pro­gra­mu


Koder na­le­ży do klasy ukła­dów kom­bi­na­cyj­nych. Jest to układ po­sia­da­ją­cy n wejść oraz k≤log2n wyjść (czyli "n ≤ 2k").

Jego dzia­ła­nie po­le­ga na za­mia­nie kodu „1 z n” na na­tu­ral­ny kod bi­nar­ny o dłu­go­ści k, czyli służy on do przed­sta­wia­nia in­for­ma­cji tylko jed­ne­go ak­tyw­ne­go wej­ścia na po­stać bi­nar­ną. Po­nie­waż ist­nie­je fi­zycz­na moż­li­wość ak­ty­wa­cji wię­cej niż jed­ne­go wej­ścia, musi ist­nieć moż­li­wość uz­na­nia tylko jed­ne­go z nich np. po­przez usta­le­nie prio­ry­te­tów wejść.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koderka

po­tocz­nie: pro­gra­mist­ka


Źródła:

SJP.pl

Koderski

→ koder


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z KOD-em, do­ty­czą­cy KOD-u

 (1.2) zwią­za­ny z ko­de­rem, do­ty­czą­cy ko­de­ra


Patrz:koder

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kodeń

wieś w Pol­sce


Kodeń – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, w po­wie­cie bial­skim, w gmi­nie Kodeń. Leży na Rów­ni­nie Ko­deń­skiej, na te­ra­sie na­dza­le­wo­wej kilka me­trów nad do­li­ną Bugu, nie­da­le­ko uj­ścia rzecz­ki o naz­wie Ka­ła­man­ka.

Wieś jest sie­dzi­bą gminy Kodeń.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kodeński

przy­miot­nik od: Kodeń


Źródła:

SJP.pl

Kodiacki

1. → Ko­diak (wyspa i ar­chi­pe­lag);
2. niedź­wiedź (grizz­ly) ko­diac­ki - pod­ga­tu­nek niedź­wie­dzia bru­nat­ne­go; ko­diak


Źródła:

SJP.pl

Kodiak

1. pod­ga­tu­nek niedź­wie­dzia bru­nat­ne­go; niedź­wiedź ko­diac­ki, grizz­ly ko­diac­ki;
2. krab ko­diak - ga­tu­nek kraba wy­stę­pu­ją­cy na wy­spie Ko­diak


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kodkod

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) syst. zool. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Le­o­par­dus gu­i­gna|Mo­li­na|ref=tak., ga­tu­nek dra­pież­ne­go ssaka z ro­dzi­ny ko­to­wa­tych, wy­stę­pu­ją­cy w Ame­ry­ce Po­łud­nio­wej;

 (1.2) zool. kot z ga­tun­ku kod­ko­dów (1.1)


Źródła:

Wiktionary

Kodnianin

miesz­ka­niec Kod­nia


Źródła:

SJP.pl

Kodnianka

miesz­kan­ka Kod­nia


Źródła:

SJP.pl

Kodogram

wia­do­mość prze­ka­za­na kodem i za­pi­sa­na przez od­bie­ra­ją­ce­go


Źródła:

SJP.pl

Kodominacja

w ge­ne­ty­ce: wy­stę­po­wa­nie dwóch al­le­li genu, z któ­rych żaden nie jest do­mi­nu­ją­cy ani re­ce­syw­ny


Ko­do­mi­na­cja – zja­wi­sko w ge­ne­ty­ce po­le­ga­ją­ce na wy­stę­po­wa­niu dwóch róż­nych al­le­li da­ne­go genu, z któ­rych żaden nie jest re­ce­syw­ny ani do­mi­nu­ją­cy. W odróż­nie­niu od do­mi­na­cji nie­zu­peł­nej, al­le­le tego genu są sobie równe pod wzglę­dem siły wza­jem­ne­go ma­sko­wa­nia się. Jeden i drugi biorą taki sam udział w two­rze­niu fe­no­ty­pu. Oz­na­cza, to że w fe­no­ty­pie ujaw­nia­ją się cechy ko­do­wa­ne przez oba wa­rian­ty genu.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kodomita

po­gard­li­wie: zwo­len­nik Ko­mi­te­tu Obro­ny De­mo­kra­cji (KOD-u) lub ogól­nie de­mo­kra­cji


Źródła:

SJP.pl

Kodon

trzy ko­lej­ne nu­kle­o­ty­dy w łań­cu­chu DNA; tri­plet; try­plet


rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) med. trój­nu­kle­o­ty­do­wa sek­wen­cja DNA ko­du­ją­ca ami­nok­was;


Kodon – sek­wen­cja trzech nu­kle­o­ty­dów (tri­plet) wy­stę­pu­ją­ca w mRNA, sta­no­wią­ca jed­nost­kę ko­du­ją­cą okre­ślo­ny ami­nok­was pod­czas syn­te­zy biał­ka.

Ist­nie­ją 64 ko­do­ny, z czego 61 to ko­do­ny okre­śla­ją­ce 20 pod­sta­wo­wych ami­nok­wa­sów biał­ko­wych, zaś 3 po­zo­sta­łe od­po­wia­da­ją za za­koń­cze­nie trans­la­cji.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kodopis

urzą­dze­nie z kla­wia­tu­rą sto­so­wa­ne w elek­tro­nicz­nej tech­ni­ce obli­cze­nio­wej


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) techn. elek­tro­nicz­na ma­szy­na do pi­sa­nia z przy­staw­ką do dziur­ko­wa­nia taśmy pa­pie­ro­wej;


Ko­do­pis – elek­tro­nicz­no-me­cha­nicz­ne urzą­dze­nie z kla­wia­tu­rą, sto­so­wa­ne w elek­tro­nicz­nej tech­ni­ce obli­cze­nio­wej, łą­czą­ce funk­cje da­le­ko­pi­su, elek­tro­nicz­nej ma­szy­ny do pi­sa­nia i dziur­kar­ki taśmy.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kodori

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. hy­dron. rzeka w Gruz­ji ucho­dzą­ca do Morza Czar­ne­go;


Ko­do­ri ( კოდორი; Кәыдры) – rzeka w Gruz­ji, dłu­go­ści 105 km, ucho­dzą­ca do Morza Czar­ne­go. W swoim gór­nym biegu two­rzy tzw. wąwóz Ko­do­ri.

Rzeka pow­sta­je z po­łą­cze­nia rzek "Saken" i "Gwan­dra". Po­wierzch­nia do­rze­cza wy­no­si 2051 km².


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kodorski

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Ko­do­ri, do­ty­czą­cy Ko­do­ri (rzeki w Gruz­ji)


Źródła:

Wiktionary

Kodowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) pro­ces przeksz­tał­ca­nia da­nych do innej po­sta­ci

 (1.2) spo­sób lub stan­dard do­ko­ny­wa­nia ta­kie­go przeksz­tał­ce­nia

 (1.3) in­form. środ. two­rze­nie kodu źró­dło­we­go opro­gra­mo­wa­nia


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kodować

1. przet­wa­rzać in­for­ma­cje na kod; szy­fro­wać
2. oz­na­czać coś umow­ny­mi zna­ka­mi


cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny

 (1.1) elek­tron. in­form. za­pi­sy­wać dane w innej po­sta­ci

 (1.2) pot. szy­fro­wać

 (1.3) do­da­wać kod za­bez­pie­cza­ją­cy

 (1.4) środ. in­form. two­rzyć pro­gra­my kom­pu­te­ro­we


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kodowy

przy­miot­nik od: kod (np. sy­stem ko­do­wy, zamek ko­do­wy)


Źródła:

SJP.pl

Kodrąb

wieś w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kodrąbianin

miesz­ka­niec Ko­drą­ba (wsi w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Kodrąbianka

miesz­kan­ka Ko­drą­ba (wsi w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Kodrąbski

przy­miot­nik od: Ko­drąb


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy Ko­drą­bia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kodu

forma rze­czow­ni­ka.

 (1.1) D. lp. od: kod


Źródła:

Wiktionary

Kodycyl

roz­po­rzą­dze­nie ma­jąt­kiem na wy­pa­dek śmier­ci, bez usta­no­wie­nia spad­ko­bier­cy


Ko­dy­cyl (łac. "co­di­cil­lus" – do­da­tek do te­sta­men­tu) – prze­nie­sio­na z ję­zy­ka praw­ni­cze­go nazwa koń­co­wej czę­ści ut­wo­ru li­te­rac­kie­go, ma­ją­cej formę ostat­niej woli, czę­sto wy­ra­żo­nej w spo­sób żar­to­bli­wy. Przy­kła­dem ta­kie­go ut­wo­ru jest "Wiel­ki te­sta­ment" François Vil­lo­na.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kodycyle

w sta­ro­żyt­no­ści: po­łą­czo­ne małe ta­blicz­ki wo­sko­we lub kart­ki per­ga­mi­no­we, słu­żą­ce jako no­tat­nik


Źródła:

SJP.pl

Kodycylowy

→ ko­dy­cyl, → ko­dy­cy­le


Patrz:kodycyl, → kodycyle

Źródła:

SJP.pl

Kodyfikacja

1. ze­bra­nie, uję­cie cze­goś w sy­stem okre­ślo­nych norm;
2. pro­ces two­rze­nia ko­dek­su praw­ne­go


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) uję­cie cze­goś w spój­ny sy­stem;

 (1.2) praw. opra­co­wa­nie ist­nie­ją­cych prze­pi­sów praw­nych w jeden zbiór, usu­wa­jąc sprzecz­no­ści, ak­tu­a­li­zu­jąc i uzu­peł­nia­jąc je

 (1.3) praw. upo­rząd­ko­wa­ny zbiór prze­pi­sów z jed­nej dzie­dzi­ny

 (1.4) jęz. for­mal­ne ure­gu­lo­wa­nie norm da­ne­go ję­zy­ka w wy­daw­nict­wach nor­ma­tyw­nych;


Ko­dy­fi­ka­cja – ter­min przyj­mu­je kilka zna­czeń: ogól­ne, praw­ni­cze oraz ling­wi­stycz­ne. W uję­ciu ogól­nym oz­na­cza on ze­bra­nie lub uję­cie cze­goś w spój­ny sy­stem okre­ślo­nych norm, a także wynik tego dzia­ła­nia. Jako ter­min praw­ni­czy okre­śla on pro­ces jed­no­ra­zo­we­go po­łą­cze­nia du­że­go ze­spo­łu prze­pi­sów praw­nych w jed­no­li­ty, usy­ste­ma­ty­zo­wa­ny zbiór, z któ­re­go można in­ter­pre­to­wać pod­sta­wo­we normy danej ga­łę­zi prawa.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kodyfikacyjny

zwią­za­ny z ko­dy­fi­ka­cją


Źródła:

SJP.pl

Kodyfikator

osoba zaj­mu­ją­ca się ujed­no­li­ca­niem i sy­ste­ma­ty­zo­wa­niem norm praw­nych


Źródła:

SJP.pl

Kodyfikatorka

ko­bie­ta do­ko­nu­ją­ca ko­dy­fi­ka­cji


Źródła:

SJP.pl

Kodyfikatorski

przy­miot­nik od: ko­dy­fi­ka­tor (np. dzia­ła­nia ko­dy­fi­ka­tor­skie, praca ko­dy­fi­ka­tor­ska)


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z ko­dy­fi­ka­to­rem, do­ty­czą­cy ko­dy­fi­ka­to­ra, wła­ści­wy ko­dy­fi­ka­to­ro­wi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kodyfikować

do­ko­ny­wać ko­dy­fi­ka­cji


Źródła:

SJP.pl

Kodykolog

spe­cja­li­sta ba­da­ją­cy za­byt­ki rę­ko­pi­śmien­ne


Źródła:

SJP.pl

Kodykologia

nauka ba­da­ją­ca księ­gi pi­sa­ne ręcz­nie, dział rę­ko­pi­soz­naw­stwa; nauka po­moc­ni­cza hi­sto­rii i fi­lo­lo­gii


Ko­dy­ko­lo­gia (od co­di­co­lo­gie, a to z codex, dop. "co­di­cis" – ko­deks i "logos" – słowo) − dy­scy­pli­na na­u­ko­wa zaj­mu­ją­ca się ba­da­niem ksiąg rę­ko­pi­śmien­nych pow­sta­łych do po­cząt­ku XVI w. (tj. do mo­men­tu wy­par­cia przez książ­ki dru­ko­wa­ne).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kodykologiczny

→ ko­dy­ko­lo­gia


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z ko­dy­ko­lo­gią, do­ty­czą­cy ko­dy­ko­lo­gii


Patrz:kodykologia

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kodzenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ko­dzić.


Źródła:

Wiktionary

Kodziarski

→ ko­dziarz


Patrz:kodziarz

Źródła:

SJP.pl

Kodziarz

po­gard­li­wie: czło­nek lub zwo­len­nik KOD-u (Ko­mi­te­tu Obro­ny De­mo­kra­cji)


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pot. lek­cew. czło­nek lub sym­pa­tyk KOD-u


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kodzik

zdrob­nie­nie od: kod


Źródła:

SJP.pl

Kodzić

śro­do­wi­sko­wo w in­for­ma­ty­ce: pisać kod


cza­sow­nik

 (1.1) środ. pot. in­form. pro­gra­mo­wać, pisać kod źró­dło­wy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kodłutowo

Ko­dłu­to­wo – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie płoń­skim, w gmi­nie Ra­ciąż.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa cie­cha­now­skie­go. 1 stycz­nia 2003 roku czę­ścia­mi wsi Ko­dłu­to­wo stały się ów­czes­ne przy­siół­ki Krzy­żak i So­bo­cin.


Źródła:

Wikipedia

Koedukacja

wspól­ne na­u­cza­nie i wy­cho­wy­wa­nie dziew­cząt i chłop­ców w pla­ców­kach edu­ka­cyj­nych


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) eduk. wspól­ne kształ­ce­nie dzie­ci i mło­dzie­ży bez po­dzia­łu ze wzglę­du na płeć;


Ko­e­du­ka­cja (łac. "co-" – razem; "edu­ca­re" – kształ­cić, wy­cho­wy­wać) – sy­stem wspól­ne­go kształ­ce­nia dzie­ci i mło­dzie­ży oboj­ga płci, prze­ci­wień­stwo edu­ka­cji zróż­ni­co­wa­nej.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koedukacyjność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest ko­e­du­ka­cyj­ne


Źródła:

Wiktionary

Koedukacyjny

zwią­za­ny z ko­e­du­ka­cją, opar­ty na za­sa­dach ko­e­du­ka­cji (np. ko­e­du­ka­cyj­na szko­ła, obóz ko­e­du­ka­cyj­ny)


przy­miot­nik

 (1.1) pedag. od­no­szą­cy się do ko­e­du­ka­cji, przez­na­czo­ny do wspól­nej edu­ka­cji obu płci


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koedycja

wspól­na edy­cja ja­kie­goś dzie­ła razem z innym wy­daw­cą/wy­daw­ca­mi


Źródła:

SJP.pl

Koedycyjny

do­ty­czą­cy ko­e­dy­cji (np. ko­e­dy­cyj­ne wy­da­nie, pu­bli­ka­cja ko­e­dy­cyj­na)


Źródła:

SJP.pl

Koedytor

wy­daw­ca wy­da­ją­cy dzie­ło wspól­nie z in­ny­mi pod­mio­ta­mi


Źródła:

SJP.pl

Koeficjent

stały mnoż­nik, współ­czyn­nik


Źródła:

SJP.pl

Koegzystencja

wspól­ne by­to­wa­nie, wspó­łist­nie­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) wspó­łist­nie­nie (zwie­rząt, kul­tur, ludzi, grup spo­łecz­nych itp.)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koegzystencjalny

→ ko­eg­zy­sten­cja


Patrz:koegzystencja

Źródła:

SJP.pl

Koegzystować

wspól­nie by­to­wać, wspó­łist­nieć, współ­żyć


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) ist­nieć lub funk­cjo­no­wać rów­no­cze­śnie z kimś lub czymś innym


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koekwacja

daw­niej: zrów­na­nie, głów­nie po­dat­ków, po­win­no­ści


Źródła:

SJP.pl

Koel

ptak z ro­dzi­ny ku­ku­łek


Źródła:

SJP.pl

Koendu

ro­dzaj gry­zo­ni z ro­dzi­ny ur­so­no­wa­tych; ku­an­du, igłoz­wierz, je­żow­ni­ca


Ko­en­du, igłoz­wierz, je­żow­ni­ca ("Co­en­dou") – ro­dzaj ssa­ków z po­dro­dzi­ny ur­so­nów (Eret­hi­zon­ti­nae) w obrę­bie ro­dzi­ny ur­so­no­wa­tych (Eret­hi­zon­ti­dae).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koenig

[czy­taj: kynig] naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Koenocytalny

przy­miot­nik

 (1.1) biol. zob. syn­cy­tial­ny.


Źródła:

Wiktionary

Koenzym

nie­biał­ko­wy zwią­zek or­ga­nicz­ny nie­zbęd­ny do od­po­wied­nie­go funk­cjo­no­wa­nia pew­nych en­zy­mów


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) bio­chem. nie­biał­ko­wy zwią­zek or­ga­nicz­ny nie­zbęd­ny do dzia­ła­nia niek­tó­rych en­zy­mów;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koenzymatyczny

→ ko­en­zym


Patrz:koenzym

Źródła:

SJP.pl

Koercja

na­tę­że­nie zew­nętrz­ne­go pola ma­gne­tycz­ne­go po­trzeb­ne do roz­ma­gne­so­wa­nia da­ne­go fer­ro­ma­gne­ty­ku (np. że­la­za, stali)


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koercjometr

przy­rząd do po­mia­ru na­tę­że­nia pola ma­gne­tycz­ne­go po­trzeb­ne­go do roz­ma­gne­so­wa­nia da­ne­go fer­ro­ma­gne­ty­ka


Źródła:

SJP.pl

Koercyjny

→ ko­er­cja


Patrz:koercja

Źródła:

SJP.pl

Koewolucja

za­leż­na od sie­bie ewo­lu­cja dwóch lub więk­szej licz­by ga­tun­ków


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) biol. pro­ces współ­za­leż­nej ewo­lu­cji dwóch lub kilku ga­tun­ków;


Ko­e­wo­lu­cja – wza­jem­ne od­dzia­ły­wa­nie na sie­bie ewo­lu­u­ją­cych ga­tun­ków, sil­nie po­wią­za­nych eko­lo­gicz­nie, pro­wa­dzą­ce do coraz więk­sze­go wza­jem­ne­go przy­sto­so­wa­nia a także uksz­tał­to­wa­ne w dro­dze do­bo­ru na­tu­ral­ne­go współ­dzia­ła­nie wielu genów pro­wa­dzą­ce do wyt­wo­rze­nia fe­no­ty­pu (ko­a­dap­ta­cja).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kofaktor

zwią­zek che­micz­ny, który jest po­trzeb­ny en­zy­mom do ka­ta­li­zo­wa­nia kon­kret­nych re­ak­cji che­micz­nych


Źródła:

SJP.pl

Kofeina

al­ka­lo­id wy­stę­pu­ją­cy w ziar­nach kawy i wielu in­nych su­row­cach ro­ślin­nych


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) bio­chem. al­ka­lo­id znaj­du­ją­cy się w su­row­cach ro­ślin­nych bę­dą­cy środ­kiem po­bu­dza­ją­cym;


Ko­fe­i­na ( cof­fe­i­num) – or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny, al­ka­lo­id pu­ry­no­wy znaj­du­ją­cy się w ziar­nach kawy i wielu in­nych su­row­cach ro­ślin­nych. Może rów­nież być otrzy­my­wa­na syn­te­tycz­nie. Zo­sta­ła od­kry­ta przez nie­miec­kie­go che­mi­ka Frie­dri­cha Fer­di­nan­da Run­ge­go w 1819 roku. W za­leż­no­ści od źró­dła na­zy­wa­na jest także teiną (gdy źró­dłem jest her­ba­ta), gu­a­ra­ni­ną (gdy po­cho­dzi z gu­a­ra­ny) i ma­te­i­ną (gdy po­cho­dzi z yerba mate).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kofeinizm

uza­leż­nie­nie od ko­fe­i­ny (ob­ja­wia­ją­ce się na­ło­go­wym pi­ciem kawy)


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) med. uza­leż­nie­nie od ko­fe­i­ny


Ko­fe­i­nizm, uza­leż­nie­nie od ko­fe­i­ny (CUD, z ang. "caf­fe­i­ne use di­sor­der") – uza­leż­nie­nie od spo­ży­wa­nia sty­mu­lu­ją­cej sub­stan­cji psy­cho­ak­tyw­nej, jaką jest ko­fe­i­na.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kofeinowy

→ ko­fe­i­na


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy ko­fe­i­ny, za­wie­ra­ją­cy ko­fe­i­nę


Patrz:kofeina

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koferdam

pusty, szczel­ny prze­dział na stat­ku wod­nym, od­dzie­la­ją­cy zbior­ni­ki ła­dun­ków płyn­nych od in­nych po­mie­szczeń; gro­bla; gro­dza


Ko­fer­dam, po­tocz­nie śli­no­chron – cien­ki kwa­dra­to­wy ma­te­riał, zwy­kle wy­ko­na­ny z la­tek­su lub ni­try­lu, uży­wa­ny w sto­ma­to­lo­gii do odi­zo­lo­wa­nia miej­sca wy­ko­ny­wa­nia za­bie­gu od resz­ty jamy ust­nej. Zo­stał on za­pro­jek­to­wa­ny w Sta­nach Zjed­no­czo­nych w 1864 roku przez ame­ry­kań­skie­go den­ty­stę naz­wi­skiem.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kofi

Kofi, także Ko­fi­rock – pol­ski ze­spół roc­ko­wy za­ło­żo­ny w Nowej Dębie.

Ze­spół pow­stał na prze­ło­mie 2000/2001. Za­ło­ży­cie­lem grupy jest Da­riusz „Daro” Ba­biarz – były wo­ka­li­sta for­ma­cji Holy Dogs, la­u­re­a­ta I na­gro­dy jury Fe­sti­wa­lu w Ja­ro­ci­nie 1991. Pier­wszy pu­blicz­ny wy­stęp ze­spo­łu odbył się na sce­nie ra­dio­wej „trój­ki” w Stu­dio im.


Źródła:

Wikipedia

Kofia

dawne na­kry­cie głowy


Źródła:

SJP.pl

Kofik

śro­do­wi­sko­wo: lokal, w któ­rym można le­gal­nie nabyć i skon­su­mo­wać ma­ri­hu­a­nę i ha­szysz


Źródła:

SJP.pl

Kofler

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kofta

pie­czo­ne na rusz­cie kulki z mięsa mie­lo­ne­go lub bia­łe­go sera i ziem­nia­ków; kufta


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) kulin. danie z tra­dy­cyj­nej kuch­ni hin­du­skiej, ka­u­ka­skiej, bli­skows­chod­niej i bał­kań­skiej, ro­dzaj pul­pe­tów z mie­lo­ne­go mięsa z do­dat­ka­mi, przy­rzą­dza­nych rów­nież w wer­sji we­gań­skiej


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kofunkcja

ko­funk­cja funk­cji try­go­no­me­trycz­nej jest wobec niej prze­su­nię­ta o pi/2 (dzie­wię­dzie­siąt stop­ni) wzdłuż osi od­cię­tych, np. co­si­nus jest ko­funk­cją si­nu­sa, tan­gens - ko­tan­gen­sa


Źródła:

SJP.pl

Kog

mało zwrot­ny ża­glo­wiec uży­wa­ny daw­niej na mo­rzach pół­noc­nych; koga; kogga


Kog – wieś w Sło­we­nii, w gmi­nie Ormož. 1 stycz­nia 2018 li­czy­ła 241 miesz­kań­ców.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koga

mało zwrot­ny ża­glo­wiec uży­wa­ny daw­niej na mo­rzach pół­noc­nych; kogga; kog


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) hist. żegl. śred­nio­wiecz­ny ża­glo­wiec hand­lo­wy o wy­so­kich kasz­te­lach, póź­niej uży­wa­ny też jako okręt wo­jen­ny;


Koga, kogga – duży ża­glo­wiec hand­lo­wy, do­sto­so­wy­wa­ny do celów wo­jen­nych, do­mi­nu­ją­cy na ak­we­nach Bał­ty­ku i Morza Pół­noc­ne­go w XIII–XV wieku, spo­ty­ka­ny do po­cząt­ku XVI stu­le­cia. Sta­no­wił wów­czas pod­sta­wo­wy typ stat­ku użyt­ko­wa­ne­go przez mia­sta Hanzy.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kogan

naz­wi­sko, m.in. Le­o­nid Kogan (1924-1982) - skrzy­pek ro­syj­ski


Źródła:

SJP.pl

Kogazyna

mie­sza­ni­na wę­glo­wo­do­rów za­wie­ra­ją­cych w czą­stecz­ce od trzy­na­stu do osiem­na­stu ato­mów węgla, sto­so­wa­na m.in. jako sub­stan­cja usz­la­chet­nia­ją­ca pa­li­wa sil­ni­ko­we


Ko­ga­zy­na – pro­dukt bę­dą­cy frak­cją z de­sty­la­cji pro­duk­tów zga­zo­wa­nia węgla, mie­sza­ni­na wę­glo­wo­do­rów skła­da­ją­ca się głów­nie z pa­ra­fi­no­wych wę­glo­wo­do­rów na­sy­co­nych i do 9% wę­glo­wo­do­rów nie­na­sy­co­nych. Za­wie­ra w czą­stecz­ce 13–18% ato­mów węgla. Tem­pe­ra­tu­ra wrze­nia wy­no­si od 230 do 320 0C.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kogel-Mogel

masa z żół­tek utar­tych z cu­krem; kogel mogel


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) kulin. masa z su­ro­we­go żółt­ka utar­te­go z cu­krem, spo­ży­wa­na jako deser lub uży­wa­na jako do­da­tek do ciast;

 (1.2) pot. za­mie­sza­nie, chaos, zamęt


Kogel-mogel – pro­sty deser z su­ro­wych żół­tek jaj utar­tych z cu­krem. Nie­kie­dy do masy z żół­tek i cukru do­da­wa­ne są także biał­ka ubite na pianę. Bywa wzbo­ga­ca­ny do­dat­kiem miodu, rumu, bitej śmie­ta­ny, kakao, ro­dzy­nek lub soku z cy­try­ny.

Jako deser po­ja­wił się w Pol­sce w XVII wieku. Jego re­cep­tu­ra jest praw­do­po­dob­nie po­cho­dze­nia ży­dow­skie­go. Daw­niej (XIX–XX w.) znany jako ulu­bio­ny przys­mak dzie­ci o znacz­nej war­to­ści odżyw­czej.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kogeneracja

sko­ja­rzo­ne wyt­wa­rza­nie ener­gii elek­trycz­nej i ciepl­nej w urzą­dze­niach elek­tro­cie­płow­ni­czych


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) techn. pro­ces jed­no­czes­ne­go wyt­wa­rza­nia ener­gii elek­trycz­nej i użyt­ko­wej ener­gii ciepl­nej w elek­tro­cie­płow­ni


Ko­ge­ne­ra­cja (także sko­ja­rzo­na go­spo­dar­ka ener­ge­tycz­na, ang. "com­bi­ned heat and power", "CHP") – rów­no­czes­ne wyt­wa­rza­nie cie­pła i ener­gii elek­trycz­nej lub me­cha­nicz­nej w trak­cie tego sa­me­go pro­ce­su tech­no­lo­gicz­ne­go.

Ze wzglę­du na mniej­sze zu­ży­cie pa­li­wa, za­sto­so­wa­nie ko­ge­ne­ra­cji daje duże oszczęd­no­ści eko­no­micz­ne i jest ko­rzyst­ne pod wzglę­dem eko­lo­gicz­nym – w po­rów­na­niu z odręb­nym wyt­wa­rza­niem cie­pła w kla­sycz­nej cie­płow­ni.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kogeneracyjny

→ ko­ge­ne­ra­cja


Patrz:kogeneracja

Źródła:

SJP.pl

Kogga

mało zwrot­ny ża­glo­wiec uży­wa­ny daw­niej na mo­rzach pół­noc­nych; koga; kog


Źródła:

SJP.pl

Kogia

ro­dzaj wa­le­ni z ro­dzi­ny ko­gio­wa­tych


Kogia ("Kogia") – ro­dzaj ssa­ków z po­do­dzi­ny Ko­gii­nae w obrę­bie ro­dzi­ny ko­gio­wa­tych (Ko­gii­dae).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kogiowate

ro­dzi­na wa­le­ni


Ko­gio­wa­te (Ko­gii­dae) – ro­dzi­na ssa­ków z par­wo­rząd zę­bow­ców (Odon­to­ce­ti) w obrę­bie in­fra­rzę­du wa­le­ni (Ce­ta­cea), bli­sko spo­krew­nio­na z ka­sza­lo­to­wa­ty­mi. Obej­mu­je dwa ga­tun­ki współ­czes­ne umie­szcza­ne w po­je­dyn­czym ro­dza­ju kogia i kilka ro­dza­jów wy­mar­łych, z któ­rych więk­szość żyło w mio­ce­nie.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kogiowaty

o ce­chach ko­gio­wa­tych (ro­dzi­na wa­le­ni)


Źródła:

SJP.pl

Kognacja

na­tu­ral­ne po­kre­wień­stwo w linii mę­skiej lub żeń­skiej; więzy krwi


Źródła:

SJP.pl

Kognacki

→ ko­gnat


Patrz:kognat

Źródła:

SJP.pl

Kognacyjny

→ ko­gna­cja


Patrz:kognacja

Źródła:

SJP.pl

Kognat

na­tu­ral­ny krew­ny ze stro­ny ojca lub matki


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) daw. krew­ny w linii żeń­skiej


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kognatka

na­tu­ral­na krew­na ze stro­ny ojca lub matki


Źródła:

SJP.pl

Kognatyczny

sy­stem ko­gna­tycz­ny: sy­stem dzie­dzi­cze­nia w śred­nio­wiecz­nej An­glii uwz­ględ­nia­ją­cy prawa dzie­dzicz­ne za­rów­no męż­czyzn jak i ko­biet


Źródła:

SJP.pl

Kognicja

pro­ces roz­pa­try­wa­nia spra­wy są­do­wej; do­cho­dze­nie, śledzt­wo w celu usta­le­nia stanu fak­tycz­ne­go


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) przest. pro­ces roz­pa­try­wa­nia spra­wy są­do­wej, śledzt­wo, do­cho­dze­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kognicyjny

zwią­za­ny z ko­gni­cją (np. pro­ces ko­gni­cyj­ny, po­stę­po­wa­nie ko­gni­cyj­ne)


Źródła:

SJP.pl

Kognitywista

zwo­len­nik lub przed­sta­wi­ciel ko­gni­ty­wiz­mu lub ko­gni­ty­wi­sty­ki


Źródła:

SJP.pl

Kognitywistka

→ ko­gni­ty­wi­sta


Patrz:kognitywista

Źródła:

SJP.pl

Kognitywistyczny

zwią­za­ny z ko­gni­ty­wiz­mem, od­no­szą­cy się do ko­gni­ty­wiz­mu (np. pro­blem ko­gni­ty­wi­stycz­ny, se­mi­na­rium ko­gni­ty­wi­stycz­ne)


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z ko­gni­ty­wiz­mem, od­no­szą­cy się do ko­gni­ty­wiz­mu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kognitywistyka

mul­ti­dy­scy­pli­nar­na nauka zaj­mu­ją­ca się dzia­ła­niem umy­słu


Ko­gni­ty­wi­sty­ka – dzie­dzi­na nauki zaj­mu­ją­ca się ob­ser­wa­cją i ana­li­zą dzia­ła­nia zmy­słów, mózgu i umy­słu, w szcze­gól­no­ści ich mo­de­lo­wa­niem. Na jej okre­śle­nie uży­wa­ne są też po­ję­cia: nauki ko­gni­tyw­ne (ang. "Co­gni­ti­ve Scien­ces") bądź nauki o poz­na­niu.

Ko­gni­ty­wi­sty­ka jest nauką in­ter­dy­scy­pli­nar­ną, znaj­du­je się na po­gra­ni­czu wielu dzie­dzin: psy­cho­lo­gii poz­naw­czej, ne­u­ro­bio­lo­gii, fi­lo­zo­fii umy­słu, sztucz­nej in­te­li­gen­cji, ling­wi­sty­ki oraz lo­gi­ki i fi­zy­ki.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kognitywizm

1. po­gląd fi­lo­zo­ficz­ny przyz­na­ją­cy etyce nor­ma­tyw­nej na­u­ko­wy cha­rak­ter i uz­na­ją­cy moż­li­wość orze­ka­nia o praw­dzi­wo­ści jej tez
2. in­ter­dy­scy­pli­nar­ny kie­ru­nek współ­czes­ne­go ję­zy­koz­naw­stwa; ling­wi­sty­ka ko­gni­tyw­na, ję­zy­koz­naw­stwo ko­gni­tyw­ne


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) filoz. po­gląd, we­dług któ­re­go etyka nor­ma­tyw­na ma poz­naw­czy, na­u­ko­wy cha­rak­ter i można o jej te­zach orze­kać, czy są praw­dzi­we, czy fał­szy­we

 (1.2) jęz. kie­ru­nek we współ­czes­nym ję­zy­koz­naw­stwie, który od­wo­łu­jąc się do psy­cho­lo­gii, so­cjo­lo­gii i in­nych dy­scy­plin, zaj­mu­je się opi­sem ję­zy­ka uwi­kła­ne­go w kon­tekst kul­tu­ro­wy i ba­da­niem, w jaki spo­sób w ję­zy­ku odz­wier­cied­la się rze­czy­wi­stość


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kognitywnie

→ ko­gni­tyw­ny


Patrz:kognitywny

Źródła:

SJP.pl

Kognitywność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co ko­gni­tyw­ne


Źródła:

Wiktionary

Kognitywny

w psy­cho­lo­gii: poz­naw­czy, do­ty­czą­cy poz­na­nia


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) taki, który zaj­mu­je się poz­na­niem świa­ta lub ba­da­niem pro­ce­sów poz­naw­czych, do­ty­czy ta­kie­go poz­na­nia, ma z nim zwią­zek


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kogo

forma za­im­ka.

 (1.1) D. i B. od: kto

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) W. lp. od: koga


Źródła:

Wiktionary

Kograf

w ma­te­ma­ty­ce: graf, który można zbu­do­wać z po­je­dyn­czych wierz­choł­ków za po­mo­cą ope­ra­cji złą­cze­nia oraz su­mo­wa­nia gra­fów


Ko­graf ( co­graph, P4-free graph) – graf, który można zbu­do­wać z po­je­dyn­czych wierz­choł­ków za po­mo­cą ope­ra­cji złą­cze­nia oraz su­mo­wa­nia gra­fów. Złą­cze­nie gra­fów G i F to graf pow­sta­ły po­przez po­łą­cze­nie wszyst­kich wierz­choł­ków grafu G z wszyst­ki­mi wierz­choł­ka­mi grafu F, przy za­cho­wa­niu wew­nętrz­nej bu­do­wy gra­fów G i F. Na­to­miast ope­ra­cja sumy gra­fów to zwy­kłe su­mo­wa­nie zbio­rów kra­wę­dzi i wierz­choł­ków.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koguci

→ kogut


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy ko­gu­ta, od­no­szą­cy się do ko­gu­ta (o zwie­rzę­ciu)

 (1.2) cha­rak­te­ry­stycz­ny dla ko­gu­ta, ma­ją­cy cechy ko­gu­ta


Patrz:kogut

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kogucik

ko­gu­tek;
1. mały, młody kogut;
2. przed­miot w kształ­cie ko­gu­ta, np. za­baw­ka;
3. prze­no­śnie: czu­pur­ny chło­piec, za­wa­dia­ka;
4. kos­myk wło­sów ster­czą­cy na czub­ku głowy


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od kogut

 (1.2) mały kogut

 (1.3) daw. lu­do­wa ma­lo­wa­na za­baw­ka z drew­na w kształ­cie ko­gu­ci­ka (1.2)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kogucisko

zgru­bie­nie od: kogut


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) zgrub. od: kogut


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kogut

1. sa­miec kury do­mo­wej, a także ba­żan­ta, cie­trze­wia i in­nych ku­ra­ków;
2. prze­no­śnie: ko­bie­ciarz;
3. prze­no­śnie: czło­wiek za­dzior­ny, za­wa­dia­ka;
4. po­tocz­nie: za­ła­ma­nie się głosu; fałsz, kiks


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) ornit. roln. sa­miec kury do­mo­wej;

 (1.2) ornit. łow. sa­miec in­nych ku­ro­wa­tych, np. ba­żan­ta, głusz­ca;

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) pot. fryzj. kos­myk wło­sów na gło­wie od­sta­ją­cy w innym kie­run­ku niż resz­ta fry­zu­ry

 (2.2) pot. techn. mi­ga­ją­ca lampa sy­gna­li­za­cyj­na, która jest umie­szcza­na m.in. na po­ja­zdach uprzy­wi­le­jo­wa­nych

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (3.1) pot. przen. czło­wiek czu­pur­ny, za­dzior­ny

 (3.2) pot. przen. męż­czyz­na ma­ją­cy dużą spraw­ność sek­su­al­ną


Kogut – sa­miec kury do­mo­wej, a także więk­szo­ści in­nych grze­bią­cych (ku­ra­ków).

Zaz­wy­czaj kogut jest więk­szy od sa­mi­cy i barw­niej­szy, z sil­niej roz­wi­nię­tym grze­bie­niem, dłuż­szy­mi dzwon­ka­mi, łu­ko­wa­to wy­gię­ty­mi pió­ra­mi w ogo­nie i ro­go­wą ostro­gą na sto­pie.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kogutek

1. mały, młody kogut; ko­gu­cik;
2. przed­miot w kształ­cie ko­gu­ta, np. za­baw­ka; ko­gu­cik;
3. prze­no­śnie: czu­pur­ny chło­piec, za­wa­dia­ka; ko­gu­cik;
4. dawny wiel­ka­noc­ny zwy­czaj lu­do­wy po­le­ga­ją­cy na ob­wo­że­niu po wsi wózka ze sztucz­nym ko­gu­tem;
5. kos­myk wło­sów ster­czą­cy na czub­ku głowy; ko­gu­cik


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od kogut

 (1.2) mały kogut

 (1.3) daw. lu­do­wa ma­lo­wa­na za­baw­ka z drew­na w kształ­cie ko­gut­ka (1.2)


Ko­gu­tek (słow. "Kohútik", 2436 m n.p.m.) – tur­nia znaj­du­ją­ca się w po­łud­nio­wo-za­chod­niej grani Cięż­kie­go Szczy­tu w sło­wac­kiej czę­ści Tatr Wy­so­kich. Od Cięż­kie­go Szczy­tu na pół­noc­nym wscho­dzie od­dzie­lo­na jest sio­dłem Prze­łącz­ki pod Ko­gut­kiem, a od Smo­czej Grani na po­łud­nio­wym za­cho­dzie od­dzie­la ją Smo­cza Prze­łącz­ka. Wierz­cho­łek Ko­gut­ka jest wy­łą­czo­ny z ruchu tu­ry­stycz­ne­go, do­stęp na niego mają je­dy­nie ta­ter­ni­cy.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kogutkowy

→ ko­gu­tek


Patrz:kogutek

Źródła:

SJP.pl

Kogutnica

ko­gut­ni­ca wią­zo­wa - ga­tu­nek mszy­cy, szkod­nik wiązu


Źródła:

SJP.pl

Koh

skrót od: Księ­ga Ko­he­le­ta - jedna z ksiąg bi­blij­nych, wcho­dzą­ca w skład Sta­re­go Te­sta­men­tu


skrót

 (1.1) = Księ­ga Ko­he­le­ta


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koh-I-Noor

[czy­taj: koiNUR]
1. wiel­ki i kosz­tow­ny dia­ment;
2. po­tocz­nie: coś niez­mier­nie cen­ne­go, naj­lep­sze­go w swo­jej kla­sie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) jubil. wiel­ki i bar­dzo cenny dia­ment

 (1.2) przen. coś niez­wy­kle cen­ne­go, wy­jąt­ko­we­go, naj­lep­sze­go w swoim ro­dza­ju


Koh-i-noor (Koh-i-nur, urdu کوہ نور hin. कोहिनूर, tel.: కోహినూరు; czyli "Góra świa­tła") – jeden z naj­więk­szych zna­nych dia­men­tów na świe­cie, po­cho­dzi z Indii. Waży 105 ka­ra­tów (21,6 g). Obec­nie znaj­du­je się w ko­ro­nie bry­tyj­skiej i zdobi przód krzy­ża nad obrę­czą tego in­sy­gnium.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kohabitacja

ko­a­bi­ta­cja, co­ha­bi­ta­tion;
1. wspól­ne rządy par­tii o od­mien­nych op­cjach po­li­tycz­nych;
2. daw­niej: współ­ży­cie, współ­dzia­ła­nie lub współ­za­miesz­ki­wa­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) polit. współ­rzą­dze­nie or­ga­nów wła­dzy re­pre­zen­tu­ją­cych od­mien­ne opcje po­li­tycz­ne;

 (1.2) daw. współ­ży­cie, współ­dzia­ła­nie lub współ­za­miesz­ki­wa­nie

 (1.3) so­cjol. praw. wspól­ne za­miesz­ka­nie, współ­miesz­ka­nie, nie­for­mal­ne wspól­ne życie;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kohabitacyjny

→ ko­ha­bi­ta­cja


Patrz:kohabitacja

Źródła:

SJP.pl

Kohabitant

osoba ży­ją­ca w trwa­łym związ­ku nie­for­mal­nym z inną osobą; kon­ku­bent


Źródła:

SJP.pl

Kohabitowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ko­ha­bi­to­wać.


Źródła:

Wiktionary

Kohabitować

→ ko­ha­bi­ta­cja; ko­a­bi­to­wać


Źródła:

SJP.pl

Kohart

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Ma­zu­ry, War­mia. piec ku­chen­ny


Źródła:

Wiktionary

Kohelet

autor jed­nej z ksiąg Sta­re­go Te­sta­men­tu


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) bibl. liter. sta­ro­żyt­ny ży­dow­ski pi­sarz, autor Księ­gi Ko­he­le­ta;


Ko­he­let (albo Ek­kle­sia­stes, Eklez­ja­stes) – autor Księ­gi Ko­he­le­ta – jed­nej z ksiąg dy­dak­tycz­nych (mą­dro­ścio­wych) Sta­re­go Te­sta­men­tu. Nie jest to wła­ści­wie włas­ne imię au­to­ra, lecz nazwa funk­cji mędr­ca „prze­ma­wia­ją­ce­go na ze­bra­niu”. Język grec­ki zwał tę funk­cję Ek­kle­sia­ste­sem i taką nazwę otrzy­ma­ła Księ­ga Ko­he­le­ta w Sep­tu­a­gin­cie i Wul­ga­cie.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koherencja

1. spój­ność wew­nętrz­na myśli, te­o­rii lub ich wza­jem­na zgod­ność
2. w fi­zy­ce: spój­ność fa­zo­wa fal


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) wew­nętrz­na spój­ność np. tek­stu, po­glą­dów, wy­po­wie­dzi

 (1.2) fiz. spój­ność fa­zo­wa fal;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koherencyjny

zwią­za­ny z ko­he­ren­cją


Źródła:

SJP.pl

Koherentność

spój­ność


Źródła:

SJP.pl

Koherentny

spo­i­sty, spój­ny, zwar­ty


przy­miot­nik

 (1.1) bę­dą­cy spój­ną ca­ło­ścią

 (1.2) fiz. opar­ty na ko­he­ren­cji fal


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koherer

urzą­dze­nie do wy­kry­wa­nia fal elek­tro­ma­gne­tycz­nych


rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) elek­tron. de­tek­tor fal elek­tro­ma­gne­tycz­nych; opił­ki me­ta­lu umie­szczo­ne w rurce;


Ko­he­rer – de­tek­tor fal elek­tro­ma­gne­tycz­nych, któ­re­go wy­na­laz­cą był fran­cu­ski fizyk, Édouard Bran­ly (1890). Zo­stał udo­sko­na­lo­ny przez Oli­ve­ra Lodge’a (de­mon­stro­wa­ny pu­blicz­nie w 1894 roku). W na­stęp­nych la­tach był sto­so­wa­ny przez pio­nie­rów radia (Gu­gliel­mo Mar­co­ni, Alek­sandr Popow).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kohezja

w fi­zy­ce: wza­jem­ne przy­cią­ga­nie się czą­ste­czek danej sub­stan­cji wsku­tek dzia­ła­nia sił mię­dzy­czą­stecz­ko­wych krót­kie­go za­się­gu; spój­ność


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) jęz. wła­ści­wość tek­stu po­le­ga­ją­ca na tym, że jego czę­ści są ze sobą lo­gicz­nie i for­mal­nie po­wią­za­ne za po­mo­cą róż­nych środ­ków ję­zy­ko­wych

 (1.2) fiz. chem. siła wza­jem­ne­go przy­cią­ga­nia się czą­ste­czek tej samej sub­stan­cji

 (1.3) psych. siła więzi mię­dzy ludź­mi w danej gru­pie


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kohezyjny

przy­miot­nik od: ko­hez­ja


Źródła:

SJP.pl

Kohl

naz­wi­sko, m.in. Hel­mut Kohl - nie­miec­ki po­li­tyk, kanc­lerz Nie­miec w la­tach 1982-1998


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kohleria

ro­śli­na z ro­dzi­ny ostro­jo­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Kohn

[czy­taj: ko:n] naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kohorta

1. po­tocz­nie: zgra­ja, banda;
2. od­dział woj­sko­wy w sta­ro­żyt­nym Rzy­mie li­czą­cy od 360 do 600 zbroj­nych; jed­nost­ka tak­tycz­na sta­no­wią­ca dzie­sią­tą część le­gio­nu;
3. w sta­ro­żyt­no­ści: od­dział pre­to­ria­nów oraz miej­skiej stra­ży po­żar­nej


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) hist. wojsk. w sta­ro­żyt­nym Rzy­mie: od­dział woj­ska sta­no­wią­cy dzie­sią­tą część le­gio­nu;

 (1.2) książk. przen. grupa ludzi, czę­sto w agre­syw­nym na­sta­wie­niu

 (1.3) stat. zbiór obiek­tów lub ludzi wy­o­dręb­nio­ny w celu ana­li­zy sta­ty­stycz­nej;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kohortacja

na­pom­nie­nie, na­po­mi­na­nie


Źródła:

SJP.pl

Kohortowy

→ ko­hor­ta


Patrz:kohorta

Źródła:

SJP.pl

Kohout

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Kohuna

ro­śli­na roz­dziel­nopł­cio­wa z ro­dzi­ny pal­mow­ców (are­kow­ców)


Źródła:

SJP.pl

Kohut

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koi

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) icht. wie­lo­barw­ny, ozdob­ny karp ja­poń­ski;

forma cza­sow­ni­ka.

 (2.1) 3. os. lp. ter. od: koić


Źródła:

Wiktionary

Koiciel

osoba, która dzia­ła uspo­ka­ja­ją­co, wpły­wa ła­go­dzą­co na kogoś


Źródła:

SJP.pl

Koicielka

→ ko­i­ciel


Patrz:koiciel

Źródła:

SJP.pl

Koicja

w ge­ne­a­lo­gii: zwią­zek dwoj­ga osób od­mien­nej płci za­war­ty w celu wy­da­wa­nia po­tom­stwa


Ko­i­cja (od łac. "co­i­tus", "co­i­tio" – 'spół­ko­wa­nie, sto­su­nek płcio­wy') − ro­dzaj sto­sun­ku ge­ne­a­lo­gicz­ne­go za­cho­dzą­ce­go po­mię­dzy dwie­ma oso­ba­mi płci prze­ciw­nej (tj. ko­bie­tą i męż­czyz­ną) a prze­ja­wia­ją­ce­go się w związ­ku, któ­re­go celem jest spło­dze­nie i wy­da­nie na świat po­tom­stwa.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koimesis

wy­o­bra­że­nie sceny Za­śnię­cia Ma­don­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) szt. rel. ikona przed­sta­wia­ją­ca za­śnię­cie (śmierć) Matki Bo­skiej;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koincydencja

jed­no­czes­ne wy­stę­po­wa­nie kilku zja­wisk lub zda­rzeń; zbież­ność


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) książk. jed­no­czes­ne wy­stę­po­wa­nie ja­kichś zda­rzeń, zbież­ność zja­wisk


Ko­in­cy­den­cja (fr. "co­in­ci­dent", od śred. łac. im. czas. "co­in­ci­de­re", od "co-", „razem, współ-” i "in­ci­de­re", „upa­dać na”, od "in-" i "ca­de­re", „upa­dać”, być może spokr. z sanskr. "śad-", „spaść”) – przy­pa­dek, zbieg oko­licz­no­ści, zbież­ność kilku zda­rzeń, czę­sto nie­o­cze­ki­wa­na i bez do­strze­gal­nej przy­czy­ny.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koincydencyjny

zwią­za­ny z ko­in­cy­den­cją


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z ko­in­cy­den­cją, ma­ją­cy zna­mio­na ko­in­cy­den­cji


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koine

dia­lekt ję­zy­ka sta­ro­grec­kie­go, który uży­wa­ła lud­ność śró­dziem­no­mor­ska; kojne


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) jęz. hist. okre­śle­nie po­wszech­nej formy ję­zy­ka sta­ro­grec­kie­go uży­wa­ne­go od ok. 300 r. p.n.e. do 300 r. n.e.;

 (1.2) jęz. język wspól­ny na więk­szym ob­sza­rze, pow­sta­ły wsku­tek za­ni­ku róż­nic dia­lek­tal­nych


Koine, koinè, greka wspól­na (od gr. ἡ κοινὴ διάλεκτος, "he koine dia­lek­tos" – wspól­ny dia­lekt) – okre­śle­nie po­wszech­nej formy ję­zy­ka grec­kie­go, która za­stą­pi­ła kla­sycz­ny język sta­ro­grec­ki i po­zo­sta­wa­ła w uży­ciu od po­cząt­ków epoki hel­le­ni­stycz­nej do cza­sów póź­no­an­tycz­nych (ok.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koinfekcja

wspó­łist­nie­nie dwóch lub wię­cej cho­rób za­kaź­nych


Ko­in­fek­cja – sy­tu­a­cja, kiedy do­cho­dzi do jed­no­cza­so­we­go za­ka­że­nia dwoma lub wię­cej czyn­ni­ka­mi cho­ro­bot­wór­czy­mi. Zwy­kle wiąże się z cięż­szym prze­bie­giem wspó­łist­nie­ją­cych cho­rób. O ko­in­fek­cji mó­wi­my np. w przy­pad­ku jed­no­cza­so­we­go za­ka­że­nia wi­ru­sa­mi B i D za­pa­le­nia wą­tro­by. Róż­ni­cą mię­dzy ko­in­fek­cją a su­pe­rin­fek­cją jest to, iż w przy­pad­ku tej pier­wszej or­ga­nizm jest ata­ko­wa­ny naraz przez dwa pa­to­ge­ny wy­wo­łu­ją­ce cho­ro­bę w niez­nacz­nych od­stę­pach czasu.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kointegracja

włas­ność sze­re­gów cza­so­wych wy­ko­rzy­sty­wa­na w eko­no­me­trii


Ko­in­te­gra­cja – włas­ność sta­ty­stycz­na sze­re­gów cza­so­wych wy­ko­rzy­sty­wa­na w eko­no­me­trii, która opi­su­je sy­tu­a­cję, kiedy przy­najm­niej dwa zmien­ne sze­re­gi cza­so­we, nawet jeśli po­szcze­gól­ne sze­re­gi są nie­sta­cjo­nar­ne, two­rzą sta­bil­ną re­la­cję dłu­go­o­kre­so­wą. Ma ona miej­sce wtedy, gdy ich kom­bi­na­cja li­nio­wa jest sta­cjo­nar­na, co w prak­ty­ce oz­na­cza, że mimo krót­ko­o­kre­so­wych od­chy­leń, zmien­ne te po­ru­sza­ją się wspól­nie w cza­sie i po­zo­sta­ją po­wią­za­ne sta­bil­ną rów­no­wa­gą.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kointegracyjny

→ ko­in­te­gra­cja


Patrz:kointegracja

Źródła:

SJP.pl

Kois

[czy­taj: kojs] naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Koitofobia

cho­ro­bli­wy lęk przed sto­sun­kiem sek­su­al­nym


Źródła:

SJP.pl

Koić

wpły­wać na coś uspo­ka­ja­ją­co, ła­go­dzić, uśmie­rzać (np. ból, cier­pie­nie, żal)


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) wpły­wać ła­go­dzą­co

 (1.2) po­cie­szać, uspo­ka­jać


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koj

1. łóżko na stat­ku;
2. po­tocz­nie: pry­mi­tyw­ny łóżko, głów­nie w wię­zie­niu lub obo­zie; pry­cza


Źródła:

SJP.pl

Koja

1. łóżko na stat­ku;
2. po­tocz­nie: pry­mi­tyw­ny łóżko, głów­nie w wię­zie­niu lub obo­zie; pry­cza


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) mar. łóżko na stat­ku

 (1.2) gwara wię­zien­na do­wol­na pry­cza lub łóżko


Zo­bacz też: Koja (Dża­kar­ta Pół­noc­na).

Koja – łóżko na jed­nost­ce pły­wa­ją­cej w ka­ju­cie lub wspól­nym po­mie­szcze­niu (ku­bryk). W Ma­ry­nar­ce Wo­jen­nej także łóżko ma­ry­na­rza na lą­dzie.

Ist­nie­je kilka ro­dzai koi w za­leż­no­ści od miej­sca ich usy­tu­o­wa­nia i przez­na­cze­nia. Mo­że­my wy­róż­nić: koje stałe, skła­da­ne, pi­lo­to­we, hund­ko­je oraz di­net­ki.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kojak

naz­wi­sko


Kojak – ame­ry­kań­ski se­rial kry­mi­nal­ny, emi­to­wa­ny w USA w la­tach 1973–1978.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kojambatur

mia­sto w In­diach


Źródła:

SJP.pl

Kojambaturski

przy­miot­nik od: Ko­jam­ba­tur (mia­sto w In­diach)


Źródła:

SJP.pl

Kojang

mia­sto w Korei Po­łud­nio­wej


Źródła:

SJP.pl

Kojarzenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ko­ja­rzyć.


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kojarzeniowy

przy­miot­nik od: ko­ja­rze­nie


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) biol. (w ne­u­ro­lo­gii, o ne­u­ro­nie) prze­ka­zu­ją­cy im­pul­sy ner­wo­we po­mię­dzy ne­u­ro­na­mi czu­cio­wy­mi a ru­cho­wy­mi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kojarzyć

1. po­wo­do­wać po­łą­cze­nie, zwią­zek kogoś lub cze­goś;
2. łą­czyć wra­że­nia, wy­o­bra­że­nia tak, że po­ja­wie­nie się jed­nych po­wo­du­je uś­wia­do­mie­nie sobie in­nych;
3. ro­zu­mieć


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. sko­ja­rzyć)

 (1.1) ro­zu­mieć, wi­dzieć zwią­zek mię­dzy da­ny­mi ele­men­ta­mi lub po­ję­cia­mi

 (1.2) zo­o­techn. łą­czyć samca z sa­mi­cą w celu uzy­ska­nia od nich po­tom­stwa

 (1.3) łą­czyć coś ze sobą

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny ko­ja­rzyć się (dk. sko­ja­rzyć się)

 (2.1) przy­po­mi­nać coś komuś; wy­da­wać się komuś po­dob­nym do cze­goś

 (2.2) łą­czyć się w pary


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kojczyk

kojec;
1. ro­dzaj kosza lub klat­ki, w któ­rych ho­du­je się lub prze­wo­zi drób i inne zwie­rzę­ta do­mo­we;
2. prze­no­śna lub stałą, mon­to­wa­na w bu­dyn­ku lub na wol­nym po­wie­trzu mała za­gro­da zwie­rząt ho­dow­la­nych lub psów; gro­dza;
3. prze­no­śne ogro­dze­nie ogra­ni­cza­ją­ce ma­łe­mu dziec­ku swo­bo­dę po­ru­sza­nia się i jed­no­cze­śnie ułat­wia­ją­ce naukę cho­dze­nia


Źródła:

SJP.pl

Kojdecki

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kojec

koj­czyk;
1. ro­dzaj kosza lub klat­ki, w któ­rych ho­du­je się lub prze­wo­zi drób i inne zwie­rzę­ta do­mo­we;
2. prze­no­śna lub stała, mon­to­wa­na w bu­dyn­ku lub na wol­nym po­wie­trzu mała za­gro­da zwie­rząt ho­dow­la­nych lub psów; gro­dza;
3. prze­no­śne ogro­dze­nie ogra­ni­cza­ją­ce ma­łe­mu dziec­ku swo­bo­dę po­ru­sza­nia się i jed­no­cze­śnie ułat­wia­ją­ce naukę cho­dze­nia


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) za­gro­da dla ma­łych dzie­ci do bez­piecz­nej za­ba­wy;

 (1.2) roln. mała za­gro­da do bez­piecz­ne­go prze­trzy­my­wa­nia zwie­rząt ho­dow­la­nych, zwy­kle mło­dych np. pis­kląt, szcze­niąt;

 (1.3) hist. ar­chit. umoc­nie­nie for­ty­fi­ka­cyj­ne do pro­wa­dze­nia ostrza­łu wzdłuż fosy;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kojenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|koić.


Źródła:

Wiktionary

Kojfnąć

po­spo­li­cie: um­rzeć


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. brak)

 (1.1) ukraść

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. brak)

 (2.1) pot. sko­nać, um­rzeć


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koji

[czy­taj: kodżi]
1. ja­poń­skie imię mę­skie;
2. naz­wi­sko, m.in. Hadż­dżi Ka­di­ri Koji (1817-1897) - poeta kur­dyj­ski


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) spoż. przy­pra­wa ze sfer­men­to­wa­ne­go ryżu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kojiki

Ko­ji­ki (jap. 古事記 Ko­ji­ki) – dzie­ło ma­ją­ce sta­no­wić ofi­cjal­ną hi­sto­rię Ja­po­nii, spi­sa­ne w 712 roku przez wy­so­kiej rangi urzęd­ni­ka dwor­skie­go, Ō-no Ya­su­ma­ro (jap. 太安万侶), na roz­kaz ce­sa­rzo­wej Gem­mei. Jest to najw­cze­śniej­sze za­cho­wa­ne ja­poń­skie dzie­ło hi­sto­rio­gra­ficz­ne.


Źródła:

Wikipedia

Kojne

dia­lekt ję­zy­ka sta­ro­grec­kie­go, który uży­wa­ła lud­ność śró­dziem­no­mor­ska; koine


Źródła:

SJP.pl

Kojo

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) gwara wię­zien­na pry­cza lub łóżko


Źródła:

Wiktionary

Kojoci

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z ko­jo­tem, do­ty­czą­cy ko­jo­ta

przy­miot­nik dzier­żaw­czy

 (2.1) na­le­żą­cy do ko­jo­ta

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (3.1) cha­rak­te­ry­stycz­ny dla ko­jo­ta, po­sia­da­ją­cy cechy przy­pi­sy­wa­ne ko­jo­tom


Źródła:

Wiktionary

Kojonkoski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kojot

dra­pież­ne zwie­rzę z ro­dzi­ny psów; wilk ame­ry­kań­ski; kujot


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) zool. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Canis la­trans|ref=tak., pre­rio­wy dra­pież­nik przy­po­mi­na­ją­cy wilka;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kojotołak

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) folk. fant. czło­wiek, któ­re­go jedną z form jest kojot


Źródła:

Wiktionary

Kojowy

kwas ko­jo­wy - śro­dek o wła­ści­wo­ściach roz­ja­śnia­ją­cych, uży­wa­ny w kos­me­ty­ce


Źródła:

SJP.pl

Kojący

przy­no­szą­cy ulgę; uśmie­rza­ją­cy, uspo­ka­ja­ją­cy


przy­miot­nik

 (1.1) taki, który koi; przy­no­szą­cy uspo­ko­je­nie, ulgę lub od­prę­że­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kojęcin

Ko­ję­cin – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie strze­liń­skim, w gmi­nie Borów.


Źródła:

Wikipedia

Kok

ku­charz okrę­to­wy; kuk


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) fryzj. włosy upię­te w węzeł z tyłu głowy

 (1.2) stpol. gwara. zob. koks.

 (1.3) daw. gwara. komin

 (1.4) daw. gwara. in­fant. chleb

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) ornit. gołąb do­mo­wy o ja­skra­wym upie­rze­niu

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (3.1) mors. ku­charz na stat­ku lub okrę­cie

forma rze­czow­ni­ka.

 (4.1) D. lm. od: koka


Kok (fr.: "coq") – fry­zu­ra po­le­ga­ją­ca na zwią­za­niu wło­sów z tyłu głowy lub na jej czub­ku.

Ist­nie­ją różne ro­dza­je koków. Naj­po­pu­lar­niej­szy­mi z nich są:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koka

1. krzew po­cho­dzą­cy z Andów, za­wie­ra­ją­cy ko­ka­i­nę (od 0,3 do 1,25%); krzew ko­ka­i­no­wy; kras­no­drzew;
2. po­tocz­nie: ko­ka­i­na


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) bot. pot. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Eryth­ro­xy­lum coca|Lam.|ref=tak., kras­no­drzew po­spo­li­ty, krzew z któ­re­go uzy­sku­je się ko­ka­i­nę

 (1.2) pot. ko­ka­i­na

forma rze­czow­ni­ka|ro­dzaj=mę­sko­rze­czo­wy.

 (2.1) D. lp. od kok


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koka-Kola

po­tocz­nie: napój marki Coca-Cola; Kola, Cola


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) spoż. sło­dzo­ny ga­zo­wa­ny napój z ko­fe­i­ną


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kokaina

al­ka­lo­id z liści ko­ka­i­now­ca, bar­dzo sil­nie po­bu­dza­ją­cy i uza­leż­nia­ją­cy, sto­so­wa­ny w lecz­nict­wie jako lek miej­sco­wo znie­czu­la­ją­cy skórę, błonę ślu­zo­wą oraz w oku­li­sty­ce do znie­czu­la­nia spo­jów­ki i ro­gów­ki; me­ty­lo­ben­zo­i­lo­ek­go­ni­na


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) silna, uza­leż­nia­ją­ca sub­stan­cja psy­cho­tro­po­wa uzy­ski­wa­na z kras­no­drze­wu po­spo­li­te­go (krze­wu koka), uży­wa­na jako nar­ko­tyk i śro­dek me­dycz­ny;


Ko­ka­i­na ( co­ca­i­num) – or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny z grupy al­ka­lo­i­dów o szkie­le­cie tro­pa­nu, ester me­ty­lo­wy ben­zo­i­lo­ek­go­ni­ny. Ma wła­ści­wo­ści po­bu­dza­ją­ce i miej­sco­wo znie­czu­la­ją­ce. Jest po­zy­ski­wa­na z liści kras­no­drze­wu po­spo­li­te­go (koki), który pier­wot­nie po­ra­stał te­re­ny Andów w Ame­ry­ce Po­łud­nio­wej. Odz­na­cza się dużym po­ten­cja­łem uza­leż­nia­ją­cym psy­chicz­nie, wy­stę­po­wa­nie zja­wi­ska to­le­ran­cji i uza­leż­nie­nia fiz­jo­lo­gicz­ne­go jest jed­nak przed­mio­tem dy­sku­sji.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kokainista

nar­ko­man za­ży­wa­ją­cy ko­ka­i­nę


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) książk. osoba uza­leż­nio­na od ko­ka­i­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kokainistka

nar­ko­man­ka za­ży­wa­ją­ca ko­ka­i­nę


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta uza­leż­nio­na od ko­ka­i­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kokainistyczny

zwią­za­ny z ko­ka­i­niz­mem - na­ło­go­wym za­ży­wa­niem ko­ka­i­ny


Źródła:

SJP.pl

Kokainizm

na­ło­go­we za­ży­wa­nie ko­ka­i­ny; ko­ka­i­no­ma­nia


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) nałóg uży­wa­nia ko­ka­i­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kokainizować

1. znie­czu­lać miej­sco­wo przy po­mo­cy ko­ka­i­ny;
2. ko­ka­i­ni­zo­wać się - na­ło­go­wo za­ży­wać ko­ka­i­nę; ćpać ko­ka­i­nę


Źródła:

SJP.pl

Kokaino

forma rze­czow­ni­ka.

 (1.1) W. lp. od: ko­ka­i­na


Źródła:

Wiktionary

Kokainomania

na­ło­go­we za­ży­wa­nie ko­ka­i­ny; ko­ka­i­nizm


Źródła:

SJP.pl

Kokainowate

ro­dzi­na ro­ślin dwu­li­ścien­nych, obej­mu­ją­ca ga­tun­ki ros­ną­ce w stre­fie mię­dzyz­wrot­ni­ko­wej


Źródła:

SJP.pl

Kokainowaty

o ce­chach ko­ka­i­no­wa­tych (ro­dzi­na ro­ślin)


Źródła:

SJP.pl

Kokainowy

do­ty­czą­cy ko­ka­i­ny - al­ka­lo­i­du z liści koki


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z ko­ka­i­ną, do­ty­czą­cy ko­ka­i­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kokand

mia­sto w Uzbe­ki­sta­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. adm. mia­sto w wi­la­je­cie fer­gań­skim, we wschod­nim Uzbe­ki­sta­nie, w po­łud­nio­wo-za­chod­niej czę­ści Kot­li­ny Fer­gań­skiej;


Ko­kand ( Qo'qon; Коканд) – mia­sto ad­mi­ni­stro­wa­ne re­gio­nal­nie w wi­la­je­cie fer­gań­skim, we wschod­nim Uzbe­ki­sta­nie, w po­łud­nio­wo-za­chod­niej czę­ści Kot­li­ny Fer­gań­skiej. We­dług sza­cun­ków z 2008 roku w Ko­kan­dzie miesz­ka­ło 216 700 osób. Dawna sto­li­ca cha­na­tu ko­kandz­kie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kokandzki

przy­miot­nik od: Ko­kand


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Ko­kan­dem, do­ty­czą­cy Ko­kan­du


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kokarda

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ro­dzaj ozdo­by, za­wią­za­na wstąż­ka


Źródła:

Wiktionary

Kokardka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od: ko­kar­da

 (1.2) kraw. ozdo­ba w kształ­cie małej ko­kar­dy


Źródła:

Wiktionary

Kokardki

ma­ka­ron przy­po­mi­na­ją­cy kształ­tem małe ko­kar­dy


Źródła:

SJP.pl

Kokardkowy

→ ko­kard­ka


Patrz:kokardka

Źródła:

SJP.pl

Kokardowy

→ ko­kar­da


Patrz:kokarda

Źródła:

SJP.pl

Kokcydioidomikoza

grzy­bi­ca wy­wo­ły­wa­na przez niek­tó­re ga­tun­ki grzy­bów z ro­dza­ju coc­ci­dio­i­des; go­rącz­ka do­li­ny Ka­li­for­nia


Źródła:

SJP.pl

Kokcydiostatyk

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) farm. wet. lek prze­ciw­pier­wot­nia­ko­wy sto­so­wa­ny w le­cze­niu kok­cy­dio­zy


Źródła:

Wiktionary

Kokcydium

jed­no­ko­mór­ko­wy pier­wot­niak z pod­ty­pu api­kom­plek­sów, pa­so­żyt ko­mó­rek krwi lub na­błon­ka prze­wo­du po­kar­mo­we­go


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) biol. pier­wot­niak, pa­so­żyt z gro­ma­dy kok­cy­dia pod­ty­pu api­kom­plek­sów;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kokcyna

or­ga­nicz­ny czer­wo­ny barw­nik, uży­wa­ny do re­tu­szu ne­ga­ty­wów


Źródła:

SJP.pl

Kokczetaw

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Ka­zach­sta­nie, ad­mi­ni­stra­cyj­ne cen­trum ob­wo­du ak­mol­skie­go;


Kok­cze­taw ( Көкшетау, "Kökszetau"; Кокшетау, "Kok­sze­tau") – mia­sto o zna­cze­niu ob­wo­do­wym w pół­noc­nym Ka­zach­sta­nie, nad je­zio­rem Kopa, na Wy­ży­nie Kok­cze­taw­skiej, sie­dzi­ba ad­mi­ni­stra­cyj­na ob­wo­du ak­mol­skie­go. W 2018 roku li­czy­ło 145 652 miesz­kań­ców. Oś­ro­dek prze­my­słu che­micz­ne­go, spo­żyw­cze­go, elek­tro­ma­szy­no­we­go, ce­ra­micz­ne­go, odzie­żo­we­go, drzew­ne­go i wy­do­byw­cze­go (złoto).


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kokczetawski

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Kok­cze­ta­wem, do­ty­czą­cy Kok­cze­ta­wu


Źródła:

Wiktionary

Kokedama

spo­sób ho­dow­li ro­ślin ozdob­nych, któ­rych ko­rze­nie znaj­du­ją się wew­nątrz kuli ziemi po­kry­tej mchem


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ja­poń­ska tech­ni­ka two­rze­nia wi­szą­cych kom­po­zy­cji z mchu i ży­wych ro­ślin

 (1.2) kom­po­zy­cja wy­ko­na­na tech­ni­ką ko­ke­da­ma (1.1)


Ko­ke­da­ma (jap. 苔玉 koke-dama; dosł. kule z mchu, "koke" – mech, "tama" – kula) – kula ut­wo­rzo­na z ziemi ogro­do­wej po­kry­ta mchem, na któ­rej ro­śnie ro­śli­na ozdob­na.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koker

pies z po­pu­lar­nej an­giel­skiej rasy psów my­śliw­skich; coc­ker-spa­niel


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) pot. kynol. mały ło­wiec­ki pies ra­so­wy o dłu­gich, zwi­sa­ją­cych uszach, krót­kich no­gach i dłu­giej, jed­wa­bi­stej sier­ści, na­le­żą­cy do psów pło­cha­czy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kokiet

męż­czyz­na za­lot­ny, odz­na­cza­ją­cy się ko­kie­te­rią; cza­row­niś


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) przest. męż­czyz­na odz­na­cza­ją­cy się ko­kie­te­rią, za­lot­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kokieta

ko­bie­ta sta­ra­ją­ca się spo­do­bać i wzbu­dzić za­in­te­re­so­wa­nie męż­czyzn; ko­kiet­ka, za­lot­ni­ca, uwo­dzi­ciel­ka


Źródła:

SJP.pl

Kokieteria

za­cho­wa­nie ma­ją­ce na celu spo­do­ba­nie się komuś, zwró­ce­nie na sie­bie życz­li­wej uwagi; za­lot­ność


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) za­cho­wa­nie osoby sta­ra­ją­cej się spo­do­bać i wzbu­dzić za­in­te­re­so­wa­nie osoby prze­ciw­nej płci

 (1.2) za­cho­wa­nie osoby sta­ra­ją­cej się zjed­nać sobie kogoś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kokieteryjnie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób ma­ją­cy wy­wo­łać za­in­te­re­so­wa­nie, obli­czo­ny na spo­do­ba­nie się


Źródła:

Wiktionary

Kokieteryjność

za­cho­wa­nie ma­ją­ce na celu spo­do­ba­nie się komuś, zwró­ce­nie na sie­bie życz­li­wej uwagi; za­lot­ność, ko­kie­te­ria


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co jest ko­kie­te­ryj­ne


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kokieteryjny

→ ko­kie­te­ria


przy­miot­nik

 (1.1) za­cho­wu­ją­cy się za­lot­nie


Patrz:kokieteria

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kokietka

ko­bie­ta za­lot­na; ba­ła­mut­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta za­lot­na, sta­ra­ją­ca się po­do­bać, wy­wrzeć wra­że­nie swym za­cho­wa­niem, stro­jem itp.


Ko­kiet­ka (ang. "Co­qu­et­te") – ame­ry­kań­ski dra­mat fil­mo­wy z 1929 roku w re­ży­se­rii Sama Ta­y­lo­ra, bę­dą­cy adap­ta­cją sztu­ki te­a­tral­nej au­tor­stwa Ge­or­ge'a Ab­bot­ta i Ann Pre­ston Brid­gers.

Obraz zo­stał zre­a­li­zo­wa­ny przed wpro­wa­dze­niem w życie ko­dek­su Haysa. W głów­nej roli wy­stą­pi­ła Mary Pick­ford, dla któ­rej był to pier­wszy film dźwię­ko­wy. Ak­tor­ka za rolę w tym fil­mie otrzy­ma­ła dru­gie­go przyz­na­ne­go w hi­sto­rii Osca­ra dla naj­lep­szej ak­tor­ki pier­wszo­pla­no­wej.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kokietnik

ro­dzaj drze­wa lub krze­wu z ro­dzi­ny za­strza­li­no­wa­tych


Ko­kiet­nik ("Phyl­loc­la­dus") – ro­dzaj drzew i krze­wów z ro­dzi­ny za­strza­li­no­wa­tych ("Po­do­car­pa­ce­ae"). Obej­mu­je we flo­rze współ­czes­nej czte­ry ga­tun­ki wy­stę­pu­ją­ce na Fi­li­pi­nach, Bor­neo i Nowej Gwi­nei oraz wy­spach mię­dzy nimi le­żą­cych, a także na Tas­ma­nii i Nowej Ze­lan­dii.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kokietowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ko­kie­to­wać.


Źródła:

Wiktionary

Kokietować

sta­rać się komuś przy­po­do­bać, być za­lot­nym


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. brak)

 (1.1) sta­rać się komuś spo­do­bać, zwy­kle oka­zu­jąc sek­sa­pil

 (1.2) przen. sta­rać się zjed­nać sobie przy­chyl­ność kogoś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kokila

1. nie­wiel­kie na­czy­nie do za­pie­ka­nia i po­da­wa­nia przy­sta­wek; ko­kil­ka, ra­me­kin;
2. że­liw­na lub sta­lo­wa forma od­lew­ni­cza


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) kulin. małe, okrą­głe na­czy­nie ku­chen­ne do do­pra­wia­nia, za­pie­ka­nia i po­da­wa­nia (czę­sto wyk­wint­nych) przy­sta­wek i de­se­rów;


Ko­ki­la – me­ta­lo­wa forma od­lew­ni­cza, do któ­rej wlewa się roz­to­pio­ny metal (czę­sto pod ci­śnie­niem). Ko­ki­la jest formą wie­lo­krot­ne­go użyt­ku. Może być za­le­wa­na odś­rod­ko­wo lub gra­wi­ta­cyj­nie.

Ko­ki­le sto­su­je się w od­le­wa­niu ko­ki­lo­wym.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kokilarka

ma­szy­na do wy­ko­ny­wa­nia od­le­wów w ko­ki­lach


Źródła:

SJP.pl

Kokilia

daw­niej: ozdo­ba z musz­li


Źródła:

SJP.pl

Kokilka

nie­wiel­kie na­czy­nie do za­pie­ka­nia i po­da­wa­nia przy­sta­wek; ra­me­kin, ko­ki­la


Ko­kil­ka, ko­ki­la – małe na­czy­nie ku­chen­ne w kształ­cie mi­secz­ki, zwy­kle okrą­głe. Wy­ko­ny­wa­ne zwy­kle z ma­te­ria­łu od­por­ne­go na dzia­ła­nie wy­so­kiej tem­pe­ra­tu­ry: ce­ra­mi­ki (np. por­ce­la­ny), szkła, me­ta­lu.

W ko­kil­kach za­pie­ka się i po­da­je do stołu niek­tó­re przy­staw­ki i de­se­ry (na przy­kład crème brûlée).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kokilownia

od­dział od­lew­ni, w któ­rym wy­ko­nu­je się od­le­wy ko­ki­lo­we


Źródła:

SJP.pl

Kokilowy

przy­miot­nik od: ko­ki­la


Źródła:

SJP.pl

Kokkolit

mi­kro­sko­po­wa blasz­ka wa­pien­na, sta­no­wią­ca m.in. głów­ne two­rzy­wo kredy, ma­ją­ca duże zna­cze­nie w oz­na­cza­niu wieku skał; ko­ko­lit


Źródła:

SJP.pl

Koklusz

cho­ro­ba za­kaź­na wieku dzie­cię­ce­go wy­wo­ła­na przez pa­łecz­kę krztu­śca, prze­no­szo­na drogą kro­pel­ko­wą, cha­rak­te­ry­zu­je się na­pa­da­mi kasz­lu i silną dusz­no­ścią; krztu­siec


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) med. krztu­siec


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kokluszowy

przy­miot­nik od: ko­klusz


Źródła:

SJP.pl

Koko

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) slang. ko­ka­i­na

 (1.2) slang. seks anal­ny


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kokocha

zgru­bie­nie od: ko­kosz


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zgrub. zob. ko­kosz.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kokoci

przy­miot­nik

 (1.1) odrzecz. rzad. ko­gu­ci


Źródła:

Wiktionary

Kokocica

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Kresy. po­gard. pro­win­cjo­na­lizm ko­bie­ta


Źródła:

Wiktionary

Kokociniec

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. część mia­sta Ka­to­wi­ce w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie ślą­skim;

 (1.2) geogr. potok na te­re­nie po­łud­nio­wych Ka­to­wic;


Ko­ko­ci­niec ( Ko­ko­czi­nietz) – część Ka­to­wic, po­ło­żo­na w za­chod­nim frag­men­cie mia­sta, w gra­ni­cach dziel­ni­cy Li­go­ta-Pa­new­ni­ki, na te­re­nach hi­sto­rycz­nej gminy Pa­new­ni­ki.

Osada ta za­czę­ła się roz­wi­jać od po­ło­wy XVII wieku wokół pow­sta­łej wów­czas kuź­ni­cy, zaś w XIX wieku pow­sta­ła huta że­la­za „Ida”.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kokociński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kokocki

→ ko­ko­ta


Patrz:kokota

Źródła:

SJP.pl

Kokolit

mi­kro­sko­po­wa blasz­ka wa­pien­na, sta­no­wią­ca m.in. głów­ne two­rzy­wo kredy, ma­ją­ca duże zna­cze­nie w oz­na­cza­niu wieku skał; kok­ko­lit


Ko­ko­lit, kok­ko­lit – mi­kro­sko­po­we (mak­sy­mal­nie 0,01 mm) blasz­ki wa­pien­ne zbu­do­wa­ne z kal­cy­tu, bę­dą­ce szcząt­ka­mi glo­nów z grupy Coc­co­lit­hop­hy­ce­ae. Sta­no­wią m.in. głów­ny skład­nik kredy, zwła­szcza kredy pi­szą­cej.

Ko­ko­li­ty po raz pier­wszy w za­pi­sie skal­nym ob­ser­wu­je się w gór­nym tria­sie, ale licz­ne stają się do­pie­ro w ska­łach ju­raj­skich i młod­szych.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kokomo

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w USA, w sta­nie In­dia­na;

 (1.2) geogr. to­po­nim, nazwa kilku in­nych miej­sco­wo­ści w USA


Zo­bacz też: Ko­ko­mo (sin­gel The Beach Boys).

Ko­ko­mo – mia­sto w Sta­nach Zjed­no­czo­nych, w sta­nie In­dia­na, sie­dzi­ba ad­mi­ni­stra­cyj­na hrab­stwa Ho­ward.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kokon

1. oprzęd niek­tó­rych owa­dów, np. jed­wab­ni­ka mor­wo­we­go;
2. zew­nętrz­na po­wło­ka osła­nia­ją­ca jaja wielu zwie­rząt, np. pi­ja­wek, pa­ję­cza­ków;
3. prze­no­śnie: schro­nie­nie, kry­jów­ka, azyl


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zool. po­wło­ka osła­nia­ją­ca larwy lub jaja niek­tó­rych zwie­rząt;

 (1.2) przen. coś sta­no­wią­ce­go osło­nę przed za­gro­że­niem zew­nętrz­nym


Kokon (z fr. "cocon" – po­wło­ka) – zew­nętrz­na osło­na jaj zwie­rząt z róż­nych jed­no­stek sy­ste­ma­tycz­nych (ro­ba­ków, pier­ście­nic, mię­cza­ków i sta­wo­no­gów) zbu­do­wa­na z róż­nych wy­dzie­lin ciała. Kokon jest wyt­wa­rza­ny przez za­płod­nio­ną sa­mi­cę, w for­mie jed­no­li­tej, skó­rza­stej po­wło­ki, izo­lu­ją­cej jajo od oto­cze­nia, chro­nią­cej przed nies­przy­ja­ją­cy­mi wa­run­ka­mi śro­do­wi­ska, dra­pież­ni­ka­mi i roz­wo­jem grzy­bów.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kokonik

zdrob­nie­nie od: kokon


Źródła:

SJP.pl

Kokoning

spę­dza­nie więk­szo­ści czasu w domu, dy­stan­so­wa­nie się od bli­skich osób i tłu­mie­nie w sobie uczuć; co­co­o­ning, ko­ko­nizm


Źródła:

SJP.pl

Kokonizm

spę­dza­nie więk­szo­ści czasu w domu, dy­stan­so­wa­nie się od bli­skich osób i tłu­mie­nie w sobie uczuć; ko­ko­ning, co­co­o­ning


Źródła:

SJP.pl

Kokonowy

→ kokon


Patrz:kokon

Źródła:

SJP.pl

Kokornak

ro­śli­na pnąca z ro­dzi­ny ko­kor­na­ko­wa­tych, wy­stę­pu­ją­ca w wielu ga­tun­kach w stre­fie umiar­ko­wa­nej i podz­wrot­ni­ko­wej


Ko­kor­nak ("Ari­sto­lo­chia" L.) – ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny ko­kor­na­ko­wa­tych. Obej­mu­je ok. 540 ga­tun­ków. Wy­stę­pu­ją one w całej stre­fie mię­dzyz­wrot­ni­ko­wej oraz na dużej czę­ści ob­sza­rów stref umiar­ko­wa­nych obu pół­kul. Cen­trum zróż­ni­co­wa­nia ro­dza­ju jest w tro­pi­kach i sub­tro­pi­kach kon­ty­nen­tów ame­ry­kań­skich. W Eu­ro­pie ro­śnie 19 ga­tun­ków ro­dzi­mych. W Pol­sce dziko wy­stę­pu­je ko­kor­nak po­woj­ni­ko­wy "A. cle­ma­ti­tis", acz­kol­wiek ma nie­pew­ny sta­tus – uz­na­wa­ny jest za ar­che­o­fi­ta.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kokornakowate

ro­dzi­na ro­ślin kwia­to­wych dwu­li­ścien­nych, obej­mu­ją­ca ga­tun­ki ro­ślin ziel­nych i pną­cych, ros­ną­cych w oko­li­cach podz­wrot­ni­ko­wych i zwrot­ni­ko­wych


Ko­kor­na­ko­wa­te ("Ari­sto­lo­chia­ce­ae") – ro­dzi­na ro­ślin z rzędu pie­przow­ców. Na­le­ży do niej w za­leż­no­ści od uję­cia 7–9 ro­dza­jów z 587 ga­tun­ka­mi. Ro­śli­ny z tej ro­dzi­ny wy­stę­pu­ją na wszyst­kich kon­ty­nen­tach z wy­jąt­kiem An­tark­ty­dy.

Zna­cze­nie użyt­ko­we mają owoce "Hyd­no­ra afri­ca­na" – słod­kie i kwa­sko­wa­te służą do wy­ro­bu de­se­rów i spo­ży­wa­ne są po upie­cze­niu.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kokornakowaty

o ce­chach ko­kor­na­ko­wa­tych (ro­dzi­na ro­ślin)


Źródła:

SJP.pl

Kokornakowce

1. zyg­za­ko­wiec ko­kor­na­ko­wiec - ga­tu­nek mo­ty­la z ro­dzi­ny pa­zio­wa­tych;
2. przed­sta­wi­ciel rzędu ro­ślin z klasy dwu­li­ścien­nych


Źródła:

SJP.pl

Kokornakowiec

1. zyg­za­ko­wiec ko­kor­na­ko­wiec - ga­tu­nek mo­ty­la z ro­dzi­ny pa­zio­wa­tych;
2. przed­sta­wi­ciel rzędu ro­ślin z klasy dwu­li­ścien­nych


Źródła:

SJP.pl

Kokorycz

ro­śli­na ziel­na z ro­dzi­ny ma­ko­wa­tych


Ko­ko­rycz ("Co­ry­da­lis") – ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny ma­ko­wa­tych i po­dro­dzi­ny dym­ni­co­wych, pod­no­szo­nej w niek­tó­rych uję­ciach sy­ste­ma­tycz­nych do rangi odręb­nej ro­dzi­ny. Obej­mu­je ok. 530 ga­tun­ków. Ro­śli­ny te są sze­ro­ko roz­prze­strze­nio­ne w stre­fie umiar­ko­wa­nej pół­ku­li pół­noc­nej, z po­je­dyn­czy­mi ga­tun­ka­mi się­ga­ją­cy­mi stre­fy oko­ło­bie­gu­no­wej i rów­ni­ko­wej. W Pol­sce wy­stę­pu­je 5 ga­tun­ków.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kokoryczka

by­li­na o drob­nych, bia­łych kwia­tach


Ko­ko­rycz­ka ("Po­ly­go­na­tum" Mill.) – ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny szpa­ra­go­wa­tych ("Aspa­ra­ga­ce­ae"), daw­niej także kla­sy­fi­ko­wa­ny do kon­wa­lio­wa­tych ("Con­val­la­ria­ce­ae"), my­szo­pło­cho­wa­tych ("Ru­sca­ce­ae") i li­lio­wa­tych ("Li­lia­ce­ae"). Do ro­dza­ju na­le­ży ok. 57, 60, 72 ga­tun­ki.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kokos

1. drze­wo z ro­dzi­ny are­ko­wa­tych (palm), o pie­rza­stych li­ściach i roz­dziel­nopł­cio­wych kwia­tach ze­bra­nych w wie­chy, upra­wia­ne w całej stre­fie mię­dzyz­wrot­ni­ko­wej, głów­nie dla wiel­kich owo­ców - orze­chów ko­ko­so­wych, do­star­cza­ją­cych mleka ko­ko­so­we­go; ko­ko­so­wiec, palma ko­ko­so­wa;
2. ja­dal­ny owoc palmy ko­ko­so­wej; orzech ko­ko­so­wy


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) bot. palma ko­ko­so­wa (kokos wła­ści­wy, nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Cocos nu­ci­fe­ra|L.|ref=tak.);

 (1.2) spoż. owoc palmy ko­ko­so­wej

 (1.3) spoż. wiór­ki z miąż­szu ko­ko­sa (1.2)

 (1.4) przen. zob. ko­ko­sy.

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (2.1) gw-pl|Ma­zu­ry. kura, ko­kosz


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kokosanka

ciast­ko z wiór­ka­mi ko­ko­so­wy­mi


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) kulin. ciast­ko ko­ko­so­we


Ko­ko­san­ka ("Ne­so­tric­cus ridg­wa­yi") – na­ra­żo­ny na wy­gi­nię­cie ga­tu­nek ma­łe­go ptaka z mo­no­ty­po­we­go ro­dza­ju "Ne­so­tric­cus" z ro­dzi­ny ty­ran­ko­wa­tych (Ty­ran­ni­dae), wy­stę­pu­ją­cy na Wy­spie Ko­ko­so­wej na Pa­cy­fi­ku (Ko­sta­ry­ka).

Jest obec­ny we wszel­kich śro­do­wi­skach wy­stę­pu­ją­cych na wy­spie jako jeden z jej trzech pta­sich en­de­mi­tów. Używa sze­ściu róż­nych tech­nik zdo­by­wa­nia po­kar­mu, który sta­no­wią sta­wo­no­gi: głów­nie plusk­wia­ki rów­nos­krzy­dłe, mrów­ki, chrzą­szcze i pa­ją­ki oraz – w mniej­szym stop­niu – na­sio­na.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kokoschka

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kokosek

zdrob­nie­nie od: kokos


Źródła:

SJP.pl

Kokosfloki

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. wiór­ki ko­ko­so­we


Źródła:

Wiktionary

Kokosić

ko­ko­sić się:
1. po­tocz­nie: krę­cić się, wier­cić się;
2. daw­niej: zło­ścić się, in­dy­czyć się


Źródła:

SJP.pl

Kokosiński

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kokosowiec

drze­wo z ro­dzi­ny are­ko­wa­tych (palm), upra­wia­ne w całej stre­fie mię­dzyz­wrot­ni­ko­wej, głów­nie dla orze­chów ko­ko­so­wych, do­star­cza­ją­cych mleka ko­ko­so­we­go; kokos, palma ko­ko­so­wa, żyw­ni­ca


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) syst. bot. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Cocos nu­ci­fe­ra|L.|ref=tak., ga­tu­nek palmy z ro­dzi­ny are­ko­wa­tych, je­dy­ny przed­sta­wi­ciel ro­dza­ju kokos;

 (1.2) bot. palma z ga­tun­ku ko­ko­sow­ca (1.1)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kokosowy

przy­miot­nik od: kokos; zro­bio­ny z ko­ko­su


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z palmą ko­ko­su lub jej owo­cem

 (1.2) spo­rzą­dzo­ny z ko­ko­su


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kokosy

po­tocz­nie:
1. duże zyski, wy­so­kie za­rob­ki;
2. pier­si


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) przen. duże zyski

forma rze­czow­ni­ka|ro­dzaj=mę­sko­rze­czo­wy.

 (2.1) M., B. i W. lp. od: kokos


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kokosz

daw­niej: kura, kwoka; ko­ko­sza


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) przest. kwoka

 (1.2) daw. za­gro­da na trat­wie spła­wia­ją­cej zboże

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. lm. od: ko­ko­sza


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kokosza

→ ko­kosz


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­kosz, kura

forma przy­miot­ni­ka.

 (2.1) ż. lp. od: ko­ko­szy


Patrz:kokosz

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kokoszczyn

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Kokoszka

1. śred­ni ptak wodny z ro­dzi­ny chru­ście­li; kurka wodna;
2. po­tocz­nie: kura, ko­ko­sza


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. zdrobn. kura

 (1.2) zool. ko­kosz­ka wodna → kurka wodna (nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Gal­li­nu­la chlo­ro­pus|ref=tak.), śred­ni ptak wodny z ro­dzi­ny chru­ście­li;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kokoszkiewicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kokoszkowy

wieś w Pol­sce


Ko­kosz­ko­wy – wieś ko­ciew­ska w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie sta­ro­gardz­kim, w gmi­nie Sta­ro­gard Gdań­ski. Leży na Po­je­zie­rzu Sta­ro­gardz­kim, przy dro­dze wo­je­wódz­kiej nr 222. Gra­ni­czy ad­mi­ni­stra­cyj­nie z Mia­stem Sta­ro­gard Gdań­ski i leży 46 km od cen­trum Gdań­ska. Ma sta­tus so­łect­wa.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kokosznik

1. dawne ro­syj­skie na­kry­cie głowy ko­biet, bo­ga­to zdo­bio­ne z przo­du;
2. detal ar­chi­tek­to­nicz­ny na Rusi, szczyt w kształ­cie łuku, zwy­kle spię­trzo­ny w wielu rzę­dach


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ko­bie­ce wy­so­kie na­kry­cie głowy uży­wa­ne daw­niej w Rosji;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kokoszy

→ ko­kosz


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z ko­ko­szą, po­cho­dzą­cy od ko­ko­szy

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D., C., Ms., W. lp. i D. lm. od: ko­kosz

 (2.2) D., C., Ms. lp. i D. lm. od: ko­ko­sza


Patrz:kokosz

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kokoszyce

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. część mia­sta Wo­dzi­sław Ślą­ski, w wo­je­wództ­wie ślą­skim, w po­wie­cie wo­dzi­sław­skim;


Ko­ko­szy­ce – część mia­sta i dziel­ni­ca Wo­dzi­sła­wia Ślą­skie­go, o cha­rak­te­rze pod­miej­skim, głów­nie o za­bu­do­wie jed­no­ro­dzin­nej. Ko­ko­szy­ce gra­ni­czą z Pszo­wem oraz dziel­ni­ca­mi Wo­dzi­sła­wia: Je­dłow­ni­kiem, Rad­li­nem II oraz Za­wa­dą.

W Ko­ko­szy­cach znaj­du­je się m.in.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kokot

daw­niej:
1. ko­bie­ta lek­kich oby­cza­jów;
2. utrzy­man­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) daw. (dziś reg.

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. lm. od: ko­ko­ta


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kokota

daw­niej:
1. ko­bie­ta lek­kich oby­cza­jów;
2. utrzy­man­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) przest. pro­sty­tut­ka

 (1.2) przest. utrzy­man­ka

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. i B. lp. od: kokot


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kokotek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. zo­o­techn. ko­gu­cik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) gw-pl|Górny Śląsk. techn. kran


Ko­ko­tek (niem. "Ko­kot­tek") – trze­cia co do wiel­ko­ści (po Śród­mie­ściu i Ste­blo­wie) dziel­ni­ca Lu­bliń­ca. Sam Ko­ko­tek jest małą śród­le­śną osadą, po­ło­żo­ną ok. 8 km na po­łud­nie od cen­trum Lu­bliń­ca, za lasem. Wraz z Pustą Kuź­ni­cą sta­no­wi mały ze­spół osad­ni­czy. Po­ło­żo­ny bli­sko mię­dzy­wo­jen­nej gra­ni­cy Pol­ski z Niem­ca­mi.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kokotka

zdrob­nie­nie od: ko­ko­ta


Źródła:

SJP.pl

Kokotliwy

przy­miot­nik

 (1.1) stpol. o ko­gu­cie: taki, który dużo bije się z in­ny­mi

 (1.2) stpol. ogól­nie: łatwo wpa­da­ją­cy w gniew


Źródła:

Wiktionary

Kokotowski

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Ko­ko­to­wem, do­ty­czą­cy Ko­ko­to­wa


Źródła:

Wiktionary

Kokowski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kokpit

cock­pit;
1. ko­mo­ra, za­głę­bie­nie w ru­fo­wej czę­ści po­kła­du jach­tu, słu­żą­ce jako po­mie­szcze­nie dla za­ło­gi;
2. wie­lo­o­so­bo­wa ka­bi­na za­ło­gi sa­mo­lo­tu;
3. cias­na ka­bi­na sa­mo­cho­du raj­do­we­go;
4. ka­bi­na dla kie­row­ców sa­mo­cho­du cię­ża­ro­we­go


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) żegl. za­głę­bie­nie dla za­ło­gi w po­kła­dzie jach­tu;

 (1.2) lotn. po­mie­szcze­nie dla pi­lo­tów stat­ku po­wietrz­ne­go lub kos­micz­ne­go;

 (1.3) mot. po­mie­szcze­nie dla kie­row­ców w cię­ża­rów­ce;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kokpitowy

→ kok­pit


Patrz:kokpit

Źródła:

SJP.pl

Koks

1. po­ro­wa­ty pro­dukt su­chej de­sty­la­cji węgla ka­mien­ne­go, sto­so­wa­ny jako opał;
2. po­tocz­nie:
a) śro­dek lub środ­ki do­pin­gu­ją­ce;
b) nar­ko­tyk;
3. koks hut­ni­czy, wiel­ko­pie­co­wy - koks o dużej wy­trzy­ma­ło­ści me­cha­nicz­nej;
4. koks od­lew­ni­czy - koks sto­so­wa­ny jako pa­li­wo do to­pie­nia że­li­wa w że­li­wia­kach


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) techn. stały pro­dukt su­chej de­sty­la­cji węgla;

 (1.2) pot. środ. śro­dek do­pin­gu­ją­cy

 (1.3) środ. ko­ka­i­na

 (1.4) daw. gwara. więz. chleb

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) pot. po­gard. sil­nie umię­śnio­ny męż­czyz­na, by­wa­lec si­łow­ni


Koks – pa­li­wo uzy­ski­wa­ne prze­my­sło­wo w kok­sow­niach po­przez kok­so­wa­nie (wy­grze­wa­nie) węgla ka­mien­ne­go w tem­pe­ra­tu­rze 600–1200 °C w spe­cjal­nie w tym celu skon­stru­o­wa­nym piecu kok­sow­ni­czym za po­mo­cą gazów spa­li­no­wych przy ogra­ni­czo­nym do­stę­pie tlenu. Jest to pa­li­wo o wyż­szej war­to­ści opa­ło­wej od zwy­kłe­go węgla ko­pal­ne­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koksa

1. od­mia­na ja­bło­ni o ma­łych owo­cach;
2. owoc tej ja­bło­ni o pa­sko­wa­nym ru­mień­cu


Źródła:

SJP.pl

Koksagiz

by­li­na z ro­dzi­ny zło­żo­nych, ros­ną­ca dziko w Tur­kie­sta­nie; mni­szek gu­mo­daj­ny


Źródła:

SJP.pl

Koksartroza

cho­ro­ba zwy­rod­nie­nio­wa stawu bio­dro­we­go


Kok­sar­tro­za ( co­xarth­ro­sis), cho­ro­ba zwy­rod­nie­nio­wa stawu bio­dro­we­go – czę­sta (stwier­dza­na ra­dio­lo­gicz­nie u 4% ludzi po 50 r.ż.) cho­ro­ba po­le­ga­ją­ca na zwy­rod­nie­niu jed­ne­go lub obu sta­wów bio­dro­wych.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kokser

1. po­tocz­nie: spor­to­wiec sto­su­ją­cy do­ping; osoba upra­wia­ją­ca kul­tu­ry­sty­kę, która sto­su­je ste­ry­dy, ana­bo­li­ki itp.;
2. po­tocz­nie: nar­ko­man


Źródła:

SJP.pl

Koksiaczek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od kok­siak


Źródła:

Wiktionary

Koksiak

wolno sto­ją­cy piec, w któ­rym pali się kok­sem, zwy­kle wy­sta­wio­ny zimą w miej­scu pu­blicz­nym; kok­sow­nik


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) pot. wol­no­sto­ją­cy pie­cyk na koks


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koksiara

→ kok­siarz


Patrz:koksiarz

Źródła:

SJP.pl

Koksiarnia

rzad­ko: za­kład pro­duk­cyj­ny wyt­wa­rza­ją­cy koks jako pro­dukt głów­ny; kok­sow­nia


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) techn. za­kład pro­duk­cji koksu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koksiarz

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pot. sport. spor­to­wiec na do­pin­gu

 (1.2) środ. nar­ko­man bio­rą­cy ko­ka­i­nę


Źródła:

Wiktionary

Koksik

1. koks o ziar­ni­sto­ści po­ni­żej 10 mm;
2. pył pow­sta­ją­cy przy spa­la­niu koksu lub węgla


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od koks


Kok­sik – koks wy­stę­pu­ją­cy w jed­nej z na­stę­pu­ją­cych szcze­gól­nych form:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koksotwórczy

ma­ją­cy zdol­ność do przet­wa­rza­nia się w koks


Źródła:

SJP.pl

Koksowanie

1. prze­ra­biać wę­giel ka­mien­ny (rza­dziej pro­duk­ty ro­po­po­chod­ne lub torf) na koks;
2. o węglu ka­mien­nym: za­mie­niać się w koks;
3. śro­do­wi­sko­wo: kok­so­wać lub kok­so­wać się - przyj­mo­wać środ­ki do­pin­gu­ją­ce lub nar­ko­ty­ki


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) techn. wyt­wa­rza­nie koksu

 (1.2) geol. pro­ces za­mia­ny węgla ka­mien­ne­go w koks

 (1.3) środ. sport. sto­so­wa­nie do­pin­gu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koksować

1. prze­ra­biać wę­giel ka­mien­ny (rza­dziej pro­duk­ty ro­po­po­chod­ne lub torf) na koks;
2. o węglu ka­mien­nym: za­mie­niać się w koks;
3. śro­do­wi­sko­wo: kok­so­wać lub kok­so­wać się - przyj­mo­wać środ­ki do­pin­gu­ją­ce lub nar­ko­ty­ki


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. skok­so­wać)

 (1.1) techn. przet­wa­rzać na koks

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny kok­so­wać się (dk. skok­so­wać się)

 (2.1) przet­wa­rzać się w koks


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koksownia

za­kład pro­duk­cyj­ny wyt­wa­rza­ją­cy koks jako pro­dukt głów­ny; kok­siar­nia


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) techn. za­kład pro­du­ku­ją­cy koks


Kok­sow­nia – za­kład prze­my­sło­wy pro­du­ku­ją­cy koks oraz pro­duk­ty ubocz­ne kok­so­wa­nia węgla (gaz kok­sow­ni­czy, smołę, ben­zol).

W kok­sow­ni koks i gaz su­ro­wy są wyt­wa­rza­ne z węgla kok­su­ją­ce­go za po­mo­cą jego su­chej de­sty­la­cji. Sub­stan­cje lotne w węglu są pi­ro­li­zo­wa­ne przez ogrze­wa­nie do tem­pe­ra­tu­ry 900 °C i 1400 °C, oraz uwal­nia­ne.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koksowniany

przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z kok­sow­nią


Źródła:

Wiktionary

Koksownica

piec kok­sow­ni­czy


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) techn. piec do kok­so­wa­nia węgla


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koksownictwo

dział prze­my­słu zaj­mu­ją­cy się prze­rób­ką węgla ka­mien­ne­go na koks


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) techn. pro­du­ko­wa­nie koksu po­przez prze­rób­kę węgla ka­mien­ne­go

 (1.2) nauk. nauka tech­nicz­na o przet­wa­rza­niu węgla w koks


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koksowniczy

przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z kok­sem, kok­so­wa­niem


Źródła:

Wiktionary

Koksownik

wolno sto­ją­cy piec opa­la­ny kok­sem


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) techn. pra­cow­nik kok­sow­ni

 (1.2) przen. środ. sport. za­wod­nik, który sto­su­je koks (środ­ki do­pin­gu­ją­ce)

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) techn. wolno sto­ją­cy piec, naj­czę­ściej wy­ko­na­ny z me­ta­lo­wych prę­tów, w któ­rym pali się kok­sem, sta­wia­ny na uli­cach w cza­sie ostrych mro­zów;


Kok­sow­nik (ina­czej kok­siak) – prze­no­śne pa­le­ni­sko w po­sta­ci sta­lo­we­go kosza do spa­la­nia koksu, słu­żą­ce do ogrza­nia się na wol­nym po­wie­trzu.

Znane ze sto­so­wa­nia pod­czas stanu wo­jen­ne­go w Pol­sce (1981–1983) przez żoł­nie­rzy i mi­li­cjan­tów do ogrze­wa­nia się w mrozy na po­ste­run­kach ulicz­nych. W niek­tó­rych mia­stach (np. w Czę­sto­cho­wie) są usta­wia­ne w mroź­ne dni w oko­li­cach przy­stan­ków ko­mu­ni­ka­cji miej­skiej i miejsc, gdzie gro­ma­dzą się be­zdom­ni.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koksowy

przy­miot­nik od: koks


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kok­sem, do­ty­czą­cy koksu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koktajl

cock­ta­il, kok­tejl (prze­sta­rza­le);
1. napój z mie­sza­ni­ny al­ko­ho­li z do­dat­kiem m.in. soku;
2. napój orzeź­wia­ją­cy spo­rzą­dza­ny z mie­sza­ni­ny soków owo­co­wych, mleka i róż­nych do­dat­ków sma­ko­wych;
3. po­po­łud­nio­we przy­ję­cie to­wa­rzy­skie przy trun­kach, zwła­szcza kok­taj­lach; cock­ta­il party, cock­ta­il­par­ty, cock­ta­il-party, kok­tajl party


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) kulin. ko­lo­ro­wy napój al­ko­ho­lo­wy z róż­nych na­pit­ków i soków, czę­sto po­da­wa­ny w de­ko­ra­cyj­ny spo­sób;

 (1.2) kulin. napój mlecz­ny z róż­ny­mi do­dat­ka­mi sma­ko­wy­mi (owo­ca­mi, cze­ko­la­dą)

 (1.3) książk. ofi­cjal­ne przy­ję­cie po­po­łud­nio­we, na któ­rym po­da­je się al­ko­ho­le oraz skrom­ne prze­ką­ski

 (1.4) przen. mie­szan­ka cze­goś, np. styli mu­zycz­nych, ar­ty­stycz­nych


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koktajler

urzą­dze­nie ku­chen­ne do mik­so­wa­nia, roz­drab­nia­nia i mie­sza­nia skład­ni­ków po­traw i na­po­jów; blen­der


Źródła:

SJP.pl

Koktajlik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od kok­tajl


Źródła:

Wiktionary

Koktajlowy

przy­miot­nik od: kok­tajl (cock­ta­il, kok­tejl;
1. napój al­ko­ho­lo­wy;
2. napój orzeź­wia­ją­cy;
3. po­po­łud­nio­we przy­ję­cie to­wa­rzy­skie przy trun­kach), np. taca kok­taj­lo­wa; cock­ta­i­lo­wy


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) kulin. zwią­za­ny z kok­taj­lem, do­ty­czą­cy kok­taj­lu (na­po­ju)

 (1.2) zwią­za­ny z kok­taj­lem, do­ty­czą­cy kok­taj­lu (przy­ję­cia)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koktajlówka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) kulin. wy­so­ka szklan­ka do po­da­wa­nia kok­taj­li

 (1.2) su­kien­ka od­po­wied­nia na przy­ję­cie kok­taj­lo­we


Źródła:

Wiktionary

Koktejl

prze­sta­rza­le: kok­tajl, cock­ta­il;
1. napój z mie­sza­ni­ny al­ko­ho­li z do­dat­kiem m.in. soku;
2. napój orzeź­wia­ją­cy spo­rzą­dza­ny z mie­sza­ni­ny soków owo­co­wych, mleka i róż­nych do­dat­ków sma­ko­wych;
3. po­po­łud­nio­we przy­ję­cie to­wa­rzy­skie przy trun­kach, zwła­szcza kok­taj­lach; cock­ta­il party, cock­ta­il­par­ty, cock­ta­il-party, kok­tajl party


Źródła:

SJP.pl

Koku

forma rze­czow­ni­ka.

 (1.1) W. lp. od: kok


Koku (jap. 石 koku) – dwa ro­dza­je daw­nej jed­nost­ki ob­ję­to­ści, uży­wa­nej w fe­u­dal­nej Ja­po­nii:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kokurewicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kokuszka

wieś w Pol­sce


Ko­kusz­ka – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­ło­pol­skim, w po­wie­cie no­wo­są­dec­kim, w gmi­nie Piw­nicz­na-Zdrój.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kokytos

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) mitgr. jedna z rzek Ha­de­su, rzeka la­men­tu, nad któ­rej brze­ga­mi błą­dzą dusze nie po­grze­ba­nych je­szcze zmar­łych;

 (1.2) liter. za­marz­nię­te je­zio­ro na dnie naj­niż­sze­go kręgu pie­kieł Dan­te­go, które więzi na wiecz­ność Lu­cy­fe­ra oraz tych po­tę­pień­ców, któ­rzy zdra­dzi­li swych do­bro­czyń­ców

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (2.1) mitgr. po­stać mi­to­lo­gicz­na, le­karz, uczeń cen­ta­u­ra Chi­ro­na, który ule­czył Ado­ni­sa, gdy ten zo­stał ra­nio­ne­go przez dzika


Ko­ky­tos (gr. Κωκυτός Kōkytós, łac. Co­cy­tus) – w mi­to­lo­gii grec­kiej jedna z pię­ciu rzek Ha­de­su, obok Styk­su, Ache­ron­tu (do któ­re­go ucho­dzi­ła), Lete i Py­ri­fle­ge­to­nu. Zwana rzeką la­men­tu, choć „Ko­ky­tos” zna­czy „Oskar­żo­ny”. Opły­wa­ła po­dzie­mia, two­rząc Je­zio­ro Sty­gij­skie. Umar­li, któ­rzy nie byli w sta­nie za­pła­cić Cha­ro­no­wi za prze­wóz przez Styks, mu­sie­li wę­dro­wać jej brze­giem przez sto lat. Od niej brała po­czą­tek rzeka Lete („Za­pom­nie­nie”), a jed­nym ra­mie­niem wy­le­wał się w jej ko­ry­to Styks.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kol

1. prze­bi­jać czymś ostro za­koń­czo­nym, ranić przez ukłu­cie
2. ostro boleć


skrót

 (1.1) = bibl. List świę­te­go Pawła do Ko­lo­san


Kol – ro­dzaj te­ro­po­da z grupy ce­lu­ro­za­u­rów ży­ją­ce­go w póź­nej kre­dzie na te­re­nie dzi­siej­szej Mon­go­lii. Zo­stał opi­sa­ny w 2009 roku przez Alana Tur­ne­ra, Ster­lin­ga Nes­bit­ta i Marka No­rel­la w opar­ciu o nie­mal kom­plet­ną prawą stopę i śród­sto­pie oraz jedną dy­stal­ną kość stępu (IGM 100/2011); au­to­rzy ci za­li­czy­li go do ro­dzi­ny al­wa­re­za­u­rów (Al­va­rez­sa­u­ri­dae).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kol.

skrót od: ko­le­żan­ka, ko­le­ga (czy­ta­ny jak całe, od­mien­ne wy­ra­że­nie)


skrót

 (1.1) ko­le­ga

 (1.2) ko­le­żan­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kola

cola;
1. ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny śla­zo­wa­tych;
2. typ słod­kie­go na­po­ju ga­zo­wa­ne­go


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) bot. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Cola|Schott & Endl.|ref=Cola (Mal­va­ce­ae)., ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny śla­zo­wa­tych;

 (1.2) bot. drze­wo z ro­dza­ju kola (1.1), rów­nież upra­wia­ne głów­nie w Afry­ce i Ame­ry­ce Po­łud­nio­wej, któ­re­go na­sio­na uży­wa­ne są do pro­duk­cji na­po­jów

 (1.3) pot. be­zal­ko­ho­lo­wy, sło­dzo­ny napój ga­zo­wa­ny z do­dat­kiem ko­fe­i­ny

 (1.4) por­cja koli (1.3)

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) jęz. język rdzen­nych miesz­kań­ców wyspy Kola


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolaboracja

1. współ­pra­ca z obcą, na­rzu­co­ną wła­dzą, zwła­szcza z wła­dza­mi oku­pa­cyj­ny­mi;
2. daw­niej: każda współ­pra­ca


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) współ­pra­ca z oku­pan­tem, wro­giem;

 (1.2) przest. do­wol­na współ­pra­ca

 (1.3) neol. współ­pra­ca po­mię­dzy ar­ty­sta­mi


Ko­la­bo­ra­cja – po­dej­mo­wa­nie współ­pra­cy z wro­giem na szko­dę włas­nej oj­czyz­ny lub wspó­ło­by­wa­te­li. Zaz­wy­czaj od­no­si się do pracy na rzecz oku­pan­ta lub nie­po­pu­lar­ne­go w spo­łe­czeń­stwie re­żi­mu. Czę­sto trak­to­wa­na jako prze­stęp­stwo.

Pier­wot­nie słowo „ko­la­bo­ra­cja” oz­na­cza­ło po pro­stu „współ­pra­cę” i miało wydź­więk ne­u­tral­ny.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolaboracjonistka

→ ko­la­bo­ra­cjo­ni­sta


Patrz:kolaboracjonista

Źródła:

SJP.pl

Kolaboracjonistyczny

→ ko­la­bo­ra­cjo­nizm


Patrz:kolaboracjonizm

Źródła:

SJP.pl

Kolaboracyjny

zwią­za­ny z ko­la­bo­ra­cją


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy ko­la­bo­ra­cji


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolaborancki

współ­pra­cu­ją­cy z oku­pan­tem hit­le­row­skim


Źródła:

SJP.pl

Kolaboranctwo

współ­pra­ca z obcą, na­rzu­co­ną wła­dzą, zwła­szcza z wła­dza­mi oku­pa­cyj­ny­mi; ko­la­bo­ra­cja


Źródła:

SJP.pl

Kolaborant

osoba współ­pra­cu­ją­ca z wro­giem, na­jeźdź­cą


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) książk. pejor. osoba współ­pra­cu­ją­ca z nie­ak­cep­to­wa­ną przez daną spo­łecz­ność wła­dzą, zwła­szcza oku­pa­cyj­ną


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolaborantka

ko­bie­ta współ­pra­cu­ją­ca z wła­dza­mi, zwła­szcza wła­dza­mi oku­pa­cyj­ny­mi


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) książk. pejor. ko­bie­ta współ­pra­cu­ją­ca z nie­ak­cep­to­wa­ną przez daną spo­łecz­ność wła­dzą, zwła­szcza oku­pa­cyj­ną


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolaborator

daw­niej: współ­pra­cow­nik, ko­la­bo­rant


Źródła:

SJP.pl

Kolaboratorka

→ ko­la­bo­ra­tor


Patrz:kolaborator

Źródła:

SJP.pl

Kolaboratywnie

przy­słó­wek

 (1.1) na za­sa­dzie współ­pra­cy


Źródła:

Wiktionary

Kolaboratywny

przy­miot­nik

 (1.1) dzia­ła­ją­cy na za­sa­dzie współ­pra­cy

 (1.2) two­rzo­ny drogą współ­pra­cy


Źródła:

Wiktionary

Kolaborowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) współ­pra­co­wa­nie z wro­giem, oku­pan­tem

 (1.2) przest. ja­kie­kol­wiek współ­pra­co­wa­nie


Źródła:

Wiktionary

Kolaborować

współ­pra­co­wać z wro­giem, oku­pan­tem


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) współ­pra­co­wać, zwy­kle w pe­jo­ra­tyw­nym zna­cze­niu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolacho

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) rzad. zgrub. ko­la­no (staw ko­la­no­wy)


Źródła:

Wiktionary

Kolacja

1. ostat­ni, wie­czor­ny po­si­łek;
2. wie­czor­ne, uro­czy­ste przy­ję­cie, urzą­dza­ne w re­sta­u­ra­cji lub w domu pry­wat­nym;
3. po­rów­na­nie od­pi­su, kopii lub prze­kła­du z ory­gi­na­łem


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) po­si­łek wie­czor­ny, ostat­ni po­si­łek w ciągu dnia

 (1.2) uro­czy­ste wie­czor­ne przy­ję­cie

 (1.3) ze­sta­wie­nie od­pi­su z ory­gi­na­łem lub dwóch róż­nych tek­stów

 (1.4) daw. praw. ko­ściel­ny przy­wi­lej przed­sta­wia­nia kan­dy­da­ta na be­ne­fi­cjum

 (1.5) daw. praw. ob­sa­dze­nie be­ne­fi­cjum ko­ściel­ne­go na mocy ko­la­cji (1.4)


Ko­la­cja – ostat­ni po­si­łek wie­czor­ny. Słowo ko­la­cja wy­wo­dzi się z ję­zy­ka sta­ro­ła­ciń­skie­go od "col­la­tio", "col­la­tio­nis" w zna­cze­niu zbiór­ki, skład­ki pie­nięż­nej, ale także ze­bra­nia, zgro­ma­dze­nia do­stoj­nych gości na niez­wy­kle uro­czy­stej bie­sia­dzie, ucz­cie czy wie­cze­rzy. W tym zna­cze­niu od XVI w. ko­la­cja za­czę­ła za­stę­po­wać wie­cze­rzę, pi­sa­na jako ko­la­cya ("kol­la­cya, ko­ła­cya").


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolacjonować

po­rów­ny­wać tek­sty, np. od­pi­su lub tłu­ma­cze­nia z ory­gi­na­łem; ze­sta­wiać tek­sty, robić ko­la­cję tek­stów


Źródła:

SJP.pl

Kolacjowy

→ ko­la­cja; ko­la­cyj­ny, wie­cze­rzo­wy


Źródła:

SJP.pl

Kolacyjka

zdrob­nie­nie od: ko­la­cja


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nie­wiel­ki, zaz­wy­czaj miły, po­si­łek spo­ży­wa­ny wie­czo­rem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolacyjny

→ ko­la­cja; ko­la­cyj­ny, wie­cze­rzo­wy


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z ko­la­cją


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolacyjo

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. ko­la­cja


Źródła:

Wiktionary

Kolagen

kol­la­gen;
1. biał­ko pro­ste bę­dą­ce głów­nym skład­ni­kiem tkan­ki łącz­nej, od­gry­wa­ją­ce ważną rolę w bu­do­wie ciał krę­gow­ców, wy­stę­pu­ją­ce m.in. w sub­stan­cji mię­dzy­ko­mór­ko­wej tkan­ki kost­nej i chrzęst­nej;
2. sub­stan­cja pro­te­i­no­wa do pro­duk­cji kos­me­ty­ków i że­la­ty­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) bio­chem. biał­ko włó­kien­ko­we sta­no­wią­ce głów­ny skład­nik tkan­ki łącz­nej krę­gow­ców, na­da­ją­cy jej ela­stycz­ność;


Ko­la­gen – biał­ko fi­bry­lar­ne sta­no­wią­ce głów­ny skład­nik sub­stan­cji mię­dzy­ko­mór­ko­wej or­ga­niz­mów zwie­rzę­cych, na­da­ją­ce tkan­kom od­por­ność na roz­cią­ga­nie. Wy­stę­pu­je prak­tycz­nie we wszyst­kich tkan­kach zwie­rząt, peł­niąc rolę głów­ne­go biał­ka struk­tu­ral­ne­go. Wy­trzy­ma­łość ko­la­ge­nu zwią­za­na jest z pow­ta­rza­ją­cy­mi się sek­wen­cja­mi tri­pep­ty­do­wy­mi w trzech bu­du­ją­cych go łań­cu­chach, dzię­ki czemu moż­li­we jest wza­jem­nie owi­nię­cie się tych łań­cu­chów i pow­sta­nie dłu­giej, po­trój­nej he­li­sy (he­li­sa ko­la­ge­no­wa).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolagenaza

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) bio­chem. enzym pro­te­o­li­tycz­ny ma­ją­cy zdol­ność roz­kła­da­nia ko­la­ge­nu


Źródła:

Wiktionary

Kolagenowy

1. za­wie­ra­ją­cy ko­la­gen;
2. cho­ro­ba ko­la­ge­no­wa - cho­ro­ba tkan­ki łącz­nej w całym or­ga­niz­mie, ob­ja­wia­ją­ca się mart­wi­cą; ko­la­ge­no­za


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) bio­chem. do­ty­czą­cy ko­la­ge­nu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolagenoza

ogól­na nazwa każ­dej cho­ro­by na­le­żą­cej do ka­lo­ge­noz, grupy cho­rób po­le­ga­ją­cych na zwy­rod­nie­niu włó­kni­ko­wa­tym tkan­ki łącz­nej, niek­tó­re z tych cho­rób to: twar­dzi­na, za­pa­le­nie skór­no-mię­śnio­we, li­szaj ru­mie­nio­wa­ty, za­pa­le­nie oko­ło­tęt­ni­cze guz­ko­we oraz go­ściec


Źródła:

SJP.pl

Kolagenozy

grupa cho­rób róż­no­rod­nych pod wzglę­dem obra­zu kli­nicz­ne­go oraz roz­ma­i­te­go typu za­bu­rzeń au­to­im­mu­no­lo­gicz­nych, dla któ­rych jest cha­rak­te­ry­stycz­ne wy­stę­po­wa­nie włó­knia­ko­wa­te­go zwy­rod­nie­nia tkan­ki łącz­nej


Źródła:

SJP.pl

Kolakretaj

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) hist. po­cząt­ko­wo kwe­starz świą­tyn­ny, póź­niej rów­nież urzęd­nik zbie­ra­ją­cy po­dat­ki w ateń­skiej polis


Źródła:

Wiktionary

Kolamina

naj­prost­szy ami­no­al­ko­hol, ciecz o za­pa­chu amo­nia­ku; ma silne wła­ści­wo­ści za­sa­do­we; eta­no­lo­a­mi­na


Źródła:

SJP.pl

Kolanek

1. zdrob­nie­nie od: ko­la­no;
2. zgru­bie­nie na źdźbłach ro­ślin tra­wia­stych;
3. krót­ki wy­gię­ty ka­wa­łek rury do łą­cze­nia in­sta­la­cji;
4. klu­ska w kształ­cie wy­gię­tej rurki


Źródła:

SJP.pl

Kolanin

miesz­ka­niec Koła


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Koła

 (1.2) osoba po­cho­dzą­ca z Koła, uro­dzo­na w Kole


Ko­la­nin (705 m n.p.m.) – szczyt w za­chod­niej czę­ści Be­ski­du Ni­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolanisko

zgru­bie­nie od: ko­la­no


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) zgrub. ko­la­no


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolanka

1. zdrob­nie­nie od: ko­la­no;
2. zgru­bie­nie na źdźbłach ro­ślin tra­wia­stych;
3. krót­ki wy­gię­ty ka­wa­łek rury do łą­cze­nia in­sta­la­cji;
4. klu­ska w kształ­cie wy­gię­tej rurki


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Koła

 (1.2) ko­bie­ta po­cho­dzą­ca z Koła, uro­dzo­na w Kole

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. lp., M., B. i W. lm. od: ko­lan­ko


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolankiewicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kolanko

1. zdrob­nie­nie od: ko­la­no;
2. zgru­bie­nie na źdźbłach ro­ślin tra­wia­stych;
3. krót­ki wy­gię­ty ka­wa­łek rury do łą­cze­nia in­sta­la­cji;
4. klu­ska w kształ­cie wy­gię­tej rurki


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) zdrobn. od ko­la­no

 (1.2) kulin. ma­ka­ron w kształ­cie krót­kiej, wy­gię­tej rurki

 (1.3) bot. zgru­bie­nie w źdźbłach niek­tó­rych ro­ślin;

 (1.4) techn. wy­gię­ty pó­ło­krą­gło ka­wa­łek rury

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) W. lp. od: ko­lan­ka


Ko­lan­ko – zgru­bie­nie pędu (źdźbła) ro­ślin z ro­dzi­ny wiech­li­no­wa­tych (traw). Wy­stę­pu­je w pod­sta­wie mię­dzy­węź­la, tuż nad wę­złem i z niego wła­śnie wy­ra­sta liść, a do­kład­niej na­sa­do­wa jego część, czyli po­chwa li­ścio­wa.

Ko­lan­ko two­rzo­ne jest przez ko­mór­ki mię­ki­szo­we ce­chu­ją­ce się dużym tur­go­rem oraz żywą tkan­kę me­cha­nicz­ną – ko­len­chy­mę.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolankowaty

1. ma­ją­cy ko­lan­ka, węzły;
2. wy­gię­ty w kształ­cie ko­lan­ka


Źródła:

SJP.pl

Kolankowo

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Kolankowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kolankowy

1. ma­ją­cy kształt ko­lan­ka (ka­wał­ka rury), np. łącz­nik ko­lan­ko­wy;
2. o niek­tó­rych ro­śli­nach: ma­ją­cy ko­lan­ka (zgru­bie­nia), np. wy­czy­niec ko­lan­ko­wy


Źródła:

SJP.pl

Kolano

1. część nogi;
2. miej­sce ko­li­ste­go skrę­tu ulicy, rzeki itp.


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) anat. naj­więk­szy staw w or­ga­niz­mie czło­wie­ka, łączy dwie czę­ści nogi: udo i łydkę;

 (1.2) miej­sce w któ­rym ko­ry­to rzeki sil­nie za­krę­ca

 (1.3) techn. wy­gię­ty ele­ment rury łą­czą­cy dwa od­cin­ki ru­ro­cią­gu


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolanowice

Ko­la­no­wi­ce (do­dat­ko­wa nazwa w j. niem. Kol­la­no­witz – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie opol­skim, w po­wie­cie opol­skim, w gmi­nie Łub­nia­ny, nad rzeką Małą Pan­wią, na pół­noc od Opola. Miej­sco­wość liczy ok. 500 miesz­kań­ców (stan na 2006 r.).


Źródła:

Wikipedia

Kolanowo

przy­słó­wek

 (1.1) rzad. w spo­sób ko­la­no­wy


Zo­bacz też: Ko­la­no­wo (Rosja).

Ko­la­no­wo – osada w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie szcze­ci­nec­kim, w gmi­nie Borne Su­li­no­wo. Miej­sco­wość wcho­dzi w skład so­łect­wa Kieł­pi­no.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kolanowski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kolanowy

przy­miot­nik od: ko­la­no


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z ko­la­nem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolaps

gwał­tow­ny spa­dek ci­śnie­nia krwi; kol­laps; za­paść


Źródła:

SJP.pl

Kolarczyk

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kolargol

ko­lo­i­dal­ny rozt­wór sre­bra w biał­ku


Ko­lar­gol, sre­bro ko­lo­i­dal­ne, sre­bro ko­lo­i­do­we, kor­gol (farm. "Ar­gen­tum col­lo­i­da­le", "Col­lar­go­lum", "Cor­go­lum") – pre­pa­rat sil­nie roz­drob­nio­ne­go sre­bra z biał­kiem lub że­la­ty­ną. Pre­pa­rat far­ma­ko­pe­al­ny po­wi­nien za­wie­rać nie mniej niż 70% Ag. Ma formę ciem­no­sza­rych płat­ków o me­ta­licz­nym po­ły­sku lub ciem­no­sza­re­go kry­sta­licz­ne­go prosz­ku o od­cie­niu fio­le­to­wym. Ko­lar­gol po­wo­li roz­pu­szcza się w wo­dzie z wyt­wo­rze­niem rozt­wo­ru ko­lo­i­dal­ne­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kolarka

1. ko­bie­ta upra­wia­ją­ca sport ko­lar­ski;
2. po­tocz­nie: rower spor­to­wy uży­wa­ny przez ko­la­rzy


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) sport. ko­bie­ta upra­wia­ją­ca wy­czy­no­wo jazdę na ro­we­rze

 (1.2) pot. rower wy­ści­go­wy, wy­czy­no­wy uży­wa­ny w ko­lar­stwie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolarki

1. ko­bie­ta upra­wia­ją­ca sport ko­lar­ski;
2. po­tocz­nie: rower spor­to­wy uży­wa­ny przez ko­la­rzy


Źródła:

SJP.pl

Kolarski

do­ty­czą­cy ko­la­rza, ko­lar­stwa


przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy zwią­zek z ko­lar­stwem lub ko­la­rzem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolarstwo

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) sport. forma spor­tu po­le­ga­ją­ca na ści­ga­niu się na ro­we­rach lub akro­ba­cjach ro­we­ro­wych;


Ko­lar­stwo – sport ro­we­ro­wy, jazda ro­we­rem w cha­rak­te­rze spor­to­wym; Bar­dzo sze­ro­ki ter­min, od­no­szą­cy się do wielu dy­scy­plin spor­to­wych, za­wsze jed­nak zwią­za­nych z ko­rzy­sta­niem z ro­we­ru.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kolarz

męż­czyz­na upra­wia­ją­cy sport ko­lar­ski


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) sport. osoba upra­wia­ją­ca wy­czy­no­wo jazdę na ro­we­rze;

 (1.2) hist. wojsk. żoł­nierz po­ru­sza­ją­cy się ro­we­rem;


ko­larz — ro­we­rzy­sta spor­to­wiec, okre­śle­nie naj­czę­ściej uży­wa­ne wobec za­wod­ni­ków spor­to­wych spor­tów ko­lar­skich; W obec­nych słow­ni­kach czę­sto de­fi­niu­je się ko­la­rza jako "za­wo­do­we­go" czy też "wy­czy­no­we­go" ro­we­rzy­stę.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolarza

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) stpol. na­miot


Źródła:

Wiktionary

Kolarzowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kolarzówa

zgru­bie­nie do: ko­la­rzów­ka; rower spor­to­wy


Źródła:

SJP.pl

Kolarzówka

po­tocz­nie: rower wy­ści­go­wy


Źródła:

SJP.pl

Kolarzówki

po­tocz­nie: rower wy­ści­go­wy


Źródła:

SJP.pl

Kolasa

lekki, od­kry­ty po­jazd konny; ko­leb­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) daw. sta­ro­daw­ny powóz konny;

 (1.2) ka­re­ta, ka­ro­ca


Ko­la­sa – go­spo­dar­ski wóz tran­spor­to­wy, o drew­nia­nych osiach, bez re­so­rów, znany po­wszech­nie na Rusi i Kre­sach od XVI–XIX wieku.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolasiński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kolaska

zdrob­nia­le: ko­la­sa


Ko­la­ska – lekki, od­kry­ty po­jazd konny w typie brycz­ki, na pod­wo­ziu roz­wo­ro­wym, re­so­ro­wa­ny, uży­wa­ny w Pol­sce w XVIII w. (zwany też ko­leb­ką).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kolastyna

pol­ski pro­du­cent kos­me­ty­ków pie­lę­gna­cyj­nych


Źródła:

SJP.pl

Kolator

fun­da­tor ko­ścio­ła lub jego suk­ce­sor ma­ją­cy daw­niej prawo przed­sta­wia­nia kan­dy­da­tów na urzę­dy ko­ściel­ne


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) hist. kośc. osoba, która ma prawo ob­sa­dzać urzę­dy ko­ściel­ne, zaz­wy­czaj fun­da­tor ko­ścio­ła lub spad­ko­bier­ca fun­da­to­ra;


Ko­la­tor (łac. "col­la­tor" – „zbie­ra­ją­cy, zno­szą­cy, gro­ma­dzą­cy, ofia­ro­daw­ca”) – daw­niej, pa­tron ko­ścio­ła bądź jego fun­da­tor.

Dy­spo­no­wał on daw­niej tzw. pra­wem pre­zen­ty, czyli przed­sta­wia­nia bi­sku­po­wi kan­dy­da­ta na wa­ku­ją­ce be­ne­fi­cjum przy ko­ście­le, zwa­nym też "pra­wem kol­la­cji".


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolatorka

fun­da­tor­ka ko­ścio­ła lub jego suk­ce­sor­ka ma­ją­ca daw­niej prawo przed­sta­wia­nia kan­dy­da­tów na urzę­dy ko­ściel­ne


Źródła:

SJP.pl

Kolatorski

przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy ko­la­to­ra albo ko­la­tor­ki


Źródła:

Wiktionary

Kolaudacja

1. ko­mi­syj­na ocena ma­te­ria­łu zdję­cio­we­go lub filmu pod kątem do­pu­szcze­nia do dy­stry­bu­cji;
2. ocena zgod­no­ści wy­ko­na­nych robót bu­dow­la­nych z pro­jek­tem i kosz­to­ry­sem


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) film. ko­mi­syj­na we­ry­fi­ka­cja na­gra­ne­go ma­te­ria­łu au­dio­wi­zu­al­ne­go pod kątem jego ja­ko­ści ar­ty­stycz­nej, tech­nicz­nej i me­ry­to­rycz­nej, wa­run­ku­ją­ca do­pu­szcze­nie dzie­ła do pu­blicz­ne­go roz­po­wszech­nia­nia;

 (1.2) bud. ze­spo­ło­wa kon­tro­la ukoń­czo­nych prac bu­dow­la­nych pod kątem ich zgod­no­ści z uprzed­nio zat­wier­dzo­nym pro­jek­tem oraz kosz­to­ry­sem


Ko­la­u­da­cja (łac. "col­la­u­da­tio" „po­chwa­ła” od "col­la­u­da­re" „wspól­nie chwa­lić”; "col-" od "com-" „współ-”; "la­u­da­re" „chwa­lić”, „sła­wić”) – ko­mi­syj­ny od­biór filmu, słu­cho­wi­ska lub wi­do­wi­ska te­le­wi­zyj­ne­go po­łą­czo­ny z dy­sku­sją na temat jego war­to­ści i ide­o­we­go od­dzia­ły­wa­nia.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolaudacyjny

do­ty­czą­cy ko­la­u­da­cji


Źródła:

SJP.pl

Kolaudant

osoba do­ko­nu­ją­ca ko­la­u­da­cji, ko­mi­syj­nej oceny ma­te­ria­łu zdję­cio­we­go lub filmu przed jego do­pu­szcze­niem do dy­stry­bu­cji


Źródła:

SJP.pl

Kolaudowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ko­la­u­do­wać.


Źródła:

Wiktionary

Kolańczyk

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kolański

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kolaż

col­la­ge;
1. kom­po­zy­cja pla­stycz­na z róż­nych ma­te­ria­łów na­kle­ja­nych na płót­nie lub innym po­dło­żu; pa­piers collés;
2. tech­ni­ka two­rze­nia ta­kich kom­po­zy­cji;
3. mie­sza­ni­na róż­nych ele­men­tów, sty­lów, ga­tun­ków sztu­ki itp.;
4. me­to­da two­rze­nia ta­kich mie­sza­nin


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) szt. kom­po­zy­cja pla­stycz­ny­a­stycz­na wy­ko­na­na z ka­wał­ków róż­nych ma­te­ria­łów, frag­men­tów in­nych obiek­tów;

 (1.2) szt. dzie­ło bę­dą­ce po­łą­cze­niem ele­men­tów po­cho­dzą­cych z róż­nych styli lub ga­tun­ków sztu­ki

 (1.3) muz. kom­po­zy­cja mu­zycz­na zmon­to­wa­na z sam­pli


Nie mylić z: Ko­larz.

Kolaż (z col­la­ge – „na­kle­ja­nie”, „okle­ja­nie pa­pie­rem”) – tech­ni­ka ar­ty­stycz­na po­le­ga­ją­ca na for­mo­wa­niu kom­po­zy­cji z róż­nych ma­te­ria­łów i two­rzyw (gazet, tka­nin, fo­to­gra­fii, drob­nych przed­mio­tów co­dzien­ne­go użyt­ku itp.). Są one na­kle­ja­ne na płót­no lub pa­pier i łą­czo­ne z tra­dy­cyj­ny­mi tech­ni­ka­mi pla­stycz­ny­mi (np. farbą olej­ną, farbą akry­lo­wą, gwa­szem).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolażowy

→ kolaż; col­la­ge'owy


Źródła:

SJP.pl

Kolba

1. typ kwia­to­sta­nu wy­stę­pu­ją­cy np. u ku­ku­ry­dzy;
2. na­czy­nie od­por­ne na che­mi­ka­lia i zmia­ny tem­pe­ra­tur, uży­wa­ne przez che­mi­ków, fi­zy­ków;
3. lu­tow­ni­ca o koń­ców­ce z mie­dzi na­grze­wa­nej przez lampę lu­tow­ni­czą;
4. tylna część broni pal­nej


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) bot. ro­dzaj kwia­to­sta­nu i owo­co­sta­nu;

 (1.2) techn. chem. szkla­ne na­czy­nie la­bo­ra­to­ryj­ne z szyj­ką;

 (1.3) wojsk. uchwyt broni strze­lec­kiej;

 (1.4) techn. uchwyt na­rzę­dzia po­dob­ny do kolby (1.3) pi­sto­le­tu

 (1.5) stpol. tur­niej

 (1.6) więz. nos


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolbe

Mak­sy­mi­lian Maria Kolbe (wła­ści­wie: Raj­mund Kolbe, 1894-1941), pol­ski du­chow­ny ka­to­lic­ki, wię­zień KL Aus­chwitz


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kolberg

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Kolberger

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Kolbertyzm

fran­cu­ski sy­stem go­spo­dar­czy ut­wo­rzo­ny przez Jean-Bap­ti­ste Col­ber­ta


Kol­ber­tyzm (albo Col­ber­ty­nizm) – sy­stem go­spo­dar­czy naz­wa­ny tak od naz­wi­ska twór­cy – Jean-Bap­ti­ste Col­ber­ta, kon­tro­le­ra ge­ne­ral­ne­go fi­nan­sów Fran­cji. Po­li­tyk ten stał się praw­dzi­wą pod­po­rą ab­so­lut­nych rzą­dów Lud­wi­ka XIV.

Col­bert zre­or­ga­ni­zo­wał fran­cu­ski sy­stem go­spo­dar­czy.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kolbiarz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kolbiasty

ma­ją­cy kształt kolby


Źródła:

SJP.pl

Kolbka

zdrob­nie­nie od: kolba


Źródła:

SJP.pl

Kolbkowaty

po­dob­ny kształ­tem do kolb­ki


Źródła:

SJP.pl

Kolbokwiatowce

ro­śli­na z klasy jed­no­li­ścien­nych, ma­ją­ca kwia­to­sta­ny kło­soksz­tałt­ne typu kolby


Źródła:

SJP.pl

Kolbokwiatowe

rząd ro­ślin z klasy jed­no­li­ścien­nych, ma­ją­cych naj­czę­ściej kwia­to­sta­ny kło­soksz­tałt­ne typu kolby; kol­bok­wia­to­we, Spa­di­ci­flo­rae


Źródła:

SJP.pl

Kolbokwiatowiec

ro­śli­na z klasy jed­no­li­ścien­nych, ma­ją­ca kwia­to­sta­ny kło­soksz­tałt­ne typu kolby


Źródła:

SJP.pl

Kolbokwiatowy

o ce­chach kol­bok­wia­to­wych (rząd ro­ślin)


Źródła:

SJP.pl

Kolbowaty

two­rzą­cy kolbę; w kształ­cie kolby


przy­miot­nik

 (1.1) two­rzą­cy kształt kolby


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolbowy

→ kolba


przy­miot­nik

 (1.1) po­sia­da­ją­cy kolbę


Patrz:kolba

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolbudzianin

miesz­ka­niec Kol­bud Gór­nych


Źródła:

SJP.pl

Kolbudzianka

miesz­kan­ka Kol­bud Gór­nych


Źródła:

SJP.pl

Kolbudzki

→ Kol­bu­dy (wieś w wo­je­wództ­wie po­mor­skim)


Źródła:

SJP.pl

Kolbusz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kolbuszewski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kolbuszowa

mia­sto po­wia­to­we w wo­je­wództ­wie pod­kar­pac­kim


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce;


Kol­bu­szo­wa – mia­sto w wo­je­wództ­wie pod­kar­pac­kim, sie­dzi­ba po­wia­tu kol­bu­szow­skie­go i gminy Kol­bu­szo­wa. Leży nad rzeką Nil, na pła­sko­wy­żu Kol­bu­szow­skim w Kot­li­nie San­do­mier­skiej na skra­ju Pu­szczy San­do­mier­skiej.

Kol­bu­szo­wa leży w daw­nej ziemi san­do­mier­skiej, na po­łud­nio­wo-wschod­nim skra­ju hi­sto­rycz­nej Ma­ło­pol­ski.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolbuszowianin

miesz­ka­niec Kol­bu­szo­wej


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Kol­bu­szo­wej


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolbuszowianka

miesz­kan­ka Kol­bu­szo­wej


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Kol­bu­szo­wej


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolbuszowski

przy­miot­nik od: Kol­bu­szo­wa


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy Kol­bu­szo­wej, zwią­za­ny z Kol­bu­szo­wą, po­cho­dzą­cy z Kol­bu­szo­wej


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolce

1. ro­dzaj obu­wia spor­to­we­go;
2. daw­niej: kol­czy­ki


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) sport. buty o po­desz­wie z ostry­mi, me­ta­lo­wy­mi ćwie­ka­mi, uży­wa­ny do bie­gów i sko­ków

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) M., B. i W. lm. od: kolec


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolchicyna

sub­stan­cja bez­po­sta­cio­wa za­li­cza­na do pse­u­do­al­ka­lo­i­dów, tru­ciz­na ha­mu­ją­ca mi­to­zę w sta­dium me­ta­fa­zy, sto­so­wa­na jako lek prze­ry­wa­ją­cy napad dny mo­cza­no­wej


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) bio­chem. med. zwią­zek or­ga­nicz­ny z grupy al­ka­lo­i­dów, sil­nie tru­ją­ca, otrzy­my­wa­na z na­sion zi­mo­wi­ta je­sien­ne­go, sto­so­wa­na w le­cze­niu na­pa­dów za­pa­le­nia sta­wów w prze­bie­gu dny mo­cza­no­wej i le­cze­niu ro­dzin­nej go­rącz­ki śró­dziem­no­mor­skiej;


Kol­chi­cy­na – or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny z grupy al­ka­lo­i­dów o sil­nie tok­sycz­nym dzia­ła­niu, także lek sto­so­wa­ny w le­cze­niu dny mo­cza­no­wej.

Otrzy­my­wa­ny jest z na­sion zi­mo­wi­ta je­sien­ne­go ("Col­chi­cum au­tum­na­le"). Dawka śmier­tel­na to ok. 1 mg/kg masy ciała. W daw­kach te­ra­pe­u­tycz­nych wy­ka­zu­je dzia­ła­nie prze­ciw­za­pal­ne, an­ty­mi­kro­tu­bu­lar­ne (za­trzy­mu­jąc po­dział ko­mór­ki na eta­pie me­ta­fa­zy po­przez unie­moż­li­wie­nie wyt­wo­rze­nia mi­kro­tu­bul wrze­cio­na ka­rio­ki­ne­tycz­ne­go)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolchida

hist. nazwa kra­i­ny le­żą­cej na wy­brze­żu Morza Czar­ne­go


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) hist. geogr. kra­i­na hi­sto­rycz­na le­żą­ca na wschod­nim wy­brze­żu Morza Czar­ne­go, na te­re­nie obec­nej Gruz­ji;


Zo­bacz też: Kol­chi­da (miej­sco­wość).

Kol­chi­da ( Κολχίς "Kol­chis", do­peł­niacz Κολχίδος "Kol­chi­dos", gruz. კოლხეთი "Kol­che­ti") – hi­sto­rycz­na nazwa kra­i­ny le­żą­cej na wy­brze­żu Morza Czar­ne­go, na te­re­nie obec­nej Gruz­ji. Waż­niej­sze mia­sta: Ku­ta­i­si (sta­ro­żyt­ne "Kita" albo "Ku­ta­ti­siu­mi"), Wani (sta­ro­żyt­ne "Su­rium") – oj­czyz­na Medei, Su­chu­mi (sta­ro­żyt­ne "Dio­sku­rias"), Poti (sta­ro­żyt­ne "Fasis").


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolchidzki

przy­miot­nik od: Kol­chi­da


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Kol­chi­dą, do­ty­czą­cy Kol­chi­dy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolcobrzuch

ryba z ro­dzi­ny ro­zdym­ko­wa­tych; ro­zdym­ka


Źródła:

SJP.pl

Kolcobrzuchowate

ro­dzi­na ryb pro­mie­nio­płet­wych z rzędu na­jeż­koksz­tałt­nych; ro­zdym­ko­wa­te, te­tro­do­no­wa­te


Źródła:

SJP.pl

Kolcobrzuchowaty

o ce­chach kol­co­brzu­cho­wa­tych (ro­dzi­na ryb)


Źródła:

SJP.pl

Kolcogłowy

typ pa­so­żyt­ni­czych zwie­rząt bez­krę­go­wych; cier­nio­gło­wy


Kol­co­gło­wy, cier­nio­gło­wy (Acant­ho­cep­ha­la) – typ pa­so­żyt­ni­czych, ro­ba­koksz­tałt­nych zwie­rząt bez­krę­go­wych. Cechą cha­rak­te­ry­stycz­ną kol­co­gło­wów, od któ­rej wy­wo­dzi się ich nazwa, jest obec­ność z przo­du ciała ryjka opa­trzo­ne­go wień­cem ha­czy­ków i kol­ców. Sta­dia lar­wal­ne są pa­so­ży­ta­mi bez­krę­gow­ców, a do­ro­słe – krę­gow­ców.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kolcogłów

bez­krę­go­wiec pa­so­ży­tu­ją­cy w prze­wo­dzie po­kar­mo­wym krę­gow­ców; cier­nio­głów


Źródła:

SJP.pl

Kolcolist

ro­dzaj z ro­dzi­ny mo­tyl­ko­wa­tych, czyli bo­bo­wa­tych, obej­mu­ją­cy sie­dem ga­tun­ków sil­nie cier­ni­stych krze­wów o zie­lo­nych, bru­zdo­wa­tych ga­łąz­kach, które wy­stę­pu­ją głów­nie w Eu­ro­pie; osto­krzew (daw­niej)


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) bot. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Ulex|L.|ref=tak., ro­dzaj krze­wów na­le­żą­cy do ro­dzi­ny bo­bo­wa­tych;


Kol­co­list ("Ulex" L.) – ro­dzaj ro­ślin na­le­żą­cy do ro­dzi­ny bo­bo­wa­tych. Obej­mu­je 15 ga­tun­ków wy­stę­pu­ją­cych w za­chod­niej Eu­ro­pie i pół­noc­no-za­chod­niej Afry­ce. Kol­co­list za­chod­ni "Ul. eu­ro­pa­e­us" zo­stał sze­ro­ko roz­prze­strze­nio­ny na wszyst­kich kon­ty­nen­tach z wy­jąt­kiem An­tark­ty­dy (jako in­tro­du­ko­wa­ny obec­ny jest także w Pol­sce). Są to krze­wy ros­ną­ce w śró­dziem­no­mor­skich for­ma­cjach za­ro­ślo­wych (w makii), w wid­nych la­sach, na wrzo­so­wi­skach i na wyd­mach. Czę­sto zwią­za­ne są z ob­sza­ra­mi wy­stę­po­wa­nia po­ża­rów.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolcomysz

ro­dzaj gry­zo­ni z ro­dzi­ny my­szo­wa­tych


Kol­co­mysz ("Aco­mys") – ro­dzaj ssa­ków z po­dro­dzi­ny sztyw­nia­ków (De­o­my­i­nae) w obrę­bie ro­dzi­ny my­szo­wa­tych (Mu­ri­dae).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kolconogi

bo­li­ca kol­co­no­ga - ga­tu­nek osy


Źródła:

SJP.pl

Kolcopiórek

ro­dzaj pta­ków z rzędu wró­blo­wych


Źródła:

SJP.pl

Kolcopłetwe

na­drząd naj­bar­dziej za­a­wan­so­wa­nych w roz­wo­ju ryb pro­mie­nio­płet­wych; cier­nio­płet­we, cier­nio­pro­mien­ne


Kol­co­płet­we, cier­nio­płet­we (Acant­hop­te­ry­gii) – na­drząd naj­bar­dziej za­a­wan­so­wa­nych w roz­wo­ju i naj­młod­szych ewo­lu­cyj­nie ryb pro­mie­nio­płet­wych z in­fra­gro­ma­dy do­sko­na­ło­kost­nych (Te­le­o­stei), obej­mu­ją­cy ponad 13 000 ga­tun­ków z bli­sko 270 ro­dzin. Cha­rak­te­ry­zu­ją się wy­su­wal­ną szczę­ką, bar­dziej ruch­li­wą niż u wcze­śniej­szych Te­le­o­stei, kte­no­i­dal­ny­mi łu­ska­mi oraz ostrym pro­mie­niem kost­nym (kol­cem) w płet­wach.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kolcorośl

Kol­co­rośl ("Smi­lax") – ro­dzaj ro­ślin na­le­żą­cy do ro­dzi­ny kol­co­ro­ślo­wa­tych. Ro­dzaj obej­mu­je co najm­niej 262 ga­tun­ki. Ro­śli­ny te wy­stę­pu­ją na wszyst­kich kon­ty­nen­tach w stre­fie mię­dzyz­wrot­ni­ko­wej, się­ga­jąc stref umiar­ko­wa­nych na obu pół­ku­lach.


Źródła:

Wikipedia

Kolcoroślowate

ro­dzi­na ro­ślin z rzędu li­liow­ców


Kol­co­ro­ślo­wa­te ("Smi­la­ca­ce­ae" Vent.) – ro­dzi­na ro­ślin jed­no­li­ścien­nych. Obej­mu­je w za­leż­no­ści od uję­cia od ok. 255 do 320 lub 375 ga­tun­ków, gru­po­wa­nych w jeden, dwa lub czte­ry ro­dza­je. Wy­stę­pu­ją w stre­fie mię­dzyz­wrot­ni­ko­wej i w stre­fie kli­ma­tu umiar­ko­wa­ne­go na obu pół­ku­lach.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kolcoroślowaty

o ce­chach kol­co­ro­ślo­wa­tych (ro­dzi­na ro­ślin)


Źródła:

SJP.pl

Kolcoróg

kol­co­róg bi­zo­niak - ga­tu­nek plusk­wia­ka z ro­dzi­ny zgar­bo­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Kolcosił

kol­co­sił drze­wia­sty, kol­co­sił strasz­li­wy - ga­tun­ki ro­ślin z ro­dzi­ny ara­lio­wa­tych


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kolcosternik

kol­co­ster­nik wy­spo­wy - ga­tu­nek ptaka z ro­dzi­ny je­rzy­ko­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Kolcować

za­o­pa­try­wać opony w kolce


Źródła:

SJP.pl

Kolcownicowate

ro­dzi­na grzy­bów z klasy pie­czar­nia­ków


Kol­cow­ni­co­wa­te ("Ban­ke­ra­ce­ae" R. Heim ex Po­u­zar) – ro­dzi­na grzy­bów na­le­żą­ca do rzędu chro­piat­kow­ców ("The­lep­ho­ra­les").


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kolcownicowaty

o ce­chach kol­cow­ni­co­wa­tych (ro­dzi­na grzy­bów)


Źródła:

SJP.pl

Kolcowy

przy­miot­nik od: kolec


Źródła:

SJP.pl

Kolcowój

krzew z ro­dzi­ny psian­ko­wa­tych


Kol­co­wój ("Ly­cium" L.) – ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny psian­ko­wa­tych. Na­le­ży do niego 90-100 ga­tun­ków wy­stę­pu­ją­cych na róż­nych kon­ty­nen­tach – w Eu­ro­pie i Azji, w po­łud­nio­wej Afry­ce oraz wzdłuż za­chod­niej czę­ści obu kon­ty­nen­tów ame­ry­kań­skich, po Chile na po­łud­niu.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kolcza

pan­cerz wy­ko­na­ny z me­ta­lo­wej ple­cion­ki w kształ­cie ko­szu­li z rę­ka­wa­mi, nie­kie­dy też z kap­tu­rem, rę­ka­wi­ca­mi i no­ga­wi­ca­mi; kol­czu­ga, kirys


Źródła:

SJP.pl

Kolczak

1. grzyb z ro­dzi­ny kol­cza­ko­wa­tych
2. ro­śli­no­żer­ne zwie­rzę z rzędu gry­zo­ni; kol­cza­ki - ro­dzi­na tych zwie­rząt
3. smocz­nik kol­czak - ryba z ro­dzi­ny żmij­ko­wa­tych; ostrosz


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kolczaki

po­dro­dzi­na ssa­ków z rzędu gry­zo­ni


Kol­cza­ki (Echi­my­i­nae) – po­dro­dzi­na ssa­ków z ro­dzi­ny kol­cza­ko­wa­tych (Echi­my­i­dae), wy­glą­dem zew­nętrz­nym zbli­żo­nych do my­szo­wa­tych.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kolczakowate

ro­dzi­na grzy­bów ka­pe­lu­szo­wych


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kolczakowaty

o ce­chach kol­cza­ko­wa­tych (ro­dzi­na grzy­bów)


Źródła:

SJP.pl

Kolczakówka

ro­dzaj grzy­bów z ro­dzi­ny kol­cow­ni­co­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Kolczastostrąkowy

przy­miot­nik

 (1.1) bot. po­sia­da­ją­cy kol­cza­ste strą­ki


Źródła:

Wiktionary

Kolczasty

kłu­ją­cy, ma­ją­cy kolce; kol­cza­ty


przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy kolce i kłu­ją­cy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolczatka

1. ssak z rzędu ste­kow­ców, po­kro­jem zbli­żo­ny do jeża, za­miesz­ku­ją­cy Au­stra­lię i Tas­ma­nię;
2. obro­ża dla psa z tę­py­mi kol­ca­mi;
3. po­dłuż­ny przed­miot z ostry­mi kol­ca­mi usta­wia­ny na dro­dze w celu za­trzy­ma­nia sa­mo­cho­du;
4. ro­dzaj brony z me­ta­lo­wą ramą i kol­ca­mi;
5. część zbroi okry­wa­ją­ca tułów; kol­czu­ga;
6. ostre kolce na zew­nętrz­nych czę­ściach bu­dyn­ków, słu­żą­ce za ochro­nę przed za­nie­czy­szcza­niem przez ptaki;
7. śro­do­wi­sko­wo: pan­to­fel z kol­ca­mi do bie­gów spor­to­wych; kol­ców­ka, kolec


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) syst. zool. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Ta­chy­glos­sus|ref=tak., ży­wią­cy się mrów­ka­mi ssak po­kry­ty kol­ca­mi;

 (1.2) za­po­ra dro­go­wa z pasa z kol­ca­mi

 (1.3) za­po­ra dro­go­wa z ostrych kol­ców;

 (1.4) kol­cza­sta obro­ża


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolczatkowate

ro­dzi­na ssa­ków z rzędu ste­kow­ców


Kol­czat­ko­wa­te (Ta­chy­glos­si­dae) – ro­dzi­na ste­kow­ców z pod­gro­ma­dy pras­sa­ków (Mo­no­tre­ma­ta).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kolczatkowaty

o ce­chach kol­czat­ko­wa­tych (ro­dzi­na ssa­ków)


Źródła:

SJP.pl

Kolczaty

daw­niej: ma­ją­cy kolce; kol­cza­sty, kol­czy


Źródła:

SJP.pl

Kolczoch

by­li­na z ro­dzi­ny dy­nio­wa­tych, ros­ną­ca w kra­jach tro­pi­kal­nych


Kol­czoch ("Se­chium" P. Brow­ne) – ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny dy­nio­wa­tych. Ga­tun­kiem ty­po­wym jest "Se­chium edule" (N. J. Jac­qu­in) O. Swartz.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kolczuga

pan­cerz wy­ko­na­ny z me­ta­lo­wej ple­cion­ki w kształ­cie ko­szu­li z rę­ka­wa­mi, nie­kie­dy też z kap­tu­rem, rę­ka­wi­ca­mi i no­ga­wi­ca­mi; kol­cza, kirys


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) hist. wojsk. pan­cerz ry­cer­ski z me­ta­lo­wej ple­cion­ka­e­cion­ki, przy­po­mi­na­ją­cy ko­szu­lę;


Zo­bacz też: Kol­czu­ga (WRE).

Kol­czu­ga (pan­cerz kol­czy, zbro­ja kol­cza) – ro­dzaj zbroi wy­ko­na­nej z ple­cion­ki kol­czej (ze­spo­łu drob­nych naj­czę­ściej sta­lo­wych kółek, po­łą­czo­nych w gęsty splot).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolczugowce

typ mi­kro­sko­pij­nych, mor­skich zwie­rząt bez­krę­go­wych


Kol­czu­gow­ce (Lo­ri­ci­fe­ra) – grupa mi­kro­sko­pij­nych, wy­łącz­nie mor­skich zwie­rząt bez­krę­go­wych kla­sy­fi­ko­wa­nych w ran­dze typu.

Kol­czu­gow­ce mają mi­kro­sko­pij­ne roz­mia­ry, na­le­żą do najm­niej­szych wie­lo­ko­mór­kow­ców. Ciało osob­ni­ków do­ro­słych ma od 115 do 425 µm dłu­go­ści, kształ­tem przy­po­mi­na bu­tel­kę, wy­ka­zu­je sy­me­trię dwu­bocz­ną (bi­la­te­ral­ną).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kolczugowiec

przed­sta­wi­ciel typu mi­kro­sko­pij­nych, mor­skich zwie­rząt bez­krę­go­wych


Źródła:

SJP.pl

Kolczugowy

→ kol­czu­ga


Patrz:kolczuga

Źródła:

SJP.pl

Kolczurka

jed­no­rocz­ne pną­cze z ro­dzi­ny dy­nio­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Kolczy

ma­ją­cy kolce; kol­cza­sty, kol­cza­ty


Źródła:

SJP.pl

Kolczyk

1. ozdo­ba no­szo­na w prze­kłu­tej czę­ści ciała, zwy­kle w płat­ku ucha;
2. blasz­ka z nu­me­rem iden­ty­fi­ka­cyj­nym umie­szcza­na w prze­kłu­tym uchu zwie­rzę­cia;
3. prze­sta­rza­łe zdrob­nie­nie od: kolec


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ozdo­ba za­wie­sza­na w prze­kłu­tej skó­rze, np. na płat­kach uszu,

 (1.2) zna­ko­wa­na blasz­ka umie­szcza­na w prze­kłu­tym uchu zwie­rzę­cia

 (1.3) część bloku ła­dun­ko­we­go na stat­ku słu­żą­ca do za­mo­co­wa­nia sta­łe­go końca liny


Zo­bacz też: Kol­czyk (herb szla­chec­ki).

Kol­czyk – nie­wiel­ki, ozdob­ny przed­miot, część bi­żu­te­rii no­szo­na w mał­żo­wi­nie usz­nej (naj­czę­ściej) oraz in­nych miej­scach ciała. Zwy­kle stwo­rzo­ny z ty­ta­nu, stali chi­rur­gicz­nej, sre­bra, złota, PTFE lub z bio­pla­stu; spo­ty­ka się także ar­ty­stycz­nie ro­bio­ne kol­czy­ki ko­ścia­ne lub drew­nia­ne.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolczyki

1. ozdo­ba no­szo­na w prze­kłu­tej czę­ści ciała, zwy­kle w płat­ku ucha;
2. blasz­ka z nu­me­rem iden­ty­fi­ka­cyj­nym umie­szcza­na w prze­kłu­tym uchu zwie­rzę­cia;
3. prze­sta­rza­łe zdrob­nie­nie od: kolec


Źródła:

SJP.pl

Kolczykownica

szczyp­ce do kol­czy­ko­wa­nia zwie­rząt


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) szczyp­ce do kol­czy­ko­wa­nia zwie­rząt


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolczykowy

→ kol­czyk


Patrz:kolczyk

Źródła:

SJP.pl

Kolczyn

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Kolczyński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kolcówka

śro­do­wi­sko­wo: pan­to­fel z kol­ca­mi do bie­gów spor­to­wych; kol­czat­ka, kolec


Źródła:

SJP.pl

Kolcówki

śro­do­wi­sko­wo: pan­to­fel z kol­ca­mi do bie­gów spor­to­wych; kol­czat­ka, kolec


Źródła:

SJP.pl

Kolding

[czy­taj: kolin] mia­sto w Danii


rze­czow­nik, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Danii, w po­łud­nio­wej Jut­lan­dii;


Kol­ding – mia­sto w Danii, w re­gio­nie Dania Po­łud­nio­wa, sie­dzi­ba ad­mi­ni­stra­cyj­na gminy Kol­ding. Oś­ro­dek prze­my­sło­wy i hand­lo­wy z roz­wi­nię­tym prze­my­słem ma­szy­no­wym, włó­kien­ni­czym, środ­ków tran­spor­tu, ce­men­to­wym, elek­tro­nicz­nym. Jest to także port hand­lo­wy oraz węzeł ko­le­jo­wy i dro­go­wy. W 2008 roku mia­sto li­czy­ło 55,6 tys. miesz­kań­ców.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koldynga

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. hist. przest. Kol­ding, mia­sto w Danii, w po­łud­nio­wej Jut­lan­dii;


Źródła:

Wiktionary

Kole

przy­i­mek

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski, księ­stwo ło­wic­kie. koło, obok

 (1.2) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski, Górny Śląsk. około

 (1.3) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski, Górny Śląsk. wokół


Źródła:

Wiktionary

Koleantus

ko­le­an­tus de­li­kat­ny - ga­tu­nek ro­śli­ny z ro­dzi­ny wiech­li­no­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Koleba

1. wa­go­nik wy­wrot­ka, uży­wa­ny w gór­nict­wie i bu­dow­nict­wie;
2. frag­ment skle­pie­nia o po­wierzch­ni cy­lin­drycz­nej;
3. miej­sce schro­nie­nia w gó­rach, zwła­szcza sza­łas pa­ster­ski; ko­li­ba


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) schro­nie­nie w gó­rach, sza­łas lub za­głę­bie­nie skal­ne

 (1.2) górn. ko­pal­nia­ny wa­go­nik-wy­wrot­ka

 (1.4) daw. ko­ły­ska


Zo­bacz też: Ko­le­ba (ujed­noz­nacz­nie­nie).

Ko­le­ba, ko­li­ba, ko­ly­ba – se­zo­no­we schro­ni­sko dla pa­ste­rzy, my­śli­wych i drwa­li; Uży­cie w tym zna­cze­niu po­wszech­ne w gó­rzy­stych re­jo­nach Kar­pat – w pol­skiej czę­ści Kar­pat sy­no­nim słów sza­łas oraz ba­ców­ka i od­no­si się naj­czę­ściej do drew­nia­nej chaty, bę­dą­cej schro­nie­niem dla pa­ste­rzy, zwy­kle bez ko­mi­na, z ot­war­tym pa­le­ni­skiem (watra), z któ­re­go dym wy­do­by­wa się bez­poś­red­nio przez szcze­li­ny mię­dzy bel­ka­mi z bali a spo­i­na­mi w dachu.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolebać

chwiać, huś­tać, bujać; ko­ły­sać


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. po­ko­le­bać, za­ko­le­bać)

 (1.1) przest. po­ru­szać coś ru­chem wa­ha­dło­wym

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny ko­le­bać się (dk. po­ko­le­bać się, za­ko­le­bać się)

 (2.1) przest. ule­gać ko­le­ba­niu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolebeczka

zdrob­nie­nie od: ko­leb­ka; ko­le­bu­sia


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) przest. dziś poet. zdrobn. od: ko­leb­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolebka

1. dzie­cin­ne łó­żecz­ko do huś­ta­nia, ko­ły­sa­nia; ko­ły­ska;
2. pier­wot­ne miej­sce rodu lub ro­dzi­ny;
3. prze­no­śnie: miej­sce pow­sta­nia, roz­po­czę­cia cze­goś;
4. czte­ro­ko­ło­wy po­jazd konny w Pol­sce w XIV-XVI wieku;
5. w XVI-XVII wieku: kryta aleja w ogro­dach, zas­kle­pio­na pó­ło­krą­głą kratą; berso, bin­daż


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­ły­ska, łó­żecz­ko dla dziec­ka

 (1.2) przen. miej­sce, w któ­rym coś pow­sta­ło, roz­po­czę­ło się

 (1.3) po­jazd konny roz­po­wszech­nio­ny wśród warstw wyż­szych zwła­szcza w XVI wieku

 (1.4) zob. bin­daż.


To jest stro­na ujed­noz­nacz­nia­ją­ca. Po­ni­żej znaj­du­ją się różne zna­cze­nia hasła „Ko­leb­ka”.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolebkowaty

łu­ko­wa­to wy­gię­ty


Źródła:

SJP.pl

Kolebkowy

przy­miot­nik od: ko­leb­ka


Źródła:

SJP.pl

Kolebowy

→ ko­le­ba


Patrz:koleba

Źródła:

SJP.pl

Kolebusia

zdrob­nie­nie od: ko­leb­ka; ko­le­becz­ka


Źródła:

SJP.pl

Kolec

1. cien­ki, ostro za­koń­czo­ny wy­ro­stek na ło­dy­dze, pniu lub owo­cach;
2. twar­dy, ostro za­koń­czo­ny wy­ro­stek na po­wierzch­ni ciała niek­tó­rych zwie­rząt;
3. przed­miot lub jego część o wy­dłu­żo­nym, za­o­strzo­nym końcu


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) wy­dłu­żo­ny przed­miot lub część przed­mio­tu o za­o­strzo­nym, kłu­ją­cym końcu

 (1.2) bot. twar­dy, ostro za­koń­czo­ny wy­ro­stek na ło­dy­gach, owo­cach lub li­ściach ro­ślin

 (1.3) zool. twar­dy, ostry wy­ro­stek na po­wierzch­ni ciała niek­tó­rych zwie­rząt

 (1.4) sport. zob. kolce.


Kolec – ostro za­koń­czo­ny i zwy­kle sztyw­ny twór u ro­ślin lub zwie­rząt.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koleciny

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Ko­le­ty lub z nią zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Koleczkowo

Ko­lecz­ko­wo (do­dat­ko­wa nazwa w j. ka­szub. Kòleczkòwò) – wieś ka­szub­ska w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie wej­he­row­skim, w gmi­nie Sze­mud. Leży na obrze­żach Trój­miej­skie­go Parku Kra­jo­bra­zo­we­go przy dro­dze wo­je­wódz­kiej 218 i w pasie Wzgórz Chwa­szczyń­skich i nad Za­gór­ską Stru­gą. Ma sta­tus so­łect­wa.


Źródła:

Wikipedia

Koledż

col­le­ge;
1. szko­ła śred­nia lub jed­nost­ka or­ga­ni­za­cyj­na uni­wer­sy­te­tu w niek­tó­rych kra­jach an­glo­sa­skich;
2. fran­cu­ska szko­ła śred­nia lub wyż­sza


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) rzad. eduk. część uni­wer­sy­te­tu lub sa­mo­dziel­na szko­ła wyż­sza w kra­jach an­glo­sa­skich;

 (1.2) rzad. eduk. szko­ła kształ­cą­ca na­u­czy­cie­li ję­zy­ka an­giel­skie­go

 (1.3) rzad. bu­dy­nek, w któ­rym mie­ści się col­le­ge (1.1-2)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolega

to­wa­rzysz pracy, nauki, za­ba­wy; kum­pel, zna­jo­my, kom­pan, to­wa­rzysz


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) to­wa­rzysz pracy, nauki lub za­ba­wy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolegiacki

zwią­za­ny z ko­le­gia­tą


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z ko­le­gia­tą, od­no­szą­cy się do ko­le­gia­ty


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolegialnie

przy­słó­wek

 (1.1) z udzia­łem ko­le­gium, ze­spo­ło­wo


Źródła:

Wiktionary

Kolegialność

za­sa­da spra­wo­wa­nia okre­ślo­nej funk­cji przez co najm­niej dwie osoby


Ko­le­gial­ność (łac. "col­li­ge­re" – łą­czyć, gro­ma­dzić) – cecha struk­tur or­ga­ni­za­cji, oz­na­cza­ją­ca łącz­ne spra­wo­wa­nie wła­dzy przez wiele pod­mio­tów. Wy­stę­pu­je m.in. w ad­mi­ni­stra­cji pu­blicz­nej i (w innym zna­cze­niu) w Ko­ście­le ka­to­lic­kim.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kolegialny

1. opar­ty na współ­pra­cy grupy osób; ze­spo­ło­wy, zbio­ro­wy;
2. do­ty­czą­cy ko­le­gium


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) od­no­szą­cy się do ko­le­gium, ma­ją­cy zwią­zek z ko­le­gium

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (2.1) opar­ty na wspól­nym dzia­ła­niu grupy osób


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolegiat

daw­niej:
1. czło­nek ja­kie­goś ko­le­gium, np. rady uczel­ni;
2. uczeń, stu­dent w ko­le­gium, za­kła­dzie dy­dak­tycz­nym przy wyż­szej uczel­ni


Źródła:

SJP.pl

Kolegiata

ko­ściół nie­bę­dą­cy ka­te­drą z ka­pi­tu­łą ka­no­ni­ków


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) kośc. ar­chit. waż­niej­sza świą­ty­nia ka­to­lic­ka z włas­ną ka­pi­tu­łą ka­no­ni­ków;


Ko­le­gia­ta – ko­ściół nie­bę­dą­cy ka­te­drą, przy któ­rym ist­nie­je ka­pi­tu­ła ka­no­ni­ków, ery­go­wa­na przez pa­pie­ża na proś­bę lub za wie­dzą or­dy­na­riu­sza.

Wyż­szym rangą ko­ścio­łem wzglę­dem ko­le­gia­ty jest ar­chi­ko­le­gia­ta (ana­lo­gicz­nie jak ar­chi­ka­te­dra wzglę­dem ka­te­dry).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolegiatura

daw­niej:
1. sta­no­wi­sko, god­ność ko­le­gia­ta, człon­ka ze­spo­łu pro­fe­so­rów za­rzą­dza­ją­cych uczel­nią;
2. bu­dy­nek miesz­kal­ny dla stu­den­tów i pro­fe­so­rów; ko­le­gium, bursa


Źródła:

SJP.pl

Kolegium

col­le­gium;
1. grupa osób wspól­nie czymś za­rzą­dza­ją­cych, sta­no­wią­ca radę, wspól­nie pra­cu­ją­ca nad czymś;
2. ze­bra­nie grupy osób, na­ra­da ze­spo­łu;
3. szko­ła dla mło­dzie­ży z domów naj­czę­ściej szla­chec­kich, po­łą­czo­na z in­ter­na­tem (bursą, kon­wik­tem);
4. w śred­nio­wie­czu: za­kład zwią­za­ny z uni­wer­sy­te­tem; od XVI wieku okre­śle­nie sto­so­wa­ne do szkół śred­nich pro­wa­dzo­nych naj­czę­ściej przez za­kon­ni­ków (za­ko­ny pi­ja­rów, je­zu­i­tów) lub zgro­ma­dze­nie ka­no­ni­ków;
5. bu­dy­nek miesz­kal­ny (bursa) dla stu­den­tów i pro­fe­so­rów


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) grupa pra­cow­ni­ków ja­kiejś in­sty­tu­cji po­wo­ła­nych do oma­wia­nia lub roz­strzy­ga­nia ja­kichś spraw

 (1.2) kośc. ogół kar­dy­na­łów Ko­ścio­ła ka­to­lic­kie­go;

 (1.3) praw. (w Pol­sce w la­tach 1951-2001) po­za­są­do­wy organ orze­ka­ją­cy w spra­wach wy­kro­czeń;

 (1.4) eduk. szko­ła wyż­sza, w któ­rej po trzech la­tach nauki otrzy­mu­je się tytuł li­cen­cja­ta;

 (1.5) hist. eduk. w daw­nej Pol­sce: szko­ła śred­nia po­łą­czo­na z kon­wik­tem, przez­na­czo­na dla mło­dzie­ży szla­chec­kiej;

 (1.6) daw. eduk. bursa przy za­kła­dach na­u­ko­wych dla pro­fe­so­rów i stu­den­tów;

 (1.7) eduk. hist. wy­dział daw­nej szko­ły wyż­szej;

 (1.8) ar­chit. eduk. bu­dy­nek mie­szczą­cy ko­le­gium (1.4-8)

 (1.9) hist. w sta­ro­żyt­nym Rzy­mie: sto­wa­rzy­sze­nie pu­blicz­ne lub pry­wat­ne sku­pia­ją­ce ludzi jed­ne­go za­wo­du lub śro­do­wi­ska


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolego

to­wa­rzysz pracy, nauki, za­ba­wy; kum­pel, zna­jo­my, kom­pan, to­wa­rzysz


forma rze­czow­ni­ka.

 (1.1) W. lp. od: ko­le­ga


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolegować

za­da­wać się z kimś, przy­jaź­nić


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. brak)

 (1.1) daw. być czy­imś ko­le­gą; zob. ko­le­go­wać się.

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny ko­le­go­wać się (dk. za­ko­le­go­wać się)

 (2.1) po­zo­sta­wać z kimś w ko­le­żeń­skich sto­sun­kach


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolegówna

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) lwów. ko­le­żan­ka


Źródła:

Wiktionary

Koleina

1. wyż­ło­bie­nie, wgnie­ce­nie po­zo­sta­wio­ne na dro­dze, ziemi lub śnie­gu przez po­ja­zdy;
2. w prze­no­śni: utar­ty sche­mat, ru­ty­na


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ślad, wgłę­bie­nie po­zo­sta­wio­ne przez koła lub płozy po­ja­zdu;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koleinowy

przy­miot­nik od: ko­le­i­na


Źródła:

SJP.pl

Kolej

1. śro­dek tran­spor­tu osób i ła­dun­ków za poś­red­nict­wem po­ja­zdów po­ru­sza­ją­cych się po wyz­na­czo­nym torze ko­le­jo­wym;
2. na­stęp­stwo;
3. bieg wy­pad­ków, los


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) śro­dek tran­spor­tu lą­do­we­go wy­ty­czo­ny torem lub liną;

 (1.2) na­stęp­stwo zda­rzeń we­dług usta­lo­ne­go po­rząd­ku


Kolej (rów­nież kolej że­laz­na) – droga szy­no­wa wraz z przez­na­czo­ny­mi do ich ek­splo­a­ta­cji bu­dow­la­mi, urzą­dze­nia­mi oraz po­ru­sza­ją­cym się po tych dro­gach ta­bo­rem, słu­żą­ca do prze­wo­zu osób i rze­czy.

We­dług innej de­fi­ni­cji kolej oz­na­cza linię ko­mu­ni­ka­cyj­ną, zbu­do­wa­ną z szyn, wy­łącz­nie do użyt­ku przez po­ja­zdy szy­no­we.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolej.

skrót od: ko­lej­nict­wo


Źródła:

SJP.pl

Koleja

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) stpol. śrpol., także. gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski,Górny Śląsk,Spisz. ko­le­i­na

 (1.2) gw-pl|Ścien­ki,Bia­ło­ruś,Re­szel. kolej

 (1.3) stpol. ko­lej­ność


Źródła:

Wiktionary

Kolejarka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta pra­cu­ją­ca na kolei


Źródła:

Wiktionary

Kolejarski

przy­miot­nik od: ko­le­jarz


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy ko­le­ja­rzy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolejarz

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) kolej. pra­cow­nik kolei


Ko­le­jarz – pra­cow­nik za­trud­nio­ny w dzia­le go­spo­dar­ki zwią­za­nej z ko­lej­nict­wem.

Ty­po­we za­wo­dy ko­le­jar­skie wy­ma­ga­ją wie­dzy i umie­jęt­no­ści nie­zbęd­nych np. do pro­wa­dze­nia po­ja­zdów i in­ne­go sprzę­tu ru­cho­me­go, na­dzo­ro­wa­nia, kon­tro­li i ob­ser­wa­cji pracy ma­szyn i urzą­dzeń prze­my­sło­wych na miej­scu lub przy po­mo­cy zdal­ne­go ste­ro­wa­nia oraz do mon­to­wa­nia pro­duk­tów z kom­po­nen­tów we­dług ści­słych norm i metod.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Koleje

1. śro­dek tran­spor­tu osób i ła­dun­ków za poś­red­nict­wem po­ja­zdów po­ru­sza­ją­cych się po wyz­na­czo­nym torze ko­le­jo­wym;
2. na­stęp­stwo;
3. bieg wy­pad­ków, los


Źródła:

SJP.pl

Kolejeczka

zdrob­nie­nie od: ko­lej­ka


Źródła:

SJP.pl

Kolejka

1. kolej łą­czą­ca miej­sco­wo­ści pod­miej­skie;
2. po­ciąg lub wa­go­ny kolei pod­miej­skiej;
3. rząd ludzi cze­ka­ją­cych na coś;
4. ko­lej­ne miej­sce w ja­kiejś gru­pie;
5. po­tocz­nie: por­cja al­ko­ho­lu wy­pi­ja­ne­go w to­wa­rzy­stwie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) upo­rząd­ko­wa­na zbio­ro­wość ludzi cze­ka­ją­cych na coś;

 (1.2) miej­sce w upo­rząd­ko­wa­nej gru­pie ludzi, w sze­re­gu, w ko­lej­ce (1.1)

 (1.3) pot. por­cja al­ko­ho­lu wy­pi­ja­na z daną grupą osób

 (1.4) pot. lo­kal­ny śro­dek tran­spor­tu ob­słu­gi­wa­ny przez wa­go­ny, np. kolej pod­miej­ska, metro, ko­lej­ka gór­ska, ko­lej­ka li­no­wa, ko­lej­ka wą­sko­to­ro­wa

 (1.5) za­baw­ka bę­dą­ca mo­de­lem po­cią­gu lub zło­żo­na z wa­go­ni­ków

 (1.6) in­form. jedna ze struk­tur da­nych;

 (1.7) sport. seria me­czów w roz­gryw­kach li­go­wych;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolejkomat

au­to­mat do przy­dzie­la­nia nu­mer­ków ocze­ku­ją­cym w ko­lej­ce; nu­mer­ko­mat


Źródła:

SJP.pl

Kolejkowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) in­form. dzia­ła­nia wy­ko­ny­wa­ne przez sy­stem lub pro­gram w celu ob­słu­gi ko­lej­ki;


Ko­lej­ko­wa­nie (ang. "qu­e­u­ing") – ogół dzia­łań wy­ko­ny­wa­nych przez sy­stem ope­ra­cyj­ny lub opro­gra­mo­wa­nie użyt­ko­we, np. sy­stem tran­sak­cyj­ny w związ­ku z ob­słu­gą ko­le­jek.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kolejkować

1. wy­ko­ny­wać dzia­ła­nia zwią­za­ne z ob­słu­gą ko­le­jek;
2. usta­wiać się w ko­lej­ce przed ot­war­ciem obiek­tu


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) in­form. au­to­ma­tycz­nie sze­re­go­wać za­da­nia w ko­lej­kę, po­ten­cjal­nie na­da­jąc im prio­ry­tet

 (1.2) pot. neol. cze­kać prze­sad­nie długo w ko­lej­ce na po­pu­lar­ne wy­da­rze­nie, so­cja­li­zu­jąc się przy tym z in­ny­mi ocze­ku­ją­cy­mi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolejkowicz

po­tocz­nie:
1. czło­wiek sto­ją­cy w ko­lej­ce; ogon­ko­wicz;
2. daw­niej, rzad­ko: czło­wiek jeż­dżą­cy ko­lej­ką (zwła­szcza gór­ską)


Źródła:

SJP.pl

Kolejkowiczka

po­tocz­nie:
1. ko­bie­ta sto­ją­ca w ko­lej­ce do skle­pu;
2. daw­niej, rzad­ko: ko­bie­ta jeż­dżą­ca ko­lej­ką (zwła­szcza gór­ską)


Źródła:

SJP.pl

Kolejkowy

przy­miot­nik od: ko­lej­ka


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z ko­lej­ką, do­ty­czą­cy ko­lej­ki


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolejna

forma przy­miot­ni­ka.

 (1.1) ro­dzaj żeń­ski od: ko­lej­ny

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (2.1) stpol. toast


Źródła:

Wiktionary

Kolejnictwo

dział go­spo­dar­ki zaj­mu­ją­cy się tran­spor­tem i ko­mu­ni­ka­cją za poś­red­nict­wem kolei


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) dział go­spo­dar­ki zaj­mu­ją­cy się ko­mu­ni­ka­cją i tran­spor­tem za po­mo­cą kolei


Ko­lej­nict­wo – ogół za­gad­nień zwią­za­nych z ko­le­ją, a także gałąź go­spo­dar­ki obej­mu­ją­ca te za­gad­nie­nia.

W skład przed­się­biorstw ko­le­jo­wych mogą wcho­dzić różne służ­by zwią­za­ne z pracą kolei, jak np. służ­ba zdro­wia, służ­ba so­cjal­na, szkol­nict­wo, za­ple­cze tech­nicz­no-ba­daw­cze, jak też za­kła­dy pro­duk­cyj­ne i na­praw­cze. Obec­nie dąży się jed­nak do po­zo­sta­wie­nia w przed­się­bior­stwach ko­le­jo­wych tylko służb ści­śle zwią­za­nych z pracą prze­wo­zo­wą.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolejnie

daw­niej: ko­lej­no


Źródła:

SJP.pl

Kolejno

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) w ko­lej­no­ści, jeden za dru­gim


Źródła:

Wiktionary

Kolejność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) upo­rząd­ko­wa­nie poz­wa­la­ją­ce usta­lić dla do­wol­nych dwóch ele­men­tów pew­nej zbio­ro­wo­ści (haseł, czyn­no­ści, ludzi, itp.), który z nich jest wcze­śniej­szy, a który póź­niej­szy


Źródła:

Wiktionary

Kolejny

wy­stę­pu­ją­cy jeden po dru­gim; na­stęp­ny


przy­miot­nik

 (1.1) na­stęp­ny po tym, który jest teraz; przysz­ły


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolejorz

po­tocz­na nazwa klubu spor­to­we­go Lech Poz­nań


Źródła:

SJP.pl

Kolejowy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z ko­lej­nict­wem (ko­le­ją); taki, który do­ty­czy ko­lej­nict­wa, po­cią­gów


Źródła:

Wiktionary

Kolejówka

akcja par­ty­zanc­ka po­le­ga­ją­ca na ni­szcze­niu po­cią­gów i urzą­dzeń ko­le­jo­wych


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) środ. par­ty­zan­tów hist. dy­wer­syj­na akcja par­ty­zanc­ka po­le­ga­ją­ca na ni­szcze­niu po­cią­gów, urzą­dzeń ko­le­jo­wych itp.

 (1.2) środ. uczn. ocena do­sta­tecz­na z dwoma mi­nu­sa­mi

 (1.3) środ. po­li­cjan­tów akcja pe­ne­tra­cji ko­le­jo­wych szla­ków tran­zy­to­wych i in­fra­struk­tu­ry ko­le­jo­wej przy po­mo­cy po­wietrz­nych środ­ków tran­spor­tu

 (1.4) środ. pro­sty­tut­ka upra­wia­ją­ca nie­rząd w po­cią­gach lub na dwor­cach ko­le­jo­wych

 (1.5) środ. eduk. kolej. szko­ła śred­nia, która kształ­ci pra­cow­ni­ków kolei


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolek

1. drob­na ryba, po­spo­li­ty szkod­nik na­ryb­ku; cier­nik; kat
2. ostry ból w jamie brzusz­nej


Źródła:

SJP.pl

Kolekcja

zbiór przed­mio­tów jed­ne­go ro­dza­ju, gro­ma­dzo­nych przez kogoś ze wzglę­du na ich war­tość ar­ty­stycz­ną, na­u­ko­wą lub hi­sto­rycz­ną


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zbiór przed­mio­tów tego sa­me­go typu, gro­ma­dzo­nych zwy­kle z po­wo­du ich war­to­ści (ar­ty­stycz­nej, hi­sto­rycz­nej itp.)

 (1.2) ze­staw pro­jek­tów ja­kiejś firmy na dany sezon

 (1.3) in­form. obiekt mo­gą­cy prze­cho­wy­wać w okre­ślo­nej struk­tu­rze da­nych do­wol­ną licz­bę in­nych obiek­tów


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolekcjomania

na­mięt­ność zbie­ra­nia, ko­lek­cjo­no­wa­nia cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Kolekcjoner

osoba two­rzą­ca ko­lek­cję


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba, która coś ko­lek­cjo­nu­je; wła­ści­ciel ko­lek­cji


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolekcjonerka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta, która coś ko­lek­cjo­nu­je; wła­ści­ciel­ka ko­lek­cji


Ko­lek­cjo­ner­ka (fr. "La Col­lec­tion­ne­u­se") – fran­cu­ski ko­me­dio­dra­mat z 1967 roku w re­ży­se­rii Érica Roh­me­ra. Film jest czwar­tą czę­ścią (krę­co­ny jako trze­ci) cyklu fil­mo­we­go "Sześć opo­wie­ści mo­ral­nych".


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kolekcjonerski

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z ko­lek­cjo­ne­ra­mi, do­ty­czą­cy ko­lek­cjo­ne­rów, ko­lek­cjo­no­wa­nia; cha­rak­te­ry­stycz­ny dla ko­lek­cjo­ne­ra


Źródła:

Wiktionary

Kolekcjonerskość

→ ko­lek­cjo­ner­ski


Patrz:kolekcjonerski

Źródła:

SJP.pl

Kolekcjonerstwo

Ko­lek­cjo­ner­stwo (łac. "col­lec­tio" – zbiór) – gro­ma­dze­nie przed­mio­tów jed­ne­go ro­dza­ju w celu ut­wo­rze­nia spój­ne­go me­ry­to­rycz­nie zbio­ru (ko­lek­cji) o nie­wy­mier­nej war­to­ści (np. na­u­ko­wej, hi­sto­rycz­nej, ar­ty­stycz­nej, sen­ty­men­tal­nej). Czę­sto jako forma hobby.

Przy­kła­dy róż­nych form ko­lek­cjo­ner­stwa pod wzglę­dem te­ma­tycz­nym:


Źródła:

Wikipedia

Kolekcjonowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ko­lek­cjo­no­wać.


Źródła:

Wiktionary

Kolekcjonować

cza­sow­nik

 (1.1) zbie­rać przed­mio­ty two­rząc z nich ko­lek­cję


Źródła:

Wiktionary

Kolekcyjka

zdrob­nie­nie od: ko­lek­cja


Źródła:

SJP.pl

Kolekcyjny

→ ko­lek­cja


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z ko­lek­cją, do­ty­czą­cy ko­lek­cji


Patrz:kolekcja

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolekta

1. mod­lit­wa w ko­ście­le rzym­sko­ka­to­lic­kim od­ma­wia­na przed pier­wszym czy­ta­niem;
2. nadz­wy­czaj­na zbiór­ka pie­nię­dzy na cele okre­ślo­ne przez Ko­ściół


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) rel. jedna z mod­litw w ka­no­nie mszy świę­tej;

 (1.2) rel. zbiór­ka dat­ków pod­czas eu­cha­ry­stii;

 (1.3) rel. to, co zo­sta­ło ze­bra­ne pod­czas zbiór­ki w cza­sie mszy, ofia­ra pie­nięż­na;


Ko­lek­ta (łac. "col­lec­ta" – skład­ka, zbiór) – mod­lit­wa w li­tur­gii ko­ścio­łów chrze­ści­jań­skich, od­ma­wia­na przed pier­wszym czy­ta­niem w cza­sie mszy świę­tej lub na­bo­żeń­stwa i za­my­ka­ją­ca obrzę­dy wstęp­ne. Wy­ra­ża ona cha­rak­ter danej ce­le­bra­cji.

W Ko­ście­le rzym­sko­ka­to­lic­kim, w zwy­czaj­nej for­mie rytu rzym­skie­go, po skoń­cze­niu hymnu „Chwa­ła na wy­so­ko­ści Bogu"”" lub – je­że­li się go nie od­ma­wia – po akcie po­ku­ty i wez­wa­niach "Kyrie ele­i­son" (je­że­li nie zo­sta­ła wy­bra­na tro­po­wa­na trze­cia forma aktu po­ku­ty – „Panie, który […], zmi­łuj się nad nami"”"), ce­le­brans ze zło­żo­ny­mi rę­ka­mi mówi „Módl­my się”.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolektanea

zbiór wy­pi­sów z dzieł li­te­rac­kich lub na­u­ko­wych; col­lec­ta­nea


Źródła:

SJP.pl

Kolektarz

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zbiór mod­litw zwa­nych ko­lek­ta­mi


Źródła:

Wiktionary

Kolektiwum

w ję­zy­koz­naw­stwie: rze­czow­nik, li­czeb­nik lub za­i­mek wy­ra­ża­ją­cy po­ję­cie ja­kiejś zbio­ro­wo­ści, ale ma­ją­cy formę licz­by po­je­dyn­czej, np. pań­stwo (No­wa­ko­wie), sze­ścio­ro (stra­ża­ków), kil­ko­ro (ludzi); col­lec­ti­vum; rze­czow­nik, li­czeb­nik lub za­i­mek zbio­ro­wy


Źródła:

SJP.pl

Kolektomia

cał­ko­wi­te lub czę­ścio­we usu­nię­cie je­li­ta gru­be­go


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) med. czę­ścio­we lub cał­ko­wi­te chi­rur­gicz­ne usu­nię­cie je­li­ta gru­be­go;


Ko­lek­to­mia – czę­ścio­we lub cał­ko­wi­te (to­tal­ne) chi­rur­gicz­ne usu­nię­cie je­li­ta gru­be­go. Naj­czę­ściej wy­ko­ny­wa­na jest z po­wo­du no­wot­wo­ru zło­śli­we­go, wrzo­dzie­ją­ce­go za­pa­le­nia je­li­ta gru­be­go, po­li­po­wa­to­ści ro­dzin­nej.

Prok­to­ko­lek­to­mia to usu­nię­cie je­li­ta gru­be­go razem z od­byt­ni­cą. W niek­tó­rych przy­pad­kach można wy­ko­nać za­bieg z za­cho­wa­niem funk­cji od­by­tu (np. me­to­dą Du­ha­me­la lub Soave, sto­so­wa­ny­mi w le­cze­niu cho­ro­by Hirsch­sprun­ga), jed­nak naj­czę­ściej ko­niecz­ne jest wy­ko­na­nie ile­o­sto­mii.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolektor

daw­niej:
1. ko­lek­cjo­ner;
2. sprze­daw­ca losów lo­te­rii; wła­ści­ciel ko­lek­tu­ry;
3. osoba zbie­ra­ją­ca opła­ty, po­bor­ca


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) techn. mot. rura od­pro­wa­dza­ją­ca na zew­nątrz spa­li­ny zbie­ra­ne z rur wy­de­cho­wych po­szcze­gól­nych cy­lin­drów tło­ko­we­go sil­ni­ka spa­li­no­we­go;

 (1.2) techn. prze­wód lub kanał zbior­czy słu­żą­cy do prze­pły­wu cie­czy albo gazów

 (1.3) techn. ko­lek­tor sło­necz­ny;

 (1.4) chem. no­śnik

 (1.5) geol. skała z po­kła­da­mi ropy naf­to­wej lub gazu ziem­ne­go

 (1.6) techn. ob­szar tran­zy­sto­ra, także elek­tro­da do­pro­wa­dzo­na do tego ob­sza­ru

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) pra­cow­nik, ajent, wła­ści­ciel ko­lek­tu­ry

 (2.2) osoba zbie­ra­ją­ca opła­ty, skład­ki na okre­ślo­ny cel

 (2.3) daw. ko­lek­cjo­ner, zbie­racz z za­mi­ło­wa­nia


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolektorka

daw­niej:
1. ko­lek­cjo­ner­ka;
2. wła­ści­ciel­ka ko­lek­tu­ry; ko­bie­ta sprze­da­ją­ca losy lo­te­ryj­ne;
3. ko­bie­ta zbie­ra­ją­ca opła­ty


Źródła:

SJP.pl

Kolektorowy

przy­miot­nik od: ko­lek­tor


Źródła:

SJP.pl

Kolektorski

zwią­za­ny z ko­lek­to­rem lub ko­lek­tu­rą, sprze­da­żą ku­po­nów w grach licz­bo­wych lub losów lo­te­ryj­nych


Źródła:

SJP.pl

Kolektura

punkt sprze­da­ży ku­po­nów gier licz­bo­wych, losów na lo­te­rię itp.


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miej­sce sprze­da­ży losów lo­te­ryj­nych


Ko­lek­tu­ra (łac. "col­lec­tum" – ze­brać) – punkt sprze­da­ży i przyj­mo­wa­nia losów lub ku­po­nów lo­te­ryj­nych lub gier licz­bo­wych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolekturowy

→ ko­lek­tu­ra


Patrz:kolektura

Źródła:

SJP.pl

Kolektyw

1. ze­spół ludzi zwią­za­nych stałą wspól­ną pracą, dzia­łal­no­ścią, dą­że­nia­mi;
2. dal­sza (od stro­ny oka) so­czew­ka oku­la­ru w mi­kro­sko­pie lub lu­ne­cie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) książk. grupa osób zwią­za­nych wspól­ną pracą czy inną dzia­łal­no­ścią, ma­ją­cych ten sam cel

 (1.2) opt. dal­sza od oka so­czew­ka oku­la­ru w urzą­dze­niu op­tycz­nym, np. mi­kro­sko­pie


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolektywista

osoba uz­na­ją­ca pry­mat dobra zbio­ro­wo­ści nad in­te­re­sa­mi i po­trze­ba­mi in­dy­wi­du­al­ny­mi, w kwe­stiach eko­no­micz­nych zwo­len­nik ko­lek­ty­wi­za­cji środ­ków pro­duk­cji


Źródła:

SJP.pl

Kolektywistka

→ ko­lek­ty­wi­sta


Patrz:kolektywista

Źródła:

SJP.pl

Kolektywistycznie

→ ko­lek­ty­wi­stycz­ny


Patrz:kolektywistyczny

Źródła:

SJP.pl

Kolektywistyczny

→ ko­lek­ty­wizm


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z ko­lek­ty­wiz­mem, ko­lek­ty­wi­sta­mi, wła­ści­wy ko­lek­ty­wiz­mo­wi lub ko­lek­ty­wi­stom


Patrz:kolektywizm

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolektywizacja

pro­ces za­stę­po­wa­nia włas­no­ści in­dy­wi­du­al­nej (zwła­szcza ziemi i środ­ków pro­duk­cji rol­nej) róż­ny­mi for­ma­mi włas­no­ści zbio­ro­wej (pań­stwo­wej, spół­dziel­czej, itp.)


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) na­da­wa­nie cze­muś formy ko­lek­tyw­nej;


Ko­lek­ty­wi­za­cja – na­da­wa­nie formy zbio­ro­wej, czyli "ko­lek­tyw­nej", na przy­kład przeksz­tał­ca­nie in­dy­wi­du­al­nych go­spo­darstw rol­nych w spół­dziel­nie rol­ni­cze (zob. RSP, Koł­choz), warsz­ta­tów rze­mieśl­ni­czych w spół­dziel­nie pro­duk­cyj­ne itp.

Ko­lek­ty­wi­za­cja rol­nict­wa to przy­mu­so­we wstę­po­wa­nie rol­ni­ków do spół­dziel­ni, po­łą­czo­ne z pro­ce­sem łą­cze­nia grun­tów rol­nych we wspól­no­ty spół­dziel­cze.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolektywizacyjny

→ ko­lek­ty­wi­za­cja


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z ko­lek­ty­wi­za­cją, do­ty­czą­cy ko­lek­ty­wi­za­cji


Patrz:kolektywizacja

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolektywizm

1. w eko­no­mii: sy­stem za­rzą­dza­nia go­spo­dar­ką, opie­ra­ją­cy się na uspo­łecz­nio­nych, wspól­nych środ­kach pro­duk­cji;
2. w so­cjo­lo­gii: sta­no­wi­sko opie­ra­ją­ce się na kry­te­riach ho­li­stycz­nych, prze­ciw­sta­wia­ją­ce się in­dy­wi­du­a­liz­mo­wi


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) so­cjol. prze­ciw­sta­wia­ny in­dy­wi­du­a­liz­mo­wi po­gląd ak­cen­tu­ją­cy rolę wspól­not, grup i zbio­ro­wo­ści;


Ko­lek­ty­wizm – po­gląd trak­tu­ją­cy wspól­no­ty, grupy i zbio­ro­wo­ści jako ele­men­tar­ne


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolektywizowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ko­lek­ty­wi­zo­wać.


Źródła:

Wiktionary

Kolektywizować

za­stę­po­wać włas­ność in­dy­wi­du­al­ną (zwła­szcza ziemi i środ­ków pro­duk­cji rol­nej) róż­ny­mi for­ma­mi włas­no­ści zbio­ro­wej, np. pań­stwo­wą, spół­dziel­czą


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. sko­lek­ty­wi­zo­wać)

 (1.1) polit. lik­wi­do­wać in­dy­wi­du­al­ną włas­ność środ­ków pro­duk­cji (głów­nie go­spo­darstw rol­nych) i przeksz­tał­cać ją we włas­ność wspól­ną, za­rzą­dza­ną przez spół­dziel­nie lub przed­się­bior­stwa pań­stwo­we

 (1.2) polit. roln. or­ga­ni­zo­wać rol­ni­cze spół­dziel­nie pro­duk­cyj­ne; prze­pro­wa­dzać pro­ces ko­lek­ty­wi­za­cji rol­nict­wa

 (1.3) two­rzyć formy życia zbio­ro­we­go (ko­lek­tyw­ne­go), uspo­łecz­niać; pod­po­rząd­ko­wy­wać życie jed­nost­ki spo­łe­czeń­stwu zgod­nie z za­ło­że­nia­mi ide­o­lo­gicz­ny­mi

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny ko­lek­ty­wi­zo­wać się (dk. sko­lek­ty­wi­zo­wać się)

 (2.1) roln. o rol­nict­wie: ule­gać pro­ce­so­wi ko­lek­ty­wi­za­cji


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolektywnie

przy­słó­wek

 (1.1) zbio­ro­wo, ze­spo­ło­wo, wspól­nie


Źródła:

Wiktionary

Kolektywność

1. ze­spo­ło­wy cha­rak­ter cze­goś;
2. jed­ność, wspól­no­ta, in­te­gra­cja


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest ko­lek­tyw­ne; cecha tych, któ­rzy są ko­lek­tyw­ni


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolektywny

książ­ko­wo: od­no­szą­cy się do ko­lek­ty­wu, opar­ty na zbio­ro­wej pracy, wspól­nym dzia­ła­niu; ze­spo­ło­wy, zbio­ro­wy, wspól­ny


przy­miot­nik

 (1.1) zbio­ro­wy, ze­spo­ło­wy, wspól­ny; opar­ty na takim dzia­ła­niu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolemanit

mi­ne­rał z grupy bo­ra­nów


Źródła:

SJP.pl

Kolemczyce

Ko­lem­czy­ce – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, w po­wie­cie chełm­skim, w gmi­nie Do­ro­husk.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa chełm­skie­go.

Wieś wcho­dzi w skład so­łect­wa "La­de­ni­ska, Mo­ści­ska, Ko­lem­czy­ce". We­dług Na­ro­do­we­go Spisu Po­wszech­ne­go z roku 2011 wieś li­czy­ła 13 miesz­kań­ców i była najm­niej­szą co do licz­by lud­no­ści miej­sco­wo­ścią gminy.


Źródła:

Wikipedia

Kolenchyma

tkan­ka ro­ślin­na wzmac­nia­ją­ca, zbu­do­wa­na z ży­wych i ela­stycz­nych ko­mó­rek o zgru­bia­łych i niez­drew­nia­łych ścian­kach, zwięk­sza­ją­ca wy­trzy­ma­łość me­cha­nicz­ną ro­śli­ny; kol­len­chy­ma, zwar­ci­ca


Ko­len­chy­ma (zwar­ci­ca) – tkan­ka ro­ślin­na wzmac­nia­ją­ca zło­żo­na z ko­mó­rek ży­wych, ela­stycz­nych i wy­dłu­żo­nych, oto­czo­nych niez­drew­nia­łą ce­lu­lo­zo­wo-pek­ty­no­wą ścia­ną. Ko­mór­ki mogą za­wie­rać chlo­ro­pla­sty, cho­ciaż nie na­le­żą do tka­nek asy­mi­la­cyj­nych. W ścia­nie ko­mór­ko­wej wy­stę­pu­ją zwy­kle nie­rów­no­mier­ne zgru­bie­nia.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kolenda

naz­wi­sko


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) stpol. ko­lę­da


Ko­len­da ("Ko­lę­da") – pol­ski herb szla­chec­ki od­mia­na herbu Bełty.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolender

siew­na, po­spo­li­ta ro­śli­na jed­no­rocz­na, przy­pra­wo­wa i w mniej­szym stop­niu lecz­ni­cza, na­le­żą­ca do ro­dzi­ny se­le­ro­wa­tych; ko­len­dra


Źródła:

SJP.pl

Kolendowicz

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kolendra

1. siew­na, po­spo­li­ta ro­śli­na jed­no­rocz­na, przy­pra­wo­wa i w mniej­szym stop­niu lecz­ni­cza, na­le­żą­ca do ro­dzi­ny se­le­ro­wa­tych; ko­len­der;
2. przy­pra­wa z su­szo­nych owo­ców ro­śli­ny o tej samej naz­wie; ko­len­der


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) bot. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Co­rian­drum|L.|ref=tak., ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny se­le­ro­wa­tych, ma­ją­cych za­sto­so­wa­nie ku­li­nar­ne;

 (1.2) bot. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Co­rian­drum sa­ti­vum|L.|ref=tak., ga­tu­nek ro­śli­ny jed­no­rocz­nej z ro­dzi­ny se­le­ro­wa­tych;

 (1.3) bot. upraw­na ro­śli­na z ga­tun­ku ko­len­dry (1.2)

 (1.4) kulin. spoż. przy­pra­wa z su­szo­nych owo­ców lub liści ko­len­dry (1.3)

 (1.5) kulin. spoż. nać ko­len­dry (1.3)


Ko­len­dra ("Co­rian­drum" L.) – ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny se­le­ro­wa­tych. Obej­mu­je w za­leż­no­ści od uję­cia dwa lub trzy ga­tun­ki. Wy­stę­pu­ją one w po­łud­nio­wo-za­chod­niej Azji, gdzie rosną w su­chych, tra­wia­stych mu­ra­wach. W sta­nie świe­żym mają nie­przy­jem­ny za­pach okre­śla­ny jako przy­po­mi­na­ją­cy woń wy­dzie­la­ną przez plusk­wy.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolendrowy

przy­miot­nik od: ko­len­dra


Źródła:

SJP.pl

Koleniokształtne

rząd ryb z pod­gro­ma­dy spo­do­u­stych


Ko­le­nioksz­tałt­ne (Squ­a­li­for­mes) – rząd ryb chrzęst­nosz­kie­le­to­wych (Chon­dricht­hy­es) z na­drzę­du Squ­a­lo­morp­hi.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koleniowate

ro­dzi­na ryb chrzęst­nosz­kie­le­to­wych


Ko­le­nio­wa­te (Squ­a­li­dae) – ro­dzi­na ryb chrzęst­nosz­kie­le­to­wych z rzędu ko­le­nioksz­tałt­nych (Squ­a­li­for­mes), obej­mu­ją­ca ga­tun­ki głę­bo­ko­wod­ne i głę­bi­no­we.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koleniowaty

o ce­chach ko­le­nio­wa­tych (ro­dzi­na ryb)


Źródła:

SJP.pl

Koleopter

sa­mo­lot pio­no­we­go star­tu i lą­do­wa­nia, któ­re­go skrzy­dło ma kształt pier­ście­nia; co­le­op­ter; pier­ście­nio­płat


Źródła:

SJP.pl

Koleopterolog

zo­o­log ba­da­ją­cy chrzą­szcze


Ko­le­op­te­ro­log – na­u­ko­wiec, en­to­mo­log zaj­mu­ją­cy się ba­da­niem chrzą­szczy ("In­sec­ta: Co­le­op­te­ra"). Żar­go­no­wo wśród en­to­mo­lo­gów na­zy­wa­ny bywa "chrzą­szcza­rzem". W szer­szym ro­zu­mie­niu to także osoba in­te­re­su­ją­ca się (ama­tor­sko, hob­by­stycz­nie) tą grupą owa­dów, choć nie pro­wa­dzą­ca sa­mo­dziel­nie badań na­u­ko­wych.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koleopterologia

dział zo­o­lo­gii, nauka o chrzą­szczach


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zool. nauka o chrzą­szczach;


Ko­le­op­te­ro­lo­gia (gr. "ko­le­op­te­ros" – 'chrząszcz', "lógos" – 'mowa, słowo') – dział en­to­mo­lo­gii zaj­mu­ją­cy się ba­da­niem owa­dów z rzędu chrzą­szczy (In­sec­ta: Co­le­op­te­ra). Na­u­kow­cy zaj­mu­ją­cy się ba­da­nia­mi chrzą­szczy to ko­le­op­te­ro­lo­dzy.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koleoptyl

po­chew­ka li­ścio­wa ota­cza­ją­ca sto­żek wzro­stu i za­wiąz­ki pier­wszych liści w za­rod­ku traw i w kieł­ku­ją­cym pę­dzie


Ko­le­op­tyl – w za­rod­kach traw po­chew­ka wyksz­tał­ca­ją­ca się jako po­chwia­sta część li­ście­nia. Funk­cją ko­le­op­ty­lu jest osła­nia­nie me­ry­ste­mu wierz­choł­ko­we­go pędu i za­wiąz­ków pier­wszych liści. Pod­czas kieł­ko­wa­nia ziar­nia­ka ko­le­op­tyl ro­śnie przez pe­wien czas wraz z za­rod­kiem, osią­ga szyd­la­sty kształt i dłu­gość kilku cen­ty­me­trów, a na­stęp­nie zo­sta­je ro­zer­wa­ny przez roz­wi­ja­ją­ce się ko­lej­ne li­ście.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koleoryza

nie­wiel­ka po­chwa osła­nia­ją­ca ko­rzeń pier­wot­ny za­rod­ka traw


Ko­le­o­ry­za – po­chwa osła­nia­ją­ca ko­rzeń pier­wot­ny za­rod­ka traw. Praw­do­po­dob­nie jest two­rem sta­no­wią­cym przy­sto­so­wa­nie do roz­wo­ju za­rod­ka w na­sie­niu okry­tym zwy­kle szcząt­ko­wą łu­pi­ną na­sien­ną i usy­tu­o­wa­nym na skra­ju na­sie­nia wy­peł­nio­ne­go poza tym biel­mem.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kolepka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|księ­stwo ło­wic­kie. ko­ły­ska


Źródła:

Wiktionary

Kolera

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) stpol. żółć


Źródła:

Wiktionary

Kolesiostwo

pot. wza­jem­ne po­pie­ra­nie się ludzi po­wią­za­nych ze sobą za­ży­ło­ścią, ja­ki­miś ukła­da­mi w celu osią­gnię­cia pew­nych ko­rzy­ści, naj­czę­ściej zdo­by­wa­nych w spo­sób nie­ucz­ci­wy


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) pejor. po­pie­ra­nie ko­le­gów w wy­bo­rze na sta­no­wi­ska;


Ko­le­sio­stwo – po­tocz­ne, pe­jo­ra­tyw­ne okre­śle­nie umoż­li­wia­nia otrzy­my­wa­nia sta­no­wisk i in­nych przy­wi­le­jów oso­bom, z któ­ry­mi łączą kogoś sto­sun­ki ko­le­żeń­skie, a sze­rzej: fa­wo­ry­zo­wa­nia osób po­zo­sta­ją­cych w re­la­cjach ko­le­żeń­skich lub to­wa­rzy­skich przy ob­sa­dza­niu sta­no­wisk, przyz­na­wa­niu kon­trak­tów albo in­nych ko­rzy­ści, z po­mi­nię­ciem kry­te­riów me­ry­to­rycz­nych, nie­kie­dy w za­mian za oso­bi­stą lo­jal­ność osoby fa­wo­ry­zo­wa­nej.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolesiowaty

wy­ka­zu­ją­cy cechy ty­po­we dla ko­le­gi, kom­pa­na


Źródła:

SJP.pl

Kolesiowski

→ koleś; ko­le­sio­wy


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) pejor. do­ty­czą­cy ko­le­sio­stwa, zwią­za­ny z ko­le­sio­stwem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolesiowy

→ koleś; ko­le­siow­ski


Źródła:

SJP.pl

Kolesiówa

ko­le­siów­ka; po­tocz­nie:
1. ko­le­żan­ka, kom­pan­ka;
2. bli­żej niez­na­na ko­bie­ta; go­śció­wa, babka, fa­cet­ka


Źródła:

SJP.pl

Kolesiówka

ko­le­sió­wa; po­tocz­nie:
1. ko­le­żan­ka, kom­pan­ka;
2. bli­żej niez­na­na ko­bie­ta; go­śció­wa, babka, fa­cet­ka


Źródła:

SJP.pl

Kolesowiec

w ZSRR i in­nych kra­jach so­cja­li­stycz­nych: przo­dow­nik pracy w rol­nict­wie


Źródła:

SJP.pl

Kolesz

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) daw. zool. krab z ro­dza­ju nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Li­bi­nia|ref=tak.

forma cza­sow­ni­ka.

 (2.1) daw. forma 2. os. lp. ter. od: kłuć


Źródła:

Wiktionary

Kolet

1. kurt­ka no­szo­na nieg­dyś przez żoł­nie­rzy w woj­sku pol­skim;
2. ostra koń­ców­ka u spodu osz­li­fo­wa­ne­go dia­men­tu lub in­ne­go ka­mie­nia szla­chet­ne­go


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) hist. wojsk. kurt­ka żoł­nier­ska z sukna lub skóry ło­sio­wej

 (1.2) hist. ro­dzaj wy­wi­ja­ne­go koł­nie­rza w daw­nych stro­jach


Kolet (fr. "col­let" – koł­nierz) – ro­dzaj skó­rza­ne­go ubio­ru woj­sko­we­go ze skóry ło­sio­wej, je­le­niej lub wo­ło­wej, w po­wszech­nym użyt­ku od czasu wojny trzy­dzie­sto­let­niej, w XVIII-XIX wieku za­stą­pio­ny ubio­rem su­kien­nym.

Był dłu­gim kaf­ta­nem lub pła­szczem z dłu­gi­mi rę­ka­wa­mi (lub bez), roz­sze­rza­nym w czę­ści dol­nej.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koleta

1. kurt­ka no­szo­na nieg­dyś przez żoł­nie­rzy w woj­sku pol­skim;
2. ostra koń­ców­ka u spodu osz­li­fo­wa­ne­go dia­men­tu lub in­ne­go ka­mie­nia szla­chet­ne­go


Ko­le­ta ( Co­le­ta, Co­let­te) – pier­wot­nie zdrob­nia­ła forma imie­nia Ni­ko­le­ta, pow­sta­łe­go od Ni­ko­li, żeń­skie­go od­po­wied­ni­ka Mi­ko­ła­ja. Ko­le­ta jest imie­niem zna­nym w Pol­sce, dzię­ki funk­cjo­nu­ją­ce­mu za­ko­no­wi żeń­skie­mu.

W Pol­sce imię rzad­kie. W dru­giej po­ło­wie XIX wieku nieco roz­po­wszech­nio­ne było na pół­wy­spie hel­skim.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koletka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) rel. za­kon­ni­ca ze zgro­ma­dze­nia św. Ko­le­ty


Źródła:

Wiktionary

Koleus

ro­śli­na z ro­dzi­ny war­go­wych wy­stę­pu­ją­ca w Afry­ce i w Azji, upra­wia­na dla wie­lo­barw­nych liści; pa­czu­la; po­krzy­wa ame­ry­kań­ska


Ko­le­us, po­chwiat­ka ("Co­le­us") – ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny jas­no­to­wa­tych. Obej­mu­je ok. 300 ga­tun­ków. Wy­stę­pu­ją one w stre­fie tro­pi­kal­nej i sub­tro­pi­kal­nej Afry­ki, Azji, Au­stra­lii i Oce­a­nii.

Do ro­dza­ju na­le­ży sze­reg ro­ślin użyt­ko­wych. Po­pu­lar­ną ro­śli­ną ozdob­ną, w stre­fach umiar­ko­wa­nych upra­wia­ną jako do­nicz­ko­wa, jest ko­le­us Blu­me­go "C.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koleń

ga­tu­nek re­ki­na, jego mięso jest ja­dal­ne


Źródła:

SJP.pl

Koleś

ko­leż­ka, ziom, zio­mal, zio­mek, zio­muś; po­tocz­nie:
1. ko­le­ga, kom­pan;
2. osoba bli­żej niez­na­na; gość, kolo


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) zgrub. od: ko­le­ga

 (1.2) pot. męż­czyz­na, bli­żej nie­o­kre­ślo­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koleśnica

część przed­nia kon­ne­go pługa ko­le­śne­go, dwu­ko­ło­wy wózek re­gu­lu­ją­cy głę­bo­kość orki


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pług umie­szczo­ny na dwóch ko­łach


Ko­le­śni­ca (inna nazwy; ko­le­śnie, przo­dek pługa) – dwu­ko­ło­wy wózek z ka­błą­kiem z po­przecz­ką o re­gu­lo­wa­nej wy­so­ko­ści wy­po­sa­żo­ną w sio­deł­ko na któ­rym wspie­ra się grzą­dziel pługa, radła, wy­o­ry­wa­cza bu­ra­ków, i in­nych tego typu na­rzę­dzi. Ko­le­śni­ca wy­po­sa­żo­na też jest w za­cze­py łań­cu­cho­we cią­gną­ce na­rzę­dzie oraz krót­ki dy­szel z ha­kiem do za­cze­pie­nia uprzę­ży konia cią­gną­ce­go pług.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koleśnik

naz­wi­sko


Ko­le­śnik – osada w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie szcze­ci­nec­kim, w gmi­nie Biały Bór.

W la­tach 1975–1998 wieś na­le­ża­ła do woj. ko­sza­liń­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koleśno

przy­słó­wek

 (1.1) daw. (np. jadąc do­kądś) po­ja­zdem ko­ło­wym


Źródła:

Wiktionary

Koleśność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) daw. po­sia­da­nie kół


Źródła:

Wiktionary

Koleśny

1. prze­sta­rza­łe: do­ty­czą­cy po­ja­zdu po­ru­sza­ją­ce­go się na ko­łach; ko­ło­wy;
2. pług ko­le­śny - pług konny skła­da­ją­cy się z wła­ści­we­go pługa i z ko­le­śni­cy, dwu­ko­ło­we­go wózka re­gu­lu­ją­ce­go głę­bo­kość orki


Źródła:

SJP.pl

Koleżaneczka

zdrob­nie­nie od: ko­le­żan­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. zdrobn. od: ko­le­żan­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koleżanka

to­wa­rzysz­ka w szko­le lub w pracy


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) to­wa­rzysz­ka nauki lub za­ba­wy

 (1.2) to­wa­rzysz­ka pracy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koleżankować

ina­czej ko­le­go­wać się z drugą osobą


Źródła:

SJP.pl

Koleżeński

do­ty­czą­cy ko­le­gi; przy­ja­ciel­ski, życz­li­wy, uczyn­ny


przy­miot­nik

 (1.1) przy­ja­ciel­ski, życz­li­wy i uczyn­ny

 (1.2) do­ty­czą­cy ko­le­gi, ko­le­żan­ki lub ko­le­żeń­stwa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koleżeńsko

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób ko­le­żeń­ski


Źródła:

Wiktionary

Koleżeńskość

→ ko­le­żeń­ski


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest ko­le­żeń­skie; cecha tych, któ­rzy są ko­le­żeń­scy


Patrz:koleżeński

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koleżeństwo

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) przy­jaz­ne za­cho­wa­nie i sym­pa­tia oka­zy­wa­ne ko­le­gom i ko­le­żan­kom

 (1.2) ogół ko­le­gów i ko­le­ża­nek


Źródła:

Wiktionary

Koleżka

koleś, ziom, zio­mal, zio­mek, zio­muś; po­tocz­nie:
1. ko­le­ga, kom­pan;
2. osoba bli­żej niez­na­na; gość, kolo


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pot. ko­le­ga, zwła­szcza bli­ski


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koleżko

koleś, ziom, zio­mal, zio­mek, zio­muś; po­tocz­nie:
1. ko­le­ga, kom­pan;
2. osoba bli­żej niez­na­na; gość, kolo


Źródła:

SJP.pl

Kolia

na­szyj­nik ko­bie­ty, ozdo­bio­ny dro­gi­mi klej­no­ta­mi


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) na­szyj­nik ze szla­chet­nych ka­mie­ni lub ich imi­ta­cji uło­żo­nych w bo­ga­tą, de­ko­ra­cyj­ną kom­po­zy­cję

 (1.2) techn. dwu­czę­ścio­wy, me­ta­lo­wy pier­ścień mo­cu­ją­cy ele­men­ty kon­struk­cji, wią­żą­cy rury itp.


Kolia – miej­sco­wość w Wal­lis i Fu­tu­nie (zbio­ro­wość za­mor­ska Fran­cji), po­ło­żo­na na wy­spie Fu­tu­na, w okrę­gu Alo. We­dług spisu po­wszech­ne­go z 2018 roku, li­czy­ła 254 miesz­kań­ców.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koliba

miej­sce schro­nie­nia w gó­rach, zwła­szcza sza­łas pa­ster­ski; ko­le­ba


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) etn. gw-pl|Bu­ko­wi­na, Za­ko­pa­ne. sza­łas sta­no­wią­cy schro­nie­nie w gó­rach

 (1.2) gw-pl|Bu­ko­wi­na. szopa przez­na­czo­na dla cho­rych owiec


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koliber

najm­niej­szy ptak na świe­cie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) ornit. barw­nie upie­rzo­ny i ży­wią­cy się nek­ta­rem najm­niej­szy z pta­ków;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koliberek

zdrob­nie­nie od: ko­li­ber


Źródła:

SJP.pl

Kolibki

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. adm. osied­le w po­łud­nio­wo-wschod­niej czę­ści Gdyni;


Ko­lib­ki (kaszb. " Kòlibczi", niem. "Ko­lieb­ken") – osied­le w Gdyni, w dziel­ni­cy Or­ło­wo po­ło­żo­ne nad po­to­kiem Ko­lib­kow­skim. Ob­szar osied­la obej­mu­je po­łud­nio­wą część dziel­ni­cy Or­ło­wo i znaj­du­je się bez­poś­red­nio nad Mo­rzem Bał­tyc­kim gra­ni­cząc od po­łud­nia z So­po­tem (gra­ni­ca na rzece Swe­li­na).


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kolibr

daw­niej: ko­li­ber


Źródła:

SJP.pl

Kolibrowate

ro­dzi­na pta­ków z rzędu krót­ko­no­gich


Ko­li­bro­wa­te (Tro­chi­li­dae) – ro­dzi­na pta­ków z rzędu krót­ko­no­gich (Apo­di­for­mes), a we­dług tak­so­no­mii Si­ble­ya-Ahl­qu­i­sta two­rzą­ca osob­ny rząd Tro­chi­li­for­mes. Obej­mu­je ga­tun­ki lą­do­we, za­miesz­ku­ją­ce Ame­ry­kę, głów­nie w stre­fie mię­dzyz­wrot­ni­ko­wej.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kolibrowaty

o ce­chach ko­li­bro­wa­tych (ro­dzi­na pta­ków)


Źródła:

SJP.pl

Kolibło

ko­li­bło egip­skie - drze­wo ros­ną­ce w Afry­ce i Azji Za­chod­niej, o róż­no­rod­nych za­sto­so­wa­niach


Ko­li­bło ("Ba­la­ni­tes" De­li­le) – ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny pa­ro­li­sto­wa­tych ("Zy­gop­hyl­la­ce­ae"). Obej­mu­je 9 ga­tun­ków. Wszyst­kie rosną w Afry­ce (za­sięg ro­dza­ju obej­mu­je nie­mal cały jej ob­szar bez Tu­nez­ji i Afry­ki Po­łud­nio­wej), dwa ga­tun­ki rosną poza tym także w Azji po­łud­nio­wo-za­chod­niej oraz w In­diach i Mjan­mie.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kolibłowate

ro­dzi­na ro­ślin okry­to­za­ląż­ko­wych z kladu dwu­li­ścien­nych wła­ści­wych; Ba­la­ni­ta­ce­ae


Źródła:

SJP.pl

Kolibłowaty

o ce­chach ko­li­bło­wa­tych (ro­dzi­na ro­ślin)


Źródła:

SJP.pl

Kolidar

la­se­ro­wy przy­rząd do po­mia­ru od­le­gło­ści; co­li­dar; dal­mierz la­se­ro­wy


rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) przest. dal­mierz la­se­ro­wy


Ko­li­dar – dal­mierz la­se­ro­wy, któ­re­go źró­dłem pro­mie­nio­wa­nia jest laser im­pul­so­wy. Służy głów­nie do wy­kry­wa­nia i lo­ka­li­za­cji obiek­tów znaj­du­ją­cych się w prze­strze­ni kos­micz­nej lub po­mia­rów od­le­gło­ści mię­dzy dwoma stat­ka­mi kos­micz­ny­mi.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolidowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ko­li­do­wać.


Źródła:

Wiktionary

Kolidować

1. być w sprzecz­no­ści z czymś, nie zga­dzać się z czymś;
2. przesz­ka­dzać w zro­bie­niu cze­goś, być przesz­ko­dą


cza­sow­nik

 (1.1) być w sprzecz­no­ści, wy­klu­czać się, stać w kon­flik­cie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koligacenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ko­li­ga­cić.


Źródła:

Wiktionary

Koligacić

książ­ko­wo: łą­czyć w związ­ki ro­dzin­ne (po­kre­wień­stwo lub po­wi­no­wact­wo) po­przez mał­żeń­stwo


cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny (dk. sko­li­ga­cić)

 (1.1) spo­wi­no­wa­cać


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koligacja

1. książ­ko­wo: zwią­zek ro­dzin­ny opar­ty na po­kre­wień­stwie lub po­wi­no­wact­wie; pa­ran­te­la;
2. prze­no­śnie: bycie po­dob­nym do kogoś lub cze­goś pod ja­kimś wzglę­dem, po­zo­sta­wia­nie w bli­skim związ­ku z kimś lub z czymś; po­kre­wień­stwo, fi­lia­cja, po­bra­tym­stwo, bli­skość


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) po­kre­wień­stwo, po­wi­no­wact­wo


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koligacyjny

→ ko­li­ga­cja


Patrz:koligacja

Źródła:

SJP.pl

Koligat

daw­niej:
1. osoba bę­dą­ca w sto­sun­ku ro­dzin­nym z krew­ny­mi współ­mał­żon­ka, ale nie­po­wią­za­na z nimi wię­za­mi krwi; po­wi­no­wa­ty;
2. czło­wiek, któ­re­go łączą z kimś związ­ki po­kre­wień­stwa, który na­le­ży z kimś do jed­nej ro­dzi­ny; krew­niak, krew­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) przest. męż­czyz­na żo­na­ty z czy­jąś krew­ną


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koligatka

→ ko­li­gat


Patrz:koligat

Źródła:

SJP.pl

Koligować

daw­niej: być z kimś spo­krew­nio­nym, spo­wi­no­wa­co­nym


Źródła:

SJP.pl

Kolimacja

sku­pia­nie świa­tła w wąską wiąz­kę rów­no­le­głych pro­mie­ni


Zo­bacz też: Ko­li­ma­cja (ge­o­dez­ja).

Ko­li­ma­cja – przet­wa­rza­nie ro­zbież­nych wią­zek pro­mie­nio­wa­nia na wiąz­ki rów­no­le­głe, w celu uzy­ska­nia świa­tła sko­li­mo­wa­ne­go. W op­ty­ce ko­li­ma­cji do­ko­nu­je się za po­mo­cą spe­cjal­ne­go przy­rzą­du op­tycz­ne­go, zwa­ne­go ko­li­ma­to­rem. Ko­li­ma­tor sta­no­wi zwy­kle część skła­do­wą in­ne­go przy­rzą­du op­tycz­ne­go (np. spek­tro­gra­fu lub spek­tro­me­tru). Skła­da się z dwóch za­sad­ni­czych czę­ści:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kolimacyjny

do­ty­czą­cy ko­li­ma­cji


Źródła:

SJP.pl

Kolimator

przy­rząd op­tycz­ny słu­żą­cy do otrzy­my­wa­nia rów­no­le­głych wią­zek pro­mie­ni świetl­nych, sto­so­wa­ny np. w spek­tro­gra­fie, spek­tro­me­trze


Ko­li­ma­tor – przy­rząd przet­wa­rza­ją­cy pa­da­ją­ce świa­tło lub stru­mień czą­stek w rów­no­le­głą wiąz­kę (sko­li­mo­wa­ną) lub w wiąz­kę o okre­ślo­nej zbież­no­ści. Pa­da­ją­cy stru­mień może być ro­zbież­ny, zbież­ny bądź może nie mieć usta­lo­nej zbież­no­ści. Ko­li­ma­tor jest zwy­kle czę­ścią skła­do­wą więk­szych przy­rzą­dów.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kolimatorowy

→ ko­li­ma­tor


Patrz:kolimator

Źródła:

SJP.pl

Kolimować

usta­wiać urzą­dze­nie (np. te­le­skop, lor­net­kę), aby od­po­wied­nio przet­wa­rza­ło wiąz­kę świa­tła w wiąz­kę rów­no­le­głą


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. sko­li­mo­wać)

 (1.1) fiz. czy­nić wiąz­kę świa­tła rów­no­le­głą lub usta­wiać urzą­dze­nie wyt­wa­rza­ją­ce ją tak, by two­rzy­ło wiąz­kę rów­no­le­głą


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolin

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Kolineacja

Ko­li­ne­a­cja – wza­jem­nie jed­noz­nacz­ne przeksz­tał­ce­nie ge­o­me­trycz­ne prze­strze­ni ge­o­me­trycz­nej, np. eu­kli­de­so­wej, afi­nicz­nej, li­nio­wej, rzu­to­wej (skoń­czo­ne­go wy­mia­ru), na sie­bie odw­zo­ro­wu­ją­ce pro­ste w pro­ste, tj. za­cho­wu­ją­ce współ­li­nio­wość punk­tów.

Przy­kła­da­mi w ge­o­me­trii eu­kli­de­so­wej są:


Źródła:

Wikipedia

Kolineacyjny

→ ko­li­ne­a­cja


Patrz:kolineacja

Źródła:

SJP.pl

Kolinearność

w ma­te­ma­ty­ce: upo­rząd­ko­wa­nie we­dług tej samej pro­stej; współ­li­nio­wość


Źródła:

SJP.pl

Kolinearny

współ­li­nio­wy


przy­miot­nik

 (1.1) zob. współ­li­nio­wy.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolisko

1. zgru­bie­nie od: koło;
2. coś ota­cza­ją­ce­go do­o­ko­ła; krąg, okrąg


Źródła:

SJP.pl

Kolisty

ma­ją­cy kształt koła, przy­po­mi­na­ją­cy koło; okrą­gły, pół­krą­gły


przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy kształt koła lub zbli­żo­ny do koła


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koliszczyzna

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) hist. wy­stą­pie­nie ru­skie­go chłop­stwa pań­szczyź­nia­ne­go na Ukra­i­nie Pra­wo­brzeż­nej w 1768;


Ko­li­szczyz­na lub ko­liw­szczyz­na (ukr. Коліївщина) – pow­sta­nie chłop­skie pod przy­wództ­wem Mak­sy­ma Że­leź­nia­ka i Iwana Gonty skie­ro­wa­ne głów­nie prze­ciw szlach­cie pol­skiej oraz lud­no­ści ży­dow­skiej i du­cho­wień­stwu. Trwa­ło od czerw­ca do lipca 1768 na Ukra­i­nie Pra­wo­brzeż­nej i prze­ja­wia­ło się ma­so­wy­mi mor­der­stwa­mi Po­la­ków, Żydów i du­cho­wień­stwa rzym­sko­ka­to­lic­kie­go i unic­kie­go, z któ­rych to po­gro­mów naj­więk­sze roz­mia­ry osią­gnę­ła rzeź hu­mań­ska.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Koliszek

owad z rzędu plusk­wia­ków rów­nos­krzy­dłych, szkod­nik drzew owo­co­wych i wa­rzyw


Źródła:

SJP.pl

Koliszewo

Ko­li­sze­wo – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie płoń­skim, w gmi­nie So­cho­cin.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa cie­cha­now­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Koliszki

na­dro­dzi­na owa­dów z rzędu plusk­wia­ków; mio­dów­ki, psyl­le


Źródła:

SJP.pl

Koliwszczyzna

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) hist. zob. ko­li­szczyz­na.


Źródła:

Wiktionary

Kolizja

1. zbieg niez­god­nych lub sprzecz­nych ze sobą oko­licz­no­ści, in­te­re­sów, zasad, prze­pi­sów itp.; sprzecz­ność;
2. zde­rze­nie się po­ja­zdów bę­dą­cych w ruchu


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) wy­pa­dek sa­mo­cho­do­wy; zde­rze­nie, stłucz­ka


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolizyjnoprawny

przy­miot­nik

 (1.1) przym. od ko­liz­ja praw­na


Źródła:

Wiktionary

Kolizyjność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest ko­li­zyj­ne


Źródła:

Wiktionary

Kolizyjny

przy­miot­nik od: ko­liz­ja


Źródła:

SJP.pl

Koliński

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koliściakowate

o ce­chach ko­li­ścia­ko­wa­tych (ro­dzi­na pa­ją­ków)


Źródła:

SJP.pl

Koliściakowaty

o ce­chach ko­li­ścia­ko­wa­tych (ro­dzi­na pa­ją­ków)


Źródła:

SJP.pl

Kolka

1. drob­na ryba, po­spo­li­ty szkod­nik na­ryb­ku; cier­nik; kat
2. ostry ból w jamie brzusz­nej


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) med. silne, na­pa­do­we bóle w jamie brzusz­nej

 (1.2) med. kłu­cie w boku

 (1.3) bot. kłu­ją­cy wy­ro­stek ro­ślin­ny

 (1.4) icht. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Ga­ste­ro­ste­us acu­le­a­tus|Lin­na­e­us|ref=tak., drob­na ryba z ro­dzi­ny cier­ni­ko­wa­tych

 (1.5) slang. młodz. coca-cola


Kolka – napad ostrych bólów spo­wo­do­wa­ny prze­rzy­na­niem się ka­mie­nia przez wąski prze­wód lub moc­nym skur­czem mię­śniów­ki jelit w za­tru­ciach lub ostrych za­ka­że­niach po­kar­mo­wych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolkata

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w del­cie Gan­ge­su w pół­noc­no-wschod­nich In­diach, sto­li­ca stanu Ben­gal Za­chod­ni;


Kol­ka­ta lub Kal­ku­ta (hindi कोलकाता, trl. "Kolkātā", trb. "Kol­ka­ta"; ben­ga­li: কলকাতা, trl. "Kolkatā", trb. "Kol­ka­ta" Kol­ka­ta; do 2001 r. hindi कलकत्ता, trl. "Kalkattā", trb. "Kal­kat­ta"; ang. Cal­cut­ta) – mia­sto w In­diach, w del­cie Gan­ge­su, sto­li­ca stanu Ben­gal Za­chod­ni, trze­cia aglo­me­ra­cja w kraju li­czą­ca około 15 mi­lio­nów miesz­kań­ców.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kolki

suche igli­wie


Kolki – gaun wikas sa­mi­ti w za­chod­niej czę­ści Ne­pa­lu w stre­fie Gan­da­ki w dy­stryk­cie Lam­jung. We­dług ne­pal­skie­go spisu po­wszech­ne­go z 2001 roku li­czył on 401 go­spo­darstw do­mo­wych i 2165 miesz­kań­ców (1131 ko­biet i 1034 męż­czyzn).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kolkotar

tle­nek że­la­za otrzy­my­wa­ny przy wy­ro­bie kwasu siar­ko­we­go, uży­wa­ny jako czer­wo­na farba ma­lar­ska


Źródła:

SJP.pl

Kolkowy

przy­miot­nik od: kolka (w zna­cze­niu: ostry ból w jamie brzusz­nej), np. ból kol­ko­wy


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy kolki


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolkwicja

ro­śli­na z ro­dzi­ny prze­wiert­nio­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Kollagen

[czy­taj: ko­la­gen] ko­la­gen;
1. biał­ko pro­ste bę­dą­ce głów­nym skład­ni­kiem tkan­ki łącz­nej, od­gry­wa­ją­ce ważną rolę w bu­do­wie ciał krę­gow­ców, wy­stę­pu­ją­ce m.in. w sub­stan­cji mię­dzy­ko­mór­ko­wej tkan­ki kost­nej i chrzęst­nej;
2. sub­stan­cja pro­te­i­no­wa do pro­duk­cji kos­me­ty­ków i że­la­ty­ny


Źródła:

SJP.pl

Kollaps

gwał­tow­ny spa­dek ci­śnie­nia krwi; ko­laps; za­paść


Kol­laps – de­biu­tanc­ki album stu­dyj­ny ze­spo­łu Einstürzende Ne­u­ba­u­ten, wy­da­ny 5 paź­dzier­ni­ka 1981 roku na­kła­dem wyt­wór­ni ZickZack.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kollenchyma

[czy­taj: ko­len­chy­ma] tkan­ka ro­ślin­na wzmac­nia­ją­ca, zbu­do­wa­na z ży­wych i ela­stycz­nych ko­mó­rek o zgru­bia­łych i niez­drew­nia­łych ścian­kach, zwięk­sza­ją­ca wy­trzy­ma­łość me­cha­nicz­ną ro­śli­ny; ko­len­chy­ma, zwar­ci­ca


Źródła:

SJP.pl

Kollomia

ro­śli­na z ro­dzi­ny flok­sów, ho­do­wa­na jako ro­śli­na ozdob­na


Kol­lo­mia ("Col­lo­mia" Nutt.) – ro­dzaj ro­ślin na­le­żą­cy do ro­dzi­ny wie­lo­si­ło­wa­tych ("Po­le­mo­nia­ce­ae"). Obej­mu­je 15 ga­tun­ków wy­stę­pu­ją­cych na kon­ty­nen­tach ame­ry­kań­skich, głów­nie w za­chod­niej czę­ści Ame­ry­ki Pół­noc­nej (w Ka­li­for­nii 8 ga­tun­ków) oraz w po­łud­nio­wej czę­ści Ame­ry­ki Po­łud­nio­wej (kilka ga­tun­ków w Chile).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kolmarski

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Col­ma­rem, do­ty­czą­cy Col­ma­ru (daw. Kol­ma­ru)


Źródła:

Wiktionary

Kolmatacja

1. na­tu­ral­ne lub sztucz­ne za­peł­nia­nie porów w osa­dach (głów­nie pia­szczy­stych) ma­te­ria­łem ila­stym nie­sio­nym przez prze­są­cza­ją­cą się wodę;
2. sztucz­ne pod­no­sze­nie po­zio­mu grun­tu sto­so­wa­ne w me­lio­ra­cji; na­mu­la­nie, za­mu­la­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) me­lior. spo­sób sztucz­ne­go pod­no­sze­nia po­zio­mu grun­tu przez wy­ko­rzy­sta­nie osa­dza­ją­cych się na­mu­łów nie­sio­nych przez wodę

 (1.2) hy­drol. za­peł­nia­nie porów drob­ny­mi cząst­ka­mi sta­ły­mi nie­sio­ny­mi przez prze­są­cza­ją­cą się wodę


Kol­ma­ta­cja (ang. "clog­ging") – osa­dza­nie się w prze­strze­ni po­ro­wej oś­rod­ka po­ro­wa­te­go drob­nych czą­stek sta­łych uno­szo­nych przez prze­pły­wa­ją­cy płyn.

Kol­ma­ta­cja zwią­za­na jest z blo­ko­wa­niem prze­wę­żeń ka­na­łów po­ro­wych przez cząst­ki stałe ad­wek­cyj­nie uno­szo­ne przez po­ru­sza­ją­cy się płyn.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolmatacyjny

→ kol­ma­ta­cja


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) hy­drol. me­lior. zwią­za­ny z kol­ma­ta­cją, do­ty­czą­cy kol­ma­ta­cji


Patrz:kolmatacja

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolneński

przy­miot­nik od: Kolno


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy Kolna

 (1.2) zwią­za­ny z Kol­nem

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (2.1) ty­po­wy lub cha­rak­te­ry­stycz­ny dla Kolna


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolnianin

miesz­ka­niec Kolna


Źródła:

SJP.pl

Kolnianka

miesz­kan­ka Kolna


Źródła:

SJP.pl

Kolnica

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Kolniszki

Kol­nisz­ki (niem. "Coll­nisch­ken") – osada w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim, w po­wie­cie goł­dap­skim, w gmi­nie Goł­dap.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa su­wal­skie­go.

Wieś zo­sta­ła za­ło­żo­na przez Jana Ben­de­ra ze Skocz na ziemi za­ku­pio­nej w 1564 roku.


Źródła:

Wikipedia

Kolno

1. mia­sto w Pol­sce;
2. nazwa kilku wsi w Pol­sce;
3. wieś na Bia­ło­ru­si;
4. część Nowej Rudy;
5. je­zio­ro na Rów­ni­nie Au­gu­stow­skiej;
6. je­zio­ro na Po­je­zie­rzu Poz­nań­skim


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce;


Kolno – mia­sto w wo­je­wództ­wie pod­la­skim, sie­dzi­ba po­wia­tu kol­neń­skie­go, po­ło­żo­ne na Wy­so­czyź­nie Kol­neń­skiej na Ma­zo­wszu, prawa miej­skie od 1425 r.

Mia­sto kró­lew­skie Ko­ro­ny Kró­le­stwa Pol­skie­go, po­ło­żo­ne było w dru­giej po­ło­wie XVI wieku w po­wie­cie kol­neń­skim ziemi łom­żyń­skiej wo­je­wództ­wa ma­zo­wiec­kie­go. W la­tach 1975–1998 mia­sto ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ło do wo­je­wództ­wa łom­żyń­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolnowice

Kol­no­wi­ce (do­dat­ko­wa nazwa w j. niem. Kohls­dorf, Kol­no­vi­ce) – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie opol­skim, w po­wie­cie prud­nic­kim, w gmi­nie Biała. Hi­sto­rycz­nie leży na Gór­nym Ślą­sku, na ziemi prud­nic­kiej. Po­ło­żo­na jest na te­re­nie Wy­so­czyz­ny Bial­skiej, bę­dą­cej czę­ścią Ni­zi­ny Ślą­skiej. Prze­pły­wa przez nią potok Psi­niec.


Źródła:

Wikipedia

Kolny

rzad­ko: przez­na­czo­ny do za­da­wa­nia cio­sów kłu­ciem; kłu­ją­cy


Źródła:

SJP.pl

Kolnąć

1. ukłuć, dźgnąć
2. po­tocz­nie: zadz­wo­nić (za­te­le­fo­no­wać)


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny

 (1.1) przest. dźgnąć, ukłuć, szturch­nąć

 (1.2) przest. książk. przen. o na­głym, sil­nym uczu­ciu: tknąć, prze­ni­knąć

 (1.3) grub. odbyć sto­su­nek sek­su­al­ny

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni do­ko­na­ny

 (2.1) pot. zadz­wo­nić, za­te­le­fo­no­wać


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolo

1. po­łud­nio­wo­sło­wiań­ski ta­niec lu­do­wy o zmien­nym tem­pie; choro, oro;
2. po­tocz­nie: ko­lok­wium; koło


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) slang. posp. facet

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) slang. posp. ko­lok­wium

 (2.2) folk. cho­re­ogr. po­łud­nio­wo­sło­wiań­ski ta­niec lu­do­wy


Kolo (inne nazwy: choro, oro) to ta­niec lu­do­wy wy­wo­dzą­cy się z an­tycz­nych tań­ców ko­ło­wych. Po­cho­dzi z Ser­bii, po­pu­lar­ny jest nadal i na całym Pół­wy­spie Bał­kań­skim. Wy­ko­ny­wa­ny jest w for­mie koła.

Kolo jest za­li­cza­ne do naj­star­szych tań­ców sło­wiań­skich.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolobant

ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny goź­dzi­ko­wa­tych, obej­mu­ją­cy około 25 ga­tun­ków


Ko­lo­bant ("Co­lo­bant­hus") – ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny goź­dzi­ko­wa­tych obej­mu­ją­cy ok. 25 ga­tun­ków. Przed­sta­wi­cie­le wy­stę­pu­ją na pół­ku­li po­łud­nio­wej, osią­ga­jąc naj­więk­sze zróż­ni­co­wa­nie na Nowej Ze­lan­dii, poza tym rosną w Ame­ry­ce Po­łud­nio­wej, Au­stra­lii i na wy­spach ota­cza­ją­cych An­tark­ty­dę. Ko­lo­bant an­tark­tycz­ny jest je­dy­nym przed­sta­wi­cie­lem dwu­li­ścien­nych we flo­rze An­tark­ty­dy.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kolodion

rozt­wór ni­tro­ce­lu­lo­zy w roz­pu­szczal­ni­kach or­ga­nicz­nych, two­rzą­cy po wysch­nię­ciu be­zbarw­ną, ela­stycz­ną błon­kę, sto­so­wa­ny w lecz­nict­wie do opa­try­wa­nia ska­le­czeń, uży­wa­ny też do pro­duk­cji la­kie­rów i kle­jów; ko­lo­dium


Źródła:

SJP.pl

Kolodionowy

przy­miot­nik od: ko­lo­dion


Źródła:

SJP.pl

Kolodium

rozt­wór ni­tro­ce­lu­lo­zy w roz­pu­szczal­ni­kach or­ga­nicz­nych, two­rzą­cy po wysch­nię­ciu be­zbarw­ną, ela­stycz­ną błon­kę, sto­so­wa­ny w lecz­nict­wie do opa­try­wa­nia ska­le­czeń, uży­wa­ny też do pro­duk­cji la­kie­rów i kle­jów; ko­lo­dion


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) chem. techn. rozt­wór ni­tro­ce­lu­lo­zy w mie­sza­ni­nie al­ko­ho­lu i eteru, po roz­la­niu szyb­ko schną­cy oraz two­rzą­cy be­zbarw­ną war­stew­kę, o wielu za­sto­so­wa­niach, np. jako opa­tru­nek, klej albo la­kier


Ko­lo­dium ("ko­lo­dion") – rozt­wo­ry ni­tro­ce­lu­lo­zy o stę­że­niu 4–10% w roz­pu­szczal­ni­kach or­ga­nicz­nych, np. w mie­sza­ni­nie eteru ety­lo­we­go (50–75%) z eta­no­lem (20–70%) lub ace­to­nu (ok. 90%) z izo­pro­pa­no­lem (ok. 5%). Mogą za­wie­rać do­dat­ki, np. kam­fo­rę i olej ry­cy­no­wy.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolofon

notka in­for­ma­cyj­na umie­szcza­na na ostat­niej stro­nie tek­stu w sta­rych rę­ko­pi­sach i dru­kach


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) liter. for­mu­ła umie­szczo­na na końcu tek­stu z ty­tu­łem dzie­ła, datą i miej­scem pow­sta­nia, imie­niem pi­sa­rza, cza­sem jego funk­cją i po­cho­dze­niem;


Ko­lo­fon ( κολοφών "kolophōn" „szczyt, wierz­cho­łek; zwień­cze­nie pracy”) – for­mu­ła umie­szczo­na na końcu śred­nio­wiecz­nej książ­ki rę­ko­pi­śmien­nej, za­wie­ra­ją­ca ex­pli­cit z ty­tu­łem dzie­ła, da­ta­cję, imię pi­sa­rza, cza­sem jego funk­cję (np. pra­es­bi­ter, or­ga­ni­sta itp.)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kologarytm

licz­ba prze­ciw­na do lo­ga­ryt­mu danej licz­by (sym­bol: clg, colog); co­lo­ga­rytm


Źródła:

SJP.pl

Koloid

1. roz­po­wszech­nio­ny w przy­ro­dzie układ o dużym stop­niu roz­drob­nie­nia, sta­no­wią­cy ogni­wo poś­red­nie mię­dzy rozt­wo­ra­mi rze­czy­wi­sty­mi a za­wie­si­na­mi
2. naj­drob­niej­sza cząst­ka gleby


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) pot. chem. nie­jed­no­rod­na mie­sza­ni­na two­rzą­ca układ dwóch sub­stan­cji, w któ­rym jedna z nich jest roz­pro­szo­na w dru­giej


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koloidalnie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób cha­rak­te­ry­stycz­ny dla ko­lo­i­dów


Źródła:

Wiktionary

Koloidalność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co jest ko­lo­i­dal­ne


Źródła:

Wiktionary

Koloidalny

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) wyt­wo­rzo­ny z ko­lo­i­dów, za­wie­ra­ją­cy ko­lo­i­dy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (2.1) zwią­za­ny z ko­lo­i­dem, od­no­szą­cy się do ko­lo­i­du


Źródła:

Wiktionary

Koloidowo

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób cha­rak­te­ry­stycz­ny dla ko­lo­i­dów


Źródła:

Wiktionary

Koloidowy

przy­miot­nik od: ko­lo­id


przy­miot­nik

 (1.1) zob. ko­lo­i­dal­ny.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolokacja

1. czę­sto uży­wa­ne ze­sta­wie­nie słów, któ­re­go zna­cze­nie wy­ni­ka ze zna­czeń po­szcze­gól­nych słów;
2. wieś szla­chec­ka po­dzie­lo­na na czę­ści na­le­żą­ce do róż­nych wła­ści­cie­li (lub wie­rzy­cie­li);
3. w daw­nym pra­wie: ko­lej­ność spła­ca­nia wie­rzy­cie­li w przy­pad­ku upa­dło­ści dłuż­ni­ka;
4. w in­for­ma­ty­ce: umie­szcze­nie urzą­dzeń klien­ta w pro­fe­sjo­nal­nej ser­we­row­ni oraz za­pew­nie­nie ochro­ny, kon­ser­wa­cji, ob­słu­gi i sta­łe­go po­dłą­cze­nia do In­ter­ne­tu; ho­te­ling


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) jęz. czę­sto spo­ty­ka­ny zwią­zek wy­ra­zów, któ­re­go zna­cze­nie wy­ni­ka ze zna­cze­nia jego skład­ni­ków;

 (1.2) hist. wieś szla­chec­ka po­dzie­lo­na na czę­ści na­le­żą­ce do róż­nych wła­ści­cie­li

 (1.3) hist. ko­lej­ność spła­ca­nia wie­rzy­cie­li

 (1.4) in­form. usłu­ga po­le­ga­ją­ca na od­płat­nym udo­stęp­nie­niu za­so­bów ser­we­row­ni


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolokacyjny

do­ty­czą­cy ko­lo­ka­cji


Źródła:

SJP.pl

Kolokator

daw­niej: wie­rzy­ciel, który zajął część ma­jąt­ku dłuż­ni­ka jako za­bez­pie­cze­nie swo­jej wie­rzy­tel­no­ści


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) daw. praw. wie­rzy­ciel, który zajął część ma­jąt­ku dłuż­ni­ka jako za­bez­pie­cze­nie swo­ich ro­szczeń


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolokatorka

daw­niej: wie­rzy­ciel­ka, która za­ję­ła część ma­jąt­ku dłuż­ni­ka jako za­bez­pie­cze­nie swo­jej wie­rzy­tel­no­ści


Źródła:

SJP.pl

Kolokatorski

→ ko­lo­ka­tor


Patrz:kolokator

Źródła:

SJP.pl

Kolokazja

ro­śli­na upraw­na w kli­ma­cie tro­pi­kal­nym i sub­tro­pi­kal­nym, ja­dal­ne bulwy i li­ście; ka­pu­sta ka­ra­ib­ska; taro; kle­śni­ca; kle­śniec ja­dal­ny


Nie mylić z: Ko­lo­ka­cja.

Ko­lo­kaz­ja ("Co­lo­ca­sia") – ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny obraz­ko­wa­tych, li­czą­cy 15 ga­tun­ków, po­cho­dzą­cych z tro­pi­kal­nych i sub­tro­pi­kal­nych re­gio­nów Azji, niek­tó­re en­de­micz­ne. Ko­lo­kaz­ja ja­dal­na jest ro­śli­ną upra­wia­ną prze­my­sło­wo na całym świe­cie, z uwagi na duże, bo­ga­te w skro­bię bulwy.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kolokolo

ssak dra­pież­ny z ro­dzi­ny kotów, wy­stę­pu­ją­cy w Ame­ry­ce Po­łud­nio­wej; kot pom­pa­so­wy


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) syst. zool. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Le­o­par­dus co­lo­co­lo|Mo­li­na|ref=tak., ga­tu­nek dra­pież­ne­go ssaka z ro­dzi­ny ko­to­wa­tych, wy­stę­pu­ją­cy w Ame­ry­ce Po­łud­nio­wej;

 (1.2) zool. kot z ga­tun­ku ko­lo­ko­lo (1.1)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolokować

1. w daw­nym pra­wie: uz­na­wać prawa wie­rzy­cie­la do czę­ści ma­jąt­ku dłuż­ni­ka;
2. w in­for­ma­ty­ce: umie­szczać urzą­dze­nia w wy­naj­mo­wa­nej ser­we­row­ni, spe­cja­li­zu­ją­cej się w świad­cze­niu ta­kich usług


Źródła:

SJP.pl

Koloksylina

ba­weł­na ko­lo­dio­no­wa


Źródła:

SJP.pl

Kolokwializacja

wpro­wa­dze­nie do tek­stu ję­zy­ka po­tocz­ne­go


Źródła:

SJP.pl

Kolokwializm

wyraz lub wy­ra­że­nie po­tocz­ne, uży­wa­ne tylko w swo­bod­nej roz­mo­wie; po­to­cyzm


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) jęz. wyraz lub wy­ra­że­nie po­tocz­ne, uży­wa­ne tylko w swo­bod­nej roz­mo­wie;


Ko­lok­wia­lizm (z col­lo­qu­ium „roz­mo­wa” od col­lo­qui „roz­ma­wiać”, col- „współ-” i loqui „mówić”), po­to­cyzm – wyraz, wy­ra­że­nie lub forma skład­ni – sto­so­wa­ne wy­łącz­nie w ję­zy­ku po­tocz­nym, zwy­kle w mowie, w życiu co­dzien­nym, a jed­no­cze­śnie w sy­tu­a­cji, gdy nie ma wy­mo­gu dba­ło­ści o zgod­ność prze­ka­zu z wyż­szy­mi re­je­stra­mi ję­zy­ka (ję­zy­kiem sta­ran­nym czy wy­spe­cja­li­zo­wa­nym).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolokwialnie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób ko­lok­wial­ny, po­tocz­nie


Źródła:

Wiktionary

Kolokwialność

brak dba­ło­ści o styl wy­ra­ża­nia się cha­rak­te­ry­stycz­ny dla ję­zy­ka po­tocz­ne­go


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest ko­lok­wial­ne


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolokwialny

1. uży­wa­ny w ję­zy­ku po­tocz­nym, w zwy­kłej roz­mo­wie;
2. od­no­szą­cy się do ko­lok­wium


przy­miot­nik

 (1.1) po­tocz­ny

 (1.2) od­no­szą­cy się do lub zwią­za­ny z ko­lok­wium


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolokwinta

pło­żą­ca się ro­śli­na ziel­na z ro­dzi­ny dy­nio­wa­tych; owoc tej ro­śli­ny


Źródła:

SJP.pl

Kolokwium

1. ro­dzaj eg­za­mi­nu ust­ne­go lub pi­sem­ne­go na wyż­szej uczel­ni
2. ro­dzaj sym­poz­jum na­u­ko­we­go, sesja poś­wię­co­na okre­ślo­ne­mu te­ma­to­wi


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) eduk. stud. ro­dzaj spraw­dzia­nu na stu­diach

 (1.2) sym­poz­jum na­u­ko­we, sesja


Ko­lok­wium ( col­lo­qu­ium „roz­mo­wa”) – eg­za­min w szko­łach wyż­szych, pier­wot­nie przy­bie­ra­ją­cy formę ustną, wtór­nie rów­nież pi­sem­ną. Nie­rzad­ko zwią­za­ny jest z za­li­cze­niem ćwi­czeń lub se­mi­na­riów. Ko­lok­wium sta­no­wi pod­sta­wę za­li­cze­nia przed­mio­tu stu­diów (czę­ścio­we­go bądź cał­ko­wi­te­go).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolombijczyk

miesz­ka­niec Ko­lom­bo


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Ko­lom­bo


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolombijka

miesz­kan­ka Ko­lom­bo


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Ko­lom­bo


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolombijski

→ Ko­lom­bo (sto­li­ca Sri Lanki)


przy­miot­nik

 (1.1) od­no­szą­cy się do mia­sta Ko­lom­bo


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolombina

w ko­me­dii dell'arte: jedna z głów­nych po­sta­ci, part­ner­ka ar­le­ki­na; co­lom­bi­na


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) szt. bo­ha­ter­ka przed­sta­wień com­me­dia dell'arte, ubra­na w czar­ną maskę part­ner­ka ar­le­ki­na


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolombo

sto­li­ca ad­mi­ni­stra­cyj­na Sri Lanki; Co­lom­bo


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. sto­li­ca Sri Lanki;


Ko­lom­bo ( කොළඹ "Ko­lam­ba", கொழும்பு, IPA: //, Co­lom­bo) – naj­więk­sze mia­sto Sri Lanki (318 048 miesz­kań­ców w 2012), sto­li­ca biz­ne­so­wa, a także sie­dzi­ba przed­sta­wi­cielstw dy­plo­ma­tycz­nych i wielu urzę­dów pań­stwo­wych.

Znane w śred­nio­wie­czu jako Ka­lan­to­ta. Od 1948 do 1982 roku sto­li­ca pań­stwa. Ko­lom­bo to naj­waż­niej­szy oś­ro­dek go­spo­dar­czy pań­stwa. Do­brze roz­wi­nię­ty prze­mysł che­micz­ny, włó­kien­ni­czy i spo­żyw­czy, a także odzie­żo­wy i obuw­ni­czy.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolon

1. drob­ny dzier­żaw­ca grun­tu w kra­jach Ame­ry­ki Ła­ciń­skiej;
2. w sta­ro­żyt­nym Rzy­mie: dzier­żaw­ca grun­tu, któ­re­go nie­za­leż­ność zmie­nia­ła się wraz z prze­mia­na­mi hi­sto­rycz­ny­mi


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) hist. w sta­ro­żyt­nym Rzy­mie, w okre­sie kla­sycz­nym: dzier­żaw­ca dział­ki u wiel­kie­go wła­ści­cie­la ziem­skie­go

 (1.2) hist. w sta­ro­żyt­nym Rzy­mie, w okre­sie póź­ne­go ce­sar­stwa: chłop przy­pi­sa­ny do ziemi


Kolon (z łac. "co­lo­nus" – 'wie­śniak, rol­nik' z "co­le­re" 'upra­wiać (zie­mię)') – w sta­ro­żyt­nym Rzy­mie dzier­żaw­ca dział­ki ziemi od wła­ści­cie­la ziem­skie­go, w okre­sie ce­sar­stwa chłop za­leż­ny od wła­ści­cie­la la­ty­fun­dium, a z cza­sem znie­wo­lo­ny rol­nik przy­pi­sa­ny do ziemi ("gle­bae ads­crip­ti"). Ko­lo­no­wie sta­no­wi­li pod­sta­wę sy­ste­mu ko­lo­na­tu.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolonat

w sta­ro­żyt­nym Rzy­mie nazwa sy­ste­mu or­ga­ni­za­cji wiel­kiej włas­no­ści ziem­skiej, po­le­ga­ją­ce­go na wy­dzie­la­niu przez wła­ści­cie­li la­ty­fun­diów dzia­łek na­da­wa­nych w upra­wę tzw. ko­lo­nom, któ­rzy byli w za­mian zo­bo­wią­za­ni do okre­ślo­nych świad­czeń


Ko­lo­nat (z łac. "co­lo­na­tus" – stan wie­śnia­czy) – sy­stem ek­splo­a­ta­cji ziemi, który wyksz­tał­cił się w I wieku w ce­sar­stwie rzym­skim. Po­cząt­ko­wo roz­wi­jał się on prze­de wszyst­kim w Ita­lii, z cza­sem roz­po­wszech­nił się także w in­nych, głów­nie za­chod­nich pro­win­cjach Im­pe­rium.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kolonel

ame­ry­kań­ski i bry­tyj­ski od­po­wied­nik puł­kow­ni­ka; co­lo­nel


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ty­pogr. druk. w sy­ste­mie miar ty­po­gra­ficz­nych Di­do­ta sto­pień czcion­ki od­po­wia­da­ją­cy sied­miu punk­tom (2,6313 mm)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolonia

1. po­sia­dłość pań­stwa le­żą­ca poza jego gra­ni­ca­mi;
2. grupa dzie­ci lub mło­dzie­ży prze­by­wa­ją­ca na ko­lo­niach;
3. grupa domów po­ło­żo­na z dala od cen­trum wsi;
4. miej­sce przy­mu­so­we­go po­by­tu w odo­sob­nie­niu od spo­łe­czeń­stwa;
5. sku­pi­sko zwie­rząt lub or­ga­niz­mów jed­ne­go ga­tun­ku


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) geogr. polit. po­sia­dłość pań­stwa poza jego gra­ni­ca­mi pod­le­gła mu po­li­tycz­nie i go­spo­dar­czo;

 (1.2) biol. forma ży­cio­wa or­ga­niz­mów po­le­ga­ją­ca na two­rze­niu przez po­szcze­gól­ne osob­ni­ki związ­ku funk­cjo­nu­ją­ce­go jak odręb­ny osob­nik;

 (1.3) ludz­ka jed­nost­ka osad­ni­cza;

 (1.4) grupa dzie­ci prze­by­wa­ją­cych na ko­lo­niach

 (1.5) miej­sce przy­mu­so­we­go po­by­tu, izo­lo­wa­ne od spo­łe­czeń­stwa

 (1.6) sta­roż. grec­ka, fe­nic­ka lub rzym­ska osada hand­lo­wa albo rol­ni­cza, za­ło­żo­na na obcym te­re­nie, pod­po­rząd­ko­wa­na me­tro­po­lii

 (1.7) rzad. ko­lo­nie


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolonialista

zwo­len­nik ko­lo­nia­liz­mu - po­li­ty­ki państw go­spo­dar­czo roz­wi­nię­tych


Źródła:

SJP.pl

Kolonialistka

→ ko­lo­nia­li­sta


Patrz:kolonialista

Źródła:

SJP.pl

Kolonialistyczny

zwią­za­ny z ko­lo­nia­liz­mem - po­li­ty­ką państw go­spo­dar­czo roz­wi­nię­tych


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) polit. hist. zwią­za­ny z ko­lo­nia­liz­mem, do­ty­czą­cy ko­lo­nia­liz­mu lub ko­lo­nia­li­stów


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolonializacja

przeksz­tał­ca­nie te­ry­to­rium w ko­lo­nie; ko­lo­ni­za­cja, ko­lo­ni­za­tor­stwo


Źródła:

SJP.pl

Kolonializm

po­li­ty­ka państw do­brze roz­wi­nię­tych go­spo­dar­czo i sil­nych mi­li­tar­nie, po­le­ga­ją­ca na uza­leż­nie­niu od sie­bie te­re­nów za­gra­nicz­nych, kra­jów słabo roz­wi­nię­tych, o ni­skim po­zio­mie cy­wi­li­za­cji, lecz za­sob­nych w su­row­ce lub waż­nych ze wzglę­dów stra­te­gicz­nych


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) polit. hist. sy­stem i po­li­ty­ka mo­carstw opie­ra­ją­ca się na opa­no­wa­niu i utrzy­my­wa­niu w po­li­tycz­nej oraz eko­no­micz­nej za­leż­no­ści kra­jów słabo roz­wi­nię­tych w celu czer­pa­nia z nich zy­sków;


Ko­lo­nia­lizm – po­li­ty­ka państw roz­wi­nię­tych go­spo­dar­czo po­le­ga­ją­ca na utrzy­my­wa­niu w za­leż­no­ści po­li­tycz­nej i eko­no­micz­nej kra­jów słabo roz­wi­nię­tych oraz wy­ko­rzy­sty­wa­niu ich za­so­bów ludz­kich i su­row­co­wych. Zgod­nie z za­chod­nią tra­dy­cją ko­lo­nia­lizm da­to­wa­ny jest od epoki wiel­kich od­kryć ge­o­gra­ficz­nych, cho­ciaż znany był już w cza­sach sta­ro­żyt­no­ści.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolonialka

re­gio­nal­nie: sklep z to­wa­ra­mi im­por­to­wa­ny­mi, zwła­szcza owo­ca­mi, przy­pra­wa­mi itp.; sklep ko­lo­nial­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Poz­nań. sklep spo­żyw­czy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolonialność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest ko­lo­nial­ne


Źródła:

Wiktionary

Kolonialny

zwią­za­ny z ko­lo­nią, cha­rak­te­ry­stycz­ny dla ko­lo­nii - kraju po­zba­wio­ne­go sa­mo­dziel­no­ści po­li­tycz­nej i go­spo­dar­czej


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z te­ry­to­rium ko­lo­nii, do­ty­czą­cy te­ry­to­rium ko­lo­nii


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koloniał

prze­sta­rza­le: pro­dukt spro­wa­dzo­ny do Eu­ro­py z kra­jów ko­lo­nial­nych; towar ko­lo­nial­ny


Źródła:

SJP.pl

Kolonie

gru­po­wy pobyt wy­po­czyn­ko­wy dzie­ci i mło­dzie­ży, zor­ga­ni­zo­wa­ny poza miej­scem ich sta­łe­go za­miesz­ka­nia


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) gru­po­wy pobyt wy­po­czyn­ko­wy dzie­ci lub mło­dzie­ży, zor­ga­ni­zo­wa­ny poza miej­scem ich sta­łe­go za­miesz­ka­nia;

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) M., B. i W. lm. od: ko­lo­nia


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolonijka

zdrob­nie­nie od: ko­lo­nia


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kolonijny

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z ko­lo­nia­mi (albo ko­lo­nią – tylko w zna­cze­niu: „grupa dzie­ci prze­by­wa­ją­cych na ko­lo­niach”)


Źródła:

Wiktionary

Kolonio

forma rze­czow­ni­ka.

 (1.1) W. lp. od: ko­lo­nia


Źródła:

Wiktionary

Kolonista

1. osoba osied­la­ją­ca się na sko­lo­ni­zo­wa­nym te­re­nie; osad­nik;
2. uczest­nik ko­lo­nii dla dzie­ci i mło­dzie­ży


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) uczest­nik ko­lo­nii

 (1.2) miesz­ka­niec ko­lo­nii


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolonistka

→ ko­lo­ni­sta


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) uczest­nicz­ka ko­lo­nii

 (1.2) miesz­kan­ka ko­lo­nii


Patrz:kolonista

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolonizacja

1. two­rze­nie osad na te­re­nach bez­lud­nych lub słabo za­lud­nio­nych; osad­nict­wo;
2. przeksz­tał­ca­nie te­ry­to­rium w ko­lo­nie; ko­lo­nia­li­za­cja, ko­lo­ni­za­tor­stwo;
3. po­ja­wie­nie się i roz­wój pier­wszych or­ga­niz­mów na danym ob­sza­rze;
4. pod­po­rząd­ko­wy­wa­nie sobie cze­goś i zdo­by­wa­nie prze­wa­gi, np. ko­lo­ni­za­cja przez media


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) two­rze­nie osad na ob­sza­rach słabo za­miesz­ka­nych lub nie­za­miesz­ka­nych

 (1.2) przeksz­tał­ca­nie pod­bi­tych miejsc w ko­lo­nie

 (1.3) biol. za­sied­la­nie or­ga­niz­mu przez drob­no­u­stro­je; be­zob­ja­wo­wa obec­ność mi­kro­or­ga­niz­mów w ustro­ju


Ko­lo­ni­za­cja – osa­dze­nie miesz­kań­ców i two­rze­nie osad na te­re­nach słabo za­lud­nio­nych lub nie­za­miesz­ka­nych.

Ro­dza­je ko­lo­ni­za­cji ze wzglę­du na po­cho­dze­nie osad­ni­ków:

Ro­dza­je ko­lo­ni­za­cji ze wzglę­du na spo­sób prze­pro­wa­dze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolonizacyjny

do­ty­czą­cy ko­lo­ni­za­cji


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z ko­lo­ni­za­cją, do­ty­czą­cy ko­lo­ni­zo­wa­nia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolonizator

1. daw­niej: osad­nik, ko­lo­ni­sta;
2. osoba bio­rą­ca udział w ko­lo­ni­zo­wa­niu ja­kie­goś ob­sza­ru


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) ten, który or­ga­ni­zu­je ko­lo­ni­za­cję da­ne­go kraju, ob­sza­ru


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolonizatorka

1. daw­niej: osad­nicz­ka, ko­lo­nist­ka;
2. ko­bie­ta bio­rą­ca udział w ko­lo­ni­zo­wa­niu ja­kie­goś ob­sza­ru


Źródła:

SJP.pl

Kolonizatorski

przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy ko­lo­ni­za­to­rów


Źródła:

Wiktionary

Kolonizatorstwo

przeksz­tał­ca­nie te­ry­to­rium w ko­lo­nie; ko­lo­ni­za­cja, ko­lo­nia­li­za­cja


Źródła:

SJP.pl

Kolonizowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) polit. hist. do­ko­ny­wa­nie ko­lo­ni­za­cji, za­sied­la­nie no­wych te­ry­to­riów


Źródła:

Wiktionary

Kolonizować

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. sko­lo­ni­zo­wać)

 (1.1) przeksz­tał­cać zdo­by­ty kraj we włas­ną ko­lo­nię

 (1.2) za­sied­lać ob­sza­ry bez­lud­ne lub słabo za­lud­nio­ne

 (1.3) biol. za­sied­lać dany or­ga­nizm przez mniej­szy ga­tu­nek


Źródła:

Wiktionary

Kolonka

miesz­kan­ka Ko­lo­nii (mia­sta w Niem­czech)


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Ko­lo­nii (mia­sta w Niem­czech)


Ko­lon­ka – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie ra­dom­skim, w gmi­nie Pion­ki. Ma sta­tus so­łect­wa. Leży przy dro­dze wo­je­wódz­kiej nr 737

. Daw­niej osada leśna i przy­sió­łek wsi Kie­szek.

Wier­ni Ko­ścio­ła rzym­sko­ka­to­lic­kie­go na­le­żą do pa­ra­fii św. Jó­ze­fa Oblu­bień­ca Najś­więt­szej Maryi Panny w Jedl­ni-Let­ni­sku.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolonografia

ko­lo­no­sko­pia wy­ko­na­na za po­mo­cą to­mo­gra­fu kom­pu­te­ro­we­go


Źródła:

SJP.pl

Kolonoskop

przy­rząd me­dycz­ny słu­żą­cy do dia­gno­sty­ki (obra­zo­wa­nia) cho­rób je­li­ta gru­be­go oraz do drob­nych za­bie­gów w świet­le je­li­ta (np. po­bie­ra­nia wy­cin­ków, usu­nię­cia po­li­pów); ko­lo­skop


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) med. urzą­dze­nie do prze­pro­wa­dza­nia ko­lo­no­sko­pii w za­kre­sie dia­gno­sty­ki i nie­wiel­kich za­bie­gów;


Ko­lo­no­skop – gięt­ki, opar­ty na tech­ni­ce świa­tło­wo­do­wej przy­rząd w kształ­cie dłu­giej, cien­kiej rury, słu­żą­cy do dia­gno­sty­ki (obra­zo­wa­nia) cho­rób je­li­ta gru­be­go. Ba­da­nie wy­ko­ny­wa­ne tym urzą­dze­niem na­zy­wa­ne jest ko­lo­no­sko­pią (w przy­pad­ku wzier­ni­ko­wa­nia ca­łe­go je­li­ta gru­be­go) lub sig­mo­i­do­sko­pią – w przy­pad­ku obra­zo­wa­nia koń­co­we­go, 50–60 cm od­cin­ka je­li­ta gru­be­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolonoskopia

en­do­sko­po­we ba­da­nie le­kar­skie do zo­bra­zo­wa­nia dol­ne­go od­cin­ka prze­wo­du po­kar­mo­we­go; ko­lo­sko­pia


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) med. en­do­sko­po­we ba­da­nie je­li­ta gru­be­go przez odbyt; może obej­mo­wać rów­nież nie­wiel­kie za­bie­gi;


Nie mylić z: kol­po­sko­pia.

Ko­lo­no­sko­pia – me­to­da ba­da­nia dol­ne­go od­cin­ka prze­wo­du po­kar­mo­we­go po­le­ga­ją­ca na oglą­da­niu wnę­trza je­li­ta gru­be­go (okręż­ni­ca). Po­le­ga ona na wpro­wa­dze­niu przez odbyt spe­cjal­ne­go wzier­ni­ka za­koń­czo­ne­go ka­me­rą i prze­sła­niu obra­zu na zew­nątrz.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolonoskopowo

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób ko­lo­no­sko­po­wy


Źródła:

Wiktionary

Kolonoskopowy

→ ko­lo­no­skop; ko­lo­sko­po­wy


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z ko­lo­no­sko­pią, do­ty­czą­cy ko­lo­no­sko­pii

 (1.2) zwią­za­ny z ko­lo­no­sko­pem, do­ty­czą­cy ko­lo­no­sko­pu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolonowiczanin

miesz­ka­niec Ko­lo­now­skie­go (mia­sta w Pol­sce); Ko­lo­now­szcza­nin


Źródła:

SJP.pl

Kolonowiczanka

miesz­kan­ka Ko­lo­now­skie­go (mia­sta w Pol­sce); Ko­lo­now­szczan­ka


Źródła:

SJP.pl

Kolonowski

→ Ko­lo­now­skie


Patrz:Kolonowskie

Źródła:

SJP.pl

Kolonowskie

→ Ko­lo­now­skie


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto oraz gmina w Pol­sce;


Ko­lo­now­skie (do­dat­ko­wa nazwa w j. niem. Co­lon­now­ska, w la­tach 1936–1945 "Gra­fen­we­i­ler", Kolōnowska) – mia­sto na Gór­nym Ślą­sku, w wo­je­wództ­wie opol­skim, w po­wie­cie strze­lec­kim, po­ło­żo­ne nad Małą Pan­wią, sie­dzi­ba gminy miej­sko-wiej­skiej Ko­lo­now­skie. W la­tach 1975–1998 mia­sto ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ło do daw­ne­go woj. opol­skie­go.


Patrz:Kolonowskie

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolonowszczanin

miesz­ka­niec Ko­lo­now­skie­go (mia­sta w Pol­sce); Ko­lo­no­wi­cza­nin


Źródła:

SJP.pl

Kolonowszczanka

miesz­kan­ka Ko­lo­now­skie­go (mia­sta w Pol­sce); Ko­lo­no­wi­czan­ka


Źródła:

SJP.pl

Kolor

1. barwa, za­bar­wie­nie;
2. sub­stan­cja bar­wią­ca;
3. każdy z czte­rech ze­spo­łów kart w talii;
4. kolor bi­sku­pi - fio­let z od­cie­niem ama­ran­to­wym; fio­let bi­sku­pi


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) cecha przed­mio­tu, okre­śla­ją­ca, jaka część pasma wi­dzial­ne­go świa­tła jest od­bi­ja­na przez przed­miot;

 (1.2) karc. sym­bol na kar­cie umie­szczo­ny obok jej war­to­ści;

 (1.3) fiz. licz­ba kwan­to­wa wpro­wa­dzo­na, by roz­róż­nić dwa jed­na­ko­we kwar­ki znaj­du­ją­ce się w tym samym sta­nie spi­no­wym;

 (1.4) zob. ko­lo­ry.

 (1.5) he­rald. jeden z ro­dza­jów tynk­tu­ry he­ral­dycz­nej;

 (1.6) karc. układ w po­ke­rze skła­da­ją­cy się z pię­ciu kart w tym samym ko­lo­rze (1.2), które nie na­stę­pu­ją po sobie


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koloradizaur

ro­dzaj ro­śli­no­żer­ne­go di­no­za­u­ra z ro­dzi­ny ma­so­spon­dy­li


Ko­lo­ra­di­za­ur ("Co­lo­ra­di­sa­u­rus bre­vis") – ro­śli­no­żer­ny pro­za­u­ro­pod z na­dro­dzi­ny pla­te­o­za­u­rów ("Pla­te­o­sa­u­ria").

Nazwa po­cho­dzi od gór Los Co­lo­ra­dos w Ar­gen­ty­nie, gdzie go zna­le­zio­no.

Żył w okre­sie póź­ne­go tria­su (ok. 221-210 mln lat temu) na te­re­nach Ame­ry­ki Po­łud­nio­wej. Dłu­gość ciała do 3-4 m. Jego szcząt­ki zna­le­zio­no w Ar­gen­ty­nie.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kolorado

chrząszcz z ro­dzi­ny ston­ko­wa­tych, o dłu­go­ści ciała do 12 mm, naj­groź­niej­szy szkod­nik ziem­nia­ka; chrząszcz ko­lo­ra­do, ston­ka ziem­nia­cza­na


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) ent. zob. ston­ka.


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koloradzki

→ Ko­lo­ra­do (rzeka i stan w USA)


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Ko­lo­ra­do, do­ty­czą­cy Ko­lo­ra­do


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolorant

na­tu­ral­na lub syn­te­tycz­na sub­stan­cja do bar­wie­nia cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Koloratka

1. biały, sztyw­ny koł­nie­rzyk za­pi­na­ny z tyłu, no­szo­ny przez du­chow­nych chrze­ści­jań­skich;
2. sztyw­ny, haf­to­wa­ny koł­nie­rzyk modny w XVII wieku;
3. leśny ptak afry­kań­ski z ro­dzi­ny mu­cho­łów­ko­wa­tych


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) kraw. rel. biały, sztyw­ny koł­nie­rzyk no­szo­ny przez du­chow­nych chrze­ści­jań­skich;


Ko­lo­rat­ka ( col­le­ret­te, „koł­nie­rzyk”) – koł­nie­rzyk zdo­bio­ny haf­tem lub ko­ron­ką, po­pu­lar­ny w XVIII wieku. Obec­nie nazwa ta od­no­si się do koł­nie­rzy­ka sto­so­wa­ne­go przez du­chow­nych, który wy­stę­pu­je w dwóch po­sta­ciach: "krót­kiej" (tzw. "li­stek") i dłu­giej z pek­to­ra­łem.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koloratura

ozda­bia­nie śpie­wa­nej me­lo­dii wir­tu­o­zow­ski­mi pa­sa­ża­mi i try­la­mi; śpiew uroz­ma­i­co­ny ta­ki­mi ozdob­ni­ka­mi albo ro­dzaj głosu od­po­wied­ni do ta­kie­go śpie­wu


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) muz. ozda­bia­nie par­tii wo­kal­nej ele­men­ta­mi wir­tu­o­zow­ski­mi

 (1.2) muz. śpiew ozdo­bio­ny ele­men­ta­mi wir­tu­o­zow­ski­mi


Ko­lo­ra­tu­ra ( co­lo­ra­tu­ra z łac. color - barwa, za­bar­wie­nie) – ro­dzaj ozdo­by frag­men­tu me­lo­dii w kom­po­zy­cji wo­kal­nej przez­na­czo­nej dla wir­tu­o­za (np. arii lub pie­śni) wy­ko­rzy­stu­ją­cy pa­sa­że, try­le­ry i inne tech­ni­ki or­na­men­ta­cji. Ten styl śpie­wu kwitł w okre­sie naj­więk­sze­go roz­wo­ju opery wło­skiej w XVIII i XIX wieku.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koloraturowość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) muz. cecha tego, co ko­lo­ra­tu­ro­we


Źródła:

Wiktionary

Koloraturowy

→ ko­lo­ra­tu­ra, np. głos ko­lo­ra­tu­ro­wy, so­pran ko­lo­ra­tu­ro­wy


przy­miot­nik

 (1.1) muz. wy­spe­cja­li­zo­wa­ny w śpie­wa­niu ko­lo­ra­tu­ry

 (1.2) muz. za­wie­ra­ją­cy ko­lo­ra­tu­rę


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolored

miesz­ka­niec Re­pu­bli­ki Po­łud­nio­wej Afry­ki lub Na­mi­bii o mie­sza­nym po­cho­dze­niu ra­so­wym, naj­czę­ściej bur­sko-ma­le­zyj­sko-ho­ten­toc­kim


Źródła:

SJP.pl

Kolorek

zdrob­nie­nie od: kolor


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od kolor

 (1.2) zob. ko­lor­ki.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolorektalny

do­ty­czą­cy je­li­ta gru­be­go i od­byt­ni­cy


Źródła:

SJP.pl

Kolorki

zdrob­nie­nie od: kolor


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) pot. ró­żo­we za­bar­wie­nie po­licz­ków

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) plu­ral|ko­lo­rek.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolorofon

ro­dzaj oś­wiet­le­nia dy­sko­te­ko­we­go, lampa z ko­lo­ro­wy­mi ża­rów­ka­mi, któ­rych bły­ski ste­ro­wa­ne są sy­gna­łem elek­tro­a­ku­stycz­nym


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) urzą­dze­nie dy­sko­te­ko­we, które włą­cza barw­ne oś­wiet­le­nie pul­su­ją­ce w takt mu­zy­ki


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolorofonik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od ko­lo­ro­fon


Źródła:

Wiktionary

Koloroterapia

le­cze­nie ko­lo­ra­mi; chro­mo­te­ra­pia


Ten ar­ty­kuł opi­su­je te­o­rie, me­to­dy lub czyn­no­ści niez­god­ne ze współ­czes­ną wie­dzą me­dycz­ną.

Ko­lo­ro­te­ra­pia (ina­czej chro­mo­te­ra­pia) – jedna z nie­kon­wen­cjo­nal­nych metod lecz­ni­czych po­le­ga­ją­ca na ek­spo­no­wa­niu zmy­słu wzro­ku danej osoby na od­po­wied­nie barwy.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kolorowa

po­gard­li­wie albo lek­ce­wa­żą­co o ko­bie­cie innej rasy niż biała


forma przy­miot­ni­ka.

 (1.1) 3. os. ż. lp. od ko­lo­ro­wy

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (2.1) gwara. prze­stęp­cza: wódka ga­tun­ko­wa


Ko­lo­ro­wa (hindi Ran­ge­e­la; ang. tytuł "Bol­ly­wo­od Dre­ams" lub "Full of Co­lo­ur") – film Rama Go­pa­la Varmy z 1995 roku, re­ży­se­ra ta­kich sen­sa­cyj­nych fil­mów jak "Satya" (1998), "To­wa­rzy­stwo" (2003) czy "Sar­kar" (2005). Film ten jest mie­sza­ni­ną ro­man­su, mu­si­ca­lu i dra­ma­tu. W ro­lach głów­nych wy­stę­pu­ją: Aamir Khan, Ur­mi­la Ma­tond­kar i Jac­kie Shroff.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolorowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) na­da­wa­nie cze­muś ja­kiejś barwy

 (1.2) wy­peł­nia­nie ko­lo­ro­wan­ki


Źródła:

Wiktionary

Kolorowanka

książ­ka za­wie­ra­ją­ca kon­tu­ro­we ry­sun­ki przez­na­czo­ne do ko­lo­ro­wa­nia dla dzie­ci


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ksią­żecz­ka, w któ­rej małe dzie­ci wy­peł­nia­ją kon­tu­ry kred­ka­mi lub far­ba­mi;


Ko­lo­ro­wan­ka, ma­lo­wan­ka, ry­so­wan­ka – zbiór obraz­ków, zwy­kle czar­no-bia­łych kon­tu­rów, wy­da­wa­nych naj­czę­ściej w for­mie książ­ko­wej, przez­na­czo­nych głów­nie dla dzie­ci do nauki i za­ba­wy. Ko­lo­ro­wa­nie sta­no­wi pro­ste ćwi­cze­nie zwięk­sza­ją­ce spraw­ność ma­nu­al­ną, co wspo­ma­ga na­stęp­nie naukę pi­sa­nia.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolorować

cza­sow­nik

 (1.1) na­da­wać cze­muś kolor, wy­peł­niać ko­lo­rem


Źródła:

Wiktionary

Kolorowo

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób ko­lo­ro­wy


Źródła:

Wiktionary

Kolorowszy

rzad­ki sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: ko­lo­ro­wy; bar­dziej ko­lo­ro­wy


Źródła:

SJP.pl

Kolorowy

barw­ny;
1.
a) ma­ją­cy jakiś kolor (z wy­jąt­kiem czar­ne­go lub bia­łe­go);
b) ma­ją­cy parę ko­lo­rów (z wy­jąt­kiem czar­ne­go i bia­łe­go); róż­no­ko­lo­ro­wy; róż­no­barw­ny;
2. prze­no­śnie: uroz­ma­i­co­ny, cie­ka­wy, efek­tow­ny


przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) wie­lo­barw­ny, pełen róż­nych ko­lo­rów

 (1.2) bę­dą­cy w ja­kimś ko­lo­rze innym niż czar­ny i biały

 (1.3) przen. uroz­ma­i­co­ny

 (1.4) pot. (cza­sem lek­cew.) o czło­wie­ku rasy innej niż biała

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) pot. (cza­sem lek­cew.) każdy czło­wiek rasy innej niż biała


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolorpoint

[czy­taj: ko­lor­pojnt] rasa kota pow­sta­ła w wy­ni­ku krzy­żo­wa­nia kotów per­skich z ko­ta­mi sy­jam­ski­mi; co­lor­po­int, kot hi­ma­laj­ski


Ko­lor­po­int – po­ję­cie oz­na­cza­ją­ce uma­szcze­nie kota, prze­waż­nie o za­bar­wie­niu sy­jam­skim.

Po na­ro­dze­niu koty sy­jam­skie są zu­peł­nie białe, w miarę jak do­ra­sta­ją ich sierść robi się ciem­niej­sza (szcze­gól­nie w oko­li­cach uszu, twarz, łapy, ogon, u samca rów­nież jądra; są to miej­sca, gdzie ich tem­pe­ra­tu­ra ciała jest naj­niż­sza); po la­tach ich futro nadal ciem­nie­je.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kolory

po­tocz­nie:
1. ró­żo­we za­bar­wie­nie po­licz­ków; ru­mień­ce;
2. barw­na odzież, bie­liz­na, tka­ni­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) pot. ró­żo­wo za­bar­wio­ne po­licz­ki

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) plu­ral|kolor.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolorycik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od ko­lo­ryt


Źródła:

Wiktionary

Kolorymetr

przy­rząd do po­mia­ru barwy


Ko­lo­ry­metr (tin­to­metr) – przy­rząd op­tycz­ny słu­żą­cy do wy­ko­ny­wa­nia po­mia­ru barwy ba­da­ne­go rozt­wo­ru, tzw. po­mia­rów ko­lo­ry­me­trycz­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kolorymetria

po­miar dłu­go­ści fali i na­tę­że­nia pro­mie­nio­wa­nia elek­tro­ma­gne­tycz­ne­go w pa­śmie wi­dzial­nym


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kolorysta

1. osoba zaj­mu­ją­ca się na­kła­da­niem ko­lo­rów w ko­mik­sach, ilu­stra­cjach itp.;
2. przed­sta­wi­ciel stylu w sztu­ce na­zy­wa­ne­go ka­piz­mem lub ko­lo­ryz­mem;
3. kom­po­zy­tor, któ­re­go ut­wo­ry ce­chu­je bo­ga­ta aran­ża­cja;
4. osoba, która ko­lo­ry­zu­je w opo­wia­da­niu


Źródła:

SJP.pl

Kolorystka

→ ko­lo­ry­sta


Patrz:kolorysta

Źródła:

SJP.pl

Kolorystycznie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) pod kątem ko­lo­ry­stycz­nym


Źródła:

Wiktionary

Kolorystyczny

1. przy­miot­nik od: ko­lo­ry­sty­ka;
2. przy­miot­nik od: ko­lo­ryzm


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z ko­lo­ry­sty­ką


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolorystyka

1. ze­sta­wie­nie, dobór barw w stro­ju, wnę­trzu, obra­zie itp.;
2. w mu­zy­ce: ze­sta­wie­nie barw dźwię­ku róż­nych in­stru­men­tów lub gło­sów


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ze­sta­wie­nie ko­lo­rów

 (1.2) muz. dobór róż­nych barw dźwię­ków gło­sów, in­stru­men­tów


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koloryt

1. ze­spół barw na­da­ją­cych ogól­ny ton dzie­łu sztu­ki, kra­jo­bra­zo­wi lub ja­kie­muś przed­mio­to­wi;
2. ze­spół cech cha­rak­te­ry­stycz­nych dla ja­kie­goś miej­sca, czasu lub dla ja­kiejś spo­łecz­no­ści; też: na­strój dzie­ła sztu­ki odt­wa­rza­ją­cy ten ze­spół cech


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) za­bar­wie­nie

 (1.2) cha­rak­ter cze­goś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolorytowy

przy­miot­nik od: ko­lo­ryt


Źródła:

SJP.pl

Koloryzacja

1. na­da­wa­nie cze­muś barw, od­cie­ni;
2. ubar­wia­nie opo­wia­da­nia cie­ka­wy­mi, rów­nież zmy­ślo­ny­mi szcze­gó­ła­mi;
3. prze­ra­bia­nie filmu czar­no-bia­łe­go na ko­lo­ro­wy;
4. daw­niej: ko­lo­ry­sty­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) kos­met. far­bo­wa­nie wło­sów

 (1.2) ubar­wia­nie opo­wia­da­nia lub opisu szcze­gó­ła­mi, czę­sto prze­sa­dzo­ny­mi

 (1.3) przet­wa­rza­nie filmu czar­no-bia­łe­go na ko­lo­ro­wy

 (1.4) daw. ze­staw ko­lo­rów


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koloryzacyjny

→ ko­lo­ry­za­cja


Patrz:koloryzacja

Źródła:

SJP.pl

Koloryzator

1. ma­larz, na­da­ją­cy w obra­zie szcze­gól­ne zna­cze­nie ko­lo­ro­wi, mniej­szą uwagę zwra­ca­ją­cy na kom­po­zy­cję; ko­lo­ry­sta;
2. osoba, która prze­sad­nie ubar­wia swoje opo­wie­ści; bla­gier


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba, która ko­lo­ry­zu­je stare zdję­cia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koloryzatorka

1. ma­lar­ka, na­da­ją­ca w obra­zie szcze­gól­ne zna­cze­nie ko­lo­ro­wi, mniej­szą uwagę zwra­ca­ją­ca na kom­po­zy­cję; ko­lo­ryst­ka;
2. ko­bie­ta, która prze­sad­nie ubar­wia swoje opo­wie­ści; bla­gier­ka


Źródła:

SJP.pl

Koloryzm

1. ak­cen­to­wa­nie zna­cze­nia ko­lo­rów w sztu­kach pla­stycz­nych;
2. kie­ru­nek w pol­skim ma­lar­stwie okre­su mię­dzy­wo­jen­ne­go; ka­pizm


Źródła:

SJP.pl

Koloryzowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) na­da­wa­nie cze­muś ja­kie­goś ko­lo­ru

 (1.2) prze­ra­bia­nie czar­no-bia­łych fil­mów i fo­to­gra­fii na ko­lo­ro­we

 (1.3) przen. do­da­wa­nie do nar­ra­cji nie­praw­dzi­wych szcze­gó­łów w celu jej ua­trak­cyj­nie­nia


Źródła:

Wiktionary

Koloryzować

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) na­da­wać cze­muś dany kolor lub od­cień

 (1.2) film. prze­ra­biać film czar­no-biały na ko­lo­ro­wy

 (1.3) do­da­wać do nar­ra­cji szcze­gó­ły w celu jej ubar­wie­nia


Źródła:

Wiktionary

Kolorz

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kolorzyk

ko­lo­rzyk rdza­wo­ster­ny, ko­lo­rzyk błę­kit­ny - ga­tun­ki ma­łe­go ptaka z ro­dzi­ny pe­kiń­czy­ków


Źródła:

SJP.pl

Kolorówka

1. ma­szy­na pow­le­ka­ją­ca pa­pier farbą; pow­le­kar­ka;
2. po­tocz­nie:
a) ogół kos­me­ty­ków do wy­ko­ny­wa­nia ma­ki­ja­żu;
b) prasa ko­lo­ro­wa;
c) to, co jest ko­lo­ro­we, np. film


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. ogół kos­me­ty­ków do wy­ko­ny­wa­nia ma­ki­ja­żu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolos

1. coś wiel­kie­go, bar­dzo du­żych roz­mia­rów; ol­brzym, ma­sto­dont;
2. śro­do­wi­sko­wo: ko­lok­wium; kolo


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy lub mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) książk. ol­brzy­mi posąg

 (1.2) książk. przen. coś bar­dzo wiel­kie­go, ol­brzy­mie­go

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) książk. po­tęż­nie zbu­do­wa­ny, wiel­kie­go wzro­stu czło­wiek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (3.1) środ. stud. ko­lok­wium


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolosalność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest ko­lo­sal­ne; cecha tych, któ­rzy są ko­lo­sal­ni


Źródła:

Wiktionary

Kolosalny

przy­miot­nik

 (1.1) bar­dzo duży; wiel­ki


Źródła:

Wiktionary

Kolosanin

miesz­ka­niec Ko­lo­sów (sta­ro­żyt­ne­go mia­sta w do­li­nie rzeki Likos we Fry­gii)


Źródła:

SJP.pl

Koloseum

okrą­gła bu­dow­la


Ko­lo­se­um ( Co­los­se­um, Co­los­seo), wła­ści­wie am­fi­te­atr Fla­wiu­szów (łac. "Amp­hit­he­a­trum Fla­vium") – am­fi­te­atr w Rzy­mie, wznie­sio­ny w la­tach 70–72 do 80 n.e. za pa­no­wa­nia We­spaz­ja­na i Ty­tu­sa – ce­sa­rzy z dy­na­stii Fla­wiu­szów.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koloskop

przy­rząd me­dycz­ny słu­żą­cy do dia­gno­sty­ki (obra­zo­wa­nia) cho­rób je­li­ta gru­be­go oraz do drob­nych za­bie­gów w świet­le je­li­ta (np. po­bie­ra­nia wy­cin­ków, usu­nię­cia po­li­pów); ko­lo­no­skop


Źródła:

SJP.pl

Koloskopia

en­do­sko­po­we ba­da­nie le­kar­skie do zo­bra­zo­wa­nia dol­ne­go od­cin­ka prze­wo­du po­kar­mo­we­go; ko­lo­no­sko­pia


Źródła:

SJP.pl

Koloskopowy

→ ko­lo­skop; ko­lo­no­sko­po­wy


Źródła:

SJP.pl

Kolostomia

sto­mia wyt­wo­rzo­na na je­li­cie gru­bym


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) med. sto­mia ope­ra­cyj­nie wy­ło­nio­na na je­li­cie gru­bym;


Ko­lo­sto­mia – sto­mia wyt­wo­rzo­na na je­li­cie gru­bym, czyli ope­ra­cyj­ne wy­pro­wa­dze­nie świa­tła je­li­ta gru­be­go na po­wierzch­nię brzu­cha, umoż­li­wia­ją­ce wy­da­la­nie tre­ści je­li­to­wej, gdy jest to nie­moż­li­we drogą na­tu­ral­ną (naj­czę­ściej po usu­nię­ciu od­byt­ni­cy z po­wo­du no­wot­wo­ru).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koloszwar

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. hist. Kluż-Na­po­ka


Źródła:

Wiktionary

Koloszwarski

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) hist. zwią­za­ny z Ko­losz­wa­rem, do­ty­czą­cy Ko­losz­wa­ru (współcz. Kluż-Na­po­ka)


Źródła:

Wiktionary

Kolowy

→ kola; co­lo­wy


Źródła:

SJP.pl

Kolończyk

miesz­ka­niec Ko­lo­nii


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Ko­lo­nii


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koloński

przy­miot­nik od: Ko­lo­nia (np. woda ko­loń­ska)


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Ko­lo­nią, do­ty­czą­cy Ko­lo­nii

 (1.2) do­ty­czą­cy wody ko­loń­skiej


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolpak

naz­wi­sko


KOLPAK – roz­le­gła sieć kom­pu­te­ro­wa two­rzo­na od 1992 r. przez Pol­skie Ko­le­je Pań­stwo­we. Opie­ra się na pro­to­ko­le trans­mi­sji X.25 i jest re­a­li­zo­wa­na na wew­nętrz­nych łą­czach firmy PKP. Zo­sta­ła od­da­na do użyt­ku w li­sto­pa­dzie 1994 roku.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kolportacja

poś­red­nict­wo mię­dzy wy­daw­cą a punk­tem sprze­da­ży lub bez­poś­red­nim na­byw­cą; dy­stry­bu­cja


Źródła:

SJP.pl

Kolportaż

roz­pro­wa­dza­nie wśród od­bior­ców prasy, ksią­żek itp.; kol­por­to­wa­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) dzia­łal­ność po­le­ga­ją­ca na roz­pro­wa­dza­niu ksią­żek, cza­so­pism itp. bez­poś­red­nio wśród od­bior­ców albo przez sieć pla­ców­ka­a­có­wek


Kol­por­taż (fr. "col­por­ta­ge" 'kol­por­taż' i "col­por­te­ur" 'kol­por­ter' od "col­por­ter" 'kol­por­to­wać' z łac. "com­por­ta­re" 'zno­sić, gro­ma­dzić'; od "com-" 'współ-' i "por­ta­re" 'nosić'), ina­czej dy­stry­bu­cja – poś­red­nict­wo mię­dzy wy­daw­cą a punk­tem sprze­da­ży lub bez­poś­red­nim na­byw­cą.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolportażowy

przy­miot­nik od: kol­por­taż


Źródła:

SJP.pl

Kolporter

osoba zaj­mu­ją­ca się dy­stry­bu­cją ksią­żek, prasy itp. wśród od­bior­ców


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kolporterka

→ kol­por­ter


Patrz:kolporter

Źródła:

SJP.pl

Kolportować

roz­pro­wa­dzać wśród od­bior­ców prasę, książ­ki itp.


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. roz­kol­por­to­wać)

 (1.1) roz­pro­wa­dzać wy­daw­nict­wa wśród od­bior­ców

 (1.2) prze­ka­zy­wać in­for­ma­cje


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolposkop

przy­rząd op­tycz­ny słu­żą­cy do wzier­ni­ko­wa­nia po­chwy i oglą­da­nia szyj­ki ma­ci­cy


Źródła:

SJP.pl

Kolposkopia

wzier­ni­ko­wa­nie po­chwy i szyj­ki ma­ci­cy przy po­mo­cy urzą­dze­nia op­tycz­ne­go - kol­po­sko­pu


Kol­po­sko­pia – ba­da­nie po­le­ga­ją­ce na oglą­da­niu po­wierzch­ni szyj­ki ma­ci­cy, dol­nej czę­ści jej ka­na­łu oraz po­chwy i sromu przy po­mo­cy urzą­dze­nia op­tycz­ne­go – kol­po­sko­pu.

Kol­po­sko­pia poz­wa­la w ciągu kilku minut usta­lić roz­poz­na­nie, pod­jąć od­po­wied­nie de­cyz­je do­ty­czą­ce te­ra­pii i w niek­tó­rych przy­pad­kach przy­stą­pić od razu do le­cze­nia. Ba­da­nie umoż­li­wia wy­kry­cie przed­kli­nicz­nych po­sta­ci raka szyj­ki ma­ci­cy.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kolposkopowy

→ kol­po­skop, → kol­po­sko­pia


Patrz:kolposkop, → kolposkopia

Źródła:

SJP.pl

Kolski

przy­miot­nik od: Kola (pół­wy­sep), Koło (mia­sto)


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Kołą, do­ty­czą­cy Koły (mia­sta lub rzeki na Pół­wy­spie Kol­skim)

 (1.2) zwią­za­ny z Kolą (Pół­wy­spem Kol­skim), do­ty­czą­cy Koli


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolsko

przy­miot­nik od: Kola (pół­wy­sep), Koło (mia­sto)


Kol­sko (niem. "Kol­zig") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w Kot­li­nie Kar­gow­skiej, w wo­je­wództ­wie lu­bu­skim, w po­wie­cie no­wo­sol­skim, w gmi­nie Kol­sko.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa zie­lo­no­gór­skie­go.

Miej­sco­wość jest sie­dzi­bą władz gminy Kol­sko.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kolszczanin

miesz­ka­niec Kol­ska


Źródła:

SJP.pl

Kolszczanka

miesz­kan­ka Kol­ska


Źródła:

SJP.pl

Kolt

sze­ścio­strza­ło­wy re­wol­wer bę­ben­ko­wy; Colt


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) pot. re­wol­wer bę­ben­ko­wy (nie­ko­niecz­nie wy­pro­du­ko­wa­ny przez firmę Sa­mu­e­la Colta);


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koltan

ruda tan­ta­lu i niobu, mie­sza­ni­na ko­lum­bi­tu i tan­ta­li­tu


Kol­tan ("col­tan") – ruda tan­ta­lu i niobu, bę­dą­ca mie­sza­ni­ną dwóch mi­ne­ra­łów: ko­lum­bi­tu i tan­ta­li­tu.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kolubryna

1. cięż­kie dzia­ło oblęż­ni­cze, uży­wa­ne w XVI-XVIII wieku głów­nie do ni­szcze­nia for­ty­fi­ka­cji; szlan­ga;
2. wiel­kie dzia­ło okrę­to­we o dłu­giej lufie, uży­wa­ne w XVI-XVII wieku, strze­la­ją­ce po­ci­ska­mi o cię­ża­rze 8-16 fun­tów;
3. po­tocz­nie: rzecz lub osoba duża, cięż­ka i niez­grab­na; lan­da­ra, ko­by­ła, krowa, krów­sko;
4. prze­no­śnie: nie­pod­wa­żal­ny, klu­czo­wy fakt lub ar­gu­ment


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) wojsk. ogól­na nazwa od­przo­do­wych dział ar­ty­le­ryj­skich uży­wa­nych w XVI i XVII wieku;

 (1.2) przen. pot. bar­dzo duża i cięż­ka rzecz

 (1.3) przen. pot. cięż­ka i niez­grab­na osoba


Ko­lu­bry­na – ogól­na nazwa od­przo­do­wych dział ar­ty­le­ryj­skich uży­wa­nych w XVI i XVII wieku.

Nazwa ko­lu­bry­na po­cho­dzi od ła­ciń­skie­go słowa "co­lu­bra" – żmija, wę­ży­ca; we Fran­cji, gdzie prze­de wszyst­kim były uży­wa­ne, na­zy­wa­ne były "co­u­lev­ri­ne", w Niem­czech szlan­gi. Tego typu dzia­ła na­zy­wa­no także ku­le­wry­na, wę­żow­ni­ce lub ser­pen­ty­ny.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolubrynowy

przy­miot­nik od: ko­lu­bry­na


Źródła:

SJP.pl

Kolucho

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) rzad. zgrub. gwara. koło, pęto


Źródła:

Wiktionary

Kolugo

ssak z ro­dzi­ny lo­to­ko­tów; la­to­perz; lo­to­kot


Źródła:

SJP.pl

Kolumb

dawna nazwa niobu, pier­wiast­ka che­micz­ne­go z grupy wa­na­dow­ców


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) hist. spol­szczo­ne naz­wi­sko wło­skie od­kryw­cy i że­gla­rza Krzysz­to­fa Ko­lum­ba

 (1.2) imię|pol­ski|m.;


Nie mylić z: Ku­lomb.

Ta stro­na do­ty­czy imie­nia. Zo­bacz też: Krzysz­tof Ko­lumb.

Ko­lumb – imię po­cho­dze­nia ła­ciń­skie­go. Wy­wo­dzi się od słowa "co­lum­ba" oz­na­cza­ją­ce­go „go­łę­bia”. No­si­ło je kilku świę­tych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolumba

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|ż.

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. i B. lp. od: Ko­lumb


Ko­lum­ba – żeń­ska forma imie­nia Ko­lumb, po­cho­dze­nia ła­ciń­skie­go. Wy­wo­dzi się od słowa oz­na­cza­ją­ce­go „go­łę­bi­ca”. Od imie­nia Ko­lum­ba po­cho­dzi też zdrob­nie­nie Ko­lum­bu­la.

No­si­ło je kilka świę­tych, w tym Ko­lum­ba z Sens.

Ko­lum­ba imie­ni­ny ob­cho­dzi 10 stycz­nia, 3 marca, 20 maja, 17 wrze­śnia, 24 wrze­śnia i 31 grud­nia.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kolumban

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|m.;


Ko­lum­ban – imię mę­skie po­cho­dzą­ce od cel­tyc­kie­go imie­nia Ko­lo­man na­wią­zu­ją­ce do łac. "Co­lum­ba" (go­łę­bi­ca – bę­dą­ca sym­bo­lem Ducha Świę­te­go).

Ko­lum­ban imie­ni­ny ob­cho­dzi: 2 paź­dzier­ni­ka i 23 li­sto­pa­da.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kolumbarium

1. miej­sce na cmen­ta­rzu przy­sto­so­wa­ne do po­chów­ku urn z pro­cha­mi zmar­łych;
2. typ rzym­skie­go i wczes­no­chrze­ści­jań­skie­go zbio­ro­we­go gro­bow­ca w po­sta­ci bu­dow­li lub sali, gdzie znaj­do­wa­ły się nisze na pro­chy zmar­łych


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) hist. ar­chit. ro­dzaj rzym­skie­go zbio­ro­we­go gro­bow­ca w for­mie bu­dow­li z ni­sza­mi na urny z pro­cha­mi;

 (1.2) współcz. ar­chit. cmen­tar­na ścia­na z miej­sca­mi na urny z pro­cha­mi zmar­łych

 (1.3) współcz. po­mie­szcze­nie na urny przy kre­ma­to­rium


Ko­lum­ba­rium (łac. dosł. „go­łęb­nik” od "co­lum­ba" – gołąb) – pro­sto­pa­dło­ścien­na lub nie­kie­dy ko­pu­la­sta bu­dow­la cmen­tar­na z cza­sów rzym­skich i wczes­no­chrze­ści­jań­skich, peł­nią­ca funk­cję zbio­ro­we­go gro­bow­ca.

Sta­ro­żyt­ne ko­lum­ba­ria po­ja­wi­ły się u Rzy­mian od cza­sów Au­gu­sta w I wieku p.n.e.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolumbaryjny

→ ko­lum­ba­rium


Patrz:kolumbarium

Źródła:

SJP.pl

Kolumbia

1. pań­stwo w Ame­ry­ce Po­łud­nio­wej ze sto­li­cą w Bo­go­cie; Re­pu­bli­ka Ko­lum­bii;
2. rzeka w Ka­na­dzie i Sta­nach Zjed­no­czo­nych


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. polit. pań­stwo w Ame­ry­ce Po­łud­nio­wej;

 (1.2) geogr. hy­dron. rzeka w Ame­ry­ce Pół­noc­nej, prze­pły­wa przez Ka­na­dę i Stany Zjed­no­czo­ne, ucho­dzi do Oce­a­nu Spo­koj­ne­go;

 (1.3) hist. poet. Stany Zjed­no­czo­ne;


Ko­lum­bia ( ), Re­pu­bli­ka Ko­lum­bii (República de Co­lom­bia) – pań­stwo w pół­noc­no-za­chod­niej czę­ści Ame­ry­ki Po­łud­nio­wej. Jest czwar­tym pod wzglę­dem po­wierzch­ni pań­stwem na tym kon­ty­nen­cie (1 138 910 km²), a dru­gim pod wzglę­dem licz­by lud­no­ści (53 936 226 osób; 2026).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolumbijczyk

1. oby­wa­tel Ko­lum­bii;
2. oby­wa­tel Ko­lum­bii Bry­tyj­skiej


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) oby­wa­tel Ko­lum­bii


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolumbijka

1. oby­wa­tel­ka Ko­lum­bii;
2. oby­wa­tel­ka Ko­lum­bii Bry­tyj­skiej


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) oby­wa­tel­ka Ko­lum­bii


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolumbijski

przy­miot­nik od: Ko­lum­bia, Ko­lum­bia Bry­tyj­ska


przy­miot­nik

 (1.1) od­no­szą­cy się do pań­stwa Ko­lum­bia

 (1.2) od­no­szą­cy się do rzeki Ko­lum­bia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolumbit

mi­ne­rał, zło­żo­ny tle­nek że­la­za, man­ga­nu, tan­ta­lu i niobu; tan­ta­lit; nio­bit


Ko­lum­bit-(Fe) (dawn. fer­ro­ko­lum­bit) – mi­ne­rał niobu i że­la­za z grupy ko­lum­bi­tów. Jego nazwa po­cho­dzi od daw­nej nazwy niobu, co­lum­bium, oraz sym­bo­lu że­la­za, Fe (dla odróż­nie­nia od in­nych ko­lum­bi­tów).

Sy­no­ni­my: "fer­ro­ko­lum­bit, col­tan, co­lum­bit, co­lum­bi­te-tan­ta­li­te, nio­bit".


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kolumbowie

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) liter. hist. okre­śle­nie po­ko­le­nia Po­la­ków uro­dzo­nych w la­tach 20. XX wieku, któ­rych mło­dość, doj­rze­wa­nie i „od­kry­wa­nie świa­ta” przy­pa­dły na okres II wojny świa­to­wej;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kolumela

rzym­ski agro­nom (4-70 n.e.); Co­lu­mel­la


Źródła:

SJP.pl

Kolumella

środ­ko­wa część pusz­ki za­rod­nio­wej spo­ro­fi­tu


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kolumienka

1. mała ko­lum­na;
2. zdrob­nie­nie od: ko­lum­na


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od: ko­lum­na

 (1.2) mała ko­lum­na


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolumienkowy

→ ko­lu­mien­ka


Patrz:kolumienka

Źródła:

SJP.pl

Kolumna

1. pio­no­wy ele­ment ar­chi­tek­to­nicz­ny, słup pod­trzy­mu­ją­cy umie­szczo­ne na niej par­tie bu­dow­li;
2. pom­nik w kształ­cie słupa, zwy­kle z umie­szczo­ną na nim fi­gu­rą;
3. zwar­ta for­ma­cja ludzi lub po­ja­zdów usta­wio­nych w jeden lub kilka rzę­dów;
4. ze­spół ludzi zor­ga­ni­zo­wa­ny do wy­ko­ny­wa­nia ja­kie­goś za­da­nia;
5. ze­spół po­ja­zdów lub stat­ków zor­ga­ni­zo­wa­ny pod jed­nym kie­row­nict­wem lub do­wództ­wem;
6. pio­no­wy rząd zna­ków, cyfr lub liter;
7. pio­no­wy ele­ment ta­be­li lub ma­cie­rzy;
8. stro­ni­ca książ­ki, ga­ze­ty, z tek­stem ufor­mo­wa­nym w jeden lub kilka łamów;
9. jeden z ta­kich łamów;
10. stałe miej­sce w ga­ze­cie lub cza­so­pi­śmie, w któ­rym uka­zu­ją się ar­ty­ku­ły na jeden temat lub jed­ne­go au­to­ra;
11. ze­staw gło­śni­ków we wspól­nej obu­do­wie;
12. pio­no­we, cy­lin­drycz­ne urzą­dze­nie do pro­wa­dze­nia pro­ce­sów tech­no­lo­gicz­nych, np. de­sty­la­cji, chło­dze­nia;
13. pio­no­wy ele­ment sta­no­wią­cy część ma­szy­ny, np. ko­lum­na kie­row­ni­cza


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ar­chit. pio­no­wy ele­ment ar­chi­tek­to­nicz­ny peł­nią­cy rolę kon­struk­cyj­ną, de­ko­ra­cyj­ną i sym­bo­licz­ną;

 (1.2) pom­nik skła­da­ją­cy się z ko­lum­ny (1.1) i umie­szczo­nej na niej fi­gu­ry

 (1.3) techn. ze­staw gło­śni­ków umie­szczo­nych w spe­cjal­nej obu­do­wie;

 (1.4) druk. ob­szar stro­ny ogra­ni­czo­ny jej za­dru­ko­wa­ną po­wierzch­nią;

 (1.5) stała ru­bry­ka w cza­so­pi­śmie

 (1.6) ufor­mo­wa­na grupa osób lub po­ja­zdów woj­sko­wych

 (1.7) grupa osób ma­ją­ca wspól­ny cel

 (1.8) żegl. dolna część masz­tu

 (1.9) pio­no­wy rząd liczb, liter, wy­ra­zów

 (1.10) szach. pio­no­wy rząd pól na sza­chow­ni­cy, oz­na­czo­ny li­te­rą od A do H


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolumnada

rząd lub kilka rzę­dów ko­lumn, naj­czę­ściej zdo­bio­nych, peł­nią­cych prócz funk­cji de­ko­ra­cyj­nych także funk­cję kon­struk­cyj­ną; pe­ry­sta­za


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ar­chit. de­ko­ra­cyj­ny rząd po­łą­czo­nych ko­lumn lub kilka ta­kich rzę­dów


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolumnadowy

przy­miot­nik od: ko­lum­na­da


Źródła:

SJP.pl

Kolumnista

autor re­gu­lar­nych tek­stów (ko­lumn) w pra­sie lub me­diach


Źródła:

SJP.pl

Kolumno

forma rze­czow­ni­ka.

 (1.1) W. lp. od: ko­lum­na


Źródła:

Wiktionary

Kolumnowy

przy­miot­nik od: ko­lum­na


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z ko­lum­ną, do­ty­czą­cy ko­lum­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolur

koło wiel­kie na sfe­rze nie­bie­skiej prze­cho­dzą­ce przez bie­gu­ny nie­bie­skie i:
a) punk­ty rów­no­no­cy (kolur rów­no­no­cy)
b) punk­ty sta­no­wisk Słoń­ca (kolur sta­no­wisk)


Kolur (gr. "kól-ouros") – koło wiel­kie na sfe­rze nie­bie­skiej prze­cho­dzą­ce przez bie­gu­ny nie­bie­skie i:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koluria

wie­lo­let­nia ro­śli­na ziel­na z ro­dzi­ny ró­żo­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Koluszczanin

miesz­ka­niec Ko­lu­szek


Źródła:

SJP.pl

Koluszczanka

miesz­kan­ka Ko­lu­szek


Źródła:

SJP.pl

Koluszki

mia­sto w Pol­sce


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce;


Ko­lusz­ki – mia­sto w woj. łódz­kim, w po­wie­cie łódz­kim wschod­nim, sie­dzi­ba gminy miej­sko-wiej­skiej Ko­lusz­ki. Mia­sto po­ło­żo­ne na Rów­ni­nie Ko­lusz­kow­skiej po­mię­dzy Wy­so­czyz­ną Raw­ską a wy­nie­sie­nia­mi Garbu Łódz­kie­go – po­zo­sta­ło­ścią plej­sto­ceń­skich lą­do­lo­dów, na skra­ju źró­dło­we­go od­cin­ka do­li­ny rzeki Mrogi. Oś­ro­dek prze­my­sło­wy (od­lew­nia). Lo­kal­ny oś­ro­dek usłu­go­wy. Baza paliw płyn­nych, po­łą­czo­na ru­ro­cią­giem z ra­fi­ne­rią w Płoc­ku.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koluszko

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) gwara. zdrobn. koło, pęto


Źródła:

Wiktionary

Koluszkowianin

miesz­ka­niec Ko­lu­szek (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Koluszkowianka

miesz­kan­ka Ko­lu­szek (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Koluszkowski

→ Ko­lusz­ki


Patrz:Koluszki

Źródła:

SJP.pl

Koluwialny

→ ko­lu­wium


Patrz:koluwium

Źródła:

SJP.pl

Koluwium

ma­te­riał skal­ny prze­mie­szczo­ny ru­cha­mi gra­wi­ta­cyj­ny­mi


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) geol. ma­te­riał skal­ny prze­mie­szczo­ny w dół stoku pod­czas osu­wa­nia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koluzja

w psy­cho­lo­gii: nieś­wia­do­me współ­dzia­ła­nie dwóch lub wię­cej osób w celu utrzy­ma­nia dys­funk­cyj­nych sche­ma­tów za­cho­wań lub prze­ko­nań


Ko­luz­ja ( Kol­lu­sion – "zmowa", col­lu­de­re – "za­graj razem") – w psy­cho­lo­gii kon­cep­cja nie­uś­wia­do­mio­nej zmowy opar­tej na nieś­wia­do­mych mo­ty­wa­cjach psy­cho­lo­gicz­nych lub kom­bi­na­cji kon­flik­tów wew­nętrz­nych dwóch lub wię­cej osób za­an­ga­żo­wa­nych w bli­ską dy­na­micz­ną re­la­cję.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koluzyjny

→ ko­luz­ja


Patrz:koluzja

Źródła:

SJP.pl

Kolweński

roz­miazg kol­weń­ski - ga­tu­nek chrzą­szcza z ro­dzi­ny roz­miaz­go­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Kolyba

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. sza­łas pa­ster­ski

 (1.2) górn. gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. ko­pal­nia­ny wa­go­nik-wy­wrot­ka


Źródła:

Wiktionary

Kolybać

cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. ko­ły­sać, ko­le­bać


Źródła:

Wiktionary

Kolybka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. ko­ły­ska


Źródła:

Wiktionary

Kolybok

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. krze­sło na bie­gu­nach


Źródła:

Wiktionary

Kolymbus

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. sport. łyżwa


Źródła:

Wiktionary

Kolynda

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk, Śląsk Cie­szyń­ski. muz. ko­lę­da


Źródła:

Wiktionary

Kolący

1. prze­bi­jać czymś ostro za­koń­czo­nym, ranić przez ukłu­cie
2. ostro boleć


Patrz:kłuć

Źródła:

SJP.pl

Kolęda

pieśń bo­żo­na­ro­dze­nio­wa


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) rel. pieśń re­li­gij­na, te­ma­tycz­nie na­wią­zu­ją­ca do Bo­że­go Na­ro­dze­nia;

 (1.2) rel. wi­zy­ta dusz­pa­ster­ska w do­mach wier­nych w okre­sie po Bożym Na­ro­dze­niu;

 (1.3) etn. zwy­czaj po­le­ga­ją­cy na ob­cho­dze­niu go­spo­darstw przez ko­lęd­ni­ków w okre­sie świąt Bo­że­go Na­ro­dze­nia

 (1.4) stpol. Nowy Rok

 (1.5) stpol. ro­dzaj dzie­się­ci­ny

 (1.6) stpol. opo­wia­da­nia ewan­ge­licz­ne o na­ro­dzi­nach Je­zu­sa Chry­stu­sa


Ko­lę­da – pier­wot­nie ra­dos­na pieśń no­wo­rocz­na, która współ­cze­śnie przy­ję­ła po­wszech­nie formę pie­śni bo­żo­na­ro­dze­nio­wej (na­wią­zu­ją­cej do świąt Bo­że­go Na­ro­dze­nia). Utrzy­my­wa­na naj­czę­ściej w kon­wen­cji re­li­gij­nej, po­cząt­ko­wo wy­wo­dzą­ca się z tra­dy­cji lu­do­wej, w póź­niej­szym okre­sie kom­po­no­wa­na jest rów­nież przez wielu wy­bit­nych kom­po­zy­to­rów.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kolędeczka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) daw. zdrobn. od: ko­lę­da

 (1.2) rzad. krót­ka, pro­sta w for­mie ko­lę­da


Źródła:

Wiktionary

Kolędniczka

→ ko­lęd­nik


Patrz:kolędnik

Źródła:

SJP.pl

Kolędniczy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z ko­lęd­ni­kiem lub ko­lę­do­wa­niem, do­ty­czą­cy ko­lęd­ni­ka lub ko­lę­do­wa­nia


Źródła:

Wiktionary

Kolędnik

osoba uczest­ni­czą­ca w obrzę­dzie lu­do­wym, po­le­ga­ją­cym na ob­cho­dze­niu domów w okre­sie świąt Bo­że­go Na­ro­dze­nia


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) etn. osoba, która ko­lę­du­je, cho­dzi po ko­lę­dzie

 (1.2) osoba, która ko­lę­du­je, śpie­wa ko­lę­dy i pa­sto­rał­ki


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolędny

przy­miot­nik

 (1.1) rzad. ko­lę­do­wy


Źródła:

Wiktionary

Kolędowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) śpie­wa­nie kolęd

 (1.2) etn. cho­dze­nie po ko­lę­dzie

 (1.3) rel. o księ­dzu: cho­dze­nie po ko­lę­dzie z wi­zy­tą dusz­pa­ster­ską do pa­ra­fian

 (1.4) pot. żart. cho­dze­nie od drzwi do drzwi


Ko­lę­do­wa­nie – obrzęd lu­do­wy prak­ty­ko­wa­ny prze­de wszyst­kim w kul­tu­rach rol­ni­czych i pa­ster­skich przez Sło­wian i Ru­mu­nów, po­le­ga­ją­cy na tym, że grupy ko­lęd­ni­ków od­wie­dza­ły po­szcze­gól­ne go­spo­dar­stwa z ży­cze­nia­mi po­myśl­no­ści w Nowym Roku, za co otrzy­my­wa­ły od go­spo­da­rzy dary w po­sta­ci je­dze­nia lub drob­nych dat­ków pie­nięż­nych.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kolędować

po­tocz­nie:
1. śpie­wać ko­lę­dy;
2. cze­kać długo, pró­bu­jąc coś za­łat­wić lub gdzieś się do­stać;
3. w okre­sie świąt Bo­że­go Na­ro­dze­nia - ob­cho­dzić domy z szop­ką lub gwia­zdą, śpie­wa­jąc oko­licz­no­ścio­we pie­śni, skła­da­jąc ży­cze­nia, zbie­ra­jąc datki


cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny

 (1.1) cho­dzić po ko­lę­dzie

 (1.2) śpie­wać ko­lę­dy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolędowy

przy­miot­nik od: ko­lę­da


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z ko­lę­dą lub ko­lę­do­wa­niem, do­ty­czą­cy ko­lę­dy lub ko­lę­do­wa­nia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kolędziany

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. adm. wieś na Ukra­i­nie, po­ło­żo­na w re­jo­nie czort­kow­skim ob­wo­du tar­no­pol­skie­go;


Ko­lę­dzia­ny (al. Ko­len­dzia­ny, ukr. Колиндяни, "Ko­łyn­dia­ny") – wieś na Ukra­i­nie po­ło­żo­na nad rzecz­ką Nicz­ła­wą, w re­jo­nie czort­kow­skim ob­wo­du tar­no­pol­skie­go, w hro­ma­dzie Ko­lę­dzia­ny. Sie­dzi­ba hro­ma­dzie Ko­lę­dzia­ny. Liczy 1759 miesz­kań­ców. Droga te­ry­to­rial­na T 2001 prze­cho­dzi przez wieś.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kom

1. w fi­zy­ce: wada ukła­du op­tycz­ne­go, po­le­ga­ją­ca na tym, że wiąz­ka pro­mie­ni, która wy­cho­dzi z punk­tu po­ło­żo­ne­go poza osią op­tycz­ną, two­rzy po przej­ściu przez układ op­tycz­ny obraz tego punk­tu w kształ­cie prze­cin­ka; komat;
2. w aku­sty­ce mu­zycz­nej: nie­roz­poz­na­wal­na słu­chem od­le­głość mię­dzy dwoma dźwię­ka­mi, po­zor­nie tej samej wy­so­ko­ści; komat;
3. w me­dy­cy­nie: śpiącz­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. adm. mia­sto w środ­ko­wym Ira­nie, w osta­nie Kom;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kom.

skrót od: ko­mi­sarz


skrót

 (1.1) = ko­mi­sarz


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koma

1. w fi­zy­ce: wada ukła­du op­tycz­ne­go, po­le­ga­ją­ca na tym, że wiąz­ka pro­mie­ni, która wy­cho­dzi z punk­tu po­ło­żo­ne­go poza osią op­tycz­ną, two­rzy po przej­ściu przez układ op­tycz­ny obraz tego punk­tu w kształ­cie prze­cin­ka; komat;
2. w aku­sty­ce mu­zycz­nej: nie­roz­poz­na­wal­na słu­chem od­le­głość mię­dzy dwoma dźwię­ka­mi, po­zor­nie tej samej wy­so­ko­ści; komat;
3. w me­dy­cy­nie: śpiącz­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) med. śpiącz­ka

 (1.2) astr. ga­zo­wa otocz­ka jądra ko­me­ty

 (1.3) fiz. ro­dzaj aber­ra­cji op­tycz­nej

 (1.4) muz. ina­czej: komat

 (1.5) prze­ci­nek (przy od­czy­ty­wa­niu liczb w licz­bo­wym sy­ste­mie dzie­sięt­nym)


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koman

czło­nek ko­czow­ni­cze­go ludu tu­rec­kie­go; Kuman, Po­ło­wiec


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Komancz

In­dia­nin Ame­ry­ki Pół­noc­nej


Źródła:

SJP.pl

Komancze

ple­mię in­diań­skie; Ko­man­czo­wie


Ko­man­cze (ang. "Co­man­che") – In­dia­nie Ame­ry­ki Pół­noc­nej po­słu­gu­ją­cy się ję­zy­kiem z ro­dzi­ny uto-az­tec­kiej. Po­tom­ko­wie żyją do dziś na te­re­nach USA we wschod­niej czę­ści stanu Nowy Mek­syk, w po­łud­nio­wej czę­ści Ko­lo­ra­do, pół­noc­no-wschod­niej czę­ści Ari­zo­ny, po­łud­nio­wej czę­ści stanu Kan­sas, w Okla­ho­mie i w pół­noc­no-wschod­niej czę­ści Tek­sa­su. Pier­wot­nie na­le­że­li do lud­no­ści ko­czow­ni­czej, ty­po­wej dla In­dian Wiel­kich Rów­nin w środ­ko­wej czę­ści Sta­nów Zjed­no­czo­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Komanczka

In­dian­ka Ame­ry­ki Pół­noc­nej


Źródła:

SJP.pl

Komanczowie

In­dia­nin Ame­ry­ki Pół­noc­nej


Źródła:

SJP.pl

Komandirowka

daw­niej: de­le­ga­cja, misja urzę­do­wa


Źródła:

SJP.pl

Komando

1. od­dział żoł­nie­rzy do zadań spe­cjal­nych;
2. w hit­le­row­skich obo­zach kon­cen­tra­cyj­nych: jed­nost­ka or­ga­ni­za­cyj­na więź­niów wy­ko­nu­ją­cych pracę przy­mu­so­wą


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) wojsk. grupa żoł­nie­rzy do zadań spe­cjal­nych

 (1.2) hist. w hit­le­row­skich obo­zach kon­cen­tra­cyj­nych: grupa więź­niów wy­ko­nu­ją­cych pracę przy­mu­so­wą


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Komandor

1. sto­pień ofi­cer­ski w pol­skiej ma­ry­nar­ce wo­jen­nej;
2. ofi­cer ma­ją­cy ten sto­pień;
3. pre­zes klubu wio­ślar­skie­go lub że­glar­skie­go;
4. kie­row­nik i głów­ny sę­dzie za­wo­dów sa­mo­cho­do­wych, lot­ni­czych, mo­to­cy­klo­wych itp.;
5. tytuł ho­no­ro­wy osoby z odz­na­cze­niem krzy­ża ko­man­dor­skie­go;
6. w niek­tó­rych za­ko­nach ry­cer­skich: zwierzch­nik ko­man­do­rii


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) wojsk. mar. sto­pień ofi­cer­ski w ma­ry­nar­ce wo­jen­nej od­po­wia­da­ją­cy puł­kow­ni­ko­wi;

 (1.2) ka­wa­ler krzy­ża ko­man­dor­skie­go

 (1.3) hist. za­kon­nik za­rzą­dza­ją­cy po­sia­dło­ścia­mi w za­ko­nie ry­cer­skim

 (1.4) sport. głów­ny sę­dzia kie­ru­ją­cy wy­ści­ga­mi sa­mo­cho­do­wy­mi lub mo­to­cy­klo­wy­mi

 (1.5) żegl. pre­zes klubu że­glar­skie­go

 (1.6) daw. do­wód­ca


Ko­man­dor (kmdr) – woj­sko­wy sto­pień ofi­cer­ski w Ma­ry­nar­ce Wo­jen­nej i Jed­nost­ce Woj­sko­wej For­mo­za, od­po­wia­da­ją­cy puł­kow­ni­ko­wi w po­zo­sta­łych ro­dza­jach sił zbroj­nych. Jego od­po­wied­ni­ki znaj­du­ją się także w ma­ry­nar­kach wo­jen­nych in­nych państw w NATO.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Komandoria

1. wyż­szy sto­pień or­de­ru umie­szcza­ny na wstę­dze; krzyż ko­man­dor­ski;
2. daw­niej: dobra za­ko­nu ry­cer­skie­go za­rzą­dza­ne przez ko­man­do­rów


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) krzyż ko­man­dor­ski

 (1.2) hist. jed­nost­ka ad­mi­ni­stra­cyj­no-te­ry­to­rial­na za­ko­nu ry­cer­skie­go


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Komandorka

nad­wo­zie zbli­żo­ne do au­to­bu­so­we­go, uży­wa­ne w sa­mo­cho­dach woj­sko­wych, wy­po­sa­żo­ne w ot­wie­ra­ny dach, skła­da­ne sie­dze­nia i stoły i urzą­dze­nia łącz­no­ścio­we


Źródła:

SJP.pl

Komandorostwo

ko­man­dor z żoną


Źródła:

SJP.pl

Komandorski

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z ko­man­do­rem, do­ty­czą­cy ko­man­do­ra

przy­miot­nik dzier­żaw­czy

 (2.1) na­le­żą­cy do ko­man­do­ra, bę­dą­cy jego włas­no­ścią

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (3.1) taki jak u ko­man­do­ra, cha­rak­te­ry­stycz­ny dla ko­man­do­ra


Źródła:

Wiktionary

Komandos

1. eli­tar­ny żoł­nierz wysz­ko­lo­ny do zadań spe­cjal­nych;
2. po­tocz­nie: żoł­nierz jed­nost­ki po­wietrz­no­de­san­to­wej; spa­do­chro­niarz, sko­czek spa­do­chro­no­wy


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) wojsk. żoł­nierz wysz­ko­lo­ny do zadań spe­cjal­nych


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komandosi

1. eli­tar­ny żoł­nierz wysz­ko­lo­ny do zadań spe­cjal­nych;
2. po­tocz­nie: żoł­nierz jed­nost­ki po­wietrz­no­de­san­to­wej; spa­do­chro­niarz, sko­czek spa­do­chro­no­wy


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Komandoska

przy­miot­nik od: ko­man­dos


Źródła:

SJP.pl

Komandoski

przy­miot­nik od: ko­man­dos


Źródła:

SJP.pl

Komandyta

po­tocz­nie: spół­ka ko­man­dy­to­wa - spół­ka w któ­rej co najm­niej jeden wspól­nik od­po­wia­da za zo­bo­wią­za­nia całym swoim ma­jąt­kiem i co najm­niej jeden tylko do wy­so­ko­ści tzw. sumy ko­man­dy­to­wej


Źródła:

SJP.pl

Komandytariusz

udzia­ło­wiec spół­ki ko­man­dy­to­wej od­po­wia­da­ją­cy za zo­bo­wią­za­nia spół­ki wy­łącz­nie swoim wkła­dem ka­pi­ta­ło­wym (do wy­so­ko­ści tzw. sumy ko­man­dy­to­wej); ko­man­dy­tor


Ko­man­dy­ta­riusz (od wł. "com­men­da­to­re") – wspól­nik w spół­ce ko­man­dy­to­wej, który po­no­si od­po­wie­dzial­ność za zo­bo­wią­za­nia spół­ki tylko do wy­so­ko­ści sumy ko­man­dy­to­wej.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Komandytor

udzia­ło­wiec spół­ki ko­man­dy­to­wej od­po­wia­da­ją­cy za zo­bo­wią­za­nia spół­ki wy­łącz­nie swoim wkła­dem ka­pi­ta­ło­wym (do wy­so­ko­ści tzw. sumy ko­man­dy­to­wej); ko­man­dy­ta­riusz


Źródła:

SJP.pl

Komandytowy

przy­miot­nik od: ko­man­dy­ta


przy­miot­nik

 (1.1) odrzecz. od: ko­man­dy­ta


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komaniecki

przy­miot­nik od: Ko­mań­cza, wieś gmin­na w wo­je­wództ­wie pod­kar­pac­kim; ko­mań­czow­ski


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy Ko­mań­czy, zwią­za­ny z Ko­mań­czą


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komanowie

czło­nek ko­czow­ni­cze­go ludu tu­rec­kie­go; Kuman, Po­ło­wiec


Źródła:

SJP.pl

Komar

do­kucz­li­wy owad wil­go­cio­lub­ny, któ­re­go sa­mi­ce żywią się krwią


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) ent. nie­wiel­ki la­ta­ją­cy owad z ro­dzi­ny nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Cu­li­ci­dae|ref=tak., znany ze swę­dzą­cych ugry­zień;

 (1.2) mot. mo­to­ro­wer marki Komar;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komarek

zdrob­nie­nie od: komar


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) zdrobn. od komar

 (1.2) iron. komar

 (1.3) pieszcz. mot. mo­to­ro­wer marki Komar


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komarniański

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy Ko­mar­na


Źródła:

Wiktionary

Komarnica

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Komarnicki

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Komarnik

1. gwa­ro­wo: gęsta siat­ka dla ochro­ny przed ko­ma­ra­mi;
2. miej­sce skła­do­wa­nia i prze­cho­wy­wa­nia serów, żę­ty­cy i bryn­dzy


Ko­mar­nik ("Bac­cha­ris") – ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny astro­wa­tych ("Aste­ra­ce­ae"). Obej­mu­je w sze­ro­kim uję­ciu ok. 430 ga­tun­ków, które by­wa­ją kla­sy­fi­ko­wa­ne do sze­re­gu mniej­szych ro­dza­jów, ale nie ma kon­sen­su­su na­u­ko­we­go do ta­kiej kla­sy­fi­ka­cji. Rosną one w całej Ame­ry­ce Po­łud­nio­wej oraz w po­łud­nio­wej czę­ści Ame­ry­ki Pół­noc­nej się­ga­jąc na pół­noc do Ore­go­nu na za­cho­dzie i No­we­go Jorku oraz Nowej Szko­cji na wscho­dzie.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Komarno

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w za­chod­niej czę­ści Ukra­i­ny;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Komarow

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Komarowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ko­ma­ro­wać.


Źródła:

Wiktionary

Komarowate

ro­dzi­na owa­dów ży­wią­cych się krwią ludzi i zwie­rząt, ży­ją­cych nie­o­mal na całym świe­cie, czę­sto prze­no­szą­cych bak­te­rie cho­ro­bot­wór­cze; ko­ma­ry


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) ent. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Cu­li­ci­dae|Me­i­gen|ref=tak., ro­dzi­na owa­dów z rzędu mu­chó­wek;


Ko­ma­ro­wa­te, ko­ma­ry (Cu­li­ci­dae) – wy­stę­pu­ją­ca na całym świe­cie ro­dzi­na owa­dów (na­dro­dzi­na Cu­li­co­i­dea) z rzędu mu­chó­wek. Zna­nych jest ponad 40 ro­dza­jów i ok. 3,5 tys. ga­tun­ków ko­ma­rów. Daw­niej do ro­dzi­ny ko­ma­ro­wa­tych za­li­cza­no także jako po­dro­dzi­ny: Cha­o­bo­ri­nae (obec­nie ro­dzi­na Cha­o­bo­ri­dae) i Di­xi­nae (obec­nie ro­dzi­na Di­xi­dae).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Komarowaty

o ce­chach ko­ma­ro­wa­tych (ro­dzi­na owa­dów)


Źródła:

SJP.pl

Komarować

po­tocz­nie: przy­sy­piać lub prze­miesz­ki­wać gdzieś, zwła­szcza w nies­wo­im miesz­ka­niu


Źródła:

SJP.pl

Komarowianin

miesz­ka­niec Ko­ma­ro­wa Osady


Źródła:

SJP.pl

Komarowianka

miesz­kan­ka Ko­ma­ro­wa Osady


Źródła:

SJP.pl

Komarowo

Ko­ma­ro­wo (nazwa obocz­na: Ka­ro­le­wo, niem. "Karls­hof") – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie go­le­niow­skim, w gmi­nie Go­le­niów. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość na­le­ża­ła ad­mi­ni­stra­cyj­nie do wo­je­wództ­wa szcze­ciń­skie­go.

W roku 2021 miej­sco­wość li­czy­ła 608 miesz­kań­ców.


Źródła:

Wikipedia

Komarowski

przy­miot­nik od: Ko­ma­rów Osada


Źródła:

SJP.pl

Komarowy

przy­miot­nik od: komar; ko­ma­rzy


przy­miot­nik dzier­żaw­czy

 (1.1) na­le­żą­cy do ko­ma­ra

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (2.1) do­ty­czą­cy ko­ma­ra, okre­śla­ją­cy ko­ma­ra

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (3.1) cha­rak­te­ry­stycz­ny dla ko­ma­ra, ma­ją­cy cechy ko­ma­ra


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komarunek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gwara wię­zien­na sen


Źródła:

Wiktionary

Komary

ro­dzi­na owa­dów ży­wią­cych się krwią ludzi i zwie­rząt, ży­ją­cych nie­o­mal na całym świe­cie, czę­sto prze­no­szą­cych bak­te­rie cho­ro­bot­wór­cze; ko­ma­ro­wa­te


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Komarzy

→ komar


przy­miot­nik dzier­żaw­czy

 (1.1) na­le­żą­cy do ko­ma­ra

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (2.1) do­ty­czą­cy ko­ma­ra, okre­śla­ją­cy ko­ma­ra

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (3.1) cha­rak­te­ry­stycz­ny dla ko­ma­ra, ma­ją­cy cechy ko­ma­ra


Patrz:komar

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komarzyca

sa­mi­ca ko­ma­ra


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ent. sa­mi­ca ko­ma­ra


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komarzysko

zgru­bie­nie od: komar


Źródła:

SJP.pl

Komarów-Osada

Ko­ma­rów-Osada – wieś (dawne mia­sto) w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, w po­wie­cie za­moj­skim, w gmi­nie Ko­ma­rów-Osada.

Ko­ma­rów uzy­skał lo­ka­cję miej­ską w 1748 roku, zde­gra­do­wa­ny w 1869 roku. W la­tach 1954–1972 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Ko­ma­rów-Osada. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa za­moj­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Komarówecki

przy­miot­nik od: Ko­ma­rów­ka Pod­la­ska


Źródła:

SJP.pl

Komarówka

1. nazwa kilku wsi w Pol­sce i Rosji;
2. nazwa wielu wsi na Bia­ło­ru­si i Ukra­i­nie


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Komasacja

łą­cze­nie, sca­la­nie, gro­ma­dze­nie w jed­nym miej­scu dużej licz­by rze­czy lub zja­wisk


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) książk. po­łą­cze­nie cze­goś w ca­łość

 (1.2) urz. łą­cze­nie grun­tów rol­nych w celu zlik­wi­do­wa­nia roz­pro­szo­nych, nie­wiel­kich dzia­łek jed­ne­go wła­ści­cie­la i ut­wo­rze­nia go­spo­dar­stwa o zwar­tej po­wierzch­ni


Ko­ma­sa­cja (także: ko­ma­sa­cja grun­tów, sca­la­nie grun­tów; łac. "com­mas­so" = sca­lam) – sca­la­nie grun­tów przez wy­mia­nę mię­dzy wła­ści­cie­la­mi w celu przeksz­tał­ce­nia grun­tów roz­drob­nio­nych w ob­sza­ry od­po­wia­da­ją­ce wy­mo­gom pra­wi­dło­we­go go­spo­da­ro­wa­nia.

Ko­ma­sa­cja jest to za­mia­na nie­ru­cho­mo­ści roz­drob­nio­nych (tzw.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Komasacyjny

do­ty­czą­cy ko­ma­sa­cji


Źródła:

SJP.pl

Komasek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba za­miesz­ku­ją­ca lub po­cho­dzą­ca z oko­lic je­zio­ra Como


Źródła:

Wiktionary

Komasin

Ko­ma­sin – wieś pa­łuc­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie wą­gro­wiec­kim, w gmi­nie Wapno.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa pil­skie­go.

Wieś ta pow­sta­ła z po­łą­cze­nia te­re­nów zwa­nych "Hub Sreb­no Gór­skich" i "Po­do­lin­ka".


Źródła:

Wikipedia

Komask

przed­sta­wi­ciel grupy rze­mieśl­ni­ków, bu­dow­ni­czych i ar­chi­tek­tów, po­cho­dzą­cych z oko­lic je­zio­ra Como (po­gra­ni­cze wło­sko-szwaj­car­skie)


Źródła:

SJP.pl

Komasowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ko­ma­so­wać.


Źródła:

Wiktionary

Komasować

łą­czyć ja­kieś ele­men­ty w ca­łość, sca­lać, ze­spa­lać


cza­sow­nik

 (1.1) wy­ko­ny­wać ko­ma­sa­cję grun­tów

 (1.2) łą­czyć dane ele­men­ty w ca­łość


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komaszówka

wieś w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Komat

1. nie­roz­poz­na­wal­na słu­chem od­le­głość mię­dzy dwoma dźwię­ka­mi, po­zor­nie tej samej wy­so­ko­ści; koma
2. wada ukła­du op­tycz­ne­go; koma


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) muz. bar­dzo mały in­ter­wał wy­ni­kły ze stro­je­nia jed­ne­go dźwię­ku na dwa różne spo­so­by;

 (1.2) fiz. ina­czej: koma


Komat – w te­o­rii mu­zycz­nej to bar­dzo mały in­ter­wał, róż­ni­ca wy­ni­ka­ją­ca z na­stro­je­nia jed­nej nuty na dwoma róż­ny­mi sy­ste­ma­mi. Ist­nie­ją dwa głów­ne ro­dza­je ko­ma­tu: komat syn­to­nicz­ny, "róż­ni­ca mię­dzy wła­ści­wą ter­cją wiel­ką a czte­re­ma wła­ści­wy­mi kwin­ta­mi pom­niej­szo­ny­mi o dwa ok­ta­wy", oraz komat pi­ta­go­rej­ski, "róż­ni­ca mię­dzy dwu­na­sto­ma kwin­ta­mi a sied­mio­ma ok­ta­wa­mi".


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Komatyczny

1. aber­ra­cja ko­ma­tycz­na - wada ukła­du op­tycz­ne­go, po­le­ga­ją­ca na tym, że wiąz­ka pro­mie­ni, która wy­cho­dzi z punk­tu po­ło­żo­ne­go poza osią op­tycz­ną, two­rzy po przej­ściu przez układ op­tycz­ny obraz tego punk­tu w kształ­cie prze­cin­ka; koma;
2. zwią­za­ny ze snem lu śpiącz­ką, np. środ­ki ko­ma­tycz­ne - środ­ki na­sen­ne


Źródła:

SJP.pl

Komańcza

wieś w Pol­sce


Ko­mań­cza (łem. Команча) – wieś w po­łud­nio­wo-wschod­niej Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie pod­kar­pac­kim, w po­wie­cie sa­noc­kim, w gmi­nie Ko­mań­cza. Ma sta­tus so­łect­wa. Leży w Do­li­nie rzeki Osła­wi­cy i po­to­ku Bar­bar­ka (daw­niej Ku­ma­niec­ki Potok). Sie­dzi­ba gminy Ko­mań­cza.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Komańczanin

miesz­ka­niec Ko­mań­czy


Źródła:

SJP.pl

Komańczanka

miesz­kan­ka Ko­mań­czy


Źródła:

SJP.pl

Komańczowski

przy­miot­nik od: Ko­mań­cza, wieś gmin­na w wo­je­wództ­wie pod­kar­pac­kim; ko­ma­niec­ki


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy Ko­mań­czy, zwią­za­ny z Ko­mań­czą


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kombajn

1. ma­szy­na rol­ni­cza do zbio­ru ro­ślin upraw­nych;
2. ma­szy­na sto­so­wa­na w gór­nict­wie do wy­do­by­cia węgla


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) roln. wie­lo­czyn­no­ścio­wa ma­szy­na rol­ni­cza do zme­cha­ni­zo­wa­ne­go zbie­ra­nia plo­nów

 (1.2) pot. wie­lo­czyn­no­ścio­we urzą­dze­nie lub na­rzę­dzie, np. dru­kar­ka, ska­ner i faks w jed­nym albo scy­zo­ryk o wielu ostrzach

 (1.3) slang. kom­pu­ter


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kombajner

osoba ob­słu­gu­ją­ca kom­bajn; kom­baj­ni­sta


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) techn. roln. kie­row­ca kom­baj­nu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kombajnerka

ko­bie­ta ob­słu­gu­ją­ca kom­bajn; kom­baj­nist­ka


Źródła:

SJP.pl

Kombajnista

osoba ob­słu­gu­ją­ca kom­bajn; kom­baj­ner


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) techn. roln. kie­row­ca kom­baj­nu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kombajnistka

ko­bie­ta ob­słu­gu­ją­ca kom­bajn; kom­baj­ner­ka


Źródła:

SJP.pl

Kombajnowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kom­baj­no­wać.


Źródła:

Wiktionary

Kombajnować

cza­sow­nik

 (1.1) roln. sprzą­tać zboże kom­baj­nem


Źródła:

Wiktionary

Kombajnowy

przy­miot­nik od: kom­bajn


Źródła:

SJP.pl

Kombatancki

od­no­szą­cy się do kom­ba­tan­ta, wła­ści­wy kom­ba­tan­tom


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kom­ba­tan­ta­mi, do­ty­czą­cy kom­ba­tan­tów


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kombatanckość

→ kom­ba­tanc­ki


Patrz:kombatancki

Źródła:

SJP.pl

Kombatanctwo

1. ogół kom­ba­tan­tów, we­te­ra­nów re­gu­lar­nych for­ma­cji woj­sko­wych, od­dzia­łów par­ty­zanc­kich lub uczest­nik ruchu oporu;
2. bycie kom­ba­tan­tem


Źródła:

SJP.pl

Kombatant

były żoł­nierz re­gu­lar­nych for­ma­cji woj­sko­wych, od­dzia­łów par­ty­zanc­kich lub uczest­nik ruchu oporu; we­te­ran


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) eme­ry­to­wa­ny żoł­nierz i były uczest­nik wojny


Kom­ba­tant (z fr. "com­bat­tant") – żoł­nierz re­gu­lar­nych sił zbroj­nych, od­dzia­łów par­ty­zanc­kich lub czło­nek ruchu oporu za­an­ga­żo­wa­ny w walkę w trak­cie kon­flik­tu zbroj­ne­go. Osoba o szcze­gól­nym sta­tu­sie w pra­wie kon­flik­tów zbroj­nych. Także po­tocz­ne okre­śle­nie we­te­ra­na.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kombatantka

→ kom­ba­tan­ta


Patrz:kombatanta

Źródła:

SJP.pl

Kombi

combi;
1. ro­dzaj prze­dłu­żo­ne­go nad­wo­zia sa­mo­cho­do­we­go przy­sto­so­wa­ne­go do prze­wo­że­nia osób bądź to­wa­rów;
2. sa­mo­chód o typie nad­wo­zia o ta­kiej samej naz­wie


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) mot. typ nad­wo­zia

 (1.2) mot. sa­mo­chód z nad­wo­ziem typu kombi (1.1)


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kombiak

po­tocz­nie: sa­mo­chód kombi


Źródła:

SJP.pl

Kombiboks

sta­no­wi­sko słu­żą­ce zwie­rzę­ciu za­rów­no do po­bie­ra­nia karmy, jak i do od­po­czyn­ku


Źródła:

SJP.pl

Kombinacik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od kom­bi­nat


Źródła:

Wiktionary

Kombinacja

1. łą­cze­nie róż­nych ele­men­tów w pewną ca­łość;
2. ca­łość, układ pow­sta­ły z po­łą­cze­nia ja­kichś ele­men­tów;
3. spryt­ny, czę­sto nie­ucz­ci­wy plan, ma­newr; pod­stęp, oszu­stwo;
4. nie­ucz­ci­we, pod­stęp­ne dzia­ła­nie; ma­chi­na­cja, mach­loj­ka;
5. zło­żo­na kon­ku­ren­cja nar­ciar­ska;
6. w sza­chach: nie­spo­dzie­wa­ny ma­newr tak­tycz­ny, pro­wa­dzą­cy do zde­cy­do­wa­nej zmia­ny ukła­du sił na sza­chow­ni­cy;
7. w kom­bi­na­to­ry­ce: do­wol­ny podz­biór ut­wo­rzo­ny z ele­men­tów da­ne­go zbio­ru skoń­czo­ne­go, w któ­rym ko­lej­ność ele­men­tów nie jest istot­na


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) łą­cze­nie skła­do­wych w ca­łość oraz efekt tego dzia­ła­nia

 (1.2) po­my­sło­wy plan, nie­rzad­ko nie­ucz­ci­wy

 (1.3) mat. podz­biór zbio­ru skoń­czo­ne­go o okre­ślo­nej licz­bie ele­men­tów, któ­rych po­rzą­dek nie jest istot­ny

 (1.4) sport. sza­chy nie­prze­wi­dzia­ny, for­sow­ny ma­newr tak­tycz­ny wy­raź­nie zmie­nia­ją­cy układ sił na sza­chow­ni­cy

 (1.5) sport. nar­ciar­stwo kon­ku­ren­cja zło­żo­na, w któ­rej o zwy­cię­stwie de­cy­du­je suma uzy­ska­nych wy­ni­ków z po­szcze­gól­nych eta­pów

 (1.6) przest. część bie­liz­ny dam­skiej pod po­sta­cią spodu pod su­knię


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kombinacki

do­ty­czą­cy kom­bi­na­tu - ze­spo­łu kilku za­kła­dów prze­my­sło­wych dzia­ła­ją­cych pod wspól­nym za­rzą­dem i zwią­za­nych ze sobą pod wzglę­dem or­ga­ni­za­cyj­nym i tech­no­lo­gicz­nym


Źródła:

SJP.pl

Kombinacyjka

zdrob­nie­nie od: kom­bi­na­cja


Źródła:

SJP.pl

Kombinacyjny

do­ty­czą­cy kom­bi­na­cji, zwią­za­ny z kom­bi­na­cją, np. zdol­no­ści kom­bi­na­cyj­ne, układ kom­bi­na­cyj­ny


Źródła:

SJP.pl

Kombinat

1. ze­spół kilku za­kła­dów prze­my­sło­wych dzia­ła­ją­cych pod wspól­nym za­rzą­dem i zwią­za­nych ze sobą pod wzglę­dem or­ga­ni­za­cyj­nym i tech­no­lo­gicz­nym;
2. po­tocz­nie: in­sty­tu­cja, or­ga­ni­za­cja ro­zbu­do­wa­na do roz­mia­rów trud­nych do ogar­nię­cia, za­rzą­dza­nia; kolos, gi­gant, mo­loch


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zarz. ze­spół kilku za­kła­dów prze­my­sło­wych po­wią­za­nych or­ga­ni­za­cyj­nie i tech­no­lo­gicz­nie;


Kom­bi­nat – przed­się­bior­stwo sta­no­wią­ce ze­spół za­kła­dów, dzia­ła­ją­ce pod wspól­nym za­rzą­dem.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kombinatka

od­mia­na krzy­żów­ki po­le­ga­ją­ca na prze­no­sze­niu liter od­gad­nię­tych wy­ra­zów z jed­ne­go dia­gra­mu do dru­gie­go, we­dług okre­ślo­nej za­sa­dy, w celu uzy­ska­nia roz­wią­za­nia


Źródła:

SJP.pl

Kombinator

1. po­tocz­nie: osoba ce­chu­ją­ca się spry­tem, krę­tact­wem, oszu­stwem; sza­chraj, krę­tacz, cwa­niak, kan­ciarz;
2. śro­do­wi­sko­wo: osoba upra­wia­ją­ca kom­bi­na­cję al­pej­ską lub nor­we­ską (sport zi­mo­wy bę­dą­cy po­łą­cze­niem sko­ków i bie­gów nar­ciar­skich)


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pot. czło­wiek ze zdol­no­ścia­mi do kom­bi­no­wa­nia i do spe­ku­la­cji, czę­sto nie­ucz­ci­wej

 (1.2) sport. nar­ciarz bio­rą­cy udział w kom­bi­na­cji


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kombinatorka

ko­bie­ta ce­chu­ją­ca się spry­tem, krę­tact­wem, oszu­stwem; sza­chraj­ka, krę­tacz­ka, cwa­nia­ra, kan­cia­ra


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) forma żeń­ska od kom­bi­na­tor


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kombinatorski

do­ty­czą­cy kom­bi­na­to­ra - osoby ce­chu­ją­cej się spry­tem, krę­tact­wem, oszu­stwem; sza­chraj­ski, krę­tac­ki, cwa­niac­ki, kan­ciar­ski


Źródła:

SJP.pl

Kombinatorstwo

po­tocz­nie: umie­jęt­ność spryt­ne­go ro­bie­nia in­te­re­sów, wią­żą­ca się naj­czę­ściej z me­to­da­mi nie­ucz­ci­wy­mi, pod­stę­pem, oszu­stwem; cwa­niact­wo, kan­ciar­stwo, sza­chraj­stwo


Źródła:

SJP.pl

Kombinatoryczny

1. książ­ko­wo: wy­stę­pu­ją­cy w okre­ślo­nych kom­bi­na­cjach (po­łą­cze­niach);
2. w ma­te­ma­ty­ce: do­ty­czą­cy kom­bi­na­to­ry­ki - dy­scy­pli­ny ma­te­ma­tycz­nej ba­da­ją­cej włas­no­ści zbio­rów skoń­czo­nych


Źródła:

SJP.pl

Kombinatoryka

dy­scy­pli­na ma­te­ma­tycz­na ba­da­ją­ca włas­no­ści zbio­rów skoń­czo­nych, sto­so­wa­na m.in. w te­o­rii liczb, ra­chun­ku praw­do­po­do­bień­stwa oraz w in­for­ma­ty­ce


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) mat. dział ma­te­ma­ty­ki zaj­mu­ją­cy się ba­da­niem licz­by moż­li­wych do ut­wo­rze­nia kon­fi­gu­ra­cji, które speł­nia­ły­by okre­ślo­ne wa­run­ki w danej struk­tu­rze ma­te­ma­tycz­nej;


Kom­bi­na­to­ry­ka – dział ma­te­ma­ty­ki ba­da­ją­cy struk­tu­ry skoń­czo­ne lub nie­skoń­czo­ne, ale prze­li­czal­ne. Np. okre­śle­nie, ile jest podz­bio­rów "k"-ele­men­to­wych w zbio­rze "n"-ele­men­to­wym sta­no­wi jedno z ty­po­wych za­gad­nień kom­bi­na­to­ry­ki. Nazwa dy­scy­pli­ny po­cho­dzi od G.W. Le­ib­ni­za.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kombinatowy

przy­miot­nik od: kom­bi­nat


Źródła:

SJP.pl

Kombinerki

pro­ste wie­lo­funk­cyj­ne na­rzę­dzie słu­żą­ce m.in. do cię­cia drutu


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) techn. na­rzę­dzie ręcz­ne, ro­dzaj szczy­piec o uni­wer­sal­nym za­sto­so­wa­niu;


Kom­bi­ner­ki (szczyp­ce uni­wer­sal­ne) – jed­no­ręcz­ne szczyp­ce uni­wer­sal­ne, przez­na­czo­ne do drob­nych prac ta­kich jak: przy­trzy­my­wa­nie ele­men­tów, ich cię­cie, zgnia­ta­nie, za­gi­na­nie czy kształ­to­wa­nie.

Część ro­bo­cza kom­bi­ne­rek skła­da się (ko­lej­no od końca):

Ich rącz­ki mogą być po­kry­ta izo­la­to­rem z two­rzyw sztucz­nych (wów­czas na­da­ją się do prac elek­trycz­nych).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kombinezon

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) jed­no­czę­ścio­we ubra­nie ochron­ne;


Kom­bi­ne­zon – jed­no­czę­ścio­we ubra­nie, bę­dą­ce po­łą­cze­niem bluzy ze spod­nia­mi, naj­czę­ściej peł­nią­ce funk­cję ubra­nia ro­bo­cze­go lub spor­to­we­go (np. kom­bi­ne­zon nar­ciar­ski).

Kom­bi­ne­zo­na­mi na­zy­wa się też cza­sem ubra­nia dwu­czę­ścio­we, gdy bluza i spod­nie (naj­czę­ściej ogrod­nicz­ki) two­rzą kom­plet.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kombinezonowy

→ kom­bi­ne­zon


Patrz:kombinezon

Źródła:

SJP.pl

Kombinowany

1. ze­sta­wiać ele­men­ty w spój­ną ca­łość; łą­czyć, ze­spa­lać, jed­no­czyć;
2. po­tocz­nie: spryt­nie prze­pro­wa­dzać ja­kieś plany, pro­wa­dzić po­dej­rza­ne, nie­ucz­ci­we in­te­re­sy; krę­cić, mie­szać, motać;
3. po­tocz­nie: szu­kać roz­wią­za­nia ja­kie­goś pro­ble­mu, za­sta­na­wiać się nad czymś; głów­ko­wać, roz­my­ślać;
4. po­tocz­nie: robić coś, po­pra­wiać, zmie­niać, zwy­kle w spo­sób nie­u­dol­ny lub nie­zu­peł­nie ucz­ci­wy; grze­bać, maj­stro­wać, ma­ni­pu­lo­wać;
5. po­tocz­nie o ko­bie­cie i męż­czyź­nie: na­wią­zy­wać in­tym­ne sto­sun­ki


Źródła:

SJP.pl

Kombinować

1. ze­sta­wiać ele­men­ty w spój­ną ca­łość; łą­czyć, ze­spa­lać, jed­no­czyć;
2. po­tocz­nie: spryt­nie prze­pro­wa­dzać ja­kieś plany, pro­wa­dzić po­dej­rza­ne, nie­ucz­ci­we in­te­re­sy; krę­cić, mie­szać, motać;
3. po­tocz­nie: szu­kać roz­wią­za­nia ja­kie­goś pro­ble­mu, za­sta­na­wiać się nad czymś; głów­ko­wać, roz­my­ślać;
4. po­tocz­nie: robić coś, po­pra­wiać, zmie­niać, zwy­kle w spo­sób nie­u­dol­ny lub nie­zu­peł­nie ucz­ci­wy; grze­bać, maj­stro­wać, ma­ni­pu­lo­wać;
5. po­tocz­nie o ko­bie­cie i męż­czyź­nie: na­wią­zy­wać in­tym­ne sto­sun­ki


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. skom­bi­no­wać)

 (1.1) łą­czyć różne czę­ści w spój­ną ca­łość

 (1.2) pot. zdo­by­wać dzię­ki spry­to­wi

 (1.3) pot. wy­cią­gać wnio­ski na pod­sta­wie ja­kichś da­nychfakt.

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. wy­kom­bi­no­wać)

 (2.1) pot. szu­kać wyj­ścia z sy­tu­a­cji, za­sta­na­wiać się nad roz­wią­za­niem pro­ble­mu

 (2.2) pot. spryt­nie, na gra­ni­cy ucz­ci­wo­ści lub nie­ucz­ci­wie za­łat­wiać in­te­re­sy

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. brak)

 (3.1) pot. maj­stro­wać w czymś

 (3.2) pot. na­wią­zy­wać in­tym­ne re­la­cje


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kombiszorty

ro­dzaj stro­ju, szor­ty i bluz­ka zszy­te razem


Źródła:

SJP.pl

Kombivan

sa­mo­chód łą­czą­cy cechy auta oso­bo­we­go, kombi i vana


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1)  typ nad­wo­zia sa­mo­cho­dów oso­bo­wych, poś­red­nie­go po­mię­dzy kombi a van, które może być do­staw­cze lub ro­dzin­ne;


Auta typu kom­bi­van

Kom­bi­van – typ współ­czes­ne­go nad­wo­zia sa­mo­cho­dów oso­bo­wych, poś­red­nie­go po­mię­dzy kombi a van, które może być do­staw­cze lub ro­dzin­ne. Wpro­wa­dzo­ne zo­sta­ło na rynek około 1997 roku. Jego nad­wo­zie jest je­szcze bar­dziej ścię­te od kombi, ale mniej­sze od vana i bar­dziej ma­syw­ne.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kombiwar

wie­lo­funk­cyj­ne urzą­dze­nie elek­trycz­ne do przy­go­to­wy­wa­nia po­sił­ków; com­bi­war


Kom­bi­war – sprzęt ku­chen­ny skła­da­ją­cy się z na­czy­nia, pa­ne­lu ste­row­ni­cze­go oraz po­kry­wy grzej­nej, wy­po­sa­żo­nej w wen­ty­la­tor, dzię­ki któ­re­mu znaj­du­ją­ce się w na­czy­niu pro­duk­ty są owie­wa­ne stru­mie­niem go­rą­ce­go po­wie­trza (ter­mo­o­bieg). Taka kon­struk­cja po­wo­du­je, iż pro­duk­ty są pie­czo­ne szyb­ko i rów­no­mier­nie.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kombo

combo;
1. kil­ku­o­so­bo­wy ze­spół jaz­zo­wy;
2. urzą­dze­nie łą­czą­ce cechy dwóch lub wię­cej typów urzą­dzeń;
3. po­tocz­nie: po­łą­cze­nie, kom­bi­na­cja


Źródła:

SJP.pl

Kombonianie

za­kon­nik Mi­sjo­na­rzy Kom­bo­nia­nów Serca Je­zu­so­we­go - ka­to­lic­kie­go zgro­ma­dze­nia za­kon­ne­go pow­sta­łe­go w 1979 roku


Mi­sjo­na­rze Kom­bo­nia­nie Serca Je­zu­so­we­go – zgro­ma­dze­nie mi­syj­ne pra­cu­ją­ce we wspól­no­tach mię­dzy­na­ro­do­wych na czte­rech kon­ty­nen­tach.

Obec­nie liczy pra­wie 1800 mi­sjo­na­rzy, 1800 sióstr za­kon­nych i 200 mi­sjo­na­rzy i mi­sjo­na­rek świec­kich, któ­rzy swym sty­lem życia i dzia­łal­no­ścią cał­ko­wi­cie poś­wię­ca­ją się służ­bie mi­syj­nej wśród na­ro­dów i grup et­nicz­nych je­szcze niez­na­ją­cych Do­brej No­wi­ny lub ewan­ge­li­zo­wa­nych nie­do­sta­tecz­nie.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kombonianin

za­kon­nik Mi­sjo­na­rzy Kom­bo­nia­nów Serca Je­zu­so­we­go - ka­to­lic­kie­go zgro­ma­dze­nia za­kon­ne­go pow­sta­łe­go w 1979 roku


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) rel. czło­nek ka­to­lic­kie­go mę­skie­go zgro­ma­dze­nia za­kon­ne­go, za­ło­żo­ne­go przez św. Da­nie­la Com­bo­nie­go;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kombonianka

człon­ki­ni za­ko­nu: Sio­stry Mi­sjo­nar­ki Kom­bo­nian­ki (SMC)


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) rel. za­kon­ni­ca ze zgro­ma­dze­nia kom­bo­niań­skie­go


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komboniański

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kom­bo­nia­na­mi lub kom­bo­nian­ka­mi, do­ty­czą­cy kom­bo­nia­nów lub kom­bo­nia­nek

przy­miot­nik dzier­żaw­czy

 (2.1) na­le­żą­cy do kom­bo­nia­nów lub kom­bo­nia­nek, bę­dą­cy ich włas­no­ścią


Źródła:

Wiktionary

Kombornia

wieś w Pol­sce w wo­je­wództ­wie pod­kar­pac­kim, w po­wie­cie kro­śnień­skim


Kom­bor­nia (daw­niej też: "Ką­bor­nia") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie pod­kar­pac­kim, w po­wie­cie kro­śnień­skim, w gmi­nie Kor­czy­na. Ma sta­tus so­łect­wa.

W la­tach 1954–1972 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Kom­bor­nia. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa kro­śnień­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Komborski

przy­miot­nik od: Kom­bor­nia (wieś na Pod­kar­pa­ciu)


Źródła:

SJP.pl

Kombu

wo­do­rost mor­ski, uży­wa­ny w ja­poń­skiej kuch­ni do przy­pra­wia­nia po­traw


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) ple­cha­e­chy ja­dal­nych wo­do­ro­stów, naj­czę­ściej li­stow­ni­cy ja­poń­skiej, uży­wa­ne w kuch­niach wielu kra­jów wschod­nio­az­ja­tyc­kich;


Konbu (jap. 昆布 konbu; wym. "kombu"; kor. 다시마 "da­si­ma"; chiń. 海帶 pi­ny­in "hǎidài") – su­ro­wiec ku­li­nar­ny uzy­ski­wa­ny z kilku ga­tun­ków wo­do­ro­stów z rzędu li­stow­ni­cow­ców, prze­de wszyst­kim li­stow­ni­cy ja­poń­skiej ("Sac­cha­ri­na ja­po­ni­ca", syn. "La­mi­na­ria ja­po­ni­ca"), a w mniej­szym stop­niu z ' ("La­mi­na­ria re­li­gio­sa"), ' ("L. ci­cho­rio­i­des"), ' i róż­nych ga­tun­ków '. Wy­ko­rzy­sty­wa­ny jest w kuch­ni ja­poń­skiej i in­nych kra­jów Da­le­kie­go Wscho­du.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kombucha

[czy­taj: kom­bu­cza] kwa­sko­wa­ty, mu­su­ją­cy napój ja­poń­ski ze sło­dzo­nej her­ba­ty pod­da­nej fer­men­ta­cji; kom­bu­cza


Źródła:

SJP.pl

Kombucza

kwa­sko­wa­ty, mu­su­ją­cy napój ja­poń­ski ze sło­dzo­nej her­ba­ty pod­da­nej fer­men­ta­cji; kom­bu­cha


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) kulin. napój ze sło­dzo­nej her­ba­ty pod­da­nej fer­men­ta­cji przez tzw. „grzy­bek” her­ba­cia­ny;


Kom­bu­cza (także jako kom­bu­cha i grzyb her­ba­cia­ny) – napój uzy­ski­wa­ny ze sło­dzo­nej her­ba­ty pod­da­nej fer­men­ta­cji przez tzw. grzy­bek her­ba­cia­ny, ina­czej znany jako grzy­bek ja­poń­ski lub SCOBY (z ang. Sym­bio­tic Cul­tu­re of Bac­te­ria and Ye­asts, czyli sym­bio­tycz­na kul­tu­ra bak­te­rii i droż­dży).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kombustia

daw­niej: spa­le­nie, opa­rze­nie


Źródła:

SJP.pl

Komciać

po­tocz­nie: ko­men­to­wać w in­ter­ne­cie


Źródła:

SJP.pl

Komcio

po­tocz­nie: ko­men­tarz w in­ter­ne­cie; komć, ko­ment


Źródła:

SJP.pl

Komeda

Krzysz­tof Ko­me­da, pse­u­do­nim Krzysz­to­fa Trzciń­skie­go (1931 - 1969), pol­skie­go pia­ni­sty jaz­zo­we­go i kom­po­zy­to­ra


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Komedia

1. ga­tu­nek dra­ma­tu lub filmu, obej­mu­ją­cy ut­wo­ry o we­so­łym na­stro­ju, lek­kiej i po­god­nej te­ma­ty­ce, cha­rak­te­ry­zu­ją­ce się hu­mo­rem, we­so­ło­ścią i po­myśl­nym za­koń­cze­niem;
2. utwór re­pre­zen­tu­ją­cy ga­tu­nek ko­me­dio­wy;
3. nie­szcze­re za­cho­wa­nie, uda­wa­nie w celu wpro­wa­dze­nia kogoś w błąd; hi­po­kryz­ja, obłu­da, fałsz, in­try­ga;
4. po­tocz­nie: śmiesz­na sy­tu­a­cja, coś nie­po­waż­ne­go; cyrk, ka­ba­ret, heca, szop­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) teatr. film. utwór sce­nicz­ny lub fil­mo­wy przed­sta­wia­ją­cy w spo­sób za­baw­ny lub sa­ty­rycz­ny po­sta­cie, oby­cza­je, wy­da­rze­nia itp.;

 (1.2) sy­tu­a­cja oce­nia­na przez kogoś jako śmiesz­na lub nie­po­waż­na

 (1.3) obłud­ne za­cho­wa­nie kogoś, kto od­gry­wa jakąś rolę, aby od­nieść ko­rzy­ści


Ko­me­dia (łac. "co­mo­e­dia", z gr. κωμῳδία "ko­mo­dia", od wy­ra­zów κῶμος "komos" – po­chód i ᾠδή "ode" – pieśń) – jeden z trzech, obok tra­ge­dii i dra­ma­tu wła­ści­we­go, ga­tun­ków dra­ma­tycz­nych. Ko­me­die ce­chu­je po­god­ny na­strój, ko­mizm, naj­czę­ściej żywa akcja i szczę­śli­we dla bo­ha­te­rów za­koń­cze­nie. Ko­me­dia roz­wi­ja­ła się już w sta­ro­żyt­nej Gre­cji i Rzy­mie.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Komediancik

zdrob­nie­nie od: ko­me­diant


Źródła:

SJP.pl

Komediancki

od­no­szą­cy się do ko­me­dian­ta, wła­ści­wy ko­me­dian­tom


Źródła:

SJP.pl

Komediant

1. czło­wiek za­cho­wu­ją­cy się nie­na­tu­ral­nie lub nie­po­waż­nie; pozer, efek­ciarz, ka­bo­tyn;
2. śro­do­wi­sko­wo: aktor ko­me­dio­wy;
3. daw­niej: aktor


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) czło­wiek uda­ją­cy, za­cho­wu­ją­cy się nie­na­tu­ral­nie czy nie­po­waż­nie

 (1.2) daw. osoba gra­ją­ca różne po­sta­ci za­wo­do­wo

 (1.3) środ. aktor gra­ją­cy role ko­me­dio­we

 (1.4) pot. żar­tow­niś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komediantka

→ ko­me­diant


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ak­tor­ka gra­ją­ca role za­wo­do­wo, w szcze­gól­no­ści role ko­me­dio­we

 (1.2) pot. przen. ko­bie­ta uda­ją­ca, obłud­na, nie­szcze­ra, po­zer­ska


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Patrz:komediant

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Komediodramat

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) film. teatr. dzie­ło sce­nicz­ne łą­czą­ce ele­men­ty ko­me­dii i dra­ma­tu;


Ko­me­dio­dra­mat, film tra­gi­ko­micz­ny – utwór fil­mo­wy, który łączy w swej kon­struk­cji ele­men­ty dra­ma­tu, ko­me­dii, li­ryz­mu i tra­giz­mu, two­rząc z nich za­ra­zem ko­me­dio­wą i dra­ma­tycz­ną wizję świa­ta wy­wo­łu­ją­cą za­rów­no śmiech, jak i współ­czu­cie widza.

Cha­rak­te­ry­stycz­ną cechą ko­me­dio­dra­ma­tu jest ton serio, róż­nią­cy go od form czy­sto ko­me­dio­wych ta­kich jak: bur­le­ska, gro­te­ska, farsa, pa­ro­dia itp.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Komediodramatyczny

→ ko­me­dio­dra­mat


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) film. teatr. zwią­za­ny z ko­me­dio­dra­ma­tem, do­ty­czą­cy ko­me­dio­dra­ma­tu


Patrz:komediodramat

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komediofarsowy

przy­miot­nik od: ko­me­dio­far­sa


Źródła:

SJP.pl

Komediooperowy

przy­miot­nik od: ko­me­dio­o­pe­ra


Źródła:

SJP.pl

Komediopisarka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) liter. au­tor­ka ko­me­dii


Źródła:

Wiktionary

Komediopisarski

do­ty­czą­cy ko­me­dio­pi­sa­rza, ko­me­dio­pi­sar­stwa


Źródła:

SJP.pl

Komediopisarstwo

1. sztu­ka pi­sa­nia ko­me­dii;
2. twór­czość obej­mu­ją­ca ko­me­die


Źródła:

SJP.pl

Komediopisarz

pi­sarz ko­me­dii


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) liter. teatr. autor ko­me­dii


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komediowość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest ko­me­dio­we; cecha tych, któ­rzy są ko­me­dio­wi


Źródła:

Wiktionary

Komediowy

przy­miot­nik od: ko­me­dia


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy ko­me­dii


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komedogenny

przy­miot­nik

 (1.1) kos­met. za­ty­ka­ją­cy pory skóry, przy­czy­nia­ją­cy się do pow­sta­wa­nia za­skór­ni­ków


Źródła:

Wiktionary

Komedyjka

zdrob­nie­nie od: ko­me­dia


Źródła:

SJP.pl

Komelinowate

o ce­chach ko­me­li­no­wa­tych (ro­dzi­na ro­ślin)


Ko­me­li­no­wa­te ("Com­me­li­na­ce­ae") – ro­dzi­na ro­ślin z rzędu ko­me­li­now­ców. Na­le­ży do niej ok. 40 ro­dza­jów z 650 ga­tun­ka­mi. Za­sięg ro­dzi­ny jest sze­ro­ki, brak jej przed­sta­wi­cie­li w Eu­ro­pie, pół­noc­no-za­chod­niej Afry­ce, w Azji pół­noc­nej i środ­ko­wej, w pół­noc­nej czę­ści Ame­ry­ki Pół­noc­nej.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Komelinowaty

o ce­chach ko­me­li­no­wa­tych (ro­dzi­na ro­ślin)


Źródła:

SJP.pl

Komelinowce

rząd ro­ślin ziel­nych z kladu jed­no­li­ścien­nych


Ko­me­li­now­ce, trzy­krot­kow­ce ("Com­me­li­na­les" Du­mort.) – rząd ro­ślin ziel­nych na­le­żą­cy do jed­no­li­ścien­nych. Wy­róż­nia się w jego obrę­bie 5 ro­dzin, 68 ro­dza­jów i 812 ga­tun­ków. Wy­stę­pu­ją głów­nie w mię­dzyz­wrot­ni­ko­wej. Za­li­cza­ne tu ro­śli­ny wy­o­dręb­ni­ły się ok. 110 mi­lio­nów lat temu. Ro­śli­ny tu za­li­cza­ne mają kwia­ty ze­bra­ne w kwia­to­stan typu wie­cha lub wierz­chot­ka. Kwia­ty są zwy­kle grzbie­ci­ste, o jed­nej lub kilku osiach sy­me­trii. Część prę­ci­ków wyksz­tał­co­na jako płon­ne prąt­nicz­ki. Nie two­rzą my­ko­ry­zy.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Komelinowe

grupa ro­ślin jed­no­li­ścien­nych


Ko­me­li­no­we ("Com­me­li­ni­dae" Takht.) – grupa ro­ślin jed­no­li­ścien­nych sta­no­wią­ca w no­wszych uję­ciach sy­ste­ma­tycz­nych (sy­stem APG II z 2003, APG III z 2009, APG IV z 2016, sy­stem APG V z 2026) grupę mo­no­fi­le­tycz­ną, sio­strza­ną dla grupy obej­mu­ją­cej szpa­ra­gow­ce ("Aspa­ra­ga­les") i li­liow­ce ("Li­lia­les").


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Komelinowiec

przed­sta­wi­ciel rzędu ro­ślin ziel­nych z kladu jed­no­li­ścien­nych


Źródła:

SJP.pl

Komemoracja

kom­me­mo­ra­cja;
1. upa­mięt­nie­nie wy­da­rze­nia lub osoby spe­cjal­ną uro­czy­sto­ścią, ta­bli­cą pa­miąt­ko­wą, dzie­łem ar­ty­stycz­nym itp;
2. w li­tur­gii ka­to­lic­kiej:
a) mod­lit­wa za ży­wych i umar­łych w cza­sie mszy;
b) wez­wa­nie świę­te­go w jed­nej z czę­ści mszy


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1)  uro­czy­ste upa­mięt­nie­nie ja­kiejś osoby lub ja­kie­goś zda­rze­nia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komemoracyjny

→ ko­me­mo­ra­cja; kom­me­mo­ra­cyj­ny, kom­me­mo­ra­tyw­ny, ko­me­mo­ra­tyw­ny, me­mo­ra­tyw­ny


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z ko­me­mo­ra­cją, do­ty­czą­cy ko­me­mo­ra­cji


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komemoratywny

→ ko­me­mo­ra­cja; kom­me­mo­ra­cyj­ny, kom­me­mo­ra­tyw­ny, ko­me­mo­ra­cyj­ny, me­mo­ra­tyw­ny


Źródła:

SJP.pl

Komenda

1. w woj­sku, po­li­cji, har­cer­stwie itp.: krót­ki, ustny roz­kaz na­ka­zu­ją­cy wy­ko­na­nie ja­kiejś czyn­no­ści lub przer­wa­nie wy­ko­ny­wa­nej;
2. or­ga­ni­za­cja lub urząd za­rzą­dza­ny lub do­wo­dzo­ny przez ko­men­dan­ta;
3. do­wo­dze­nie or­ga­ni­za­cją mi­li­tar­ną lub pa­ra­mi­li­tar­ną;
4. sie­dzi­ba do­wód­cy, ko­men­dan­ta; ko­men­dan­tu­ra;
5. w in­for­ma­ty­ce: in­struk­cja wy­ko­na­nia pew­nej czyn­no­ści przez sy­stem kom­pu­te­ro­wy


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) krót­ki, słow­ny roz­kaz na­tych­mia­sto­we­go pod­ję­cia lub za­prze­sta­nia cze­goś, wy­da­ny przez do­wód­cę, zwierzch­ni­ka, itp.

 (1.2) do­wo­dze­nie, kie­ro­wa­nie, ko­men­de­ro­wa­nie, kie­ro­wa­nie czymś

 (1.3) urząd, na któ­re­go czele stoi ko­men­dant; też sie­dzi­ba tego urzę­du

 (1.4) in­form. in­struk­cja wy­ko­na­nia pew­nej czyn­no­ści przez­na­czo­na dla sy­ste­mu ope­ra­cyj­ne­go lub pro­ce­so­ra kom­pu­te­ra

 (1.5) daw. część woj­ska bę­dą­ca pod czy­imś do­wództ­wem


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Komendacja

w ustro­ju fe­du­al­nym na­wią­zu­ją­cy do tra­dy­cji ger­mań­skich akt od­da­wa­nia się tzw. wol­nych pod opie­kę króla lub in­nych moż­nych zwa­nych se­nio­ra­mi i zo­bo­wią­za­nia się wobec nich pod przy­się­gą do wier­nej, do­ży­wot­niej służ­by jako wa­sa­le


Ko­men­da­cja (łac. "com­men­da­tio": po­le­ce­nie) – cy­wil­no­praw­ny akt od­da­nia się wol­nej osoby w oso­bi­sty sto­su­nek pod­dań­czy (wa­sal­ny) wzglę­dem innej wol­nej osoby (se­nio­ra). W Eu­ro­pie wy­stę­po­wał naj­czę­ściej we wczes­nym śred­nio­wie­czu: wy­wo­dził się z tra­dy­cji ger­mań­skiej, po­ja­wił się w VIII wieku, a roz­po­wszech­nił w cza­sach ka­ro­liń­skich.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Komendacyjny

→ ko­men­da­cja


Patrz:komendacja

Źródła:

SJP.pl

Komendancki

→ ko­men­dant


Patrz:komendant

Źródła:

SJP.pl

Komendant

do­wód­ca, zwierzch­nik jed­nost­ki or­ga­ni­za­cyj­nej w woj­sku, po­li­cji, stra­ży po­żar­nej lub w har­cer­stwie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) wojsk. do­wód­ca woj­sko­wy

 (1.2) kie­row­nik po­ste­run­ku po­li­cji

 (1.3) zwierzch­nik od­dzia­łu stra­ży po­żar­nej

 (1.4) zwierzch­nik or­ga­ni­za­cji pa­ra­mi­li­tar­nej

 (1.5) harc. in­struk­tor har­cer­ski kie­ru­ją­cy daną jed­nost­ką


Ko­men­dant – zwierzch­nik, do­wód­ca.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Komendantka

→ ko­men­dan­ta


Patrz:komendanta

Źródła:

SJP.pl

Komendantura

1. sie­dzi­ba ko­men­dan­ta;
2. funk­cja ko­men­dan­ta


Źródła:

SJP.pl

Komendatorium

okręg ad­mi­ni­stra­cyj­no-są­do­wo-woj­sko­wy w za­ko­nach ry­cer­skich, pod­le­gły ko­man­do­ro­wi; kom­tu­ria


Źródła:

SJP.pl

Komendatoryjny

1. opat ko­men­da­to­ryj­ny - opat wyz­na­czo­ny przez wład­cę świec­kie­go;
2. daw­niej: pod­le­ga­ją­cy ad­mi­ni­stra­cji du­chow­nej


przy­miot­nik

 (1.1) rel. hist. taki, który wcho­dzi w skład czy­je­goś be­ne­fi­cjum ko­ściel­ne­go, na­da­ny uz­na­nio­wo przez wład­cę świec­kie­go


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komenderować

1. wy­da­wać nakaz, po­le­ce­nie; roz­ka­zy­wać;
2. wy­da­wać ko­men­dę, do­wo­dzić od­dzia­łem woj­ska


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. za­ko­men­de­ro­wać)

 (1.1) rzad. wy­da­wać roz­ka­zy

 (1.2) pot. roz­ka­zy­wać, na­rzu­cać swoją wolę


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komenderujący

1. wy­da­wać nakaz, po­le­ce­nie; roz­ka­zy­wać;
2. wy­da­wać ko­men­dę, do­wo­dzić od­dzia­łem woj­ska


Źródła:

SJP.pl

Komensal

or­ga­nizm po­zo­sta­ją­cy w sym­bio­zie z innym or­ga­niz­mem


Źródła:

SJP.pl

Komensaliczny

→ ko­men­sa­lizm


Patrz:komensalizm

Źródła:

SJP.pl

Komensalistyczny

→ ko­men­sa­lizm


Patrz:komensalizm

Źródła:

SJP.pl

Komensalizm

forma sym­bio­zy zwie­rząt, po­le­ga­ją­ca na wy­ko­rzy­sty­wa­niu przez jedno (ko­men­sal) np. od­cho­dów lub resz­tek po­ży­wie­nia zdo­by­wa­ne­go przez dru­gie (go­spo­darz); współ­bie­siad­nict­wo


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ekol. typ współ­ży­cia mię­dzy dwoma ga­tun­ka­mi, w któ­rym jeden czer­pie ko­rzy­ści nie przy­no­sząc ko­rzy­ści ani szko­dy dru­gie­mu


Ko­men­sa­lizm (współ­bie­siad­nict­wo; od łac. "com­men­sa­lis" „współ­bie­siad­nik” "com" „współ” i "mensa" „stół”) – naj­bar­dziej pier­wot­ny typ od­dzia­ły­wa­nia pro­tek­cyj­ne­go. Po­ję­cie to zo­sta­ło wpro­wa­dzo­ne przez zo­o­lo­ga Pier­ra Jo­sep­ha van Ben­de­na w 1876 roku.

Jest to typ za­leż­no­ści o cha­rak­te­rze sym­bio­zy mię­dzy dwoma lub wię­cej ga­tun­ka­mi, przy czym jeden z ga­tun­ków czer­pie z tej za­leż­no­ści wy­raź­ne ko­rzy­ści, nie szko­dząc po­zo­sta­łym (np.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Komensalny

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z ko­men­sa­liz­mem, do­ty­czą­cy ko­men­sa­liz­mu


Źródła:

Wiktionary

Koment

po­tocz­nie: ko­men­tarz w in­ter­ne­cie; komć, kom­cio


Źródła:

SJP.pl

Komentacja

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) daw. ko­men­to­wa­nie, ro­bie­nie ko­men­ta­rzy

 (1.2) daw. ko­men­tarz


Źródła:

Wiktionary

Komentariat

1. dy­sku­tan­ci w me­diach spo­łecz­no­ścio­wych;
2. pu­bli­cy­ści zaj­mu­ją­cy się ko­men­to­wa­niem życia pu­blicz­ne­go


rze­czow­nik zbio­ro­wy, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ogół osób zaj­mu­ją­cych się pu­bli­cy­sty­ką, ko­men­to­wa­niem życia spo­łecz­ne­go i bio­rą­cych udział w dy­sku­sjach w me­diach (rów­nież za poś­red­nict­wem me­diów spo­łecz­no­ścio­wych)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komentarz

1. uwaga na temat kogoś lub cze­goś, naj­czę­ściej kry­tycz­na lub zło­śli­wa;
2. ar­ty­kuł pu­bli­cy­stycz­ny lub wy­po­wiedź oma­wia­ją­ce ak­tu­al­ne wy­da­rze­nia po­li­tycz­ne, go­spo­dar­cze itp., za­wie­ra­ją­ce ocenę oma­wia­nych fak­tów i zja­wisk;
3. ob­ja­śnie­nia lub in­ter­pre­ta­cja tek­stu, obra­zu, ba­da­nia na­u­ko­we­go itp., do­da­wa­ne przez au­to­ra, wy­staw­cę, re­ży­se­ra lub wy­daw­cę; przy­pis, uwaga;
4. dzien­ni­kar­ska re­la­cja z prze­bie­gu wy­da­rzeń, pro­wa­dzo­na na bie­żą­co w radiu lub te­le­wiz­ji;
5. w fil­moz­naw­stwie: tekst czy­ta­ny przez ak­to­ra lub lek­to­ra zza kadru


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) uwaga od­no­śnie cze­goś lub kogoś

 (1.2) ob­ja­śnie­nie lub uzu­peł­nie­nie ja­kie­goś tek­stu bądź gra­fi­ki za­mie­szczo­ne przez au­to­ra


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Komentarzowy

rzad­ko: taki, który do­ty­czy ko­men­ta­rza, jest z nim zwią­za­ny, np. ar­ty­kuł ko­men­ta­rzo­wy; wy­ja­śnia­ją­cy, ob­ja­śnia­ją­cy


Źródła:

SJP.pl

Komentarzyk

zdrob­nie­nie od: ko­men­tarz; po­błaż­li­wie, żar­to­bli­wie o ko­men­ta­rzu


Źródła:

SJP.pl

Komentator

osoba coś ko­men­tu­ją­ca, in­ter­pre­tu­ją­ca, udzie­la­ją­ca wy­ja­śnień; in­ter­pre­ta­tor, ob­ja­śniacz, tłu­macz, pu­bli­cy­sta


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba, która ko­men­tu­je coś

 (1.2) sport. spra­wo­zdaw­ca spor­to­wy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komentatorka

ko­bie­ta ko­men­tu­ją­ca coś, in­ter­pre­tu­ją­ca, udzie­la­ją­ca wy­ja­śnień; in­ter­pre­ta­tor­ka, pu­bli­cyst­ka, re­cen­zent­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) forma żeń­ska od: ko­men­ta­tor


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komentatorski

taki, który jest cha­rak­te­ry­stycz­ny dla ko­men­ta­rza, zwią­za­ny z ko­men­ta­rzem, np. roz­pra­wa ko­men­ta­tor­ska; in­ter­pre­ta­tor­ski, eg­ze­ge­tycz­ny, ob­ja­śnia­ją­cy


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z ko­men­ta­to­rem, do­ty­czą­cy ko­men­ta­to­ra


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komentatorstwo

rzad­ko: za­ję­cie, praca ko­men­ta­to­ra (pi­sa­nie, wy­gła­sza­nie ko­men­ta­rzy); in­ter­pre­to­wa­nie, eg­ze­ge­za, ob­ja­śnia­nie


Źródła:

SJP.pl

Komentowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ko­men­to­wać.


Źródła:

Wiktionary

Komentować

1. ob­ja­śniać tekst lub wy­da­rze­nia, opa­try­wać je ko­men­ta­rzem; wy­ja­śniać, oce­niać, re­cen­zo­wać;
2. opa­try­wać zło­śli­wy­mi uwa­ga­mi, wy­gła­szać kry­tycz­ne uwagi; ob­ma­wiać, kry­ty­ko­wać


cza­sow­nik

 (1.1) wy­ra­żać opi­nię na jakiś temat; oce­niać coś, robić uwagi

 (1.2) ob­ja­śniać


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komeraż

daw­niej: zło­śli­wa plot­ka, ob­ga­dy­wa­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) daw. plot­ka, in­try­ga, nie­po­ro­zu­mie­nie, po­wa­śnie­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komeraże

pod­stęp­ne dzia­ła­nia, in­try­gi


Źródła:

SJP.pl

Komercha

po­gard­li­wie: ko­mer­cja


Źródła:

SJP.pl

Komercja

1. dzia­łal­ność na­sta­wio­na tylko na osią­gnię­ciu zy­sków;
2. daw­niej: han­del to­wa­ra­mi


Źródła:

SJP.pl

Komercjalizacja

pro­ces pod­po­rząd­ko­wy­wa­nia ja­kiejś czę­ści życia spo­łecz­ne­go lub go­spo­dar­cze­go re­gu­łom ko­mer­cjal­nym, hand­lo­wym


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ogół zmian ma­ją­cych na celu opar­cie cze­goś na za­sa­dach ko­mer­cyj­nych;


Ko­mer­cja­li­za­cja – opar­cie dzia­łal­no­ści na za­sa­dach ryn­ko­wych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Komercjalizacyjny

do­ty­czą­cy ko­mer­cja­li­za­cji


Źródła:

SJP.pl

Komercjalizm

dok­try­na, za­kła­da­ją­ca wy­no­sze­nie jak naj­więk­szej ko­rzy­ści ze swo­ich dzia­łań


Źródła:

SJP.pl

Komercjalizować

cza­sow­nik

 (1.1) ekon. na­da­wa­nie cze­muś ko­mer­cyj­ny cha­rak­ter


Źródła:

Wiktionary

Komercjalny

→ ko­mer­cja; ko­mer­cyj­ny


Źródła:

SJP.pl

Komercyjność

→ ko­mer­cja


Patrz:komercja

Źródła:

SJP.pl

Komercyjny

→ ko­mer­cja; ko­mer­cjal­ny


przy­miot­nik

 (1.1) na­sta­wio­ny na zysk; zwią­za­ny z od­no­sze­niem ko­rzy­ści ze swo­ich dzia­łań


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komers

ban­kiet, uczta; rów­nież: to­wa­rzy­ska gra w karty


rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) uro­czy­sty bal or­ga­ni­zo­wa­ny przez ucz­niów;

 (1.2) daw. nie­ha­zar­do­wa to­wa­rzy­ska gra kar­cia­na

 (1.3) daw. spół­ka, sto­wa­rzy­sze­nie


Ko­mers, także ko­mersz (z łac. " com­mer­cium", „han­del”, „ob­co­wa­nie”) – tra­dy­cyj­ne, uro­czy­ste spot­ka­nie człon­ków kor­po­ra­cji aka­de­mic­kiej, zwy­kle or­ga­ni­zo­wa­ne w rocz­ni­cę jej pow­sta­nia.

W niek­tó­rych kor­po­ra­cjach, np. Ar­ko­nii, ko­mersz jest uro­czy­sto­ścią zam­knię­tą; mogą w nim brać udział tylko człon­ko­wie sto­wa­rzy­sze­nia i za­przy­jaź­nio­nych kor­po­ra­cji (tzw.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Komersowy

przy­miot­nik od: ko­mers


Źródła:

SJP.pl

Komes

wyż­szy urzęd­nik dworu w daw­nej Pol­sce; comes


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) w mo­nar­chii pia­stow­skiej, za­rząd­ca okrę­gu ad­mi­ni­stra­cyj­ne­go


Komes (łac. "comes", lm. "co­mi­tes") – ter­min hi­sto­rycz­ny uży­wa­ny w zróż­ni­co­wa­nym zna­cze­niu.

W okre­sie ce­sar­stwa rzym­skie­go było to okre­śle­nie klien­ta bę­dą­ce­go to­wa­rzy­szem swo­je­go pa­tro­na, póź­niej tytuł do­rad­cy ce­sa­rza, kie­row­ni­ka dzia­łu ce­sar­skiej ad­mi­ni­stra­cji cen­tral­nej lub do­stoj­ni­ka sku­pia­ją­ce­go wła­dzę ad­mi­ni­stra­cyj­ną i woj­sko­wą rzym­skiej pro­win­cji, a od III w. tytuł ce­sar­skich wyż­szych urzęd­ni­ków dwor­skich lub pań­stwo­wych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Komesowy

przy­miot­nik od: komes


Źródła:

SJP.pl

Kometa

nietr­wa­łe ciało nie­bie­skie skła­da­ją­ce się z jądra o po­wło­ce ga­zo­wej i war­ko­cza; po­ru­sza­ją­ce się po or­bi­tach o du­żych mi­moś­ro­dach


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) astr. małe, nietr­wa­łe ciało nie­bie­skie, zło­żo­ne z jądra oto­czo­ne­go komą, które na krót­ko po­ja­wia się w po­bli­żu gwia­zdy cen­tral­nej;

 (1.2) daw. ro­dzaj to­wa­rzy­skiej gry kar­cia­nej

 (1.3) więz. oko


Ko­me­ta – małe, lo­do­wo-skal­ne po­ro­wa­te ciało, skła­da­ją­ce się z gazów, lodu i ma­te­rii skal­nej, które zbli­ża­jąc się do gwia­zdy (na mniej wię­cej od­le­gło­ści 2 AU), uwal­nia pył i gruz oraz gaz ze swo­jej po­wierzch­ni, two­rząc dwa war­ko­cze ko­me­tar­ne – jeden jo­no­wy skła­da­ją­cy się ze zjo­ni­zo­wa­nych czą­ste­czek od­py­cha­nych przez ci­śnie­nie sło­necz­ne oraz py­ło­wy two­rzo­ny przez pył i frag­men­ty skał.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kometarny

→ ko­me­ta; ko­me­to­wy


Źródła:

SJP.pl

Kometka

gra przez­na­czo­na dla dwóch lub czte­rech osób po­le­ga­ją­ca na prze­bi­ja­niu nad siat­ką lotki (zaz­wy­czaj zro­bio­nej z piór i za­koń­czo­nej gu­mo­wym koń­cem) za po­mo­cą ra­kiet­ki; bad­min­ton


Źródła:

SJP.pl

Kometowy

→ ko­me­ta; ko­me­tar­ny


Źródła:

SJP.pl

Komeński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Komeżka

ka­to­lic­ka biała szata li­tur­gicz­na; komża


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od: komża

 (1.2) rel. komża mi­ni­stranc­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komforcik

zdrob­nie­nie od: kom­fort


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od kom­fort


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komfort

1. ogół wa­run­ków za­pew­nia­ją­cych czło­wie­ko­wi wy­go­dę, odz­na­cza­ją­cych się do­stat­kiem i ele­gan­cją; do­bro­byt;
2. stan za­spo­ko­je­nia po­trzeb fi­zycz­nych i psy­chicz­nych; do­bro­stan


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ogól­nie wa­run­ki za­pew­nia­ją­ce spo­kój, wy­go­dę i ele­gan­cję

 (1.2) stan za­spo­ko­je­nia i braku kło­po­tów


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komfortka

po­mie­szcze­nie hi­gie­nicz­no-sa­ni­tar­ne dla osób z nie­peł­no­spraw­no­ścia­mi


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) duży, pod­no­szo­ny prze­wi­jak (lub po­mie­szcze­nie z takim prze­wi­ja­kiem) przez­na­czo­ny dla do­ro­słych osób z nie­peł­no­spraw­no­ścia­mi, za­pew­nia­ją­cy im godne i bez­piecz­ne wa­run­ki do czyn­no­ści hi­gie­nicz­nych


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komfortowo

przy­słó­wek

 (1.1) z kom­for­tem, wy­go­dą, do­stat­kiem

 (1.2) z od­czu­ciem spo­ko­ju, swo­bo­dy, bez­tro­ski


Źródła:

Wiktionary

Komfortowość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest kom­for­to­we


Źródła:

Wiktionary

Komfortowy

wy­god­ny, za­pew­nia­ją­cy kom­fort


przy­miot­nik

 (1.1) spra­wia­ją­cy, że czu­je­my się bar­dzo wy­god­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komi

język lud­no­ści Komi


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z na­ro­dem Komi


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Komi-Permiacki

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Komi-Per­mia­ka­mi, do­ty­czą­cy Komi-Per­mia­ków

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) jęz. język komi-per­miac­ki;


Źródła:

Wiktionary

Komi-Zyriański

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) jęz. język komi-zy­riań­ski (język komi);


Źródła:

Wiktionary

Komiacki

przy­miot­nik od: Komi (re­pu­bli­ka w Rosji)


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Ko­mia­ka­mi, do­ty­czą­cy Ko­mia­ków


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komiaczka

miesz­kan­ka Komi (re­pu­bli­ki w Rosji)


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) człon­ki­ni na­ro­du Ko­mia­ków za­miesz­ku­ją­ce­go Re­pu­bli­kę Komi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komiak

miesz­ka­niec Komi (re­pu­bli­ki w Rosji)


Źródła:

SJP.pl

Komicja

w sta­ro­żyt­nym Rzy­mie: zgro­ma­dze­nie bądź wy­bo­ry; ko­mi­cje


Źródła:

SJP.pl

Komicje

w sta­ro­żyt­nym Rzy­mie: zgro­ma­dze­nie bądź wy­bo­ry; ko­mi­cja


Źródła:

SJP.pl

Komiczka

1. ko­bie­ta wy­stę­pu­ją­ca przed pu­blicz­no­ścią, aby ją ro­zba­wić;
2. ak­tor­ka gra­ją­ca role ko­me­dio­we


Źródła:

SJP.pl

Komicznie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób ko­micz­ny


Źródła:

Wiktionary

Komiczniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: ko­micz­nie


Źródła:

SJP.pl

Komiczniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: ko­micz­ny


Źródła:

SJP.pl

Komiczno-Groteskowy

ko­micz­ny i gro­te­sko­wy


Źródła:

SJP.pl

Komiczność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co jest ko­micz­ne


Źródła:

Wiktionary

Komiczny

1. do­ty­czą­cy ko­miz­mu;
2. za­baw­ny, wy­wo­łu­ją­cy śmiech


przy­miot­nik

 (1.1) taki, który wy­wo­łu­je śmiech; jest śmiesz­ny

 (1.2) zwią­za­ny z ko­me­dią; taki, jak ko­me­dia; hu­mo­ry­stycz­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komiega

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) daw. sta­tek fli­sac­ki do spła­wia­nia zboża


Źródła:

Wiktionary

Komierowo

Ko­mie­ro­wo – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ku­jaw­sko-po­mor­skim, w po­wie­cie sę­po­leń­skim, w gmi­nie Sę­pól­no Kra­jeń­skie.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa byd­go­skie­go. We­dług Na­ro­do­we­go Spisu Po­wszech­ne­go (III 2011 r.) li­czy­ła 347 miesz­kań­ców. Jest szó­stą co do wiel­ko­ści miej­sco­wo­ścią gminy Sę­pól­no Kra­jeń­skie.


Źródła:

Wikipedia

Komierówko

Ko­mie­rów­ko – osada kra­jeń­ska w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ku­jaw­sko-po­mor­skim, w po­wie­cie sę­po­leń­skim, w gmi­nie Sę­pól­no Kra­jeń­skie.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa byd­go­skie­go. We­dług da­nych Urzę­du Gminy Sę­pól­no Kra­jeń­skie (XII 2014 r.) li­czy­ła 49 miesz­kań­ców.


Źródła:

Wikipedia

Komik

czło­wiek ma­ją­cy za za­da­nie roz­śmie­sza­nie pu­blicz­no­ści


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) ar­ty­sta estra­do­wy za­ba­wia­ją­cy pu­blicz­ność śmiesz­ny­mi wy­stę­pa­mi


Komik – ar­ty­sta upra­wia­ją­cy ko­me­dię, za­ra­zem ktoś we­so­ły, o dużym po­czu­ciu hu­mo­ru. Ko­mi­kiem może być ar­ty­sta ka­ba­re­to­wy, a także stand-uper.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Komika

ko­mizm


forma rze­czow­ni­ka.

 (1.1) D., B. lp. od komik


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komiks

hi­sto­ria wy­da­wa­na jako osob­na bro­szu­ra lub za­mie­szcza­na np. w cza­so­pis­mach, przed­sta­wio­na za po­mo­cą obraz­ków, opa­trzo­nych m.in. w dia­lo­gi po­sta­ci, nar­ra­cję; po­je­dyn­cza bro­szu­ra ta­kiej hi­sto­rii; sztu­ka two­rze­nia ta­kich hi­sto­rii; co­mics


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) liter. z re­gu­ły opo­wia­da­nie ut­wo­rzo­ne przez po­łą­cze­nie kilku lub wię­cej obraz­ków skła­da­ją­cych się na hi­sto­rię;


Zo­bacz też: Ko­miks (cza­so­pis­mo).

Ko­miks – sek­wen­cyj­na hi­sto­ria obraz­ko­wa, z do­da­nym tek­stem, pu­bli­ko­wa­na w pra­sie lub w for­mie osob­nych ze­szy­tów, która wyksz­tał­ci­ła się jako odręb­na forma wy­daw­ni­cza na prze­ło­mie XIX i XX wieku z ga­ze­to­wej gra­fi­ki sa­ty­rycz­nej.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Komiksiara

→ ko­mik­siarz


Patrz:komiksiarz

Źródła:

SJP.pl

Komiksiarz

po­tocz­nie: osoba ry­su­ją­ca ko­mik­sy; ko­mik­so­wiec


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) środ. autor ko­mik­sów


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komiksowiec

po­tocz­nie: osoba ry­su­ją­ca ko­mik­sy; ko­mik­siarz


Źródła:

SJP.pl

Komiksowo

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) w for­mie ko­mik­su

 (1.2) w spo­sób wła­ści­wy dla pu­bli­ka­cji ko­mik­so­wych


Ko­mik­so­wo – ko­miks, do­da­tek do Ga­ze­ty Wy­bor­czej kie­ro­wa­ny do dzie­ci, dru­ko­wa­ny od 2000 do 2004 roku. Pier­wszy numer uka­zał się 25 lu­te­go 2000 roku. Uka­zy­wał się co pią­tek, a od 13 marca 2004 roku co so­bo­tę. W ostat­nim nu­me­rze (227) z 26 czerw­ca 2004 re­dak­to­rzy że­gna­ją się sło­wa­mi: „"Ko­mik­so­wo" żegna się ze swo­i­mi czy­tel­ni­ka­mi."


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Komiksowość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) upo­dob­nie­nie do ko­mik­su


Źródła:

Wiktionary

Komiksowy

do­ty­czą­cy ko­mik­su


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z ko­mik­sem, do­ty­czą­cy ko­mik­su

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (2.1) taki jak w ko­mik­sie bądź pa­su­ją­cy do ko­mik­su


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komiliton

daw­niej: ko­le­ga szkol­ny, to­wa­rzysz broni


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) przest. czyjś to­wa­rzysz lub ko­le­ga z woj­ska, par­tii lub innej or­ga­ni­za­cji, to­wa­rzysz broni


Ko­mi­li­ton (z łac. "com­mi­li­to­nis", „to­wa­rzysz w woj­sku”, „kam­rat”) – w ję­zy­ku pol­skim prze­sta­rza­łe okre­śle­nie oz­na­cza­ją­ce to­wa­rzy­sza broni, ko­le­gę, zwła­szcza uni­wer­sy­tec­kie­go. W kor­po­ra­cjach aka­de­mic­kich zwrot grzecz­no­ścio­wy sto­so­wa­ny w re­la­cjach mię­dzy kor­po­ran­ta­mi lub jedna z ka­te­go­rii człon­ków kor­po­ra­cji.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Komin

1. pio­no­wa kon­struk­cja, za­pew­nia­ją­ca prze­pływ po­wie­trza;
2. wą­skie wcię­cie w stoku gór­skim;
3. wy­so­ka i wąska wyrwa nad wy­ro­bi­skiem w ko­pal­ni;
4. prąd wzno­szą­cy cie­płe­go po­wie­trza;
5. daw­niej: piec ku­chen­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) bud. kon­struk­cja słu­żą­ca do od­pro­wa­dze­nia ku górze dymu z pa­le­ni­ska, sil­ni­ka lub pieca;

 (1.2) pio­no­wy tunel w kształ­cie ko­mi­na (1.1)

 (1.3) pio­no­wa for­ma­cja skal­na w for­mie za­głę­bie­nia o trzech ścia­nach;

 (1.4) przest. ko­mi­nek, ot­war­te pa­le­ni­sko

 (1.5) ele­ment ubio­ru w po­sta­ci sze­ro­kie­go golfu lub szala ze zszy­ty­mi koń­ca­mi mo­gą­ce­go słu­żyć jed­no­cze­śnie za szal i za na­kry­cie głowy

 (1.6) zob. komin wul­ka­nicz­ny.

 (1.7) zob. komin ter­micz­ny.

 (1.8) zob. komin hy­dro­ter­mal­ny.

 (1.9) zob. komin pła­co­wy.


Komin (z ca­mi­nus, od gr. κάμινος w zna­cze­niu "piec") – pio­no­wa kon­struk­cja bu­dow­la­na peł­nią­ca rolę tran­spor­to­wą dla nie­po­żą­da­nych w danym miej­scu gazów, z wy­ko­rzy­sta­niem tzw. ciągu, czyli fi­zycz­ne­go zja­wi­ska efek­tu ko­mi­no­we­go. W ję­zy­ku spe­cja­li­stycz­nym słowo "komin" może oz­na­czać także fi­zycz­ną trasę, po­ko­ny­wa­ną przez uno­szą­ce się wy­zie­wy.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kominek

naz­wi­sko


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od: komin

 (1.2) ot­war­te pa­le­ni­sko umie­szczo­ne bez­poś­red­nio w ścia­nie lub przed nią w celu ogrze­wa­nia wnę­trza po­mie­szcze­nia;

 (1.3) mały, krót­ki komin

 (1.4) spot­ka­nie or­ga­ni­zo­wa­ne to­wa­rzy­skie w sali z ko­min­kiem (1.2), zaz­wy­czaj z pro­gra­mem ar­ty­stycz­nym lub dy­sku­sją

 (1.5) lotn. otwór w środ­ku cza­szy spa­do­chro­nu, prze­pu­szcza­ją­cy nad­miar po­wie­trza

 (1.6) łow. pod­skok zwie­rzę­cia

 (1.7) harc. za­stęp­stwo dla obrzę­do­we­go ogni­ska, gdy wa­run­ki nie poz­wa­la­ją na roz­pa­le­nie nor­mal­ne­go ognia; skła­da się z kilku świe­czek


Ko­mi­nek – na­kry­te pa­le­ni­sko, zbu­do­wa­ne z wnęki umie­szczo­nej w ścia­nie nie­wie­le wyżej niż po­ziom po­dło­gi, wy­sta­ją­ce­go z lica ścia­ny obra­mo­wa­nia, na któ­rym opie­ra się okap od­pro­wa­dza­ją­cy spa­li­ny do prze­wo­du dy­mo­we­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kominform

Biuro In­for­ma­cyj­ne Par­tii Ko­mu­ni­stycz­nych i Ro­bot­ni­czych, in­sty­tu­cja po­wo­ła­na do ko­or­dy­na­cji dzia­łań par­tii ko­mu­ni­stycz­nych w pań­stwach pod­le­głych ZSRR


Ko­min­form ("Biuro In­for­ma­cyj­ne Par­tii Ko­mu­ni­stycz­nych i Ro­bot­ni­czych") – or­ga­ni­za­cja mię­dzy­na­ro­do­wa zrze­sza­ją­ca eu­ro­pej­skie par­tie ko­mu­ni­stycz­ne, pow­sta­ła w 1947 roku.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kominiak

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kominiara

zgru­bie­nie od: ko­mi­niar­ka


Źródła:

SJP.pl

Kominiarczyk

po­moc­nik ko­mi­niar­ski, młody ko­mi­niarz


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) adept ko­mi­niar­ski, młody ko­mi­niarz

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Cha­e­tu­ra|ref=tak., ptak z ro­dzi­ny je­rzy­ko­wa­tych;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kominiarka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. czap­ka okry­wa­ją­ca głowę i szyję, ma­ją­ca nie­wiel­kie wy­cię­cie na twarz, a cza­sem tylko na oczy i usta, no­szo­na także w for­mie wy­wi­nię­tej wokół głowy

 (1.2) ko­bie­ta ko­mi­niarz


Zo­bacz też: Ba­ła­kła­wa – część Se­wa­sto­po­la.

Ko­mi­niar­ka (ba­la­kla­wa) – na­kry­cie głowy oraz twa­rzy. Ma jeden lub dwa ot­wo­ry na oczy, nie­kie­dy rów­nież otwór na usta.

Ist­nie­ją różne ro­dza­je ko­mi­nia­rek, za­rów­no takie, które chro­nią twarz przed odm­ro­że­niem, jak i takie, z cien­kie­go ma­te­ria­łu, które służą za­cho­wa­niu hi­gie­ny, kiedy ma się na gło­wie kask.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kominiarski

przy­miot­nik od: ko­mi­niarz


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z osobą lub za­wo­dem ko­mi­nia­rza, do­ty­czą­cy ko­mi­niar­stwa lub ko­mi­nia­rza


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kominiarstwo

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) rzem. rze­mio­sło zwią­za­ne z utrzy­ma­niem spraw­nych ko­mi­nów


Źródła:

Wiktionary

Kominiarz

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) rze­mieśl­nik zaj­mu­ją­cy się czy­szcze­niem ko­mi­nów;


Ko­mi­niarz – czy­ści­ciel ko­mi­nów, rze­mieśl­nik zaj­mu­ją­cy się czy­szcze­niem i spraw­dza­niem stanu tech­nicz­ne­go prze­wo­dów ko­mi­no­wych dy­mo­wych, spa­li­no­wych i wen­ty­la­cyj­nych.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kominkarz

rze­mieśl­nik zaj­mu­ją­cy się wy­ko­ny­wa­niem i kon­ser­wa­cją ko­min­ków


Źródła:

SJP.pl

Kominkowy

przy­miot­nik od: ko­mi­nek


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z ko­min­kiem, wy­po­sa­żo­ny w ko­mi­nek


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kominowe

przy­miot­nik od: komin


Źródła:

SJP.pl

Kominowy

przy­miot­nik od: komin


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z ko­mi­nem, do­ty­czą­cy ko­mi­na


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komintern

mię­dzy­na­ro­do­wa or­ga­ni­za­cja par­tii ko­mu­ni­stycz­nych pow­sta­ła z ini­cja­ty­wy Le­ni­na, dzia­ła­ją­ca w la­tach 1919-43, re­a­li­zu­ją­ca za­ło­że­nia ra­dziec­kiej po­li­ty­ki za­gra­nicz­nej; III Mię­dzy­na­ro­dów­ka, Mię­dzy­na­ro­dów­ka Ko­mu­ni­stycz­na


Źródła:

SJP.pl

Kominternowski

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) hist. polit. zwią­za­ny z Ko­min­ter­nem, do­ty­czą­cy Ko­min­ter­nu


Źródła:

Wiktionary

Kominówka

1. spe­cjal­na cegła w kształ­cie wy­cin­ka pier­ście­nia, uży­wa­na do bu­do­wy okrą­głych ko­mi­nów;
2. po­tocz­nie: usta­wa ogra­ni­cza­ją­ca wy­na­gro­dze­nia kie­row­nict­wa w niek­tó­rych przed­się­bior­stwach pań­stwo­wych; usta­wa ko­mi­no­wa


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. cegła bę­dą­ca wy­cin­kiem pier­ście­nia, uży­wa­na do bu­do­wy ko­mi­nów

 (1.2) pot. zob. usta­wa ko­mi­no­wa.

 (1.3) pot. bim­ber nie­le­gal­nie wyt­wa­rza­ny w pry­mi­tyw­nych wa­run­kach


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komis

1. sklep lub firma poś­red­ni­czą­ce w sprze­da­ży i kup­nie to­wa­rów, po­bie­ra­ją­ca pro­wiz­ję;
2. dzia­łal­ność skle­pu lub firmy na ta­kich za­sa­dach


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) firma lub sklep poś­red­ni­czą­ce za opła­tą w sprze­da­ży róż­nych przed­mio­tów

 (1.2) tran­sak­cje kupna-sprze­da­ży na ra­chu­nek innej osoby

 (1.3) uczn. stud. eg­za­min ko­mi­syj­ny


Komis – in­sty­tu­cja zaj­mu­ją­ca się sprze­da­żą lub sku­pem dóbr na za­sa­dach okre­ślo­nych w umo­wie ko­mi­so­wej. Komis we włas­nym imie­niu sprze­da­je na rzecz zle­ce­nio­daw­cy przed­miot ujęty w umo­wie, po­bie­ra­jąc za to okre­ślo­ną w umo­wie pro­wiz­ję.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Komisant

1. osoba fi­zycz­na lub przed­się­bior­stwo, zaj­mu­ją­ce się tran­sak­cja­mi ko­mi­so­wy­mi kupna-sprze­da­ży
2. prze­sta­rza­le: ko­mi­sjo­ner


Źródła:

SJP.pl

Komisantka

ko­bie­ta ko­mi­sant


Źródła:

SJP.pl

Komisarczyk

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Komisarek

→ ko­mi­sarz


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Patrz:komisarz

Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Komisariacik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od ko­mi­sa­riat


Źródła:

Wiktionary

Komisariat

1. jed­nost­ka or­ga­ni­za­cyj­na po­li­cji obej­mu­ją­ca swą dzia­łal­no­ścią okre­ślo­ny teren;
2. lokal tej jed­nost­ki;
3. in­sty­tu­cja lub urząd pod­le­głe ko­mi­sa­rzo­wi, czę­sto two­rzo­ny do­raź­nie do wy­ko­na­nia okre­ślo­ne­go za­da­nia


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) lokal, w któ­rym urzę­du­ją pra­cow­ni­cy po­li­cji

 (1.2) jed­nost­ka or­ga­ni­za­cyj­na po­li­cji peł­nią­ca funk­cje w okre­ślo­nym te­re­nie

 (1.3) urząd tym­cza­so­wy ut­wo­rzo­ny do speł­nia­nia okre­ślo­nych zadań


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Komisariatowy

→ ko­mi­sa­riat


Patrz:komisariat

Źródła:

SJP.pl

Komisarka

→ ko­mi­sarz


Patrz:komisarz

Źródła:

SJP.pl

Komisarski

przy­miot­nik od: ko­mi­sarz


Źródła:

SJP.pl

Komisaryczny

nie­po­cho­dzą­cy z wy­bo­ru, lecz usta­no­wio­ny przez wła­dze w związ­ku ze szcze­gól­ny­mi oko­licz­no­ścia­mi, np. za­rząd ko­mi­sa­rycz­ny


Źródła:

SJP.pl

Komisarz

1. urzęd­nik po­wo­ła­ny do peł­nie­nia okre­ślo­nej funk­cji lub re­a­li­za­cji misji, czę­sto ma­ją­cy spe­cjal­ne kom­pe­ten­cje;
2. sto­pień ofi­cer­ski w po­li­cji;
3. ofi­cer ma­ją­cy ten sto­pień;
4. peł­no­moc­nik dy­plo­ma­tycz­ny niek­tó­rych państw w kra­jach lub te­ry­to­riach nie­ma­ją­cych peł­nej su­we­ren­no­ści;
5. osoba wyz­na­czo­na do cza­so­we­go peł­nie­nia funk­cji obie­ral­nej;
6. w ZSRR do 1946 roku: czło­nek rządu kie­ru­ją­cy ko­mi­sa­ria­tem lu­do­wym; mi­ni­ster


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) urzęd­nik po­sia­da­ją­cy szcze­gól­ne peł­no­moc­nict­wa


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Komisja

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) grupa wy­de­le­go­wa­na z więk­sze­go grona, po­wo­ła­na do spra­wo­wa­nia okre­ślo­nych funk­cji, naj­czę­ściej do zba­da­nia ja­kiejś kwe­stii, kon­tro­li czy­jejś dzia­łal­no­ści;


Ko­mi­sja – ze­spół osób kom­pe­tent­nych i od­po­wie­dzial­nych, któ­re­mu zle­co­ne zo­sta­ło zba­da­nie pew­nej spra­wy lub speł­nie­nie pew­nej kon­kret­nej i spe­cjal­nej czyn­no­ści. Ko­mi­sja jest cia­łem de­le­go­wa­nym, a więc pod­le­ga in­stan­cji, która ją usta­no­wi­ła (de­le­go­wa­ła), zdaje jej spra­wę ze swych czyn­no­ści i przed­kła­da pro­jekt de­cyz­ji.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Komisjoner

prze­sta­rza­le: agent, poś­red­nik przy kup­nie i sprze­da­ży; ko­mi­sant


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pra­cow­nik ma­ga­zy­nu zaj­mu­ją­cy się ko­mi­sjo­no­wa­niem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komisjonerka

→ ko­mi­sjo­ner; ko­mi­sant­ka


Źródła:

SJP.pl

Komisowe

opła­ta po­bie­ra­na przez ko­mi­san­ta za do­ko­na­nie tran­sak­cji kupna lub sprze­da­ży


Źródła:

SJP.pl

Komisowy

przy­miot­nik od: komis


Źródła:

SJP.pl

Komisura

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) anat. po­łą­cze­nie po­mię­dzy dwoma cia­ła­mi, struk­tu­ra­mi, tkan­ka­mi, na­rzą­da­mi lub włó­kna­mi ner­wo­wy­mi


Ko­mi­su­ra (łac. "com­mis­su­ra") – ter­min sto­so­wa­ny głów­nie w ana­to­mii dla okre­śle­nia – w ogól­nym zna­cze­niu – po­łą­cze­nia po­mię­dzy dwoma cia­ła­mi, struk­tu­ra­mi, na­rzą­da­mi lub włó­kna­mi ner­wo­wy­mi.

W wą­skim zna­cze­niu jest to spo­i­dło po­przecz­ne – włó­kno ner­wo­we łą­czą­ce pa­rzy­ste ele­men­ty sy­ste­mu ner­wo­we­go, zwy­kle zwoje po­dłuż­nych pni ner­wo­wych. Wy­stę­pu­je u bez­krę­gow­ców, zwła­szcza do­brze wi­docz­na jest u pier­ście­nic i in­nych zwie­rząt o dra­bin­ko­wym ukła­dzie ner­wo­wym (np. sta­wo­no­gów i pła­ziń­ców).


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Komisurotomia

za­bieg ope­ra­cyj­ny po­le­ga­ją­cy na ro­zer­wa­niu lub roz­cię­ciu, naj­czę­ściej lewej za­staw­ki przed­sion­ko­wo-ko­mo­ro­wej serca, cho­ro­bo­wo zwę­żo­nej i utrud­nia­ją­cej prze­pływ krwi


Ko­mi­su­ro­to­mia – za­bieg chi­rur­gicz­ny po­le­ga­ją­cy na prze­cię­ciu spo­i­deł móz­go­wych łą­czą­cych pół­ku­le mózgu. Wy­ko­rzy­stu­je się go do ła­go­dze­nia ob­ja­wów pa­dacz­ki, po­nie­waż ogra­ni­cza roz­prze­strze­nia­nie się ata­ków epi­lep­tycz­nych po­mię­dzy pół­ku­la­mi. Ogra­ni­cza także prze­pływ in­for­ma­cji po­mię­dzy nimi, co wiąże się z wy­stę­po­wa­niem ob­ja­wów ze­spo­łów spo­i­dło­wych.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Komisyjka

zdrob­nie­nie od: ko­mi­sja


Źródła:

SJP.pl

Komisyjny

do­ty­czą­cy ko­mi­sji; stwo­rzo­ny przez ko­mi­sję, bę­dą­cy ko­mi­sją


Źródła:

SJP.pl

Komitacki

→ ko­mi­tat


Patrz:komitat

Źródła:

SJP.pl

Komitadżi

czło­nek sło­wiań­sko­ję­zycz­nych od­dzia­łów zbroj­nych z kra­jów bał­kań­skich, wal­czą­cych o wyz­wo­le­nie spod os­mań­skiej oku­pa­cji


Ko­mi­ta­dżi (także "Co­mi­tad­ji" lub "Ko­mi­ta­ji" od buł­gar­skie­go Комити, gr. "κομιτατζήδες") – po­ję­cie hi­sto­rycz­ne okre­śla­ją­ce człon­ków sło­wiań­sko­ję­zycz­nych od­dzia­łów zbroj­nych z kra­jów bał­kań­skich, po­cho­dzą­cych głów­nie z Buł­ga­rii, Ser­bii i re­gio­nu ge­o­gra­ficz­ne­go Ma­ce­do­nii, wal­czą­cych o wyz­wo­le­nie spod os­mań­skiej oku­pa­cji.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Komitat

jed­nost­ka po­dzia­łu te­ry­to­rial­ne­go na Wę­grzech


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) adm. wę­gier­ska jed­nost­ka ad­mi­ni­stra­cyj­na pier­wsze­go rzędu;


Ko­mi­tat (z łac. "com­mi­ta­tus"; węg. "vármegye", chorw. "županija", słow. "župa") – jed­nost­ka ad­mi­ni­stra­cyj­na pier­wsze­go rzędu w po­dzia­le ad­mi­ni­stra­cyj­nym Wę­gier, od­po­wia­da­ją­ca pol­skie­mu wo­je­wództ­wu.

Po­dział te­ry­to­rium Kró­le­stwa Wę­gier na ko­mi­ta­ty za­czął się kształ­to­wać około X–XI wieku.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Komitecik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od ko­mi­tet


Źródła:

Wiktionary

Komitent

po­sia­dacz rze­czy od­da­nej w komis


Źródła:

SJP.pl

Komitet

grupa osób po­wo­ła­nych do wy­ko­na­nia okre­ślo­nych zadań


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) grupa osób po­wo­ła­nych do wy­ko­na­nia okre­ślo­nych zadań


Ko­mi­tet (fr. "comité", ang. "com­mi­tee") – grupa osób, dzia­ła­ją­ca w imie­niu szer­sze­go ze­spo­łu i pow­sta­ła drogą wy­bo­ru, wyz­na­cze­nia lub też sa­mo­rzut­nie.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Komitetowy

przy­miot­nik od: ko­mi­tet


Źródła:

SJP.pl

Komitologia

pro­ces przyj­mo­wa­nia przez Ko­mi­sję Eu­ro­pej­ską aktów wy­ko­naw­czych do aktów praw­nych; ko­mi­te­to­lo­gia


Źródła:

SJP.pl

Komitywa

1. bli­skie sto­sun­ki łą­czą­ce do­brych zna­jo­mych lub przy­ja­ciół, za­ży­łość;
2. daw­niej: grupa osób to­wa­rzy­szą­ca komuś, cze­muś; or­szak; świta


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) bli­skie sto­sun­ki mię­dzy zna­jo­my­mi lub przy­ja­ciół­mi

 (1.2) daw. grupa osób to­wa­rzy­szą­ca komuś lub cze­muś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komiwojażer

agent hand­lo­wy, przed­sta­wi­ciel ja­kiejś firmy po­dró­żu­ją­cy w celu zdo­by­wa­nia klien­tów i przyj­mo­wa­nia za­mó­wień na towar


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) przest. hand. przed­sta­wi­ciel hand­lo­wy od­by­wa­ją­cy po­dró­że w celu zdo­by­cia na­byw­ców pro­duk­tu czy usłu­gi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komiwojażerka

1. ko­bie­ta ko­mi­wo­ja­żer;
2. po­tocz­nie: ko­mi­wo­ja­żer­stwo


Źródła:

SJP.pl

Komiwojażerski

przy­miot­nik od: ko­mi­wo­ja­żer


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z ko­mi­wo­ja­że­rem, do­ty­czą­cy ko­mi­wo­ja­że­ra


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komiwojażerstwo

za­ję­cie, praca ko­mi­wo­ja­że­ra


Źródła:

SJP.pl

Komizm

ze­spół cech ja­kiejś osoby, sy­tu­a­cji, ja­kie­goś zda­rze­nia, przed­mio­tu bu­dzą­cych we­so­łość, roz­śmie­sza­ją­cych; śmiesz­ność, za­baw­ność, ko­micz­ność


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ze­spół cech ja­kiejś osoby lub sy­tu­a­cji bu­dzą­cy we­so­łość


Ko­mizm (gr.) – ka­te­go­ria este­tycz­na, okre­śla­ją­ca wła­ści­wo­ści zja­wisk zdol­nych wy­wo­łać śmiech oraz oko­licz­no­ści, w ja­kich do­cho­dzi do pow­sta­nia tej re­ak­cji. Ist­nie­je wiele po­glą­dów w kwe­stii źró­deł efek­tu ko­micz­ne­go, na ogół przyj­mu­je się, że jego isto­ta po­le­ga na ujaw­nia­niu za­ska­ku­ją­cej sprzecz­no­ści, kon­tra­stu, bę­dą­cych wy­ni­kiem przed­sta­wie­nia osób, sy­tu­a­cji od­bie­ga­ją­cych od ocze­ki­wań od­bior­cy.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Komięga

sta­ro­pol­ski sta­tek rzecz­ny do jed­no­ra­zo­we­go spły­wu z bie­giem rzeki, głów­nie do spła­wia­nia zboża; uży­wa­ny do XIX wieku


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) daw. czwo­ro­bocz­ny sta­tek rzecz­ny do spła­wia­nia zboża


Ko­mię­ga ("ko­mie­ga") – w XVI–XIX w. był to fli­sac­ki sta­tek rzecz­ny bez masz­tu, po­ru­sza­ny je­dy­nie za po­mo­cą wio­seł.

Po­nie­waż cha­rak­te­ry­zo­wał się nie­wiel­kim za­nu­rze­niem można było go wy­ko­rzy­sty­wać do że­glu­gi po płyt­szych rze­kach. Bu­do­wa­no go w for­mie dużej, pro­sto­kąt­nej skrzy­ni i wy­po­sa­ża­no w 7–9 wio­seł.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Komiężka

1. mniej­szy model ko­mię­gi;
2. jed­no­ko­mór­ko­wy glon za­li­cza­ny do okrze­mek


Źródła:

SJP.pl

Komiśniaczek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od ko­mi­śniak


Źródła:

Wiktionary

Komiśniak

daw­niej: ciem­ny, ra­zo­wy chleb przy­dzie­la­ny żoł­nie­rzom


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) przest. ciem­ny ra­zo­wy chleb przy­dzie­la­ny daw­niej żoł­nie­rzom;


Ko­mi­śniak (daw­niej także chleb kom­mi­so­wy lub ko­mi­śny; z niem. Kom­miss­brot lub Kommißbrot) – ro­dzaj ciem­ne­go, ra­zo­we­go chle­ba z mie­sza­ni­ny mąki żyt­niej z in­ny­mi do­dat­ka­mi, tra­dy­cyj­nie wy­da­wa­ne­go jako racje woj­sko­we.

Ko­mi­śniak to naj­czę­ściej ciem­ny, ra­zo­wy chleb z mąki żyt­niej na zak­wa­sie.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Komiśny

daw­niej żoł­nier­ski, przez­na­czo­ny dla żoł­nie­rzy, woj­ska


Źródła:

SJP.pl

Kommageński

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Kom­ma­ge­ną, do­ty­czą­cy Kom­ma­ge­ny


Źródła:

Wiktionary

Kommemoracja

ko­me­mo­ra­cja;
1. upa­mięt­nie­nie wy­da­rze­nia lub osoby spe­cjal­ną uro­czy­sto­ścią, ta­bli­cą pa­miąt­ko­wą, dzie­łem ar­ty­stycz­nym itp;
2. w li­tur­gii ka­to­lic­kiej:
a) mod­lit­wa za ży­wych i umar­łych w cza­sie mszy;
b) wez­wa­nie świę­te­go w jed­nej z czę­ści mszy


Źródła:

SJP.pl

Kommemoracyjny

→ kom­me­mo­ra­cja; kom­me­mo­ra­tyw­ny, ko­me­mo­ra­cyj­ny, ko­me­mo­ra­tyw­ny, me­mo­ra­tyw­ny


Źródła:

SJP.pl

Kommemoratywny

→ kom­me­mo­ra­cja; kom­me­mo­ra­cyj­ny, ko­me­mo­ra­cyj­ny, ko­me­mo­ra­tyw­ny, me­mo­ra­tyw­ny


Źródła:

SJP.pl

Kommiliton

daw­niej: ko­le­ga szkol­ny, to­wa­rzysz broni; ko­mi­li­ton


Źródła:

SJP.pl

Kommos

1. część dra­ma­tu an­tycz­ne­go, na którą skła­da się la­ment bo­ha­te­ra;
2. śpiew ak­to­rów w te­a­trze sta­ro­żyt­nym


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Komnata

pokój lub sala re­pre­zen­ta­cyj­na w daw­nych zam­kach, pa­ła­cach itp.


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) po­mie­szcze­nie miesz­kal­ne w pa­ła­cu lub re­zy­den­cji, zwy­kle pełne prze­py­chu;


Kom­na­ta ( ca­mi­na­ta – izba z pie­cem) – do XVI wieku ter­min sto­so­wa­ny do okre­śle­nia izby miesz­kal­nej lub po­ko­ju ogrze­wa­ne­go ko­min­kiem, naj­czę­ściej w od­nie­sie­niu do wnętrz zam­ko­wych i pa­ła­co­wych, obec­nie w od­nie­sie­niu do sal re­pre­zen­ta­cyj­nych i pokoi miesz­kal­nych znaj­du­ją­cych się na zam­kach, w pa­ła­cach, dwo­rach z czasu go­ty­ku i re­ne­san­su. Są to wnę­trza urzą­dzo­ne z prze­py­chem, o bo­ga­to de­ko­ro­wa­nych ścia­nach i su­fi­tach.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Komnatowy

przy­miot­nik od: kom­na­ta


Źródła:

SJP.pl

Komnen

czło­nek dy­na­stii bi­zan­tyj­skich ce­sa­rzy pa­nu­ją­cej w la­tach 1081-1185


Źródła:

SJP.pl

Komnenowie

dy­na­stia bi­zan­tyj­skich ce­sa­rzy pa­nu­ją­ca w la­tach 1081-1185


Kom­ne­no­wie – jedna z ostat­nich dy­na­stii bi­zan­tyj­skich pa­nu­ją­cych w Ce­sar­stwie Bi­zan­cjum, a na­stęp­nie Ce­sar­stwie Tra­pe­zun­tu.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Komoda

mebel w kształ­cie skrzy­ni z szu­fla­da­mi


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) mebel z szu­fla­da­mi, niski, ok. metr, pół­to­ra metra wy­so­ki;

 (1.2) żart. środ. pot. jeden z ośmio­bi­to­wych kom­pu­te­rów firmy Com­mo­do­re


Ko­mo­da – mebel skrzy­nio­wy usta­wio­ny na no­gach, z szu­fla­da­mi do prze­cho­wy­wa­nia bie­liz­ny sto­ło­wej, po­ście­lo­wej, odzie­ży i dro­biaz­gów.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Komodo

mebel w kształ­cie skrzy­ni z szu­fla­da­mi


forma rze­czow­ni­ka.

 (1.1) W. lp. od: ko­mo­da


Zo­bacz też: Ko­mo­do (film 1999).

Ko­mo­do ( Pulau Ko­mo­do) – wyspa w In­do­nez­ji w ar­chi­pe­la­gu Małe Wyspy Sun­daj­skie po­mię­dzy więk­szy­mi wy­spa­mi Sum­ba­wa i Flo­res; po­wierzch­nia 330,0 km²; dłu­gość linii brze­go­wej 158,0 km; słabo za­lud­nio­na.

Oble­wa­na przez: morze Flo­res (od pół­no­cy), cie­śni­nę Lin­tah (od wscho­du), cie­śni­nę Sumba (od po­łud­nia) i cie­śni­nę Sape (od za­cho­du).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Komodor

1. ofi­cer ma­ry­nar­ki wo­jen­nej nie­ma­ją­cy stop­nia ad­mi­ral­skie­go, do­wo­dzą­cy cza­so­wo ze­spo­łem jed­no­stek;
2. tytuł grzecz­no­ścio­wy naj­star­sze­go ka­pi­ta­na stat­ku pa­sa­żer­skie­go;
3. w cza­sie II wojny świa­to­wej: do­wód­ca kon­wo­ju stat­ków hand­lo­wych;
4. pre­zes klubu że­glar­skie­go lub wio­ślar­skie­go; ko­man­dor


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) we flo­tach: cza­so­wy do­wód­ca stat­ku


Ko­mo­dor (ang. "com­mo­do­re", niem. "Kom­mo­do­re") – sto­pień woj­sko­wy ma­ry­nar­ki wo­jen­nej, lub oz­na­ka funk­cji, uży­wa­ne prze­de wszyst­kim w kra­jach an­glo­sa­skich. Prze­wi­dzia­ni do kie­ro­wa­nia ze­spo­łem okrę­tów z jed­no­czes­nym do­wództ­wem naj­waż­niej­sze­go z nich.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Komodyfikacja

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ekon. przeksz­tał­ce­nie rze­czy, usług, po­my­słów czy idei z war­to­ści użyt­ko­wej na war­tość wy­mien­ną;


Ko­mo­dy­fi­ka­cja (rów­nież "uto­wa­ro­wie­nie", com­mo­dif­ca­tion – od com­mo­di­ty – towar) – przeksz­tał­ce­nie (trans­for­ma­cja) rze­czy (pro­duk­tów), usług, ale też po­my­słów czy idei z war­to­ści użyt­ko­wej na war­tość wy­mien­ną – wy­sta­wie­nie na sprze­daż rze­czy, które naj­czę­ściej nie są przed­mio­tem obro­tu na rynku.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Komoku

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) w go punkt po­ło­żo­ny na czwar­tej linii li­cząc od jed­ne­go boku go­ba­nu i na trze­ciej od dru­gie­go boku;


Źródła:

Wiktionary

Komondor

pies z rasy na­le­żą­cej do grupy psów pa­ster­skich i za­ga­nia­ją­cych, wy­ho­do­wa­nej na Wę­grzech


Ko­mon­dor – rasa psa, na­le­żą­ca do grupy psów pa­ster­skich i za­ga­nia­ją­cych, za­kla­sy­fi­ko­wa­na do sek­cji psów pa­ster­skich (ow­czar­skich). Typ do­go­wa­ty. Nie pod­le­ga pró­bom pracy.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Komonica

pół­krzew lub by­li­na z ro­dzi­ny mo­tyl­ko­wa­tych


Ko­mo­ni­ca ("Lotus" L.) – ro­dzaj ro­ślin ziel­nych oraz pół­krze­wów na­le­żą­cy do ro­dzi­ny bo­bo­wa­tych. Obej­mu­je 124 ga­tun­ki. Wy­stę­pu­ją one na całej kuli ziem­skiej, z wy­jąt­kiem Ame­ry­ki Pół­noc­nej i Ame­ry­ki Po­łud­nio­wej (tam tylko ga­tun­ki zaw­le­czo­ne). Rosną na ba­gnach, łą­kach i mu­ra­wach, w miej­scach pia­szczy­stych i na kli­fach. Nazwa na­u­ko­wa na­wią­zu­je do jed­nej z grup ro­ślin w sta­ro­żyt­nej tak­so­no­mii lu­do­wej opi­sy­wa­nych jako lotos.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Komonicowy

kor­nut­ka ko­mo­ni­co­wa - ga­tu­nek pszczo­ły


Źródła:

SJP.pl

Komonicówka

smół­ka ko­mo­ni­ców­ka - ga­tu­nek pszczo­ły


Źródła:

SJP.pl

Komonomer

zwią­zek che­micz­ny (mo­no­mer) współt­wo­rzą­cy ko­po­li­mer


Źródła:

SJP.pl

Komora

1. ciem­na, mała izba w wiej­skim domu, przez­na­czo­na do prze­cho­wy­wa­nia za­pa­sów żyw­no­ści, odzie­ży; spi­żar­nia;
2. nie­wiel­ka izba miesz­kal­na w wiej­skich cha­tach; al­kierz;
3. klat­ka pier­sio­wa u zwie­rzy­ny;
4. część serca;
5. ob­szer­ne wy­ro­bi­sko gór­ni­cze wy­ku­te w skale;
6. część nory zwie­rzę­cej;
7. część za­ląż­ni lub owocu ro­ślin, mie­szczą­ca za­ląż­ki albo na­sio­na


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) wy­dzie­lo­ne po­mie­szcze­nie

 (1.2) wojsk. tylna część prze­wo­du lufy lub otwór w bęb­nie re­wol­we­ro­wym, w któ­rej umie­szcza się nabój;

 (1.3) bot. część za­ląż­ni bądź owocu ro­ślin, w w któ­rej znaj­du­ją się za­ląż­ki lub na­sio­na

 (1.4) anat. prze­strzeń, za­głę­bie­nie w or­ga­nach u ludzi i zwie­rząt

 (1.5) łow. anat. klat­ka pier­sio­wa u zwie­rząt

 (1.6) górn. duże wy­ro­bi­sko gór­ni­cze wy­ku­te w ska­łach lub soli

 (1.7) po­więk­szo­na część nory zwie­rząt, wy­ko­rzy­sty­wa­na przez nie do miesz­ka­nia

 (1.8) przest. nie­wiel­ka spi­żar­nia, słu­żą­ca do prze­cho­wy­wa­nia drob­nych rze­czy, ubrań, je­dze­nia


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Komorczyn

Ko­mor­czyn (kaszb. "Kòmórczëno" lub "Kòmòrzno", Kum­me­rzin) – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie słup­skim, w gmi­nie Ko­byl­ni­ca. Ma sta­tus so­łect­wa.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa słup­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Komorek

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Komorne

opła­ta za wy­naj­mo­wa­ne miesz­ka­nie; czynsz


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) przest. czynsz za wy­na­jem miesz­ka­nia lub po­ko­ju

 (1.2) hist. opła­ta lub renta, którą chło­pi pła­ci­li wła­ści­cie­lo­wi ziem­skie­mu za użyt­ko­wa­nie ziemi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komornica

prze­sta­rza­łe: ko­bie­ta wiej­ska nie­ma­ją­ca włas­ne­go go­spo­dar­stwa ani domu, miesz­ka­ją­ca w cu­dzej cha­cie


Ko­mor­ni­ca – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie le­gio­now­skim, w gmi­nie Wie­li­szew.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa war­szaw­skie­go.

Ko­mor­ni­ca to miej­sco­wość ty­po­wo wy­po­czyn­ko­wa, z do­stę­pem do Za­le­wu Ze­grzyń­skie­go od­da­lo­ne­go o około 1,5 km. wieś ota­cza­ją lasy i łąki. Na te­re­nie Ko­mor­ni­cy znaj­du­je się Elek­trow­nia Wodna Dębe, Li­ce­um Ogól­noksz­tał­cą­ce im. mjra Kon­stan­te­go Mi­ko­ła­ja Ra­dzi­wił­ła oraz sklep wie­lo­bran­żo­wy.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Komornicki

przy­miot­nik od: Ko­mor­ni­ki


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Komornictwo

daw­niej: urząd ko­mor­ni­ka; ko­mor­ni­ko­stwo


Źródła:

SJP.pl

Komorniczak

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Komorniczanin

miesz­ka­niec Ko­mor­nik


Źródła:

SJP.pl

Komorniczanka

miesz­kan­ka Ko­mor­nik


Źródła:

SJP.pl

Komorniczka

→ ko­mor­nik


Patrz:komornik

Źródła:

SJP.pl

Komornik

1. urzęd­nik ścią­ga­ją­cy na­leż­no­ści od dłuż­ni­ków, na pod­sta­wie wy­ro­ków są­do­wych lub in­nych orze­czeń wy­da­wa­nych przez sąd;
2. wy­so­ki urzęd­nik dwor­ski w śred­nio­wiecz­nej Pol­sce


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) adm. funk­cjo­na­riusz pu­blicz­ny zaj­mu­ją­cy się wy­ko­ny­wa­niem roz­strzy­gnięć o ro­szcze­niach cy­wil­nych w dro­dze przy­mu­su eg­ze­ku­cyj­ne­go

 (1.2) reg. duch do­mo­wy

 (1.3) hist. chłop bez włas­nej ziemi

 (1.4) hist. wy­so­ki urzęd­nik dwor­ski w śred­nio­wiecz­nej Pol­sce

 (1.5) gw-pl|Bu­ko­wi­na. lo­ka­tor

 (1.6) daw. gw-pl|Czer­nie­je­wo. współ­lo­ka­tor pła­cą­cy czynsz


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Komorniki

1. urzęd­nik ścią­ga­ją­cy na­leż­no­ści od dłuż­ni­ków, na pod­sta­wie wy­ro­ków są­do­wych lub in­nych orze­czeń wy­da­wa­nych przez sąd;
2. wy­so­ki urzęd­nik dwor­ski w śred­nio­wiecz­nej Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Komorno

Ko­mor­no (do­dat­ko­wa nazwa w j. niem. Ko­mor­no, w la­tach 1936-45 "Al­ten­wall") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie opol­skim, w po­wie­cie kę­dzie­rzyń­sko-ko­ziel­skim, w gmi­nie Reń­ska Wieś.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do ów­czes­ne­go wo­je­wództ­wa opol­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Komorny

zwią­za­ny z urzę­dem ko­mor­ni­ka lub ko­mor­ne­go; ko­mor­ni­czy


Źródła:

SJP.pl

Komoroskrzelne

grupa wod­nych krę­gow­ców obej­mu­ją­ca mi­no­gi i ślu­zi­ce za­li­cza­ne do bez­żu­chwow­ców; Mar­si­po­bran­chii


Źródła:

SJP.pl

Komoroskrzelny

o ce­chach ko­mo­ros­krzel­nych (grupa krę­gow­ców)


Źródła:

SJP.pl

Komorowice

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Komorowicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Komorowo

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Komorowski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Komorowy

przy­miot­nik od: ko­mo­ra


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy ko­mo­ry

 (1.2) anat. med. zwią­za­ny z ko­mo­ra­mi serca

 (1.3) anat. med. zwią­za­ny z ko­mo­ra­mi mózgu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komory

1. ciem­na, mała izba w wiej­skim domu, przez­na­czo­na do prze­cho­wy­wa­nia za­pa­sów żyw­no­ści, odzie­ży; spi­żar­nia;
2. nie­wiel­ka izba miesz­kal­na w wiej­skich cha­tach; al­kierz;
3. klat­ka pier­sio­wa u zwie­rzy­ny;
4. część serca;
5. ob­szer­ne wy­ro­bi­sko gór­ni­cze wy­ku­te w skale;
6. część nory zwie­rzę­cej;
7. część za­ląż­ni lub owocu ro­ślin, mie­szczą­ca za­ląż­ki albo na­sio­na


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. polit. pań­stwo w Afry­ce;

 (1.2) geogr. ar­chi­pe­lag zaj­mo­wa­ny m.in. przez Ko­mo­ry (1.1)


Ko­mo­ry ( ‏جزر القمر "Juzur al-Qumur"‎), ofi­cjal­nie Zwią­zek Ko­mo­rów ( Union des Co­mo­res, ‏الاتحاد القمري "al-Ittiḥād al-Qumurī / Qamarī"‎) – pań­stwo wy­spiar­skie w pół­noc­nej czę­ści Ka­na­łu Mo­zam­bic­kie­go, zlo­ka­li­zo­wa­ne na czę­ści ar­chi­pe­la­gu Ko­mo­rów, po­mię­dzy pół­noc­ną czę­ścią Ma­da­ga­ska­ru a pół­noc­no-wschod­nią czę­ścią Mo­zam­bi­ku. Naj­bliż­szy­mi pań­stwa­mi są Mo­zam­bik, Tan­za­nia, Ma­da­ga­skar oraz Se­sze­le.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Komoryjczyk

oby­wa­tel Ko­mo­rów


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) oby­wa­tel Ko­mo­rów


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komoryjka

oby­wa­tel­ka Ko­mo­rów


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) oby­wa­tel­ka Ko­mo­rów


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komoryjski

przy­miot­nik od: Ko­mo­ry (ar­chi­pe­lag lub pań­stwo)


przy­miot­nik

 (1.1) od­no­szą­cy się do pań­stwa Ko­mo­ry

 (1.2) od­no­szą­cy się do ar­chi­pe­la­gu Ko­mo­rów

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) jęz. język ko­mo­ryj­ski;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komorze

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wieś w Pol­sce w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Komorzewo

Ko­mo­rze­wo – (niem. "Grützendorf") wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie czarn­kow­sko-trzcia­nec­kim, w gmi­nie Czarn­ków.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa pil­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Komorzno

Ko­morz­no (niem. "Re­i­ners­dorf") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie opol­skim, w po­wie­cie klucz­bor­skim, w gmi­nie Woł­czyn.

Do wsi na­le­żą przy­siół­ki wsi: Lu­bia­to­wi­ce, Zaj­dak, Wolna Wieś (do 2002 r. Ko­lo­nia Ko­mo­rzeń­ska), Su­ła­szów oraz Za­płot­nik


Źródła:

Wikipedia

Komorzy

daw­niej: dwo­rza­nin zaj­mu­ją­cy się po­ko­ja­mi i sprzę­ta­mi króla; ko­mor­nik; ko­mor­ny


Źródła:

SJP.pl

Komorów

1. ar­chi­pe­lag wul­ka­nicz­ny na Oce­a­nie In­dyj­skim; Ar­chi­pe­lag Ko­mo­rów;
2. (do 2001 Fe­de­ral­na Is­lam­ska Re­pu­bli­ka Ko­mo­rów) pań­stwo obej­mu­ją­ce ar­chi­pe­lag Ko­mo­ry; Zwią­zek Ko­mo­rów


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Komorówko

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Komos

ro­śli­na z ro­dzi­ny ko­mo­so­wa­tych, wy­stę­pu­ją­ca w ponad 200 ga­tun­kach za­miesz­ku­ją­cych głów­nie ob­sza­ry umiar­ko­wa­ne całej kuli ziem­skiej


Komos ( κῶμος, kōmos) – w świe­cie hel­le­ni­stycz­nym we­so­ły, czę­sto pi­ja­ny, obrzę­do­wy po­chód mło­dzień­ców.

Uczest­ni­cy (ko­ma­stai) po­ja­wia­ją się w iko­no­gra­fii z na­czy­nia­mi do picia, co pod­kre­śla zwią­zek z ucztą i winem. Źró­dła li­te­rac­kie oraz ma­lar­stwo wa­zo­we wska­zu­ją, że istot­ną rolę w ko­mo­sie od­gry­wa­ły mu­zy­ka i ta­niec; ko­ma­stai no­si­li in­stru­men­ty, a nie­kie­dy także po­chod­nie, gdyż po­cho­dy od­by­wa­ły się rów­nież nocą. Komos miał cha­rak­ter ży­wio­ło­wy i ha­ła­śli­wy, da­le­ki od zdy­scy­pli­no­wa­ne­go ry­tu­a­łu.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Komosa

ro­śli­na z ro­dzi­ny ko­mo­so­wa­tych, wy­stę­pu­ją­ca w ponad 200 ga­tun­kach za­miesz­ku­ją­cych głów­nie ob­sza­ry umiar­ko­wa­ne całej kuli ziem­skiej


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) bot. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Che­no­po­dium|L.|ref=tak., ro­dzaj ro­ślin ziel­nych z ro­dzi­ny szar­ła­to­wa­tych;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Komosewo

Ko­mo­se­wo – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie pod­la­skim, w po­wie­cie gra­jew­skim, w gmi­nie Wą­sosz.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa łom­żyń­skie­go.

Wier­ni ko­ścio­ła rzym­sko­ka­to­lic­kie­go na­le­żą do pa­ra­fii Prze­mie­nie­nia Pań­skie­go w Wą­so­szu.


Źródła:

Wikipedia

Komosiński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Komosotto

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) kulin. po­tra­wa na bazie ko­mo­sy ry­żo­wej przy­go­to­wa­na tak jak ri­sot­to


Źródła:

Wiktionary

Komosowate

ro­dzi­na ro­ślin dwu­li­ścien­nych z rzędu goź­dzi­kow­ców, o drob­nych kwia­tach ze­bra­nych w kwia­to­sta­ny, ros­ną­cych w stre­fie umiar­ko­wa­nej, wy­stę­pu­ją­cych w około 1500 ga­tun­kach


Ko­mo­so­wa­te ("Che­no­po­dia­ce­ae" Vent.) – tak­son w ran­dze ro­dzi­ny wy­róż­nia­ny w daw­niej­szych sy­ste­mach (np. sy­stem Cron­qu­i­sta z 1981, sy­stem Re­ve­a­la z 1993), obec­nie ra­czej jako grupa o nie­pew­nym mo­no­fi­le­tyz­mie, włą­cza­na do szar­ła­to­wa­tych ("Ama­rant­ha­ce­ae"). Na­le­żą tu ro­śli­ny ziel­ne kla­sy­fi­ko­wa­ne do ok. 1,5 tys. ga­tun­ków.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Komosowaty

o ce­chach ko­mo­so­wa­tych (ro­dzi­na ro­ślin)


Źródła:

SJP.pl

Komosowy

→ ko­mo­sa


Patrz:komosa

Źródła:

SJP.pl

Komośnik

sza­rek ko­mo­śnik - ga­tu­nek chrzą­szcza z ro­dzi­ny je­lon­ko­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Komp

śro­do­wi­sko­wo: kom­pu­ter


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) slang. kom­pu­ter


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kompadorski

przy­miot­nik

 (1.1) hist. polit. zwią­za­ny z kom­pra­do­ra­mi; taki jak w spo­łe­czeń­stwach, gdzie ist­nie­li kom­pra­do­rzy


Źródła:

Wiktionary

Kompakcik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od kom­pakt


Źródła:

Wiktionary

Kompakcja

zmniej­sza­nie się ob­ję­to­ści skał pod wpły­wem ci­śnie­nia wy­wie­ra­ne­go przez war­stwy po­ło­żo­ne wyżej


Kom­pak­cja – zmia­ny fi­zycz­ne po­le­ga­ją­ce na zbli­ża­niu się do sie­bie czą­stek lub zia­ren mi­ne­ral­nych na sku­tek cię­ża­ru warstw nad­kła­du. Skut­kiem kom­pak­cji jest znacz­ne zmniej­sze­nie ob­ję­to­ści i miąż­szo­ści osadu oraz zwięk­sze­nie jego gę­sto­ści.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kompakt

com­pact;
1. płyta kom­pak­to­wa;
2. odt­wa­rzacz kom­pak­to­wy;
3. pro­dukt za­wie­ra­ją­cy kilka ele­men­tów we wspól­nej obu­do­wie lub opa­ko­wa­niu;
4. nie­du­ży sa­mo­chód oso­bo­wy śred­niej klasy;
5. kos­me­tyk wie­lo­funk­cyj­ny;
6. musz­la klo­ze­to­wa wraz ze sto­ją­cą bez­poś­red­nio na niej spłucz­ką


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) techn. urzą­dze­nie wie­lo­funk­cyj­ne, np. radio, ma­gne­to­fon, odt­wa­rzacz CD we wspól­nej obu­do­wie

 (1.2) pot. techn. płyta kom­pak­to­wa

 (1.3) pot. techn. urzą­dze­nie słu­żą­ce do odt­wa­rza­nia płyt kom­pak­to­wych

 (1.4) pot. fot. apa­rat kom­pak­to­wy


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kompaktaty

1. daw­niej: umowa, ukłąd, przy­mie­rze; kom­pak­ty;
2. kom­pak­ty pra­skie - po­ro­zu­mie­nie za­war­te w 1436 roku przez stany cze­skie z Zyg­mun­tem Luk­sem­bur­skim; kom­pak­ty pra­skie


Źródła:

SJP.pl

Kompaktor

1. urzą­dze­nie do zgnia­ta­nia cze­goś w celu re­duk­cji ob­ję­to­ści;
2. pro­gram kom­pu­te­ro­wy do zmniej­sza­nia ob­ję­to­ści pli­ków lub po­rząd­ko­wa­nia dysku


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) po­jazd do za­gę­szcza­nia masy od­pa­dów


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kompaktowanie

w in­for­ma­ty­ce: pro­ce­du­ra oczy­szcza­nia ze zbęd­nych da­nych pli­ków za­wie­ra­ją­cych pocz­tę elek­tro­nicz­ną


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kom­pak­to­wać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kompaktowość

→ kom­pak­to­wy


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co jest kom­pak­to­we


Patrz:kompaktowy

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kompaktowy

przy­miot­nik od: kom­pakt


przy­miot­nik

 (1.1) techn. bę­dą­cy prost­szej bu­do­wy, a jed­no­cze­śnie za­wie­ra­ją­cy w sobie wiele skład­ni­ków

 (1.2) techn. muz. od­no­szą­cy się do kom­pak­tu (CD)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kompakty

1. daw­niej: umowa, ukłąd, przy­mie­rze; kom­pak­ta­ty;
2. kom­pak­ty pra­skie - po­ro­zu­mie­nie za­war­te w 1436 roku przez stany cze­skie z Zyg­mun­tem Luk­sem­bur­skim; kom­pak­ta­ty pra­skie


Źródła:

SJP.pl

Kompan

po­tocz­nie: ko­le­ga, to­wa­rzysz wspól­nych przed­sięw­zięć, zabaw; ko­leż­ka, kam­rat


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pot. to­wa­rzysz wspól­nych przed­sięw­zięć, zwła­szcza roz­ry­wek


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kompander

kom­pan­dor;
1. układ urzą­dzeń do re­duk­cji szu­mów sy­gna­łu, skła­da­ją­cy się z kom­pre­so­ra i ek­span­de­ra;
2. urzą­dze­nie po­pra­wia­ją­ce ja­kość na­gry­wa­ne­go sy­gna­łu, kom­pre­sor zin­te­gro­wa­ny z ek­span­de­rem


Kom­pan­der – urzą­dze­nie lub sy­stem sto­so­wa­ny w tech­ni­ce audio, który łączy funk­cje kom­pre­so­ra i ek­span­de­ra. Jego za­da­niem jest zmniej­sza­nie szu­mów i po­pra­wa dy­na­mi­ki dźwię­ku. Kom­pan­der dzia­ła w dwóch eta­pach:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kompandor

kom­pan­der;
1. układ urzą­dzeń do re­duk­cji szu­mów sy­gna­łu, skła­da­ją­cy się z kom­pre­so­ra i ek­span­de­ra;
2. urzą­dze­nie po­pra­wia­ją­ce ja­kość na­gry­wa­ne­go sy­gna­łu, kom­pre­sor zin­te­gro­wa­ny z ek­span­de­rem


Źródła:

SJP.pl

Kompandować

1. mie­szać różne skład­ni­ki two­rzy­wa sztucz­ne­go;
2. w te­le­ko­mu­ni­ka­cji, in­for­ma­ty­ce: kom­pre­so­wać sy­gnał lub plik w celu do­sto­so­wa­nia go do włas­no­ści ka­na­łu prze­sy­ło­we­go


Źródła:

SJP.pl

Kompania

1. jed­nost­ka woj­sko­wa skła­da­ją­ca się z kilku plu­to­nów; daw­niej grupa męż­czyzn to­wa­rzy­szą­ca ry­ce­rzo­wi w walce;
2. grono zna­jo­mych;
3. sto­wa­rzy­sze­nie kup­ców, za­kła­da­ne daw­niej w celu pro­wa­dze­nia hand­lu za gra­ni­cą


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) kilka osób spę­dza­ją­cych wspól­nie czas

 (1.2) wojsk. jed­nost­ka woj­sko­wa (rza­dziej po­li­cyj­na) skła­da­ją­ca się z kil­ku­dzie­się­ciu żoł­nie­rzy pod do­wództ­wem młod­sze­go ofi­ce­ra;

 (1.3) ku­piec­kie sto­wa­rzy­sze­nie za­wią­za­ne do pro­wa­dze­nia hand­lu za­gra­nicz­ne­go

 (1.4) daw. czyn­ność to­wa­rzy­sze­nia komuś

 (1.5) ufor­mo­wa­ny po­chód piel­grzy­mów


Kom­pa­nia ( com­pa­gnie) – po­dod­dział woj­ska, zaz­wy­czaj li­czą­cy około 60-110 żoł­nie­rzy, po­do­fi­ce­rów i ofi­ce­rów. Skła­da się zaz­wy­czaj z po­dod­dzia­łu do­wo­dze­nia, 3–4 plu­to­nów za­sad­ni­cze­go ro­dza­ju wojsk, ewen­tu­al­nie plu­to­nu wspar­cia. Zaz­wy­czaj trzy, rza­dziej dwie lub czte­ry kom­pa­nie wcho­dzą w skład ba­ta­lio­nu. Kom­pa­nie cza­sa­mi mogą wcho­dzić w skład pułku, a nawet bry­gad czy dy­wiz­ji (jak np. kom­pa­nia za­o­pa­trze­nia, ob­słu­gi).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kompanijka

zdrob­nie­nie od: kom­pa­nia


Źródła:

SJP.pl

Kompanijny

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kom­pa­nią, do­ty­czą­cy kom­pa­nii


Źródła:

Wiktionary

Kompanion

prze­sta­rza­łe: to­wa­rzysz wspól­nych przed­sięw­zięć, pracy; wspó­łu­czest­nik zabaw; kom­pan


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) przest. to­wa­rzysz


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kompanionka

daw­niej: kom­pan­ka (ko­le­żan­ka, to­wa­rzysz­ka)


Źródła:

SJP.pl

Kompanka

po­tocz­nie: ko­le­żan­ka, to­wa­rzysz­ka, zwła­szcza: wspó­łu­czest­nicz­ka za­ba­wy


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. to­wa­rzysz­ka wspól­nych przed­sięw­zięć


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komparacja

po­rów­na­nie


Źródła:

SJP.pl

Komparacyjny

→ kom­pa­ra­cja


Patrz:komparacja

Źródła:

SJP.pl

Komparatiwus

kom­pa­ra­ti­wus, kom­pa­ra­tyw; w ję­zy­koz­naw­stwie:
1. sto­pień wyż­szy przy­słów­ka lub przy­miot­ni­ka;
2. przy­miot­nik lub przy­słó­wek w stop­niu wyż­szym


Źródła:

SJP.pl

Komparator

1. przy­rząd po­mia­ro­wy do do­kład­ne­go mie­rze­nia wiel­ko­ści fi­zycz­nych przez ich po­rów­na­nie z wzor­cem;
2. pro­gram kom­pu­te­ro­wy do po­rów­ny­wa­nia pli­ków


Kom­pa­ra­tor – układ kom­bi­na­cyj­ny słu­żą­cy do po­rów­ny­wa­nia dwóch liczb bi­nar­nych (kom­pa­ra­tor cy­fro­wy) albo dwóch po­zio­mów na­pięć (kom­pa­ra­tor ana­lo­go­wy).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Komparatysta

spe­cja­li­sta zaj­mu­ją­cy się ba­da­nia­mi po­rów­naw­czy­mi, usta­la­niem za­leż­no­ści, po­kre­wieństw, ana­lo­gii, zwła­szcza w za­kre­sie ję­zy­koz­naw­stwa i li­te­ra­tu­ry


Źródła:

SJP.pl

Komparatystka

spe­cja­list­ka zaj­mu­ją­ca się ba­da­nia­mi po­rów­naw­czy­mi, usta­la­niem za­leż­no­ści, po­kre­wieństw, ana­lo­gii, zwła­szcza w za­kre­sie ję­zy­koz­naw­stwa i li­te­ra­tu­ry


Źródła:

SJP.pl

Komparatystyczny

zwią­za­ny z kom­pa­ra­ty­sty­ką, ba­da­nia­mi po­rów­naw­czy­mi


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kom­pa­ra­ty­sty­ką, do­ty­czą­cy kom­pa­ra­ty­sty­ki


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komparatystyka

dzie­dzi­na nauki obej­mu­ją­ca ba­da­nia po­rów­naw­cze


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nauk. dzie­dzi­na nauki, zaj­mu­ją­ca się ba­da­nia­mi po­rów­naw­czy­mi – usta­la­niem za­leż­no­ści, po­kre­wieństw, ana­lo­gii;


Kom­pa­ra­ty­sty­ka ( com­pa­ra­re „po­rów­ny­wać”), li­te­ra­tu­roz­naw­stwo po­rów­naw­cze – dział nauki o li­te­ra­tu­rze, któ­re­go celem jest po­rów­na­nie ut­wo­rów na­le­żą­cych do li­te­ra­tur róż­nych na­ro­dów oraz wpły­wów i za­leż­no­ści w li­te­ra­tu­rze świa­to­wej. No­wo­czes­na kom­pa­ra­ty­sty­ka zaj­mu­je się także ba­da­niem związ­ków po­mię­dzy li­te­ra­tu­rą a in­ny­mi dzie­dzi­na­mi sztu­ki, np. mu­zy­ką, ma­lar­stwem, fil­mem.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Komparatyw

com­pa­ra­ti­vus, kom­pa­ra­ti­wus; w ję­zy­koz­naw­stwie:
1. sto­pień wyż­szy przy­słów­ka lub przy­miot­ni­ka;
2. przy­miot­nik lub przy­słó­wek w stop­niu wyż­szym


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gram. sto­pień wyż­szy przy­miot­ni­ka lub przy­słów­ka

 (1.2) gram. przy­miot­nik lub przy­słó­wek w stop­niu wyż­szym

 (1.3) gram. przy­pa­dek gra­ma­tycz­ny sto­so­wa­ny w niek­tó­rych ję­zy­kach przy po­rów­na­niach


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komparatywność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest kom­pa­ra­tyw­ne; cecha tych, któ­rzy są kom­pa­ra­tyw­ni


Źródła:

Wiktionary

Komparatywny

ze­sta­wia­ją­cy se sobą ba­da­ne obiek­ty, po­rów­naw­czy


przy­miot­nik

 (1.1) po­rów­naw­czy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komparować

daw­niej: po­rów­ny­wać, przy­rów­ny­wać


Źródła:

SJP.pl

Kompars

sta­ty­sta, aktor to­wa­rzy­szą­cy


rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) film. teatr. sta­ty­sta

 (1.2) przen. mier­no­ta


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kompartia

prze­sta­rza­le: par­tia ko­mu­ni­stycz­na


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) polit. par­tia ko­mu­ni­stycz­na


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kompartmentacja

sy­tu­a­cja, w któ­rej enzym i jego sub­stra­ty ide­al­nie do sie­bie pa­su­ją


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) biol. po­dział ko­mór­ki za poś­red­nict­wem błon li­po­pro­te­i­no­wych na odręb­ne pod wzglę­dem struk­tu­ral­nym i funk­cjo­nal­nym ob­sza­ry


Kom­part­men­ta­cja, kom­par­ty­men­ta­cja, uprze­dzia­ło­wie­nie ko­mór­ki – zja­wi­sko ści­słe­go lo­ka­li­zo­wa­nia wielu bia­łek w okre­ślo­nych struk­tu­rach lub or­ga­nel­lach ko­mór­ko­wych, tzw. kom­part­men­tach, czyli oto­czo­nych bło­na­mi prze­dzia­łach w ko­mór­ce. Zja­wi­sko to do­ty­czy bio­che­micz­ne­go, prze­strzen­ne­go i fiz­jo­lo­gicz­ne­go zróż­ni­co­wa­nia w ko­mór­ce.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kompartmentalizacja

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) psych. psy­cho­lo­gicz­ny me­cha­nizm obron­ny, w któ­rym sprzecz­ne myśli i uczu­cia są iz­lo­wa­ne


Źródła:

Wiktionary

Kompartmentowy

→ kom­part­ment; kom­par­ty­men­to­wy


Źródła:

SJP.pl

Kompartyment

1. ele­ment kom­po­zy­cyj­ny sta­no­wią­cy część par­te­ru ogro­do­we­go (ko­bier­ca traw­ni­ko­we­go lub kwia­to­we­go w ogro­dzie ba­ro­ko­wym);
2. zaz­na­czo­na w jakiś spo­sób część po­dzie­lo­nej sy­me­trycz­nie po­wierzch­ni, np. ścia­ny, su­fi­tu; pole


Źródła:

SJP.pl

Kompartymentowy

→ kom­par­ty­ment


Patrz:kompartyment

Źródła:

SJP.pl

Komparycja

ter­min okre­śla­ją­cy wstęp do­ku­men­tu (akt no­ta­rial­ny, wyrok są­do­wy itp.) za­wie­ra­ją­cy czas, miej­sce, stro­ny i oko­licz­no­ści czyn­no­ści opi­sa­ne w dal­szej jego czę­ści


Kom­pa­ry­cja (łac. "com­pa­ra­re" „łą­czyć w pary, po­rów­ny­wać” od "com-" „współ-” i "par" „równy”) – okre­śle­nie uży­wa­ne w sto­sun­ku do na­głów­ków w róż­no­ra­kich do­ku­men­tach (np. w ak­tach no­ta­rial­nych, wy­ro­kach są­do­wych itp.). Kom­pa­ry­cja nie jest wła­ści­wą tre­ścią do­ku­men­tu, a tylko jego tech­nicz­nym roz­po­czę­ciem, okre­śla­ją­cym czas, oko­licz­no­ści oraz stro­ny czyn­no­ści, opi­sa­nych w dal­szej czę­ści do­ku­men­tu.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kompas

przy­rząd słu­żą­cy do okre­śle­nia kie­run­ku na po­wierzch­ni ziemi, wy­ko­rzy­stu­ją­cy wła­ści­wo­ści igły ma­gne­tycz­nej


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) geogr. przy­rząd na­wi­ga­cyj­ny słu­żą­cy do wyz­na­cza­nia bie­żą­ce­go kie­run­ku po­łud­ni­ka ma­gne­tycz­ne­go;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kompasja

daw­niej: współ­czu­cie, li­tość


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) daw. współ­czu­cie, li­tość


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kompasowy

przy­miot­nik od: kom­pas


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kom­pa­sem, do­ty­czą­cy kom­pa­su


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kompatriota

daw­niej: rodak, zio­mek


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) daw. rodak


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kompatriotka

daw­niej: ro­dacz­ka


Źródła:

SJP.pl

Kompatura

daw­niej:
1. okład­ka książ­ki albo ze­szy­tu;
2. per­ga­min lub gruby pa­pier do owi­ja­nia ksiąg


Źródła:

SJP.pl

Kompaturka

daw­niej: mała kom­pa­tu­ra


Źródła:

SJP.pl

Kompatybilność

zgod­ność, zdol­ność do bez­kon­flik­to­we­go współ­dzia­ła­nia


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kompatybilny

mo­gą­cy współ­grać z innym czyn­ni­kiem, ele­men­tem, nie po­wo­du­jąc za­kłó­ceń; wza­jem­nie się uzu­peł­nia­ją­cy; zgod­ny z czymś


Źródła:

SJP.pl

Kompaund

[czy­taj: kom­pałnt] daw­niej: ma­szy­na pa­ro­wa zło­żo­na z kilku cy­lin­drów, przez które ko­lej­no prze­cho­dzi para


Źródła:

SJP.pl

Kompała

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kompendium

dzie­ło za­wie­ra­ją­ce zbiór lub zarys pod­sta­wo­wych wia­do­mo­ści z okre­ślo­nej dzie­dzi­ny wie­dzy; com­pen­dium


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) książ­ka za­wie­ra­ją­ca zwię­zły wy­kład pod­sta­wo­wych wia­do­mo­ści z danej dzie­dzi­ny wie­dzy;


Kom­pen­dium – w miarę pełny, ale zwy­kle po­da­ny w spo­sób skró­to­wy zasób wie­dzy na jakiś kon­kret­ny temat, za­wie­ra­ją­cy „esen­cję” tej wie­dzy. Kom­pen­dium może także sta­no­wić pod­su­mo­wa­nie ja­kie­goś więk­sze­go dzie­ła lub pracy na­u­ko­wej. W więk­szo­ści przy­pad­ków kon­cen­tru­je się na wy­bra­nych za­gad­nie­niach bę­dą­cych przed­mio­tem badań lub za­in­te­re­so­wa­nia ludzi (np.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kompensacja

1. w bio­lo­gii: prze­ję­cie funk­cji ja­kie­goś na­rzą­du w razie jego scho­rze­nia; za­stęp­czość funk­cji;
2. w bo­ta­ni­ce: zja­wi­sko wy­ko­rzy­sty­wa­nia przez są­sied­nie ro­śli­ny po­wierzch­ni odzy­ska­nej po zni­szczo­nych ro­śli­nach, np. po chwa­stach;
3. w pra­wie: umo­rze­nie zo­bo­wią­za­nia, gdy jedna osoba staje się wobec dru­giej jed­no­cze­śnie wie­rzy­cie­lem i dłuż­ni­kiem;
4. w psy­cho­lo­gii: nieś­wia­do­my pro­ces psy­chicz­ny, który po­le­ga na rów­no­wa­że­niu po­czu­cia włas­nej niż­szo­ści w pew­nej dzie­dzi­nie przez dą­że­nie do zaz­na­cze­nia swej war­to­ści w innej;
5. rów­no­wa­że­nie okre­ślo­ne­go dzia­ła­nia innym dzia­ła­niem, które znosi lub wy­rów­nu­je po­cząt­ko­we dzia­ła­nie;
6. tech­ni­ka prze­kła­du po­le­ga­ją­ca na wy­rów­na­niu stra­ty in­for­ma­cji pow­sta­łej przy tłu­ma­cze­niu in­ne­go frag­men­tu tek­stu;
7. rzad­ko: wy­rów­na­nie strat, szkód, wszel­kich bra­ków za­rów­no w sfe­rze ma­te­rial­nej, jak i mo­ral­nej; kom­pen­sa­ta, re­kom­pen­sa­ta, re­kom­pen­sa­cja


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) med. biol. przej­mo­wa­nie funk­cji nie­peł­no­spraw­ne­go lub utra­co­ne­go na­rzą­du lub czyn­ni­ka bio­lo­gicz­ne­go

 (1.2) akli­ma­ty­za­cja or­ga­niz­mu

 (1.3) psych. świa­do­me lub podś­wia­do­me dą­że­nie do wy­rów­na­nia bra­ków w jed­nej dzie­dzi­nie przez wy­róż­nia­nie się w innej

 (1.4) ekon. wza­jem­ne umo­rze­nie wie­rzy­tel­no­ści u dwóch osób, które są dla sie­bie za­rów­no dłuż­ni­ka­mi, jak i wie­rzy­cie­la­mi

 (1.5) rów­no­wa­że­nie tech­nicz­ne­go dzia­ła­nia, sy­gna­łu lub za­kłó­ce­nia


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kompensacyjny

1. taki, który wy­rów­nu­je, znosi róż­ni­ce lub stra­ty; wy­rów­naw­czy;
2. przy­miot­nik od: kom­pen­sa­cja (w róż­nych dzie­dzi­nach)


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z kom­pen­sa­cją


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kompensata

1. wy­rów­na­nie strat, szkód, wszel­kich bra­ków za­rów­no w sfe­rze ma­te­rial­nej, jak i mo­ral­nej; kom­pen­sa­cja, re­kom­pen­sa­ta, re­kom­pen­sa­cja, za­do­śću­czy­nie­nie;
2. w eko­no­mii: ro­dzaj tran­sak­cji w obro­cie to­wa­ro­wym z za­gra­ni­cą;
3. w eko­no­mii: me­to­da roz­li­cza­nia w kra­jo­wym obro­cie to­wa­ro­wym


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kompensator

1. urzą­dze­nie kom­pen­su­ją­ce, wy­rów­nu­ją­ce wpływ okre­ślo­nych czyn­ni­ków fi­zycz­nych (tem­pe­ra­tu­ry, ci­śnie­nia) na dany układ;
2. przy­rząd do mie­rze­nia wiel­ko­ści fi­zycz­nych przez prze­ciw­sta­wie­nie jej innej wiel­ko­ści tego sa­me­go cha­rak­te­ru, które znosi dzia­ła­nie wiel­ko­ści mie­rzo­nej;
3. kom­pen­sa­tor ciepl­ny - wy­gię­ta część ru­ro­cią­gu umoż­li­wia­ją­ca ogra­ni­cze­nie wpły­wu ci­śnie­nia spo­wo­do­wa­ne­go roz­sze­rzal­no­ścią ciepl­ną ma­te­ria­łów, z któ­rych ten ru­ro­ciąg jest wy­ko­na­ny; wy­dłu­żal­nik


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) urzą­dze­nie słu­żą­ce do re­duk­cji lub eli­mi­na­cji ener­gii bier­nej w sie­ciach elek­tro­e­ner­ge­tycz­nych


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kompensowalny

da­ją­cy się kom­pen­so­wać


Źródła:

SJP.pl

Kompensowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kom­pen­so­wać.


Źródła:

Wiktionary

Kompensować

1. wy­rów­ny­wać braki, na­leż­no­ści za­rów­no w sfe­rze ma­te­rial­nej, jak i mo­ral­nej; re­kom­pen­so­wać, wy­na­gra­dzać;
2. w bio­lo­gii o na­rzą­dach w or­ga­niz­mie: przej­mo­wać funk­cje in­ne­go (usz­ko­dzo­ne­go lub utra­co­ne­go) na­rzą­du; za­stę­po­wać;
3. w fi­zy­ce: rów­no­wa­żyć okre­ślo­ne dzia­ła­nie innym, zno­szą­cym tamto, dzia­ła­niem;
4. w psy­cho­lo­gii: wy­rów­ny­wać rze­czy­wi­ste lub su­biek­tyw­nie od­czu­wa­ne braki w jed­nej dzie­dzi­nie wzmo­żo­ną ak­tyw­no­ścią w innej dzie­dzi­nie lub sfe­rze życia


cza­sow­nik

 (1.1) rów­no­wa­żyć lub wy­rów­ny­wać brak, nie­do­bór, ne­ga­tyw­ny cha­rak­ter cze­goś

 (1.2) wy­na­gra­dzać stra­ty lub krzyw­dy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kompensówka

po­tocz­nie: świad­cze­nie kom­pen­sa­cyj­ne


Źródła:

SJP.pl

Komperda

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kompetencja

(zwy­kle w licz­bie mno­giej)
1. za­kres czy­jejś wie­dzy, umie­jęt­no­ści;
2. za­kres upraw­nień, peł­no­moc­nictw ja­kiejś in­sty­tu­cji;
3. kom­pe­ten­cja mięk­ka - zdol­ność psy­cho­spo­łecz­na, np. ela­stycz­ność, kre­a­tyw­ność, ko­mu­ni­ka­tyw­ność;
4. kom­pe­ten­cja twar­da - umie­jęt­no­ści po­trzeb­ne do wy­ko­ny­wa­nia danej pracy, np. ob­słu­ga kom­pu­te­ra, zna­jo­mość ję­zy­ków


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) za­kres czy­jejś wie­dzy

 (1.2) za­kres czyiś upraw­nień, wła­dzy, spraw, któ­ry­mi ktoś zaj­mu­je się


Kom­pe­ten­cja – po­łą­cze­nie trzech atry­bu­tów: wie­dzy, umie­jęt­no­ści i po­sta­wy. Wy­róż­nia­ją one daną osobę łat­wo­ścią spraw­nej, sku­tecz­nej, od­po­wia­da­ją­cej ocze­ki­wa­niom ja­ko­ścio­wym, re­a­li­za­cji da­nych zadań. Dzia­ła­nia osoby kom­pe­tent­nej, w danej dzie­dzi­nie, winny speł­niać obo­wią­zu­ją­ce w danej spo­łecz­no­ści/or­ga­ni­za­cji kry­te­ria.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kompetencyjny

do­ty­czą­cy kom­pe­ten­cji


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy kom­pe­ten­cji


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kompetentnie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) zgod­nie z po­sia­da­ny­mi kwa­li­fi­ka­cja­mi, wie­dzą i umie­jęt­no­ścia­mi


Źródła:

Wiktionary

Kompetentniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: kom­pe­tent­nie


Źródła:

SJP.pl

Kompetentniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: kom­pe­tent­ny


Źródła:

SJP.pl

Kompetentność

spraw­ność, przy­go­to­wa­nie me­ry­to­rycz­ne, wie­dza w danej dzie­dzi­nie, umie­jęt­ność roz­wią­zy­wa­nia pro­ble­mów ma­ją­cych zwią­zek z kon­kret­ną pro­fe­sją


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest kom­pe­tent­ne; cecha tych, któ­rzy są kom­pe­tent­ni


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kompetentny

1. ma­ją­cy kwa­li­fi­ka­cje, pod­sta­wy do po­dej­mo­wa­nia wła­ści­wych de­cyz­ji i wy­po­wia­da­nia się w okre­ślo­nych spra­wach;
2. świad­czą­cy o czy­jejś zdol­no­ści do po­dej­mo­wa­nia wła­ści­wych de­cyz­ji i wy­po­wia­da­nia się w okre­ślo­nych spra­wach;
3. upo­waż­nio­ny do po­dej­mo­wa­nia czyn­no­ści praw­nych;
4. do­star­cza­ją­cy wia­ry­god­nych in­for­ma­cji


przy­miot­nik

 (1.1) upraw­nio­ny do de­cy­do­wa­nia, po­sia­da­ją­cy kwa­li­fi­ka­cje


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kompetycja

ry­wa­li­za­cja


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) przest. współ­za­wod­nict­wo


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kompetycyjny

ago­ni­stycz­ny, kom­pe­ty­tyw­ny;
1. do­ty­czą­cy walki lub ry­wa­li­za­cji;
2. w me­dy­cy­nie: wzmac­nia­ją­cy dzia­ła­nie ja­kiejś sub­stan­cji, współ­dzia­ła­ją­cy z nią lub ma­ją­cy dzia­ła­nie po­dob­ne


Źródła:

SJP.pl

Kompetytywny

ago­ni­stycz­ny, kom­pe­ty­cyj­ny;
1. do­ty­czą­cy walki lub ry­wa­li­za­cji;
2. w me­dy­cy­nie: wzmac­nia­ją­cy dzia­ła­nie ja­kiejś sub­stan­cji, współ­dzia­ła­ją­cy z nią lub ma­ją­cy dzia­ła­nie po­dob­ne


Źródła:

SJP.pl

Kompieński

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Compiègne, do­ty­czą­cy Compiègne


Źródła:

Wiktionary

Kompilacja

1. w in­for­ma­ty­ce: pro­ces tłu­ma­cze­nia kodu źró­dło­we­go pro­gra­mu na kod wyj­ścio­wy;
2. praca, utwór bę­dą­ce po­łą­cze­niem frag­men­tów tek­stów pow­sta­łych wcze­śniej


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) do­ko­ny­wa­nie zbio­ru dzieł (lub ich frag­men­tów) na jakiś temat

 (1.2) wynik kom­pi­la­cji (1.1) (zbiór frag­men­tów dzieł na jakiś temat)

 (1.3) in­form. tłu­ma­cze­nie przez kom­pi­la­tor kodu źró­dło­we­go na rów­no­waż­ny kod wy­ni­ko­wy

 (1.4) in­form. wynik kom­pi­la­cji (1.3), skom­pi­lo­wa­ny pro­gram


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kompilacyjka

zdrob­nie­nie od: kom­pi­la­cja


Źródła:

SJP.pl

Kompilacyjny

do­ty­czą­cy kom­pi­la­cji


Źródła:

SJP.pl

Kompilator

autor kom­pi­la­cji; autor dzie­ła opie­ra­ją­ce­go się na in­nych pra­cach


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) in­form. pro­gram kom­pu­te­ro­wy do­ko­nu­ją­cy kom­pi­la­cji;

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) przest. ten, kto kom­pi­lu­je


Kom­pi­la­tor – pro­gram słu­żą­cy do au­to­ma­tycz­ne­go tłu­ma­cze­nia kodu na­pi­sa­ne­go w jed­nym ję­zy­ku (ję­zy­ku "źró­dło­wym") na rów­no­waż­ny kod w innym ję­zy­ku (ję­zy­ku "wy­ni­ko­wym"). Pro­ces ten na­zy­wa­ny jest kom­pi­la­cją. W in­for­ma­ty­ce kom­pi­la­to­rem na­zy­wa się naj­czę­ściej pro­gram do tłu­ma­cze­nia kodu źró­dło­we­go w ję­zy­ku pro­gra­mo­wa­nia na język ma­szy­no­wy. Niek­tó­re z nich tłu­ma­czą naj­pierw do ję­zy­ka asem­ble­ra, a ten na język ma­szy­no­wy jest tłu­ma­czo­ny przez asem­bler.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kompilatorka

au­tor­ka kom­pi­la­cji


Źródła:

SJP.pl

Kompilować

1. w in­for­ma­ty­ce: zmie­niać kod źró­dło­wy pro­gra­mu na kod wyj­ścio­wy przy po­mo­cy kom­pi­la­to­ra;
2. ze­sta­wiać jakiś tekst, pracę, dzie­ło z pow­sta­łych wcze­śniej frag­men­tów


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. skom­pi­lo­wać)

 (1.1) ze­sta­wiać i opra­co­wy­wać różne ma­te­ria­ły w jedną ca­łość

 (1.2) in­form. przet­wa­rzać kod źró­dło­wy pro­gra­mu (na­pi­sa­ny w ję­zy­ku pro­gra­mo­wa­nia wy­so­kie­go po­zio­mu) na kod wy­ko­ny­wal­ny lub poś­red­ni, który może zo­stać uru­cho­mio­ny przez kom­pu­ter; po­słu­gi­wać się kom­pi­la­to­rem

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny kom­pi­lo­wać się (dk. skom­pi­lo­wać się)

 (2.1) być kom­pi­lo­wa­nym


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komplanacja

daw­niej: akt zgody bę­dą­cy za­koń­cze­niem za­tar­gu


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) daw. praw. ugoda mię­dzy stro­na­mi sporu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komplanarny

w ma­te­ma­ty­ce: le­żą­cy w tej samej pła­szczyź­nie; ko­pla­nar­ny


Źródła:

SJP.pl

Komplecik

zdrob­nie­nie od: kom­plet


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od kom­plet


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kompleks

1. zbiór okre­ślo­nych przed­mio­tów lub zja­wisk wza­jem­nie się uzu­peł­nia­ją­cych, np. kom­pleks bu­dyn­ków; ze­spół, zbiór, układ;
2. w psy­cho­lo­gii: kom­bi­na­cja cech osob­ni­czych, pra­gnień, emo­cji, uczuć, naj­czę­ściej nieś­wia­do­mych, prze­ja­wia­ją­cych się w róż­ne­go typu dą­że­niach, oba­wach, wpły­wa­ją­cy na za­cho­wa­nie się i przyj­mo­wa­nie okre­ślo­nej po­sta­wy wobec in­nych, np. kom­pleks Edypa;
3. (zwy­kle w licz­bie mno­giej) po­tocz­nie: po­czu­cie winy, nie­pew­no­ści, niż­szej war­to­ści; kom­pleks niż­szo­ści;
4. w che­mii: zwią­zek nie­or­ga­nicz­ny pow­sta­ły przez po­łą­cze­nie dwóch soli; zwią­zek kom­plek­so­wy


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) psych. ze­spół wy­o­bra­żeń lub od­czuć tkwią­cych w psy­chi­ce czło­wie­ka i nie­ak­cep­to­wa­nych przez niego;

 (1.2) bud. ze­spół bu­dow­li i urzą­dzeń, które two­rzą jakąś ca­łość

 (1.3) ze­spół zja­wisk lub cech, które są gru­po­wa­ne w ca­łość


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kompleksiara

po­tocz­nie: ko­bie­ta ma­ją­ca kom­plek­sy


Źródła:

SJP.pl

Kompleksiarz

po­tocz­nie: osoba ma­ją­ca kom­plek­sy


Źródła:

SJP.pl

Kompleksik

zdrob­nie­nie od: kom­pleks


Źródła:

SJP.pl

Kompleksja

bu­do­wa ciała; także uspo­so­bie­nie, tem­pe­ra­ment


Źródła:

SJP.pl

Kompleksometria

me­to­da che­micz­nej ana­li­zy mia­recz­ko­wej sto­so­wa­na głów­nie do oz­na­cza­nia jonów me­ta­li; mia­recz­ko­wa­nie kom­plek­so­me­trycz­ne


Kom­plek­so­me­tria – dział ana­li­zy mia­recz­ko­wej w któ­rym oz­na­cza się sub­stan­cje w re­ak­cji z czyn­ni­ka­mi kom­plek­su­ją­cy­mi. Jako pier­wszy tę me­to­dę ana­li­zy ilo­ścio­wej wy­ko­rzy­stał Ju­stus von Lie­big w roku 1851, mia­recz­ko­wał on jony cy­jan­ko­we mia­no­wa­nym rozt­wo­rem azo­ta­nu sre­bra. Ana­li­zę wy­ko­rzy­stu­ją­cą two­rze­nie kom­plek­sów roz­wi­nął Ge­rold Schwa­rzen­bach od­kry­wa­jąc kom­plek­sot­wór­cze wła­ści­wo­ści kwa­sków ami­no­po­li­kar­bok­sy­lo­wych.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kompleksowo

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób kom­plek­so­wy


Źródła:

Wiktionary

Kompleksowość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest kom­plek­so­we; cecha tych, któ­rzy są kom­plek­so­wi


Źródła:

Wiktionary

Kompleksowy

ogar­nia­ją­cy kilka róż­nych dzie­dzin; ca­ło­ścio­wy; obej­mu­ją­cy ca­łość


przy­miot­nik

 (1.1) obej­mu­ją­cy wszyst­kie ele­men­ty, two­rząc zwar­ty kom­pleks

 (1.2) nauk. bud. two­rzą­cy kom­pleks, na­le­żą­cy do kom­plek­su


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komplemenciara

→ kom­ple­men­ciarz


Patrz:komplemenciarz

Źródła:

SJP.pl

Komplemenciarski

przy­miot­nik od: kom­ple­men­ciarz


Źródła:

SJP.pl

Komplemenciarz

czło­wiek lu­bią­cy pra­wić kom­ple­men­ty; poch­leb­ca


Źródła:

SJP.pl

Komplemencik

zdrob­nie­nie od: kom­ple­ment


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od kom­ple­ment


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komplement

1. uprzej­ma, czę­sto prze­sad­na po­chwa­ła; poch­leb­stwo, duser;
2. w bio­lo­gii: ro­dzaj ciała od­por­no­ścio­we­go obec­ne­go we krwi i lim­fie; do­peł­niacz


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) grzecz­no­ścio­wa, zwy­kle prze­sad­na po­chwa­ła

 (1.2) biol. układ do­peł­nia­cza


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Komplementacja

1. daw­niej: pra­wie­nie kom­ple­men­tów;
2. książ­ko­wo: do­peł­nie­nie, uzu­peł­nie­nie;
3. w bio­lo­gii: kom­ple­men­ta­cja ge­ne­tycz­na - uzu­peł­nia­nie od­cin­ków DNA w odręb­nych, pod­wój­nie zmu­to­wa­nych ge­nach, pro­wa­dzą­ce do odt­wo­rze­nia nor­mal­ne­go fe­no­ty­pu


Źródła:

SJP.pl

Komplementacyjny

do­ty­czą­cy kom­ple­men­ta­cji


Źródła:

SJP.pl

Komplementariusz

wspól­nik spół­ki ko­man­dy­to­wej lub ko­man­dy­to­wo-ak­cyj­nej, który za zo­bo­wią­za­nia spół­ki od­po­wia­da sub­sy­diar­nie całym swoim ma­jąt­kiem


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) praw. zarz. ak­tyw­ny wspól­nik w spół­ce ko­man­dy­to­wej lub ko­man­dy­to­wo-ak­cyj­nej, który po­no­si od­po­wie­dzial­ność bez ogra­ni­cze­nia za zo­bo­wią­za­nia spół­ki wobec jej wie­rzy­cie­li


Kom­ple­men­ta­riusz (łac. "com­ple­men­ta­rius" od "com­ple­men­tum", "uzu­peł­nie­nie") – wspól­nik w spół­ce ko­man­dy­to­wej lub ko­man­dy­to­wo-ak­cyj­nej, który za zo­bo­wią­za­nia spół­ki od­po­wia­da bez ogra­ni­cze­nia całym swoim ma­jąt­kiem.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Komplementarnie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób wza­jem­nie uzu­peł­nia­ją­cy się


Źródła:

Wiktionary

Komplementarność

→ kom­ple­men­tar­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) wza­jem­ne uzu­peł­nia­nie się


Patrz:komplementarny

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komplementarny

taki, który jest uzu­peł­nie­niem cze­goś, do­peł­nia się z czymś; uzu­peł­nia­ją­cy, do­peł­nia­ją­cy


przy­miot­nik

 (1.1) wza­jem­nie się uzu­peł­nia­ją­cy

 (1.2) biol. (o nu­kle­o­ty­dach) pa­ru­ją­cy się wią­za­nia­mi wo­do­ro­wy­mi z nu­kle­o­ty­dem na są­sied­niej nici kwasu nu­kle­i­no­we­go

 (1.3) biol. (o nici kwasu nu­kle­i­no­we­go) zbu­do­wa­ny z ko­lej­nych nu­kle­o­ty­dów kom­ple­men­tar­nych (1.2) do swo­ich od­po­wied­ni­ków na dru­giej nici


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komplementować

pra­wić komuś kom­ple­men­ty


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. skom­ple­men­to­wać)

 (1.1) wy­ra­żać uz­na­nie; pra­wić kom­ple­men­ty

 (1.2) do­da­wać do ca­ło­ści

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny kom­ple­men­to­wać się (dk. skom­ple­men­to­wać się)

 (2.1) kom­ple­men­to­wać jeden dru­gie­go

 (2.2) kom­ple­men­to­wać sa­me­go sie­bie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komplementowy

przy­miot­nik od: kom­ple­ment


Źródła:

SJP.pl

Komplet

1. pełny ze­staw two­rzą­cy ca­łość;
2. grupa ucz­niów po­bie­ra­ją­cych wspól­nie lek­cje poza szko­łą


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) pełny ze­staw ele­men­tów, które sta­no­wią pewną ca­łość

 (1.2) grupa osób, która za­peł­nia wszyst­kie miej­sca

 (1.3) przest. grupa ucz­niów, która uczę­szcza wspól­nie na za­ję­cia po­zasz­kol­ne


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kompleta

pora dnia w po­dzia­le mni­chów za­kon­nych od­po­wia­da­ją­ca go­dzi­nie 18


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) rel. jedna z go­dzin ka­no­nicz­nych w Li­tur­gii go­dzin;


Kom­ple­ta ( com­ple­to­rium, gr. Ἀπόδειπνον, cs. "po­wie­cze­ri­je") – w Ko­ście­le rzym­sko­ka­to­lic­kim ostat­nia mod­lit­wa li­tur­gii go­dzin (bre­wia­rza), od­ma­wia­na w nocy przed uda­niem się na spo­czy­nek. W ko­ścio­łach pra­wo­sław­nych funk­cje kom­ple­ty speł­nia po­wie­cze­rze (wiel­ka i mała kom­ple­ta). Na­bo­żeń­stwo to w mo­na­ste­rach od­pra­wia­ne jest po wie­czor­nym po­sił­ku.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kompletacja

książ­ko­wo: uzu­peł­nia­nie cze­goś; kom­ple­to­wa­nie


Źródła:

SJP.pl

Kompletacyjny

słu­żą­cy do gro­ma­dze­nia, kom­ple­to­wa­nia cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Kompletator

rzad­ko: firma lub przed­się­bior­stwo wy­pu­szcza­ją­ce na rynek zbytu pod włas­nym szyl­dem pro­duk­ty ku­pio­ne od in­nych wyt­wór­ców


Źródła:

SJP.pl

Kompletatorka

ko­bie­ta kom­ple­tu­ją­ca ja­kieś ele­men­ty, przed­mio­ty


Źródła:

SJP.pl

Kompletnie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób cał­ko­wi­ty, zu­peł­ny; bez resz­ty, w pełni


Źródła:

Wiktionary

Kompletniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: kom­plet­nie


Źródła:

SJP.pl

Kompletniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: kom­plet­ny; bar­dziej kom­plet­ny


Źródła:

SJP.pl

Kompletność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co jest kom­plet­ne, nie ma bra­ków


Źródła:

Wiktionary

Kompletny

przy­miot­nik

 (1.1) cały, bę­dą­cy w kom­ple­cie

 (1.2) cał­ko­wi­ty, zu­peł­ny


Źródła:

Wiktionary

Kompletowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kom­ple­to­wać.


Źródła:

Wiktionary

Kompletować

uzu­peł­niać do ca­ło­ści


cza­sow­nik prze­chod­ni

 (1.1) uzu­peł­niać zbiór przed­mio­tów, grupę ludzi itp. w celu uzy­ska­nia kom­ple­tu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kompletownia

dział za­kła­du pro­duk­cyj­ne­go, w któ­rym kom­ple­tu­je się czę­ści po­trzeb­ne do mon­ta­żu po­szcze­gól­nych po­dze­spo­łów


Źródła:

SJP.pl

Kompletowy

przy­miot­nik od: kom­plet


Źródła:

SJP.pl

Komplety

pora dnia w po­dzia­le mni­chów za­kon­nych od­po­wia­da­ją­ca go­dzi­nie 18


Źródła:

SJP.pl

Komplikacja

1. nie­spo­dzie­wa­na oko­licz­ność lub zda­rze­nie utrud­nia­ją­ce re­a­li­za­cję za­mie­rzeń;
2. zło­żo­ność ja­kie­goś zja­wi­ska lub pro­ce­su;
3. scho­rze­nie wy­stę­pu­ją­ce po prze­by­ciu cho­ro­by, ope­ra­cji lub nie­wła­ści­we­go le­cze­nia


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) do­dat­ko­wa, nie­prze­wi­dzia­na wcze­śniej trud­ność wy­mu­sza­ją­ca od­stęp­stwo od za­ło­żeń

 (1.2) med. po­wi­kła­nie

 (1.3) techn. każde z roz­sze­rzeń funk­cji me­cha­niz­mu ze­ga­ro­we­go o nowe wzglę­dem pod­sta­wo­we­go me­cha­niz­mu wska­za­nia;


Kom­pli­ka­cja – ele­ment me­cha­niz­mu ze­gar­ka; do­dat­ko­we, w sto­sun­ku do me­cha­niz­mu pod­sta­wo­we­go kon­struk­cje, poz­wa­la­ją­ce na re­a­li­za­cję ko­lej­nych wska­zań, uzy­ska­nych po­przez zli­cza­nie od­po­wied­nich sek­wen­cji im­pul­sów pod­sta­wo­wych i ich pro­jek­cję, zwy­kle na tar­czy ze­gar­ka.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Komplikacje

po­wi­kła­nia zdro­wot­ne po­ja­wia­ją­ce się po prze­by­tej wcze­śniej cho­ro­bie


Źródła:

SJP.pl

Komplikowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) czy­nie­nie cze­goś za­wi­łym, skom­pli­ko­wa­nym, trud­nym do roz­wi­kła­nia


Źródła:

Wiktionary

Komplikować

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. skom­pli­ko­wać)

 (1.1) czy­nić bar­dziej zło­żo­nym, trud­niej­szym

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny kom­pli­ko­wać się (dk. skom­pli­ko­wać się)

 (2.1) sta­wać się bar­dziej zło­żo­nym, trud­niej­szym


Źródła:

Wiktionary

Komplot

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) daw. tajne po­ro­zu­mie­nie mię­dzy grupą osób


Źródła:

Wiktionary

Kompluwium

czwo­ro­kąt­ny otwór w dachu sta­ro­żyt­ne­go domu etru­skie­go i rzym­skie­go; com­plu­vium


Źródła:

SJP.pl

Kompociarz

śro­do­wi­sko­wo: nar­ko­man odu­rza­ją­cy się kom­po­tem (wy­wa­rem ze słomy ma­ko­wej)


Źródła:

SJP.pl

Kompocik

zdrob­nie­nie od: kom­pot


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od: kom­pot


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komponent

część skła­do­wa cze­goś


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) część skła­do­wa, ele­ment


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komponenta

kom­po­nent


Źródła:

SJP.pl

Komponentowy

→ kom­po­nent


Patrz:komponent

Źródła:

SJP.pl

Komponista

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) daw. muz. kom­po­zy­tor


Źródła:

Wiktionary

Komponowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kom­po­no­wać.


Ar­ty­kuł ten zo­stał zgło­szo­ny do umie­szcze­nia na w ru­bry­ce „”. Pomóż nam go spraw­dzić:.

Kom­po­no­wa­nie – dzia­łal­ność lub pro­ces two­rze­nia i kształ­to­wa­nia mu­zy­ki. W węż­szym zna­cze­niu oz­na­cza two­rze­nie okre­ślo­nych ut­wo­rów mu­zycz­nych przed ich wy­ko­na­niem i jest odróż­nia­ne od im­pro­wi­zo­wa­nia, w któ­rym roz­strzy­ga­ją­ce de­cyz­je do­ty­czą­ce kształ­tu mu­zy­ki za­pa­da­ją pod­czas wy­ko­na­nia.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Komponować

cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny

 (1.1) muz. two­rzyć utwór mu­zycz­ny

 (1.2) two­rzyć; ukła­dać w ca­łość z da­nych ele­men­tów, tak aby po­szcze­gól­ne ele­men­ty ze sobą współ­gra­ły

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny kom­po­no­wać się

 (2.1) do­brze współ­grać w kom­po­zy­cji


Źródła:

Wiktionary

Kompost

nawóz otrzy­my­wa­ny z ma­te­ria­łów or­ga­nicz­nych, prze­kła­da­nych zie­mią lub tor­fem i pod­da­nych dłuż­sze­mu dzia­ła­niu czyn­ni­ków bio­lo­gicz­nych i fi­zy­ko­che­micz­nych


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) pro­dukt roz­kła­du sub­stan­cji or­ga­nicz­nych, naj­czę­ściej od­pa­dów, za po­mo­cą mi­kro­or­ga­niz­mów - bak­te­rii i grzy­bów, in­sek­tów i ro­ba­ków (dżdżow­nic)


Kom­post – nawóz or­ga­nicz­ny wyt­wa­rza­ny z od­pa­dów ro­ślin­nych i zwie­rzę­cych w wy­ni­ku czę­ścio­we­go, tle­no­we­go roz­kła­du (but­wie­nie) przez mi­kro­or­ga­niz­my po­przez pro­ces kom­po­sto­wa­nia.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Komposter

1. urzą­dze­nie do przet­wa­rza­nia od­pa­dów na kom­post;
2. sub­stan­cja przyś­pie­sza­ją­ca pow­sta­wa­nie kom­po­stu;
3. urzą­dze­nie do ro­bie­nia dziu­rek lub two­rze­nia zna­ków; dziur­kar­ka


Kom­po­ster – urzą­dze­nie me­cha­nicz­ne słu­żą­ce do wy­tła­cza­nia daty sprze­da­nia na kar­to­ni­ko­wych bi­le­tach ko­le­jo­wych (na­zy­wa­nych rów­nież od naz­wi­ska wy­na­laz­cy bi­le­ta­mi Ed­mond­so­na). W za­leż­no­ści od obo­wią­zu­ją­cych w danym za­rzą­dzie kolei prze­pi­sów, bilet był ważny przez okre­ślo­ny czas od oz­na­czo­nej daty sprze­da­ży – przy­kła­do­wo we­dług prze­pi­sów PKP okres waż­no­ści bi­le­tów wy­no­si:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kompostowalność

→ kom­po­sto­wal­ny


Patrz:kompostowalny

Źródła:

SJP.pl

Kompostowalny

moż­li­wy do kom­po­sto­wa­nia


Źródła:

SJP.pl

Kompostowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kom­po­sto­wać.


Źródła:

Wiktionary

Kompostować

1. wyt­wa­rzać nawóz z od­pa­dów or­ga­nicz­nych, przet­wa­rzać od­pad­ki na kom­post;
2. użyź­niać glebę kom­po­stem


Źródła:

SJP.pl

Kompostowiec

kom­po­sto­wiec ró­żo­wy - ga­tu­nek ską­po­szcze­ta; dżdżow­ni­ca ka­li­for­nij­ska


Źródła:

SJP.pl

Kompostownia

po­mie­szcze­nie z wy­po­sa­że­niem do prze­ra­bia­nia od­pad­ków na kom­post


Kom­po­stow­nia – obiekt prze­my­sło­wy zaj­mu­ją­cy się prze­rób­ką od­pa­dów z wy­ko­rzy­sta­niem tech­no­lo­gii kom­po­sto­wa­nia, w wy­ni­ku któ­rej pow­sta­je kom­post.

Od­pa­da­mi są: od­pa­dy z go­spo­darstw rol­nych i ogrod­ni­czych, nie­pro­duk­cyj­na ro­ślin­ność (za­drze­wie­nia, za­krza­cze­nia, za­ro­śla), od­pa­dy przet­wór­stwa rolno-spo­żyw­cze­go, od­pa­dy przet­wór­stwa włó­kien na­tu­ral­nych, zdysk­wa­li­fi­ko­wa­ne su­row­ce i pro­duk­ty bio­lo­gicz­ne­go po­cho­dze­nia, bio­lo­gicz­ne od­pa­dy gro­ma­dzo­ne se­lek­tyw­nie w mia­stach, osady z bio­lo­gicz­ne­go oczy­szcza­nia ście­ków oraz zie­le­ni miej­skiej, re­kre­a­cyj­nej i prze­my­sło­wej.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kompostownik

urzą­dze­nie do prze­rób­ki od­pad­ków na kom­post; bio­sta­bi­li­za­tor


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) po­jem­nik na kom­post


Kom­po­stow­nik – po­jem­nik, w któ­rym prze­bie­ga kom­po­sto­wa­nie od­pa­dów bio­de­gra­do­wal­nych, w wy­ni­ku czego otrzy­my­wa­ny jest kom­post.

Wy­róż­nia się trzy głów­ne ro­dza­je kom­po­stow­ni­ków:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kompostowy

przy­miot­nik od: kom­post


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kom­po­stem, do­ty­czą­cy kom­po­stu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kompot

deser z ugo­to­wa­nych w wo­dzie owo­ców z do­dat­kiem cukru ewen­tu­al­nie cy­na­mo­nu, goź­dzi­ków lub cy­try­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) kulin. słod­ki napój z go­to­wa­nych owo­ców;

 (1.2) przen. wywar ze słomy ma­ko­wej uży­wa­ny przez nar­ko­ma­nów jako śro­dek odu­rza­ją­cy;


Kom­pot – napój owo­co­wy z go­to­wa­nych owo­ców świe­żych lub su­szo­nych. Kom­po­ty za­li­cza­ne są do grupy przet­wo­rów owo­co­wych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kompotiera

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) duże na­czy­nie do po­da­wa­nia de­se­rów lub kom­po­tu

 (1.2) za­war­tość kom­po­tie­ry (1.1)


Źródła:

Wiktionary

Kompotierka

na­czy­nie do po­da­wa­nia kom­po­tu lub in­nych de­se­rów


Kom­po­tier­ka – mała, zwy­kle szkla­na lub por­ce­la­no­wa mi­secz­ka, słu­żą­ca do po­da­wa­nia kom­po­tu z owo­ca­mi lub in­nych de­se­rów w po­sta­ci lodów, bitej śmie­ta­ny czy ga­la­ret­ki.

Kom­po­tier­ka może być na nóżce. Na­le­ży odróż­nić kom­po­tier­kę, która służy po­da­niu de­se­ru jed­nej oso­bie od "kom­po­tie­ry", du­że­go na­czy­nia na cały po­da­ny kom­pot czy deser, np. w po­sta­ci owo­ców.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kompotowy

przy­miot­nik od: kom­pot


Źródła:

SJP.pl

Kompozycja

układ ele­men­tów w okre­ślo­nej for­mie este­tycz­nej


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ogół skład­ni­ków wraz ze spo­so­bem, w jaki two­rzą ca­łość

 (1.2) szt. bu­do­wa ut­wo­ru, zwła­szcza pla­stycz­ny­a­stycz­ne­go, li­te­rac­kie­go, mu­zycz­ne­go

 (1.3) pot. utwór

 (1.4) nauka o kom­po­zy­cji (1.2)

 (1.5) jęz. bu­do­wa­nie wy­ra­żeń zło­żo­nych

 (1.6) in­form. agre­ga­cja obiek­tów, które nie mogą ist­nieć bez obiek­tu głów­ne­go;

 (1.7) in­form. wy­gląd pro­gra­mu kom­pu­te­ro­we­go itp.;

 (1.8) daw. za­pła­ta dla uni­knię­cia zem­sty


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kompozycyjność

→ kom­po­zy­cyj­ny


Patrz:kompozycyjny

Źródła:

SJP.pl

Kompozycyjny

do­ty­czą­cy kom­po­zy­cji


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kom­po­zy­cją, do­ty­czą­cy kom­po­zy­cji


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kompozyt

1. ma­te­riał zło­żo­ny z co najm­niej dwóch skład­ni­ków o wła­ści­wo­ściach lep­szych lub no­wych w sto­sun­ku do sumy wła­ści­wo­ści tych skład­ni­ków, np. laka, sklej­ka, ba­ke­lit;
2. w ar­chi­tek­tu­rze wg ser­liań­skie­go sy­ste­mu piąty po­rzą­dek ar­chi­tek­to­nicz­ny zwany rzym­skim lub wg Al­ber­tie­go po­łą­cze­nie po­rząd­ku joń­skie­go i ko­rync­kie­go


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ma­te­riał wyt­wo­rzo­ny z róż­nych skład­ni­ków o no­wych lub lep­szych od nich wła­ści­wo­ściach;

 (1.2) in­form. struk­tu­ral­ny wzo­rzec pro­jek­to­wy;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kompozytka

śro­do­wi­sko­wo: ulot­ka ze zdję­ciem i da­ny­mi mo­del­ki


Źródła:

SJP.pl

Kompozytor

autor ut­wo­ru mu­zycz­ne­go


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) muz. osoba two­rzą­ca, kom­po­nu­ją­ca mu­zy­kę;


Kom­po­zy­tor (łac. "com­po­si­tor") – twór­ca ut­wo­ru mu­zycz­ne­go. Ter­min "kom­po­zy­tor" od­no­si się do twór­ców uży­wa­ją­cych no­ta­cji mu­zycz­nej (za­rów­no tra­dy­cyj­nej, jak i współ­czes­nej; w przy­pad­ku mu­zy­ki kom­pu­te­ro­wej utwór może nie być za­pi­sy­wa­ny), kom­po­nu­ją­cych mu­zy­kę po­waż­ną (au­to­ra mu­zy­ki roz­ryw­ko­wej na­zy­wa się au­to­rem pio­se­nek lub au­to­rem mu­zy­ki roz­ryw­ko­wej).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kompozytorka

au­tor­ka ut­wo­ru mu­zycz­ne­go


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta two­rzą­ca, kom­po­nu­ją­ca mu­zy­kę


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kompozytorski

→ kom­po­zy­tor


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kom­po­zy­to­rem, do­ty­czą­cy kom­po­zy­to­ra, kom­po­no­wa­nia


Patrz:kompozytor

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kompozytowy

przy­miot­nik od: kom­po­zyt


przy­miot­nik

 (1.1) skła­da­ją­cy się z róż­nych ele­men­tów

 (1.2) ar­chit. łą­czą­cy ele­men­ty po­rząd­ków joń­skie­go i ko­rync­kie­go


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kompościk

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od kom­post


Źródła:

Wiktionary

Komprachcice

wieś w Pol­sce


Kom­prach­ci­ce (do­dat­ko­wa nazwa w j. niem. Comprachtschütz, łac. "Villa Gum­per­ti"; śl. "Kůmprachćicy") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie opol­skim, w po­wie­cie opol­skim. Jest sie­dzi­bą gminy Kom­prach­ci­ce.

Ko­ściół pa­ra­fial­ny z lat 30. XX wieku, wcze­śniej­szy drew­nia­ny prze­nie­sio­ny do są­sied­niej miej­sco­wo­ści Ocho­dze, za­byt­ko­we na­grob­ki na cmen­ta­rzu przy­ko­ściel­nym i pa­ra­fial­nym.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Komprachcicki

przy­miot­nik od: Kom­prach­ci­ce


Źródła:

SJP.pl

Komprador

1. daw­niej: miej­sco­wy ku­piec w kraju ko­lo­nial­nym, poś­red­ni­czą­cy w kon­tak­tach hand­lo­wych z me­tro­po­lią;
2. czło­nek za­moż­nej bur­żu­az­ji w kra­jach ko­lo­nial­nych


Kom­pra­dor – w pier­wot­nym zna­cze­niu poś­red­nik hand­lo­wy w por­tu­gal­skich ko­lo­niach w Chi­nach.

Słowo po­cho­dzi od por­tu­gal­skie­go "com­pra­dor" – "na­byw­ca". Po­cząt­ko­wo oz­na­cza­ło chiń­skie­go urzęd­ni­ka słu­żą­ce­go w za­łat­wia­niu lo­kal­nych spraw, za­trud­nio­ne­go w za­gra­nicz­nym biu­rze (np. kon­su­la­cie).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kompradorski

→ kom­pra­dor


Patrz:komprador

Źródła:

SJP.pl

Kompres

za­bieg po­le­ga­ją­cy na przy­ło­że­niu miej­sco­wo okła­du roz­grze­wa­ją­ce­go lub schła­dza­ją­ce­go ciało


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zimny lub go­rą­cy okład


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kompresik

mały kom­pres


Źródła:

SJP.pl

Kompresja

1. pro­ces zmniej­sza­nia ob­ję­to­ści, za­gę­szcza­nie, sprę­ża­nie po­wie­trza lub in­nych gazów;
2. zmniej­sza­nie pliku lub fol­de­ru, by za­o­szczę­dzić wolne miej­sce na dysku lub wy­słać dane przez in­ter­net


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) fiz. za­gę­szcze­nie, sprę­że­nie cze­goś, zmniej­sze­nie, re­duk­cja zaj­mo­wa­nej przez coś prze­strze­ni;

 (1.2) in­form. ope­ra­cja za­ko­do­wa­nia da­nych w taki spo­sób aby zaj­mo­wa­ły mniej baj­tów;

 (1.3) pot. wiel­kość ci­śnie­nia sprę­ża­nia sil­ni­ka


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kompresor

1. sprę­żar­ka;
2. urzą­dze­nie kom­pre­su­ją­ce sy­gnał


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) techn. zob. sprę­żar­ka.

 (1.2) elektr. akust. urzą­dze­nie do kom­pre­sji sy­gna­łu audio;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kompresornia

po­mie­szcze­nie, w któ­rym znaj­du­ją się kom­pre­so­ry


Źródła:

SJP.pl

Kompresorownia

po­mie­szcze­nie, w któ­rym znaj­du­ją się kom­pre­so­ry; kom­pre­sor­nia


Źródła:

SJP.pl

Kompresorowy

przy­miot­nik od: kom­pre­sor


Źródła:

SJP.pl

Kompresować

na­da­wać cze­muś mniej­szą wiel­kość lub ob­ję­tość


Źródła:

SJP.pl

Kompresowy

→ kom­pres


Patrz:kompres

Źródła:

SJP.pl

Kompresyjny

→ kom­pre­sja


Patrz:kompresja

Źródła:

SJP.pl

Kompromat

ma­te­riał kom­pro­mi­tu­ją­cy jakąś osobę bądź or­ga­ni­za­cję uży­wa­ny do wy­wie­ra­nia na­ci­sku lub ma­ni­pu­la­cji


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) rzad. ma­te­riał kom­pro­mi­tu­ją­cy jakąś osobę bądź or­ga­ni­za­cję


Kom­pro­mat ( "компромат", skrót od "компрометирующий материал", trb. "kom­pro­mie­ti­ru­ju­szczij ma­tie­riał") – ter­min okre­śla­ją­cy kom­pro­mi­tu­ją­ce ma­te­ria­ły na temat po­li­ty­ka lub innej osoby pu­blicz­nej.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kompromis

1. po­lu­bow­ne roz­wią­za­nie sporu w opar­ciu o wza­jem­ne ustęp­stwa;
2. re­zy­gna­cja z pew­nych wa­run­ków, zasad w celu osią­gnię­cia prak­tycz­nych ko­rzy­ści


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) spo­sób za­koń­cze­nia dy­sku­sji lub sporu, w któ­rym obie stro­ny re­zy­gnu­ją z czę­ści swo­ich żądań, chcąc za­wrzeć po­ro­zu­mie­nie;


Kom­pro­mis – me­to­da roz­wią­za­nia kon­flik­tu, oz­na­cza­ją­ca wspól­ne sta­no­wi­sko, moż­li­we do przy­ję­cia dla stron ne­go­cju­ją­cych.

Wbrew obie­go­wej opi­nii kom­pro­mis nie jest op­ty­mal­nym roz­wią­za­niem kon­flik­tu, po­nie­waż oz­na­cza ko­niecz­ność re­zy­gna­cji z czę­ści in­te­re­sów każ­dej ze stron. Taki ide­al­ny spo­sób ra­dze­nia sobie z kon­flik­tem sta­no­wi "współ­pra­ca."


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kompromisowiec

rzad­ko: zwo­len­nik kom­pro­mi­su


Źródła:

SJP.pl

Kompromisowość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co kom­pro­mi­so­we, ugo­do­we


Źródła:

Wiktionary

Kompromisowy

przy­miot­nik od: kom­pro­mis


przy­miot­nik

 (1.1) bę­dą­cy wy­ni­kiem kom­pro­mi­su


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kompromista

osoba szu­ka­ją­ca kom­pro­mi­su, czę­sto idąca na kom­pro­mis


Źródła:

SJP.pl

Kompromitacja

wy­sta­wie­nie sie­bie lub kogoś in­ne­go na wstyd, śmiesz­ność lub utra­tę do­brej opi­nii; ośmie­sze­nie, upo­ko­rze­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) utra­ta do­brej opi­nii, na­ra­że­nie się na śmiesz­ność


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kompromitowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) szko­dze­nie czy­jejś opi­nii, na­ra­ża­nie na wstyd lub śmiesz­ność


Źródła:

Wiktionary

Kompromitować

1. wy­sta­wiać kogoś na wstyd, śmiesz­ność lub utra­tę opi­nii; ośmie­szać, upo­ka­rzać, zaw­sty­dzać;
2. być do­wo­dem świad­czą­cym prze­ciw­ko komuś; de­kon­spi­ro­wać, de­ma­sko­wać;
3. kom­pro­mi­to­wać się - na­ra­żać się na wstyd, śmiesz­ność lub utra­tę opi­nii; ośmie­szać się


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) o czło­wie­ku szko­dzić czy­jejś opi­nii, na­ra­żać na wstyd lub śmiesz­ność

 (1.2) być do­wo­dem na czy­jąś nie­ko­rzyść

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny kom­pro­mi­to­wać się

 (2.1) kom­pro­mi­to­wać (1.1) sie­bie sa­me­go

 (2.2) kom­pro­mi­to­wać (1.1) sie­bie naw­za­jem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kompromitująco

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób kom­pro­mi­tu­ją­cy


Źródła:

Wiktionary

Kompromitujący

1. taki, który ośmie­sza kogoś, wy­sta­wia na wstyd; ośmie­sza­ją­cy, zaw­sty­dza­ją­cy, upo­ka­rza­ją­cy;
2. taki, który ujaw­nia ukry­wa­ne fakty, do­wo­dy świad­czą­ce prze­ciw­ko komuś; de­ma­ska­cyj­ny


przy­miot­nik

 (1.1) po­wo­du­ją­cy kom­pro­mi­ta­cję


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komprymacja

dzia­ła­nie ma­ją­ce na celu zmniej­sze­nie roz­mia­rów cze­goś po­przez ugnie­ce­nie, ści­śnię­cie lub re­duk­cję ele­men­tów; kom­pre­sja


Źródła:

SJP.pl

Komprymacyjny

→ kom­pry­ma­cja


Patrz:komprymacja

Źródła:

SJP.pl

Komprymować

ście­śniać, tło­czyć, re­du­ko­wać


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. skom­pry­mo­wać)

 (1.1) pod­da­wać fi­zycz­ne­mu na­ci­sko­wi w celu zre­du­ko­wa­nia ob­ję­to­ści; ści­śle upa­ko­wy­wać, ugnia­tać lub pra­so­wać

 (1.2) książk. czy­nić krót­szym, zwięź­lej­szym lub mniej licz­nym (szcze­gól­nie w od­nie­sie­niu do tek­stów, za­so­bów bu­dże­to­wych czy sta­no­wisk ka­dro­wych)

 (1.3) in­form. prze­pro­wa­dzać pro­ces cy­fro­wej kom­pre­sji pli­ków w celu za­o­szczę­dze­nia wol­ne­go miej­sca na no­śni­ku

 (1.4) techn. pod­no­sić ci­śnie­nie gazów lub cie­czy; sprę­żać, tło­czyć

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny kom­pry­mo­wać się (dk. skom­pry­mo­wać się)

 (2.1) techn. zmniej­szać swoją po­cząt­ko­wą ob­ję­tość lub wy­miar, pod­da­jąc się sile na­ci­sku, w tym ule­gać pro­ce­so­wi na­tu­ral­ne­go sa­mo­za­gę­szcza­nia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kompsognat

ro­dzaj nie­wiel­kie­go di­no­za­u­ra z po­drzę­du te­ro­po­dów


Komp­so­gnat ("Comp­so­gnat­hus") – ro­dzaj nie­wiel­kie­go te­ro­po­da z ro­dzi­ny komp­so­gna­tów (Comp­so­gnat­hi­dae). Jego nazwa oz­na­cza „de­li­kat­na szczę­ka” ( κομψος "komp­sos" „ele­ganc­ki, wyt­wor­ny”; γναθος "gnat­hos" „żu­chwa”).

Cie­szy się on po­wszech­ną sławą jako di­no­za­ur wiel­ko­ści kur­cza­ka, choć w rze­czy­wi­sto­ści osią­gał więk­sze roz­mia­ry, a szkie­let ber­liń­ski, bę­dą­cy wiel­ko­ści szkie­le­tu kur­cza­ka, na­le­żał do mło­de­go osob­ni­ka.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kompsognaty

ro­dzi­na nie­wiel­kich di­no­za­u­rów dra­pież­nych


Komp­so­gna­ty (Comp­so­gnat­hi­dae) – ro­dzi­na nie­wiel­kich di­no­za­u­rów dra­pież­nych z grupy ce­lu­ro­za­u­rów.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kompulsja

1. popęd, przy­mus
2. w psy­cho­lo­gii: nie­od­par­ta chęć po­peł­nie­nia uczyn­ku ir­ra­cjo­nal­ne­go


Źródła:

SJP.pl

Kompulsyjny

kom­pul­syw­ny; w psy­cho­lo­gii:
a) wy­ko­ny­wa­ny pod wpły­wem nie da­ją­ce­go się opa­no­wać wew­nętrz­ne­go przy­mu­su;
b) ule­ga­ją­cy ta­kie­mu przy­mu­so­wi


Źródła:

SJP.pl

Kompulsywność

→ kom­pul­syw­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest kom­pul­syw­ne; cecha tych, któ­rzy są kom­pul­syw­ni


Patrz:kompulsywny

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kompulsywny

kom­pul­syj­ny; w psy­cho­lo­gii:
a) wy­ko­ny­wa­ny pod wpły­wem nie da­ją­ce­go się opa­no­wać wew­nętrz­ne­go przy­mu­su;
b) ule­ga­ją­cy ta­kie­mu przy­mu­so­wi


przy­miot­nik

 (1.1) do­ko­ny­wa­ny pod wpły­wem nie­da­ją­ce­go się opa­no­wać przy­mu­su wew­nętrz­ne­go


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komput

daw­niej:
1. stan li­czeb­ny, zwła­szcza woj­ska; po­czet, licz­ba;
2. re­jestr, spis;
3. głów­ne siły re­gu­lar­nej armii, utrzy­my­wa­ne przez skarb pań­stwa


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) przest. po­czet, re­jestr, zbiór

 (1.2) stpol. licz­ba, ra­chu­nek


Kom­put (łac. "com­pu­tus" 'ra­chu­nek' od "com­pu­ta­re" 'li­czyć') – etat woj­ska w I Rze­czy­po­spo­li­tej XVII i XVIII wieku, usta­la­ny na sej­mie wal­nym za­rów­no dla Ko­ro­ny, jak i Litwy. W pier­wszej po­ło­wie XVII w. spis ten obej­mo­wał tylko woj­ska za­cią­ga­ne na czas wojny, a od 1652 rów­nież re­gu­lar­ne od­dzia­ły woj­sko­we.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Komput.

skrót od: kom­pu­te­ro­wy


Źródła:

SJP.pl

Komputacja

1. tech­ni­ka wyz­na­cza­nia stop­nia po­kre­wień­stwa mię­dzy oso­ba­mi;
2. w in­for­ma­ty­ce: obli­cza­nie, przet­wa­rza­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) daw. obli­cza­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komputer

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) in­form. ma­szy­na li­czą­ca, słu­żą­ca do przet­wa­rza­nia in­for­ma­cji, które da się za­ko­do­wać w for­mie ciągu cyfr;

 (1.2) pot. ze­staw kom­pu­te­ro­wy zło­żo­ny np. z wła­ści­we­go kom­pu­te­ra (1.1), mo­ni­to­ra, mysz­ki i kla­wia­tu­ry


Kom­pu­ter ( com­pu­ter), daw­niej także: mózg elek­tro­no­wy, elek­tro­nicz­na ma­szy­na cy­fro­wa, ma­szy­na ma­te­ma­tycz­na – pro­gra­mo­wal­na ma­szy­na słu­żą­ca do przet­wa­rza­nia, prze­cho­wy­wa­nia i pre­zen­to­wa­nia da­nych. Nie­mal wszyst­kie współ­czes­ne kom­pu­te­ry są ma­szy­na­mi cy­fro­wy­mi, które re­pre­zen­tu­ją in­for­ma­cję w po­sta­ci cią­gów zer i je­dy­nek (sy­ste­mu dwój­ko­we­go). Więk­szość z nich prze­cho­wu­je wy­ko­ny­wa­ny pro­gram w tej samej pa­mię­ci co dane, zgod­nie z opra­co­wa­ną w la­tach 40. XX wieku ar­chi­tek­tu­rą von Ne­u­man­na.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Komputerek

zdrob­nie­nie od: kom­pu­ter


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od kom­pu­ter


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komputerofobia

cho­ro­bli­wy lęk przed ko­rzy­sta­niem z kom­pu­te­ra


Źródła:

SJP.pl

Komputeroholik

osoba uza­leż­nio­na od kom­pu­te­ra


Źródła:

SJP.pl

Komputeroholizm

uza­leż­nie­nie od kom­pu­te­ra; kom­pu­te­ro­ma­nia


Źródła:

SJP.pl

Komputeromania

mania na punk­cie kom­pu­te­rów


Źródła:

SJP.pl

Komputerowiec

po­tocz­nie:
1. spe­cja­li­sta w za­kre­sie pro­gra­mo­wa­nia lub bu­do­wy kom­pu­te­rów;
2. za­pa­lo­ny użyt­kow­nik kom­pu­te­ra


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pot. osoba zna­ją­ca się na kom­pu­te­rach, spe­cja­li­sta od kom­pu­te­rów

 (1.2) pot. za­pa­le­niec kom­pu­te­ro­wy, en­tuz­ja­sta tech­ni­ki kom­pu­te­ro­wej


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komputerownia

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. po­mie­szcze­nie, w któ­rym znaj­du­ją się kom­pu­te­ry; pra­cow­nia kom­pu­te­ro­wa


Źródła:

Wiktionary

Komputerowo

przy­słó­wek

 (1.1) przy uży­ciu kom­pu­te­ra, tech­nik kom­pu­te­ro­wych


Źródła:

Wiktionary

Komputerowy

do­ty­czą­cy kom­pu­te­ra


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy kom­pu­te­ra, zwią­za­ny z kom­pu­te­rem

 (1.2) taki, który jest wy­ko­ny­wa­ny przy po­mo­cy kom­pu­te­ra


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komputeryzacja

in­for­ma­ty­za­cja; wpro­wa­dza­nie kom­pu­te­rów i tech­no­lo­gii in­for­ma­tycz­nych w go­spo­dar­ce, tech­ni­ce i in­nych dzie­dzi­nach życia


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) in­form. wpro­wa­dza­nie uży­wa­nia kom­pu­te­rów do przed­się­biorstw, szkół i urzę­dów;


Kom­pu­te­ry­za­cja – po­prze­dza in­for­ma­ty­za­cję i po­le­ga na wpro­wa­dza­niu kom­pu­te­rów do przed­się­biorstw i urzę­dów, za­stę­pu­jąc tym samym ręcz­nie uzu­peł­nia­ne for­mu­la­rze przez for­mu­la­rze elek­tro­nicz­ne, pa­pie­ro­we ar­chi­wa przez bazy da­nych i wpro­wa­dza­jąc pocz­tę elek­tro­nicz­ną lub ko­mu­ni­ka­to­ry in­ter­ne­to­we jako sy­stem ko­mu­ni­ka­cji.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Komputeryzacyjny

→ kom­pu­te­ry­za­cja


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) in­form. zwią­za­ny z kom­pu­te­ry­za­cją, do­ty­czą­cy kom­pu­te­ry­za­cji


Patrz:komputeryzacja

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komputeryzowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) wpro­wa­dze­nie kom­pu­te­rów i kom­pu­te­ro­wych metod przet­wa­rza­nia in­for­ma­cji w okre­ślo­nej dzie­dzi­nie


Źródła:

Wiktionary

Komputeryzować

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. skom­pu­te­ry­zo­wać)

 (1.1) in­form. wy­po­sa­żać w kom­pu­te­ry

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny kom­pu­te­ry­zo­wać się (dk. skom­pu­te­ry­zo­wać się)

 (2.1) in­form. pod­le­gać pro­ce­so­wi kom­pu­te­ry­za­cji


Źródła:

Wiktionary

Komputerzystka

ko­bie­ta pra­cu­ją­ca przy kom­pu­te­rze


Źródła:

SJP.pl

Komputerówka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. asor­ty­ment kom­pu­te­ro­wy


Źródła:

Wiktionary

Komputowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kom­pu­to­wać.


Źródła:

Wiktionary

Komputować

cza­sow­nik

 (1.1) daw. obli­czać, kom­ple­to­wać


Źródła:

Wiktionary

Komputowy

przy­miot­nik od: kom­put


przy­miot­nik

 (1.1) stpol. re­je­stro­wy, ra­chun­ko­wy, eta­to­wy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komputronik

Kom­pu­tro­nik S.A. – pol­skie przed­się­bior­stwo hand­lo­we z sie­dzi­bą w Poz­na­niu, pro­wa­dzą­ce sprze­daż de­ta­licz­ną i hur­to­wą sprzę­tu kom­pu­te­ro­we­go, elek­tro­ni­ki użyt­ko­wej oraz urzą­dzeń RTV i AGD. Spół­ka świad­czy rów­nież usłu­gi zwią­za­ne z tech­no­lo­gia­mi in­for­ma­tycz­ny­mi i jest jed­nost­ką do­mi­nu­ją­cą Grupy Ka­pi­ta­ło­wej Kom­pu­tro­nik. Od 2007 roku jej akcje są no­to­wa­ne na Gieł­dzie Pa­pie­rów War­to­ścio­wych w War­sza­wie.


Źródła:

Wikipedia

Komputystyka

obli­cza­nie da­nych po­trzeb­nych do skon­stru­o­wa­nia ka­len­da­rza li­tur­gicz­ne­go


Kom­pu­ty­sty­ka – obli­cza­nie da­nych po­trzeb­nych do skon­stru­o­wa­nia ka­len­da­rza li­tur­gicz­ne­go. Kom­pu­ty­ści w opar­ciu o cykle astro­no­micz­ne (po­zor­ny ruch Słoń­ca wokół Ziemi i ruch Księ­ży­ca wokół Ziemi) usta­la­li datę Wiel­ka­no­cy i po­zo­sta­łych świąt ru­cho­mych. Efek­tem ich pracy były ta­bli­ce pas­chal­ne.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Komracki

→ Kom­rat (sto­li­ca Ga­ga­uz­ji)


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Kom­ra­tem, do­ty­czą­cy Kom­ra­tu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komrat

sto­li­ca Ga­ga­uz­ji (au­to­no­micz­ne­go te­ry­to­rium w Moł­da­wii)


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w po­łud­nio­wej Moł­da­wii, nad rzeką Jał­puch;


Kom­rat (gag. "Kom­rat", Com­rat, Комрат) – mia­sto w po­łud­nio­wej Moł­da­wii, nad rzeką Jał­puch, głów­ny oś­ro­dek i za­ra­zem sto­li­ca Au­to­no­mii Ga­ga­u­skiej (gag. "Ga­ga­uz Yeri"). Pier­wsza wzmian­ka o Kom­ra­cie po­cho­dzi z roku 1789. Prawa miej­skie otrzy­mał on po raz pier­wszy w dniu 25 wrze­śnia 1925 roku (a nie do­pie­ro w 1957 jak to przed­sta­wia więk­szość li­te­ra­tu­ry ro­syj­sko­ję­zycz­nej).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Komratowo

Kom­ra­to­wo – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ku­jaw­sko-po­mor­skim, w po­wie­cie żniń­skim, w gmi­nie Gą­sa­wa.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa byd­go­skie­go. We­dług Na­ro­do­we­go Spisu Po­wszech­ne­go (III 2011 r.) li­czy­ła 64 miesz­kań­ców. Jest dwu­dzie­stą co do wiel­ko­ści miej­sco­wo­ścią gminy Gą­sa­wa.


Źródła:

Wikipedia

Komsin

Kom­sin – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie płoń­skim, w gmi­nie Czer­wińsk nad Wisłą.

Wieś du­chow­na "Kom­si­no" po­ło­żo­na była w dru­giej po­ło­wie XVI wieku w po­wie­cie są­choc­kim ziemi cie­cha­now­skiej wo­je­wództ­wa ma­zo­wiec­kie­go. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa płoc­kie­go.


Źródła:

Wikipedia

Komski

przy­miot­nik od: Kom (ostan i mia­sto w Ira­nie)


Źródła:

SJP.pl

Komsomolec

czło­nek Kom­so­mo­łu, spo­łecz­no-po­li­tycz­nej or­ga­ni­za­cji mło­dzie­ży ra­dziec­kiej


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) hist. polit. czło­nek kom­so­mo­łu


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Komsomolsk

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. hist. Ho­risz­ni Pław­ni, mia­sto na Ukra­i­nie, w ob­wo­dzie poł­taw­skim (pol­ski eg­zo­nim do 2016 roku);

 (1.2) geogr. zob. Kom­so­molsk nad Amu­rem.


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Komsomolski

do­ty­czą­cy Kom­so­mo­łu


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) hist. zwią­za­ny z kom­so­mo­łem, do­ty­czą­cy kom­so­mo­łu

 (1.2) zwią­za­ny z Kom­so­mol­skiem nad Amu­rem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komsomoł

so­wiec­ka or­ga­ni­za­cja spo­łecz­no-po­li­tycz­na, wy­cho­wu­ją­ca mło­dzież do 23 roku życia na ide­o­wych ko­mu­ni­stów, dzia­ła­ją­ca w la­tach 1918-1991 pod kie­row­nict­wem Ko­mu­ni­stycz­nej Par­tii Związ­ku Ra­dziec­kie­go


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) pot. hist. lo­kal­ny od­dział Kom­so­mo­łu

 (1.2) pot. hist. grupa, zbio­ro­wość two­rzo­na przez człon­ków Kom­so­mo­łu


Kom­so­moł ( Комсомо́л) – ko­mu­ni­stycz­na or­ga­ni­za­cja mło­dzie­ży w Rosji So­wiec­kiej i Związ­ku So­cja­li­stycz­nych Re­pu­blik Ra­dziec­kich, pow­sta­ła w 1918 roku. Nazwa jest akro­ni­mem od słów Kom­mu­ni­sti­cze­skij Sojuz Mo­ło­dio­ży (Коммунистический союз молодёжи), czyli "Ko­mu­ni­stycz­ny Zwią­zek Mło­dzie­ży". Od 1922 pełna nazwa brzmia­ła "Wsie­so­juz­nyj Le­nin­skij Kom­mu­ni­sti­cze­skij Sojuz Mo­ło­dio­ży" (Всесоюзный Ленинский Коммунистический Союз Молодёжи), czyli "Wszechz­wiąz­ko­wy Le­ni­now­ski Ko­mu­ni­stycz­ny Zwią­zek Mło­dzie­ży".


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Komsomołka

→ kom­so­mo­lec


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) hist. polit. człon­ki­ni kom­so­mo­łu


Patrz:komsomolec

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komsta

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Komtesa

z wło­skie­go: hra­bi­na; con­tes­sa, kon­tes­sa


Źródła:

SJP.pl

Komtur

1. mistrz, zwierzch­nik w za­ko­nie ry­cer­skim;
2. za­rząd­ca pro­win­cji (kom­tu­rii) w pań­stwach za­ko­nów ry­cer­skich i do­wód­ca od­dzia­łu ry­cer­skie­go


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) hist. krzy­żac­ki zwierzch­nik kom­tu­rii, okrę­gu ad­mi­ni­stra­cyj­ne­go i woj­sko­we­go


Kom­tur, ina­czej "ko­man­dor" – zwierzch­nik domu za­kon­ne­go w niek­tó­rych za­ko­nach ry­cer­skich (np. krzy­ża­cy, jo­an­ni­ci, tem­pla­riu­sze). Póź­niej w pań­stwach tych za­ko­nów – za­rząd­ca okrę­gu, pro­win­cji (kom­tu­rii), zło­żo­nej z 1 lub kilku zam­ków i przy­le­głe­go te­ry­to­rium. W za­ko­nie krzy­żac­kim pod­le­ga­li mu pro­ku­ra­to­rzy.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Komturia

okręg ad­mi­ni­stra­cyj­no-są­do­wo-woj­sko­wy pod­le­gły kom­tu­ro­wi


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) hist. jed­nost­ka te­ry­to­rial­na za­ko­nów ry­cer­skich za­rzą­dza­na przez kom­tu­ra;


Kom­tu­ria (rów­nież: "ko­men­da", "ko­man­do­ria") – pod­sta­wo­wa jed­nost­ka ad­mi­ni­stra­cyj­no-te­ry­to­rial­no-woj­sko­wa za­ko­nów ry­cer­skich, za­rzą­dza­na przez kom­tu­ra (ko­man­do­ra), obej­mu­ją­ca naj­czę­ściej zamek wraz z przy­le­ga­ją­cy­mi do niego do­bra­mi ziem­ski­mi.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Komturski

→ kom­tur


Patrz:komtur

Źródła:

SJP.pl

Komturstwo

urząd lub god­ność kom­tu­ra, zwierzch­ni­ka okrę­gu w pań­stwie krzy­żac­kim


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) hist. urząd kom­tu­ra

 (1.2) hist. jed­nost­ka te­ry­to­rial­na za­ko­nów ry­cer­skich za­rzą­dza­na przez kom­tu­ra


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komu

forma za­im­ka.

 (1.1) C. lp. za­im­ka py­taj­ne­go kto


Źródła:

Wiktionary

Komuch

po­gard­li­wie o zwo­len­ni­ku so­cja­liz­mu, ko­mu­niz­mu; czer­wo­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) po­gard. polit. ko­mu­ni­sta lub inna osoba o po­glą­dach le­wi­co­wych


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komuchowanie

po­gard­li­wie: bycie ko­mu­ni­stą


Źródła:

SJP.pl

Komuchowaty

po­gard­li­wie: ko­mu­ni­stycz­ny, so­cja­li­stycz­ny


przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy cechy ko­mu­cha


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komuchowy

→ ko­much; ko­mu­szy


Źródła:

SJP.pl

Komuda

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Komuna

1. po­tocz­nie: ustrój ko­mu­ni­stycz­ny lub ogół ko­mu­ni­stów;
2. w ChRL w okre­sie tzw. "wiel­kie­go skoku": pod­sta­wo­wa, sa­mo­wy­star­czal­na (z za­ło­że­nia) wspól­no­ta wiej­ska, zaj­mu­ją­ca się pro­duk­cją rolną i pry­mi­tyw­ną pro­duk­cją prze­my­sło­wą;
3. od lat 60. w USA i Eu­ro­pie Za­chod­niej: wspól­nie za­miesz­ku­ją­ca grupa ludzi o skraj­nie le­wi­co­wych po­glą­dach po­li­tycz­nych


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) wspól­no­ta ludzi ży­ją­cych razem w opar­ciu o dzie­le­nie się pracą i włas­no­ścią;

 (1.2) pot. pejor. ko­mu­nizm, so­cja­lizm

 (1.3) pot. pejor. ko­mu­ni­ści


Ko­mu­na (fran­cu­skie słowo po­cho­dzą­ce z XII wieku od śred­nio­wiecz­nej ła­ciń­skiej com­mu­nia, oz­na­cza­ją­ce duże sku­pi­sko ludzi dzie­lą­cych wspól­ne życie; od łac. com­mu­nis – rze­czy wspól­ne) – świa­do­ma wspól­no­ta ludzi ży­ją­cych razem, dzie­lą­cych wspól­ne in­te­re­sy, czę­sto po­sia­da­ją­cych wspól­ne war­to­ści i prze­ko­na­nia, a także wspól­ne mie­nie, za­so­by, a w niek­tó­rych ko­mu­nach pracę, do­cho­dy lub ma­ją­tek.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Komunalistka

→ ko­mu­na­li­sta


Patrz:komunalista

Źródła:

SJP.pl

Komunalistyczny

→ ko­mu­na­lizm


Patrz:komunalizm

Źródła:

SJP.pl

Komunalizacja

stwo­rze­nie wspól­no­ty ma­jąt­ko­wej pod­le­głej sa­mo­rzą­do­wi miej­skie­mu


Ko­mu­na­li­za­cja – pro­ces po­le­ga­ją­cy na przej­mo­wa­niu mie­nia pry­wat­ne­go lub pań­stwo­we­go przez pod­mio­ty ko­mu­nal­ne. Ko­mu­na­li­za­cja mie­nia pań­stwo­we­go naj­czę­ściej od­by­wa­ła się przy ut­wo­rze­niu sa­mo­rzą­du gmin­ne­go, w celu wy­po­sa­że­nia gmin w nie­zbęd­ny do funk­cjo­no­wa­nia ma­ją­tek.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Komunalizacyjny

do­ty­czą­cy ko­mu­na­li­za­cji


Źródła:

SJP.pl

Komunalizm

1. pod­trzy­my­wa­nie an­ta­go­niz­mów mię­dzy wspól­no­ta­mi re­li­gij­ny­mi w celu ich po­li­tycz­ne­go wy­ko­rzy­sta­nia;
2. eko­no­micz­na kon­cep­cja prze­ka­zy­wa­nia związ­kom ko­mu­nal­nym róż­nych funk­cji go­spo­dar­czych


Ko­mu­na­lizm – zja­wi­sko spo­łecz­ne po­le­ga­ją­ce na wy­ko­rzy­sty­wa­niu róż­nic re­li­gij­nych i pod­trzy­my­wa­niu an­ta­go­niz­mów mię­dzy wspól­no­ta­mi re­li­gij­ny­mi dla osią­gnię­cia celów po­li­tycz­nych. Prze­de wszyst­kim do­ty­czy hin­du­sów i mu­zuł­ma­nów w Azji Po­łud­nio­wej.

Ko­mu­na­lizm in­dyj­ski, od czasu odzy­ska­nia nie­pod­le­gło­ści przez Indie, cha­rak­te­ry­zu­je się eska­la­cją nie­na­wi­ści i prze­mo­cy.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Komunalizowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ko­mu­na­li­zo­wać.


Źródła:

Wiktionary

Komunalka

po­tocz­nie: miesz­ka­nie ko­mu­nal­ne


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. za­kład usług ko­mu­nal­nych


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komunalność

daw­niej: wła­dza miej­ska, sa­mo­rząd miej­ski


Źródła:

SJP.pl

Komunalny

1. na­le­żą­cy do sa­mo­rzą­du miej­skie­go, przy­na­leż­ny do mia­sta;
2. daw­niej: bę­dą­cy ko­mu­na­łem; ba­nal­ny, po­spo­li­ty


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) urz. pod­le­ga­ją­cy sa­mo­rzą­do­wi miej­skie­mu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komunard

osoba bę­dą­ca uczest­ni­kiem Ko­mu­ny Pa­ry­skiej w 1871 roku


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) hist. uczest­nik Ko­mu­ny Pa­ry­skiej, zrywu lud­no­ści Pa­ry­ża w 1871 roku


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komunardka

→ ko­mu­nard


Patrz:komunard

Źródła:

SJP.pl

Komunarsk

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. hist. Ał­czewsk, nazwa funk­cjo­nu­ją­ca w la­tach 1962-1992


Źródła:

Wiktionary

Komunał

to, co jest oczy­wi­ste, po­wszech­nie znane; banał, fra­zes, tru­izm


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) wy­tar­ty fra­zes, nie wno­szą­ca nic opi­nia, ogól­ne stwier­dze­nie

 (1.2) przest. topos;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komunałka

po­tocz­nie: miesz­ka­nie ko­mu­nal­ne, lokal miesz­kal­ny bę­dą­cy włas­no­ścią mia­sta


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. miesz­ka­nie ko­mu­nal­ne


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komunia

1. w re­li­gii chrze­ści­jań­skiej: spo­ży­wa­nie ho­stii;
2. w re­li­gii chrze­ści­jań­skiej: ho­stia i wino sym­bo­li­zu­ją­ce ciało i krew Chry­stu­sa;
3. część mszy ka­to­lic­kiej, w któ­rej ce­le­brans i wier­ni spo­ży­wa­ją ko­mu­nię;
4. emo­cjo­nal­ne utoż­sa­mie­nie się z oto­cze­niem


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) rel. sa­kra­ment eu­cha­ry­stii;

 (1.2) rel. ho­stia

 (1.3) rel. świę­tych ob­co­wa­nie, spo­łecz­ność świę­tych;

 (1.4) rel. wspól­no­ta Ko­ścio­ła;

 (1.5) rel. część mszy, w cza­sie któ­rej ce­le­brans i wier­ni spo­ży­wa­ją ho­stię

 (1.6) książk. przen. emo­cjo­nal­ne utoż­sa­mie­nie się z czymś


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Komunie

1. po­tocz­nie: ustrój ko­mu­ni­stycz­ny lub ogół ko­mu­ni­stów;
2. w ChRL w okre­sie tzw. "wiel­kie­go skoku": pod­sta­wo­wa, sa­mo­wy­star­czal­na (z za­ło­że­nia) wspól­no­ta wiej­ska, zaj­mu­ją­ca się pro­duk­cją rolną i pry­mi­tyw­ną pro­duk­cją prze­my­sło­wą;
3. od lat 60. w USA i Eu­ro­pie Za­chod­niej: wspól­nie za­miesz­ku­ją­ca grupa ludzi o skraj­nie le­wi­co­wych po­glą­dach po­li­tycz­nych


Źródła:

SJP.pl

Komunijny

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) rel. zwią­za­ny z sa­kra­men­tem ko­mu­nii świę­tej


Źródła:

Wiktionary

Komunik

w daw­nym woj­sku pol­skim: niez­wy­kle mo­bil­ny odział jazdy bez ta­bo­ru, zdol­ny do bły­ska­wicz­nych dzia­łań


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) hist. za­stęp konny

 (1.2) hist. wojsk. jazda w szyb­kim mar­szu, bez ta­bo­rów i armat;


Ko­mu­nik – w XVI–XVII-wiecz­nym woj­sku pol­skim od­dział kon­ni­cy zdol­ny do szyb­kich i nie­spo­dzie­wa­nych dzia­łań bo­jo­wych; w upro­szcze­niu: jazda po­ru­sza­ją­ca się bez ta­bo­rów i armat.

Były to od­dzia­ły ka­wa­le­rii oraz dra­go­nów do­sto­so­wa­ne do od­by­wa­nia po­spiesz­nych mar­szów dzię­ki po­zby­ciu się ta­bo­rów i do­dat­ko­we­go sprzę­tu (za to cza­sem z re­zer­wo­wy­mi końmi). Wy­jąt­ko­wo po­dej­mo­wa­ne dzia­ła­nie ko­mu­ni­kiem sto­so­wa­no w celu:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Komunikacik

zdrob­nie­nie od: ko­mu­ni­kat


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od ko­mu­ni­kat


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komunikacja

1. ogół środ­ków lo­ko­mo­cji słu­żą­cych do prze­mie­szcza­nia się;
2. re­gu­lar­ne prze­mie­szcza­nie się za po­mo­cą środ­ków lo­ko­mo­cji;
3. prze­ka­zy­wa­nie sobie in­for­ma­cji;
4. łącz­ność mię­dzy urzą­dze­nia­mi


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ogół dzia­łań skła­da­ją­cych się na utrzy­ma­nie łącz­no­ści mię­dzy da­ny­mi miej­sca­mi; drogi, szla­ki i środ­ki lo­ko­mo­cji słu­żą­ce do utrzy­my­wa­nia tej łącz­no­ści;

 (1.2) książk. po­ro­zu­mie­wa­nie się, prze­ka­zy­wa­nie myśli, udzie­la­nie wia­do­mo­ści


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Komunikacyjność

→ ko­mu­ni­ka­cyj­ny


Patrz:komunikacyjny

Źródła:

SJP.pl

Komunikacyjny

do­ty­czą­cy ko­mu­ni­ka­cji


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z ko­mu­ni­ka­cją, do­ty­czą­cy ko­mu­ni­ka­cji


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komunikant

w ko­ście­le ka­to­lic­kim: ho­stia przez­na­czo­na dla wier­nych


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) kośc. okrą­gły opła­tek z mąki pszen­nej, mniej­szy od ho­stii, uży­wa­ny pod­czas mszy;

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) kośc. przest. przy­stę­pu­ją­cy do ko­mu­nii


Ko­mu­ni­kant (łac. "com­mu­ni­cans" – dzie­lą­cy się z kimś) – w chrze­ści­jań­stwie mała ho­stia; wy­pie­ka­ny jest z mąki i wody. Po kon­se­kra­cji staje się Ko­mu­nią Świę­tą.

W Ko­ście­le ka­to­lic­kim po prze­i­sto­cze­niu, jako po­sta­cie eu­cha­ry­stycz­ne, ko­mu­ni­kan­ty prze­cho­wy­wa­ne są w pusz­kach (cy­bo­riach) w ta­ber­na­ku­lum, aby za­no­sić ko­mu­nię cho­rym do domów i ado­ro­wać Najś­więt­szy Sa­kra­ment w ko­ście­le.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Komunikantka

→ ko­mu­ni­kant


Patrz:komunikant

Źródła:

SJP.pl

Komunikat

1. ofi­cjal­na wia­do­mość po­da­na do po­wszech­nej wia­do­mo­ści;
2. tekst za­wie­ra­ją­cy taką wia­do­mość; 2. prze­kaz kie­ro­wa­ny przez jedną osobę do dru­giej;
3. wia­do­mość dla użyt­kow­ni­ka kom­pu­te­ra ge­ne­ro­wa­na przez sy­stem in­for­ma­tycz­ny, zwy­kle wyś­wiet­la­na na ekra­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) wia­do­mość prze­ka­zy­wa­na przez na­daw­cę od­bior­cy; wy­mie­nia­na in­for­ma­cja.


Ko­mu­ni­kat, prze­kaz in­for­ma­cyj­ny – tekst (sy­stem) zło­żo­ny z wy­ra­żeń da­ne­go ję­zy­ka o struk­tu­rze zgod­nej z re­gu­ła­mi syn­tak­ty­ki (gra­ma­ty­ki) tego ję­zy­ka, skoń­czo­ny zbiór zdań da­ne­go ję­zy­ka) z przy­po­rząd­ko­wa­ną mu ma­te­rial­ną re­a­li­za­cją w po­sta­ci pro­ce­su fi­zycz­ne­go (sy­gna­łu) w me­dium trans­mi­syj­nym (ko­mu­ni­kat czyn­ny) lub stanu ukła­du fi­zycz­ne­go (za­pi­su) na no­śni­ku da­nych (ko­mu­ni­kat bier­ny), prze­ka­za­ny przez na­daw­cę (na­daj­nik) ko­mu­ni­ka­tu od­bior­cy (od­bior­ni­ko­wi) ko­mu­ni­ka­tu, lub ode­bra­ny przez od­bior­cę (od­bior­nik), w jed­nym akcie ko­mu­ni­ka­cji (pro­ce­sie ko­mu­ni­ka­cyj­nym).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Komunikator

pro­gram kom­pu­te­ro­wy do ko­mu­ni­ka­cji; mes­sen­ger, me­sen­dżer


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) śro­dek ko­mu­ni­ka­cji

 (1.2) śro­dek ma­so­we­go prze­ka­zu

 (1.3) in­form. pro­gram kom­pu­te­ro­wy poz­wa­la­ją­cy na prze­sy­ła­nie na­tych­mia­sto­wych ko­mu­ni­ka­tów po­mię­dzy kom­pu­te­ra­mi;

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) ktoś ko­mu­ni­ka­tyw­ny, ma­ją­cy zdol­ność sku­tecz­ne­go do­cie­ra­nia do od­bior­cy w pro­ce­sie po­ro­zu­mie­wa­nia

 (2.2) nauk. na­daw­ca ko­mu­ni­ka­tu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komunikatorka

→ ko­mu­ni­ka­tor (osoba)


Źródła:

SJP.pl

Komunikatorowy

→ ko­mu­ni­ka­tor


Patrz:komunikator

Źródła:

SJP.pl

Komunikatywnie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób ko­mu­ni­ka­tyw­ny


Źródła:

Wiktionary

Komunikatywniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: ko­mu­ni­ka­tyw­nie


Źródła:

SJP.pl

Komunikatywniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: ko­mu­ni­ka­tyw­ny; bar­dziej ko­mu­ni­ka­tyw­ny


Źródła:

SJP.pl

Komunikatywność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest ko­mu­ni­ka­tyw­ne; cecha tych, któ­rzy są ko­mu­ni­ka­tyw­ni


Źródła:

Wiktionary

Komunikatywny

1. o tek­ście, dzie­le sztu­ki itp.: nio­są­cy jasne, zro­zu­mia­łe prze­sła­nie lub ko­mu­ni­kat; zro­zu­mia­ły, wy­ra­zi­sty;
2. umie­ją­cy na­wią­zy­wać kon­tak­ty i po­ro­zu­mie­wać się z in­ny­mi ludź­mi;
3. zwią­za­ny z prze­ka­zy­wa­niem in­for­ma­cji, po­ro­zu­mie­wa­niem się


Źródła:

SJP.pl

Komunikowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) prze­ka­zy­wa­nie wia­do­mo­ści

 (1.2) utrzy­my­wa­nie kon­tak­tu

 (1.3) rel. udzie­la­nie ko­mu­nii


Źródła:

Wiktionary

Komunikować

rzad­ko: ko­mu­ni­ko­wać się - przyj­mo­wać, przy­jąć ko­mu­nię


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. za­ko­mu­ni­ko­wać)

 (1.1) prze­ka­zy­wać wia­do­mość

 (1.2) rel. udzie­lać ko­mu­nii

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. za­ko­mu­ni­ko­wać)

 (2.1) rel. przyj­mo­wać ko­mu­nię

 (2.2) przest. być po­łą­czo­nym

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny ko­mu­ni­ko­wać się (dk. sko­mu­ni­ko­wać się)

 (3.1) mieć kon­takt


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komunio

forma rze­czow­ni­ka.

 (1.1) W. lp. od: ko­mu­nia


Źródła:

Wiktionary

Komunista

1. czło­nek par­tii ko­mu­ni­stycz­nej;
2. zwo­len­nik ko­mu­niz­mu


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) polit. zwo­len­nik ko­mu­niz­mu

 (1.2) żart. przyj­mu­ją­cy pier­wszą ko­mu­nię


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komunistka

zwo­len­nicz­ka ko­mu­niz­mu


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) polit. zwo­len­nicz­ka ko­mu­niz­mu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komunisto

forma rze­czow­ni­ka.

 (1.1) W. lp. od: ko­mu­ni­sta


Źródła:

Wiktionary

Komunistycznie

przy­miot­nik

 (1.1) w spo­sób ko­mu­ni­stycz­ny


Źródła:

Wiktionary

Komunistyczny

→ ko­mu­nizm


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) polit. zwią­za­ny z ko­mu­niz­mem, do­ty­czą­cy ko­mu­niz­mu


Patrz:komunizm

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komunitarianin

zwo­len­nik ko­mu­ni­ta­ryz­mu, nurtu fi­lo­zo­ficz­ne­go pod­kre­śla­ją­ce­go zna­cze­nie wspól­no­ty w życiu czło­wie­ka


Źródła:

SJP.pl

Komunitariański

→ ko­mu­ni­ta­ria­nin, → ko­mu­ni­ta­ria­nizm


Patrz:komunitarianin, → komunitarianizm

Źródła:

SJP.pl

Komunitaryzm

w fi­lo­zo­fii: współ­czes­ny nurt pod­kre­śla­ją­cy zna­cze­nie wspól­no­ty w życiu czło­wie­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) filoz. so­cjol. nurt we współ­czes­nej fi­lo­zo­fii po­li­ty­ki, pod­kre­śla­ją­cy waż­ność i war­tość wspól­not w spo­łecz­nym życiu czło­wie­ka;


Ko­mu­ni­ta­ryzm (lub ko­mu­ni­ta­ria­nizm) – nurt we współ­czes­nej fi­lo­zo­fii po­li­ty­ki, pod­kre­śla­ją­cy waż­ność i war­tość wspól­not w spo­łecz­nym życiu czło­wie­ka. Na­ro­dził się jako od­po­wiedź na pro­ce­du­ral­ny li­be­ra­lizm sfor­mu­ło­wa­ny przez Johna Rawl­sa w książ­ce "Te­o­ria spra­wied­li­wo­ści" (wyd. 1971, wyd. pol. 1994) oraz na kry­zys ka­pi­ta­liz­mu w dru­giej po­ło­wie XX wieku.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Komunizacja

na­da­wa­nie cze­muś cech ko­mu­ni­stycz­nych, wpro­wa­dza­nie ko­mu­niz­mu


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) hist. polit. wpro­wa­dza­nie ko­mu­niz­mu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komunizator

osoba wpro­wa­dza­ją­ca ko­mu­nizm


Źródła:

SJP.pl

Komunizm

1. ide­o­lo­gia i dok­try­na spo­łecz­na gło­szą­ca znie­sie­nie włas­no­ści pry­wat­nej i róż­nic kla­so­wych, uspo­łecz­nie­nie środ­ków pro­duk­cji i równy po­dział dóbr;
2. bez­kla­so­wy ustrój spo­łecz­ny o ta­kiej ide­o­lo­gii;
3. to­ta­li­tar­ny ustrój spo­łecz­ny, opar­ty na mo­no­po­lu wła­dzy jed­nej par­tii, cen­tral­nym pla­no­wa­niu i pań­stwo­wej włas­no­ści środ­ków pro­duk­cji


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) hist. polit. ustrój eko­no­micz­ny i dok­try­na po­li­tycz­na, zgod­nie z któ­ry­mi środ­ki pro­duk­cji po­win­ny być włas­no­ścią spo­łe­czeń­stwa;


Ko­mu­nizm (od com­mu­nis „wspól­ny, po­wszech­ny”) – po­li­tycz­na i eko­no­micz­na ide­o­lo­gia kla­sy­fi­ko­wa­na jako uto­pij­na, któ­rej celem jest ut­wo­rze­nie spo­łe­czeń­stwa po­zba­wio­ne­go uci­sku i wy­zy­sku kla­so­we­go, opar­te­go na braku włas­no­ści pry­wat­nej (w ro­zu­mie­niu mark­si­stow­skim), ko­lek­tyw­nej włas­no­ści środ­ków pro­duk­cji i wspól­no­to­wym po­dzia­le dóbr.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Komunizowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) sym­pa­ty­zo­wa­nie z ko­mu­niz­mem lub z ko­mu­ni­sta­mi

 (1.2) czy­nie­nie cze­goś ko­mu­ni­stycz­nym


Źródła:

Wiktionary

Komunizować

cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny

 (1.1) polit. wpro­wa­dzać lub upo­wszech­niać ko­mu­nizm

 (1.2) sym­pa­ty­zo­wać z ko­mu­niz­mem


Źródła:

Wiktionary

Komunoliberał

pe­jo­ra­tyw­nie: osoba pró­bu­ją­ca ucho­dzić za li­be­ra­ła, któ­rej dzia­ła­nia wska­zu­ją na wyz­na­wa­nie po­glą­dów ko­mu­ni­stycz­nych


Źródła:

SJP.pl

Komuszek

zdrob­nie­nie od: ko­much


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) zdrobn. od zob. ko­much.


Patrz:komuch

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komuszka

→ ko­much


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) po­gard. zwo­len­nicz­ka ko­mu­niz­mu lub in­nych idei le­wi­co­wych


Patrz:komuch

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komuszy

po­gard­li­wie: wła­ści­wy ko­mu­chom, ma­ją­cy cechy ko­mu­ni­stycz­ne, zwią­za­ny z ko­mu­niz­mem, ko­mu­ni­sta­mi


przy­miot­nik

 (1.1) pot. zwią­za­ny z ko­mu­chem, do­ty­czą­cy ko­mu­cha


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komuszyć

po­tocz­nie:
1. pod­da­wać kogoś lub coś wpły­wom ko­mu­niz­mu, do­pro­wa­dzać do na­bie­ra­nia cech ko­mu­ni­stycz­nych;
2. ko­mu­szyć się - pod­da­wać się dzia­ła­niu ide­o­lo­gii ko­mu­ni­stycz­nej, przy­stę­po­wać do ko­mu­ni­stów


Źródła:

SJP.pl

Komutacja

1. w elek­tro­tech­ni­ce: au­to­ma­tycz­ne prze­łą­cze­nie kie­run­ku lub drogi prze­pły­wu prądu;
2. w te­le­ko­mu­ni­ka­cji:
a) ze­sta­wia­nie łącza na czas trwa­nia trans­mi­sji sy­gna­łu;
b) trans­mi­sja da­nych w po­sta­ci pa­kie­tów;
3. w ję­zy­koz­naw­stwie: współ­za­leż­ność ele­men­tów planu tre­ści i planu wy­ra­że­nia


Zo­bacz też: Ko­mu­ta­cja (ener­go­e­lek­tro­ni­ka).

Ko­mu­ta­cja – dy­na­micz­ne ze­sta­wia­nie po­łą­czeń.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Komutacyjny

do­ty­czą­cy ko­mu­ta­cji


Źródła:

SJP.pl

Komutant

szcze­gól­na pod­gru­pa danej grupy po­moc­na przy ba­da­niu jej prze­mien­no­ści


Ko­mu­tant – szcze­gól­na pod­gru­pa danej grupy po­moc­na przy ba­da­niu jej prze­mien­no­ści.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Komutator

część ma­szy­ny elek­trycz­nej peł­nią­ca rolę pro­stow­ni­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) elektr. ele­ment prze­łą­cza­ją­cy umie­szcza­ny na wir­ni­ku ko­mu­ta­to­ro­wych ma­szyn elek­trycz­nych;

 (1.2) in­form. urzą­dze­nie łą­czą­ce seg­men­ty sieci kom­pu­te­ro­wej;

 (1.3) mat. wskaź­nik stop­nia nie­prze­mien­no­ści pew­ne­go dzia­ła­nia dwu­ar­gu­men­to­we­go;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Komutatorowy

przy­miot­nik od: ko­mu­ta­tor


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy ko­mu­ta­to­ra


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komutatywność

wła­ści­wość ope­ra­cji al­ge­bra­icz­nych po­le­ga­ją­ca na nie­za­le­że­niu wy­ni­ku ope­ra­cji wy­ko­na­nej na dwóch ele­men­tach od ich ko­lej­no­ści; prze­mien­ność


Źródła:

SJP.pl

Komutować

prze­łą­czać ob­wo­dy elek­trycz­ne


Źródła:

SJP.pl

Komuły

drąż­ki, do któ­rych przy­wią­za­ne są końce sieci ry­bac­kich


Źródła:

SJP.pl

Komużeś

wzmoc­nio­ny za­i­mek py­taj­ny "komuż" po­łą­czo­ny z koń­ców­ką cza­sow­ni­ko­wą "-eś" (np. "Ko­mu­żeś po­wie­dział te słowa?")


Źródła:

SJP.pl

Komysz

(zwy­kle w licz­bie mno­giej)
1. krzak, za­ro­śle, zwła­szcza na miej­scach pod­mo­kłych;
2. zwie­rzę­ce le­go­wi­sko w za­ro­ślach


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) przest. za­krza­cze­nie (gę­stwi­na, za­ro­śla, krza­ki, ocze­re­ty), zwła­szcza na te­re­nie pod­mo­kłym


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komysze

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) przest. za­krza­cze­nia, zwła­szcza na te­re­nie pod­mo­kłym

forma rze­czow­ni­ka|ro­dzaj=mę­sko­rze­czo­wy.

 (2.1) lm. od ko­mysz


Źródła:

Wiktionary

Komyszowy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) przest. zwią­za­ny z ko­my­sza­mi lub ko­my­szem, do­ty­czą­cy ko­my­szy lub ko­my­sza


Źródła:

Wiktionary

Komódka

mały mebel w kształ­cie skrzy­ni z szu­fla­da­mi


Źródła:

SJP.pl

Komóra

po­tocz­nie: te­le­fon ko­mór­ko­wy; ko­mór­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. grub. od: ko­mór­ka (te­le­fon ko­mór­ko­wy)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komórczak

wie­lo­ją­dro­wa ko­mór­ka ro­ślin­na lub zwie­rzę­ca; ce­no­cyt


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) biol. ko­mór­ka, w któ­rej pro­to­plaz­mie wy­stę­pu­je wiele jąder

 (1.2) med. typ no­wot­wo­ru zbu­do­wa­ne­go z wie­lo­ją­dro­wych ko­mó­rek


Ko­mór­czak (także ko­e­no­cyt lub po­lie­ner­gi­da) – po­je­dyn­cza, zwy­kle bar­dzo duża ko­mór­ka po­sia­da­ją­ca wiele jąder ko­mór­ko­wych oraz or­ga­nizm lub jego część zbu­do­wa­na z ta­kich ko­mó­rek. W ten spo­sób zbu­do­wa­ne jest wiele or­ga­niz­mów, np. niek­tó­re glony z grupy zie­le­nic i grzy­by oraz ślu­zow­ce, a także niek­tó­rzy przed­sta­wi­cie­le pier­wot­nia­ków.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Komórczakowate

o ce­chach ko­mór­cza­ko­wa­tych (ro­dzi­na pa­ją­ków)


Ko­mór­cza­ko­wa­te (Dys­de­ri­dae) ro­dzi­na pa­ją­ków z po­drzę­du Opist­hot­he­la, sek­cji La­bi­do­gnat­ha (syn. Ara­ne­o­morp­ha). W Pol­sce wy­stę­pu­je pięć ga­tun­ków (zo­bacz:).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Komórczakowaty

o ce­chach ko­mór­cza­ko­wa­tych (ro­dzi­na pa­ją­ków)


Źródła:

SJP.pl

Komórczakowe

gro­ma­da ro­ślin z ga­tun­ku zie­le­nic


Źródła:

SJP.pl

Komórczakowy

o ce­chach ko­mór­cza­ko­wych (gro­ma­da ro­ślin)


Źródła:

SJP.pl

Komóreczka

zdrob­nie­nie od: ko­mór­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. zdrobn. od: ko­mór­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komórka

1. po­tocz­nie:
a) po­mie­szcze­nie, zwy­kle nie­wiel­kie, słu­żą­ce jako spi­żar­nia, skład opału itp.;
b) te­le­fon ko­mór­ko­wy;
2. pod­sta­wo­wa jed­nost­ka struk­tu­ral­no-funk­cjo­nal­na każ­de­go ży­we­go or­ga­niz­mu;
3. pod­sta­wo­wa, czę­sto najm­niej­sza część ja­kie­goś urzą­dze­nia;
4. w ulu pszcze­lim: sze­ścio­kąt­na prze­gród­ka w pla­strze słu­żą­ca m.in. do gro­ma­dze­nia za­pa­sów po­kar­mu


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od: ko­mo­ra

 (1.2) małe po­mie­szcze­nie, pokój

 (1.3) biol. pod­sta­wo­wa jed­nost­ka bu­do­wy or­ga­niz­mów ży­wych;

 (1.4) pot. te­le­kom. te­le­fon ko­mór­ko­wy

 (1.5) pod­sta­wo­wy, najm­niej­szy ele­ment skła­do­wy ja­kieś struk­tu­ry lub urzą­dze­nia

 (1.6) najm­niej­sza jed­nost­ka or­ga­ni­za­cyj­na in­sty­tu­cji bądź przed­się­bior­stwa


Ko­mór­ka (łac. "cel­lu­la") – najm­niej­sza struk­tu­ral­na i funk­cjo­nal­na jed­nost­ka or­ga­niz­mów ży­wych zdol­na do prze­pro­wa­dza­nia wszyst­kich pod­sta­wo­wych pro­ce­sów ży­cio­wych (ta­kich jak prze­mia­na ma­te­rii, wzrost i rozm­na­ża­nie). Jest pod­sta­wo­wą jed­nost­ką mor­fo­lo­gicz­no-czyn­no­ścio­wą ustro­ju.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Komórkomania

cho­ro­bli­wa fa­scy­na­cja te­le­fo­na­mi ko­mór­ko­wy­mi


Źródła:

SJP.pl

Komórkowaty

po­dob­ny do ko­mór­ki; za­wie­ra­ją­cy ko­mór­ki


Źródła:

SJP.pl

Komórkowiec

po­tocz­nie: po­sia­dacz te­le­fo­nu ko­mór­ko­we­go


Źródła:

SJP.pl

Komórkowo

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób ko­mór­ko­wy


Źródła:

Wiktionary

Komórkowy

1. zwią­za­ny z ko­mór­ką (bio­lo­gicz­ną), zbu­do­wa­ny z ko­mó­rek, np. błona ko­mór­ko­wa; ce­lu­lar­ny
2. za­wie­ra­ją­cy ko­mór­ki (ot­wo­ry), np. beton ko­mór­ko­wy; po­ro­wa­ty
3. te­le­fon ko­mór­ko­wy - prze­no­śny te­le­fon ko­mu­ni­ku­ją­cy się z sie­cią po­przez fale ra­dio­we


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z ko­mór­ką

 (1.2) zbu­do­wa­ny z ko­mó­rek

 (1.3) za­wie­ra­ją­cy ko­mór­ki


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Komć

po­tocz­nie: ko­men­tarz w in­ter­ne­cie; komć, kom­cio


Źródła:

SJP.pl

Komża

ka­to­lic­ka biała szata li­tur­gicz­na; ko­meż­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) kośc. biała szata li­tur­gicz­na, względ­nie krót­ka (do ud), o sze­ro­kich rę­ka­wach;


Komża (łac. "su­per­pel­li­ce­um", pol­skie okre­śle­nie po­cho­dzi z co­mi­sia – ko­szu­la) – szata li­tur­gicz­na uży­wa­na przez mi­ni­stran­ta. Jest to skró­co­na alba o sze­ro­kich rę­ka­wach. Komża ma kolor biały, co sym­bo­li­zu­je czy­stość serca i ducha.

Do XI w. komża była uży­wa­na wy­łącz­nie w chó­rach, pod­czas li­tur­gii go­dzin jako strój chó­ro­wy.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Komżowy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy komży, zwią­za­ny z komżą


Źródła:

Wiktionary

Kon-Tiki

1. bóg Inków;
2. trat­wa Thora He­y­er­dah­la


Źródła:

SJP.pl

Kona

forma cza­sow­ni­ka.

 (1.1) 3. os. lp. ter. od: konać


Kona Bikes jest przed­się­bior­stwem ro­we­ro­wym ma­ją­cym swoje sie­dzi­by w Fern­da­le w sta­nie Wa­szyng­ton oraz w Van­co­u­ver. Spe­cja­li­zu­je się w pro­duk­cji wy­czy­no­wych ro­we­rów gór­skich, ro­we­rów wy­ści­go­wych oraz to­u­rin­go­wych. Nazwa firmy wzię­ła się z mi­ło­ści wła­ści­cie­la do mia­sta Ka­i­lua-Kona na Ha­wa­jach.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Konająca

ko­bie­ta umie­ra­ją­ca, bę­dą­ca w ago­nii; umie­ra­ją­ca


Źródła:

SJP.pl

Konający

taki, który umie­ra, kona, jest w ago­nii; umie­ra­ją­cy


Źródła:

SJP.pl

Konak

w kra­jach os­mań­skich i bał­kań­skich: duży, re­pre­zen­ta­cyj­ny bu­dy­nek, zwy­kle gmach urzę­du


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Konakri

sto­li­ca Gwi­nei; Ko­na­kry


Źródła:

SJP.pl

Konakry

sto­li­ca Gwi­nei; Ko­na­kri


rze­czow­nik, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. sto­li­ca Gwi­nei;


Ko­na­kry (fr. "Co­na­kry") – sto­li­ca Gwi­nei, leży w za­chod­niej czę­ści kraju, nad Oce­a­nem At­lan­tyc­kim. Znacz­na część mia­sta znaj­du­je się na wy­spie Tombo. W 2014 roku li­czy­ło ok. 1,7 mln miesz­kań­ców.

Ko­na­kry jest głów­nym go­spo­dar­czym i kul­tu­ral­no-na­u­ko­wym oś­rod­kiem Gwi­nei, a także naj­więk­szym por­tem mor­skim kraju. Kli­mat Ko­na­kry w kla­sy­fi­ka­cji kli­ma­tów Köppena na­le­ży do kli­ma­tów tro­pi­kal­nych mon­su­no­wych (Am).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konakryjczyk

miesz­ka­niec Ko­na­kri (Ko­na­kry) (sto­li­cy Gwi­nei)


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec mia­sta Ko­na­kry


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konakryjka

miesz­kan­ka Ko­na­kri


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka mia­sta Ko­na­kry


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konakryjski

→ Ko­na­kry (sto­li­ca Gwi­nei)


przy­miot­nik

 (1.1) od­no­szą­cy się do mia­sta Ko­na­kry


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) umie­ra­nie


Źródła:

Wiktionary

Konar

gruba gałąź drze­wa wy­ra­sta­ją­ca bez­poś­red­nio z pnia


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gruba, wy­ra­sta­ją­ca z pnia, gałąź z licz­ny­mi odro­śla­mi

 (1.2) łow. część po­ro­ża z jed­nej stro­ny głowy

 (1.3) żart. grub. penis


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konarek

1. mały konar, ga­łąz­ka, ele­ment wy­po­sa­że­nia ak­wa­riów i ter­ra­riów;
2. ko­na­rek taj­go­wy - re­lik­to­wy chrząszcz lasów pier­wot­nych


Źródła:

SJP.pl

Konarowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Konarski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Konary

plą­ta­ni­na ga­łę­zi


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Konarzewo

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Konarzewski

naz­wi­sko


Ko­na­rzew­ski – pol­ski herb szla­chec­ki.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Konarzyce

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Konarzyny

nazwa dwóch wsi w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Konarzyński

przy­miot­nik od: Ko­na­rzy­ny


Źródła:

SJP.pl

Konaszewicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Konaszewski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Konaszówka

wieś w Pol­sce


Zo­bacz też: Ko­na­szów­ka (rejon szar­kow­szczyń­ski).

Ko­na­szów­ka – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­ło­pol­skim, w po­wie­cie mie­chow­skim, w gmi­nie Książ Wiel­ki.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa kie­lec­kie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Konat

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Konać

być w trak­cie umie­ra­nia, tra­cić życie


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. sko­nać)

 (1.1) prze­sta­wać żyć, umie­rać w ago­nii

 (1.2) daw. koń­czyć coś, wy­ko­ny­wać do końca


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konbini

ja­poń­ski mi­ni­mar­ket ot­war­ty 24 go­dzi­ny na dobę każ­de­go dnia w roku


Źródła:

SJP.pl

Koncek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. ka­wa­łek cze­goś


Źródła:

Wiktionary

Koncelebra

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) wspól­ne spra­wo­wa­nie eu­cha­ry­stii przez wię­cej niż jed­ne­go pre­zbi­te­ra;


Kon­ce­le­bra – w wyz­na­niu ka­to­lic­kim, a także pra­wo­sła­wiu wspól­ne od­pra­wia­nie jed­nej mszy świę­tej przez dwóch lub wię­cej pre­zbi­te­rów. Prak­ty­ka ta znana była już w sta­ro­żyt­no­ści, jed­nak z bie­giem czasu w obrząd­kach za­chod­nich zo­sta­ła ogra­ni­czo­na tylko do mszy świę­ceń ka­płań­skich i bi­sku­pich.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Koncelebracja

w li­tur­gii chrze­ści­jań­skiej: od­pra­wia­nie mszy przez wię­cej niż jed­ne­go ka­pła­na


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) wspól­ne spra­wo­wa­nie eu­cha­ry­stii przez wię­cej niż jed­ne­go pre­zbi­te­ra;

 (1.2) msza spra­wo­wa­na w kon­ce­le­brze


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koncelebrans

w ko­ście­le chrze­ści­jań­skim: jeden z ka­pła­nów wspól­nie od­pra­wia­ją­cych mszę


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pre­zbi­ter nie bę­dą­cy głów­nym ce­le­bran­sem pod­czas spra­wo­wa­nia eu­cha­ry­stii


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koncelebrant

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) kośc. pre­zbi­ter nie bę­dą­cy głów­nym ce­le­bran­sem pod­czas spra­wo­wa­nia eu­cha­ry­stii


Źródła:

Wiktionary

Koncelebrowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) rel. wspól­ne od­pra­wia­nie na­bo­żeń­stwa przez wię­cej niż jed­ne­go du­chow­ne­go


Źródła:

Wiktionary

Koncelebrować

w ko­ście­le chrze­ści­jań­skim: wspól­nie od­pra­wiać mszę


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. brak)

 (1.1) spra­wo­wać eu­cha­ry­stię nie będąc głów­nym ce­le­bran­sem (o pre­zbi­te­rze)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koncentracja

1. gro­ma­dze­nie ludzi, obiek­tów itp. w jed­nym miej­scu;
2. sku­pie­nie dzia­łań dla osią­gnię­cia ja­kie­goś celu;
3. in­ten­syw­ne sku­pie­nie uwagi na czymś;
4. za­war­tość da­ne­go skład­ni­ka w jed­nost­ce ob­ję­to­ści lub masy sub­stan­cji; stę­że­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) psych. eduk. sku­pie­nie uwagi

 (1.2) sku­pie­nie, ześ­rod­ko­wa­nie, zgro­ma­dze­nie cze­goś w danym miej­scu

 (1.3) chem. za­war­tość sub­stan­cji w mie­sza­ni­nie od­nie­sio­na do jed­nost­ki ob­ję­to­ści lub masy


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koncentracyjny

1. do­ty­czą­cy kon­cen­tra­cji - gro­ma­dze­nia cze­goś w jed­nym miej­scu;
2. obóz kon­cen­tra­cyj­ny - miej­sce wię­zie­nia, nie­wol­ni­czej pracy i za­gła­dy ca­łych grup lud­no­ści; obóz śmier­ci


Źródła:

SJP.pl

Koncentrak

po­tocz­nie: obóz kon­cen­tra­cyj­ny


Źródła:

SJP.pl

Koncentrat

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ar­ty­kuł za­wie­ra­ją­cy wię­cej skład­ni­ków war­to­ścio­wych niż wyj­ścio­wy

 (1.2) pro­dukt wzbo­ga­ce­nia ni­sko­pro­cen­to­wych ko­pa­lin uży­tecz­nych


Zo­bacz też: kon­cen­trat (me­ta­lur­gia).

Kon­cen­trat – sub­stan­cja, z któ­rej usu­nię­to więk­szość roz­pu­szczal­ni­ka.

Zaz­wy­czaj jest to usu­nię­cie wody z rozt­wo­ru lub za­wie­si­ny (na przy­kład wody z soku owo­co­we­go). Jedną z ko­rzy­ści pro­duk­cji kon­cen­tra­tów jest zmniej­sze­nie masy i ob­ję­to­ści do tran­spor­tu.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Koncentrator

ele­ment sieci kom­pu­te­ro­wej umoż­li­wia­ją­cy po­dłą­cze­nie do niej wielu urzą­dzeń; hub


Źródła:

SJP.pl

Koncentratywny

rzad­ko: po­le­ga­ją­cy na in­ten­syw­nym sku­pie­niu uwagi na czymś


Źródła:

SJP.pl

Koncentrowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kon­cen­tro­wać.


Źródła:

Wiktionary

Koncentrować

kon­cen­tro­wać się:
1. gro­ma­dzić się w ja­kimś miej­scu;
2. kie­ro­wać całe dzia­ła­nie itp. na wy­bra­ny obiekt lub cel;
3. być skie­ro­wa­nym na wy­bra­ny obiekt lub cel


cza­sow­nik

 (1.1) sku­piać, zbie­rać coś w jedno miej­sce, w jeden punkt

cza­sow­nik zwrot­ny kon­cen­tro­wać się

 (2.1) sku­piać swoją uwagę, zwięk­szać swoją kon­cen­tra­cję, sku­pie­nie

 (2.2) zbie­rać się w jedno miej­sce


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koncentryczny

skie­ro­wa­ny ku środ­ko­wi


przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy wspól­ny śro­dek


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koncentryk

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) środ. in­form. kabel kon­cen­trycz­ny


Źródła:

Wiktionary

Koncepcik

zdrob­nie­nie od: kon­cept


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od kon­cept


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koncepcja

1. po­mysł, plan, idea, pro­jekt;
2. prze­sta­rza­le: po­czę­cie, zaj­ście w ciążę


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ogól­ny plan dzia­ła­nia, roz­wią­za­nia ja­kie­goś pro­ble­mu

 (1.2) daw. med. zaj­ście w ciążę


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koncepcjonistka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) rel. za­kon­ni­ca ze zgro­ma­dze­nia za­ło­żo­ne­go przez św. Be­a­try­cze z Silvy


Źródła:

Wiktionary

Koncepcyjka

zdrob­nie­nie od: kon­cep­cja


Źródła:

SJP.pl

Koncepcyjny

do­ty­czą­cy kon­cep­cji, po­my­słu; po­my­sło­wy, twór­czy


Źródła:

SJP.pl

Koncept

1. traf­ny, spryt­ny po­mysł, pro­jekt;
2. prze­sta­rza­łe: dow­cip, żart


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) książk. traf­ny, szyb­ko na­su­wa­ją­cy się po­mysł; szczę­śli­wa myśl

 (1.2) po­my­sło­wość, zmyśl­ność, spryt, in­te­li­gen­cja

 (1.3) przest. dow­cip, żart

 (1.4) daw. pod­sta­wo­wy zarys, szkic, plan

 (1.5) w ar­chi­wi­sty­ce: pro­jekt pisma spo­rzą­dzo­ny przez re­fe­ren­ta przed apro­ba­tą szefa


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konceptowy

przy­miot­nik od: kon­cept


Źródła:

SJP.pl

Konceptualista

zwo­len­nik kon­cep­tu­a­liz­mu w fi­lo­zo­fii lub sztu­ce


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) zwo­len­nik kon­cep­tu­a­liz­mu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konceptualistka

→ kon­cep­tu­a­li­sta


Patrz:konceptualista

Źródła:

SJP.pl

Konceptualistyczny

→ kon­cep­tu­a­lizm


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) filoz. szt. zwią­za­ny z kon­cep­tu­a­liz­mem, do­ty­czą­cy kon­cep­tu­a­liz­mu


Patrz:konceptualizm

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konceptualizacja

1. ten­den­cja w sztu­ce współ­czes­nej po­le­ga­ją­ca na ogra­ni­cza­niu twór­czo­ści je­dy­nie do ja­kie­goś po­my­słu;
2. pro­ces two­rze­nia pojęć na pod­sta­wie ogól­nej wie­dzy o świe­cie po­przez usta­le­nie pro­ble­ma­ty­ki oraz de­fi­ni­cję da­ne­go słowa


Kon­cep­tu­a­li­za­cja – pro­ces two­rze­nia pojęć na pod­sta­wie ogól­nej wie­dzy o świe­cie po­przez usta­le­nie pro­ble­ma­ty­ki oraz de­fi­ni­cję da­ne­go słowa. W ję­zy­ku an­giel­skim i fran­cu­skim, odróż­nia się "no­tion" – po­ję­cie przed-te­o­re­tycz­ne, i "con­cept" – po­ję­cie, które zo­sta­ło ste­o­re­ty­zo­wa­ne; kon­cep­tu­a­li­za­cja to pro­ces ma­ją­cy miej­sce mię­dzy tymi dwie­ma fa­za­mi.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Konceptualizacyjny

→ kon­cep­tu­a­li­za­cja


Patrz:konceptualizacja

Źródła:

SJP.pl

Konceptualizm

1. w sztu­ce: kie­ru­nek kon­cen­tru­ją­cy się na samym po­my­śle i pro­ce­sie twór­czym, idei dzie­ła; sztu­ka kon­cep­tu­al­na;
2. w fi­lo­zo­fii: te­o­ria, we­dług któ­rej nie ist­nie­ją przed­mio­ty ogól­ne, a po­ję­cia ogól­ne są wyt­wo­rem umy­słu; ro­dzaj no­mi­na­liz­mu


Kon­cep­tu­a­lizm – w śred­nio­wie­czu sta­no­wi­sko w spo­rze o uni­wer­sa­lia, prze­ciw­staw­ne re­a­liz­mo­wi po­ję­cio­we­mu, jedna z umiar­ko­wa­nych po­sta­ci no­mi­na­liz­mu.

Kon­cep­tu­a­li­ści utrzy­my­wa­li, iż po­wszech­ni­ki nie po­sia­da­ją re­al­ne­go bytu, lecz są je­dy­nie two­ra­mi ludz­kiej wy­o­braź­ni. Przed­mio­tem pojęć ogól­nych są zatem pewne stany psy­chicz­ne.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Konceptualizować

uj­mo­wać in­tu­i­cje poz­naw­cze w po­ję­cia


Źródła:

SJP.pl

Konceptualny

1. książ­ko­wo: do­ty­czą­cy pojęć, kon­cep­cji;
2. od­no­szą­cy się do kon­cep­tu­a­liz­mu jako te­o­rii fi­lo­zo­ficz­nej lub kie­run­ku w sztu­ce


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy pojęć

 (1.2) filoz. szt. zwią­za­ny z kon­cep­tu­a­liz­mem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konceptysta

przed­sta­wi­ciel nurtu li­te­rac­kie­go w ba­ro­ko­wej li­te­ra­tu­rze hisz­pań­skiej i wło­skiej cha­rak­te­ry­zu­ją­ce­go się sto­so­wa­niem niez­wy­kłych sko­ja­rzeń i za­ska­ku­ją­cych puent


Źródła:

SJP.pl

Konceptystka

przed­sta­wi­ciel­ka nurtu li­te­rac­kie­go w ba­ro­ko­wej li­te­ra­tu­rze hisz­pań­skiej i wło­skiej cha­rak­te­ry­zu­ją­ce­go się sto­so­wa­niem niez­wy­kłych sko­ja­rzeń i za­ska­ku­ją­cych puent


Źródła:

SJP.pl

Konceptystyczny

→ kon­cep­tyzm


Patrz:konceptyzm

Źródła:

SJP.pl

Konceptyzm

Kon­cep­tyzm (wł. "con­cet­to" – świet­ny, wy­szu­ka­ny po­mysł) – głów­ny prąd w po­ez­ji ba­ro­ku, ce­chu­ją­cy się dą­że­niem do nie­u­stan­ne­go za­dzi­wia­nia, za­ska­ki­wa­nia i za­szo­ko­wa­nia czy­tel­ni­ka. Kon­cept to wy­szu­ka­ny, ory­gi­nal­ny i nie­spo­dzie­wa­ny po­mysł, na któ­rym opar­ty jest utwór po­e­tyc­ki, za­rów­no pod wzglę­dem bu­do­wy jak i tre­ści.


Źródła:

Wikipedia

Koncercik

zdrob­nie­nie od: kon­cert


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od kon­cert


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koncern

grupa przed­się­biorstw z danej bran­ży po­wią­za­na wspól­nym za­rzą­dem i na­dzo­rem wła­ści­ciel­skim, ale skła­da­ją­ca się z praw­nie odręb­nych firm


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ekon. zjed­no­cze­nie przed­się­biorstw o odręb­nej oso­bo­wo­ści praw­nej;


Kon­cern – forma or­ga­ni­za­cji, sku­pia­ją­ca przed­się­bior­stwa o odręb­nej oso­bo­wo­ści praw­nej na­le­żą­ce do jed­ne­go wła­ści­cie­la.

Kon­cern pow­sta­je na sku­tek kon­cen­tra­cji ka­pi­ta­łu, do­ko­ny­wa­nej zaz­wy­czaj w dro­dze za­ku­pu akcji lub udzia­łów in­nych przed­się­biorstw. Przed­się­bior­stwa wcho­dzą­ce w skład kon­cer­nu mają odręb­ną oso­bo­wość praw­ną i odręb­ne or­ga­ny kor­po­ra­cyj­ne – w tym prze­de wszyst­kim odręb­ny za­rząd.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koncerniaczek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od kon­cer­niak


Źródła:

Wiktionary

Koncerniak

po­tocz­nie: piwo wy­pro­du­ko­wa­ne przez kon­cern bro­war­ni­czy (w prze­ci­wień­stwie do piwa rze­mieśl­ni­cze­go)


rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) posp. piwo bę­dą­ce pro­duk­tem kon­cer­nu bro­war­ni­cze­go (na­zy­wa­ne tak w prze­ci­wień­stwie do piw wyt­wa­rza­nych przez małe bro­wa­ry)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koncernowy

przy­miot­nik od: kon­cern


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kon­cer­nen albo kon­cer­na­mi, do­ty­czą­cy kon­cer­nu; wyt­wo­rzo­ny przez kon­cern


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koncert

1. pu­blicz­ne wy­ko­na­nie jed­ne­go lub kilku ut­wo­rów mu­zycz­nych;
2. in­stru­men­tal­ny utwór mu­zycz­ny przez­na­czo­ny dla so­li­sty z to­wa­rzy­sze­niem or­kie­stry;
3. w prze­no­śni: mi­strzow­skie wy­ko­na­nie cze­goś, zwła­szcza pu­blicz­ne


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) wy­stęp mu­zycz­ny in­stru­men­tal­ny, wo­kal­ny, bądź wo­kal­no-in­stru­men­tal­ny;

 (1.2) muz. forma mu­zycz­na po­krew­na so­na­cie;

 (1.3) przen. ha­ła­śli­we za­cho­wa­nie ludzi lub zwie­rząt


Kon­cert (łac. "con­cer­to" – "spie­ram się, wal­czę, współ­za­wod­ni­czę") – wy­stęp ar­ty­sty mu­zy­ka (bądź grupy mu­zy­ków) na żywo przed pu­blicz­no­ścią. Jeśli muzyk wy­stę­pu­je solo, okre­śla się to mia­nem re­ci­ta­lu, w przy­pad­ku wy­stę­pu grupy mu­zy­ków może wy­stę­po­wać or­kie­stra, chór bądź grupa mu­zycz­na. Mogą to być także wy­stę­py mie­sza­ne, np. so­li­sta z to­wa­rzy­sze­niem chóru czy or­kie­stry.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koncertant

muzyk bio­rą­cy udział w kon­cer­cie


Źródła:

SJP.pl

Koncertantka

→ kon­cer­tant


Patrz:koncertant

Źródła:

SJP.pl

Koncertina

ro­dzaj za­sie­ków uży­wa­nych ma­so­wo w cza­sie I i II wojny świa­to­wej


Nie mylić z: Kon­cer­ty­na.

Kon­cer­ti­na, (drut ży­let­ko­wy, ostrzo­wy, brzyt­wia­sty, ang. razor wire) – udo­sko­na­lo­na wer­sja drutu kol­cza­ste­go. Spe­cja­li­stycz­ny drut ostrzo­wy, do two­rze­nia za­sie­ków prze­strzen­nych. Za­sie­ki z drutu Con­cer­ti­na mają uni­wer­sal­ny cha­rak­ter, ale czę­sto mon­to­wa­ne są też tam, gdzie ist­nie­je po­trze­ba stwo­rze­nia agre­syw­ne­go ogro­dze­nia.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koncertmistrz

w or­kie­strze sym­fo­nicz­nej: naj­waż­niej­szy muzyk w ob­sa­dzie okre­ślo­nej grupy in­stru­men­tów


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) muz. głów­ny in­stru­men­ta­li­sta danej grupy in­stru­men­tów w or­kie­strze sym­fo­nicz­nej, naj­czę­ściej pier­wszy skrzy­pek


Kon­cert­mistrz – w or­kie­strze sym­fo­nicz­nej zaz­wy­czaj pier­wszy in­stru­men­ta­li­sta w danej sek­cji in­stru­men­tów smycz­ko­wych (a więc w sek­cjach: pier­wszych skrzy­piec, dru­gich skrzy­piec, al­tó­wek, wio­lon­cze­li, kon­tra­ba­sów), cza­sa­mi także w sek­cjach in­stru­men­tów dę­tych drew­nia­nych i bla­sza­nych (osob­no). Naj­czę­ściej pod po­ję­ciem kon­cert­mi­strza ro­zu­mie się pier­wsze­go skrzyp­ka pier­wszych skrzy­piec.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koncertmistrzyni

→ kon­cert­mistrz


Patrz:koncertmistrz

Źródła:

SJP.pl

Koncertować

1. wy­ko­ny­wać pu­blicz­nie ut­wo­ry mu­zycz­ne, dawać kon­cert;
2. prze­no­śnie o zwie­rzę­tach: wy­da­wać od­gło­sy, dźwię­ki po­dob­ne do ut­wo­ru mu­zycz­ne­go;
3. sym­fo­nia kon­cer­tu­ją­ca - sym­fo­nia z jed­nym lub pa­ro­ma in­stru­men­ta­mi so­lo­wy­mi, które współ­dzia­ła­ją z or­kie­strą


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) wy­stę­po­wać z re­per­tu­a­rem mu­zy­ki po­waż­nej


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koncertowicz

1. osoba czę­sto by­wa­ją­ca na kon­cer­tach;
2. po­tocz­nie: muzyk gra­ją­cy na kon­cer­cie


Źródła:

SJP.pl

Koncertowiczka

ko­bie­ta by­wa­ją­ca na kon­cer­tach i im­pre­zach mu­zycz­nych


Źródła:

SJP.pl

Koncertowy

1. przy­miot­nik od: kon­cert;
2. świet­ny, do­sko­na­ły


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kon­cer­tem, do­ty­czą­cy kon­cer­tu, przez­na­czo­ny na kon­cert


Kon­cer­to­wy – dwu­pły­to­wy album kon­cer­to­wy ze­spo­łu Hey z okaz­ji 10 lecia ist­nie­nia grupy.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koncertyna

od­mia­na har­mo­nii ręcz­nej z kla­wia­tu­rą gu­zi­ko­wą; con­cer­ti­na


Nie mylić z: Kon­cer­ti­na.

Kon­cer­ty­na – in­stru­ment mu­zycz­ny z grupy idio­fo­nów dę­tych kla­wi­szo­wych, ro­dzaj har­mo­nii ręcz­nej z kla­wia­tu­rą gu­zi­ko­wą dla obu rąk.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koncertówka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. płyta z za­pi­sem kon­cer­tu


Źródła:

Wiktionary

Koncerz

broń biała po­cho­dzą­ca od mie­cza słu­żą­ca do prze­bi­ja­nia pan­ce­rza, uży­wa­na m.in. przez pol­ską hu­sa­rię


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) hist. wojsk. długa broń biała wy­wo­dzą­ca się od mie­cza i przez­na­czo­na do kłu­cia;


Kon­cerz – jed­no­ręcz­na kolna broń biała wy­wo­dzą­ca się od mie­cza, uży­wa­na w XV-XVIII wieku przez ka­wa­le­rię. Cha­rak­te­ry­stycz­ną cechą kon­ce­rza jest bar­dzo długa i wąska głow­nia.

Nazwę niek­tó­rzy ję­zy­koz­naw­cy wy­wo­dzą od ła­ciń­skie­go "con­tus" oz­na­cza­ją­ce­go drąg bądź smu­kły po­cisk, jed­nak­że wobec oczy­wi­ste­go po­cho­dze­nia wschod­nie­go, ety­mo­lo­gicz­nie mia­ła­by ona bliż­szy zwią­zek z ta­tar­skim kan­dża­rem.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koncesja

1. zez­wo­le­nie na pro­wa­dze­nie dzia­łal­no­ści hand­lo­wej lub usłu­go­wej, a także na ek­splo­a­ta­cję ja­kichś te­re­nów, wy­da­wa­ne przez organ ad­mi­ni­stra­cyj­ny;
2. ustęp­stwo do­ko­na­ne na czy­jąś ko­rzyść


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) urz. poz­wo­le­nie władz ad­mi­ni­stra­cyj­nych na pro­wa­dze­nie danej dzia­łal­no­ści go­spo­dar­czej

 (1.2) ustęp­stwo na czy­jąś ko­rzyść


Kon­ce­sja ( con­ces­sio „poz­wo­le­nie, zgoda”) – akt ad­mi­ni­stra­cyj­ny wy­da­wa­ny przez organ kon­ce­syj­ny. Akt ten upo­waż­nia kon­ce­sjo­na­riu­sza do pro­wa­dze­nia ści­śle okre­ślo­nej dzia­łal­no­ści go­spo­dar­czej. Kon­ce­sjo­no­wa­nie wpro­wa­dza się w przy­pad­ku dzia­łal­no­ści, które mają szcze­gól­ne zna­cze­nie ze wzglę­du na bez­pie­czeń­stwo pań­stwa lub oby­wa­te­li albo inny ważny in­te­res pu­blicz­ny.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koncesjobiorca

przed­się­bior­stwo lub osoba, która otrzy­ma­ła kon­ce­sję


Źródła:

SJP.pl

Koncesjodawca

organ ad­mi­ni­stra­cji udzie­la­ją­cy kon­ce­sji


Źródła:

SJP.pl

Koncesjonariusz

osoba po­sia­da­ją­ca kon­ce­sję na pro­wa­dze­nie dzia­łal­no­ści go­spo­dar­czej


Źródła:

SJP.pl

Koncesjoner

osoba ma­ją­ca zez­wo­le­nie na pro­wa­dze­nie dzia­łal­no­ści hand­lo­wej lub usłu­go­wej


Źródła:

SJP.pl

Koncesjonowany

1. ob­ję­ty kon­ce­sją, zez­wo­le­niem na jakiś ro­dzaj dzia­łal­no­ści go­spo­dar­czej;
2. po­sia­da­ją­cy takie zez­wo­le­nie


Źródła:

SJP.pl

Koncesjonować

1. wy­ma­gać kon­ce­sji do pro­wa­dze­nia danej dzia­łal­no­ści;
2. udzie­lać komuś kon­ce­sji


Źródła:

SJP.pl

Koncesyjka

zdrob­nie­nie od: kon­ce­sja


Źródła:

SJP.pl

Koncesyjny

przy­miot­nik od: kon­ce­sja


przy­miot­nik

 (1.1) urz. zez­wa­la­ją­cy na pro­wa­dze­nie dzia­łal­no­ści go­spo­dar­czej, okre­śla­ją­cy jej wa­run­ki


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koncewicz

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koncha

1. musz­la
2. na­czy­nie w kształ­cie musz­li
3. pó­ło­krą­głe skle­pie­nie w kształ­cie musz­li
4. dolne ob­szy­cie na­wi­su ru­fo­we­go stat­ku


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) sko­ru­pa mię­cza­ka, musz­la

 (1.2) na­czy­nie o kształ­cie musz­li

 (1.3) ar­chit. pół­ko­li­ste skle­pie­nie nad wnęką w kształ­cie po­ło­wy ko­pu­ły, przy­po­mi­na­ją­ce kształ­tem musz­lę

 (1.4) świe­ca do kon­cho­wa­nia uszu

 (1.5) anat. mał­żo­wi­na uszna


Kon­cha ( con­cha, kon­che – musz­la) – pół­ko­li­ste skle­pie­nie nad wnęką w kształ­cie po­ło­wy ko­pu­ły, przy­po­mi­na­ją­ce kształ­tem musz­lę; pół­ko­pu­ła. Skle­pie­nie takie zwane jest też skle­pie­niem kon­cho­wym.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konchecja

nie­wiel­ki sta­wo­nóg z pod­gro­ma­dy mał­żo­racz­ków


Źródła:

SJP.pl

Konchina

sub­stan­cja or­ga­nicz­na two­rzą­ca zew­nętrz­ną war­stwę ochron­ną musz­li mię­cza­ków; kon­chio­li­na


Źródła:

SJP.pl

Konchiolina

sub­stan­cja or­ga­nicz­na two­rzą­ca zew­nętrz­ną war­stwę ochron­ną musz­li mię­cza­ków; kon­chi­na


Kon­chio­li­na, kon­chi­na (łac. "con­chy­o­li­num", od "con­cha" – „mię­czak” lub „musz­la”) – or­ga­nicz­ny bio­po­li­mer wcho­dzą­cy w skład zew­nętrz­nej war­stwy ochron­nej musz­li mię­cza­ków. Jest rów­nież, razem z ara­go­ni­tem (wę­glan wap­nia), skład­ni­kiem masy per­ło­wej. Nie­roz­pu­szczal­na w wo­dzie, al­ko­ho­lu i ete­rze.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Konchiolinowy

przy­miot­nik od: kon­chio­li­na


Źródła:

SJP.pl

Konchiolog

zo­o­log ba­da­ją­cy musz­le mię­cza­ków; kon­chy­lio­log


Źródła:

SJP.pl

Konchiologia

nauka zaj­mu­ją­ca się ba­da­niem musz­li mię­cza­ków; kon­chy­lio­lo­gia; kon­cho­lo­gia


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zool. nauka o musz­lach;


Kon­chio­lo­gia (z gr. "kon­che" – musz­la) – nauka zaj­mu­ją­ca się ba­da­niem musz­li mię­cza­ków – zwa­nych też kon­cha­mi lub sko­ru­pa­mi.

Sto­sun­ko­wo mało po­pu­lar­na dzie­dzi­na nauki sku­pia­ją­ca prze­waż­nie in­dy­wi­du­al­ne osoby, za­in­te­re­so­wa­ne te­ma­ty­ką i two­rzą­ce ko­lek­cje kon­cho­lo­gicz­ne. Ko­lek­cje takie po­sia­da­ją rów­nież niek­tó­re pla­ców­ki na­u­ko­we zaj­mu­ją­ce się ba­da­niem fauny, zwła­szcza mórz i oce­a­nów – to mor­skie zwie­rzę­ta wyt­wo­rzy­ły naj­więk­szą róż­no­rod­ność konch.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konchiologiczny

→ kon­chio­lo­gia; kon­chy­lio­lo­gicz­ny


Źródła:

SJP.pl

Konchoida

krzy­wa pła­ska otrzy­my­wa­na z danej krzy­wej przez zmniej­sza­nie lub zwięk­sza­nie pro­mie­nia wo­dzą­ce­go każ­de­go jej punk­tu o jed­na­ko­wy od­ci­nek


Kon­cho­i­da – typ krzy­wej pła­skiej o spe­cjal­nej kon­struk­cji.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Konchoidograf

przy­rząd do wy­kre­śla­nia kon­cho­id


Źródła:

SJP.pl

Koncholog

spe­cja­li­sta w za­kre­sie kon­cho­lo­gii


Źródła:

SJP.pl

Konchologia

nauka zaj­mu­ją­ca się ba­da­niem musz­li mię­cza­ków; kon­chy­lio­lo­gia; kon­chio­lo­gia


Źródła:

SJP.pl

Konchologiczny

do­ty­czą­cy kon­cho­lo­gii


Źródła:

SJP.pl

Konchowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kon­cho­wać.


Źródła:

Wiktionary

Konchowy

przy­po­mi­na­ją­cy kon­chę (musz­lę)


Źródła:

SJP.pl

Konchyliolog

zo­o­log ba­da­ją­cy musz­le mię­cza­ków; kon­chio­log


Źródła:

SJP.pl

Konchyliologia

nauka zaj­mu­ją­ca się ba­da­niem musz­li mię­cza­ków; kon­chio­lo­gia; kon­cho­lo­gia


Źródła:

SJP.pl

Konchyliologiczny

→ kon­chy­lio­lo­gia; kon­chio­lo­gicz­ny


Źródła:

SJP.pl

Koncyliabulum

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) daw. nie­le­gal­ne zgro­ma­dze­nie, zwła­szcza kon­spi­ra­to­rów czy spi­skow­ców, prze­ciw­ko usta­no­wio­nej wła­dzy pań­stwo­wej lub ko­ściel­nej


Źródła:

Wiktionary

Koncyliacja

spo­sób po­ko­jo­we­go za­łat­wia­nia spo­rów mię­dzy­na­ro­do­wych przy udzia­le ko­mi­sji po­jed­naw­czej; po­jed­naw­stwo


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) książk. dzia­ła­nie zmie­rza­ją­ce do po­jed­na­nia dwóch stron

 (1.2) praw. me­to­da roz­wią­zy­wa­nia spo­rów mię­dzy­na­ro­do­wych przy po­mo­cy ko­mi­sji po­jed­naw­czej


Kon­cy­lia­cja (ang. i fr. "con­ci­lia­tion" z łac. "con­ci­lia­tio" 'po­ro­zu­mie­nie, po­jed­na­nie' od "con­ci­lia­re" 'jed­no­czyć; po­jed­nać') – jedna z metod al­ter­na­tyw­ne­go (po­za­są­do­we­go) roz­wią­zy­wa­nia spo­rów, w tym mię­dzy­na­ro­do­wych. Po­le­ga ona tak jak me­dia­cja na udzia­le osoby trze­ciej, z tym że ta, ina­czej niż w przy­pad­ku me­dia­cji, nie tylko me­diu­je, ale wy­stę­pu­je z kon­kret­ny­mi pro­po­zy­cja­mi roz­wią­za­nia ist­nie­ją­ce­go sporu (pro­po­zy­cją ugody).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koncyliacyjność

→ kon­cy­lia­cyj­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) publ. skłon­ność do po­ko­jo­we­go roz­wią­zy­wa­nia spo­rów


Patrz:koncyliacyjny

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koncyliacyjny

1. → kon­cy­lia­cja; po­jed­naw­czy, ugo­do­wy, po­lu­bow­ny;
2. skłon­ny do ugo­do­we­go roz­wią­zy­wa­nia kon­flik­tów;
3. świad­czą­cy o skłon­no­ści do ugo­do­we­go roz­wią­zy­wa­nia kon­flik­tów, np. zdol­no­ści kon­cy­lia­cyj­ne


przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) książk. od­no­szą­cy się do kon­cy­lia­cji, skłon­ny do kon­cy­lia­cji


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koncyliarny

przy­miot­nik od: kon­cy­lium


Źródła:

SJP.pl

Koncyliarysta

zwo­len­nik kon­cy­lia­ryz­mu (te­o­rii gło­szą­cej wyż­szość so­bo­ru nad pa­pie­żem)


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) zwo­len­nik kon­cy­lia­ryz­mu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koncyliarystyczny

→ kon­cy­lia­ryzm


Patrz:koncyliaryzm

Źródła:

SJP.pl

Koncyliaryzm

dok­try­na chrze­ści­jań­ska uz­na­ją­ca wyż­szość zgro­ma­dze­nia bi­sku­pów (so­bo­ru) nad pa­pie­żem


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) rel. dok­try­na w Ko­ście­le ka­to­lic­kim, za­kła­da­ją­ca wyż­szość so­bo­ru nad pa­pie­żem;


Kon­cy­lia­ryzm (z łac. "con­si­lium" „rada”, „na­ra­da”, „sobór”) – w XIV i XV wieku dok­try­na w ka­to­li­cyz­mie, twier­dzą­ca, że so­bo­ry po­wszech­ne są naj­wyż­szą wła­dzą Ko­ścio­ła, ma­ją­cą nawet wła­dzę sę­dziow­ską nad pa­pie­żem.

Kon­cy­lia­ryzm był gło­szo­ny przez część te­o­lo­gów, praw­ni­ków i przed­sta­wi­cie­li wyż­sze­go du­cho­wień­stwa, opo­wia­da­ją­cych się za ogra­ni­cze­niem wła­dzy pa­pie­ża na so­bo­rach w Pizie (1409), w Kon­stan­cji (1414–1418) i w Ba­zy­lei (1431–1449).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koncyliator

osoba, która dzia­ła w celu ugo­do­we­go roz­wią­za­nia kon­flik­tu


Źródła:

SJP.pl

Koncylium

1. daw­niej, w Ko­ście­le ka­to­lic­kim: sobór, zgro­ma­dze­nie wszyst­kich bi­sku­pów;
2. w sta­ro­żyt­nym Rzy­mie: zgro­ma­dze­nie lu­do­we


Źródła:

SJP.pl

Koncypient

prze­sta­rza­łe:
1. po­cząt­ku­ją­cy urzęd­nik, kan­ce­li­sta;
2. re­fe­rent biu­ro­wy, ad­wo­kac­ki, no­ta­rial­ny itp.


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) przest. po­cząt­ku­ją­cy urzęd­nik

 (1.2) przest. pra­cow­nik biu­ro­wy od­po­wie­dzial­ny za sa­mo­dziel­ne re­da­go­wa­nie do­ku­men­tów

 (1.3) przest. prak­ty­kant w kan­ce­la­rii praw­ni­czej


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koncypjent

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pi­sow­nia sprzed re­for­my 1936 ter­mi­nu: kon­cy­pient (po­cząt­ku­ją­cy urzęd­nik)

 (1.2) pi­sow­nia sprzed re­for­my 1936 ter­mi­nu: kon­cy­pient (pra­cow­nik biu­ro­wy od­po­wie­dzial­ny za sa­mo­dziel­ne re­da­go­wa­nie do­ku­men­tów)

 (1.3) pi­sow­nia sprzed re­for­my 1936 ter­mi­nu: kon­cy­pient (prak­ty­kant w kan­ce­la­rii praw­ni­czej)


Źródła:

Wiktionary

Koncypować

ob­my­ślać, ukła­dać, za­sta­na­wiać się nad czymś


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) książk. wy­my­ślać, ob­my­ślać coś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konczałowski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koncze-Daria

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. hy­drol. rzeka w za­chod­nich Chi­nach, w re­gio­nie Sin­ciang, na skra­ju Kot­li­ny Kasz­gar­skiej;


Kon­cze-daria (chiń. 孔雀河; pi­ny­in "Kǒngquè Hé"; ujg. "Konqi därya") – rzeka w za­chod­nich Chi­nach, w re­gio­nie Sin­ciang, na skra­ju Kot­li­ny Kasz­gar­skiej. Wy­pły­wa z je­zio­ra Bo­sten Hu, ucho­dzi okre­so­wo do je­zio­ra Lob-nor lub do rzeki Tarym. Jej dłu­gość wy­no­si ok. 550 km, po­wierzch­nia jej do­rze­cza to 184,4 tys. km². Two­rzy sy­stem odnóg po­łą­czo­nych ka­na­ła­mi.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Konda

rzeka w Azji


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. hy­dron. rzeka w az­ja­tyc­kiej czę­ści Rosji, lewy do­pływ Ir­ty­sza;


Konda – rzeka w az­ja­tyc­kiej czę­ści Rosji, lewy do­pływ Ir­ty­szu.

Ma źró­dła w Uwa­łach Wa­siu­gań­skich. Dłu­gość rzeki wy­no­si 1097 km. W do­rze­czu wy­do­by­cie ropy naf­to­wej.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kondakion

hymn li­tur­gicz­ny Ko­ścio­ła bi­zan­tyj­skie­go; kon­ta­kion


Kon­da­kion, kon­ta­kion ( κόντάκιον – zwój, κοντός – drą­żek, na który na­wi­ja­no per­ga­min) – ro­dzaj hymnu li­tur­gicz­ne­go, ty­po­we­go dla Cerk­wi pra­wo­sław­nej, oraz ka­to­lic­kiej obrząd­ku bi­zan­tyj­skie­go. Niek­tó­rzy ba­da­cze sądzą, że kon­da­kia (l.mn.) sta­no­wią ślad tra­dy­cji sy­ryj­skiej (ara­mej­skiej) w Cerk­wi. Ich ro­do­wód jest w każ­dym razie bar­dzo dawny – były znane już w pier­wszych wie­kach chrze­ści­jań­stwa.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kondej

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kondel

daw­niej: kun­del


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) przest. kun­del


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kondemnacja

1. uz­na­nie stat­ku za nie­zdol­ny do dal­szej że­glu­gi;
2. daw­niej: wy­da­wa­ny za­ocz­nie wyrok ska­zu­ją­cy; kon­dem­na­ta


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) praw. mors. uz­na­nie stat­ku za nie­zdol­ny do że­glu­gi i nie­wart na­pra­wy

 (1.2) hist. praw. zob. kon­dem­na­ta.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kondemnata

daw­niej: wy­da­wa­ny za­ocz­nie wyrok ska­zu­ją­cy; kon­dem­na­cja


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) hist. praw. w daw­nym pra­wie pol­skim: wyrok ska­zu­ją­cy wy­da­wa­ny za­ocz­nie, po­zba­wia­ją­cy tym­cza­so­wo moż­li­wo­ści spra­wo­wa­nia urzę­du; Glo­ger.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kondemnować

1. uznać, uz­na­wać sta­tek za nie­zdat­ny do że­glu­gi lub nie­na­da­ją­cy się do re­mon­tu;
2. daw­niej: ska­zać, ska­zy­wać wy­ro­kiem za­ocz­nym


Źródła:

SJP.pl

Kondensacja

1. pro­ces za­gę­szcze­nia się ja­kiejś sub­stan­cji
2. zwię­złe uję­cie cze­goś, za­gę­szcze­nie cze­goś ab­strak­cyj­ne­go
3. w fi­zy­ce: przej­ście sub­stan­cji ze stanu ga­zo­we­go w stan cie­kły
4. w che­mii: re­ak­cja łą­cze­nia się dwóch czą­ste­czek w więk­szą


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) fiz. przej­ście ze stanu ga­zo­we­go w ciecz lub w ciało stałe

 (1.2) me­te­o­rol. pow­sta­wa­nie chmur

 (1.3) chem. re­ak­cja che­micz­na, w któ­rej sub­stra­ty łączą się ze sobą, two­rząc więk­szą od nich czą­stecz­kę pro­duk­tu głów­ne­go, i jedną lub wię­cej ma­łych czą­ste­czek pro­duk­tu ubocz­ne­go


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kondensacyjny

do­ty­czą­cy kon­den­sa­cji


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kon­den­sa­cją, do­ty­czą­cy kon­den­sa­cji


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kondensat

1. ciecz bę­dą­ca pro­duk­tem skra­pla­nia się gazu; skro­pli­na, skro­pli­ny;
2. sub­stan­cja pow­sta­ła w wy­ni­ku kon­den­sa­cji - za­gę­szcza­nia;
3. coś, w czym zo­sta­ła za­war­ta duża ilość naj­bar­dziej istot­nej tre­ści, np. kon­den­sat wie­dzy


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) pro­dukt kon­den­sa­cji


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kondensator

1. przy­rząd zbu­do­wa­ny z dwu lub więk­szej licz­by prze­wod­ni­ków, słu­żą­cy do gro­ma­dze­nia ła­dun­ków elek­trycz­nych
2. urzą­dze­nie do skra­pla­nia pary; skra­placz


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) elektr. elek­tron. po­dze­spół zbu­do­wa­ny z dwóch prze­wod­ni­ków roz­dzie­lo­nych die­lek­try­kiem, ma­ją­cy za za­da­nie gro­ma­dzić ła­dun­ki elek­trycz­ne;

 (1.2) skra­placz;


Kon­den­sa­tor – ele­ment elek­tro­nicz­ny bier­ny zbu­do­wa­ny z dwóch prze­wod­ni­ków – ina­czej okła­dek lub elek­trod – roz­dzie­lo­nych die­lek­try­kiem; prze­cho­wu­je on ener­gię w po­sta­ci pola elek­trycz­ne­go.

Kon­den­sa­to­ry wy­na­le­zio­no w XVIII wieku; pier­wszy­mi urzą­dze­nia­mi tego typu były bu­tel­ki lej­dej­skie.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kondensatorowy

przy­miot­nik od: kon­den­sa­tor


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kon­den­sa­to­rem, do­ty­czą­cy kon­den­sa­to­ra


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kondensor

układ op­tycz­ny słu­żą­cy wraz ze źró­dłem świa­tła do oś­wiet­la­nia ba­da­ne­go obiek­tu, np. w mi­kro­sko­pie, pro­jek­to­rze


Kon­den­sor – układ op­tycz­ny słu­żą­cy do rów­no­mier­ne­go oś­wiet­le­nia np. przed­mio­tu w mi­kro­sko­pie, dia­po­zy­ty­wów w prze­glą­dar­ce slaj­dów, rzut­ni­ku przeź­ro­czy, gra­fo­sko­pie albo po­więk­szal­ni­ku.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kondensować

1. za­gę­szczać jakąś sub­stan­cję
2. uj­mo­wać coś w zwię­zły spo­sób, za­gę­szczać coś ab­strak­cyj­ne­go
3. kon­den­so­wać się - skra­plać się


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. skon­den­so­wać)

 (1.1) fiz. po­wo­do­wać przej­ście sub­stan­cji ze stanu ga­zo­we­go w ciecz

 (1.2) pod­da­wać kon­den­sa­cji; czy­nić coś stę­żo­nym, za­gę­szczo­nym

 (1.3) przen. za­gę­szczać treść, sku­piać naj­waż­niej­sze ele­men­ty; uj­mo­wać tre­ści­wie

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny kon­den­so­wać się (dk. skon­den­so­wać się)

 (2.1) fiz. ule­gać kon­den­sa­cji


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kondeusz

czło­nek rodu ary­sto­kra­tycz­ne­go we Fran­cji; Condé


Źródła:

SJP.pl

Kondeusze

ród ary­sto­kra­tycz­ny we Fran­cji; Kon­de­u­szo­wie, Condé


Kon­de­u­sze (fr." de Condé") – fran­cu­ski ród ary­sto­kra­tycz­ny, bę­dą­cy bocz­ną linią dy­na­stii Bur­bo­nów. Przed­sta­wi­cie­le tego rodu od­gry­wa­li zna­czą­cą rolę we Fran­cji w XVI i XVII wieku.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kondeuszowie

ród ary­sto­kra­tycz­ny we Fran­cji; Kon­de­u­sze, Condé


Źródła:

SJP.pl

Kondo

bu­dy­nek w ja­poń­skiej świą­ty­ni bud­dyj­skiej


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kondolencja

daw­niej: współ­czu­cie


Źródła:

SJP.pl

Kondolencje

daw­niej: współ­czu­cie


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) książk. wy­ra­ża­nie żalu z po­wo­du czy­jejś śmier­ci, wy­ra­zy współ­czu­cia skła­da­ne komuś, kto stra­cił bli­ską osobę


Kon­do­len­cje – wy­ra­żo­ne w uro­czy­stych sło­wach współ­czu­cie i żal z po­wo­du śmier­ci bli­skiej osoby.

W przy­pad­ku ce­nio­nych lub in­nych zna­nych za życia osób, zwy­cza­jo­wo pre­zy­dent lub pre­mier skła­da­ją kon­do­len­cje ro­dzi­nom i wła­dzom pań­stwa, z któ­re­go po­cho­dzi­ła ważna zmar­ła osoba lub w któ­rym wy­da­rzy­ła się ka­ta­stro­fa.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kondolencyjny

do­ty­czą­cy kon­do­len­cji


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kon­do­len­cja­mi, do­ty­czą­cy kon­do­len­cji


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kondolent

rzad­ko: osoba skła­da­ją­ca kon­do­len­cje


Źródła:

SJP.pl

Kondom

gu­mo­wa osłon­ka na­kła­da­na na czło­nek przed sto­sun­kiem płcio­wym w celu uni­knię­cia za­płod­nie­nia oraz za­ra­że­nia cho­ro­ba­mi prze­no­szo­ny­mi drogą płcio­wą; pre­zer­wa­ty­wa; kon­don


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) książk. seks. farm. me­cha­nicz­ny śro­dek an­ty­kon­cep­cyj­ny sto­so­wa­ny głów­nie przez męż­czyzn, wy­ko­na­ny z la­tek­su;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kondomat

au­to­mat do sprze­da­ży pre­zer­wa­tyw; pre­zer­wa­to­mat, gum­ko­mat


Źródła:

SJP.pl

Kondomik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od kon­dom


Źródła:

Wiktionary

Kondominat

kon­do­mi­nium, con­do­mi­nium;
1. wspól­ne rządy dwóch lub kilku państw nad ja­kimś kra­jem; współ­pa­no­wa­nie, współ­rzą­dze­nie;
2. te­ry­to­rium znaj­du­ją­ce się pod wspól­ną wła­dzą dwu lub kilku państw


Źródła:

SJP.pl

Kondominialny

→ kon­do­mi­nium


Patrz:kondominium

Źródła:

SJP.pl

Kondominium

kon­do­mi­nat, con­do­mi­nium;
1. wspól­ne rządy dwóch lub kilku państw nad ja­kimś kra­jem; współ­pa­no­wa­nie, współ­rzą­dze­nie;
2. te­ry­to­rium znaj­du­ją­ce się pod wspól­ną wła­dzą dwu lub kilku państw


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) te­ry­to­rium pod­le­ga­ją­ce wspól­nej wła­dzy przy­najm­niej dwóch państw;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kondomowy

→ kon­dom


Patrz:kondom

Źródła:

SJP.pl

Kondomu

forma rze­czow­ni­ka.

 (1.1) D. lp. od: kon­dom


Źródła:

Wiktionary

Kondon

gu­mo­wa osłon­ka na­kła­da­na na czło­nek przed sto­sun­kiem płcio­wym w celu uni­knię­cia za­płod­nie­nia oraz za­ra­że­nia cho­ro­ba­mi prze­no­szo­ny­mi drogą płcio­wą; pre­zer­wa­ty­wa, kon­dom


Źródła:

SJP.pl

Kondonik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od kon­don


Źródła:

Wiktionary

Kondor

wiel­ki, dra­pież­ny ptak ży­wią­cy się głów­nie pad­li­ną, ży­ją­cy w Ame­ry­ce Po­łud­nio­wej i Środ­ko­wej


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) ornit. wiel­ki dra­pież­ny ptak z ro­dzi­ny kon­do­ro­wa­tych, wy­stę­pu­ją­cy w Ame­ry­ce, prze­waż­nie pad­li­no­żer­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kondorowate

o ce­chach kon­do­ro­wa­tych (ro­dzi­na pta­ków)


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) syst. ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Cat­har­ti­dae|La­fres­na­ye|ref=tak., ro­dzi­na pta­ków z rzędu kon­do­ro­wych, wy­stę­pu­ją­cych w gó­rach obu Ame­ryk;


Kon­do­ro­wa­te (Cat­har­ti­dae) – ro­dzi­na pta­ków z rzędu kon­do­ro­wych (Cat­har­ti­for­mes).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kondorowaty

o ce­chach kon­do­ro­wa­tych (ro­dzi­na pta­ków)


Źródła:

SJP.pl

Kondorowe

o ce­chach kon­do­ro­wych (rząd pta­ków)


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) syst. ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Cat­har­ti­for­mes|Coues|ref=tak., rząd pta­ków z in­fra­gro­ma­dy pta­ków ne­o­gna­tycz­nych;


Kon­do­ro­we (Cat­har­ti­for­mes) – rząd pta­ków z in­fra­gro­ma­dy pta­ków ne­o­gna­tycz­nych (Ne­o­gnat­hae).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kondorowy

o ce­chach kon­do­ro­wych (rząd pta­ków)


Źródła:

SJP.pl

Kondorzy

→ kon­dor


Patrz:kondor

Źródła:

SJP.pl

Kondotier

1. we Wło­szech w okre­sie od XIV do XVI w.: do­wód­ca od­dzia­łów wojsk na­jem­nych w służ­bie miast lub dwo­rów ksią­żę­cych;
2. daw­niej: żoł­nierz na­jem­ny; na­jem­nik;
3. w prze­no­śni: czło­wiek słu­żą­cy obcej spra­wie dla włas­nych ko­rzy­ści


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) hist. we Wło­szech, w okre­sie od XIV do XVI w.: do­wód­ca armii na­jem­ni­ków, sprze­da­ją­cy jej usłu­gi mia­stom albo dwo­rom ksią­żę­cym

 (1.2) hist. czło­nek armii do­wo­dzo­nej przez kon­do­tie­ra (1.1)

 (1.3) przen. książk. na­jem­nik


Zo­bacz też: Kon­do­tier (książ­ka).

Kon­do­tier (wł. "con­dot­tie­re") – do­wód­ca od­dzia­łów wojsk na­jem­nych w okre­sie od XIV do XVI wieku, w służ­bie miast lub dwo­rów ksią­żę­cych, który na włas­ny ra­chu­nek wer­bo­wał ludzi do swo­je­go od­dzia­łu.

Zda­niem Gio­van­nie­go Vil­la­nie­go, kro­ni­ka­rza flo­renc­kie­go, ojcem na­jem­ni­ków był Roger z Flor, były tem­pla­riusz, który do­wo­dził ka­ta­loń­skim od­dzia­łem w służ­bie bi­zan­tyj­skie­go ce­sa­rza An­dro­ni­ka II Pa­le­o­lo­ga.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kondotierka

→ kon­do­tier


Patrz:kondotier

Źródła:

SJP.pl

Kondotierski

→ kon­do­tier


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) hist. zwią­za­ny z kon­do­tie­ra­mi, do­ty­czą­cy kon­do­tie­rów


Patrz:kondotier

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kondraciuk

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kondracki

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kondrajec

Kon­dra­jec – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie płoń­skim, w gmi­nie So­cho­cin.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa cie­cha­now­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Kondrak

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kondrat

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Kondratiuk

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kondratowice

wieś w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie strze­liń­skim


Kon­dra­to­wi­ce – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie strze­liń­skim, w gmi­nie Kon­dra­to­wi­ce.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kondratowicki

→ Kon­dra­to­wi­ce


Patrz:Kondratowice

Źródła:

SJP.pl

Kondratowicz

naz­wi­sko


Kon­dra­to­wicz – pol­ski herb szla­chec­ki z no­bi­li­ta­cji.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kondrusiewicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Konduita

prze­sta­rza­le lub żar­to­bli­wie: za­cho­wa­nie, pro­wa­dze­nie się


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) daw. za­cho­wa­nie, pro­wa­dze­nie się, zwła­szcza bu­dzą­ce za­strze­że­nia etycz­ne


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kondukcik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od kon­dukt


Źródła:

Wiktionary

Kondukt

grono osób to­wa­rzy­szą­cych ek­spor­ta­cji zwłok na cmen­tarz


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) książk. or­szak po­grze­bo­wy, grono ludzi uro­czy­ście to­wa­rzy­szą­cych zmar­łe­mu w dro­dze na cmen­tarz


Kon­dukt – or­szak, grupa ludzi (grono osób) uczest­ni­czą­ca w prze­mie­szcze­niu trum­ny ze zwło­ka­mi na cmen­tarz.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konduktancja

prze­wod­ność elek­trycz­na czyn­na


Kon­duk­tan­cja, prze­wod­ność elek­trycz­na czyn­na – miara po­dat­no­ści ele­men­tu na prze­pływ prądu elek­trycz­ne­go, od­wrot­ność re­zy­stan­cji.

Jed­nost­ką kon­duk­tan­cji w ukła­dzie SI jest si­mens (S).

Dla zna­nych wy­mia­rów ge­o­me­trycz­nych prze­wod­ni­ka i kon­duk­tyw­no­ści ma­te­ria­łu (miary po­dat­no­ści ma­te­ria­łu na prze­pływ prądu), z ja­kie­go zo­stał wy­ko­na­ny, jego kon­duk­tan­cję okre­śla wzór:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Konduktancyjny

→ kon­duk­tan­cja


Patrz:konduktancja

Źródła:

SJP.pl

Konduktometr

apa­rat sto­so­wa­ny w ana­li­zie che­micz­nej do po­mia­ru prze­wod­no­ści elek­trycz­nej ba­da­ne­go rozt­wo­ru


Kon­duk­to­metr (lub mier­nik kon­duk­tan­cji) – przy­rząd po­mia­ro­wy, uży­wa­ny w kon­duk­to­me­trii do po­mia­ru prze­wod­no­ści rozt­wo­rów elek­tro­li­tów.

Jest on sto­so­wa­ny do orien­ta­cyj­nych po­mia­rów za­nie­czy­szcze­nia, za­so­le­nia wody oraz w mia­recz­ko­wa­niu kon­duk­to­me­trycz­nym.

De­tek­to­ry kon­duk­to­me­trycz­ne by­wa­ją sto­so­wa­ne w mi­kro­e­lek­tro­fo­re­zie ka­pi­lar­nej, czy HPLC.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Konduktometria

Kon­duk­to­me­tria – me­to­da elek­tro­a­na­li­tycz­na opar­ta na po­mia­rze prze­wod­no­ści elek­tro­li­tów, zmie­nia­ją­cej się wraz ze zmia­ną stę­że­nia jonów.

Po­mia­rów prze­wod­no­ści rozt­wo­ru do­ko­nu­je się za po­mo­cą kon­duk­to­me­trów. Na pod­sta­wie tych wy­ni­ków okre­śla się stę­że­nie ba­da­ne­go rozt­wo­ru w od­nie­sie­niu do da­nych wzor­co­wych. Inną moż­li­wo­ścią za­sto­so­wa­nia tej me­to­dy jest mia­recz­ko­wa­nie kon­duk­to­me­trycz­ne, gdzie na pod­sta­wie zmia­ny prze­wod­no­ści usta­la się punkt koń­co­wy mia­recz­ko­wa­nia.


Źródła:

Wikipedia

Konduktor

osoba spraw­dza­ją­ca i sprze­da­ją­ca bi­le­ty w po­cią­gu, au­to­bu­sie itp.


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba zaj­mu­ją­ca się spraw­dza­niem bi­le­tów, cza­sem też ich sprze­da­żą w po­cią­gu (daw­niej także w au­to­bu­sie, tram­wa­ju itp.);


Kon­duk­tor – współ­cze­śnie, pra­cow­nik ko­le­jo­wy pod­le­gły bez­poś­red­nio kie­row­ni­ko­wi po­cią­gu, zaj­mu­ją­cy się ob­słu­gą po­cią­gu.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konduktorka

1. ko­bie­ta spraw­dza­ją­ca i sprze­da­ją­ca bi­le­ty w po­cią­gu, au­to­bu­sie itp.;
2. dam­ska to­reb­ka przy­po­mi­na­ją­ca torbę kon­duk­tor­ską


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) forma żeń­ska od: kon­duk­tor


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konduktorski

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z osobą lub za­wo­dem kon­duk­to­ra


Źródła:

Wiktionary

Konduktowy

→ kon­dukt


Patrz:kondukt

Źródła:

SJP.pl

Konduktus

śred­nio­wiecz­na pieśń z ła­ciń­skim tek­stem; con­duc­tus


Źródła:

SJP.pl

Konduktywność

prze­wod­ność elek­trycz­na prze­wod­ni­ka o sta­łej dłu­go­ści i prze­kro­ju; prze­wod­ność elek­trycz­na wła­ści­wa


Kon­duk­tyw­ność, prze­wod­ność elek­trycz­na wła­ści­wa – wiel­kość fi­zycz­na cha­rak­te­ry­zu­ją­ca prze­wod­nict­wo elek­trycz­ne ma­te­ria­łu.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Konduktywny

prze­wo­dzą­cy elek­trycz­ność


Źródła:

SJP.pl

Kondurango

krze­wia­ste pną­cze z ro­dzi­ny tro­je­ścio­wa­tych, po­cho­dzą­ce z Andów; to­jo­wiec


Źródła:

SJP.pl

Kondycha

po­tocz­nie: kon­dy­cja


Źródła:

SJP.pl

Kondycja

1. stan fi­zycz­ny or­ga­niz­mu;
2. ogól­ny stan cze­goś


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) forma fi­zycz­na, wy­trzy­ma­łość na wy­si­łek fi­zycz­ny

 (1.2) ogól­ny stan cze­goś


Kon­dy­cja – ak­tu­al­ny stan fiz­jo­lo­gicz­ny or­ga­niz­mu pod­le­ga­ją­cy zmia­nom pod wpły­wem czyn­ni­ków śro­do­wi­ska zew­nętrz­ne­go. Wy­ni­ka ona ze stanu odży­wie­nia i wy­tre­no­wa­nia or­ga­niz­mu, a także za­bie­gów pie­lę­gna­cyj­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kondycjonalizm

Kon­dy­cjo­na­lizm ( con­di­tio­na­lism), wa­run­ko­wa nie­śmier­tel­ność – dok­try­na chrze­ści­jań­ska za­kła­da­ją­ca, że dusza ludz­ka jest ze swej na­tu­ry śmier­tel­na, a nie­śmier­tel­ność bę­dzie udzie­lo­na przez Boga jako dar do­pie­ro pod­czas zmart­wychw­sta­nia. Nie­śmier­tel­ność uwa­ża­na jest zatem za wa­run­ko­wą.


Źródła:

Wikipedia

Kondycjonować

1. usta­lać sto­pień wil­got­no­ści wy­ro­bów włó­kien­ni­czych (tka­nin, przę­dzy itp.);
2. su­szyć ziar­no w kon­dy­cjo­ne­rze, do­pra­wiać je przed prze­mia­łem;
3. po­pra­wiać włas­no­ści lub stan (m.in. wło­sów, wody, złóż mi­ne­ral­nych, ście­ków i in­nych);
4. odży­wiać, po­pra­wiać kon­dy­cję (m.in. ro­ślin po­przez wsta­wie­nie do od­po­wied­nie­go rozt­wo­ru che­micz­ne­go)


Źródła:

SJP.pl

Kondycyjny

do­ty­czą­cy kon­dy­cji


Źródła:

SJP.pl

Kondygnacja

po­szcze­gól­ne pię­tro bu­dyn­ku


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) po­ziom w bu­dyn­ku


Kon­dy­gna­cja – część bu­dyn­ku za­war­ta mię­dzy bez­poś­red­nio nad sobą po­ło­żo­ny­mi stro­pa­mi.

W za­leż­no­ści od po­ło­że­nia kon­dy­gna­cji można mówić o „par­te­rze”, sta­no­wią­cym po­ziom, na któ­rym znaj­du­je się głów­ne wej­ście, „pię­trach”, czyli po­zio­mach po­ło­żo­nych po­wy­żej par­te­ru, oraz „piw­ni­cy”, któ­rej po­wierzch­nia po­dło­gi leży niżej, niż po­wierzch­nia grun­tu ota­cza­ją­ce­go bu­dy­nek.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kondygnacjowy

→ kon­dy­gna­cja; kon­dy­gna­cyj­ny


Źródła:

SJP.pl

Kondygnacyjny

→ kon­dy­gna­cja; kon­dy­gna­cjo­wy


Źródła:

SJP.pl

Kondykcja

ro­szcze­nie praw­ne o zwrot nie­na­leż­ne­go świad­cze­nia


Źródła:

SJP.pl

Kondykcyjny

→ kon­dyk­cja


Patrz:kondykcja

Źródła:

SJP.pl

Kondykt

daw­niej: spi­sek, zmowa


Źródła:

SJP.pl

Kondylartr

przed­sta­wi­ciel wy­mar­łe­go rzędu ssa­ków ko­pal­nych; pra­ko­py­to­wiec


Źródła:

SJP.pl

Kondylartry

wy­mar­ły rząd ko­pal­nych ssa­ków; pra­ko­pyt­ne, pra­ko­py­tow­ce


Źródła:

SJP.pl

Kondylomat

prze­sta­rza­łe, przy cho­ro­bach we­ne­rycz­nych: wy­syp­ka są­czą­ca, wy­stę­pu­ją­ca w oko­li­cy na­rzą­dów płcio­wych i od­byt­ni­cy


Źródła:

SJP.pl

Kondyment

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) daw. kulin. przy­pra­wa, sos do przy­pra­wia­nia po­traw


Źródła:

Wiktionary

Konecczanin

miesz­ka­niec Koń­skich (mia­sta w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim)


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Koń­skich


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konecczanka

miesz­kan­ka Koń­skich (mia­sta w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim)


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Koń­skich


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koneck

wieś w Pol­sce


Ko­neck – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ku­jaw­sko-po­mor­skim, w po­wie­cie alek­san­drow­skim, w gmi­nie Ko­neck.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Konecki

1. → Ko­neck;
2. → Koń­skie


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z miej­sco­wo­ścią Koń­skie, do­ty­czą­cy miej­sco­wo­ści Koń­skie


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Patrz:Koneck;
2. → Końskie

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koneczny

naz­wi­sko, m.in. Fe­liks Ko­necz­ny, hi­sto­ryk i hi­sto­rio­zof


Źródła:

SJP.pl

Konefał

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Konefka

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Koneksja

(zwy­kle w licz­bie mno­giej) dobra zna­jo­mość z daną osobą, głów­nie bę­dą­cą na wy­so­kim, wpły­wo­wym sta­no­wi­sku


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zna­jo­mość, sto­sun­ki, zwią­zek, po­wią­za­nia z wpły­wo­wą osobą


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koneksjonistyczny

→ ko­nek­sjo­nizm


Patrz:koneksjonizm

Źródła:

SJP.pl

Koneksjonizm

kon­cep­cja przet­wa­rza­nia in­for­ma­cji przez mózg, za­kła­da­ją­ca roz­pro­sze­nie przet­wa­rza­nia w wielu jed­no­cze­śnie ak­tyw­nych cen­trach mózgu two­rzą­cych wspól­ną sieć


Ko­nek­sjo­nizm, ina­czej mo­de­le rów­no­le­głe­go roz­pro­szo­ne­go przet­wa­rza­nia in­for­ma­cji, mo­de­le PDP – po­dej­ście w ko­gni­wi­sty­ce pró­bu­ją­ce wy­tłu­ma­czyć dzia­ła­nie ludz­kie­go mózgu za po­mo­cą sieci ne­u­ro­no­wych.

Zda­niem ko­nek­sjo­ni­stów, mózg jest kom­pu­te­rem i bar­dzo szyb­ko in­ter­pre­tu­je on nie­pre­cy­zyj­ną in­for­ma­cję sen­so­rycz­ną za po­mo­cą sieci ne­u­ro­no­wych.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Konektom

kom­plet­na mapa sieci po­łą­czeń ner­wo­wych w mózgu


Ko­nek­tom – kom­plet­na mapa sieci po­łą­czeń ne­u­ro­nal­nych. Ter­min od­no­si się do sieci po­łą­czeń w mózgu, uży­wa­ny jest także do okre­śle­nia kom­plet­nej mapy po­łą­czeń ner­wo­wych u ga­tun­ków nie po­sia­da­ją­cych oś­rod­ko­we­go ukła­du ner­wo­we­go (np. "C. ele­gans"). Nauka zaj­mu­ją­ca się ba­da­niem i ma­po­wa­niem ko­nek­to­mu nosi nazwę ko­nek­to­mi­ki.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Konektor

1. wtycz­ka kabla elek­tro­nicz­ne­go;
2. w ję­zy­koz­naw­stwie: wskaź­nik spój­no­ści tek­stu, spa­ja­ją­cy zda­nie po­drzęd­ne z jed­nym ze skład­ni­ków zda­nia bez­poś­red­nio na­drzęd­ne­go; re­la­tor


Źródła:

SJP.pl

Konektywizm

te­o­ria ucze­nia się, która pod­kre­śla rolę sieci spo­łecz­nych i tech­no­lo­gicz­nych w pro­ce­sie zdo­by­wa­nia wie­dzy


Ko­nek­ty­wizm (ang. "con­nect" – łą­czyć się) – „te­o­ria na­u­cza­nia – ucze­nia się w epoce cy­fro­wej”. Opie­ra się na prze­ko­na­niu, że celem na­u­cza­nia jest nauka my­śle­nia, która ma pry­mat nad zdo­by­wa­niem wie­dzy. Twór­cą tej te­o­rii jest Ge­or­ge Sie­mens, który swoje za­ło­że­nia za­pre­zen­to­wał w do­ku­men­cie "Con­nec­ti­vism: A Le­ar­ning The­o­ry for the Di­gi­tal Age", oraz Step­hen Dow­nes.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koneser

mi­ło­śnik i znaw­ca w ja­kiejś dzie­dzi­nie, zwy­kle tego, co pię­kne i wyt­wor­ne


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) znaw­ca w ja­kiejś dzie­dzi­nie (zwy­kle także jej mi­ło­śnik), zwła­szcza w przy­pad­ku je­dze­nia lub sztu­ki


Ko­ne­ser (wł. "La mi­glio­re of­fer­ta") – wło­ski me­lo­dra­mat z 2013 roku w re­ży­se­rii Giu­sep­pe Tor­na­to­re. Film zo­stał wy­pro­du­ko­wa­ny przez stu­dio fil­mo­we War­ner Bros.

Świa­to­wa pre­mie­ra filmu miała miej­sce 1 stycz­nia 2013 roku, na­to­miast w Pol­sce pre­mie­ra filmu od­by­ła się 2 sierp­nia 2013 roku.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koneserka

znaw­czy­ni, sma­kosz­ka, mi­ło­śnicz­ka rze­czy w do­brym ga­tun­ku, luk­su­so­wych


Źródła:

SJP.pl

Koneserski

do­ty­czą­cy ko­ne­ser­stwa lub ko­ne­se­ra


Źródła:

SJP.pl

Koneserstwo

znaw­stwo rze­czy pię­knych, wyt­wor­nych


Źródła:

SJP.pl

Konetabl

tytuł na­czel­ne­go do­wód­cy wojsk kró­lew­skich we Fran­cji; znie­sio­ny przez kar­dy­na­ła Ri­che­lieu


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) hist. wojsk. w śred­nio­wiecz­nej i re­ne­san­so­wej Fran­cji: tytuł na­czel­ne­go wodza kró­lew­skich wojsk;

 (1.2) hist. wojsk. czło­wiek z ty­tu­łem ko­ne­ta­bla (1.1)


Ko­ne­tabl fr. (connétable), na­czel­ny wódz fran­cu­skich wojsk kró­lew­skich od XI wieku do 1627. Tytuł wy­wo­dzi się z ła­ciń­skie­go "comes sta­bu­li" - i oz­na­czał po­cząt­ko­wo, w sta­ro­żyt­nym Rzy­mie i wczes­nym śred­nio­wie­czu, na­dzor­cę staj­ni. Tytuł ten był uży­wa­ny we Fran­cji także jako ho­no­ro­wy za pa­no­wa­nia ce­sa­rza Na­po­le­o­na I. Na­po­le­on nadał go je­dy­nie swemu bratu Lud­wi­ko­wi. Po roku 1815 tytuł wy­szedł z uży­cia.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konew

1. dawna je­dost­ka ob­ję­to­ści równa 5 garn­com;
2. duże na­czy­nie do prze­no­sze­nia i prze­cho­wy­wa­nia pły­nów


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) przest. drew­nia­ne lub czę­ściej me­ta­lo­we na­czy­nie do no­sze­nia lub prze­cho­wy­wa­nia pły­nów

 (1.2) przest. za­war­tość konwi (1.1)

 (1.3) daw. jed­nost­ka ob­ję­to­ści;

 (1.4) daw. rura do wody


Konew – dawna jed­nost­ka ob­ję­to­ści, sto­so­wa­na na zie­miach pol­skich po 1764 roku, wpro­wa­dzo­na ofi­cjal­nie w ra­mach re­form sta­ni­sła­wow­skich jako miara ob­ję­to­ści pły­nów. Konew sta­no­wi­ła ele­ment sy­ste­mu garń­ca war­szaw­skie­go i od­po­wia­da­ła 5 garn­com, tj. około 19 li­trom.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koneweczka

zdrob­nie­nie od: ko­new­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. zdrobn. od: ko­new­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konewka

1. na­czy­nie do prze­no­sze­nia i prze­cho­wy­wa­nia pły­nów;
2. na­czy­nie do pod­le­wa­nia ro­ślin


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) po­jem­nik z uchem i szyj­ką, który służy do pod­le­wa­nia ro­ślin;


Ko­new­ka to prze­no­śny zbior­nik na wodę, wy­ko­na­ny naj­czę­ściej z bla­chy lub z two­rzy­wa sztucz­ne­go, przez­na­czo­ny do pod­le­wa­nia ro­ślin.

Kształt ko­new­ki jest zbli­żo­ny do walca o pod­sta­wie elip­tycz­nej, z pół­ko­li­stym uchwy­tem u góry. Z boku, przy pod­sta­wie przy­mo­co­wa­na jest jej szyj­ka, bie­gną­ca sko­śnie do góry, do szjki zaś na­kła­da­na koń­ców­ka słu­żą­ca do pod­le­wa­nia.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konfa

po­tocz­nie: kon­fe­ren­cja, czat gru­po­wy


Źródła:

SJP.pl

Konfabulacja

opo­wia­da­nie prze­żyć zmy­ślo­nych, rze­ko­mo ob­ję­tych mgłą nie­pa­mię­ci


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) książk. mi­ja­nie się z praw­dą, ko­lo­ry­zo­wa­nie na jakiś temat, zwy­kle w celu za­im­po­no­wa­nia komuś

 (1.2) psych. prze­ko­na­nie o praw­dzi­wo­ści zmy­ślo­nych przez sie­bie fak­tów, wy­stę­pu­ją­ce w niek­tó­rych cho­ro­bach umy­sło­wych, a także cza­sem u dzie­ci


Kon­fa­bu­la­cja (łac. "con­fa­bu­la­tio" od "con­fa­bu­la­ri" „roz­ma­wiać” z "con" „współ” i "fa­bu­la" „bajka”), wspom­nie­nie rze­ko­me – ter­min oz­na­cza­ją­cy uzu­peł­nia­nie bra­ku­ją­cych wspom­nień in­for­ma­cja­mi nie­praw­dzi­wy­mi, które moż­li­wie do­brze pa­su­ją do ca­łe­go lo­gicz­ne­go ciągu wy­da­rzeń.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konfabulacyjny

do­ty­czą­cy kon­fa­bu­la­cji


Źródła:

SJP.pl

Konfabulant

osoba opo­wia­da­ją­ca zmy­ślo­ne rze­czy; mi­to­man, ba­je­rant


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) psych. osoba uzu­peł­nia­ją­ca bra­ku­ją­ce wspom­nie­nia in­for­ma­cja­mi nie­praw­dzi­wy­mi, które moż­li­wie do­brze pa­su­ją do ca­łe­go lo­gicz­ne­go ciągu wy­da­rzeń


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konfabulantka

ko­bie­ta opo­wia­da­ją­ca zmy­ślo­ne rze­czy; mi­to­man­ka, ba­je­rant­ka


Źródła:

SJP.pl

Konfabulator

osoba ma­ją­ca skłon­no­ści do zmy­śla­nia


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba ma­ją­ca się z praw­dą, osoba kon­fa­bu­lu­ją­ca


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konfabulowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kon­fa­bu­lo­wać.


Źródła:

Wiktionary

Konfabulować

zmy­ślać lub ko­lo­ry­zo­wać na jakiś temat; fan­taz­jo­wać


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) książk. opo­wia­dać zmy­ślo­ne fakty


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konfederacja

1. grupa ut­wo­rzo­na przez par­tie, pań­stwa albo mia­sta dla osią­gnię­cia okre­ślo­nych celów;
2. sto­wa­rzy­sze­nie oby­wa­te­li


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) społ. polit. po­ro­zu­mie­nie osób fi­zycz­nych lub osób praw­nych (rów­nież państw) w celu wspól­ne­go dzia­ła­nia

 (1.2) hist. w daw­nej Pol­sce zwią­zek szlach­ty za­wie­ra­ny dla osią­gnię­cia do­raź­nych celów;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konfederacki

od­no­szą­cy się do kon­fe­de­ra­cji lub kon­fe­de­ra­tów


Źródła:

SJP.pl

Konfederacyjny

do­ty­czą­cy kon­fe­de­ra­cji


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) polit. zwią­za­ny z kon­fe­de­ra­cją, do­ty­czą­cy kon­fe­de­ra­cji; bę­dą­cy kon­fe­de­ra­cją


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konfederalizm

1. ide­o­lo­gia po­li­tycz­na two­rzą­ca związ­ki po­mię­dzy par­tia­mi, sta­na­mi, a nawet pań­stwa­mi w celu pro­wa­dze­nia wspól­nych celów;
2. de­mo­kra­tycz­ny kon­fe­de­ra­lizm - wol­no­ścio­wo-so­cja­li­stycz­ny sy­stem po­li­tycz­ny


Źródła:

SJP.pl

Konfederasta

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) po­gard. polit. czło­nek lub sym­pa­tyk Kon­fe­de­ra­cji Wol­ność i Nie­pod­le­głość


Źródła:

Wiktionary

Konfederat

kon­fe­de­ra­ta;
1. czło­nek kon­fe­de­ra­cji, or­ga­ni­za­cji spo­łecz­nej, sto­wa­rzy­sze­nia oby­wa­tel­skie­go;
2. żoł­nierz wal­czą­cy w woj­nie se­ce­syj­nej po stro­nie Skon­fe­de­ro­wa­nych Sta­nów Ame­ry­ki;
3. w daw­nej Pol­sce: czło­nek związ­ku szlach­ty, du­cho­wień­stwa lub miast, ut­wo­rzo­ne­go w celu osią­gnię­cia do­raź­nych celów


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) uczest­nik, czło­nek albo przed­sta­wi­ciel ja­kiejś kon­fe­de­ra­cji

 (1.2) hist. czło­nek kon­fe­de­ra­cji szla­chec­kiej, zwła­szcza kon­fe­de­ra­cji bar­skiej

 (1.3) hist. żoł­nierz, po­li­tyk lub inny przed­sta­wi­ciel Skon­fe­de­ro­wa­nych Sta­nów Ame­ry­ki

 (1.4) polit. czło­nek lub sym­pa­tyk pol­skiej par­tii po­li­tycz­nej ma­ją­cej słowo „Kon­fe­de­ra­cja” w naz­wie


„Kon­fe­de­rat” – pol­skie cza­so­pis­mo na­wią­zu­ją­ce do tra­dy­cji dzia­łal­no­ści pro­spo­łecz­nej i nie­pod­le­gło­ścio­wej śro­do­wi­ska pił­sud­czy­kow­skie­go. W cza­sie walki o nie­pod­le­głość do roku 1991 pismo było wy­da­wa­ne kon­spi­ra­cyj­nie jako organ pra­so­wy Kon­fe­de­ra­cji Pol­ski Nie­pod­le­głej, kol­por­taż pro­wa­dzo­ny był m.in. w Poz­na­niu i na Ślą­sku.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konfederata

kon­fe­de­ra­ta;
1. czło­nek kon­fe­de­ra­cji, or­ga­ni­za­cji spo­łecz­nej, sto­wa­rzy­sze­nia oby­wa­tel­skie­go;
2. żoł­nierz wal­czą­cy w woj­nie se­ce­syj­nej po stro­nie Skon­fe­de­ro­wa­nych Sta­nów Ame­ry­ki;
3. w daw­nej Pol­sce: czło­nek związ­ku szlach­ty, du­cho­wień­stwa lub miast, ut­wo­rzo­ne­go w celu osią­gnię­cia do­raź­nych celów


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) rzad. hist. zob. kon­fe­de­rat.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konfederatka

czap­ka ro­ga­tyw­ka bez dasz­ka ozdo­bio­na cza­plim pió­rem


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) hist. wy­so­ka kar­ma­zy­no­wa lub gra­na­to­wa czap­ka z dnem kwa­dra­to­wym, obło­żo­na ba­ran­kiem, zwy­kle ozdo­bio­na cza­plim pió­rem, po­przed­nicz­ka ro­ga­tyw­ki ;

 (1.2) pot. ro­dzaj kepi, po­wszech­nie ko­ja­rzo­ne­go z armią Skon­fe­de­ro­wa­nych Sta­nów Ame­ry­ki

 (1.3) uczest­nicz­ka, człon­ki­ni albo przed­sta­wi­ciel­ka ja­kiejś kon­fe­de­ra­cji

 (1.4) polit. człon­ki­ni lub sym­pa­tycz­ka pol­skiej par­tii po­li­tycz­nej ma­ją­cej słowo „Kon­fe­de­ra­cja” w naz­wie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konfekcja

1. pro­duk­cja go­to­wej odzie­ży;
2. go­to­wa odzież bę­dą­ca przed­mio­tem hand­lu


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) bie­liz­na i lekka odzież szyta fa­brycz­nie

 (1.2) pro­duk­cja kon­fek­cji (1.1)

 (1.5) po­gard. przen. sztu­ka, dzia­łal­ność ar­ty­stycz­na dla ma­so­we­go od­bior­cy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konfekcjoner

pro­du­cent kon­fek­cji


Źródła:

SJP.pl

Konfekcjonowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kon­fek­cjo­no­wać.


Źródła:

Wiktionary

Konfekcjonować

1. por­cjo­wać lub pa­ko­wać go­to­we wy­ro­by;
2. wyt­wa­rzać kon­fek­cję


Źródła:

SJP.pl

Konfekcyjny

do­ty­czą­cy kon­fek­cji


Źródła:

SJP.pl

Konfekt

daw­niej:
1. (zwy­kle w licz­bie mno­giej) owoc sma­żo­ny w cu­krze;
2. gęsta, słod­ka przy­pra­wa ap­te­kar­ska


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) stpol. syrop


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konferansjer

osoba pro­wa­dzą­ca kon­fe­ran­sjer­kę, za­po­wia­da­ją­ca pro­gram na kon­cer­tach, po­ka­zach itp.


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba pro­wa­dzą­ca wy­stę­py, kon­cer­ty, rewie itp., za­po­wia­da ko­lej­ne punk­ty pro­gra­mu, za­ba­wia pu­blicz­ność;


Kon­fe­ran­sjer ( conférencier) – osoba pro­wa­dzą­ca przed­sta­wie­nie, za­po­wia­da­ją­ca po­szcze­gól­ne punk­ty pro­gra­mu, na­da­ją­ca kształt wi­do­wi­skom ar­ty­stycz­nym o cha­rak­te­rze estra­do­wym. Za­da­niem kon­fe­ran­sje­ra/kon­fe­ran­sje­rów pod­czas im­pre­zy jest przed­sta­wia­nie ar­ty­stów, przy­go­to­wa­nie pu­blicz­no­ści na ich wy­stęp, uroz­ma­i­ca­nie przed­sta­wień aneg­do­ta­mi i dow­ci­pa­mi.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konferansjerka

1. ko­bie­ta za­po­wia­da­ją­ca pro­gram na kon­cer­tach, po­ka­zach itp.;
2. za­po­wia­da­nie pro­gra­mu na kon­cer­tach, po­ka­zach itp. czę­sto prze­pla­ta­ne żar­ta­mi, aneg­do­ta­mi, dow­ci­pa­mi opo­wia­da­ny­mi mię­dzy punk­ta­mi pro­gra­mu


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. za­ję­cie kon­fe­ran­sje­ra

 (1.2) ko­bie­ta pro­wa­dzą­ca wy­stę­py, kon­cer­ty, rewie itp., za­po­wia­da ko­lej­ne punk­ty pro­gra­mu, za­ba­wia pu­blicz­ność


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konferansjerski

przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy kon­fe­ran­sje­ra


Źródła:

Wiktionary

Konferansjerstwo

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) rzad. zawód kon­fe­ran­sje­ra


Źródła:

Wiktionary

Konferencja

1. spot­ka­nie, po­sie­dze­nie ja­kie­goś grona, przed­sta­wi­cie­li in­sty­tu­cji lub or­ga­ni­za­cji w celu omó­wie­nia usta­lo­nych za­gad­nień; na­ra­da;
2. po­pu­lar­na od­mia­na gru­szy o śred­nich owo­cach;
3. owoc tej od­mia­ny;
4. wy­stą­pie­nie ka­pła­na lub osoby świec­kiej wobec zgro­ma­dze­nia wier­nych, poś­wię­co­ne te­ma­ty­ce re­li­gij­nej, etycz­nej itp.;
5. w ame­ry­kań­skiej lidze niek­tó­rych spor­tów: grupa eli­mi­na­cyj­na dru­żyn z okre­ślo­nej czę­ści kraju;
6. kon­fe­ren­cja pra­so­wa - ze­bra­nie dzien­ni­ka­rzy, na któ­rym przed­sta­wi­ciel ja­kiejś in­sty­tu­cji udzie­la wy­wia­du;
7. kon­fe­ren­cja epi­sko­pa­tu - zrze­sze­nie bi­sku­pów da­ne­go te­ry­to­rium, naj­czę­ściej kraju


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zjazd, spot­ka­nie przed­sta­wi­cie­li in­sty­tu­cji bądź or­ga­ni­za­cji, w celu omó­wie­nia pew­nych za­gad­nień

 (1.2) przest. pre­lek­cja, od­czyt


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konferencjariusz

rzad­ko: uczest­nik kon­fe­ren­cji


Źródła:

SJP.pl

Konferencyjka

zdrob­nie­nie od: kon­fe­ren­cja


Źródła:

SJP.pl

Konferencyjnie

→ kon­fe­ren­cyj­ny


Patrz:konferencyjny

Źródła:

SJP.pl

Konferencyjny

→ kon­fe­ren­cja


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kon­fe­ren­cją, do­ty­czą­cy kon­fe­ren­cji; słu­żą­cy do od­by­wa­nia narad, kon­fe­ren­cji


Patrz:konferencja

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konferować

uczest­ni­czyć w kon­fe­ren­cji, po­sie­dze­niu przed­sta­wi­cie­li in­sty­tu­cji lub or­ga­ni­za­cji, ze­bra­nych w celu omó­wie­nia usta­lo­nych za­gad­nień; obra­do­wać, na­ra­dzać się, de­ba­to­wać


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. brak)

 (1.1) książk. obra­do­wać, na­ra­dzać się, oma­wiać ważne spra­wy

 (1.2) daw. ofia­ro­wać, przez­na­czyć


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konfesata

daw­niej: wy­do­by­cie zez­nań z oskar­żo­ne­go, do­bro­wol­nie albo za po­mo­cą tor­tur


Źródła:

SJP.pl

Konfesja

1. wyz­na­wa­na re­li­gia;
2. przed­sio­nek pro­wa­dzą­cy do grobu mę­czen­ni­ka znaj­du­ją­ce­go się pod oł­ta­rzem głów­nym; od VIII w.
3. gro­bo­wiec świę­te­go w ko­ście­le z jego re­lik­wia­mi, zwy­kle bo­ga­to zdo­bio­ny;
4. ozdob­na obu­do­wa grobu świę­te­go w for­mie bal­da­chi­mu


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) rel. gro­bo­wiec mę­czen­ni­ka, świę­te­go lub przed­sio­nek pro­wa­dzą­cy do jego grobu umie­szczo­ne­go pod głów­nym oł­ta­rzem;

 (1.2) przest. wyz­na­wa­na re­li­gia, wyz­na­nie


Kon­fe­sja – we wnę­trzu świą­ty­ni gro­bo­wiec mę­czen­ni­ka, świę­te­go lub przed­sio­nek pro­wa­dzą­cy do jego grobu umie­szczo­ne­go pod głów­nym oł­ta­rzem. Rów­nież oł­tarz zwią­za­ny z gro­bem mę­czen­ni­ka (mar­ty­rion). Zwy­cza­jem rzym­skim czę­sto okry­ty cy­bo­rium – formą bal­da­chi­mu.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konfesjonalizm

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) polit. sy­stem spra­wo­wa­nia wła­dzy pań­stwo­wej opie­ra­ją­cy się na róż­ni­co­wa­niu stop­nia udzia­łu oby­wa­te­li w życiu spo­łecz­no-po­li­tycz­nym we­dług wyz­na­wa­nej re­li­gii;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Konfesjonał

mebel ko­ściel­ny, przy któ­rym pro­wa­dzo­na jest spo­wiedź


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) kośc. ko­ściel­ny mebel słu­żą­cy do słu­cha­nia spo­wie­dzi;


Przy­kła­do­we kon­fe­sjo­na­ły

Kon­fe­sjo­nał (łac. "con­fes­sa­re" – wyz­na­wać) – mebel ko­ściel­ny, który jest miej­scem do spo­wie­dzi.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konfesjonałowy

→ kon­fe­sjo­nał


Patrz:konfesjonał

Źródła:

SJP.pl

Konfesyjność

przy­pi­sa­nie, przy­na­leż­ność do okre­ślo­ne­go wyz­na­nia re­li­gij­ne­go


Źródła:

SJP.pl

Konfesyjny

wyz­na­nio­wy;
1. do­ty­czą­cy wiary, re­li­gii;
2. ma­ją­cy cha­rak­ter spo­wie­dzi


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy kon­fe­sji, re­li­gij­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konfetti

[czy­taj: kon­fet­ti, kon­fe­ti] ko­lo­ro­we, drob­niut­kie, pa­pie­ro­we krąż­ki uży­wa­ne do ob­sy­py­wa­nia uczest­ni­ków balu; con­fet­ti


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) drob­no po­cię­te ka­wał­ki pa­pie­ru, naj­czę­ściej róż­no­barw­ne krąż­ki, rzu­ca­ne na uczest­ni­ków głów­nie kar­na­wa­ło­wej za­ba­wy;


Kon­fet­ti (con­fet­ti) – mi­nia­tu­ro­we ścin­ki pa­pie­ru (cza­sem two­rzyw sztucz­nych), roz­sy­py­wa­ne w po­wie­trzu w sa­lach ba­lo­wych pod­czas kar­na­wa­ło­wych zabaw, pod­czas wesel i in­nych świąt, a także na za­ba­wach syl­we­stro­wych, na me­czach, np. pił­kar­skich.

W naj­prost­szej for­mie są to po­zo­sta­ło­ści wy­cię­te z pa­pie­ru przez róż­ne­go ro­dza­ju dziur­ka­cze (np.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konfiara

→ kon­fiarz


Patrz:konfiarz

Źródła:

SJP.pl

Konfiarz

po­tocz­nie: czło­nek lub zwo­len­nik par­tii po­li­tycz­nej Kon­fe­de­ra­cja Wol­ność i Nie­pod­le­głość


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) polit. pejor. neol. zwo­len­nik Kon­fe­de­ra­cji


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konfidencja

książ­ko­wo: przy­jaz­ne, za­ży­łe sto­sun­ki; po­u­fa­łość


Źródła:

SJP.pl

Konfidencjonalniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: kon­fi­den­cjo­nal­nie


Źródła:

SJP.pl

Konfidencjonalność

→ kon­fi­den­cjo­nal­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest kon­fi­den­cjo­nal­ne; cecha tych, któ­rzy są kon­fi­den­cjo­nal­ni


Patrz:konfidencjonalny

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konfidencjonalny

1. spo­u­fa­lo­ny, za­ży­ły, za­przy­jaź­nio­ny;
2. nie­przez­na­czo­ny do pu­blicz­ne­go roz­gła­sza­nia; se­kret­ny, po­uf­ny


przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) ma­ją­cy cha­rak­ter po­u­fa­ły, za­ży­ły

 (1.2) nie przez­na­czo­ny do pu­blicz­nej wia­do­mo­ści

 (1.3) skłon­ny do zwie­rzeń, po­u­fa­łych ge­stów i okre­śleń

 (1.4) świad­czą­cy o skłon­no­ści do po­u­fa­ło­ści, zwie­rzeń


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konfidencki

przy­miot­nik od: kon­fi­dent


Źródła:

SJP.pl

Konfidenctwo

po­tocz­nie: bycie kon­fi­den­tem (szpie­giem, in­for­ma­to­rem, do­no­si­cie­lem)


Źródła:

SJP.pl

Konfident

1. czło­wiek szpie­gu­ją­cy na zle­ce­nie swo­ich mo­co­daw­ców; kapuś, kabel, do­no­si­ciel;
2. agent wy­wia­du, tajny wy­wia­dow­ca po­li­cyj­ny; szpieg, in­for­ma­tor, szpi­cel;
3. prze­sta­rza­łe: czło­wiek godny za­u­fa­nia; po­wier­nik, przy­ja­ciel, za­usz­nik


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pejor. tajny wy­wia­dow­ca lub współ­pra­cow­nik wy­wia­du, po­li­cji itp. służb

 (1.2) przest. czło­wiek za­u­fa­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konfidentka

1. agent­ka wy­wia­du, tajna współ­pra­cow­nicz­ka po­li­cji;
2. daw­niej: ko­bie­ta za­u­fa­na, po­wier­nicz­ka, przy­ja­ciół­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pejor. agent­ka wy­wia­du, tajna współ­pra­cow­nicz­ka np. po­li­cji

 (1.2) daw. ko­bie­ta za­u­fa­na, po­wier­nicz­ka ta­jem­nic

 (1.3) pod­wój­ne krze­sło, po­pu­lar­ne w okre­sie dru­gie­go ce­sar­stwa fran­cu­skie­go


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konfig

po­tocz­nie: kon­fi­gu­ra­cja; con­fig


Źródła:

SJP.pl

Konfiguracja

1. okre­ślo­ny układ ele­men­tów lub osób w ze­spo­le, który może ulec zmia­nie;
2. ze­staw pa­ra­me­trów pracy pro­gra­mu kom­pu­te­ro­we­go lub urzą­dze­nia pe­ry­fe­ryj­ne­go;
3. uksz­tał­to­wa­nie te­re­nu


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) układ ele­men­tów wcho­dzą­cych we wza­jem­ne re­la­cje


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konfiguracjonizm

kie­ru­nek w psy­cho­lo­gii XX w. gło­szą­cy, że życie psy­chicz­ne skła­da się z pew­nych ca­ło­ści, które mają swo­i­stą formę, nie­da­ją­cą się spro­wa­dzić do ich czę­ści skła­do­wych; ge­stal­tyzm


Kon­fi­gu­ra­cjo­nizm – nurt ame­ry­kań­skiej an­tro­po­lo­gii kul­tu­ro­wej, uksz­tał­to­wa­ny w la­tach 20. i 30. XX wieku, stwo­rzo­ny przez ucz­niów Fran­za Boasa.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Konfiguracyjny

plik kon­fi­gu­ra­cyj­ny - plik za­wie­ra­ją­cy pa­ra­me­try ja­kie­goś pro­gra­mu


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kon­fi­gu­ra­cją, do­ty­czą­cy kon­fi­gu­ro­wa­nia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konfigurator

na­rzę­dzie umoż­li­wia­ją­ce do­bie­ra­nie i usta­wia­nie cech lub pa­ra­me­trów pro­duk­tu albo sy­ste­mu


Źródła:

SJP.pl

Konfigurowalność

→ kon­fi­gu­ro­wal­ny


Patrz:konfigurowalny

Źródła:

SJP.pl

Konfigurowalny

moż­li­wy do kon­fi­gu­ro­wa­nia


Źródła:

SJP.pl

Konfigurowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kon­fi­gu­ro­wać.


Źródła:

Wiktionary

Konfigurować

1. kształ­to­wać w usta­lo­nej po­sta­ci, for­mo­wać coś;
2. przy­sto­so­wy­wać urzą­dze­nie lub pro­gram kom­pu­te­ro­wy do ocze­ki­wa­nej pracy


cza­sow­nik prze­chod­ni

 (1.1) na­da­wać cze­muś jakiś układ, for­mo­wać coś

 (1.2) przy­sto­so­wy­wać ja­kieś urzą­dze­nie do po­żą­da­nej pracy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konfirmacja

1. w pro­te­stan­tyz­mie: uro­czy­ste przy­ję­cie do gminy ko­ściel­nej mło­dzie­ży w wieku od 14 do 18 lat;
2. w ju­da­iz­mie: ce­re­mo­nia ut­wier­dza­nia w wie­rze, do­ko­ny­wa­na w 13. roku życia;
3. w ka­to­li­cyz­mie: bierz­mo­wa­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) rel. u pro­te­stan­tów: uro­czy­ste przy­ję­cie do gminy ko­ściel­nej chłop­ców i dziew­cząt po­łą­czo­ne z eg­za­mi­nem i bło­go­sła­wień­stwem pa­sto­ra;


Kon­fir­ma­cja (pol.: "kon­fir­ma­cja", niem., szw.: "Kon­fir­ma­tion", z łac. "con­fir­ma­tio", pot­wier­dze­nie) – w ko­ścio­łach ewan­ge­lic­kich uro­czy­sty obrzęd wyz­na­nia swo­jej wiary i ślu­bo­wa­nia wier­no­ści Ko­ścio­ło­wi; nie ma ona cha­rak­te­ru sa­kra­men­tu. Obrzęd pod tą nazwą wy­stę­pu­je także u mor­mo­nów z Ko­ścio­ła Je­zu­sa Chry­stu­sa Świę­tych w Dniach Ostat­nich i po­le­ga na na­ło­że­niu na ochrz­czo­nych rąk du­chow­ne­go w celu prze­ka­za­nia daru Ducha Świę­te­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konfirmacyjny

do­ty­czą­cy kon­fir­ma­cji


Źródła:

SJP.pl

Konfirmant

osoba przy­stę­pu­ją­ca do kon­fir­ma­cji


Źródła:

SJP.pl

Konfirmantka

→ kon­fir­mant


Patrz:konfirmant

Źródła:

SJP.pl

Konfirmat

ro­dzaj me­ta­lo­we­go wkrę­ta uży­wa­ne­go w prze­my­śle me­blar­skim


Kon­fir­mat – ro­dzaj me­ta­lo­we­go wkrę­ta sto­so­wa­ne­go w prze­my­śle me­blar­skim do sztyw­ne­go łą­cze­nia ze sobą pod kątem pro­stym dwóch płyt me­blo­wych drew­nia­nych lub wió­ro­wych. Ze wzglę­du na cha­rak­te­ry­stycz­ną kryzę do wy­ko­ny­wa­nia ot­wo­rów pod kon­fir­ma­ty na­le­ży uży­wać spe­cjal­nych wier­teł. Stan­dar­do­we śred­ni­ce kon­fir­ma­tów wy­no­szą 6,4 mm oraz 7,0 mm. Naj­czę­ściej spo­ty­ka­ne są kon­fir­ma­ty z gnia­zdem im­bu­so­wym.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Konfirmować

1. udzie­lać (udzie­lić) kon­fir­ma­cji - uro­czy­ste­go pot­wier­dze­nia przy­na­leż­no­ści do re­li­gii chrze­ści­jań­skiej lub ju­da­i­stycz­nej;
2. daw­niej: pot­wier­dzać (pot­wier­dzić), uz­na­wać (uznać), zat­wier­dzać (zat­wier­dzić)


Źródła:

SJP.pl

Konfiskacja

daw­niej: kon­fi­ska­ta;
1. wy­wła­szcze­nie osoby pry­wat­nej z jej ma­jąt­ku na rzecz pań­stwa;
2. kara utra­ty mie­nia na­le­żą­ce­go do osoby ska­za­nej wy­ro­kiem sądu na rzecz pań­stwa


Źródła:

SJP.pl

Konfiskata

1. wy­wła­szcze­nie osoby pry­wat­nej z jej ma­jąt­ku na rzecz pań­stwa;
2. kara utra­ty mie­nia na­le­żą­ce­go do osoby ska­za­nej wy­ro­kiem sądu na rzecz pań­stwa


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) praw. za­ję­cie czę­ści lub ca­łe­go ma­jąt­ku osoby pry­wat­nej na rzecz pań­stwa

 (1.2) praw. kara po­le­ga­ją­ca na utra­cie na rzecz skar­bu pań­stwa mie­nia na­le­żą­ce­go do prze­stęp­cy

 (1.3) adm. wy­co­fa­nie dru­ków z obie­gu przez od­po­wied­nie or­ga­ny pań­stwo­we


Kon­fi­ska­ta (z con­fi­sca­tio 'umie­szcze­nie w skar­bie' od con­fi­sca­re 'skła­dać w koszu a. worku na pie­nią­dze' od com- 'współ-' i fi­scus 'kosz lub worek na pie­nią­dze; skarb') – przy­mu­so­we wy­wła­szcze­nie na rzecz pań­stwa ca­ło­ści lub czę­ści ma­jąt­ku osoby fi­zycz­nej, bez prawa do odsz­ko­do­wa­nia. Kon­fi­ska­tę na­le­ży odróż­nić od rek­wi­zy­cji (wy­wła­szcze­nia z pra­wem do odsz­ko­do­wa­nia) i sek­we­stru (przy­mu­so­we­go za­ję­cia bez roz­strzy­gnię­cia o pra­wie włas­no­ści).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konfiskator

osoba do­ko­nu­ją­ca kon­fi­ska­ty


Źródła:

SJP.pl

Konfiskowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kon­fi­sko­wać.


Źródła:

Wiktionary

Konfiskować

za­bie­rać coś komuś na mocy prawa, do­ko­ny­wać kon­fi­ska­ty


cza­sow­nik

 (1.1) do­ko­ny­wać kon­fi­ska­ty

 (1.2) za­bie­rać


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konfit

żyw­ność go­to­wa­na po­wo­li i przez długi czas w tłu­szczu oraz ni­skiej tem­pe­ra­tu­rze


Źródła:

SJP.pl

Konfitować

kon­ser­wo­wać żyw­ność po­przez dłu­gie go­to­wa­nie w głę­bo­kim tłu­szczu lub pie­cze­nie w ni­skiej tem­pe­ra­tu­rze


Źródła:

SJP.pl

Konfitura

owoce us­ma­żo­ne w gę­stym sy­ro­pie z cukru; kon­fi­tu­ry


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) kulin. owoce sma­żo­ne w sy­ro­pie cu­kro­wym;


Kon­fi­tu­ra – pro­dukt spo­żyw­czy uzy­ski­wa­ny po­przez go­to­wa­nie owo­ców lub ich czę­ści w sy­ro­pie cu­kro­wym lub za­gę­szczo­nym soku z wi­no­gron.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konfiturowy

do­ty­czą­cy kon­fi­tu­ry, zro­bio­ny z kon­fi­tu­ry - owo­ców sma­żo­nych w sy­ro­pie z cu­krem


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kon­fi­tu­rą, do­ty­czą­cy kon­fi­tu­ry


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konfitury

owoce us­ma­żo­ne w gę­stym sy­ro­pie z cukru; kon­fi­tu­ra


Źródła:

SJP.pl

Konflikcik

zdrob­nie­nie od: kon­flikt


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od kon­flikt


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konflikt

zet­knię­cie się sprzecz­nych in­te­re­sów, po­glą­dów; niez­god­ność, spór, za­targ


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) sprzecz­ność (racji, war­to­ści), spór mię­dzy oso­ba­mi; brak zgod­no­ści;


Kon­flikt (z ła­ci­ny "con­flic­tus" – zde­rze­nie) – niez­god­ność, sprzecz­ność in­te­re­sów, po­glą­dów, spór, za­targ.

Kon­flikt to zja­wi­sko po­wszech­ne, nie­u­chron­nie zwią­za­ne z ży­ciem spo­łecz­nym. Po­ję­cie kon­flik­tu można roz­pa­try­wać w róż­nych aspek­tach, np. jako pro­ces, w któ­rym jed­nost­ka lub grupa dąży do osią­gnię­cia włas­nych celów przez wy­e­li­mi­no­wa­nie, pod­po­rząd­ko­wa­nie sobie bądź zni­szcze­nie jed­nost­ki lub grupy dą­żą­cej do celów po­dob­nych lub iden­tycz­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konfliktogenność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest kon­flik­to­gen­ne; cecha tych, któ­rzy są kon­flik­to­gen­ni


Źródła:

Wiktionary

Konfliktogenny

taki, który jest przy­czy­ną kon­flik­tu; kon­flik­to­rod­ny


Źródła:

SJP.pl

Konfliktorodny

taki, który jest przy­czy­ną kon­flik­tu; kon­flik­to­gen­ny


Źródła:

SJP.pl

Konfliktotwórczy

sprzy­ja­ją­cy pow­sta­wa­niu kon­flik­tów


Źródła:

SJP.pl

Konfliktowość

cecha tego, co jest cha­rak­te­ry­stycz­ne dla kon­flik­tu; kłót­li­wość


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest kon­flik­to­we; cecha tych, któ­rzy są kon­flik­to­wi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konfliktowy

1. taki, który do­ty­czy kon­flik­tu - zet­knię­cia się sprzecz­nych in­te­re­sów;
2. o czło­wie­ku lub jego oso­bo­wo­ści: taki, który czę­sto wcho­dzi w za­targ, spór z in­ny­mi oso­ba­mi; kłót­li­wy, an­ta­go­ni­stycz­ny


przy­miot­nik

 (1.1) taki, który po­pa­da w cią­głe kon­flik­ty z oto­cze­niem, nie jest skłon­ny do ugody

 (1.2) bę­dą­cy te­ma­tem sporu

 (1.3) zwią­za­ny z kon­flik­tem se­ro­lo­gicz­nym


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konfluencja

1. łą­cze­nie się spły­wa­ją­cych po­to­ków albo lo­dow­ców;
2. w bio­lo­gii: sto­pień po­kry­cia na­czy­nia ho­dow­la­ne­go przez ho­do­wa­ne ko­mór­ki


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Konfokalny

ma­ją­cy wspól­ne ogni­sko; wspó­ło­gni­sko­wy


przy­miot­nik

 (1.1) opt. ma­ją­cy wspól­ne ogni­sko


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konforemny

1. w ge­o­me­trii: przeksz­tał­ce­nie kon­fo­rem­ne - przeksz­tał­ce­nie fi­gu­ry, przy któ­rym nie na­stę­pu­je zmia­na jej kątów;
2. kon­fo­rem­ny zbior­nik pa­li­wa - do­dat­ko­wy zbior­nik pa­li­wa w sa­mo­lo­cie, zin­te­gro­wa­ny z jego bryłą


Źródła:

SJP.pl

Konformacja

spo­sób uło­że­nie prze­strzen­ne­go biał­ka


Nie mylić z: kon­fi­gu­ra­cja.

Kon­for­ma­cja – układ prze­strzen­ny ato­mów w czą­stecz­ce che­micz­nej mo­gą­cy zmie­niać się przez obrót wokół po­je­dyn­czych wią­zań che­micz­nych, bez ich zry­wa­nia.

Zdol­ność do przyj­mo­wa­nia róż­nych kon­for­ma­cji przez czą­stecz­ki można sobie wy­o­bra­zić na przy­kła­dzie zmian kształ­tu me­ta­lo­we­go łań­cu­cha. Łań­cuch może być roz­cią­gnię­ty wzdłuż linii pro­stej, ale też zwi­nię­ty w kulkę lub za­pęt­lo­ny bez ko­niecz­no­ści zry­wa­nia i po­now­ne­go łą­cze­nia po­szcze­gól­nych jego ogniw.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Konformacyjny

do­ty­czą­cy kon­for­ma­cji


Źródła:

SJP.pl

Konformer

forma struk­tu­ral­na, którą czą­stecz­ka che­micz­na może przy­brać np. w wy­ni­ku obro­tu


Źródła:

SJP.pl

Konforming

po­rów­na­nie ze­ska­no­wa­ne­go ma­te­ria­łu z do­stęp­ny­mi wer­sja­mi filmu pod­czas re­kon­struk­cji cy­fro­wej filmu


Źródła:

SJP.pl

Konformista

osoba pod­po­rząd­ko­wu­ją­ca się nor­mom (także tym, któ­rych nie uważa za słusz­ne) obo­wią­zu­ją­cym w gru­pie spo­łecz­nej, do któ­rej na­le­ży


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) czło­wiek, który bez­kry­tycz­nie pod­po­rząd­ko­wu­je się nor­mom, war­to­ściom i po­glą­dom uz­na­nym za obo­wią­zu­ją­ce w danej gru­pie

 (1.2) hist. przed­sta­wi­ciel pro­te­stan­tów an­giel­skich, któ­rzy w r. 1662 za­de­kla­ro­wa­li lo­jal­ność wobec ustro­ju epi­sko­pal­ne­go pań­stwo­we­go Ko­ścio­ła an­gli­kań­skie­go


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konformistka

1. ko­bie­ta bez­kry­tycz­nie pod­po­rząd­ko­wu­ją­ca się nor­mom i po­glą­dom obo­wią­zu­ją­cym w danym śro­do­wi­sku;
2. wyz­naw­czy­ni Ko­ścio­ła an­gli­kań­skie­go


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta, która bez­kry­tycz­nie pod­po­rząd­ko­wu­je się nor­mom, war­to­ściom i po­glą­dom uz­na­nym za obo­wią­zu­ją­ce w danej gru­pie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konformistycznie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób kon­for­mi­stycz­ny


Źródła:

Wiktionary

Konformistyczny

1. ule­gły, pod­po­rząd­ko­wa­ny nor­mom;
2. zwią­za­ny z pro­te­stan­tyz­mem an­giel­skim XVII wieku


przy­miot­nik

 (1.1) taki, który bez­kry­tycz­nie pod­po­rząd­ko­wu­je się nor­mom, war­to­ściom i po­glą­dom uz­na­nym za obo­wią­zu­ją­ce w danej gru­pie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konformizm

1. bez­kry­tycz­ne ak­cep­to­wa­nie obo­wią­zu­ją­cych norm, war­to­ści, po­glą­dów;
2. wyz­na­nie chrze­ści­jań­skie uz­na­ją­ce króla za głowę Ko­ścio­ła, roz­po­wszech­nio­ne w An­glii; an­gli­ka­nizm


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) so­cjol. psych. bez­kry­tycz­ne pod­po­rząd­ko­wy­wa­nie się nor­mom, war­to­ściom i po­glą­dom uz­na­nym za obo­wią­zu­ją­ce w danej gru­pie;


Kon­for­mizm (łac. "con­for­mo" – na­da­ję kształt) – zmia­na za­cho­wa­nia na sku­tek wpły­wu in­nych ludzi. Pod­po­rząd­ko­wa­nie się war­to­ściom, po­glą­dom, za­sa­dom i nor­mom po­stę­po­wa­nia obo­wią­zu­ją­cym w danej gru­pie spo­łecz­nej. W tym ro­zu­mie­niu jest to zmia­na zwią­za­na z fak­tem, że czło­nek grupy miał po­cząt­ko­wo inne zda­nie czy ina­czej się za­cho­wy­wał niż grupa, a na­stęp­nie je zmie­nił w kie­run­ku zgod­nym z ocze­ki­wa­nia­mi grupy.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konformizować

1. po­wo­do­wać czy­jąś kon­for­mi­za­cję;
2. kon­for­mi­zo­wać się - ule­gać kon­for­mi­za­cji


Źródła:

SJP.pl

Konfrater

1. prze­sta­rza­le: czło­nek bract­wa re­li­gij­ne­go lub związ­ku świec­kie­go;
2. daw­niej: to­wa­rzysz, ko­le­ga


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) czło­nek kon­fra­ter­ni

 (1.2) daw. kom­pa­nion, to­wa­rzysz

 (1.3) przest. rel. współ­brat (w za­ko­nie, sta­nie du­chow­nym)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konfrateria

prze­sta­rza­łe: sto­wa­rzy­sze­nie, bract­wo, zwią­zek re­li­gij­ny lub świec­ki; kon­fra­ter­nia, gil­dia, cech


Źródła:

SJP.pl

Konfraterka

→ kon­fra­ter


Patrz:konfrater

Źródła:

SJP.pl

Konfraternia

prze­sta­rza­łe: sto­wa­rzy­sze­nie, bract­wo, zwią­zek re­li­gij­ny lub świec­ki; kon­fra­te­ria, gil­dia, cech


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) rel. sto­wa­rzy­sze­nie, or­ga­ni­za­cja re­li­gij­na sku­pia­ją­ca głów­nie la­i­kat

 (1.2) hist. sto­wa­rzy­sze­nie (daw­niej sku­pia­ją­ce mie­szczan), opar­te na wspól­no­cie za­wo­du lub wy­ko­ny­wa­nej pro­fe­sji


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konfrontacja

1. ze­sta­wie­nie, po­rów­na­nie kogoś z kimś lub cze­goś z czymś w celu usta­le­nia po­do­bieństw i róż­nic; kom­pa­ra­cja;
2. za­targ, star­cie zbroj­ne;
3. spór wy­ni­ka­ją­cy z róż­nic po­glą­dów lub ide­o­lo­gii;
4. w pra­wie: jed­no­czes­ne sta­wie­nie się dwu lub wię­cej świad­ków albo świad­ków i oskar­żo­ne­go w celu wy­ja­śnie­nia sprzecz­no­ści w zez­na­niach


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) po­rów­na­nie ze sobą, ze­sta­wia­jąc cechy wspól­ne i ro­zbież­ne

 (1.2) kon­flikt mię­dzy wro­gi­mi stro­na­mi

 (1.3) praw. jed­no­czes­ne sta­wie­nie się świad­ków lub świad­ków i oskar­żo­ne­go w celu oceny sprzecz­no­ści w zez­na­niach


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konfrontacje

1. ze­sta­wie­nie, po­rów­na­nie kogoś z kimś lub cze­goś z czymś w celu usta­le­nia po­do­bieństw i róż­nic; kom­pa­ra­cja;
2. za­targ, star­cie zbroj­ne;
3. spór wy­ni­ka­ją­cy z róż­nic po­glą­dów lub ide­o­lo­gii;
4. w pra­wie: jed­no­czes­ne sta­wie­nie się dwu lub wię­cej świad­ków albo świad­ków i oskar­żo­ne­go w celu wy­ja­śnie­nia sprzecz­no­ści w zez­na­niach


Źródła:

SJP.pl

Konfrontacyjnie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób kon­fron­ta­cyj­ny


Źródła:

Wiktionary

Konfrontacyjność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest kon­fron­ta­cyj­ne; cecha tych, któ­rzy są kon­fron­ta­cyj­ni


Źródła:

Wiktionary

Konfrontacyjny

do­ty­czą­cy kon­fron­ta­cji


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kon­fron­ta­cją


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konfrontować

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. skon­fron­to­wać)

 (1.1) ze­sta­wiać coś lub kogoś z innym w celu po­rów­na­nia lub spraw­dze­nia


Źródła:

Wiktionary

Konfucjanista

→ kon­fu­cja­nizm


Patrz:konfucjanizm

Źródła:

SJP.pl

Konfucjanistka

→ kon­fu­cja­ni­sta


Patrz:konfucjanista

Źródła:

SJP.pl

Konfucjanizm

sy­stem fi­lo­zo­ficz­no-re­li­gij­ny za­po­cząt­ko­wa­ny w Chi­nach w V wieku p.n.e. przez Kon­fu­cju­sza, roz­wi­nię­ty w III wieku p.n.e. m.in. przez Men­cju­sza (kon­fu­cja­nizm ide­a­li­stycz­ny) i Xunzi (kon­fu­cja­nizm re­a­li­stycz­ny)


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) filoz. rel. sy­stem fi­lo­zo­ficz­no-re­li­gij­ny za­po­cząt­ko­wa­ny przez Kon­fu­cju­sza;


Kon­fu­cja­nizm (儒學, rúxué, lub 儒家, rújiā) – sy­stem fi­lo­zo­ficz­no-re­li­gij­ny (rów­nież sy­stem fi­lo­zo­ficz­no-etycz­ny) za­po­cząt­ko­wa­ny w Chi­nach przez Kon­fu­cju­sza ("Kong Fuzi", "Kong­zi") w V wieku p.n.e., a na­stęp­nie roz­wi­nię­ty m.in. przez Men­cju­sza (kon­fu­cja­nizm ide­a­li­stycz­ny) i Xunzi (kon­fu­cja­nizm re­a­li­stycz­ny) w III wieku p.n.e.. W póź­niej­szym okre­sie roz­wo­ju przy­jął cha­rak­ter re­li­gii pań­stwo­wej ce­sar­stwa chiń­skie­go, do­mi­nu­ją­cej od II wieku p.n.e. do jego upad­ku w 1911 roku.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konfucjański

od­no­szą­cy się do kon­fu­cja­niz­mu


Źródła:

SJP.pl

Konfucjusz

(551-479 r. p.n.e.) chiń­ski my­śli­ciel i fi­lo­zof, twór­ca kon­fu­cja­niz­mu


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) hist. filoz. chiń­ski fi­lo­zof;


Kon­fu­cjusz (chiń. 孔子 / 孔夫子; pi­ny­in "Kǒng Zǐ / Kǒng Fūzǐ"; dosł. „Mistrz Kong”; ur. 551 p.n.e. w Qufu, zm. 479 p.n.e. tamże) – chiń­ski fi­lo­zof, twór­ca kon­fu­cja­niz­mu. Jego imię jest zla­ty­ni­zo­wa­ną formą imie­nia K'ung fu-tsy, oz­na­cza­ję­ce­go "Mistrz K'ung".


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konfundowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kon­fun­do­wać.


Źródła:

Wiktionary

Konfundować

prze­sta­rza­le: wpro­wa­dzać w za­kło­po­ta­nie, zaw­sty­dzać, pe­szyć, zbi­jać z tropu


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. skon­fun­do­wać)

 (1.1) po­wo­do­wać, że ktoś czuje się za­kło­po­ta­ny lub zaw­sty­dzo­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konfutacja

książ­ko­wo: odrzu­ce­nie ja­kichś tez, wy­ka­za­nie nie­praw­dzi­wo­ści kon­cep­cji lub idei


Źródła:

SJP.pl

Konfuzja

prze­sta­rza­le:
1. zmie­sza­nie, za­kło­po­ta­nie, zaw­sty­dze­nie;
2. za­mie­sza­nie, chaos, anar­chia


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) książk. po­czu­cie za­kło­po­ta­nia

 (1.2) stan za­mie­sza­nia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konfuzor

zwę­ża­ją­cy się od­ci­nek rury, uży­wa­ny m.in. do po­mia­ru pręd­ko­ści lub ilo­ści prze­pły­wa­ją­cej sub­stan­cji; dysza; zwęż­ka


Kon­fu­zor – kanał prze­pły­wo­wy z ma­le­ją­cym prze­kro­jem po­przecz­nym. Prze­pły­wa­ją­cy (w wy­ni­ku od­po­wied­niej róż­ni­cy ci­śnień) z dużą pręd­ko­ścią czyn­nik ter­mo­dy­na­micz­ny pod­le­ga prze­mia­nie adia­ba­tycz­nej. Zmniej­sza­ją­cy się prze­krój po­przecz­ny po­wo­du­je wzrost pręd­ko­ści prze­pły­wu i spa­dek ci­śnie­nia czyn­ni­ka.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Konga

conga;
1. afry­kań­ski in­stru­ment mu­zycz­ny, bęben jed­no­mem­bra­no­wy, na któ­rym gra się rę­ko­ma;
2. ta­niec po­łud­nio­wo­a­me­ry­kań­ski po­cho­dzą­cy z Afry­ki, tań­czo­ny zbio­ro­wo w rytm ude­rzeń w kongę (bę­be­nek)


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kongelacja

ozdo­ba ar­chi­tek­to­nicz­na w kształ­cie lo­do­we­go sopla


Źródła:

SJP.pl

Kongenialność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest kon­ge­nial­ne; cecha tych, któ­rzy są kon­ge­nial­ni


Źródła:

Wiktionary

Kongenialny

współ­rów­ny;
1. rzad­ko: o prze­kła­dzie, tłu­ma­cze­niu: taki, który do­rów­nu­je ory­gi­na­ło­wi;
2. prze­sta­rza­łe: taki, który do­rów­nu­je komuś, cze­muś pod wzglę­dem ta­len­tu


przy­miot­nik

 (1.1) do­rów­nu­ją­cy ory­gi­na­ło­wi; rów­nie ge­nial­ny jak pier­wow­zór (np. o tłu­ma­cze­niu)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konger

dra­pież­na ryba mor­ska z ro­dzi­ny kon­gro­wa­tych; wę­gorz mor­ski


Kon­ger ("Con­ger con­ger") – dra­pież­ny ga­tu­nek mor­skiej ryby wę­go­rzoksz­tałt­nej z ro­dzi­ny kon­ge­ro­wa­tych (Con­gri­dae).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kongestia

daw­niej: nad­mier­ny na­pływ krwi do na­czyń krwio­no­śnych ja­kie­goś or­ga­nu, zwła­szcza ude­rze­nie krwi do głowy


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) za­tło­cze­nie, prze­tło­cze­nie, prze­cią­że­nie

 (1.2) daw. med. gwał­tow­ny, nad­mier­ny na­pływ krwi do na­czyń krwio­no­śnych ja­kie­goś or­ga­nu, zwła­szcza mózgu


Kon­ge­stia (ang. "con­ge­stion") – chro­nicz­ne zja­wi­sko więk­sze­go na­tę­że­nia ruchu środ­ków tran­spor­tu od prze­pu­sto­wo­ści wy­ko­rzy­sty­wa­nej przez nie in­fra­struk­tu­ry.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kongijczyk

oby­wa­tel Konga


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) oby­wa­tel Konga

 (1.2) oby­wa­tel De­mo­kra­tycz­nej Re­pu­bli­ki Konga


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kongijka

oby­wa­tel­ka Konga


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) oby­wa­tel­ka Konga

 (1.2) oby­wa­tel­ka De­mo­kra­tycz­nej Re­pu­bli­ki Konga


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kongijski

zwią­za­ny z Kon­giem


przy­miot­nik

 (1.1) od­no­szą­cy się do pań­stwa De­mo­kra­tycz­na Re­pu­bli­ka Konga

 (1.2) od­no­szą­cy się do pań­stwa Kongo


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konglomeracja

pow­sta­wa­nie i two­rze­nie się kon­glo­me­ra­tu


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) two­rze­nie się kon­glo­me­ra­tu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konglomerat

1. duże przed­się­bior­stwo wie­lo­za­kła­do­we
2. ca­łość bę­dą­ca po­łą­cze­niem róż­no­rod­nych przed­mio­tów, zja­wisk, de­fi­ni­cji etc.
3. ro­dzaj skały osa­do­wej


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ca­łość, bę­dą­ca zlep­kiem róż­nych, czę­sto nie­pa­su­ją­cych czę­ści lub ele­men­tów

 (1.2) geol. gru­bo­o­kru­cho­wa, lita skała osa­do­wa o róż­nych bar­wach, zło­żo­na z zia­ren żwiru (lub gła­zów) spo­jo­nych le­pi­szczem;

 (1.3) ekon. kon­cern, gru­pu­ją­cy przed­się­bior­stwa o naj­róż­niej­szym pro­fi­lu pro­duk­cji bez żad­nej trwa­łej za­sa­dy do­bo­ru

 (1.4) chem. twór zło­żo­ny z wiel­kiej licz­by drob­nych krysz­ta­łów


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konglomeratowy

→ kon­glo­me­rat


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z kon­glo­me­ra­tem, wła­ści­wy kon­glo­me­ra­to­wi


Patrz:konglomerat

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konglutyn

ga­tu­nek ro­ślin­ne­go biał­ka


Źródła:

SJP.pl

Kongo

1. or­ga­nicz­ny barw­nik wy­ko­rzy­sty­wa­ny w ana­li­zie jako wskaź­nik;
2. na­tu­ral­ny barw­nik sto­so­wa­ny daw­niej do bar­wie­nia ba­weł­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. polit. pań­stwo w Afry­ce;

 (1.2) geogr. hy­dron. rzeka w Afry­ce;

 (1.3) geogr. etn. jedno z ple­mię­e­mion za­miesz­ku­ją­cych do­rze­cze rzeki Kongo (1.2);


Kongo (Re­pu­bli­ka Konga; Congo, République du Congo), "Kongo-Braz­za­vil­le" – pań­stwo w środ­ko­wej Afry­ce nad Oce­a­nem At­lan­tyc­kim. Gra­ni­czy z Ga­bo­nem, Ka­me­ru­nem, Re­pu­bli­ką Środ­ko­wo­a­fry­kań­ską, An­go­lą (Ka­bin­da) i De­mo­kra­tycz­ną Re­pu­bli­ką Konga.

W cza­sach ko­lo­nial­nych wy­stę­po­wa­ło pod nazwą Kongo Fran­cu­skie i Kongo Środ­ko­we, a tuż po odzy­ska­niu nie­pod­le­gło­ści jako Kongo-Braz­za­vil­le (sto­so­wa­ne nadal dla odróż­nie­nia od De­mo­kra­tycz­nej Re­pu­bli­ki Konga) i Lu­do­wa Re­pu­bli­ka Konga.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kongregacja

1. urząd ko­ściel­ny;
2. zgro­ma­dze­nie za­kon­ne


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) rel. ofi­cjal­ne spot­ka­nie osób du­chow­nych

 (1.2) rel. grupa klasz­to­rów tego sa­me­go za­ko­nu lub zgro­ma­dze­nia za­kon­ne­go

 (1.3) rel. wspól­no­ta za­kon­na, zakon

 (1.4) rel. ciało do­rad­cze prze­ło­żo­ne­go za­ko­nu

 (1.5) rel. adm. jed­nost­ka ad­mi­ni­stra­cji Sto­li­cy Apo­stol­skiej od­po­wia­da­ją­ca świec­kie­mu mi­ni­ster­stwu

 (1.6) hand. kon­fra­ter­nia kup­ców


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kongregacjonalista

czło­nek pro­te­stanc­kiej grupy re­li­gij­nej sta­no­wią­cej odłam an­giel­skie­go kal­wi­niz­mu; in­de­pen­dent, kon­gre­ga­cjo­ni­sta


Źródła:

SJP.pl

Kongregacjonalizm

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) rel. forma pro­te­stanc­kich grupy wyz­na­nio­wych, w któ­rej pod­sta­wą jest au­to­no­mia po­szcze­gól­nych wspól­not


Kon­gre­ga­cjo­na­lizm (z con­gre­ga­tio, wspól­no­ta) – forma or­ga­ni­za­cji Ko­ścio­łów pro­te­stanc­kich, któ­rej pod­sta­wą jest nie­za­leż­ność i au­to­no­mia po­szcze­gól­nych wspól­not. Kon­gre­ga­cjo­na­lizm jest jed­nym z waż­nych kie­run­ków w pro­te­stan­tyz­mie, prze­de wszyst­kim w Sta­nach Zjed­no­czo­nych i Wiel­kiej Bry­ta­nii.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kongregacjonaliści

czło­nek pro­te­stanc­kiej grupy re­li­gij­nej sta­no­wią­cej odłam an­giel­skie­go kal­wi­niz­mu; in­de­pen­dent, kon­gre­ga­cjo­ni­sta


Źródła:

SJP.pl

Kongregacjonista

czło­nek pro­te­stanc­kiej grupy re­li­gij­nej sta­no­wią­cej odłam an­giel­skie­go kal­wi­niz­mu; in­de­pen­dent, kon­gre­ga­cjo­na­li­sta


Źródła:

SJP.pl

Kongregacyjny

→ kon­gre­ga­cja


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kon­gre­ga­cją, do­ty­czą­cy kon­gre­ga­cji


Patrz:kongregacja

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kongres

zjazd kra­jo­wy lub mię­dzy­na­ro­do­wy przed­sta­wi­cie­li sztu­ki, po­li­ty­ki, nauki, dy­plo­ma­cji


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zjazd osób o wspól­nych za­in­te­re­so­wa­niach, po­dob­nej dzia­łal­no­ści, zrze­szo­nych w jed­nej or­ga­ni­za­cji

 (1.2) polit. or­ga­ni­za­cja

 (1.3) naj­wyż­szy organ niek­tó­rych or­ga­ni­za­cji


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kongresik

zdrob­nie­nie od: kon­gres


Źródła:

SJP.pl

Kongresista

rzad­ko: uczest­nik kon­gre­su - zja­zdu; kon­gre­so­wicz


Źródła:

SJP.pl

Kongresistka

→ kon­gre­si­sta; kon­gre­so­wicz­ka


Źródła:

SJP.pl

Kongresman

[czy­taj: kon­gres­men] czło­nek Kon­gre­su; kon­gres­men


Źródła:

SJP.pl

Kongresmanka

→ kon­gres­man; kon­gres­men­ka


Źródła:

SJP.pl

Kongresmen

czło­nek Kon­gre­su; kon­gres­man


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) męż­czyz­na, bę­dą­cy człon­kiem kon­gre­su


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kongresmenka

człon­ki­ni Kon­gre­su - or­ga­nu wła­dzy pra­wo­daw­czej w więk­szo­ści państw Ame­ry­ki Środ­ko­wej i w USA


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta, bę­dą­ca człon­kiem kon­gre­su


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kongresowiak

miesz­ka­niec Kró­le­stwa Kon­gre­so­we­go (pań­stwa w la­tach 1815–1832); Kró­le­wiak


Źródła:

SJP.pl

Kongresowianka

miesz­kan­ka Kró­le­stwa Kon­gre­so­we­go (pań­stwa w la­tach 1815–1832); Kró­le­wiacz­ka


Źródła:

SJP.pl

Kongresowicz

rzad­ko: uczest­nik kon­gre­su - zja­zdu; kon­gre­si­sta


Źródła:

SJP.pl

Kongresowiczka

→ kon­gre­so­wicz


Patrz:kongresowicz

Źródła:

SJP.pl

Kongresowy

przy­miot­nik od: kon­gres


Źródła:

SJP.pl

Kongresówka

po­tocz­nie: na­miast­ka pań­stwa pol­skie­go ut­wo­rzo­na na czę­ści te­re­nów za­bo­ru ro­syj­skie­go w 1815 r.; Pol­skie Kró­le­stwo Kon­gre­so­we, Kraj Nad­wi­ślań­ski


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) pot. hist. Kró­le­stwo Pol­skie (kon­gre­so­we), ut­wo­rzo­ne na kon­gre­sie wie­deń­skim;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kongresówkowy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Kon­gre­sów­ką, do­ty­czą­cy Kon­gre­sów­ki


Źródła:

Wiktionary

Kongrowate

ro­dzi­na mor­skich ryb wę­go­rzoksz­tałt­nych


Źródła:

SJP.pl

Kongrowaty

o ce­chach kon­gro­wa­tych (ro­dzi­na ryb)


Źródła:

SJP.pl

Kongruencja

1. zgod­ność, od­po­wied­niość, przy­sta­wa­nie, np. liczb lub figur ge­o­me­trycz­nych;
2. gra­ma­tycz­ny zwią­zek zgody


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kongruentny

po­zo­sta­ją­cy w re­la­cji kon­gru­en­cji


Źródła:

SJP.pl

Koni

forma rze­czow­ni­ka.

 (1.1) D. plu­ral|koń.


Koni, wła­ści­wie To­masz Konys (ur. 24 lu­te­go 1983, zm. 7 marca 2026) – pol­ski raper. Był znany prze­de wszyst­kim z wy­stę­pów w hip-ho­po­wej for­ma­cji Beat Squad. Wraz z jed­nym z człon­ków tego ze­spo­łu – Rafim współt­wo­rzył także duet. Pro­wa­dził po­nad­to so­lo­wą dzia­łal­ność ar­ty­stycz­ną. Były czło­nek ko­lek­ty­wu PDG Kar­tel.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Koniaczek

zdrob­nie­nie od: ko­niak


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od ko­niak


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koniak

napój al­ko­ho­lo­wy otrzy­ma­ny ze spi­ry­tu­su od­de­sty­lo­wa­ne­go z wina, doj­rze­wa­ją­cy kilka lat w becz­kach


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) spoż. ro­dzaj moc­ne­go al­ko­ho­lu, wyt­wa­rza­ne­go we wschod­niej Fran­cji;

 (1.2) geol. trze­ci wiek póź­nej kredy, trwa­ją­cy 89,3 – 85,8 mi­lio­nów lat temu;


Ko­niak (od fr. "Co­gnac" – miej­sco­wość we Fran­cji) –

ro­dzaj na­po­ju al­ko­ho­lo­we­go typu wi­niak, za­wie­ra­ją­ce­go ok. 40% al­ko­ho­lu i wyt­wa­rza­ne­go w oko­li­cach Co­gnac w de­par­ta­men­cie Cha­ren­te we Fran­cji.

Na ob­sza­rze Unii Eu­ro­pej­skiej nazwa "co­gnac" za­strze­żo­na jest wy­łącz­nie dla pro­duk­tów tego po­cho­dze­nia.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koniakowianin

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Ko­nia­ko­wa


Źródła:

Wiktionary

Koniakowianka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Ko­nia­ko­wa


Źródła:

Wiktionary

Koniakowski

przy­miot­nik od: Ko­nia­ków


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) od­no­szą­cy się do Ko­nia­ko­wa, zwią­za­ny z Ko­nia­ko­wem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koniakowy

→ ko­niak


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z ko­nia­kiem, do­ty­czą­cy ko­nia­ku; ma­ją­cy smak ko­nia­ku


Patrz:koniak

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koniaków

napój al­ko­ho­lo­wy otrzy­ma­ny ze spi­ry­tu­su od­de­sty­lo­wa­ne­go z wina, doj­rze­wa­ją­cy kilka lat w becz­kach


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wieś w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie ślą­skim, w po­wie­cie cie­szyń­skim, w gmi­nie Isteb­na;

 (1.2) geogr. część Cze­skie­go Cie­szy­na, w kraju mo­raw­sko-ślą­skim, w po­wie­cie Kar­wi­na w Cze­chach;

 (1.3) hist. geogr. dawna pol­ska wieś na Wo­ły­niu;


Ko­nia­ków – wieś so­łec­ka w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ślą­skim, w po­wie­cie cie­szyń­skim w gmi­nie Isteb­na. Po­wierzch­nia so­łect­wa wy­no­si 1469 ha, a licz­ba lud­no­ści 3643, co daje gę­stość za­lud­nie­nia równą 248,0 os./km².

Two­rzy wraz z Ja­wo­rzyn­ką i Isteb­ną tzw.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koniara

po­tocz­nie:
1. opie­kun­ka, hand­lar­ka, ho­dow­czy­ni koni;
2. mi­ło­śnicz­ka, znaw­czy­ni koni


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. mi­ło­śnicz­ka koni


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koniarski

przy­miot­nik od: ko­niarz


Źródła:

SJP.pl

Koniarz

po­tocz­nie:
1. opie­kun, hand­larz, ho­dow­ca koni;
2. mi­ło­śnik, znaw­ca koni


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pot. mi­ło­śnik koni

 (1.2) pot. znaw­ca koni

 (1.3) pot. ho­dow­ca koni

 (1.4) pot. hand­larz końmi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konica

[czy­taj: ko­ni­ka] marka fo­to­gra­ficz­na i firma; Ko­ni­ca Mi­nol­ta


Źródła:

SJP.pl

Konichalcyt

mi­ne­rał, uwod­nio­ny ar­se­nian mie­dzi i wap­nia


Ko­ni­chal­cyt – mi­ne­rał z gro­ma­dy ar­se­nia­nów. Bar­dzo rzad­ki. Opi­sa­ny w 1849.

Nazwa po­cho­dzi od zło­że­nia grec­kich słów: "conia" – pył, i "khal­kos" – miedź.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Konicki

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Koniczek

zdrob­nie­nie od: konik


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) zdrobn. od: koń

 (1.2) mały koń


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koniczny

stoż­ko­wy


przy­miot­nik

 (1.1) rzad. ma­ją­cy kształt stoż­ko­wy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koniczyna

ro­śli­na o kwia­tach ze­bra­nych w głów­ki i trój­dziel­nych li­ściach


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) bot. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Tri­fo­lium|L.|ref=tak., ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny bo­bo­wa­tych;

 (1.2) liść tej ro­śli­ny; motyw gra­ficz­ny przy­po­mi­na­ją­cy ten liść


Ko­ni­czy­na ("Tri­fo­lium" L.) – ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny bo­bo­wa­tych. Obej­mu­je ponad 290 ga­tun­ków. Ro­śli­ny te wy­stę­pu­ją na­tu­ral­nie na wszyst­kich kon­ty­nen­tach, przy czym w Au­stra­lii jako in­tro­du­ko­wa­ne. W Pol­sce ro­śnie dziko ponad 20 ga­tun­ków, kilka jest upra­wia­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koniczynisko

pole po sko­szo­nej ko­ni­czy­nie; ko­ni­czy­sko


Źródła:

SJP.pl

Koniczynka

zdrob­nie­nie od: ko­ni­czy­na


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od ko­ni­czy­na


Ko­ni­czyn­ka – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ku­jaw­sko-po­mor­skim, w po­wie­cie to­ruń­skim, w gmi­nie Ły­so­mi­ce.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa to­ruń­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koniczynowy

przy­miot­nik od: ko­ni­czy­na


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z ko­ni­czy­ną, wy­ko­na­ny z ko­ni­czy­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koniczynówka

1. bar­czat­ka ko­ni­czy­nów­ka - ga­tu­nek mo­ty­la z ro­dzi­ny bar­czat­ko­wa­tych;
2. wy­gło­ba ko­ni­czy­nów­ka - ga­tu­nek mo­ty­la z ro­dzi­ny mrocz­ni­co­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Koniczysko

rzad­ko: pole po sko­szo­nej ko­ni­czy­nie; ko­ni­czy­ni­sko


Źródła:

SJP.pl

Konidialny

za­rod­nik ko­ni­dial­ny - ku­li­sty za­rod­nik wyt­wa­rza­ny bez udzia­łu pro­ce­su płcio­we­go przez niek­tó­re grzy­by, pow­sta­ją­cy przez od­cię­cie ko­mór­ki na końcu strzęp­ki grzyb­ni


przy­miot­nik

 (1.1) biol. do­ty­czą­cy ko­ni­dium


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konidiofor

koń­co­wa część pio­no­wo wznie­sio­nej strzęp­ki grzy­bów (głów­nie wor­kow­ców i grzy­bów nie­do­sko­na­łych), na któ­rej pow­sta­ją ku­li­ste za­rod­ni­ki - ko­ni­dia


Ko­ni­dio­for lub trzo­nek ko­ni­dial­ny ( co­ni­diop­hor) – szczy­to­wa strzęp­ka grzyb­ni, na któ­rej wyt­wa­rza­ne są za­rod­ni­ki ko­ni­dial­ne. Ko­ni­dio­for wy­ra­sta z ko­mór­ki ba­zal­nej i zaz­wy­czaj wznie­sio­ny jest do góry. Trzo­nek ten może być nie­roz­ga­łę­zio­ny, jak np. u kro­pid­la­ków ("Asper­gil­lus"), lub roz­ga­łę­zio­ny, jak u pędz­la­ków ("Pe­ni­cil­lum"), roz­ga­łę­zie­nia te to me­tu­le.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Konidiospora

ku­li­sty za­rod­nik wyt­wa­rza­ny bez udzia­łu pro­ce­su płcio­we­go przez niek­tó­re grzy­by, pow­sta­ją­cy przez od­cię­cie ko­mór­ki na końcu strzęp­ki grzyb­ni; ko­ni­dium, za­rod­nik ko­ni­dial­ny


Źródła:

SJP.pl

Konidium

ku­li­sty za­rod­nik wyt­wa­rza­ny bez udzia­łu pro­ce­su płcio­we­go przez niek­tó­re grzy­by, pow­sta­ją­cy przez od­cię­cie ko­mór­ki na końcu strzęp­ki grzyb­ni; ko­ni­dio­spo­ra, za­rod­nik ko­ni­dial­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) biol. ro­dzaj za­rod­ni­ków grzy­bów, sta­no­wią­cych organ rozm­na­ża­nia bezpł­cio­we­go


Ko­ni­dium (l.mn. "ko­ni­dia"), ko­ni­dio­spo­ra lub za­rod­nik ko­ni­dial­ny – ro­dzaj za­rod­ni­ków grzy­bów pow­sta­ją­cy w wy­ni­ku rozm­na­ża­nia bezpł­cio­we­go. Na­le­ży do grupy mi­to­spor.

Wyt­wa­rza­nie i roz­prze­strze­nia­nie ko­ni­diów.

Ko­ni­dia wyt­wa­rza­ne są czę­sto przez wor­kow­ce ("Asco­my­co­ta"), rza­dziej pod­staw­cza­ki ("Ba­si­dio­my­co­ta").


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konie

zwy­kle łącz­nie z przy­miot­ni­kiem "stary":
1. pe­jo­ra­tyw­ne okre­śle­nie na do­ro­słą osobę za­cho­wu­ją­cą się jak dziec­ko
2. po­u­fa­łe o ko­le­dze lub przy­ja­cie­lu


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koniec

1. chwi­la, w któ­rej coś prze­sta­je ist­nieć, np. ko­niec świa­ta, mi­ło­ści, mło­do­ści; kres, schy­łek, zmierzch;
2. frag­ment bę­dą­cy ostat­nią czę­ścią więk­szej ca­ło­ści, np. ko­niec filmu, książ­ki, prze­mó­wie­nia; za­koń­cze­nie;
3. prze­no­śnie: śmierć;
4. prze­no­śnie: nie­po­wo­dze­nie, klę­ska, upa­dek;
5. zew­nętrz­na część cze­goś; brzeg, skraj, kra­niec


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ostat­ni frag­ment, część po­dłuż­ne­go przed­mio­tu, czu­bek

 (1.2) chwi­la, w któ­rej jakaś czyn­ność nie jest już dłu­żej wy­ko­ny­wa­na

 (1.3) oko­licz­no­ści końca (1.2)

 (1.4) miej­sce, w któ­rym na­stą­pił ko­niec (1.2) ruchu


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koniecki

naz­wi­sko


Zo­bacz też: Ko­niec­ki (herb szla­chec­ki).

Ko­niec­ki (nazwa obocz­na: Ko­niec­ki-Wą­do­ło­wo) – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie pod­la­skim, w po­wie­cie łom­żyń­skim, w gmi­nie Jed­wab­ne.

Wier­ni ko­ścio­ła rzym­sko­ka­to­lic­kie­go na­le­żą do pa­ra­fii Trój­cy Prze­najś­więt­szej w Bu­rzy­nie.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koniecpol

mia­sto w Pol­sce


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce;


Ko­niec­pol – mia­sto w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie ślą­skim, w po­wie­cie czę­sto­chow­skim, sie­dzi­ba władz gminy miej­sko-wiej­skiej Ko­niec­pol, nad rzeką Pi­li­cą.

We­dług da­nych z 31 grud­nia 2023 roku mia­sto miało 5355 miesz­kań­ców (dane z GUS).

Więk­szość Ko­niec­po­la leży w hi­sto­rycz­nej ziemi sie­radz­kiej i po­mi­mo że re­for­ma w 1999 roku włą­czy­ła mia­sto w gra­ni­ce wo­je­wództ­wa ślą­skie­go, Ko­niec­pol nie jest czę­ścią Ślą­ska, a wła­śnie ziemi sie­radz­kiej.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koniecpolanin

miesz­ka­niec Ko­niec­po­la


Źródła:

SJP.pl

Koniecpolanka

miesz­kan­ka Ko­niec­po­la


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Ko­niec­po­la


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koniecpolski

przy­miot­nik od: Ko­niec­pol


Źródła:

SJP.pl

Koniecwałd

Ko­niec­wałd (daw­niej: niem. "Kon­rads­wald") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie sztum­skim, w gmi­nie Sztum. Leży przy dro­dze kra­jo­wej nr 55. Ma sta­tus so­łect­wa.

Wieś kró­lew­ska po­ło­żo­na była w II po­ło­wie XVI wieku w wo­je­wództ­wie mal­bor­skim. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa el­blą­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Konieczek

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Konieczka

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Koniecznie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) bezwz­ględ­nie, ab­so­lut­nie

 (1.2) daw. osta­tecz­nie, zu­peł­nie


Źródła:

Wiktionary

Konieczniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: ko­niecz­nie


Źródła:

SJP.pl

Konieczniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: ko­niecz­ny


Źródła:

SJP.pl

Konieczno

Ko­niecz­no – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim, w po­wie­cie wło­szczow­skim, w gmi­nie Wło­szczo­wa. Ma sta­tus so­łect­wa.

W la­tach 1954–1972 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Ko­niecz­no. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa kie­lec­kie­go.


Źródła:

Wikipedia

Koniecznościowy

→ ko­niecz­ność


Patrz:konieczność

Źródła:

SJP.pl

Konieczność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) coś, czego nie można uni­knąć


Źródła:

Wiktionary

Konieczny

nie­zbęd­ny, taki, bez któ­re­go nie można się obejść


przy­miot­nik

 (1.1) taki, który do­ty­czy ko­niecz­no­ści; jest nie­u­ni­knio­ny lub nie­zbęd­ny


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koniektura

1. do­mysł, przy­pu­szcze­nie;
2. odt­wo­rze­nie luk w usz­ko­dzo­nym tek­ście


Ko­niek­tu­ra (łac. "co­niec­tu­ra", do­mysł, hi­po­te­za) - ter­min tech­nicz­ny z za­kre­su kry­ty­ki tek­stu. Oz­na­cza wy­kon­cy­po­wa­ną współ­cze­śnie po­praw­kę do tek­stu, który dotr­wał cza­sów no­wo­żyt­nych w po­sta­ci ma­nu­skryp­tów pa­pi­ru­so­wych lub per­ga­mi­no­wych.

Przy­czy­ną, dla któ­rej ko­niecz­ne jest two­rze­nie ko­niek­tur, są nie­u­ni­knio­ne błędy trans­mi­sji tek­stu drogą ręcz­ne­go ko­pio­wa­nia po­mię­dzy cza­sa­mi au­to­ra (na ogół sta­ro­żyt­no­ścią) a współ­czes­no­ścią.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Konietlica

ro­śli­na z ro­dzi­ny traw


Ko­niet­li­ca ("Tri­se­tum" Pers.) – ro­dzaj ro­ślin na­le­żą­cych do ro­dzi­ny wiech­li­no­wa­tych. Obej­mu­je ponad 80 ga­tun­ków spo­ty­ka­nych w stre­fach umiar­ko­wa­nych obu pół­kul oraz w gó­rach w stre­fie tro­pi­kal­nej z wy­jąt­kiem Afry­ki. W Pol­sce rosną czte­ry ga­tun­ki: ko­niet­li­ca al­pej­ska ("Tri­se­tum al­pe­stre"), ko­niet­li­ca kar­pac­ka ("T. fu­scum" = "T. ci­lia­re"), ko­niet­li­ca sy­be­ryj­ska ("T. si­bi­ri­cum") i ko­niet­li­ca łą­ko­wa ("T. fla­ve­scens").


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koniewo

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Koniferyna

gli­ko­zyd wy­stę­pu­ją­cy w ro­śli­nach szpil­ko­wych


Źródła:

SJP.pl

Koniina

głów­ny al­ka­lo­id szczwo­łu pla­mi­ste­go


Nie mylić z: Ko­ni­na.

Ko­nii­na – or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny z grupy al­ka­lo­i­dów pi­pe­ry­dy­no­wych. Wy­stę­pu­je w na­sio­nach i li­ściach szczwo­łu pla­mi­ste­go ( Co­nium ma­cu­la­tum). W tem­pe­ra­tu­rze po­ko­jo­wej jest to be­zbarw­na ole­i­sta ciecz, słabo roz­pu­szczal­na w wo­dzie, o cha­rak­te­ry­stycz­nym „mysim” za­pa­chu.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Konik

1. zdrob­nie­nie od: koń; mały koń;
2. pasja, hobby;
3. jedna z figur sza­cho­wych; sko­czek;
4. po­tocz­nie: po­kąt­ny sprze­daw­ca bi­le­tów na różne im­pre­zy


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) zdrob­nie­nie od|koń.

 (1.2) mały koń

 (1.3) zob. konik polny.

 (1.4) zob. konik mor­ski.

 (1.5) przen. ulu­bio­ny przed­miot za­in­te­re­so­wań ja­kiejś osoby, któ­re­mu poś­wię­ca ona dużo czasu i który jest czę­stym te­ma­tem jej roz­mów

 (1.6) techn. ele­ment obra­biar­ki słu­żą­cy do pod­pie­ra­nia obra­bia­nych przed­mio­tów

 (1.7) daw. ent. lud. sza­rań­cza, nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Pa­chy­ti­lus mi­gra­to­rius.

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) lud. ko­ni­czy­na

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (3.1) pot. osoba sprze­da­ją­ca nie­le­gal­nie bi­le­ty na wi­do­wi­ska, kon­cer­tyfakt.


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konikarski

zwią­za­ny z pro­ce­de­rem ko­ni­ka (po­kąt­ne­go sprze­daw­cy bi­le­tów)


Źródła:

SJP.pl

Konikować

po­tocz­nie: ods­prze­da­wać z zy­skiem za­ku­pio­ne wcze­śniej bi­le­ty


Źródła:

SJP.pl

Konikowo

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Konikowski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Konikowy

przy­miot­nik od: konik


Źródła:

SJP.pl

Konikówka

za­da­nie sza­cho­we, w któ­rym na­le­ży prze­pro­wa­dzić skocz­ka przez wszyst­kie pola sza­chow­ni­cy, sta­wia­jąc go na każ­dym polu tylko jeden raz; także ro­dzaj ła­mi­głów­ki, po­le­ga­ją­cej na od­czy­ta­niu tek­stu umie­szczo­ne­go na po­lach sza­chow­ni­cy


Ko­ni­ków­ka – ro­dzaj dia­gra­mo­we­go za­da­nia sza­ra­dziar­skie­go, w któ­rym po­ru­sza­jąc się ru­chem ko­ni­ka sza­cho­we­go po wy­peł­nio­nym li­te­ra­mi dia­gra­mie na­le­ży od­czy­tać ukry­te hasło. Na każ­dym polu wolno sta­nąć tylko raz.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Konimetr

przy­rząd ba­da­ją­cy za­war­tość pyłu w po­wie­trzu; py­ło­mierz


Źródła:

SJP.pl

Konin

mięso koń­skie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce, we wschod­niej Wiel­ko­pol­sce;


Konin – mia­sto na pra­wach po­wia­tu w środ­ko­wej Pol­sce, w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, sie­dzi­ba po­wia­tu ko­niń­skie­go; leży w Do­li­nie Ko­niń­skiej, nad Wartą; głów­ny oś­ro­dek Ko­niń­skie­go Za­głę­bia Węgla Bru­nat­ne­go.

Konin uzy­skał lo­ka­cję miej­ską przed 1293 ro­kiem. Był mia­stem kró­lew­skim Ko­ro­ny Kró­le­stwa Pol­skie­go, na­le­żą­cym do sta­ro­stwa ko­niń­skie­go, w dru­giej po­ło­wie XVI wieku leżał w po­wie­cie ko­niń­skim wo­je­wództ­wa ka­li­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konina

mięso koń­skie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) spoż. mięso koń­skie;

 (1.2) kulin. po­tra­wa, danie z mięsa koń­skie­go

 (1.3) środ. sport. w ko­lar­stwie: rower marki Kona


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koninianin

miesz­ka­niec Ko­ni­na


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Ko­ni­na

 (1.2) osoba po­cho­dzą­ca z Ko­ni­na, uro­dzo­na w Ko­ni­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koninianka

miesz­kan­ka Ko­ni­na


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Ko­ni­na

 (1.2) ko­bie­ta po­cho­dzą­ca z Ko­ni­na, uro­dzo­na w Ko­ni­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koniobijca

po­tocz­nie: ona­ni­sta


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) slang. ona­ni­sta


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koniokrad

zło­dziej koni


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) zło­dziej koni


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koniokradka

→ ko­nio­krad


Patrz:koniokrad

Źródła:

SJP.pl

Koniokradzki

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) rzad. zwią­za­ny z ko­nio­kra­da­mi i ko­nio­kradzt­wem, do­ty­czą­cy ko­nio­kradzt­wa


Źródła:

Wiktionary

Koniokradztwo

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) kra­dzież koni, dzia­łal­ność po­le­ga­ją­ca na kra­dze­niu koni


Źródła:

Wiktionary

Koniopłoch

wy­so­ka ro­śli­na wil­got­nych łąk, na­le­żą­ca do ro­dzi­ny se­le­ro­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Konior

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koniowate

o ce­chach ko­nio­wa­tych (ro­dzi­na ssa­ków)


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) syst. zool. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Equ­i­dae|Gray|ref=tak., je­dy­na ro­dzi­na ko­nioksz­tałt­nych z rzędu ssa­ków nie­pa­rzy­sto­ko­pyt­nych;

forma przy­miot­ni­ka.

 (2.1) plu­ral|ko­nio­wa­ty.


Ko­nio­wa­te (Equ­i­dae) – ro­dzi­na ssa­ków z po­drzę­du ko­nioksz­tałt­nych (Hip­po­morp­ha) w obrę­bie rzędu nie­pa­rzy­sto­ko­pyt­nych (Pe­ris­so­dac­ty­la).

Wszyst­kie ko­nio­wa­te są du­ży­mi zwie­rzę­ta­mi o krót­kiej sier­ści, mają grzy­wę i ogon po­kry­ty cał­ko­wi­cie bądź czę­ścio­wo dłu­gi­mi wło­sa­mi; nogi za­koń­czo­ne przeksz­tał­co­nym III pal­cem, osło­nię­tym ko­py­tem. U samic wy­stę­pu­je para sut­ków po­ło­żo­nych na pod­brzu­szu. Są ro­śli­no­żer­ne, żywią się głów­nie trawą.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koniowaty

o ce­chach ko­nio­wa­tych (ro­dzi­na ssa­ków)


przy­miot­nik

 (1.1) przy­po­mi­na­ją­cy konia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koniowo

Ko­nio­wo – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie trzeb­nic­kim, w gmi­nie Trzeb­ni­ca.


Źródła:

Wikipedia

Koniowodny

dawny żoł­nierz pil­nu­ją­cy koni pod­czas pie­szych walk ka­wa­le­rzy­stów; ko­nio­wód


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) jeźdz. czło­wiek, wyz­na­czo­ny do pro­wa­dze­nia koniafakt.

 (1.2) wojsk. hist. funk­cja spra­wo­wa­na przez żoł­nie­rza, po­le­ga­ją­ca na po­wo­że­niu i opie­ce nad końmi w od­dzia­le ar­ty­le­rii kon­nej;

 (1.3) wojsk. hist. żoł­nierz pil­nu­ją­cy na ty­łach koni, pod­czas pie­szych walk ka­wa­le­rzy­stów


Ko­nio­wod­ny (ko­nio­wód) – żoł­nierz trzy­ma­ją­cy konie spie­szo­nych jeźdź­ców lub pro­wa­dzą­cy konie jucz­ne.

Funk­cja spra­wo­wa­na przez żoł­nie­rza ka­wa­le­rii wy­po­sa­żo­nej w śro­dek tran­spor­tu, jakim były konie. Funk­cja ta po­le­ga­ła na opie­ce nad końmi, po spie­sze­niu się po­dod­dzia­łu ka­wa­le­rii (sek­cji, plu­to­nu, szwa­dro­nu), naj­czę­ściej do walki pie­szej.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koniowód

dawny żoł­nierz pil­nu­ją­cy koni pod­czas pie­szych walk ka­wa­le­rzy­stów; ko­nio­wod­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) żoł­nierz pil­nu­ją­cy koni ka­wa­le­rzy­stów na ty­łach ich pie­szych walk


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koniowóz

po­jazd do tran­spor­tu koni


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) przy­cze­pa do tran­spor­tu koni

 (1.2) sa­mo­chód do tran­spor­tu koni


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konisko

stary, lichy koń; szka­pa, ko­ni­na


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) zgrub. od koń

 (1.2) słaby, cho­ro­wi­ty koń

 (1.3) rub. wy­ro­sły mło­dzie­niec


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konitrut

ro­śli­na z ro­dzi­ny trę­dow­ni­ko­wa­tych, ros­ną­ca w ro­wach i na brze­gach wód w kli­ma­cie umiar­ko­wa­nym, za­wie­ra­ją­ca sub­stan­cję tru­ją­cą


Ko­ni­trut ("Gra­tio­la") – ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny bab­ko­wa­tych. Obej­mu­je 26–28 ga­tun­ków. Naj­bar­dziej zróż­ni­co­wa­ne są w Ame­ry­ce Pół­noc­nej, gdzie ro­śnie ich 17 ga­tun­ków, w Eu­raz­ji są 4 ga­tun­ki (w tym ko­ni­trut błot­ny "G. of­fi­ci­na­lis" – je­dy­ny przed­sta­wi­ciel ro­dza­ju we flo­rze Pol­ski), w Au­stra­laz­ji 3–5, a w gó­rach Ame­ry­ki Po­łud­nio­wej – 2–3. Ro­śli­ny te rosną na brze­gach wód, nad rze­ka­mi, ro­wa­mi i na mo­kra­dłach. Ko­ni­trut błot­ny wy­ko­rzy­sty­wa­ny był w przesz­ło­ści jako ro­śli­na lecz­ni­cza.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koniuch

daw­niej:
1. pa­stuch koni;
2. sługa do­glą­da­ją­cy koni


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) przest. pa­ro­bek do­glą­da­ją­cy koni


Ko­niuch ( Todte Plferd) (775 m n.p.m.) – szczyt w po­łud­nio­wo-za­chod­niej Pol­sce, w Su­de­tach Środ­ko­wych, w Gó­rach By­strzyc­kich.

Szczyt w grzbie­cie od­cho­dzą­cym na pół­noc­ny za­chód od szczy­tu Kuź­nic­ka Góra, po­ro­śnię­ty lasem świer­ko­wym regla dol­ne­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koniucha

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) daw. pa­ro­bek do­glą­da­ją­cy koni


Źródła:

Wiktionary

Koniugacja

1. od­mia­na cza­sow­ni­ka;
2. zbiór form flek­syj­nych cza­sow­ni­ka;
3. akt płcio­wy u niek­tó­rych or­ga­niz­mów niż­szych;
4. łą­cze­nie się w pary chro­mo­so­mów ho­mo­lo­gicz­nych przy po­dzia­le jądra ko­mór­ko­we­go


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) jęz. od­mia­na cza­sow­ni­ka przez osoby, licz­bę, czas, tryb, aspekt, ro­dzaj;

 (1.2) biol. bez­poś­red­nie prze­ka­zy­wa­nie DNA z jed­nej ko­mór­ki do dru­giej.


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koniugacyjka

żar­to­bli­we zdrob­nie­nie od: ko­niu­ga­cja


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) jęz. rzad. zdrobn. od ko­niu­ga­cja (od­mia­na cza­sow­ni­ka przez: osoby, czasy, tryby, stro­ny, licz­by; ze­spół form cza­sow­ni­ka)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koniugacyjny

do­ty­czą­cy ko­niu­ga­cji


Źródła:

SJP.pl

Koniugat

zwią­zek che­micz­ny pow­sta­ły przez po­łą­cze­nie dwóch lub wię­cej czą­ste­czek, zwy­kle po­przez wią­za­nie ko­wa­len­cyj­ne


Źródła:

SJP.pl

Koniugować

1. od­mie­niać cza­sow­nik przez osoby, czasy, tryby;
2. u niek­tó­rych or­ga­niz­mów niż­szych: wy­mie­niać ma­te­riał ge­ne­tycz­ny;
3. o chro­mo­so­mach pod­czas me­jo­zy: łą­czyć się w pary


cza­sow­nik

 (1.1) rozm­na­żać się po­przez cza­so­we łą­cze­nie się w celu wy­mia­ny ma­te­ria­łu ge­ne­tycz­ne­go


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koniunkcja

1. po­ło­że­nie dwóch ciał na sfe­rze nie­bie­skiej w najm­niej­szej od­le­gło­ści od sie­bie;
2. w lo­gi­ce: zda­nie zło­żo­ne ze zdań po­łą­czo­nych spój­ni­kiem "i", praw­dzi­we wtedy, gdy każde ze zdań skła­do­wych jest praw­dzi­we;
3. daw­niej: łącz­ność, zwią­zek


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) współ­wy­stę­po­wa­nie

 (1.2) log. mat. ilo­czyn lo­gicz­ny, sym­bol od­po­wia­da­ją­cy spój­ni­ko­wi „i”;

 (1.3) mat. od­po­wied­nik ko­niunk­cji (1.2) dla do­wol­nej al­ge­bry Boole’a, np. ko­niunk­cja zbio­rów, ko­niunk­cja zda­rzeń

 (1.4) astr. usta­wie­nie ciał nie­bie­skich i ob­ser­wa­to­ra w jed­nej linii;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koniunkcyjny

do­ty­czą­cy ko­niunk­cji


Źródła:

SJP.pl

Koniunktiwus

w ję­zy­koz­naw­stwie: tryb cza­sow­ni­ka, przed­sta­wia­ją­cy daną czyn­ność jako nie­pew­ną, ocze­ki­wa­ną, moż­li­wą, skła­da­ją­cy się z form 3 osoby czasu przesz­łe­go i par­ty­ku­ły "by", przy­bie­ra­ją­cej koń­ców­ki oso­bo­we; ko­niunk­tyw, co­niunc­ti­vus, tryb przy­pu­szcza­ją­cy, tryb wa­run­ko­wy


Źródła:

SJP.pl

Koniunktura

ogół zja­wisk wy­wie­ra­ją­cych po­zy­tyw­ny wpływ na roz­wój eko­no­micz­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ogół wa­run­ków ma­ją­cych na coś wpływ (zwła­szcza po­zy­tyw­ny)

 (1.2) ekon. ogól­na sy­tu­a­cja i na­stro­je pa­nu­ją­ce w go­spo­dar­ce

 (1.3) daw. wi­do­ki, na­dzie­je


Ko­niunk­tu­ra (łac. "co­niunc­tu­ra") – splot oko­licz­no­ści wy­wie­ra­ją­cy znacz­ny, głów­nie po­zy­tyw­ny, wpływ na wa­run­ki eko­no­micz­ne.

Po­ję­cie oz­na­cza stan ak­tyw­no­ści go­spo­dar­czej cha­rak­te­ry­zo­wa­ny po­przez zmien­ne w cza­sie wskaź­ni­ki go­spo­dar­cze, takie jak:

Może do­ty­czyć stanu go­spo­dar­ki kraju lub kon­kret­ne­go rynku to­wa­ro­we­go. W przy­pad­ku gieł­dy dobra ko­niunk­tu­ra po­le­ga na ogól­nym wzro­ście war­to­ści akcji.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koniunkturalista

osoba kie­ru­ją­ca się w życiu włas­nym in­te­re­sem; ma­te­ria­li­sta, ego­i­sta


Źródła:

SJP.pl

Koniunkturalistka

ko­bie­ta kie­ru­ją­ca się w życiu włas­nym in­te­re­sem; ma­te­ria­list­ka, ego­ist­ka


Źródła:

SJP.pl

Koniunkturalizm

po­sta­wa lub za­cho­wa­nie po­le­ga­ją­ce na wy­ko­rzy­sty­wa­niu chwi­lo­wych, sprzy­ja­ją­cych wa­run­ków do osią­gnię­cia do­raź­nych ko­rzy­ści oso­bi­stych; opor­tu­nizm


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) po­sta­wa po­le­ga­ją­ca na do­pa­so­wy­wa­niu się do ak­tu­al­nej sy­tu­a­cji w celu osią­ga­nia do­raź­nych ko­rzy­ści bez wzglę­du na kon­sek­wen­cje na­tu­ry mo­ral­nej


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koniunkturalnie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób ko­niunk­tu­ral­ny


Źródła:

Wiktionary

Koniunkturalność

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zob. ko­niunk­tu­ra­lizm.


Źródła:

Wiktionary

Koniunkturalny

1. pow­sta­ły pod wpły­wem chwi­lo­wych, sprzy­ja­ją­cych wa­run­ków, wy­ko­rzy­stu­ją­cy do­god­ne oko­licz­no­ści;
2. wy­ni­ka­ją­cy z wy­ra­cho­wa­nia, z chęci osią­gnię­cia do­raź­nych ko­rzy­ści;
3. do­ty­czą­cy ak­tu­al­ne­go stanu go­spo­dar­ki;
4. cykl ko­niunk­tu­ral­ny - na­stę­pu­ją­ce po sobie okre­sy szyb­kie­go i wol­ne­go roz­wo­ju go­spo­dar­cze­go


przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) książk. na­sta­wio­ny na wy­ko­rzy­sta­nie ko­niunk­tu­ry

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (2.1) ekon. zwią­za­ny z ko­niunk­tu­rą, do­ty­czą­cy ko­niunk­tu­ry


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koniunkturowy

przy­miot­nik od: ko­niunk­tu­ra


Źródła:

SJP.pl

Koniunktyw

w ję­zy­koz­naw­stwie: tryb cza­sow­ni­ka, przed­sta­wia­ją­cy daną czyn­ność jako nie­pew­ną, ocze­ki­wa­ną, moż­li­wą, skła­da­ją­cy się z form 3 osoby czasu przesz­łe­go i par­ty­ku­ły "by", przy­bie­ra­ją­cej koń­ców­ki oso­bo­we; ko­niunk­ti­wus, co­niunc­ti­vus, tryb przy­pu­szcza­ją­cy, tryb wa­run­ko­wy


Źródła:

SJP.pl

Koniunktywny

1. w lo­gi­ce: opar­ty na ko­niunk­cji, zda­niu zło­żo­nym ze zdań po­łą­czo­nych spój­ni­kiem "i";
2. w ję­zy­koz­naw­stwie: ma­ją­cy formę ko­niunk­ty­wu, wy­ra­ża­ją­cy czyn­ność po­ten­cjal­ną, ocze­ki­wa­ną, moż­li­wą do wy­ko­na­nia;
3. py­ta­nie ko­niunk­tyw­ne - ro­dzaj py­ta­nia an­kie­to­we­go, na które re­spon­dent wy­bie­ra wię­cej niż jedną z moż­li­wych od­po­wie­dzi


Źródła:

SJP.pl

Koniuracja

1. za­klę­cie ma­gicz­ne; in­kan­ta­cja;
2. spi­sek, sprzy­się­że­nie


Źródła:

SJP.pl

Koniuski

→ Ko­niu­sza (wieś w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Koniustwo

funk­cja ko­niu­sze­go (za­rząd­cy w stad­ni­nie lub urzęd­ni­ka w daw­nej Pol­sce); ko­niu­szo­stwo


Źródła:

SJP.pl

Koniusza

1. wieś w wo­je­wództ­wie ma­ło­pol­skim, w po­wie­cie pro­szo­wic­kim;
2. wieś w wo­je­wództ­wie pod­kar­pac­kim, w po­wie­cie prze­my­skim


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koniuszanin

miesz­ka­niec Ko­niu­szy


Źródła:

SJP.pl

Koniuszanka

daw­niej: córka ko­niu­sze­go


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) daw. córka ko­niu­sze­go


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koniuszczek

zdrob­nie­nie od: ko­niu­szek


Źródła:

SJP.pl

Koniuszeczek

zdrob­nie­nie od: ko­niu­szek


Źródła:

SJP.pl

Koniuszek

ko­niec cze­goś, czu­bek cze­goś


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) pot. naj­da­lej wy­su­nię­ty punkt cze­goś, sam ko­niec, czu­bek


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koniuszewski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Koniuszkowy

1. przy­miot­nik od: ko­niu­szek;
2. w me­dy­cy­nie: ude­rze­nie ko­niusz­ko­we - wy­pu­kle­nie ścian­ki klat­ki pier­sio­wej w oko­li­cy ko­niusz­ka serca pod­czas skur­czu komór serca


Źródła:

SJP.pl

Koniusznia

daw­niej: staj­nia (bu­dy­nek)


Źródła:

SJP.pl

Koniuszostwo

funk­cja ko­niu­sze­go (za­rząd­cy w stad­ni­nie lub urzęd­ni­ka w daw­nej Pol­sce); ko­niu­stwo


Źródła:

SJP.pl

Koniuszy

1. w ho­dow­li koni: zwierzch­nik masz­ta­le­rzy;
2. w daw­nej Pol­sce:
a) osoba za­rzą­dza­ją­ca staj­nia­mi na daw­nym dwo­rze kró­lew­skim;
b) dwor­ski tytuł ho­no­ro­wy


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) hist. urzęd­nik spra­wu­ją­cy pie­czę nad kró­lew­ski­mi staj­nia­mi i sta­da­mi koni – w śred­nio­wiecz­nej Pol­sce i in­nych kra­jach;

 (1.2) hist. od XIV w. w daw­nej Pol­sce, dwor­ski tytuł ho­no­ro­wy po­cho­dzą­cy od ko­niu­sze­go (1.1)


Ko­niu­szy (łac. "pra­e­fec­tus sta­bu­li", franc. "écuyer"; niem. "Stall­me­i­ster") – za­rząd­ca stad­nin i staj­ni na dwo­rach kró­lew­skich i ma­gnac­kich; póź­niej tylko za­szczyt­ny tytuł dwor­ski.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koniuszyc

daw­niej: syn ko­niu­sze­go (urzęd­ni­ka w daw­nej Pol­sce)


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) daw. syn ko­niu­sze­go


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koniuszyna

daw­niej: żona ko­niu­sze­go (urzęd­ni­ka w daw­nej Pol­sce)


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) daw. żona ko­niu­sze­go


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konizacja

za­bieg gi­ne­ko­lo­gicz­ny po­le­ga­ją­cy na wy­cię­ciu stoż­ka ma­ci­cy


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) med. wy­cię­cie z szyj­ki ma­ci­cy ka­wał­ka tkan­ki w kształ­cie stoż­ka;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koniówka

wieś w Pol­sce


Ko­niów­ka – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­ło­pol­skim, w po­wie­cie no­wo­tar­skim, w gmi­nie Czar­ny Du­na­jec. Są­sia­du­je z Cho­cho­ło­wem i Pod­czer­wo­nem oraz sło­wac­ką Suchą Horą. Przez wieś pły­nie rzeka Czar­ny Du­na­jec.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koniądz

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) daw. hist. wódz, zwła­szcza w kraju skan­dy­naw­skim


Źródła:

Wiktionary

Koniński

przy­miot­nik od: Konin


przy­miot­nik

 (1.1) przym. od Konin


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konińskie

przy­miot­nik od: Konin


Źródła:

SJP.pl

Koniś

pie­szczot­li­wie o koniu


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) rzad. pieszcz. koń


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konjac

[czy­taj: kon­dżak] ga­tu­nek ro­ślin z ro­dzi­ny obraz­ko­wa­tych, uży­wa­ny jako za­stęp­nik ma­ka­ro­nu; dzi­wi­dło Ri­vie­ra


Źródła:

SJP.pl

Konkani

jeden z ję­zy­ków urzę­do­wych Indii, uży­wa­ny przez co najm­niej 7 mi­lio­nów osób na za­chod­nim wy­brze­żu Indii


Źródła:

SJP.pl

Konkatedra

ko­ściół bę­dą­cy pod opie­ką bi­sku­pa die­cez­ji, któ­re­go sie­dzi­ba znaj­du­je się przy innej ka­te­drze


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ar­chit. rel. druga ka­te­dra or­dy­na­riu­sza die­cez­ji


Kon­ka­te­dra, współ­ka­te­dra, ko­ściół kon­ka­te­dral­ny – drugi ko­ściół ar­chi­die­cez­ji lub die­cez­ji, druga sie­dzi­ba bi­sku­pa die­cez­jal­ne­go, ewen­tu­al­nie miej­sce re­zy­den­cji wi­ka­riu­sza bi­sku­pie­go dla da­ne­go mia­sta (np. bi­skup Zbi­gniew Kra­szew­ski, który krót­ko po pow­sta­niu die­cez­ji war­szaw­sko-pra­skiej był pro­bo­szczem pa­ra­fii kon­ka­te­dral­nej).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konkatedralny

→ kon­ka­te­dra


przy­miot­nik

 (1.1) od­no­szą­cy się do kon­ka­te­dry, zwią­za­ny z kon­ka­te­drą


Patrz:konkatedra

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konkatenacja

1. kon­struk­cja po­le­ga­ją­ca na za­czy­na­niu na­stęp­ne­go zda­nia, wersu, stro­fy od wy­ra­zu, któ­rym się koń­czy po­przed­nie zda­nie, wers, stro­fa;
2. po­łą­cze­nie dwóch cią­gów zna­ków


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) liter. pow­ta­rza­nie i roz­wi­ja­nie w ko­lej­nym zda­niu, wer­sie itp. wy­ra­zu lub wy­ra­że­nia, któ­rym się koń­czy po­przed­nie zda­nie, wers;

 (1.2) in­form. łą­cze­nie łań­cu­chów tek­sto­wych


Kon­ka­te­na­cja ( con­ca­te­na­tio) – łą­cze­nie ze sobą wy­ra­żeń.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konkatenacyjny

do­ty­czą­cy kon­ka­te­na­cji


Źródła:

SJP.pl

Konkatenować

w in­for­ma­ty­ce: łą­czyć dwa ciągi zna­ków


Źródła:

SJP.pl

Konkel

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Konkieta

daw­niej: suk­ces w mi­ło­ści, za­lo­tach, flir­cie


Źródła:

SJP.pl

Konklawe

1. rel. ze­bra­nie kar­dy­na­łów w celu wy­bra­nia no­we­go pa­pie­ża;
2. rel. zam­knię­ta część Wa­ty­ka­nu bę­dą­ca miej­scem wy­bo­ru pa­pie­ża


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) kośc. w Ko­ście­le ka­to­lic­kim: zgro­ma­dze­nie wy­bie­ra­ją­ce pa­pie­ża; obra­dy tego zgro­ma­dze­nia;


Kon­kla­we (łac. "conc­la­ve", od "cum cla­vis", zam­knię­cie pod klu­czem) – ogól­ne zgro­ma­dze­nie kar­dy­na­łów dla wy­bo­ru pa­pie­ża. Pier­wszy raz ter­mi­nem tym po­słu­żył się pa­pież Grze­gorz X w kon­sty­tu­cji apo­stol­skiej "" 1274, która przyz­na­ła prawo wy­bo­ru no­we­go pa­pie­ża tylko przez kar­dy­na­łów.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konklawista

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) uczest­nik kon­kla­we


Źródła:

Wiktionary

Konklawizm

odłam tra­dy­cjo­na­liz­mu ka­to­lic­kie­go, wy­wo­dzą­cy się z se­de­wa­kan­tyz­mu, któ­re­go wyz­naw­cy wy­bie­ra­ją swo­ich włas­nych pa­pie­ży (an­ty­pa­pie­ży)


Kon­kla­wizm – odłam tra­dy­cjo­na­liz­mu ka­to­lic­kie­go, wy­wo­dzą­cy się z se­de­wa­kan­tyz­mu, któ­re­go wyz­naw­cy twier­dzą, że ze wzglę­du na upa­dek po­so­bo­ro­wej hie­rar­chii mogą wy­brać swego włas­ne­go pa­pie­ża.

W prze­ci­wień­stwie do se­de­wa­kan­tyz­mu, uz­na­ją­ce­go każ­de­go pa­pie­ża po Piu­sie XII za nie­waż­nie wy­bra­ne­go, kon­kla­wi­ści uz­na­ją wybór pa­pie­ża na swo­ich wa­run­kach.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Konkludentny

wy­ra­żo­ny poś­red­nio przez za­cho­wa­nie lub oko­licz­no­ści; do­ro­zu­mia­ny


Źródła:

SJP.pl

Konkludowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kon­klu­do­wać.


Źródła:

Wiktionary

Konkludować

pod­su­mo­wy­wać, wnio­sko­wać, po­myśl­nie koń­czyć, za­my­kać dy­sku­sję, obra­dy


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. za­kon­klu­do­wać)

 (1.1) przest. pod­su­mo­wy­wać np. wy­po­wiedź, for­mu­ło­wać osta­tecz­ne wnio­ski, wnio­sko­wać


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konkluzja

1. wynik ro­zu­mo­wa­nia; wnio­sek;
2. wnio­sek stro­ny w pro­ce­sie; żą­da­nie;
3. daw­niej: napis na trum­nie z ostat­nią sen­ten­cją mowy po­grze­bo­wej


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) wnio­sek koń­co­wy

 (1.2) praw. wnio­sek stro­ny w pro­ce­sie, żą­da­nie

 (1.3) hist. sie­dem­na­sto- lub osiem­na­sto­wiecz­ny napis tru­mien­ny za­wie­ra­ją­cy ostat­nią sen­ten­cję mowy po­grze­bo­wej, który był umie­szcza­ny na tka­ni­nach, czę­sto wraz z por­tre­tem i her­bem zmar­łe­go


W każ­dym ro­zu­mo­wa­niu od­na­leźć można na­stę­pu­ją­ce ele­men­ty: racja i na­stęp­stwo, prze­słan­ka i kon­kluz­ja (wnio­sek).

Zda­nie „A” jest racją zda­nia „B”, zaś zda­nie „B” jest na­stęp­stwem zda­nia „A”, wtedy, gdy praw­dzi­wość zda­nia „A” jest gwa­ran­cją praw­dzi­wo­ści zda­nia „B”.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konkluzywnie

przy­słó­wek

 (1.1) z wnio­ska­mi, roz­strzy­gnię­ciem, kon­kluz­ja­mi


Źródła:

Wiktionary

Konkluzywność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) da­wa­nie wnio­sków, kon­kluz­ji, roz­strzy­gnięć


Źródła:

Wiktionary

Konkluzywny

da­ją­cy kon­kluz­je, roz­strzy­gnię­cia, wnio­ski; roz­strzy­ga­ją­cy


przy­miot­nik

 (1.1) da­ją­cy wnio­ski, roz­strzy­gnię­cie, kon­kluz­je


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konkokcja

prze­sta­rza­łe albo żar­to­bli­we: tra­wie­nie, straw­ność


Źródła:

SJP.pl

Konkordacik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od kon­kor­dat


Źródła:

Wiktionary

Konkordancer

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) jęz. in­form. pro­gram kom­pu­te­ro­wy two­rzą­cy kon­kor­dan­cję na pod­sta­wie tek­stu, ich zbio­ru lub kor­pu­su


Źródła:

Wiktionary

Konkordancja

ze­staw wszyst­kich wy­stą­pień da­ne­go wy­ra­zu w ana­li­zo­wa­nym tek­ście wraz z ich kon­tek­sta­mi


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ze­sta­wie­nie tek­stów, sym­bo­li, zna­ków czy dat do­ty­czą­cych tego sa­me­go przed­mio­tu

 (1.2) al­fa­be­tycz­ny spis wy­ra­zów, zdań, zna­ków, sym­bo­li lub mo­ty­wów znaj­du­ją­cych się w ja­kimś dzie­le li­te­rac­kim lub zbio­rze do­ku­men­tów czy ksiąg;

 (1.3) geol. zgod­ność wza­jem­ne­go sto­sun­ku sty­ka­ją­cych się ze sobą 2 warstw skał osa­do­wych

 (1.4) jęz. in­form. wy­stą­pie­nie szu­ka­nej frazy lub słowa w tek­ście, ich ze­sta­wie lub kor­pu­sie ję­zy­ko­wym z do­dat­ko­wym krót­kim kon­tek­stem, też: zbiór ta­kich wy­stą­pień

 (1.5) genet. praw­do­po­do­bień­stwo, że para osob­ni­ków bę­dzie miała tę samą cechę fe­no­ty­po­wą, za­kła­da­jąc, że jedna z tych osób ma tę cechę

 (1.6) daw. rzad. zgod­ność


Kon­kor­dan­cja (z con­cor­dia „zgoda”) – al­fa­be­tycz­ny spis wy­ra­zów, zdań, zna­ków lub sym­bo­li znaj­du­ją­cych się w ja­kimś dzie­le li­te­rac­kim lub zbio­rze do­ku­men­tów czy ksiąg. Jest to zwy­kle dość ob­szer­ne opra­co­wa­nie za­wie­ra­ją­ce spis wy­ra­zów wy­stę­pu­ją­cych w wy­bra­nym dzie­le lub w pra­cach kon­kret­ne­go au­to­ra wraz ze wska­za­niem miejsc ich wy­stę­po­wa­nia.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konkordans

roz­miar czcion­ki o wiel­ko­ści 36 punk­tów ty­po­gra­ficz­nych (13,536 mm)


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ty­pogr. druk. w sy­ste­mie miar ty­po­gra­ficz­nych Di­do­ta sto­pień czcion­ki od­po­wia­da­ją­cy trzy­dzie­stu sze­ściu punk­tom (13,5324 mm)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konkordat

układ za­wie­ra­ny po­mię­dzy wła­dzą pań­stwo­wą a pa­pie­żem


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) polit. układ po­mię­dzy Sto­li­cą Apo­stol­ską a pań­stwem re­gu­lu­ją­cy sta­no­wi­sko praw­ne Ko­ścio­ła ka­to­lic­kie­go w danym pań­stwie;


Kon­kor­dat ( con­cor­da­tum: uz­god­nio­ny) – umowa mię­dzy­na­ro­do­wa za­wie­ra­na mię­dzy pań­stwem a Sto­li­cą Apo­stol­ską, która re­gu­lu­je spra­wy do­ty­czą­ce obu stron (po­zy­cja Ko­ścio­ła ka­to­lic­kie­go w danym pań­stwie, za­pew­nie­nie wol­no­ści na­u­cza­nia re­li­gii i wy­peł­nia­nia swo­jej misji, kwe­stie włas­no­ści, waż­no­ści mał­żeństw sa­kra­men­tal­nych, wpły­wu władz pań­stwo­wych na ob­sa­dę sto­lic bi­sku­pich itp.).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konkordatowy

1. → kon­kor­dat.
2. mał­żeń­stwo kon­kor­da­to­we - mał­żeń­stwo ko­ściel­ne zy­sku­ją­ce sta­tus związ­ku cy­wil­ne­go


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) od­no­szą­cy się do kon­kor­da­tu, zwią­za­ny z kon­kor­da­tem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konkordia

daw­niej: zgoda, jed­ność, har­mo­nia


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) mi­trzym. bo­gi­ni i uo­so­bie­nie zgody;

 (1.2) imię|pol­ski|ż.;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konkordiusz

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|m.;


Kon­kor­diusz – imię mę­skie po­cho­dze­nia ła­ciń­skie­go. Oz­na­cza har­mo­nię, pokój. Ist­nie­je kilku świę­tych ka­to­lic­kich o tym imie­niu.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Konkrecik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od kon­kret


Źródła:

Wiktionary

Konkrecja

sku­pie­nie mi­ne­ra­łów wy­stę­pu­ją­ce w ska­łach osa­do­wych


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) geol. ku­li­ste, so­czew­ko­we lub gru­zło­we sku­pie­nie mi­ne­ra­łów o skła­dzie innym niż osad ota­cza­ją­cy;


Kon­kre­cja – agre­gat mi­ne­ral­ny pow­sta­ły wsku­tek stop­nio­we­go na­ra­sta­nia mi­ne­ra­łów wokół ja­kie­goś obiek­tu w skale. Obiek­tem tym może być oto­czak ja­kiejś skały, ska­mie­nia­łość lub nawet zia­ren­ko pia­sku. Przy­ra­sta­nie od­by­wa się za­wsze od środ­ka (jądra kon­kre­cji) na zew­nątrz, co różni kon­kre­cję od se­kre­cji.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konkrecyjny

do­ty­czą­cy kon­kre­cji


Źródła:

SJP.pl

Konkrement

sub­stan­cje od­kła­da­ją­ce się w tkan­kach i na­rzą­dach or­ga­niz­mów ży­wych; złóg


Źródła:

SJP.pl

Konkret

rzecz kon­kret­na; spre­cy­zo­wa­ne po­ję­cie, od­po­wia­da­ją­ce rze­czy re­al­nej, ist­nie­ją­cej w rze­czy­wi­sto­ści


Kon­kret (łac. "con­cre­tus" - gęsty, twar­dy, mocny) - po­ję­cie do­peł­nia­ją­ce po­ję­cie ab­strak­tu. Kon­kret jest przed­mio­tem:

W fi­lo­zo­fii toczy się spór, któ­rej kla­sie przed­mio­tów (ab­strak­tom, kon­kre­tom czy obu z nich) przy­słu­gu­je ist­nie­nie re­al­ne, ro­zu­mia­ne naj­czę­ściej jako tran­scen­den­cja wobec umy­słu.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Konkretnie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) w spo­sób do­kład­nie okre­ślo­ny


Źródła:

Wiktionary

Konkretniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: kon­kret­nie


Źródła:

SJP.pl

Konkretniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: kon­kret­ny; bar­dziej kon­kret­ny


Źródła:

SJP.pl

Konkretność

cecha tego, co kon­kret­ne, re­al­nie ist­nie­ją­ce, na­ma­cal­ne


Źródła:

SJP.pl

Konkretny

1. ist­nie­ją­cy ma­te­rial­nie; rze­czy­wi­sty, re­al­ny, na­ma­cal­ny;
2. do­kład­nie okre­ślo­ny, spre­cy­zo­wa­ny; pre­cy­zyj­ny, rze­czo­wy;
3. dzia­ła­ją­cy i ro­zu­mu­ją­cy lo­gicz­nie, prak­tycz­nie;
4. prze­no­śnie: duży, znacz­ny, po­kaź­ny


przy­miot­nik

 (1.1) do­brze okre­ślo­ny

 (1.2) prak­tycz­ny, rze­czo­wy

 (1.3) o czło­wie­ku: lo­gicz­ny, ści­sły

 (1.4) o znacz­nej war­to­ści, za­do­wa­la­ją­cy

 (1.5) wy­bra­ny z ja­kie­goś po­wo­du

 (1.6) pot. duży


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konkrety

ważne usta­le­nia


Źródła:

SJP.pl

Konkretysta

zwo­len­nik po­glą­du fi­lo­zo­ficz­ne­go gło­szą­ce­go, że ist­nie­ją tylko rze­czy, a ne­gu­ją­ce­go sa­mo­dziel­ne ist­nie­nie zda­rzeń, sto­sun­ków, wła­ści­wo­ści itp.; re­i­sta


Źródła:

SJP.pl

Konkretystka

zwo­len­nicz­ka po­glą­du fi­lo­zo­ficz­ne­go gło­szą­ce­go, że ist­nie­ją tylko rze­czy, a ne­gu­ją­ce­go sa­mo­dziel­ne ist­nie­nie zda­rzeń, sto­sun­ków, wła­ści­wo­ści itp.; re­ist­ka


Źródła:

SJP.pl

Konkretystyczny

→ kon­kre­tyzm; re­i­stycz­ny


Źródła:

SJP.pl

Konkretyzm

po­gląd fi­lo­zo­ficz­ny gło­szą­cy, że ist­nie­ją tylko rze­czy, kon­kre­ty, które można w jakiś spo­sób po­czuć, zo­ba­czyć oraz ne­gu­ją­cy sa­mo­dziel­ne ist­nie­nie zda­rzeń, sto­sun­ków; pan­so­ma­tyzm, reizm


Źródła:

SJP.pl

Konkretyzowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kon­kre­ty­zo­wać.


Źródła:

Wiktionary

Konkubencki

→ kon­ku­bent


Patrz:konkubent

Źródła:

SJP.pl

Konkubent

męż­czyz­na ży­ją­cy w nie­ślub­nym związ­ku z ko­bie­tą; kon­ku­bin


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) praw. męż­czyz­na ży­ją­cy z ko­bie­tą bez ofi­cjal­ne­go za­war­cia związ­ku mał­żeń­skie­go


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konkubentka

ko­bie­ta ży­ją­ca w nie­ślub­nym związ­ku z męż­czyz­ną; kon­ku­bi­na, nie­ślub­na


Źródła:

SJP.pl

Konkubin

męż­czyz­na ży­ją­cy w nie­ślub­nym związ­ku z ko­bie­tą; kon­ku­bent


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) zob. kon­ku­bent.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konkubina

ko­bie­ta ży­ją­ca w nie­ślub­nym związ­ku z męż­czyz­ną; kon­ku­bent­ka, nie­ślub­na


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) praw. ko­bie­ta ży­ją­ca z męż­czyz­ną bez za­war­cia związ­ku mał­żeń­skie­go

 (1.2) daw. na­łoż­ni­ca


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konkubinacik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od kon­ku­bi­nat


Źródła:

Wiktionary

Konkubinat

stan wspól­ne­go życia bez za­war­cia for­mal­ne­go związ­ku mał­żeń­skie­go


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zwią­zek dwóch osób, po­dob­ny do mał­żeń­stwa, ale nie­for­mal­ny z po­wo­du braku re­je­stra­cji cy­wil­nej bądź re­li­gij­ne­go usank­cjo­no­wa­nia;


Kon­ku­bi­nat ( con­cu­bi­na­tus od com- „współ-” i cu­ba­re „leżeć”) – nie­for­mal­ny zwią­zek dwóch osób, po­zo­sta­ją­cych w po­ży­ciu, bez usank­cjo­no­wa­nia w świet­le prawa jako mał­żeń­stwa.

Z prak­ty­ki orzecz­ni­czej wia­do­mo, że jako kon­ku­bi­na­ty trak­to­wa­ne są związ­ki, w któ­rych trud­no usta­lić po­wią­za­nie sto­sun­ków oso­bi­stych z ma­jąt­ko­wy­mi przy jed­no­czes­nym ist­nie­niu więzi fi­zycz­nej i wspól­nym miesz­ka­niu.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konkupiscencja

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) wro­dzo­na czło­wie­ko­wi skłon­ność do grze­chu i ule­ga­niu żą­dzom


Źródła:

Wiktionary

Konkurencja

1. od­dzia­ły­wa­nie an­ta­go­ni­stycz­ne po­mię­dzy po­pu­la­cja­mi po­le­ga­ją­ce na ubie­ga­niu się przez co najm­niej dwie po­pu­la­cje o tę samą niszę eko­lo­gicz­ną;
2. ubie­ga­nie się o na­byw­ców to­wa­rów i usług przez dwie różne firmy z tej samej bran­ży


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) biol. od­dzia­ły­wa­nie an­ta­go­ni­stycz­ne po­mię­dzy po­pu­la­cja­mi po­le­ga­ją­ce na ubie­ga­niu się przez co najm­niej dwie po­pu­la­cje o tę samą niszę eko­lo­gicz­ną

 (1.2) ekon. ubie­ga­nie się o na­byw­ców to­wa­rów i usług przez różne firmy z tej samej bran­ży

 (1.3) ogól­nie: pro­ces wy­ła­nia­nia zwy­cięz­ców spoś­ród pew­nej grupy

 (1.4) ekon. jed­nost­ki kon­ku­ru­ją­ce ze sobą

 (1.5) sport. typ ry­wa­li­za­cji spor­to­wej

 (1.6) rzad. wspó­łist­nie­nie, zbieg


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konkurencki

→ kon­ku­rent (osoba)


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) daw. zwią­za­ny z kon­ku­ren­tem, do­ty­czą­cy kon­ku­ren­ta (tego, kto ubie­ga się o rękę ko­bie­ty)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konkurencyjność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest kon­ku­ren­cyj­ne; cecha tych, któ­rzy są kon­ku­ren­cyj­ni


Kon­ku­ren­cyj­ność – zdol­ność do dłu­go­o­kre­so­we­go, efek­tyw­ne­go wzro­stu. Jej ele­men­ta­mi są więc efek­tyw­ność, dy­na­mi­ka oraz ela­stycz­ność ba­da­ne­go pod­mio­tu go­spo­dar­cze­go.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Konkurencyjny

1. do­ty­czą­cy kon­ku­ren­cji;
2. współ­za­wod­ni­czą­cy, ry­wa­li­zu­ją­cy


przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy zna­mio­na kon­ku­ren­cji

 (1.2) mo­gą­cy swo­bod­nie kon­ku­ro­wać w sfe­rze eko­no­micz­nej


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konkurent

1. firma kon­ku­ru­ją­ca na rynku lub osoba ry­wa­li­zu­ją­ca z kimś;
2. daw­niej: męż­czyz­na ubie­ga­ją­cy się o rękę panny


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) firma, osoba bę­dą­ca ry­wa­lem dla innej firmy, osoby

 (1.2) daw. męż­czyz­na za­bie­ga­ją­cy o wzglę­dy ko­bie­ty w ce­lach ma­try­mo­nial­nych


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konkurentka

firma kon­ku­ru­ją­ca na rynku lub jej przed­sta­wi­ciel­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta, firma czy or­ga­ni­za­cja ry­wa­li­zu­ją­ca z inną przed­sta­wi­ciel­ką swo­jej ka­te­go­rii o osią­gnię­cie tego sa­me­go celu

 (1.2) daw. ko­bie­ta za­bie­ga­ją­ca o wzglę­dy męż­czyz­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konkurowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kon­ku­ro­wać.


Źródła:

Wiktionary

Konkurować

1. współ­za­wod­ni­czyć, wal­czyć, ry­wa­li­zo­wać;
2. prze­sta­rza­le: ubie­gać się o rękę panny


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) robić kon­ku­ren­cję, uczest­ni­czyć w kon­ku­ren­cji, ubie­gać się o pier­wszeń­stwo

 (1.2) przest. ubie­gać się o rękę panny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konkurs

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) sport. przed­sięw­zię­cie roz­ryw­ko­we, ar­ty­stycz­ne lub spor­to­we poz­wa­la­ją­ce wy­ło­nić naj­lep­sze­go uczest­ni­ka (lub uczest­ni­ków), który naj­czę­ściej zo­sta­je na­gro­dzo­ny

 (1.2) adm. sfor­ma­li­zo­wa­na pro­ce­du­ra wy­bo­ru kan­dy­da­ta na ja­kieś sta­no­wi­sko

 (1.3) adm. hand. po­stę­po­wa­nie ma­ją­ce na celu wybór naj­ko­rzyst­niej­szej ofer­ty, naj­lep­sze­go pro­jek­tu ar­chi­tek­to­nicz­ne­go bądź pro­jek­tów i przed­sięw­zięć, które zo­sta­ną do­fi­nan­so­wa­ne ze środ­ków pu­blicz­nych


Kon­kurs – ro­dzaj przy­rze­cze­nia pu­blicz­ne­go, w któ­rym oz­na­czo­ny zo­stał ter­min ubie­ga­nia się o na­gro­dę za naj­lep­szą czyn­ność lub naj­lep­szy re­zul­tat (dzie­ło), speł­nia­ją­ce wa­run­ki okre­ślo­ne w przy­rze­cze­niu na­gro­dy w ro­zu­mie­niu art. 919-921 Ko­dek­su cy­wil­ne­go.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Konkursik

1. zdrob­nie­nie od: kon­kurs;
2. iro­nicz­nie o kon­kur­sie mało istot­nym, z nie­wiel­ką licz­bą uczest­ni­ków i prze­pro­wa­dzo­nym w krót­kim cza­sie


Źródła:

SJP.pl

Konkursista

rzad­ko: osoba bio­rą­ca udział w kon­kur­sie - ry­wa­li­za­cji w ja­kiejś dzie­dzi­nie; kon­kur­so­wicz


Źródła:

SJP.pl

Konkursistka

→ kon­kur­si­sta; kon­kur­so­wicz­ka


Źródła:

SJP.pl

Konkursowicz

rzad­ko: osoba bio­rą­ca udział w kon­kur­sie - ry­wa­li­za­cji w ja­kiejś dzie­dzi­nie; kon­kur­si­sta


Źródła:

SJP.pl

Konkursowiczka

→ kon­kur­so­wicz; kon­kur­sist­ka


Źródła:

SJP.pl

Konkursowość

cecha tego, co ma cha­rak­ter kon­kur­su - ry­wa­li­za­cji w ja­kiejś dzie­dzi­nie


Źródła:

SJP.pl

Konkursowy

→ kon­kurs


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z kon­kur­sem, bio­rą­cy udział w kon­kur­sie, wy­bra­ny w dro­dze kon­kur­su


Patrz:konkurs

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konkury

prze­sta­rza­łe: za­bie­ga­nie o wzglę­dy ko­bie­ty, sta­ra­nie się o jej rękę; amory, za­lo­ty


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) przest. za­bie­ga­nie o rękę ko­bie­ty


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konkuter

żar­to­bli­wie: kom­pu­ter


Źródła:

SJP.pl

Konkwista

wy­pra­wy zbroj­ne Por­tu­gal­czy­ków lub Hisz­pa­nów od­by­wa­ją­ce się pod ko­niec wieku XV i w wieku XVI, ma­ją­ce na celu zdo­by­cie kon­kret­ne­go te­ry­to­rium, głów­nie w Ame­ry­ce Po­łud­nio­wej i Środ­ko­wej oraz w Azji; con­qu­i­sta


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) hist. wy­pra­wy zbroj­ne po­dej­mo­wa­ne mię­dzy XV a XVII wie­kiem przez pań­stwa ibe­ryj­skie (zwła­szcza Ka­sty­lię) w celu zdo­by­cia no­wych lądów i bo­gactw;

 (1.2) hist. pot. pod­bój ludów po­strze­ga­nych jako pry­mi­tyw­ne do­ko­ny­wa­ny przez bar­dziej roz­wi­nię­tych cy­wi­li­za­cyj­nie na­jeźdź­ców


Zo­bacz też: Konk­wi­sta (po­wieść).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konkwistador

1. za­bor­ca, zdo­byw­ca;
2. tytuł na­da­wa­ny w XVI wieku zdo­byw­com Ame­ry­ki Po­łud­nio­wej i Środ­ko­wej


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) hist. tytuł na­da­wa­ny przez kró­lów hisz­pań­skich i por­tu­gal­skich zdo­byw­com Ame­ry­ki Po­łud­nio­wej i Środ­ko­wej w XVI w.

 (1.2) zdo­byw­ca, na­jeźdź­ca, za­bor­ca, ko­lo­ni­za­tor


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konkwistadorka

→ konk­wi­sta­dor


Patrz:konkwistador

Źródła:

SJP.pl

Konkwistadorski

→ konk­wi­sta­dor


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) od­no­szą­cy się do konk­wi­sta­do­ra lub konk­wi­sta­do­rów


Patrz:konkwistador

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konnica

sil­nie uz­bro­jo­ne woj­sko wal­czą­ce na ko­niach; jazda, ka­wa­le­ria


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) hist. wojsk. for­ma­cja woj­sko­wa zło­żo­na z uz­bro­jo­nych jeźdź­ców kon­nych


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konno

przy­słó­wek

 (1.1) o spo­so­bie po­ru­sza­nia się: na koniu


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Konno-Artyleryjski

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) hist. wojsk. zwią­za­ny z ar­ty­le­rią konną, do­ty­czą­cy ar­ty­le­rii kon­nej


Źródła:

Wiktionary

Konny

zwią­za­ny z ko­niem, do­ty­czą­cy konia; wy­ko­rzy­stu­ją­cy konia do jazdy wierz­chem lub do jazdy w za­przę­gu


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z ko­niem, z jazdą na nim

 (1.2) wy­ko­rzy­stu­ją­cy konie do za­przę­gu

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) ktoś po­ru­sza­ją­cy się na koniu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konodont

zwy­kle w licz­bie mno­giej: zbu­do­wa­ne z fos­fo­ra­nu wap­nia drob­ne twory szkie­le­to­we w kształ­cie ząb­ków grze­by­ków itp., wy­stę­pu­ją­ce w osa­dach mor­skich z ery pa­le­o­zo­icz­nej


Źródła:

SJP.pl

Konofit

kwia­to­wa ro­śli­na su­cho­lub­na z ro­dzi­ny pry­szczyr­ni­co­wa­tych


Ko­no­fit ("Co­nop­hy­tum") – ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny pry­szczyr­ni­co­wa­tych ("Ai­zo­a­ce­ae"). Opi­sa­no około 300 ga­tun­ków z tego ro­dza­ju, ale współ­cze­śnie uz­na­wa­nych jest około 100 (103 we­dług "Plants of the World"). Wy­stę­pu­ją one w pół­noc­no-za­chod­niej czę­ści po­łud­nio­wej Afry­ki – w Na­mi­bii i RPA (cen­trum zróż­ni­co­wa­nia w Na­ma­qu­a­land i Rich­ters­veld).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Konoida

po­wierzch­nia pro­sto­kreśl­na pow­sta­ła przez po­ru­sza­ją­cą się pro­stą stale rów­no­le­głą do sta­łej pła­szczyz­ny i prze­ci­na­ją­cą usta­lo­ną pro­stą


Ko­no­i­da – po­wierzch­nia pro­sto­kreśl­na pow­sta­ła jako suma pro­stych prze­ci­na­ją­cych pewną usta­lo­ną pro­stą i rów­no­le­głych do usta­lo­nej pła­szczyz­ny, np. pa­ra­bo­lo­i­da hi­per­bo­licz­na. Pro­ste te nie muszą być rów­no­le­głe do sie­bie.

Przy­kła­dem jest ko­no­i­da Plückera dana przez układ:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Konoidalny

w kształ­cie ko­no­i­dy, po­wierzch­ni two­rzo­nej przez po­ru­sza­ją­cą się pro­stą stale rów­no­le­głą do sta­łej pła­szczyz­ny i prze­ci­na­ją­cą usta­lo­ną pro­stą


Źródła:

SJP.pl

Konometr

przy­rząd op­tycz­ny do mie­rze­nia kąta mię­dzy osia­mi op­tycz­ny­mi krysz­ta­łu


Źródła:

SJP.pl

Konon

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|m.


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kononowicz

naz­wi­sko


Ko­no­no­wicz (forma żeń­ska: Ko­no­no­wicz/Ko­no­no­wi­czo­wa/Ko­no­no­wi­czów­na; licz­ba mnoga: Ko­no­no­wi­czo­wie) – pol­skie naz­wi­sko. Na po­cząt­ku XXI wieku w Pol­sce miesz­ka­ły 644 osoby je no­szą­ce. []

Ro­dzi­na szla­chec­ka Ko­no­no­wi­czów pie­czę­tu­je się her­bem Rad­wan.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Konopa

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Konopacki

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Konopatka

prze­sta­rza­łe: ma­te­riał do uszczel­nia­nia, pa­ku­ły


Ko­no­pat­ka – znie­sio­na nazwa czę­ści mia­sta Ma­cie­jo­wi­ce, w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie gar­wo­liń­skim, w gmi­nie Ma­cie­jo­wi­ce.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Konopczyn

Ko­nop­czyn – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie pod­la­skim, w po­wie­cie mo­niec­kim, w gmi­nie Mońki.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa bia­ło­stoc­kie­go.

Wier­ni ko­ścio­ła rzym­sko­ka­to­lic­kie­go na­le­żą do pa­ra­fii Matki Bo­skiej Czę­sto­chow­skiej i św. Ka­zi­mie­rza w Moń­kach.


Źródła:

Wikipedia

Konopczyński

naz­wi­sko


Ko­nop­czyń­ski (forma żeń­ska: Ko­nop­czyń­ska; licz­ba mnoga: Ko­nop­czyń­scy) – pol­skie naz­wi­sko. Na po­cząt­ku lat 90. XX wieku w Pol­sce no­si­ły je 414 osoby; we­dług no­wszych, in­ter­ne­to­wych da­nych licz­ba wy­no­si 406. Naz­wi­sko po­cho­dzi od sta­ro­pol­skie­go słowa "konop" i jest naj­bar­dziej roz­po­wszech­nio­ne w cen­tral­nej Pol­sce.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Konopeum

zew­nętrz­na osło­na ta­ber­na­ku­lum z jed­wa­biu albo lnu


Ko­no­pe­um (łac. "co­no­pe­um" z gr. κωνωπεῖον "kônôpeion" „mo­ski­tie­ra” od κώνωψ "kốnôps" „komar”) – ozdob­na tka­ni­na (zwy­kle jed­wab­na) za­sła­nia­ją­ca drzwicz­ki ta­ber­na­ku­lum.

Ter­min ten po­ja­wił się w XII wieku. Tka­ni­na ta po­cząt­ko­wo była weł­nia­na, póź­niej jed­wab­na, ba­weł­nia­na lub lnia­na. Czę­sto miała po­stać we­lo­nu ozdo­bio­ne­go ga­lo­na­mi lub frędz­la­mi.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Konopianka

lu­do­wa nazwa wierz­by wi­cio­wej


Źródła:

SJP.pl

Konopiany

ko­nop­ny, ko­no­pio­wy;
1. zwią­za­ny z ko­no­pia­mi - ro­śli­ną;
2. wy­ko­na­ny z ko­no­pi - włó­kna;
3. zwią­za­ny z ko­no­pia­mi - su­szem otrzy­my­wa­nym z liści;
4. ma­ją­cy kolor bla­do­żół­ty, taki jak ko­no­pie (włó­kno)


Źródła:

SJP.pl

Konopiasty

po­dob­ny ko­lo­rem do ko­lo­ru włó­kiem ko­no­pi; płowy


Źródła:

SJP.pl

Konopiaty

prze­sta­rza­le: ko­no­pia­sty, płowy


Źródła:

SJP.pl

Konopie

1. jed­no­rocz­na ro­śli­na ziel­na, któ­rej włó­kna wy­ko­rzy­sty­wa­ne są do wy­ro­bu sznu­rów i płó­cien, a na­sio­na są źró­dłem oleju;
2. włó­kno otrzy­my­wa­ne z łodyg ro­śli­ny o tej samej naz­wie


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) bot. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Can­na­bis|L.|ref=tak., ro­dzaj ro­ślin jed­no­rocz­nych z ro­dzi­ny ko­no­pio­wa­tych, po­cho­dzą­cych z Azji, upra­wia­nych dla moc­nych włó­kien, na­sion oraz uży­wek;

 (1.2) bot. ro­śli­na z ro­dza­ju ko­no­pie (1.1);

 (1.3) włók. włó­kno uzy­ski­wa­ne z ko­no­pi (1.2)


Ko­no­pie ("Can­na­bis") – ro­dzaj ro­ślin na­le­żą­cy do ro­dzi­ny ko­no­pio­wa­tych. Ro­dzaj dość po­wszech­nie uz­na­wa­ny jest przez bo­ta­ni­ków za mo­no­ty­po­wy z ko­no­pia­mi siew­ny­mi ("Can­na­bis sa­ti­va") jako je­dy­nym ga­tun­kiem. Część ba­da­czy wy­dzie­la jed­nak kilka ga­tun­ków w obrę­bie ro­dza­ju.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konopielka

tytuł oraz ty­tu­ło­wa bo­ha­ter­ka po­wie­ści Red­liń­skie­go


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) etn. ro­dzaj pod­la­skiej pie­śni lu­do­wej śpie­wa­nej w okre­sie Wiel­ka­no­cy, dziew­czę­tom przez chłop­ców;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konopiowate

ro­dzi­na ro­ślin kwia­to­wych dwu­li­ścien­nych


Ko­no­pio­wa­te ("Can­na­ba­ce­ae" Endl.) – ro­dzi­na ro­ślin ziel­nych (nie­rzad­ko pną­czy) oraz nie­wiel­kich drzew z rzędu ró­żow­ców ("Ro­sa­les"). Obej­mu­je 10 ro­dza­jów ze 117 ga­tun­ka­mi, z czego 74 re­pre­zen­tu­ją ro­dzaj wią­zo­wiec "Cel­tis". W sy­ste­mach kla­sy­fi­ka­cyj­nych z XX wieku zwy­kle za­li­cza­no tu tylko dwa ro­dza­je: chmiel "Hu­mu­lus" i ko­no­pie "Can­na­bis". Ko­no­pio­wa­te wy­stę­pu­ją na wszyst­kich kon­ty­nen­tach z wy­jąt­kiem An­tark­ty­dy i ob­sza­rów pod wpły­wem kli­ma­tu su­che­go i zim­ne­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Konopiowaty

1. o ce­chach ko­no­pio­wa­tych (ro­dzi­na ro­ślin);
2. ket­mia ko­no­pio­wa­ta - ga­tu­nek ket­mii, ja­dal­na ro­śli­na jed­no­rocz­na, do­star­cza­ją­ca włó­kna i oleju; kenaf


Źródła:

SJP.pl

Konopiowy

ko­no­pia­ny, ko­nop­ny;
1. zwią­za­ny z ko­no­pia­mi - ro­śli­ną;
2. wy­ko­na­ny z ko­no­pi - włó­kna;
3. zwią­za­ny z ko­no­pia­mi - su­szem otrzy­my­wa­nym z liści;
4. ma­ją­cy kolor bla­do­żół­ty, taki jak ko­no­pie (włó­kno)


Źródła:

SJP.pl

Konopiska

pole po ko­no­piach


Ko­no­pi­ska – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ślą­skim, w po­wie­cie czę­sto­chow­skim, sie­dzi­ba gminy Ko­no­pi­ska.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość po­ło­żo­na była w wo­je­wództ­wie czę­sto­chow­skim.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Konopiski

przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy Ko­no­pisk


Źródła:

Wiktionary

Konopisko

pole po ko­no­piach


Źródła:

SJP.pl

Konopiński

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Konopka

naz­wi­sko


Ko­nop­ka ([]) – rzeka, prawy do­pływ Stra­dom­ki o dłu­go­ści 18,13 km.

Źró­dło rzeki znaj­du­ją się koło Dę­bo­wej Góry na Gar­bie Herb­skim. Pły­nie koło Ko­no­pisk, na­stęp­nie przez Czę­sto­cho­wę; w dziel­ni­cy Błesz­no zbie­ra wodę z rowów me­lio­ra­cyj­nych po­bli­skich tor­fo­wisk.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Konopnica

1. nazwa kilku wsi w Pol­sce;
2. wieś na Ukra­i­nie;
3. wieś w Ma­ce­do­nii Pół­noc­nej


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Konopnicki

przy­miot­nik od: Ko­nop­ni­ca


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Konopny

ko­no­pia­ny, ko­no­pio­wy;
1. zwią­za­ny z ko­no­pia­mi - ro­śli­ną;
2. wy­ko­na­ny z ko­no­pi - włó­kna;
3. zwią­za­ny z ko­no­pia­mi - su­szem otrzy­my­wa­nym z liści;
4. ma­ją­cy kolor bla­do­żół­ty, taki jak ko­no­pie (włó­kno)


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) otrzy­my­wa­ny z ko­no­pi, wy­ko­na­ny z włó­kna ko­no­pi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konopski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Konorzatecki

→ Ko­no­rzat­ka


Patrz:Konorzatka

Źródła:

SJP.pl

Konorzatka

wieś w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, w po­wie­cie łu­kow­skim


Ko­no­rzat­ka – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, w po­wie­cie łu­kow­skim, w gmi­nie Ada­mów.

Wier­ni Ko­ścio­ła rzym­sko­ka­to­lic­kie­go na­le­żą do pa­ra­fii Pod­wyż­sze­nia Krzy­ża Świę­te­go w Ada­mo­wie.

Wieś szla­chec­ka "Ko­na­rzat­ka" po­ło­żo­na była w dru­giej po­ło­wie XVI wieku w ziemi stę­życ­kiej. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa sied­lec­kie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Konosamencik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od ko­no­sa­ment


Źródła:

Wiktionary

Konosament

do­ku­ment wy­sta­wia­ny przez prze­woź­ni­ka mor­skie­go, pot­wier­dza­ją­cy przy­ję­cie ła­dun­ku do prze­wo­zu


rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) hand. mors. mor­ski list prze­wo­zo­wy, pot­wier­dza­ją­cy przy­ję­cie ła­dun­ku do prze­wo­zu;

 (1.2) zby­wal­ny pa­pier war­to­ścio­wy


Ko­no­sa­ment (fr. "con­na­is­se­ment" – znak roz­poz­naw­czy), ang. „bill of la­ding” (BOL lub B/L) – mor­ski list prze­wo­zo­wy, świa­dect­wo ła­dun­ko­we pot­wier­dza­ją­ce od­biór okre­ślo­ne­go ła­dun­ku na sta­tek i zo­bo­wią­zu­ją­ce prze­woź­ni­ka do wy­da­nia ła­dun­ku w por­cie przez­na­cze­nia po­sia­da­czo­wi ko­no­sa­men­tu. Jest do­ku­men­tem wy­sta­wio­nym przez prze­woź­ni­ka albo w jego imie­niu przez ka­pi­ta­na stat­ku lub inną osobę.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konoskop

przy­rząd do ob­ser­wa­cji figur ko­no­sko­po­wych, które pow­sta­ją wsku­tek in­ter­fe­ren­cji świa­tła w ma­te­ria­łach op­tycz­nie ani­zo­tro­po­wych, np. w krysz­ta­łach


Źródła:

SJP.pl

Konotacja

1. do­dat­ko­wa treść ko­ja­rzo­na z ja­kimś wy­ra­zem, np. ne­ga­tyw­na ko­no­ta­cja wy­ra­zu al­ko­ho­lik; sko­ja­rze­nie, aso­cja­cja;
2. zna­cze­nie, sens, treść nazwy;
3. w ję­zy­koz­naw­stwie: zdol­ność lek­se­mów do przy­łą­cza­nia in­nych czę­ści mowy; wa­len­cja


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zna­cze­nie lub sko­ja­rze­nia, które wy­kra­cza­ją poza do­słow­ne, pod­sta­wo­we zna­cze­nie słowa czy wy­ra­że­nia

 (1.2) log. zna­cze­nie nazwy, treść ter­mi­nu


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konotacyjny

→ ko­no­ta­cja; ko­no­ta­tyw­ny


Źródła:

SJP.pl

Konotatka

daw­niej: no­tat­ka


Źródła:

SJP.pl

Konotatywny

→ ko­no­ta­cja; ko­no­ta­cyj­ny


Źródła:

SJP.pl

Konotoksyna

skład­nik śliny mor­skie­go śli­ma­ka, uży­wa­ny w do­ust­nych le­kach prze­ciw­bó­lo­wych


Źródła:

SJP.pl

Konotop

1. mia­sto na Ukra­i­nie w do­rze­czu Dnie­pru;
2. wieś w wo­je­wództ­wie lu­bu­skim


Ko­no­top ( Конотоп, wym.) – mia­sto w pół­noc­no-wschod­niej Ukra­i­nie, w ob­wo­dzie sum­skim, sie­dzi­ba re­jo­nu i.

Leży 250 km od ukra­iń­skiej sto­li­cy, Ki­jo­wa i 125 km od Sumów.

Jest tu wę­zło­wa, gdzie krzy­żu­ją się linie ko­le­jo­we do Mosk­wy, Ki­jo­wa, Miń­ska, Char­ko­wa i Wo­ro­ne­ża.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Konotować

ko­ja­rzyć coś, łą­czyć z danym wy­ra­zem


Źródła:

SJP.pl

Konowalski

przy­miot­nik

 (1.1) daw. zwią­za­ny z ko­no­wa­łem, do­ty­czą­cy ko­no­wa­ła

 (1.2) pot. taki jak ko­no­wał: kiep­ski albo nie­ludz­ki le­karz


Źródła:

Wiktionary

Konował

lek­ce­wa­żą­co o kiep­skim le­ka­rzu lub we­te­ry­na­rzu


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) po­gard. zły, kiep­ski le­karz

 (1.2) daw. czło­wiek nie­wyksz­tał­co­ny, par­tacz le­czą­cy konie i bydło

 (1.3) daw. le­karz we­te­ry­narz, zwł. le­karz koni

 (1.4) daw. kowal zaj­mu­ją­cy się prócz kucia koni rów­nież le­cze­niem zwie­rząt


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konowałka

→ ko­no­wał


Patrz:konował

Źródła:

SJP.pl

Konowicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Konowiąz

przy­rząd do przy­wią­zy­wa­nia koni


Źródła:

SJP.pl

Konrad

imię mę­skie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|m.;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konrada

imię mę­skie


Kon­ra­da – żeń­ski od­po­wied­nik imie­nia Kon­rad po­cho­dze­nia ger­mań­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Konradek

zdrob­nie­nie od: Kon­rad (imię mę­skie)


Źródła:

SJP.pl

Konradostwo

Kon­rad z mał­żon­ką; Kon­ra­do­wie


Źródła:

SJP.pl

Konradowie

wieś w Pol­sce


Źródła:

SJP.pl

Konradowo

wieś w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Konradowski

1. przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Con­ra­da lub z nim zwią­za­ny; Con­ra­dow­ski;
2. przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Kon­ra­da lub z nim zwią­za­ny


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Kon­ra­do­wem, do­ty­czą­cy Kon­ra­do­wa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konradowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Kon­ra­da lub z nim zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Konradyn

imię żeń­skie


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Konradyna

imię żeń­skie


Kon­ra­dy­na – żeń­ski od­po­wied­nik imie­nia Kon­ra­dyn, które jest wło­skim zdrob­nie­niem ger­mań­skie­go imie­nia Kon­rad.

Kon­ra­dy­na imie­ni­ny ob­cho­dzi 1 li­sto­pa­da, jako wspom­nie­nie bł. Kon­ra­dy­na z Bre­scii.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Konradysta

znaw­ca, ba­dacz twór­czo­ści Jó­ze­fa Con­ra­da; con­ra­dy­sta


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) liter. li­te­ra­tu­roz­naw­ca ba­da­ją­cy twór­czość Jó­ze­fa Con­ra­da


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konradystka

→ kon­ra­dy­sta


Patrz:konradysta

Źródła:

SJP.pl

Konsek

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Konsekracja

1. głów­na część mszy, w cza­sie któ­rej od­by­wa się mi­ste­rium prze­mia­ny chle­ba i wina w ciało i krew Chry­stu­sa; prze­i­sto­cze­nie;
2. udzie­le­nie pre­zbi­te­ro­wi świę­ceń bi­sku­pich, wyś­wię­ce­nie na bi­sku­pa;
3. uro­czy­ste poś­wię­ce­nie cze­goś, np. ko­ścio­ła, oł­ta­rza itp.


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) rel. prze­i­sto­cze­nie chle­ba i wina pod­czas li­tur­gii eu­cha­ry­stycz­nej

 (1.2) rel. skła­da­nie ślu­bów za­kon­nych

 (1.3) rel. udzie­le­nie świę­ceń bi­sku­pich albo ka­płań­skich

 (1.4) rel. poś­wię­ce­nie nowej świą­ty­ni albo jej czę­ści


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konsekracyjny

→ kon­se­kra­cja


Patrz:konsekracja

Źródła:

SJP.pl

Konsekrator

osoba udzie­la­ją­ca świę­ceń kan­dy­da­tom do ka­płań­stwa lub obec­nym du­chow­nym na wyż­sze sta­no­wi­sko w hie­rar­chi ko­ściel­nej


Źródła:

SJP.pl

Konsekrowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) rel. poś­wię­ce­nie ko­ścio­ła, oł­ta­rza, krzy­ża lub in­ne­go przed­mio­tu

 (1.2) rel. wyś­wię­ce­nie bi­sku­pa


Źródła:

Wiktionary

Konsekrować

1. uro­czy­ście świę­cić (poś­wię­cić) ko­ściół, oł­tarz, na­czy­nia li­tur­gicz­ne itp.;
2. udzie­lać (udzie­lić) świę­ceń bi­sku­pich;
3. do­ko­ny­wać (do­ko­nać) prze­mia­ny wina i chle­ba w ciało i krew Chry­stu­sa


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) rel. do­ko­ny­wać kon­se­kra­cji


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konsekutywność

na­stęp­stwo, ko­lej­ność, sek­wen­cja


Źródła:

SJP.pl

Konsekutywny

na­stę­pu­ją­cy po sobie, ko­lej­ny


przy­miot­nik

 (1.1) książk. na­stęp­ny, ko­lej­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konsekwencja

1. lo­gicz­ne na­stęp­stwo cze­goś; sku­tek, re­zul­tat;
2. nie­złom­ność w dzia­ła­niu, wytr­wa­łość w re­a­li­za­cji cze­goś


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) sku­tek cze­goś, re­zul­tat

 (1.2) spój­ność dzia­łań, wytr­wa­łość w ro­bie­niu cze­goś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konsekwencjalizm

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) filoz. te­o­ria etycz­na, zgod­nie z którą czyny na­le­ży oce­niać po ich kon­sek­wen­cjach;


Kon­sek­wen­cja­lizm albo kon­sek­wen­cjo­nizm – ze­spół te­o­rii nor­ma­tyw­nych do­ty­czą­cych po­win­no­ści mo­ral­nej, okre­śla­nych też jako te­o­rie te­le­o­lo­gicz­ne po­win­no­ści mo­ral­nej. Gło­szą one, że za­cho­dze­nie po­win­no­ści mo­ral­nej za­le­ży w ca­ło­ści od war­to­ści rze­czy­wi­stych lub ocze­ki­wa­nych kon­sek­wen­cji czy­nów, które mia­ła­by ta po­win­ność obej­mo­wać.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Konsekwencyjny

→ kon­sek­wen­cja


Patrz:konsekwencja

Źródła:

SJP.pl

Konsekwentnie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób kon­sek­went­ny


Kon­sek­went­nie – czwar­ty stu­dyj­ny album pol­skie­go ra­pe­ra Mi­cha­ła Bucz­ka, zna­ne­go le­piej pod pse­u­do­ni­mem Z.B.U.K.U. Wy­daw­nict­wo uka­za­ło się 26 paź­dzier­ni­ka 2018 roku na­kła­dem wyt­wór­ni mu­zycz­nej Step Re­cords.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Konsekwentniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: kon­sek­went­nie


Źródła:

SJP.pl

Konsekwentniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: kon­sek­went­ny


Źródła:

SJP.pl

Konsekwentność

wytr­wa­łość w dą­że­niu do obra­ne­go celu; opie­ra­nie się na lo­gicz­nych prze­słan­kach


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest kon­sek­went­ne; cecha tych, któ­rzy są kon­sek­went­ni


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konsekwentny

→ kon­sek­wen­cja


przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) prze­pro­wa­dza­ją­cy coś wytr­wa­le do końca w myśl przy­ję­tych za­ło­żeń, ro­zu­mu­ją­cy i dzia­ła­ją­cy lo­gicz­nie, prze­pro­wa­dza­ny od po­cząt­ku do końca w myśl przy­ję­tych za­ło­żeń, opar­ty na lo­gicz­nych prze­słan­kach, lo­gicz­ny, prze­my­śla­ny


Patrz:konsekwencja

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konsens

1. daw­niej: zez­wo­le­nie na coś, zwła­szcza urzę­do­we; con­sens;
2. zgod­ne sta­no­wi­sko w ja­kiejś spra­wie; kon­sen­sus, con­sen­sus, con­sens;
3. po­ro­zu­mie­nie bę­dą­ce efek­tem dy­sku­sji, ne­go­cja­cji, wza­jem­nych ustępstw; kon­sen­sus, con­sen­sus, con­sens


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) kon­sen­sus


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konsensowy

przy­miot­nik od: kon­sens


Źródła:

SJP.pl

Konsensualność

→ kon­sen­su­al­ny


Patrz:konsensualny

Źródła:

SJP.pl

Konsensualny

bę­dą­cy wy­ni­kiem zgod­nych oś­wiad­czeń woli obu stron


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) taki, który jest wy­ni­kiem kon­sen­su­su, obo­pól­ne­go po­ro­zu­mie­nia i wy­ra­żo­nej zgody


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konsensus

1. zgod­ne sta­no­wi­sko w ja­kiejś spra­wie; kon­sens, con­sen­sus, con­sens;
2. po­ro­zu­mie­nie bę­dą­ce efek­tem dy­sku­sji, ne­go­cja­cji, wza­jem­nych ustępstw; kon­sens, con­sen­sus, con­sens;
3. spo­sób upra­wia­nia po­li­ty­ki po­le­ga­ją­cy na szu­ka­niu roz­wią­zań za­do­wa­la­ją­cych wszyst­kich, któ­rych do­ty­czyć będą przy­ję­te usta­le­nia; con­sen­sus


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) po­ro­zu­mie­nie osią­gnię­te w wy­ni­ku dy­sku­sji i kom­pro­mi­su


Kon­sen­sus, kon­sens (od łac. "con­sen­sus", czyli zgoda) – w wą­skim ro­zu­mie­niu sy­no­nim po­ję­cia okre­śla­ją­ce­go zgodę po­wszech­ną mię­dzy człon­ka­mi danej spo­łecz­no­ści. W ro­zu­mie­niu szer­szym jest to rów­nież te­o­ria i prak­ty­ka osią­ga­nia ta­kiej zgody, a więc pro­ces do­cho­dze­nia do kon­sen­su­su w zna­cze­niu węż­szym.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konsensusowy

przy­miot­nik od: kon­sen­sus


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny kon­sen­su­sem, do­ty­czą­cy kon­sen­su­su


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konserwa

1. od­po­wied­nio utr­wa­lo­ny pro­dukt spo­żyw­czy, naj­czę­ściej mięs­ny, rybny, rza­dziej owo­co­wy i wa­rzyw­ny, w szczel­nym opa­ko­wa­niu, przez­na­czo­ny do dłuż­sze­go prze­cho­wy­wa­nia;
2. her­me­tycz­nie zam­knię­ta, bla­sza­na pusz­ka z kon­ser­wo­wa­ną żyw­no­ścią;
3. lek­ce­wa­żą­co:
a) ugru­po­wa­nie po­li­tycz­ne o prze­ko­na­niach sprze­ci­wia­ją­cych się zmia­nom;
b) czło­nek ta­kie­go ugru­po­wa­nia;
c) osoba o prze­ko­na­niach kon­ser­wa­tyw­nych


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) spoż. za­pa­ste­ry­zo­wa­na żyw­ność w her­me­tycz­nym, trwa­łym opa­ko­wa­niu, naj­czę­ściej me­ta­lo­wym;

 (1.2) pot. przen. polit. po­gard. obraź. osoba lub grupa ludzi o kon­ser­wa­tyw­nych po­glą­dach


Kon­ser­wa – po­tocz­ne okre­śle­nie pro­duk­tu żyw­no­ścio­we­go w pusz­ce, słoju lub pla­sti­ko­wym po­jem­ni­ku, cha­rak­te­ry­zu­ją­ce­go się wy­dłu­żo­nym okre­sem przy­dat­no­ści do spo­ży­cia. Trwa­łość pro­duk­tów za­pew­nia pro­ces ste­ry­li­za­cji oraz szczel­ność opa­ko­wa­nia chro­nią­ca przed do­stę­pem po­wie­trza i za­nie­czy­szczeń. Do niek­tó­rych pro­duk­tów do­da­wa­ne są także che­micz­ne środ­ki kon­ser­wu­ją­ce, np. azo­tyn sodu lub azo­tyn po­ta­su w przet­wo­rach mięs­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konserwacja

ze­spół czyn­no­ści za­bez­pie­cza­ją­cych coś (np. za­byt­ki, dzie­ła sztu­ki, pro­duk­ty spo­żyw­cze) przed zni­szcze­niem, psu­ciem się, utra­tą war­to­ści itp.; kon­ser­wo­wa­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) techn. za­bie­gi ma­ją­ce na celu utrzy­my­wa­nie cze­goś w do­brym sta­nie i chro­nie­nie tego przed zni­szcze­niem;


Kon­ser­wa­cja – za­bie­gi ma­ją­ce na celu utrzy­ma­nie cze­goś w do­brym sta­nie.

We­dług usta­wy z dnia 21 grud­nia 2000 r. o do­zo­rze tech­nicz­nym kon­ser­wa­cja to ze­spół czyn­no­ści wy­ko­ny­wa­nych w celu utrzy­ma­nia stanu zdat­no­ści użyt­ko­wej urzą­dze­nia tech­nicz­ne­go, pro­wa­dzo­nych zgod­nie z in­struk­cją ek­splo­a­ta­cji, nie­bę­dą­cych na­pra­wą urzą­dze­nia.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konserwacyjny

taki, który do­ty­czy kon­ser­wa­cji, służy do za­bez­pie­cze­nia cze­goś przed zni­szcze­niem, zep­su­ciem się, utra­tą war­to­ści itp.; chro­nią­cy, za­bez­pie­cza­ją­cy


Źródła:

SJP.pl

Konserwant

zwią­zek che­micz­ny (lub mie­sza­ni­na związ­ków), które po­wo­du­ją prze­dłu­że­nie przy­dat­no­ści do spo­ży­cia lub trwa­ło­ści pro­duk­tów spo­żyw­czych i prze­my­sło­wych; pre­pa­rat kon­ser­wu­ją­cy


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) chem. sub­stan­cja bę­dą­ca do­dat­kiem do żyw­no­ści albo pro­duk­tów prze­my­sło­wych za­po­bie­ga­ją­ca nie­po­żą­da­nym zmia­nom che­micz­nym, roz­wo­jo­wi bak­te­rii, grzy­bów i wi­ru­sów oraz prze­dłu­ża­ją­ca ter­min przy­dat­no­ści pro­duk­tów;


Środ­ki kon­ser­wu­ją­ce, che­micz­ne środ­ki kon­ser­wu­ją­ce, kon­ser­wan­ty, an­ty­sep­ty­ki – związ­ki che­micz­ne, lub mie­sza­ni­ny związ­ków do­da­wa­ne do żyw­no­ści, pasz, kos­me­ty­ków aby pow­strzy­mać lub spo­wol­nić psu­cie się tych pro­duk­tów przez zmniej­sze­nie szyb­ko­ści lub cał­ko­wi­te za­ha­mo­wa­nie mi­kro­bio­lo­gicz­nych i en­zy­ma­tycz­nych pro­ce­sów po­wo­du­ją­cych psu­cie i ob­ni­ża­nie ja­ko­ści pro­duk­tu w kon­sek­wen­cji prze­dłu­ża­jąc jego przy­dat­ność do spo­ży­cia.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konserwarnia

kon­ser­wiar­nia;
1. wyt­wór­nia kon­serw;
2. prze­sta­rza­łe: za­kład zaj­mu­ją­cy się kon­ser­wa­cją cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Konserwator

1. spe­cja­li­sta zaj­mu­ją­cy się kon­ser­wa­cją dzieł sztu­ki, obiek­tów za­byt­ko­wych itp.;
2. spe­cja­li­sta na­dzo­ru­ją­cy urzą­dze­nia w fa­bry­ce, od­po­wia­da­ją­cy za ich stan tech­nicz­ny i do­ko­nu­ją­cy ewen­tu­al­nych na­praw


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) rzem. szt. osoba kon­ser­wu­ją­ca dzie­ła sztu­ki

 (1.2) adm. urzęd­nik na­dzo­ru­ją­cy do­bro­stan obiek­tów za­byt­ko­wych

 (1.3) adm. urzęd­nik na­dzo­ru­ją­cy do­bro­stan obiek­tów przy­rod­ni­czych

 (1.4) techn. me­cha­nik na­dzo­ru­ją­cy pracę ma­szyn i ich kon­ser­wa­cję

 (1.5) daw. urzęd­nik bro­nią­cy stanu po­sia­da­nia i za­rzą­dza­ją­cy do­bra­mi


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konserwatorium

wyż­sza lub śred­nia szko­ła o pro­fi­lu mu­zycz­nym


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) eduk. muz. uczel­nia wyż­sza spe­cja­li­zu­ją­ca się w edu­ka­cji mu­zycz­nej i ar­ty­stycz­nej


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konserwatorka

1. spe­cja­list­ka zaj­mu­ją­ca się kon­ser­wa­cją dzieł sztu­ki, obiek­tów za­byt­ko­wych itp.;
2. spe­cja­list­ka na­dzo­ru­ją­ca urzą­dze­nia w fa­bry­ce, od­po­wia­da­ją­ca za ich stan tech­nicz­ny i do­ko­nu­ją­ca ewen­tu­al­nych na­praw


Źródła:

SJP.pl

Konserwatornia

po­mie­szcze­nie przez­na­czo­ne do prze­cho­wy­wa­nia i kon­ser­wa­cji róż­nych urzą­dzeń, sprzę­tu itp.


Źródła:

SJP.pl

Konserwatorski

taki, który do­ty­czy kon­ser­wa­cji lub kon­ser­wa­to­ra, np. urząd kon­ser­wa­tor­ski


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z kon­ser­wa­tor­stwem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konserwatorstwo

1. nauka do­ty­czą­ca kon­ser­wa­cji za­byt­ków i dzieł sztu­ki;
2. rzad­ko: prace zwią­za­ne z kon­ser­wa­cją za­byt­ków i dzieł sztu­ki; kon­ser­wa­cja


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) bran­ża obej­mu­ją­ca za­bez­pie­cza­nie ma­jąt­ku ru­cho­me­go oraz nie­ru­cho­mo­ści przed ni­szcze­niem (m.in. w wy­ni­ku sta­rze­nia)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konserwatoryjny

zwią­za­ny z kon­ser­wa­to­rium, cha­rak­te­ry­stycz­ny dla kon­ser­wa­to­rium - wyż­szej lub śred­niej szko­ły mu­zycz­nej, np. klasa kon­ser­wa­to­ryj­na


Źródła:

SJP.pl

Konserwatysta

1. czło­nek par­tii kon­ser­wa­tyw­nej lub stron­nict­wa kon­ser­wa­tyw­ne­go;
2. czło­wiek przy­wią­za­ny do tra­dy­cji i nie­chęt­ny zmia­nom; tra­dy­cjo­na­li­sta, re­ak­cjo­ni­sta


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) polit. czło­nek par­tii kon­ser­wa­tyw­nej lub jej sym­pa­tyk

 (1.2) książk. osoba przy­wią­za­na do tra­dy­cji i nie­chęt­na wszel­kim zmia­nom


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konserwatystka

1. człon­ki­ni par­tii kon­ser­wa­tyw­nej lub stron­nict­wa kon­ser­wa­tyw­ne­go;
2. ko­bie­ta przy­wią­za­na do tra­dy­cji i nie­chęt­na zmia­nom; tra­dy­cjo­na­list­ka, re­ak­cjo­nist­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) polit. człon­ki­ni par­tii kon­ser­wa­tyw­nej lub jej sym­pa­tycz­ka

 (1.2) osoba przy­wią­za­na do tra­dy­cji i nie­chęt­na zmia­nom


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konserwatywnie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób kon­ser­wa­tyw­ny, zgod­nie z tra­dy­cją

 (1.2) w spo­sób kon­ser­wa­tyw­ny, nie czy­niąc szyb­kich zmian


Źródła:

Wiktionary

Konserwatywniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: kon­ser­wa­tyw­ny; bar­dziej kon­ser­wa­tyw­ny


Źródła:

SJP.pl

Konserwatywność

1. przy­wią­za­nie do tra­dy­cji, ist­nie­ją­cych in­sty­tu­cji i sy­ste­mu war­to­ści, wy­ra­ża­nie nie­chęt­ne­go lub wro­gie­go sto­sun­ku do po­waż­niej­szych zmian, sprze­ci­wia­nie się no­wo­ściom; tra­dy­cjo­na­lizm, za­cho­waw­czość, or­to­dok­syj­ność, nie­po­stę­po­wość;
2. cecha par­tii, stron­nict­wa, kie­run­ku po­li­tycz­ne­go, od­wo­łu­ją­cych się w swych za­ło­że­niach do ide­o­lo­gii kon­ser­wa­tyz­mu


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) bycie kon­ser­wa­ty­stą, nie­chęć do zmian


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konserwatywny

1. przy­wią­za­ny do tra­dy­cji, ist­nie­ją­cych in­sty­tu­cji i sy­ste­mu war­to­ści, wy­ra­ża­ją­cy nie­chęt­ny lub wrogi sto­su­nek do po­waż­niej­szych zmian, sprze­ci­wia­ją­cy się no­wo­ściom; tra­dy­cjo­na­li­stycz­ny, za­cho­waw­czy, or­to­dok­syj­ny, nie­po­stę­po­wy;
2. do­ty­czą­cy kon­ser­wa­tyz­mu - ide­o­lo­gii spo­łecz­no-po­li­tycz­nej lub kie­run­ku po­li­tycz­ne­go;
3. na­le­żą­cy, od­no­szą­cy się do par­tii lub stron­nict­wa kon­ser­wa­tyw­ne­go


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) polit. zwią­za­ny z kon­ser­wa­tyz­mem, cha­rak­te­ry­stycz­ny dla kon­ser­wa­tyz­mu lub kon­ser­wa­ty­stów

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (2.1) za­cho­waw­czy, nie lu­bią­cy zmian


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konserwatyzm

1. przy­wią­za­nie do tego, co dawne i nie­chęć do zmian; za­cho­waw­czość;
2. ide­o­lo­gia bro­nią­ca tra­dy­cyj­ne­go ładu spo­łecz­ne­go


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) po­sta­wa ce­chu­ją­ca się przy­wią­za­niem do tra­dy­cji, a nie­chę­cią do zmian;

 (1.2) polit. kie­ru­nek w po­li­ty­ce, po­pie­ra­ją­cy kon­ser­wa­tyzm (1.1)

 (1.3) so­cjol. kie­ru­nek w myśli spo­łecz­nej, mó­wią­cy o nie­u­su­wal­no­ści zła z hi­sto­rii i życia czło­wie­ka

 (1.4) jęz. po­sta­wa ję­zy­ko­wa, wg któ­rej nie po­win­no się wpro­wa­dzać in­no­wa­cji ję­zy­ko­wych;


Zo­bacz też: kon­ser­wa­tyzm – po­sta­wa ję­zy­ko­wa.

Kon­ser­wa­tyzm ( con­ser­va­re „za­cho­wy­wać”) – dok­try­na, która ba­zu­je na ha­słach obro­ny po­rząd­ku spo­łecz­ne­go oraz umac­nia­nia tra­dy­cyj­nych war­to­ści, ta­kich jak: re­li­gia, naród, pań­stwo, ro­dzi­na, hie­rar­chiz­mu, au­to­ry­tet przed ich zwy­rod­nie­niem.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konserwiarnia

kon­ser­war­nia;
1. wyt­wór­nia kon­serw;
2. prze­sta­rza­łe: za­kład zaj­mu­ją­cy się kon­ser­wa­cją cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Konserwowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kon­ser­wo­wać.


Źródła:

Wiktionary

Konserwować

1. utr­wa­lać pro­dukt spo­żyw­czy, przy­go­to­wy­wać go do dłuż­sze­go prze­cho­wy­wa­nia; pusz­ko­wać, we­ko­wać;
2. za­bez­pie­czać za po­mo­cą spe­cjal­nych środ­ków za­byt­ki, dzie­ła sztu­ki itp. przed ni­szcze­niem i utra­tą war­to­ści;
3. kon­ser­wo­wać się:
a) ule­gać kon­ser­wo­wa­niu, nie psuć się, nie ni­szczyć się ;
b) w od­nie­sie­niu do czło­wie­ka: dbać, tro­szczyć się o sie­bie; trzy­mać się


cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny (dk. za­kon­ser­wo­wać)

 (1.1) chro­nić coś przed zni­szcze­niem za po­mo­cą od­po­wied­nich środ­ków; utrzy­my­wać we wła­ści­wym sta­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konserwowy

wy­stę­pu­ją­cy w po­sta­ci kon­ser­wy - od­po­wied­nio utr­wa­lo­ne­go pro­duk­tu spo­żyw­cze­go; kon­ser­wo­wa­ny, pusz­ko­wa­ny, we­ko­wa­ny


Źródła:

SJP.pl

Konserwujący

1. taki, który służy do utr­wa­la­nia pro­duk­tów spo­żyw­czych, przy­go­to­wu­je je do dłuż­sze­go prze­cho­wy­wa­nia, np. pre­pa­rat kon­ser­wu­ją­cy;
2. taki, który za­bez­pie­cza zbyt­ki, dzie­ła sztu­ki itp. przed ni­szcze­niem, psu­ciem się i utra­tą war­to­ści, np. śro­dek kon­ser­wu­ją­cy


Źródła:

SJP.pl

Konsjerż

z fran­cu­skie­go: do­zor­ca domu


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) do­zor­ca domu, go­spo­darz domu — szcze­gól­nie we Fran­cji


Kon­sjerż ( con­cier­ge, do­zor­ca) – do­zor­ca domu i odź­wier­ny w ka­mie­ni­cach i ho­te­lach. We współ­czes­nych luk­su­so­wych ho­te­lach rów­nież pra­cow­nik, któ­re­go za­da­niem jest za­łat­wia­nie naj­róż­niej­szych spraw dla gości – re­zer­wa­cji bi­le­tów te­a­tral­nych, sto­li­ków w re­sta­u­ra­cjach, do­ra­dza­nie i or­ga­ni­zo­wa­nie roz­ry­wek, re­zer­wa­cja środ­ków tran­spor­tu itd.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konsjerżka

z fran­cu­skie­go: do­zor­czy­ni domu


Źródła:

SJP.pl

Konskrypcja

1. pobór do woj­ska, bra­nie re­kru­ta;
2. daw­niej: spis, wykaz, lista


Źródła:

SJP.pl

Konskrypcyjny

do­ty­czą­cy kon­skryp­cji


Źródła:

SJP.pl

Konsola

1. ozdob­ny sto­lik umie­szcza­ny zwy­kle pod lu­strem jako pod­sta­wa pod zegar, wazon itp., uży­wa­ny głów­nie na prze­ło­mie XVII-XVIII wieku;
2. ozdob­ny wspor­nik ar­chi­tek­to­nicz­ny lub pod­sta­wa rzeź­by, zwy­kle w for­mie wo­lu­ty;
3. kon­struk­cja wspie­ra­ją­ca w róż­nych ma­szy­nach i urzą­dze­niach, przy­mo­co­wa­na do ścia­ny pio­no­wej, słupa itp.; wspor­nik;
4. pul­pit w stu­diu ra­dio­wym lub w dy­sko­te­ce z wmon­to­wa­nym sprzę­tem gra­ją­cym;
5. blat, na któ­rym znaj­du­ją się dźwi­gnie, przy­ci­ski oraz apa­ra­tu­ra kon­trol­na do ste­ro­wa­nia in­ny­mi urzą­dze­nia­mi;
6. w in­for­ma­ty­ce: urzą­dze­nie umoż­li­wia­ją­ce ko­mu­ni­ka­cję z kom­pu­te­rem i kon­tro­lo­wa­nie prze­bie­gu jego ope­ra­cji;
7. urzą­dze­nie elek­tro­nicz­ne umoż­li­wia­ją­ce gra­nie w gry kom­pu­te­ro­we;
8. obli­ga­cja pow­sta­ła z po­łą­cze­nia kilku róż­nych po­ży­czek, w celu ujed­no­li­ce­nia form i ter­mi­nów płat­no­ści, zmia­ny stopy pro­cen­to­wej itp.


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) techn. blat lub ta­bli­ca z ele­men­ta­mi ste­ru­ją­cy­mi

 (1.2) techn. ze­staw cy­fro­wych urzą­dzeń mul­ti­me­dial­nych do gier, odt­wa­rza­nia mu­zy­ki, fil­mów itp.;

 (1.3) mały sto­lik przy­ścien­ny;

 (1.4) ar­chit. ozdob­ny wspor­nik pod­pie­ra­ją­cy bal­kon, rzeź­bę, gzyms itp.;

 (1.5) in­form. tryb wpro­wa­dza­nia po­le­ceń do kom­pu­te­ra w po­sta­ci ko­mend wpi­sy­wa­nych z kla­wia­tu­ry


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konsolacja

1. po­cie­cha, po­cie­sze­nie;
2. daw­niej: stypa, po­czę­stu­nek po po­grze­bie;
3. prze­no­śnie: dzie­ci, po­cie­chy, po­tom­stwo


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) psych. akt lub pro­ces po­cie­sza­nia kogoś, przy­no­sze­nia uko­je­nia i pod­no­sze­nia na duchu

 (1.2) spot­ka­nie z po­czę­stun­kiem po po­grze­bie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konsolacyjny

do­ty­czą­cy kon­so­la­cji


Źródła:

SJP.pl

Konsole

ro­dzaj pań­stwo­wych pa­pie­rów war­to­ścio­wych, naj­bar­dziej roz­po­wszech­nio­nych w An­glii


Kon­so­le – emu­la­tor ter­mi­na­li wy­po­sa­żo­ny w za­kład­ki. Na­pi­sa­ny zo­stał przez Larsa Do­el­le w C++. Roz­pro­wa­dza­ny jest na li­cen­cji GPL w wer­sji 2. Kon­so­le jest czę­ścią skła­do­wą KDE.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Konsoleta

urzą­dze­nie elek­tro­a­ku­stycz­ne do opra­co­wy­wa­nia sy­gna­łu dźwię­ko­we­go; mik­ser, stół mik­ser­ski


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) techn. stół mik­ser­ski w stu­diu ra­dio­wym lub te­le­wi­zyj­nym, pul­pit re­a­li­za­to­ra dźwię­ku;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konsolidacja

1. zjed­no­cze­nie, ze­spo­le­nie, po­łą­cze­nie (się) w ca­łość;
2. w psy­cho­lo­gii: utr­wa­le­nie na­by­tych in­for­ma­cji w mózgu;
3. w ge­o­lo­gii: za­gę­szcze­nie grun­tu pod ob­cią­że­niem


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pro­ces in­te­gro­wa­nia róż­nych ele­men­tów w celu osią­gnię­cia jed­no­li­to­ści i spój­no­ści w obrę­bie danej grupy lub struk­tu­ry;

 (1.2) bank. pro­ces za­stą­pie­nia kilku po­ży­czek jedną z ujed­no­li­co­ny­mi wa­run­ka­mi spła­ty;

 (1.3) transp. pro­ces łą­cze­nia nie­wiel­kich prze­sy­łek w celu tran­spor­tu ich w jed­nym kon­te­ne­rze;

 (1.4) psych. pro­ces utr­wa­la­nia in­for­ma­cji w mózgu;

 (1.5) polit. pro­ces umac­nia­nia i sta­bi­li­za­cji sy­ste­mu de­mo­kra­tycz­ne­go;

 (1.6) in­form. pro­ces łą­cze­nia skom­pi­lo­wa­nych mo­du­łów i two­rze­nia pliku wy­ko­ny­wal­ne­go lub in­ne­go pliku obiek­to­we­go;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konsolidacyjny

do­ty­czą­cy kon­so­li­da­cji


Źródła:

SJP.pl

Konsolidowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kon­so­li­do­wać.


Źródła:

Wiktionary

Konsolidować

1. jed­no­czyć, łą­czyć, ze­spa­lać; umac­niać, utr­wa­lać, in­te­gro­wać;
2. w eko­no­mii: za­bez­pie­czać kre­dy­ty pań­stwo­we przez kon­so­li­da­cję


Źródła:

SJP.pl

Konsolidująco

→ kon­so­li­do­wać


Patrz:konsolidować

Źródła:

SJP.pl

Konsolka

zdrob­nie­nie od: kon­so­la


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od: kon­so­la

 (1.2) mała kon­so­la


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konsolofon

urzą­dze­nie bę­dą­ce po­łą­cze­niem prze­no­śnej kon­so­li do gier i te­le­fo­nu ko­mór­ko­we­go


Źródła:

SJP.pl

Konsolowiec

po­tocz­nie: osoba uży­wa­ją­ca kon­so­li do gier


Źródła:

SJP.pl

Konsolowy

→ kon­so­la


Patrz:konsola

Źródła:

SJP.pl

Konsonans

1. rym nie­do­kład­ny;
2. har­mo­nij­ne współbrz­mie­nie co najm­niej dwu dźwię­ków róż­nej wy­so­ko­ści


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) liter. rym nie­do­kład­ny, po­le­ga­ją­cy tylko na współbrz­mie­niu spół­gło­sek po ostat­niej ak­cen­to­wa­nej sa­mo­gło­sce (np. gra­barz — gra­bież, pa­cierz — cho­ciaż)

 (1.2) muz. har­mo­nij­ne współbrz­mie­nie dźwię­ków róż­nej wy­so­ko­ści;


Zo­bacz też: Kon­so­nans (li­te­ra­tu­ra).

Kon­so­nans (łac. "con­so­nans") – in­ter­wał uwa­ża­ny za zgod­nie (przy­jem­nie) brzmią­cy. Jest to współbrz­mie­nie (kon­so­nans har­mo­nicz­ny) lub na­stęp­stwo (kon­so­nans me­lo­dycz­ny) przy­najm­niej dwóch dźwię­ków, które słu­cho­wo jest od­czu­wa­ne jako zgod­ne. Wszyst­kie in­ter­wa­ły zwięk­szo­ne bądź zmniej­szo­ne, mo­gą­ce en­har­mo­nicz­nie przy­po­mi­nać kon­so­nan­se, na­le­żą do dy­so­nan­sów.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konsonansowy

przy­miot­nik od: kon­so­nans


Źródła:

SJP.pl

Konsonant

w ję­zy­koz­naw­stwie: spół­gło­ska


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) jęz. dźwięk ję­zy­ka mó­wio­ne­go pow­sta­ją­cy po­przez za­blo­ko­wa­nie prze­pły­wu po­wie­trza w apa­ra­cie mowy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konsonantyczny

→ kon­so­nant


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) jęz. zwią­za­ny z kon­so­nan­tem, do­ty­czą­cy kon­so­nan­tu


Patrz:konsonant

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konsonantyzacja

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) jęz. przej­ście sa­mo­gło­ski w spół­gło­skę


Źródła:

Wiktionary

Konsonantyzm

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) jęz. ogół kon­so­nan­tów da­ne­go ję­zy­ka


Źródła:

Wiktionary

Konsonantyzowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) jęz. przeksz­tał­ca­nie się w spół­gło­skę


Źródła:

Wiktionary

Konsonantyzować

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. skon­so­nan­ty­zo­wać)

 (1.1) jęz. o sa­mo­gło­sce prze­cho­dzić w spół­gło­skę

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny kon­so­nan­ty­zo­wać się (dk. skon­so­nan­ty­zo­wać się)

 (2.1) jęz. o sa­mo­gło­sce sta­wać się spół­gło­ską


Źródła:

Wiktionary

Konsorcjalny

→ kon­sor­cjum; kon­sor­cyj­ny


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy kon­sor­cjum, zwią­za­ny z kon­sor­cjum


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konsorcjant

uczest­nik kon­sor­cjum, związ­ku przed­się­biorstw za­war­te­go w celu re­a­li­za­cji wspól­ne­go przed­sięw­zię­cia


Źródła:

SJP.pl

Konsorcjum

zwią­zek kilku przed­się­biorstw za­war­ty w celu do­ko­na­nia wspól­ne­go przed­sięw­zię­cia


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) zarz. zwią­zek kilku przed­się­biorstw za­war­ty w celu do­ko­na­nia wspól­ne­go przed­sięw­zię­cia;


Kon­sor­cjum ( con­sor­tium „wspó­łu­dział”, od con- „współ-” i sors „część, dola, udział”) – po­ro­zu­mie­nie sa­mo­dziel­nych pod­mio­tów, któ­re­go celem jest ich zo­bo­wią­za­nie się do wspól­nej re­a­li­za­cji okre­ślo­ne­go za­da­nia.

Kon­sor­cja są two­rzo­ne naj­czę­ściej w przy­pad­ku du­żych lub ry­zy­kow­nych przed­sięw­zięć.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konsorcyjny

→ kon­sor­cjum; kon­sor­cjal­ny


Źródła:

SJP.pl

Konspekcik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od kon­spekt


Źródła:

Wiktionary

Konspekt

krót­ki zarys, szkic cze­goś, obej­mu­ją­cy naj­waż­niej­sze ele­men­ty; stre­szcze­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zarys, plan, szkic wy­kła­du, ut­wo­ru


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konspektować

robić zarys ut­wo­ru, wy­kła­du itp. ujęty w punk­tach


cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny (dk. skon­spek­to­wać)

 (1.1) robić cze­goś kon­spekt


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konspektowy

przy­miot­nik od: kon­spekt


Źródła:

SJP.pl

Konspira

po­tocz­ne okre­śle­nie kon­spi­ra­cji


Źródła:

SJP.pl

Konspiracja

1. tajna, nie­le­gal­na dzia­łal­ność po­li­tycz­na lub re­wo­lu­cyj­na; spi­sko­wa­nie; kon­spi­ro­wa­nie;
2. tajna or­ga­ni­za­cja; sprzy­się­że­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) tajna, nie­le­gal­na dzia­łal­ność prze­ciw­ko ist­nie­ją­cej wła­dzy

 (1.2) tajna or­ga­ni­za­cja, także. jej człon­ko­wie


Kon­spi­ra­cja ( con­spi­ra­tio), po­dzie­mie, spi­sek – ogól­nie: ta­jem­ni­ca lub tajna or­ga­ni­za­cja; w dzie­dzi­nie po­li­tycz­nej, woj­sko­wo­ści, przed­się­bior­czo­ści i in­nych, tajna dzia­łal­ność skie­ro­wa­na prze­ciw­ko ist­nie­ją­cej wła­dzy, kon­ku­ren­cji go­spo­dar­czej, oby­wa­te­lom, oku­pan­tom i innym, pro­wa­dzo­na przez or­ga­ni­za­cje po­li­tycz­ne, przed­się­bior­stwa, or­ga­ni­za­cje po­za­rzą­do­we, or­ga­ni­za­cje zbroj­ne i inne.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konspiracjonista

osoba, ktora wie­rzy w te­o­rie spi­sko­we


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) zwo­len­nik, gło­si­ciel te­o­rii spi­sko­wych


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konspiracjonizm

te­o­ria spi­sko­wa; kon­spi­ro­lo­gia


Źródła:

SJP.pl

Konspiracyjność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest kon­spi­ra­cyj­ne; cecha tych, któ­rzy są kon­spi­ra­cyj­ni


Źródła:

Wiktionary

Konspiracyjny

1. tajny, po­dziem­ny, spi­sko­wy;
2. prze­no­śnie: to­wa­rzy­szą­cy ukry­wa­niu cze­goś przed kimś, np. głos kon­spi­ra­cyj­ny


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z kon­spi­ra­cją, do­ty­czą­cy kon­spi­ra­cji

 (1.2) to­wa­rzy­szą­cy za­ta­ja­niu, ukry­wa­niu cze­goś przed kimś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konspirant

czło­nek taj­nej or­ga­ni­za­cji dzia­ła­ją­cej prze­ciw­ko ist­nie­ją­cej wła­dzy; dzia­łacz kon­spi­ra­cyj­ny, kon­spi­ra­tor, spi­sko­wiec


Źródła:

SJP.pl

Konspirantka

człon­ki­ni taj­nej or­ga­ni­za­cji dzia­ła­ją­cej prze­ciw­ko ist­nie­ją­cej wła­dzy; dzia­łacz­ka kon­spi­ra­cyj­na, kon­spi­ra­tor­ka


Źródła:

SJP.pl

Konspirator

czło­nek taj­nej or­ga­ni­za­cji dzia­ła­ją­cej prze­ciw­ko ist­nie­ją­cej wła­dzy; dzia­łacz kon­spi­ra­cyj­ny, kon­spi­rant, spi­sko­wiec


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) uczest­nik kon­spi­ra­cji


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konspiratorka

człon­ki­ni taj­nej or­ga­ni­za­cji dzia­ła­ją­cej prze­ciw­ko ist­nie­ją­cej wła­dzy; dzia­łacz­ka kon­spi­ra­cyj­na, kon­spi­rant­ka


Źródła:

SJP.pl

Konspiratorski

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kon­spi­ra­to­ra­mi, do­ty­czą­cy kon­spi­ra­to­rów; wła­ści­wy kon­spi­ra­to­rom


Źródła:

Wiktionary

Konspirologia

te­o­ria spi­sko­wa; kon­spi­ra­cjo­nizm


Źródła:

SJP.pl

Konspirować

1. po­ro­zu­mie­wać się po­ta­jem­nie, knuć coś; spi­sko­wać, zma­wiać się, sprzy­się­gać się;
2. prze­no­śnie: ukry­wać, za­ta­jać coś przed kimś


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. za­kon­spi­ro­wać)

 (1.1) trzy­mać w ukry­ciu

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. za­kon­spi­ro­wać)

 (2.1) zma­wiać się w ukry­ciu prze­ciw­ko komuś, np. obec­nej wła­dzy

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny kon­spi­ro­wać się (dk. za­kon­spi­ro­wać się)

 (3.1) ukry­wać swoje za­mia­ry lub toż­sa­mość; ota­czać się ta­jem­ni­cą


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konstabl

sto­pień w po­li­cji bry­tyj­skiej


Kon­stabl, z łac. „comes sta­bu­li” – sto­pień lub sta­no­wi­sko w wy­mia­rze spra­wied­li­wo­ści bądź ad­mi­ni­stra­cji wielu kra­jów. Zna­cze­nie po­ję­cia jest bar­dzo sze­ro­kie i różni się za­leż­nie od okre­su hi­sto­rycz­ne­go i re­gio­nu ge­o­gra­ficz­ne­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Konstanca

port hand­lo­wy Ru­mu­nii nad Mo­rzem Czar­nym


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Ru­mu­nii, port nad Mo­rzem Czar­nym, sto­li­ca okrę­gu;

 (1.2) geogr. adm. okręg we wschod­niej Ru­mu­nii, nad Mo­rzem Czar­nym;


Kon­stan­ca ( Constanța, Κωνστάντζας, Con­stan­tia­na), do IV wieku Tomi ( Τόμοι, Tomis) – naj­więk­szy port hand­lo­wy Ru­mu­nii, le­żą­cy nad Mo­rzem Czar­nym, a także sto­li­ca okrę­gu ad­mi­ni­stra­cyj­ne­go Kon­stan­ca. Po­wierzch­nia: 124,89 km², po­pu­la­cja: 284 tys. miesz­kań­ców (2011).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konstancin

wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie łódz­kim, w po­wie­cie łę­czyc­kim


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Konstancin-Jeziorna

miej­sco­wość


fraza rze­czow­ni­ko­wa, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce;


}|-

Kon­stan­cin-Je­zior­na – mia­sto w Pol­sce w woj. ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie pia­se­czyń­skim, po­ło­żo­ne w aglo­me­ra­cji war­szaw­skiej ok. 20 km na po­łud­nie od cen­trum War­sza­wy; sie­dzi­ba gminy miej­sko-wiej­skiej Kon­stan­cin-Je­zior­na. Pow­sta­ło w 1969 r. w wy­ni­ku po­łą­cze­nia miast Sko­li­mów-Kon­stan­cin i Je­zior­na oraz kilku wsi. Jest sie­dzi­bą władz gminy. We­dług stanu GUS na 31 grud­nia 2025 mia­sto po­sia­da 24 865 miesz­kań­ców. Znane jako uz­dro­wi­sko, daw­niej także ze wzglę­du na pro­duk­cję pa­pie­ru.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konstancinianin

miesz­ka­niec Kon­stan­ci­na-Je­zior­ny (mia­sta w Pol­sce)


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Kon­stan­ci­na-Je­zior­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konstancinianka

miesz­kan­ka Kon­stan­ci­na-Je­zior­ny (mia­sta w Pol­sce)


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Kon­stan­ci­na-Je­zior­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konstanciński

przy­miot­nik od: Kon­stan­cin-Je­zior­na


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) geogr. do­ty­czą­cy Kon­stan­ci­na-Je­zior­ny, zwią­za­ny ze Kon­stan­ci­nem-Je­zior­ną


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konstancja

imię żeń­skie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|ż.;

 (1.2) geogr. mia­sto w Niem­czech, w kraju związ­ko­wym Ba­de­nia-Wir­tem­ber­gia;

 (1.3) geogr. część mia­sta Ozor­ków, w wo­je­wództ­wie łódz­kim, w po­wie­cie zgier­skim, w gmi­nie Ozor­ków

 (1.4) geogr. wieś na Ukra­i­nie, w re­jo­nie bor­szczow­skim, w ob­wo­dzie tar­no­pol­skim;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konstancjański

przy­miot­nik od: Kon­stan­cja


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z Kon­stan­cją, do­ty­czą­cy Kon­stan­cji (mia­sta w Niem­czech)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konstancjusz

imię mę­skie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|m.


Kon­stan­cjusz – imię mę­skie po­cho­dze­nia ła­ciń­skie­go. Wy­wo­dzi się od słowa "con­stans" oz­na­cza­ją­ce­go „stały”, „pra­wi­dło­wy”. Jego pa­tro­nem jest św. Kon­stan­cjusz, bi­skup (II wiek).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konstancjuszostwo

Kon­stan­cjusz z mał­żon­ką; Kon­stan­cju­szo­wie


Źródła:

SJP.pl

Konstancjuszowie

Kon­stan­cjusz z mał­żon­ką; Kon­stan­cju­szo­stwo


Źródła:

SJP.pl

Konstancjuszowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Kon­stan­cju­sza lub z nim zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Konstancki

przy­miot­nik od: Kon­stan­cja (mia­sto w Ru­mu­nii)


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) geogr. zwią­za­ny z Kon­stan­cą, do­ty­czą­cy Kon­stan­cy

 (1.2) geogr. hist. zwią­za­ny z Kon­stan­cją, do­ty­czą­cy Kon­stan­cji


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konstandinos

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|m.


Źródła:

Wiktionary

Konstans

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|m.


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Konstanta

ele­ment trwa­ły, za­cho­wu­ją­cy swą niez­mien­ność wśród ele­men­tów zmien­nych


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) książk. ele­ment stały, trwa­ły


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konstantan

stop mie­dzi i niklu, wy­ko­rzy­sty­wa­ny do wy­ro­bu opor­ni­ków


Kon­stan­tan – stop mie­dzi 60% i niklu 40%, cha­rak­te­ry­zu­ją­cy się stałą re­zy­styw­no­ścią (zni­ko­mą za­leż­no­ścią oporu od tem­pe­ra­tu­ry). Uży­wa­ny jako drut opo­ro­wy w ni­skich tem­pe­ra­tu­rach, jako jeden z dru­tów ter­mo­par typu E i typu T; do wy­ro­bu ten­so­me­trów dru­to­wych.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Konstantanowy

przy­miot­nik od: kon­stan­tan


Źródła:

SJP.pl

Konstantin

ro­syj­skie imię mę­skie


Kon­stan­tin ( Константин) – wieś w Buł­ga­rii, w ob­wo­dzie Wiel­kie Tyr­no­wo, w gmi­nie Elena. W 2024 roku li­czy­ła 1101 miesz­kań­ców.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Konstantostwo

Kon­stan­ty z mał­żon­ką; Kon­stan­to­wie


Źródła:

SJP.pl

Konstantowie

Kon­stan­ty z mał­żon­ką; Kon­stan­to­stwo


Źródła:

SJP.pl

Konstantowo

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Konstantowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Kon­stan­te­go lub z nim zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Konstanty

ele­ment trwa­ły, za­cho­wu­ją­cy swą niez­mien­ność wśród ele­men­tów zmien­nych


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|m.;


Kon­stan­ty, Kon­stan­tyn – imię mę­skie, które wy­wo­dzi się od ła­ciń­skie­go przy­dom­ka "Con­stan­ti­nus", po­cho­dzą­ce­go od con­stans zna­czą­ce­go „stały, sta­tecz­ny, kon­sek­went­ny”. Żeń­skim od­po­wied­ni­kiem tego imie­nia jest Kon­stan­ty­na lub Kon­stan­cja. W Pol­sce imię znane co najm­niej od XV wieku.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konstantyn

imię wielu wład­ców sta­ro­żyt­no­ści i śred­nio­wie­cza


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|m.;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konstantyna

1. mia­sto w pół­noc­no-wschod­niej Al­gie­rii;
2. wieś w wo­je­wództ­wie łódz­kim


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|ż.;

 (1.2) geogr. mia­sto w pół­noc­no-wschod­niej Al­gie­rii;

 (1.3) geogr. adm. pro­win­cja w pół­noc­no-wschod­niej Al­gie­rii

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D., B. lp. od: Kon­stan­tyn


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konstantynopol

nazwa mia­sta Stam­buł (rza­dziej: Istam­buł) w la­tach 324-1453, w la­tach 1453-1930 nazwy Kon­stan­ty­no­pol i Stam­buł uży­wa­ne za­mien­nie, w sta­ro­żyt­no­ści - Bi­zan­cjum


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. hist. dawna nazwa Stam­bu­łu;


Kon­stan­ty­no­pol ( Κωνσταντινούπολις) – nazwa Bi­zan­cjum na­da­na mia­stu przez Kon­stan­ty­na Wiel­kie­go, który wy­brał je na swoją sie­dzi­bę; w la­tach 330–395 sto­li­ca Ce­sar­stwa Rzym­skie­go, w la­tach 395–1453 sto­li­ca Ce­sar­stwa Bi­zan­tyń­skie­go i Ce­sar­stwa Ła­ciń­skie­go (1204–1261), sto­li­ca Im­pe­rium Os­mań­skie­go w la­tach 1453–1922. Od 1930 mia­sto na­zy­wa się Stam­buł.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konstantynopolitanka

miesz­kan­ka Kon­stan­ty­no­po­la


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Kon­stan­ty­no­po­la


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konstantynopolitańczyk

miesz­ka­niec Kon­stan­ty­no­po­la


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Kon­stan­ty­no­po­la


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konstantynopolitańczykowianeczka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) sztucz­nie ut­wo­rzo­ne słowo, ma­ją­ce być w za­mie­rze­niu naj­dłuż­szym wy­ra­zem pol­skim i oz­na­cza­ją­ce rze­ko­mo: młoda miesz­kan­ka mia­sta Kon­stan­ty­no­pol (współcz. Stam­buł)


Źródła:

Wiktionary

Konstantynopolitański

przy­miot­nik od: Kon­stan­ty­no­pol


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) od­no­szą­cy się do Kon­stan­ty­no­po­la, zwią­za­ny z Kon­stan­ty­no­po­lem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konstantynowianin

miesz­ka­niec Kon­stan­ty­no­wa, Kon­stan­ty­no­wa Łódz­kie­go


Źródła:

SJP.pl

Konstantynowianka

miesz­kan­ka Kon­stan­ty­no­wa, Kon­stan­ty­no­wa Łódz­kie­go


Źródła:

SJP.pl

Konstantynowicz

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) syn Kon­stan­ty­na lub Kon­stan­te­go


Źródła:

Wiktionary

Konstantynowo

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Konstantynowski

przy­miot­nik od: Kon­stan­ty­nów, Kon­stan­ty­nów Łódz­ki


Źródła:

SJP.pl

Konstantynów

1. nazwa wielu miej­sco­wo­ści i ich czę­ści w Pol­sce;
2. osied­le w War­sza­wie;
3. wieś na Bia­ło­ru­si;
4. mia­stecz­ko na Lit­wie


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Konstantynówka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. adm. mia­sto na wschod­niej Ukra­i­nie, po­ło­żo­ne w ob­wo­dzie do­niec­kim;


Kon­stan­ty­nów­ka ( Костянтинівка, Константиновка) – mia­sto w ob­wo­dzie do­niec­kim na Ukra­i­nie.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Konstantyński

→ Kon­stan­ty­na


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z osobą o imie­niu Kon­stan­tyn, w szcze­gól­no­ści wład­cą, np. Kon­stan­ty­nem I Wiel­kim

 (1.2) zwią­za­ny z Kon­stan­ty­ną, do­ty­czą­cy Kon­stan­ty­ny (mia­sta w Al­gie­rii)


Patrz:Konstantyna

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konstantów

Kon­stan­ty z mał­żon­ką; Kon­stan­to­stwo


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Konstatacja

usta­le­nie, do­strze­że­nie, stwier­dze­nie ja­kie­goś faktu


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) książk. stwier­dze­nie da­ne­go faktu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konstatowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kon­sta­to­wać.


Źródła:

Wiktionary

Konstatować

stwier­dzać, spo­strze­gać, usta­lać jakiś fakt


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. skon­sta­to­wać)

 (1.1) książk. stwier­dzać za­ist­nie­nie ja­kie­goś faktu, zda­rze­nia; usta­lać coś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konstelacja

gwia­zdo­zbiór; układ; stan rze­czy


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) astr. gwia­zdo­zbiór

 (1.2) przen. układ, po­ło­że­nie, stan rze­czy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konstelacyjny

do­ty­czą­cy kon­ste­la­cji


Źródła:

SJP.pl

Konsternacja

zmie­sza­nie; za­kło­po­ta­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) stan osłu­pie­nia spo­wo­do­wa­ny nie­o­cze­ki­wa­nym zwro­tem sy­tu­a­cji, w któ­rej znaj­du­je się osoba „skon­ster­no­wa­na”; uczu­cie stra­chu spo­wo­do­wa­ne nie­prze­wi­dy­wal­no­ścią dal­sze­go prze­bie­gu sy­tu­a­cji


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konsternować

wpra­wiać w za­kło­po­ta­nie; kon­fun­do­wać, że­no­wać


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. skon­ster­no­wać)

 (1.1) książk. wpra­wiać w za­kło­po­ta­nie

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny kon­ster­no­wać się (dk. skon­ster­no­wać się)

 (2.1) książk. czuć za­kło­po­ta­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konstrukcja

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) układ ele­men­tów, spo­sób ich po­wią­za­nia

 (1.2) pro­ces bu­do­wa­nia, kon­stru­o­wa­nia

 (1.3) mat. me­to­da wy­kre­śla­nia figur ge­o­me­trycz­nych okre­ślo­nym spo­so­bem, okre­ślo­ny­mi przy­rzą­da­mi

 (1.4) jęz. ze­sta­wie­nie jed­no­stek o zgod­nych funk­cjach gra­ma­tycz­nych;


Kon­struk­cja (układ kon­struk­cyj­ny) – obiekt pow­sta­ły w wy­ni­ku wza­jem­ne­go po­wią­za­nia wielu ele­men­tów (czę­ści) skła­do­wych w celu zbu­do­wa­nia pew­nej struk­tu­ral­nej i nie­po­dziel­nej ca­ło­ści.

W uję­ciu ogól­nym roz­róż­nia się dwa za­sad­ni­cze typy kon­struk­cji:

Kon­struk­cje bu­dow­la­ne kla­sy­fi­ku­je się zaz­wy­czaj we­dług za­sad­ni­czych typów ele­men­tów tych kon­struk­cji:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Konstrukcyjnie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) pod wzglę­dem bu­do­wy


Źródła:

Wiktionary

Konstrukcyjny

do­ty­czą­cy kon­struk­cji


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy kon­struk­cji, zwią­za­ny z kon­struk­cją


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konstrukt

w fi­lo­zo­fii: lo­gicz­ny wyt­wór umy­słu


Kon­strukt – w te­o­rii Kelly’ego spo­sób po­strze­ga­nia, kon­stru­o­wa­nia lub in­ter­pre­to­wa­nia zda­rzeń.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Konstruktor

spe­cja­li­sta opra­co­wu­ją­cy kon­struk­cję urzą­dzeń tech­nicz­nych, bu­dyn­ków, mo­stów itp.


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) ktoś zaj­mu­ją­cy się kon­stru­o­wa­niem cze­goś, np. in­ży­nier pro­jek­tu­ją­cy bu­dyn­ki

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) in­form. pro­ce­du­ra ini­cju­ją­ca obiekt po jego ut­wo­rze­niu


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konstruktorka

spe­cja­list­ka opra­co­wu­ją­ca kon­struk­cję urzą­dzeń tech­nicz­nych, bu­dyn­ków, mo­stów itp.


Źródła:

SJP.pl

Konstruktorski

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kon­struk­to­rem, do­ty­czą­cy kon­struk­to­ra


Źródła:

Wiktionary

Konstruktywistka

→ kon­struk­ty­wi­sta


Patrz:konstruktywista

Źródła:

SJP.pl

Konstruktywistyczny

→ kon­struk­ty­wizm


przy­miot­nik

 (1.1) szt. liter. do­ty­czą­cy kon­struk­ty­wiz­mu, zwią­za­ny z kon­struk­ty­wiz­mem


Patrz:konstruktywizm

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konstruktywizm

kie­ru­nek w sztu­ce, li­te­ra­tu­rze oraz ar­chi­tek­tu­rze, pow­sta­ły w Rosji w la­tach dwu­dzie­stych XX wieku, w któ­rym obec­ny był kult tech­ni­ki


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) szt. kie­ru­nek w sztu­ce ab­strak­cyj­nej za­po­cząt­ko­wa­ny w 1913 roku w Rosji i gło­szą­cy syn­te­zę sztu­ki, nauki i wie­dzy tech­nicz­nej;

 (1.2) liter. kie­ru­nek w li­te­ra­tu­rze ro­syj­skiej, który gło­sił kult tech­ni­ki i prze­my­słu


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konstruktywniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: kon­struk­tyw­nie


Źródła:

SJP.pl

Konstruktywniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: kon­struk­tyw­ny


Źródła:

SJP.pl

Konstruktywność

spo­sób my­śle­nia umoż­li­wia­ją­cy do­cho­dze­nie do pra­wi­dło­wych wnio­sków two­rzą­cych jakaś nową rze­czy­wi­stość


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co jest kon­struk­tyw­ne


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konstruktywny

1. war­to­ścio­wy;
2. wno­szą­cy nowe, po­trzeb­ne ele­men­ty;
3. bu­du­ją­cy


przy­miot­nik

 (1.1) taki, który sprzy­ja roz­wo­jo­wi, po­ma­ga zna­leźć roz­wią­za­nie, pro­wa­dzi do po­zy­tyw­ne­go re­zul­ta­tu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konstruowalność

cecha ele­men­tów kon­stru­o­wal­nych


Źródła:

SJP.pl

Konstruowalny

da­ją­cy się skon­stru­o­wać


Źródła:

SJP.pl

Konstruowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kon­stru­o­wać.


Źródła:

Wiktionary

Konstruować

cza­sow­nik

 (1.1) bu­do­wać, two­rzyć kon­struk­cję


Źródła:

Wiktionary

Konstypacja

daw­niej: ob­struk­cja, za­par­cie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) za­par­cie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konstytuanta

zgro­ma­dze­nie usta­wo­daw­cze pra­cu­ją­ce nad uchwa­le­niem kon­sty­tu­cji da­ne­go pań­stwa


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) polit. organ (zgro­ma­dze­nie uchwa­ło­daw­cze) po­wo­ły­wa­ny w celu opra­co­wa­nia i uchwa­le­nia kon­sty­tu­cjii;

 (1.2) nazwa par­la­men­tów niek­tó­rych kra­jów


Kon­sty­tu­an­ta – zgro­ma­dze­nie usta­wo­daw­cze, któ­re­mu po­wie­rzo­ne zo­sta­je opra­co­wa­nie i uchwa­le­nie kon­sty­tu­cji.

Spo­sób ten był czę­sto sto­so­wa­ny daw­niej, np. Nor­we­gia (1814), Rosja (1918), Wło­chy (1947). Mia­nem kon­sty­tu­an­ty można okre­ślić rów­nież par­la­ment, który dzia­ła­jąc w szcze­gól­nym try­bie może być pod­mio­tem uchwa­la­ją­cym kon­sty­tu­cję np. Zgro­ma­dze­nie Na­ro­do­we w Pol­sce w la­tach 1992–1997 lub Sejm Ślą­ski w la­tach 1922–1929.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konstytucja

1. zbiór ogól­nych zasad ustro­ju pań­stwa, pod­sta­wo­wych, naj­waż­niej­szych praw pań­stwa i kom­pe­ten­cji na­czel­nych or­ga­nów wła­dzy; usta­wa za­sad­ni­cza;
2. w daw­nej Pol­sce: uchwa­ła sejmu lub sej­mi­ku;
3. w sta­ro­żyt­nym Rzy­mie: ce­sar­ski akt praw­ny - edykt, de­kret, re­skrypt lub man­dat;
4. w Ko­ście­le ka­to­lic­kim: pod­sta­wo­wy do­ku­ment dog­ma­tycz­ny, wy­da­ny przez pa­pie­ża, sobór itp.;
5. w bio­lo­gii: ze­spół pod­sta­wo­wych cech bu­do­wy ciała, cha­rak­te­ry­stycz­nych dla da­ne­go osob­ni­ka;
6. w che­mii: kon­sty­tu­cja czą­stecz­ki - spo­sób i ko­lej­ność po­wią­za­nia ato­mów w czą­stecz­ce związ­ku che­micz­ne­go;
7. mała kon­sty­tu­cja - kon­sty­tu­cja tym­cza­so­wa, która wkrót­ce ma być za­stą­pio­na inną


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) praw. akt praw­ny, okre­śla­ny także jako usta­wa za­sad­ni­cza, który zaz­wy­czaj ma naj­wyż­szą moc praw­ną w sy­ste­mie źró­deł prawa w pań­stwie;

 (1.2) eg­zem­plarz kon­sty­tu­cji (1.1)

 (1.3) hist. w I Rze­czy­po­spo­li­tej uchwa­ła sejmu

 (1.4) biol. stan or­ga­niz­mu zwie­rzę­cia uwa­run­ko­wa­ny ja­ko­ścią tka­nek, czyn­no­ścią na­rzą­dów wew­nętrz­nych i re­gu­la­cyj­ną dzia­łal­no­ścią gru­czo­łów do­krew­nych;


Kon­sty­tu­cja (od con­sti­tuo „urzą­dzać, usta­na­wiać, re­gu­lo­wać”) – ze­staw pod­sta­wo­wych norm i zasad praw­nych okre­śla­ją­cych formę wła­dzy pu­blicz­nej w danym spo­łe­czeń­stwie. We współ­czes­nych spo­łe­czeń­stwach naj­częst­szą formą kon­sty­tu­cji jest kon­sty­tu­cja spi­sa­na, która jest naj­waż­niej­szym aktem praw­nym w danym pań­stwie i pod­sta­wo­wym źró­dłem prawa w danym sy­ste­mie praw­nym.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konstytucjonalista

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) praw. praw­nik zaj­mu­ją­cy się na­u­ko­wo lub w prak­ty­ce pra­wem kon­sty­tu­cyj­nym

 (1.2) polit. zwo­len­nik mo­nar­chii kon­sty­tu­cyj­nej


Źródła:

Wiktionary

Konstytucjonalistka

→ kon­sty­tu­cjo­na­li­sta


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) praw­nicz­ka zaj­mu­ją­ca się na­u­ko­wo lub w prak­ty­ce pra­wem kon­sty­tu­cyj­nym


Patrz:konstytucjonalista

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konstytucjonalistyczny

→ kon­sty­tu­cjo­na­lizm


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) polit. zwią­za­ny z kon­sty­tu­cjo­na­liz­mem, do­ty­czą­cy kon­sty­tu­cjo­na­liz­mu


Patrz:konstytucjonalizm

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konstytucjonalizacja

wpro­wa­dze­nie ja­kie­goś prawa do kon­sty­tu­cji, na­da­nie mocy kon­sty­tu­cyj­nej


Źródła:

SJP.pl

Konstytucjonalizm

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Konstytucjonalny

1. przy­miot­nik od: kon­sty­tu­cja; kon­sty­tu­cyj­ny;
2. typ kon­sty­tu­cjo­nal­ny - typ bu­do­wy ciała ludz­kie­go, któ­re­mu we­dług niek­tó­rych te­o­rii od­po­wia­da­ją okre­ślo­ne wła­ści­wo­ści psy­chicz­ne czło­wie­ka


Źródła:

SJP.pl

Konstytucyjnie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób wła­ści­wy dla kon­sty­tu­cji


Źródła:

Wiktionary

Konstytucyjność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) praw. zgod­ność usta­wy albo prze­pi­su praw­ne­go z usta­wą za­sad­ni­czą


Źródła:

Wiktionary

Konstytucyjny

do­ty­czą­cy kon­sty­tu­cji


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy kon­sty­tu­cji

 (1.2) zgod­ny z kon­sty­tu­cją, wy­ni­ka­ją­cy z kon­sty­tu­cji


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konstytuowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kon­sty­tu­o­wać.


Źródła:

Wiktionary

Konstytuować

książ­ko­wo: two­rzyć, or­ga­ni­zo­wać coś


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. ukon­sty­tu­o­wać)

 (1.1) książk. lub praw. po­wo­ły­wać do ist­nie­nia (np. or­ga­ni­za­cję), na­da­jąc ramy praw­ne lub or­ga­ni­za­cyj­ne; usta­na­wiać, two­rzyć

 (1.2) o ele­men­tach skła­do­wych: sta­no­wić o isto­cie cze­goś; być ele­men­tem bu­du­ją­cym lub de­cy­du­ją­cym o kształ­cie ca­ło­ści

 (1.4) rzad. daw. na­da­wać komuś god­ność lub wpro­wa­dzać na sta­no­wi­sko

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny kon­sty­tu­o­wać się (dk. ukon­sty­tu­o­wać się)

 (2.1) książk. lub praw. przy­bie­rać zor­ga­ni­zo­wa­ną formę praw­ną lub spo­łecz­ną; za­wią­zy­wać się jako organ lub grupa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konstytutywność

→ kon­sty­tu­tyw­ny


Patrz:konstytutywny

Źródła:

SJP.pl

Konstytutywny

1. bę­dą­cy naj­waż­niej­szym skład­ni­kiem cze­goś; głów­ny, za­sad­ni­czy, pod­sta­wo­wy;
2. usta­na­wia­ją­cy coś, sta­no­wią­cy o czymś


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) taki, który jest głów­ną czę­ścią lub cechą cze­goś

 (1.2) praw. taki, który usta­na­wia, zmie­nia lub znosi sto­su­nek praw­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konsubstancjacja

Kon­sub­stan­cja­cja ( con­sub­stan­tia­tio) – nauka te­o­lo­gicz­na o obec­no­ści ciała i krwi Je­zu­sa Chry­stu­sa w chle­bie i winie w sa­kra­men­cie eu­cha­ry­stii. We­dług dok­try­ny, w sa­kra­men­cie eu­cha­ry­stii wspó­łist­nie­ją ze sobą sub­stan­cje chle­ba i ciała oraz wina i krwi Chry­stu­sa. Niek­tó­rzy te­o­lo­go­wie łączą po­ję­cie kon­sub­stan­cja­cji z gło­szo­ną w te­o­lo­gii lu­te­rań­skiej nauką o unii sa­kra­men­tal­nej.


Źródła:

Wikipedia

Konsubstancjalny

iden­tycz­ny pod wzglę­dem isto­ty z kimś lub czymś


Źródła:

SJP.pl

Konsul

1. urzęd­nik w sta­ro­żyt­nym Rzy­mie
2. stały przed­sta­wi­ciel pań­stwa za gra­ni­cą


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) polit. urzęd­nik pań­stwa peł­nią­cy funk­cje za gra­ni­cą, w urzę­dzie kon­su­lar­nym;

 (1.2) hist. w sta­ro­żyt­nym Rzy­mie: wy­so­ki urzęd­nik od­po­wie­dzial­ny za po­li­ty­kę za­gra­nicz­ną;

 (1.3) hist. we Fran­cji: tytuł jed­ne­go z trzech naj­wyż­szych człon­ków rządu w okre­sie I Re­pu­bli­ki;

 (1.4) daw. rajca, czło­nek rady miej­skiej


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konsularny

zwią­za­ny z dzia­łal­no­ścią kon­su­la­tu, osobą lub urzę­dem kon­su­la, np. kor­pus kon­su­lar­ny - ogół sze­fów kon­su­la­tów i ich pra­cow­ni­ków w ja­kimś kraju, ob­ję­ty im­mu­ni­te­tem i szcze­gól­ny­mi przy­wi­le­ja­mi


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kon­su­lem, do­ty­czą­cy kon­su­la (przed­sta­wi­cie­la pań­stwa)

 (1.2) hist. zwią­za­ny z kon­su­lem, do­ty­czą­cy kon­su­la (urzęd­ni­ka sta­ro­żyt­ne­go Rzymu)

 (1.3) hist. zwią­za­ny z kon­su­lem, do­ty­czą­cy kon­su­la (urzęd­ni­ka re­wo­lu­cyj­nej Fran­cji)

 (1.4) daw. zwią­za­ny z kon­su­lem, do­ty­czą­cy kon­su­la (rajcy)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konsulat

1. urząd pań­stwo­wy za gra­ni­cą pod­le­gły kon­su­lo­wi, zaj­mu­ją­cy się oby­wa­te­la­mi prze­by­wa­ją­cy­mi za gra­ni­cą;
2. sie­dzi­ba tego urzę­du;
3. w sta­ro­żyt­nym Rzy­mie:
a) urząd lub god­ność kon­su­la re­pu­bli­ki, jed­ne­go z dwóch naj­waż­niej­szych urzęd­ni­ków w pań­stwie;
b) okres spra­wo­wa­nia tej wła­dzy, ka­den­cja kon­su­la;
4. we Fran­cji w la­tach 1799-1804:
a) rząd, w któ­re­go skład wcho­dzi­li trzej kon­su­lo­wi;
b) okres wła­dzy tego rządu


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) polit. urząd pań­stwa wy­sy­ła­ją­ce­go w pań­stwie przyj­mu­ją­cym;

 (1.2) hist. w sta­ro­żyt­nym Rzy­mie: okres, gdy wła­dzę spra­wo­wał jeden z dwóch naj­wyż­szych rangą urzęd­ni­ków wy­bie­ra­nych przez ko­mi­cja cen­tu­rial­ne na rocz­ną ka­den­cję

 (1.3) hist. w sta­ro­żyt­nym Rzy­mie: god­ność kon­su­la

 (1.4) hist. we Fran­cji: okres w la­tach 1799-1804, gdy wła­dzę spra­wo­wa­li trzej kon­su­lo­wie;

 (1.5) hist. we Fran­cji: forma rzą­dów w la­tach 1799-1804, gdy wła­dzę spra­wo­wa­li trzej kon­su­lo­wie


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konsulatowy

→ kon­su­lat


Patrz:konsulat

Źródła:

SJP.pl

Konsulent

prze­sta­rza­łe: do­rad­ca w ja­kichś spra­wach, zwła­szcza do­rad­ca praw­ny


Kon­su­lent (Au­stria), w peł­nym brzmie­niu: "kon­su­lent na­u­ko­wy rządu kraju związ­ko­we­go" (niem. "Wis­sens­chaft­li­cher Kon­su­lent der Lan­des­re­gie­rung") – tytuł za­wo­do­wy, uży­wa­ny w niek­tó­rych lan­dach Au­strii i od­po­wia­da­ją­cy tam pre­sti­żem ty­tu­ło­wi "pro­fe­so­ra", z tym, że "pro­fe­sor" jest ty­tu­łem na­da­wa­nym przez pre­zy­den­ta ca­łe­go kraju i obo­wią­zu­je w całej Au­strii, pod­czas gdy "kon­su­lent" jest ty­tu­łem na­da­wa­nym przez wła­dze kraju związ­ko­we­go i obo­wią­zu­je tylko w danym lan­dzie.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Konsulostwo

daw­niej: okres spra­wo­wa­nia urzę­du przez kon­su­la


Źródła:

SJP.pl

Konsulowa

prze­sta­rza­le: żona kon­su­la


Źródła:

SJP.pl

Konsulowy

→ kon­sul (daw­niej); kon­su­low­ski


Źródła:

SJP.pl

Konsulta

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) przest. rada kon­sul­ta­cyj­na skła­da­ją­ca się z kilku osób

 (1.2) rel. rada przed­sta­wi­cie­li wyż­szych prze­ło­żo­nych za­ko­nów i zgro­ma­dzeń za­kon­nych


Źródła:

Wiktionary

Konsultacja

1. za­się­ga­nie opi­nii u fa­chow­ców i spe­cja­li­stów;
2. udzie­le­nie fa­cho­wej po­ra­dy;
3. na­ra­da rze­czoz­naw­ców w ja­kiejś spra­wie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) za­się­ga­nie opi­nii u spe­cja­li­sty lub rze­czoz­naw­cy

 (1.2) udzie­la­nie rad i wy­ja­śnień przez spe­cja­li­stę lub rze­czoz­naw­cę

 (1.3) na­ra­da spe­cja­li­stów lub de­cy­den­tów przed de­cyz­ją w ja­kiejś spra­wie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konsultacje

spot­ka­nia ma­ją­ce na celu za­się­gnię­cie opi­nii, rady lub wy­ja­śnień od rze­czoz­naw­ców


Źródła:

SJP.pl

Konsultacyjny

do­ty­czą­cy kon­sul­ta­cji


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kon­sul­ta­cją, do­ty­czą­cy kon­sul­ta­cji


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konsultancki

→ kon­sul­tant


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z osobą lub pracą kon­sul­tan­ta, do­ty­czą­cy kon­sul­tan­ta


Patrz:konsultant

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konsultant

spe­cja­li­sta lub rze­czoz­naw­ca udzie­la­ją­cy wy­ja­śnień i porad


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) spe­cja­li­sta do­ra­dza­ją­cy w okre­ślo­nej dzie­dzi­nie


Kon­sul­tant, do­rad­ca (łac. "con­sul­ta­re" – oma­wiać) – osoba za­wo­do­wo zaj­mu­ją­ca się udzie­la­niem porad w wy­bra­nej dzie­dzi­nie, np. księ­go­wo­ści, tech­no­lo­gii, pra­wie, za­rzą­dza­niu per­so­ne­lem, mar­ke­tin­gu, fi­nan­sach, re­kla­mie.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konsultantka

→ kon­sul­tant


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) spe­cja­list­ka udzie­la­ją­ca rad


Patrz:konsultant

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konsultatywny

do­ty­czą­cy kon­sul­ta­cji, do­rad­czy


Źródła:

SJP.pl

Konsulting

[czy­taj: kon­sal­ting albo kon­sul­ting] udzie­la­nie porad do­ty­czą­cych róż­nych aspek­tów dzia­łal­no­ści eko­no­micz­nej; con­sul­ting


Kon­sul­ting ( con­sul­ting „do­radzt­wo”) – dzie­dzi­na za­rzą­dza­nia zaj­mu­ją­ca się sze­ro­ko po­ję­tym do­ra­dza­niem pod­mio­tom go­spo­dar­czym, naj­czę­ściej dużym or­ga­ni­za­cjom. Osoba pra­cu­ją­ca w kon­sul­tin­gu to kon­sul­tant.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Konsultingowy

zwią­za­ny z kon­sul­tin­giem (con­sul­tin­giem); con­sul­tin­go­wy


Źródła:

SJP.pl

Konsultor

osoba peł­nią­ca funk­cje ek­sperc­kie i do­rad­cze w or­ga­ni­za­cjach i in­sty­tu­cjach ko­ściel­nych


Źródła:

SJP.pl

Konsultowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kon­sul­to­wać.


Źródła:

Wiktionary

Konsultować

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. skon­sul­to­wać)

 (1.1) udzie­lać spe­cja­li­stycz­nych porad

 (1.2) za­się­gać opi­nii, rady w ja­kiejś spra­wie u spe­cja­li­sty

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny kon­sul­to­wać się (dk. skon­sul­to­wać się)

 (2.1) na­ra­dzać się w ja­kiejś spra­wie

 (2.2) za­się­gać opi­nii, rady


Źródła:

Wiktionary

Konsum

daw­niej: sklep za­ło­żo­ny i pro­wa­dzo­ny na za­sa­dach spół­dziel­ni spo­żyw­ców


rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) sklep z ar­ty­ku­ła­mi kon­sump­cyj­ny­mi przy za­kła­dzie pracy dla jego pra­cow­ni­ków, także spół­dziel­nia spo­żyw­ców


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konsumencki

zwią­za­ny z kon­su­men­tem, kon­sump­cją


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kon­su­men­tem, do­ty­czą­cy kon­su­men­tów, przez­na­czo­ny dla nich


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konsument

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) hand. na­byw­ca lub użyt­kow­nik to­wa­rów, usług, za­so­bów lub dóbr;

 (1.2) gość spo­ży­wa­ją­cy po­si­łek w lo­ka­lu ga­stro­no­micz­nym

 (1.3) biol. or­ga­nizm odży­wia­ją­cy się sub­stan­cja­mi or­ga­nicz­ny­mi;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Konsumentka

→ kon­su­ment


Patrz:konsument

Źródła:

SJP.pl

Konsumerski

przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy kon­su­me­ryz­mu i/lub kon­su­me­ry­stów


Źródła:

Wiktionary

Konsumerysta

zwo­len­nik kon­su­me­ryz­mu


Źródła:

SJP.pl

Konsumeryzm

ruch ochro­ny praw kon­su­men­tów


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) so­cjol. dzia­łal­ność, która ma na celu obro­nę praw klien­tów;

 (1.2) rzad. so­cjol. za­cho­wa­nia spo­łecz­ne i po­sta­wy uz­na­ją­ce za wyz­nacz­nik oso­bi­ste­go szczę­ścia na­by­wa­nie dóbr ma­te­rial­nych i ich kon­sump­cję


Kon­su­me­ryzm – dzia­łal­ność ma­ją­ca na celu obro­nę praw kon­su­men­ta. Jako ruch spo­łecz­ny po­ja­wił się wraz z roz­wo­jem ma­so­wej kon­sump­cji.

Kul­tu­ra kon­su­me­ryz­mu – (def. so­cjol.) ule­ga­nie na­ci­skom i modom nad­mier­nej kon­sump­cji dóbr.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konsumistyczniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: kon­su­mi­stycz­nie


Źródła:

SJP.pl

Konsumistyczny

→ kon­su­mizm


Patrz:konsumizm

Źródła:

SJP.pl

Konsumizm

nie­po­ha­mo­wa­na chęć zdo­by­wa­nia dóbr ma­te­rial­nych, czę­sto zby­tecz­nych


Źródła:

SJP.pl

Konsumowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kon­su­mo­wać.


Źródła:

Wiktionary

Konsumować

1. jeść, spo­ży­wać;
2. zu­ży­wać za­ku­pio­ny towar na włas­ną po­trze­bę


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. skon­su­mo­wać)

 (1.1) spo­ży­wać, jeść

 (1.2) na­by­wać i użyt­ko­wać coś, zu­ży­wać


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konsumpcja

1. wy­ko­rzy­sty­wa­nie dóbr i usług do za­spo­ko­je­nia po­trzeb
2. po­ży­wia­nie się


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) spo­ży­wa­nie, je­dze­nie

 (1.2) zu­ży­wa­nie dóbr w celu za­spo­ko­je­nia okre­ślo­nych po­trzeb; ku­po­wa­nie, na­by­wa­nie, uży­wa­nie, użyt­ko­wa­nie, zu­ży­cie, wy­ko­rzy­sta­nie

 (1.3) daw. med. su­cho­ty, gruź­li­ca


Kon­sump­cja – zu­ży­wa­nie po­sia­da­nych dóbr w celu bez­poś­red­nie­go za­spo­ko­je­nia ludz­kich po­trzeb. Wy­ni­ka ona z uży­tecz­no­ści kon­su­mo­wa­ne­go pro­duk­tu lub usłu­gi, które mogą mieć też dla kon­su­men­ta cha­rak­ter su­biek­tyw­ny i kom­ple­men­tar­ny.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konsumpcjonista

osoba kon­su­mu­ją­ca ilość dóbr ma­te­rial­nych więk­szą od po­trzeb, przy­wią­zu­ją­ca nad­mier­ną wagę do in­dy­wi­du­al­nej kon­sump­cji


Źródła:

SJP.pl

Konsumpcjonistka

→ kon­sump­cjo­ni­sta


Patrz:konsumpcjonista

Źródła:

SJP.pl

Konsumpcjonistyczny

→ kon­sump­cjo­nizm


Patrz:konsumpcjonizm

Źródła:

SJP.pl

Konsumpcjonizm

po­sta­wa ży­cio­wa ob­ja­wia­ją­ca się nad­mier­ną w sto­sun­ku do po­trzeb kon­sump­cją róż­nych dóbr ma­te­rial­nych


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) so­cjol. po­sta­wa po­le­ga­ją­ca na nie­u­spra­wied­li­wio­nej rze­czy­wi­sty­mi po­trze­ba­mi kon­sump­cji dóbr ma­te­rial­nych i usług, a także po­gląd gło­szą­cy uz­na­wa­nie kon­sump­cji za wyz­nacz­nik ja­ko­ści życia;


Kon­sump­cjo­nizm (także kon­su­mizm) – po­sta­wa po­le­ga­ją­ca na nie­u­spra­wied­li­wio­nym (rze­czy­wi­sty­mi po­trze­ba­mi oraz kosz­ta­mi eko­lo­gicz­ny­mi, spo­łecz­ny­mi czy in­dy­wi­du­al­ny­mi) zdo­by­wa­niu dóbr ma­te­rial­nych i usług lub po­gląd po­le­ga­ją­cy na uz­na­wa­niu tej kon­sump­cji za wyz­nacz­nik ja­ko­ści życia (lub za naj­waż­niej­szą, względ­nie je­dy­ną war­tość) – he­do­ni­stycz­ny ma­te­ria­lizm.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konsumpcyjność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) rzad. od­przym. cecha tego, co jest kon­sump­cyj­ne


Źródła:

Wiktionary

Konsumpcyjny

do­ty­czą­cy kon­sump­cji


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kon­sump­cją


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konsyderacja

prze­sta­rza­łe:
1. roz­trzą­sa­nie ja­kie­goś te­ma­tu; roz­wa­ża­nie, de­li­be­ra­cja;
2. po­wa­ża­nie wśród ludzi; sza­cu­nek, esty­ma


Źródła:

SJP.pl

Konsyderować

daw­niej:
1. roz­wa­żać, uważ­nie się nad czymś za­sta­na­wiać;
2. po­wa­żać, sza­no­wać


Źródła:

SJP.pl

Konsygnacja

1. umowa łą­czą­ca cechy umowy ko­mi­su i umowy skła­du, prze­ka­za­nie do sprze­da­ży to­wa­ru po­zo­sta­ją­ce­go włas­no­ścią do­staw­cy;
2. spe­cy­fi­ka­cja to­wa­rów w tej umo­wie;
3. daw­niej: ostre po­go­to­wie bo­jo­we


Źródła:

SJP.pl

Konsygnacyjny

1. zwią­za­ny z kon­sy­gna­cją;
2. ma­ga­zyn kon­sy­gna­cyj­ny - miej­sce skła­du to­wa­rów przez­na­czo­nych na sprze­daż


Źródła:

SJP.pl

Konsygnatariusz

osoba pod­pi­su­ją­ca do­ku­ment wspól­nie z kimś innym


Źródła:

SJP.pl

Konsygnować

1. prze­ka­zać, prze­ka­zy­wać towar za po­bra­niem;
2. daw­niej: wcią­gnąć, wcią­gać do pro­to­ko­łu


Źródła:

SJP.pl

Konsyliarski

przy­miot­nik od: kon­sy­liarz


Źródła:

SJP.pl

Konsyliarz

1. prze­sta­rza­le: le­karz, dok­tor;
2. daw­niej: urzęd­nik peł­nią­cy funk­cję radcy z wy­bo­ru lub no­mi­na­cji; do­rad­ca


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) przest. dok­tor, le­karz

 (1.2) daw. do­rad­ca


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konsyliarzowa

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) daw. żona kon­sy­lia­rza


Źródła:

Wiktionary

Konsyliarzówna

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) daw. córka kon­sy­lia­rza


Źródła:

Wiktionary

Konsylium

1. na­ra­da le­ka­rzy w celu roz­poz­na­nia cho­ro­by i usta­le­nia spo­so­bu le­cze­nia;
2. daw­niej: rada, na­ra­da w ja­kiejś waż­nej spra­wie


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) med. na­ra­da le­ka­rzy ma­ją­ca na celu roz­poz­na­nie cho­ro­by i usta­le­nie spo­so­bu le­cze­nia

 (1.2) daw. na­ra­da w waż­nej spra­wie


Kon­sy­lium ( con­si­lium – na­ra­da) – na­ra­da le­ka­rzy, ma­ją­ca na celu usta­le­nie dia­gno­sty­ki, badań do­dat­ko­wych oraz osta­tecz­nej dia­gno­zy i spo­so­bu te­ra­pii w razie skom­pli­ko­wa­nych przy­pad­ków me­dycz­nych.

Daw­niej sło­wem kon­sy­lium okre­śla­no także każdą na­ra­dę w waż­nej spra­wie.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konsystencja

1. sto­pień zwar­to­ści, gę­sto­ści lub lep­ko­ści sub­stan­cji; spo­i­stość;
2. prze­sta­rza­łe: trwa­łość, sta­bil­ność, siła


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) po­ziom okre­ślo­nych cech fi­zycz­nych (gę­stość, twar­dość, lep­kość) danej sub­stan­cji; spo­i­stość


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konsystentny

1. ma­ją­cy zwar­tą kon­sy­sten­cję; gęsty;
2. wew­nętrz­nie spój­ny, jed­no­li­ty lub zgod­ny z czymś


Źródła:

SJP.pl

Konsystometr

przy­rząd do mie­rze­nia kon­sy­sten­cji sub­stan­cji


Źródła:

SJP.pl

Konsystorialny

prze­sta­rza­łe: kon­sy­stor­ski


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kon­sy­sto­rzem, do­ty­czą­cy kon­sy­sto­rza


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konsystorski

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kon­sy­sto­rzem, do­ty­czą­cy kon­sy­sto­rza


Źródła:

Wiktionary

Konsystorz

1. rada przy­bocz­na do­rad­ców ce­sar­skich, po­wo­ła­na za pa­no­wa­nia ce­sa­rza Dio­kle­cja­na (284-305);
2. w Ko­ście­le ka­to­lic­kim: kuria lub sąd bi­sku­pi;
3. zgro­ma­dze­nie kar­dy­na­łów pod prze­wod­nict­wem pa­pie­ża;
4. w ko­ścio­łach pro­te­stanc­kich: rada sto­ją­ca na czele gminy wyz­na­nio­wej lub Ko­ścio­ła


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) rel. zgro­ma­dze­nie kar­dy­na­łów pod prze­wod­nict­wem pa­pie­ża

 (1.2) rel. w Ko­ścio­łach pro­te­stanc­kich rada die­cez­ji lub ca­łe­go Ko­ścio­ła

 (1.3) rel. przest. w Ko­ście­le ka­to­lic­kim kuria bi­sku­pia

 (1.4) rel. dawny sąd pre­zbi­te­rial­ny przy kurii bi­sku­piej


Kon­sy­storz (łac. "con­si­sto­rium" – zgro­ma­dze­nie) – ze­bra­nie, zgro­ma­dze­nie okre­ślo­ne­go gre­mium w celu roz­wią­za­nia waż­nych spraw:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konsystować

daw­niej: mieć po­stój; sta­cjo­no­wać


Źródła:

SJP.pl

Konsytuacja

sy­tu­a­cja, w któ­rej dane zja­wi­sko lub fakt miały miej­sce, zasz­ły


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) rzad. oko­licz­no­ści lub sy­tu­a­cja w ja­kiej dany fakt lub zda­rze­nie miały miej­sce


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konsza

zbior­nik z mie­sza­dłem do mie­sza­nia (kon­szo­wa­nia) masy cze­ko­la­do­wej


Kon­sza (hiszp. "con­cha" – musz­la) – zbior­nik z mie­sza­dłem do mie­sza­nia (kon­szo­wa­nia) masy cze­ko­la­do­wej.

Kon­szo­wa­nie prze­pro­wa­dza się w celu ze­mul­go­wa­nia skład­ni­ków masy oraz od­pa­ro­wa­nia nad­mia­ru wody. Kon­szo­wa­nie pro­wa­dzi się w tem­pe­ra­tu­rze od 55 do 90 °C (rza­dziej: do 105 °C) przez 2 lub 3 doby.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Konszabelant

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) słowo od­da­ją­ce brzmie­nie nie­miec­kie­go wy­ra­że­nia komm' aus Schwa­ben­land (przy­by­wam / po­cho­dzę ze Szwa­bii) z ory­gi­na­łu dzie­cię­cej pio­sen­ki „Mu­zy­kan­ci kon­sza­be­lan­ci”


Źródła:

Wiktionary

Konszachciki

zdrob­nie­nie od: kon­szach­ty


Źródła:

SJP.pl

Konszachty

pod­stęp­ne, za­ku­li­so­we, se­kret­ne dzia­ła­nia; in­try­gi; kno­wa­nia; ma­chi­na­cje


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) tajne i nie­ucz­ci­we ukła­dy, spi­ski, zmowy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konszować

mie­szać masę cze­ko­la­do­wą w tem­pe­ra­tu­rze 60-100°C w celu ze­mul­go­wa­nia jej skład­ni­ków oraz od­pa­ro­wa­nia nad­mia­ru wody


Źródła:

SJP.pl

Kontakcik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od kon­takt


Źródła:

Wiktionary

Kontakion

hymn li­tur­gicz­ny Ko­ścio­ła bi­zan­tyj­skie­go; kon­da­kion


Źródła:

SJP.pl

Kontakt

1. bez­poś­red­nie zet­knię­cie się; stycz­ność;
2. urzą­dze­nie do włą­cza­nia prądu w in­sta­la­cji świetl­nej; włącz­nik;
3. gniazd­ko elek­trycz­ne;
4. w che­mii: ka­ta­li­za­tor kon­tak­to­wy;
5. wza­jem­na re­la­cja mię­dzy oso­ba­mi, in­sty­tu­cja­mi, kra­ja­mi;
6. kon­takt ope­ra­cyj­ny - tajny in­for­ma­tor


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zet­knię­cie się

 (1.2) in­for­ma­tor, czę­sto tajny

 (1.3) moż­li­wość prze­ka­zy­wa­nia i od­bie­ra­nia in­for­ma­cji

 (1.4) gnia­zdo sieci elek­trycz­nej

 (1.5) prze­łącz­nik świa­tła elek­trycz­ne­go

 (1.6) chem. stały ka­ta­li­za­tor w ukła­dach cie­kłych lub ga­zo­wych (ka­ta­li­za­tor kon­tak­to­wy)

 (1.7) geol. styk dwóch skał róż­ne­go po­cho­dze­nia

 (1.8) utrzy­my­wa­nie re­la­cji z daną osobą/oso­ba­mi


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kontaktolog

osoba zaj­mu­ją­ca się do­bo­rem i apli­ka­cją so­cze­wek kon­tak­to­wych


Źródła:

SJP.pl

Kontaktologia

dzie­dzi­na oku­li­sty­ki zaj­mu­ją­ca się do­bo­rem i apli­ka­cją so­cze­wek kon­tak­to­wych


Kon­tak­to­lo­gia – po­ję­cie okre­śla­ją­ce naukę z po­gra­ni­cza oku­li­sty­ki (of­tal­mo­lo­gii) jako dzie­dzi­ny nauk me­dycz­nych oraz op­ty­ki jako dzie­dzi­ny fi­zy­ki oraz gałąź op­ty­ki (sfery ko­rek­cji wzro­ku) wy­spe­cja­li­zo­wa­ną w za­kła­da­niu so­cze­wek kon­tak­to­wych, czyli na­rzę­dzi ko­ry­gu­ją­cych wzrok, umie­szcza­nych bez­poś­red­nio na gałce ocz­nej, oraz ar­ty­ku­łów do ich pie­lę­gna­cji.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kontaktologiczny

→ kon­tak­to­lo­gia


Patrz:kontaktologia

Źródła:

SJP.pl

Kontaktor

elek­tro­me­cha­nicz­ne, rza­dziej pne­u­ma­tycz­ne urzą­dze­nie włą­cza­ją­ce i wy­łą­cza­ją­ce ob­wo­dy elek­trycz­ne; stycz­nik


Źródła:

SJP.pl

Kontaktoreceptor

Kon­tak­to­re­cep­tor, re­cep­tor kon­tak­to­wy – ro­dzaj ek­ste­ro­re­cep­to­ra, od­bie­ra­ją­ce­go bodź­ce w bez­poś­red­nim fi­zycz­nym kon­tak­cie or­ga­niz­mu z cia­łem lub sub­stan­cją, która jest źró­dłem bodź­ca. Bodź­ce dzia­ła­ją wów­czas bez­poś­red­nio na po­wierzch­nię or­ga­niz­mu. Re­cep­to­ry takie wy­stę­pu­ją w skó­rze i niek­tó­rych bło­nach ślu­zo­wych.


Źródła:

Wikipedia

Kontaktowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kon­tak­to­wać.


Źródła:

Wiktionary

Kontaktować

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. skon­tak­to­wać)

 (1.1) poś­red­ni­czyć w na­wią­za­niu zna­jo­mo­ści, kon­tak­tu mię­dzy ludź­mi

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. za­kon­tak­to­wać)

 (2.1) mieć po­łą­cze­nie elek­trycz­ne

 (2.2) pot. poj­mo­wać, ro­zu­mieć coś

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny kon­tak­to­wać się (dk. skon­tak­to­wać się)

 (3.1) na­wią­zy­wać zna­jo­mość, kon­takt oso­bi­ście

 (3.2) na­wią­zy­wać zna­jo­mość, kon­takt wza­jem­nie


Źródła:

Wiktionary

Kontaktowość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest kon­tak­to­we; cecha tych, któ­rzy są kon­tak­to­wi


Źródła:

Wiktionary

Kontaktowy

1. skłon­ny do kon­tak­tów z in­ny­mi ludź­mi, łatwo na­wią­zu­ją­cy zna­jo­mo­ści;
2. słu­żą­cy do kon­tak­to­wa­nia się ludzi, np. punkt kon­tak­to­wy, te­le­fon kon­tak­to­wy;
3. bę­dą­cy w bez­poś­red­niej stycz­no­ści z czymś, do­ty­ka­ją­cy cze­goś, przy­le­ga­ją­cy do cze­goś;


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kon­tak­tem, do­ty­czą­cy kon­tak­tu

 (1.2) taki, który wy­ma­ga kon­tak­tu – dot­knię­cia, bli­sko­ści


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kontaktron

łącz­nik elek­trycz­ny, któ­re­go styki są uru­cha­mia­ne i utrzy­my­wa­ne przez zmia­nę zew­nętrz­ne­go pola ma­gne­tycz­ne­go


Kon­tak­tron – her­me­tycz­ny łącz­nik elek­trycz­ny ste­ro­wa­ny ma­gne­sem.

Kon­tak­tron skła­da się z her­me­tycz­nej bańki szkla­nej, w któ­rej – w at­mos­fe­rze gazu obo­jęt­ne­go lub w próż­ni (kon­tak­tro­ny wy­so­ko­na­pię­cio­we naj­czę­ściej wy­ko­ny­wa­ne są jako próż­nio­we) – za­to­pio­ne są styki z ma­te­ria­łu fer­ro­ma­gne­tycz­ne­go. Pod wpły­wem od­po­wied­nio ukie­run­ko­wa­ne­go zew­nętrz­ne­go pola ma­gne­tycz­ne­go w sty­kach in­du­ku­je się włas­ne pole ma­gne­tycz­ne, w wy­ni­ku czego przy­cią­ga­ją się one i zwie­ra­ją.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kontaktronowy

przy­miot­nik od: kon­tak­tron


Źródła:

SJP.pl

Kontakty

po­tocz­nie: zna­jo­mo­ści


Źródła:

SJP.pl

Kontaktywny

rzad­ko o czło­wie­ku: łatwo na­wią­zu­ją­cy kon­takt z oto­cze­niem; ek­stra­wer­syj­ny, ek­stra­wer­tyw­ny, to­wa­rzy­ski


Źródła:

SJP.pl

Kontaminacja

1. zmie­sza­nie, skrzy­żo­wa­nie czyn­ni­ków he­te­ro­ge­nicz­nych w jedną ca­łość;
2. po­mie­sza­nie w jed­nej re­la­cji dwu lub wię­cej wy­da­rzeń bądź wąt­ków po­cho­dzą­cych z róż­nych źró­deł;
3. skrzy­żo­wa­nie wy­ra­zów, forma wy­ra­zo­wa pow­sta­ła z po­łą­cze­nia ze sobą ele­men­tów róż­nych wy­ra­zów;
4. ska­że­nie pro­mie­niot­wór­cze, bio­lo­gicz­ne lub che­micz­ne


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kontaminacyjny

zwią­za­ny z kon­ta­mi­na­cją


Źródła:

SJP.pl

Kontaminować

1. za­nie­czy­szczać tru­ją­cą lub pro­mie­niot­wór­czą sub­stan­cją albo drob­no­u­stro­ja­mi cho­ro­bot­wór­czy­mi;
2. wią­zać różne czyn­ni­ki w jedną ca­łość; two­rzyć kon­ta­mi­na­cję


Źródła:

SJP.pl

Kontekst

część wy­po­wie­dzi ust­nej lub pi­sem­nej po­trzeb­na do wła­ści­we­go zro­zu­mie­nia ja­kie­goś wy­ra­zu, stwier­dze­nia; oto­cze­nie wy­po­wie­dzi


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) jęz. tekst, któ­re­go czę­ścią jest dany wyraz;

 (1.2) przen. sy­tu­a­cja, tło, oko­licz­no­ści, które okre­śla­ją lub wy­ja­śnia­ją zna­cze­nie zda­rze­nia lub na­stęp­stwo in­nych zda­rzeń


Kon­tekst ( con­tex­tus) – zwią­zek, łącz­ność, za­leż­ność.

W zna­cze­niu ko­mu­ni­ka­cji ję­zy­ko­wej – za­leż­ność zna­cze­nia tre­ści ja­kie­goś frag­men­tu tek­stu, wy­po­wie­dzi lub słowa, od tre­ści i zna­czeń słów ją po­prze­dza­ją­cych lub po nich na­stę­pu­ją­cych. Np. słowo „morze” ro­zu­mie­my prze­de wszyst­kim jako roz­le­gły ob­szar wody, lecz wy­ra­że­nie „morze pia­sku” ro­zu­mie­my jako pu­sty­nię, czyli ob­szar bez­wod­ny, a słowo „morze” jest w tej spe­cy­ficz­nej fra­zie sy­no­ni­mem bez­mia­ru, dużej ilo­ści.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kontekstowość

→ kon­tek­sto­wy


Patrz:kontekstowy

Źródła:

SJP.pl

Kontekstowy

przy­miot­nik od: kon­tekst


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kon­tek­stem, do­ty­czą­cy kon­tek­stu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kontekstualność

→ kon­tek­stu­al­ny


Patrz:kontekstualny

Źródła:

SJP.pl

Kontekstualny

uwz­ględ­nia­ją­cy szer­szy kon­tekst, do­sto­so­wa­ny do sy­tu­a­cji


Źródła:

SJP.pl

Kontekścik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od kon­tekst


Źródła:

Wiktionary

Kontemplacja

głę­bo­kie roz­my­śla­nie, przy­pa­try­wa­nie się, roz­wa­ża­nie; trwa­nie w za­du­mie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) sku­pie­nie, roz­my­śla­nie, po­grą­że­nie w my­ślach

 (1.2) rel. w mi­sty­cyz­mie: wew­nętrz­na mod­lit­wa

 (1.3) przen. przy­glą­da­nie się cze­muś


Kon­tem­pla­cja – spo­sób ak­tyw­no­ści poz­naw­czej re­a­li­zo­wa­nej po­przez sku­pie­nie, po­grą­że­nie się w my­ślach, przy­glą­da­nie się cze­muś. Za­rów­no kon­cen­tra­cja, jak i kon­tem­pla­cja są dwoma róż­ny­mi ro­dza­ja­mi me­dy­ta­cji. Kon­cen­tra­cja ma cha­rak­ter me­dy­ta­cji syn­te­tycz­nej, a kon­tem­pla­cja – me­dy­ta­cji ana­li­tycz­nej.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kontemplacyjny

zwią­za­ny z kon­tem­pla­cją


przy­miot­nik

 (1.1) wła­ści­wy kon­tem­pla­cji, po­grą­że­niu się w my­ślach


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kontemplator

osoba kon­tem­plu­ją­ca coś, przy­glą­da­ją­ca się w sku­pie­niu, skłon­na do za­du­my, re­flek­sji


Źródła:

SJP.pl

Kontemplatorka

→ kon­tem­pla­tor


Patrz:kontemplator

Źródła:

SJP.pl

Kontemplatywny

rzad­ko: zwią­za­ny z kon­tem­pla­cją; kon­tem­pla­cyj­ny


przy­miot­nik

 (1.1) zob. kon­tem­pla­cyj­ny.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kontemplowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kon­tem­plo­wać.


Źródła:

Wiktionary

Kontemplować

głę­bo­ko się za­sta­na­wiać; nie­o­bec­nie przy­pa­try­wać się cze­muś w za­du­mie


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) po­grą­żać się głę­bo­ko w my­ślach

 (1.2) uważ­nie, w sku­pie­niu przy­glą­dać się cze­muś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kontempt

daw­niej: hańba, lek­ce­wa­że­nie, po­gar­da


Źródła:

SJP.pl

Kontenans

prze­sta­rza­le: rezon, pew­ność sie­bie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) daw. pew­ność sie­bie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kontener

skrzy­nia o stan­da­ry­zo­wa­nych wy­mia­rach słu­żą­ca prze­cho­wy­wa­nia lub tran­spor­tu to­wa­rów wie­lo­ma środ­ka­mi lo­ko­mo­cji


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) stan­da­ry­zo­wa­ny po­jem­nik słu­żą­cy do prze­cho­wy­wa­nia i prze­wo­że­nia to­wa­rów;

 (1.2) pot. duży po­jem­nik na śmie­ci

 (1.3) in­form. struk­tu­ra da­nych, któ­rej za­da­niem jest prze­cho­wy­wa­nie w zor­ga­ni­zo­wa­ny spo­sób zbio­ru da­nych;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kontenering

śro­do­wi­sko­wo: po­zy­ski­wa­nie żyw­no­ści z kon­te­ne­rów na śmie­ci


Źródła:

SJP.pl

Kontenerować

o emo­cjach, uczu­ciach: prze­cho­wy­wać, gro­ma­dzić


Źródła:

SJP.pl

Kontenerowiec

sta­tek do­sto­so­wa­ny do prze­wo­zu kon­te­ne­rów; ro­ro­wiec, trej­le­ro­wiec


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) mors. sta­tek przez­na­czo­ny do prze­wo­zu kon­te­ne­rów;


Kon­te­ne­ro­wiec (rów­nież po­jem­ni­ko­wiec) – sta­tek spe­cjal­nie wy­po­sa­żo­ny w pro­wad­ni­ce i przez­na­czo­ny do prze­wo­zu kon­te­ne­rów, przy za­ło­że­niu ich pio­no­we­go za­ła­dun­ku i wy­ła­dun­ku.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kontenerowy

przy­miot­nik od: kon­te­ner


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kon­te­ne­rem, do­ty­czą­cy kon­te­ne­ra


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konteneryzacja

wpro­wa­dza­nie kon­te­ne­rów w lo­gi­sty­ce i tran­spor­cie


Kon­te­ne­ry­za­cja – pro­ces two­rze­nia obra­zów za­wie­ra­ją­cych wszyst­kie po­trzeb­ne pliki do uru­cho­mie­nia danej apli­ka­cji oraz ich uru­cha­mia­nie i za­rzą­dza­nie nimi. Uru­cho­mio­ny obraz na­zy­wa­ny jest kon­te­ne­rem. Kon­te­ne­ry, czyli uru­cho­mio­ne apli­ka­cje, są odi­zo­lo­wa­ne od sy­ste­mu ope­ra­cyj­ne­go. Do two­rze­nia obra­zów i kon­te­ne­rów oraz za­rzą­dze­nia nimi wy­ko­rzy­sty­wa­ny jest m.in. pro­gram Doc­ker, Pod­man, czy plat­for­ma Ku­ber­ne­tes.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Konteneryzować

w in­for­ma­ty­ce: two­rzyć kon­te­ner (obraz) za­wie­ra­ją­cy wszyst­kie pliki po­trzeb­ne do uru­cho­mie­nia danej apli­ka­cji


Źródła:

SJP.pl

Kontent

tyleż co: za­do­wo­lo­ny, usa­tys­fak­cjo­no­wa­ny


przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) przest. książk. za­do­wo­lo­ny

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) środ. za­war­tość, treść


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kontentacja

daw­niej:
1. za­do­śću­czy­nie­nie, re­kom­pen­sa­ta; kom­pen­sa­ta, kom­pen­sa­cja, re­kom­pen­sa­cja;
2. za­do­wo­le­nie, ra­dość, sa­tys­fak­cja


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) daw. za­do­śću­czy­nie­nie, za­spo­ko­je­nie czy­ichś żądań

 (1.2) daw. za­do­wo­le­nie, ucie­cha


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kontentowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kon­ten­to­wać.


Źródła:

Wiktionary

Kontentować

za­do­wa­lać, cie­szyć kogoś


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) daw. cie­szyć, za­do­wa­lać

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny kon­ten­to­wać się

 (2.1) daw. cie­szyć się, za­do­wa­lać się


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kontentowy

→ kon­tent; con­ten­to­wy


Źródła:

SJP.pl

Konterfekt

prze­sta­rza­le: por­tret, wi­ze­ru­nek, obraz, ma­lo­wi­dło


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) przest. por­tret, wi­ze­ru­nek


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kontessa

z ję­zy­ka wło­skie­go: hra­bi­na; kom­te­sa, con­tes­sa


Źródła:

SJP.pl

Kontestacja

kwe­stio­no­wa­nie, na ogół ma­ni­fe­sta­cyj­ne, przy­ję­tych tra­dy­cyj­nie po­glą­dów lub zasad


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pro­test, ma­ni­fe­sto­wa­nie sprze­ci­wu wobec cze­goś; po­da­nie w wąt­pli­wość


Kon­te­sta­cja (fr. "con­te­sta­tion" – spór, ne­ga­cja; od łac. "con­te­sta­ri" pro­te­sto­wać) – sprze­ciw, naj­czę­ściej prze­ciw­ko sy­ste­mo­wi spo­łecz­ne­mu i po­li­tycz­ne­mu, wy­ra­ża­ny pu­blicz­nie po­przez wy­po­wie­dzi i za­cho­wa­nie. Wy­po­wie­dzi kon­te­stu­ją­ce mogą mieć cha­rak­ter wer­bal­ny lub po­za­wer­bal­ny, np. po­przez sztu­kę. Kon­te­sta­cja jest skraj­nym prze­ci­wień­stwem kon­for­miz­mu.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kontestacyjny

zwią­za­ny z kon­te­sta­cją


przy­miot­nik

 (1.1) kwe­stio­nu­ją­cy war­to­ści lub normy obo­wią­zu­ją­ce w życiu spo­łecz­nym czy po­li­tycz­nym


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kontestator

osoba kwe­stio­nu­ją­ca, zwła­szcza pu­blicz­ne, war­to­ści i normy obo­wią­zu­ją­ce w życiu spo­łecz­nym, po­li­tycz­nym itp.


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) książk. czło­wiek pro­te­stu­ją­cy prze­ciw­ko cze­muś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kontestatorka

ko­bie­ta kwe­stio­nu­ją­ca, zwła­szcza pu­blicz­ne, war­to­ści i normy obo­wią­zu­ją­ce w życiu spo­łecz­nym, po­li­tycz­nym itp.


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta pu­blicz­nie pro­te­stu­ją­ca prze­ciw cze­muś, prze­ciw­nicz­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kontestować

osten­ta­cyj­nie oka­zy­wać brak ak­cep­ta­cji dla ja­kichś norm, war­to­ści lub oby­cza­jów


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) książk. kwe­stio­no­wać coś, za­prze­czać cze­muś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kontinuum

con­ti­nu­um;
1. jedna z liczb kar­dy­nal­nych bę­dą­ca mocą zbio­ru liczb rze­czy­wi­stych;
2. zwar­ta i spój­na prze­strzeń me­trycz­na;
3. zbiór liczb rze­czy­wi­stych wraz ze swoją struk­tu­rą po­rząd­ko­wą i to­po­lo­gicz­ną


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) cią­gły, zgod­ny z po­rząd­kiem zbiór ele­men­tów, które prze­cho­dzą jeden w drugi

 (1.2) mat. moc zbio­ru liczb rze­czy­wi­stych


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konto

1. ra­chu­nek w księ­dze hand­lo­wej
2. ra­chu­nek w księ­go­wo­ści ban­ko­wej wy­ka­zu­ją­cy stan pie­nię­dzy klien­ta


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) ekon. bank. ra­chu­nek w banku, na któ­rym są prze­cho­wy­wa­ne pie­nią­dze klien­ta;

 (1.2) in­form. przy­pi­sa­na da­ne­mu użyt­kow­ni­ko­wi część za­so­bów ser­we­ra lub prawo do­stę­pu do tych za­so­bów

 (1.3) in­form. adres i skrzyn­ka pocz­ty elek­tro­nicz­nej


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kontokurent

prze­sta­rza­le: ra­chu­nek bie­żą­cy


Źródła:

SJP.pl

Kontor

daw­niej: zwierzch­nik za­ko­nu ry­cer­skie­go; kom­tur


Źródła:

SJP.pl

Kontorsja

1. skrę­ce­nie, zwich­nię­cie;
2. gry­mas, skurcz twa­rzy


Źródła:

SJP.pl

Kontorsjonista

osoba o wy­jąt­ko­wo gib­kim ciele, po­tra­fią­ca wy­gi­nać się w nie­praw­do­po­dob­ny spo­sób, zwy­kle ar­ty­sta cyr­ko­wy


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) rzad. czło­wiek ma­ją­cy bar­dzo ela­stycz­ne, zwin­ne ciało; zwy­kle ar­ty­sta cyr­ko­wy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kontorsjonistka

→ kon­tor­sjo­ni­sta


Patrz:kontorsjonista

Źródła:

SJP.pl

Kontować

do­ko­ny­wać za­pi­su na kon­cie


Źródła:

SJP.pl

Kontowy

przy­miot­nik od: konto


Źródła:

SJP.pl

Kontr-

temat sło­wot­wór­czy

 (1.1) pier­wszy człon wy­ra­zów zło­żo­nych ma­ją­cy zna­cze­nie: prze­ciw­sta­wie­nie, wy­stę­po­wa­nie prze­ciw


Źródła:

Wiktionary

Kontra

con­tra;
1. atak ma­ją­cy na celu od­par­cie na­cie­ra­ją­ce­go prze­ciw­ni­ka, wroga; kon­tra­tak;
2. za­cho­wa­nie wy­ra­ża­ją­ce sprze­ciw wobec czy­ichś za­cho­wań; sprze­ciw, prze­ciw­dzia­ła­nie;
3. kli­sza dru­kar­ska od­wra­ca­ją­ca układ barw bia­łych i czar­nych na od­bit­ce;
4. w bok­sie: cios pow­strzy­mu­ją­cy atak ry­wa­la;
5. w bok­sie: bły­ska­wicz­na od­po­wiedź cio­sem na atak prze­ciw­ni­ka;
6. w kar­tach: zo­bo­wią­za­nie się gra­cza wobec part­ne­ra do nie­do­pu­szcze­nia do wy­gra­nej prze­ciw­ni­ka;
7. w bry­dżu: odzyw­ka pod­wa­ża­ją­ca moż­ność ugra­nia kon­trak­tu wy­li­cy­to­wa­ne­go przez prze­ciw­ni­ków
8. w wio­ślar­stwie: wio­sło­wa­nie wstecz;
9. typ ha­mul­ca lub ha­mo­wa­nia w ro­we­rze


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) sta­no­wi­sko lub po­stę­po­wa­nie prze­ciw­ne do wy­po­wie­dzi lub po­stę­po­wa­nia innej osoby

 (1.2) sport. w bok­sie od­po­wiedź na cios prze­ciw­ni­ka, blo­ka­da lub od­par­cie ataku

 (1.3) sport. w bry­dżu za­po­wiedź w li­cy­ta­cji oz­na­cza­ją­ca, iż gracz kon­tru­ją­cy uważa, że prze­ciw­ni­cy nie zre­a­li­zu­ją za­po­wia­da­ne­go kon­trak­tu;

 (1.4) wojsk. kon­tra­tak, szyb­ki zwrot od po­zy­cji obron­nej do ataku

 (1.5) środ. kon­try­bu­cja, treść do­da­wa­na przez użyt­kow­ni­ka do bazy two­rzo­nej na stro­nie in­ter­ne­to­wej

 (1.6) pot. kontr­ma­ni­fe­sta­cja

 (1.7) pot. kon­tre­ty­kie­ta

 (1.8) ha­mu­lec nożny w ro­we­rze dzia­ła­ją­cy przy od­wrot­nym obro­cie pe­da­łów

przy­i­mek

 (2.1) prze­ciw­ko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kontrabanda

1. nie­le­gal­ne prze­no­sze­nie lub prze­wo­że­nie przez gra­ni­cę pań­stwa dewiz lub to­wa­rów; prze­myt, szmu­giel;
2. rze­czy, de­wi­zy, to­wa­ry prze­wo­żo­ne nie­le­gal­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nie­le­gal­ny prze­wóz to­wa­rów po­mię­dzy pań­stwa­mi z po­mi­nię­ciem opłat cel­nych, ak­cy­zy, po­dat­ku VAT i in­nych na­leż­no­ści wobec pań­stwa;

 (1.2) przed­mio­ty prze­my­ca­ne przez gra­ni­cę


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kontrabandowy

taki, który do­ty­czy kon­tra­ban­dy - prze­my­tu dewiz lub to­wa­rów; prze­myt­ni­czy, szmu­gler­ski, nie­le­gal­ny


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kon­tra­ban­dą, do­ty­czą­cy kon­tra­ban­dy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kontrabandzista

osoba upra­wia­ją­ca kon­tra­ban­dę, zaj­mu­ją­ca się prze­my­tem; prze­myt­nik, szmu­gler, oszust


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) ten kto zaj­mu­je się kon­tra­ban­dą, prze­my­tem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kontrabas

naj­więk­szy, naj­ni­żej brzmią­cy in­stru­ment smycz­ko­wy o gru­bych stru­nach, uży­wa­ny w or­kie­strze sym­fo­nicz­nej, ze­spo­łach jaz­zo­wych i in­nych jako in­stru­ment ba­so­wy


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) muz. naj­więk­szy smycz­ko­wy in­stru­ment stru­no­wy;


Kon­tra­bas (wł. "con­trab­bas­so", skrót: "cb.") – mu­zycz­ny in­stru­ment stru­no­wy z grupy smycz­ko­wych; jest naj­więk­szym in­stru­men­tem z ro­dzi­ny skrzy­piec. Muzyk gra­ją­cy na kon­tra­ba­sie to kon­tra­ba­si­sta.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kontrabasista

muzyk gra­ją­cy na kon­tra­ba­sie, naj­więk­szym z in­stru­men­tów smycz­ko­wych; ba­si­sta


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) muz. muzyk gra­ją­cy na kon­tra­ba­sie


Kon­tra­ba­si­sta – muzyk gra­ją­cy na kon­tra­ba­sie.

Za­wo­do­wi kon­tra­ba­si­ści po­sia­da­ją mię­dzy­na­ro­do­we sto­wa­rzy­sze­nie z sie­dzi­bą głów­ną w USA, które służy do pro­pa­go­wa­nia gry na tym in­stru­men­cie po­przez or­ga­ni­zo­wa­nie kon­cer­tów, kur­sów mi­strzow­skich itp. Pol­ski od­dział tej in­sty­tu­cji dzia­ła we Wroc­ła­wiu.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kontrabasistka

mu­zycz­ka gra­ją­ca na kon­tra­ba­sie, naj­więk­szym z in­stru­men­tów smycz­ko­wych; ba­sist­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) muz. ko­bie­ta, która gra na kon­tra­ba­sie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kontrabasowy

zwią­za­ny z kon­tra­ba­sem - naj­ni­żej brzmią­cym in­stru­men­tem smycz­ko­wym; ba­so­wy


Źródła:

SJP.pl

Kontradm.

skrót

 (1.1) wojsk. mar. kon­trad­mi­rał


Źródła:

Wiktionary

Kontradmiralski

→ kon­trad­mi­rał


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kon­trad­mi­ra­łem, do­ty­czą­cy kon­trad­mi­ra­ła; do­wo­dzo­ny przez kon­trad­mi­ra­ła


Patrz:kontradmirał

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kontradmiralstwo

w woj­sku: sto­pień kon­trad­mi­ra­ła - wyż­sze­go ofi­ce­ra ma­ry­nar­ki wo­jen­nej


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) wojsk. mar. sto­pień kon­trad­mi­ral­ski

 (1.2) wojsk. mar. god­ność, urząd kon­trad­mi­ra­ła


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kontradmirał

w ma­ry­nar­ce wo­jen­nej: pier­wszy z trzech stop­ni ad­mi­ral­skich, od­po­wia­da­ją­cy stop­nio­wi ge­ne­ra­ła bry­ga­dy w woj­skach lą­do­wych


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) wojsk. mar. ofi­cer­ski sto­pień woj­sko­wy w pol­skiej ma­ry­nar­ce wo­jen­nej od­po­wia­da­ją­cy ge­ne­ra­ło­wi bry­ga­dy w woj­skach lą­do­wych i lot­nict­wie;

 (1.2) mar. ofi­cer ma­ją­cy sto­pień kon­trad­mi­ra­ła (1.1)


Kon­trad­mi­rał (kon­tradm.) – woj­sko­wy sto­pień ofi­cer­ski w pol­skiej Ma­ry­nar­ce Wo­jen­nej, od­po­wia­da­ją­cy ge­ne­ra­ło­wi bry­ga­dy w Woj­skach Lą­do­wych i Si­łach Po­wietrz­nych. Jego od­po­wied­ni­ki znaj­du­ją się także w ma­ry­nar­kach wo­jen­nych in­nych państw.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kontradykcja

prze­sta­rza­łe:
1. brak zgody na coś; sprze­ciw;
2. sprzecz­ność, niez­god­ność z czymś; ro­zbież­ność, rozdź­więk, dys­har­mo­nia, dy­so­nans


Źródła:

SJP.pl

Kontradykcyjny

prze­sta­rza­łe:
1. taki, który do­ty­czy kon­tra­dyk­cji - niez­go­dy, sprze­ci­wu;
2. taki, który do­ty­czy kon­tra­dyk­cji - sprzecz­no­ści, niez­god­no­ści z czymś; prze­ciw­staw­ny, ro­zbież­ny, am­bi­wa­lent­ny, sprzecz­ny


Źródła:

SJP.pl

Kontradyktoryczny

w lo­gi­ce: taki, który jest sprzecz­ny z rze­czy­wi­sto­ścią, zwła­szcza z kon­wen­cja­mi zna­cze­nio­wy­mi; wew­nętrz­nie sprzecz­ny


przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy cechy sprzecz­ne, prze­ciw­staw­ne


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kontradyktoryjność

cecha pro­ce­su kar­ne­go, cy­wil­ne­go, po­stę­po­wa­nia ad­mi­ni­stra­cyj­ne­go itp. za­kła­da­ją­ca prawo stro­ny do walki o ko­rzyst­ne dla sie­bie roz­strzy­gnię­cie spra­wy


Kon­tra­dyk­to­ryj­ność (z con­tra­dic­tio „sprzecz­ność” od con­tra „prze­ciw” i di­ce­re „mówić”) – cecha po­stę­po­wa­nia, w któ­rym ist­nie­ją dwie prze­ciw­staw­ne stro­ny to­czą­ce spór. Sta­no­wi jeden z ele­men­tów sfor­ma­li­zo­wa­nej pro­ce­du­ry są­do­wej.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kontradyktoryjny

w pra­wie: da­ją­cy moż­ność wy­po­wie­dze­nia się obu stro­nom, po­le­ga­ją­cy na prze­ciw­staw­no­ści wy­po­wie­dzi


Źródła:

SJP.pl

Kontrafagot

in­stru­ment dęty drew­nia­ny o pod­wój­nym stro­i­ku, ba­so­wa od­mia­na fa­go­tu cha­rak­te­ry­zu­ją­ca się naj­niż­szą skalą w gru­pie in­stru­men­tów dę­tych drew­nia­nych; kontr­fa­got (rza­dziej)


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) muz. fagot o ni­skiej skali;


Kon­tra­fa­got – in­stru­ment dęty drew­nia­ny z grupy ae­ro­fo­nów stro­i­ko­wych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kontrafakt

Kon­tra­fakt – pow­sta­ły w 2001 roku w Pie­szcza­nach na Sło­wa­cji ze­spół hip-ho­po­wy. Skła­da się z trzech mu­zy­ków – li­de­ra Ryt­mu­sa, Ego oraz Anešoma. Obec­nie jest to jedna z naj­bar­dziej ce­nio­nych ekip tego typu mu­zy­ki na Sło­wa­cji. W 2004 roku na­gra­li razem z WWO utwór pt. „Naj­star­sia Vlas­nost”, a w 2005 wy­stą­pi­li go­ścin­nie w ka­wał­ku „I tak to osią­gnę” na al­bu­mie "Życie na kre­dy­cie".


Źródła:

Wikipedia

Kontrafaktura

w mu­zy­ce: za­stą­pie­nie ory­gi­nal­ne­go tek­stu par­tii wo­kal­nych nowym tek­stem


Kon­tra­fak­tu­ra (z con­tra­fac­tum) – zmia­na tek­stu w ut­wo­rze wo­kal­nym bez zmia­ny lub z nie­wiel­ką zmia­ną me­lo­dii. Naj­czę­ściej do­ty­czy to zmia­ny tek­stu świec­kie­go na re­li­gij­ny. Me­lo­die za­po­ży­cza­ne są z pie­śni in­nych na­ro­dów, wyz­nań lub z ut­wo­rów mu­zy­ki roz­ryw­ko­wej.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kontrafał

w że­glar­stwie: lina mo­co­wa­na do rogu fa­ło­we­go żagla bie­gną­ca w dół, słu­żą­ca do ścią­ga­nia żagla na po­kład; kontr­fał


Kon­tra­fał (ni­der­ho­ler) – ele­ment oli­no­wa­nia ru­cho­me­go. Lina słu­żą­ca do opu­szcza­nia bądź zrzu­ca­nia ru­cho­mych ele­men­tów oża­glo­wa­nia, omasz­to­wa­nia lub in­nych np. płet­wy ste­ro­wej. Jest liną o dzia­ła­niu prze­ciw­nym do fału. Sto­so­wa­na tam, gdzie siła cięż­ko­ści nie wy­star­cza, aby opu­ścić ele­ment uprzed­nio pod­nie­sio­ny przy uży­ciu fału. W przy­pad­ku oża­glo­wa­nia bie­gnie od rogu fa­ło­we­go w dół i służy do ścią­gnię­cia żagla na po­kład.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kontrafałd

fałda zro­bio­na z dwóch za­ło­żo­nych obok sie­bie fałd, zwró­co­nych do sie­bie kan­ta­mi; kon­tra­fał­da


Źródła:

SJP.pl

Kontrafałda

fałda zro­bio­na z dwóch za­ło­żo­nych obok sie­bie fałd, zwró­co­nych do sie­bie kan­ta­mi; kon­tra­fałd


Źródła:

SJP.pl

Kontragitacja

od­dzia­ły­wa­nie na opi­nię pu­blicz­ną w celu zjed­na­nia zwo­len­ni­ków dla ja­kiejś spra­wy, idei, po­glą­dów prze­ciw­nych spra­wom, ideom, po­glą­dom pod­le­ga­ją­cym już agi­ta­cji


Źródła:

SJP.pl

Kontragitacyjny

zwią­za­ny z kon­tra­gi­ta­cją, ma­ją­cy na celu kon­tra­gi­ta­cję - zjed­ny­wa­nie prze­ciw­ni­ków ja­kichś po­glą­dów lub dzia­łań


Źródła:

SJP.pl

Kontrahencki

→ kon­tra­hent


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kon­tra­hen­tem, do­ty­czą­cy kon­tra­hen­ta


Patrz:kontrahent

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kontrahent

jedna ze stron za­wie­ra­ją­cych umowę; stro­na umowy, wspól­nik, ko­o­pe­rant, part­ner


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) każda ze stron za­wie­ra­ją­cych umowę


Kon­tra­hent – osoba fi­zycz­na lub osoba praw­na bę­dą­ca stro­ną tran­sak­cji.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kontrahentka

ko­bie­ta re­pre­zen­tu­ją­ca jedną ze stron zwie­ra­ją­cych umowę; stro­na umowy, part­ner­ka, ko­o­pe­rant­ka, wspól­nicz­ka


Źródła:

SJP.pl

Kontrahować

za­wie­rać tran­sak­cję, umowę, kon­trakt; kon­trak­to­wać


Źródła:

SJP.pl

Kontrakcik

żar­to­bli­we zdrob­nie­nie od: kon­trakt


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od kon­trakt


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kontrakcja

1. [czy­taj: kontr-akcja] akcja prze­ciw­staw­na innej akcji;
2. w fi­zy­ce: zmniej­sze­nie się ob­ję­to­ści pod­czas mie­sza­nia się niek­tó­rych roz­pu­szcza­ją­cych się wza­jem­nie cie­czy;
3. w ge­o­lo­gii: kur­cze­nie się wnę­trza Ziemi, a wraz z nim grun­tu, wsku­tek utra­ty cie­pła;
4. w ję­zy­koz­naw­stwie: zja­wi­sko fo­ne­tycz­ne po­le­ga­ją­ce na zla­niu się w jedną sa­mo­gło­skę, zaz­wy­czaj długą, dwóch sa­mo­gło­sek są­sia­du­ją­cych ze sobą bez­poś­red­nio albo od­dzie­lo­nych pier­wot­nie od sie­bie ja­kimś za­ni­ka­ją­cym ele­men­tem spół­gło­sko­wym; mo­nof­ton­gi­za­cja
5. w róż­nych dzie­dzi­nach nauki: skró­ce­nie, skur­cze­nie, zwę­że­nie się cze­goś


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) prze­ciw­dzia­ła­nie (dzia­ła­nie skie­ro­wa­ne prze­ciw­ko in­ne­mu dzia­ła­niu) da­ta­def|od 1902.

 (1.2) skur­cze­nie, ścią­gnię­cie lub zmniej­sze­nie dłu­go­ści, za­kre­su, roz­mia­ru lub ob­ję­to­ści

 (1.3) fonet. ścią­gnię­cie dwóch sa­mo­gło­sek wy­stę­pu­ją­cych obok sie­bie w jedną sa­mo­gło­skę;

 (1.4) jęz. słowo lub wy­ra­że­nie skró­co­ne w mowie

 (1.5) geol. kur­cze­nie się ziemi lub skał w wy­ni­ku utra­ty przez nich tem­pe­ra­tu­ry;

 (1.6) chem. zja­wi­sko fi­zycz­ne po­le­ga­ją­ce na zmniej­sze­niu ob­ję­to­ści rozt­wo­ru na sku­tek re­ak­cji che­micz­nej lub od­dzia­ły­wań mię­dzy­czą­stecz­ko­wych;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kontrakcyjny

w ge­o­lo­gii: te­o­ria kon­trak­cyj­na - te­o­ria pow­sta­ła na po­cząt­ku XIX wieku, zgod­nie z którą prze­mie­szcze­nia mas skal­nych w sko­ru­pie ziem­skiej są spo­wo­do­wa­ne kur­cze­niem się wnę­trza Ziemi wsku­tek utra­ty przez nie cie­pła; te­o­ria kon­trak­cji


Źródła:

SJP.pl

Kontrakt

1. po­ro­zu­mie­nie stron w ja­kiejś spra­wie, zwy­kle za­wie­ra­ne w for­mie pi­sem­nej, okre­śla­ją­ce wa­run­ki na ja­kich coś ma się odbyć lub re­gu­lu­ją­ce coś, zo­bo­wią­za­nia stron i ter­mi­ny;
2. pi­sem­ny tekst ta­kie­go po­ro­zu­mie­nia;
3. kon­trakt ter­mi­no­wy - okre­ślo­na i nie­po­dziel­na wiel­kość par­tii da­ne­go to­wa­ru gieł­do­we­go, sta­no­wią­ca przed­miot w tran­sak­cji gieł­do­wej, usta­la­na dla formy obro­tu, jaką jest sesja prze­tar­go­wa


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) umowa do­ty­czą­ca ja­kie­goś przed­sięw­zię­cia lub czy­je­goś za­trud­nie­nia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kontraktacja

w rol­nict­wie: forma skupu pro­duk­tów, głów­nie rol­nych oraz zwie­rząt ho­dow­la­nych, opar­ta na dwu­stron­nej umo­wie mię­dzy pro­du­cen­tem i przed­się­bior­stwem skupu, okre­śla­ją­cej ter­min re­a­li­za­cji, ilość i ja­kość pro­duk­tów, cenę oraz inne obu­stron­ne zo­bo­wią­za­nia


Kon­trak­ta­cja – forma skupu pło­dów rol­nych lub zwie­rząt ho­dow­la­nych albo ich pro­duk­tów, opar­ta na umo­wie dwu­stron­nej mię­dzy pro­du­cen­tem a przed­się­bior­stwem sku­pu­ją­cym.

Umowa kon­trak­ta­cyj­na okre­śla wza­jem­ne zo­bo­wią­za­nia stron, np. ter­mi­ny i wiel­ko­ści do­staw, pa­ra­me­try ja­ko­ścio­we do­star­cza­nych pro­duk­tów, cenę, pomoc i opie­kę in­struk­ta­żo­wą, we­te­ry­na­ryj­ną, pa­szo­wą lub kre­dy­to­wą.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kontraktacyjny

zwią­za­ny z kon­trak­ta­cją - formą skupu pro­duk­tów rol­nych i zwie­rząt ho­dow­la­nych, np. umowa kon­trak­ta­cyj­na


Źródła:

SJP.pl

Kontraktor

pra­cow­nik pod­naj­mo­wa­ny do pracy w miej­scu innym, niż zo­stał za­trud­nio­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) wy­ko­naw­ca, kon­tra­hent, stro­na umowy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kontraktorka

→ kon­trak­tor


Patrz:kontraktor

Źródła:

SJP.pl

Kontraktować

1. za­wie­rać kon­trakt, umowę na do­sta­wę cze­goś; kon­tra­ho­wać, za­wie­rać tran­sak­cję;
2. rzad­ko: an­ga­żo­wać na pod­sta­wie kon­trak­tu


Źródła:

SJP.pl

Kontraktowicz

daw­niej: osoba bio­rą­ca udział w kon­trak­tach - do­rocz­nych zja­zdach szlach­ty pol­skiej


Źródła:

SJP.pl

Kontraktowiec

po­tocz­nie:
1. agent kon­trak­to­wy;
2. czło­wiek za­trud­nio­ny na za­sa­dzie kon­trak­tu


Źródła:

SJP.pl

Kontraktowy

1. zwią­za­ny z kon­trak­tem, ma­ją­cy cha­rak­ter kon­trak­tu - zgod­ne­go oś­wiad­cze­nia dwóch lub wię­cej stron, zło­żo­ne­go na pi­śmie; usta­lo­ny, umó­wio­ny, uz­god­nio­ny;
2. zwią­za­ny z kon­trak­ta­mi - sta­ły­mi, do­rocz­ny­mi zja­zda­mi szlach­ty pol­skiej, słu­żą­cy­mi za­wie­ra­niu umów go­spo­dar­czych i tran­sak­cji hand­lo­wych;
3. sejm kon­trak­to­wy - sejm wy­bra­ny w Pol­sce w 1989 roku na pod­sta­wie or­dy­na­cji prze­wi­du­ją­cej z góry po­dział man­da­tów mię­dzy ugru­po­wa­nia post­ko­mu­ni­stycz­ne a so­li­dar­no­ścio­we


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy kon­trak­tu, zwią­za­ny z kon­trak­tem

 (1.2) o pra­cow­ni­ku: za­trud­nio­ny na pod­sta­wie kon­trak­tu; nie­e­ta­to­wy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kontraktura

w me­dy­cy­nie: ogra­ni­cze­nie ru­chów i wy­krzy­wie­nie koń­czy­ny, krę­go­słu­pa lub szyi wsku­tek zmian cho­ro­bo­wych w sta­wach, mię­śniach lub ścię­gnach; przy­kurcz


Źródła:

SJP.pl

Kontrakty

za­po­cząt­ko­wa­ne w XVI w. stałe, do­rocz­ne zja­zdy szlach­ty pol­skiej, ma­ją­ce na celu za­wie­ra­nie róż­nych umów go­spo­dar­czych i tran­sak­cji hand­lo­wych


Kon­trak­ty – w daw­nej Pol­sce do­rocz­ne zja­zdy szlach­ty od­by­wa­ją­ce się w mia­stach w celu za­war­cia po­ro­zu­mień hand­lo­wych, kre­dy­to­wych i go­spo­dar­czych. Od­by­wa­ły się na po­cząt­ku roku ka­len­da­rzo­we­go; trwa­ły kilka ty­god­ni. Zja­zdom to­wa­rzy­szy­ły za­ba­wy, uczty i spot­ka­nia to­wa­rzy­skie.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kontrakulturacja

zja­wi­sko uni­ka­nia lub odrzu­ca­nia wzo­rów kul­tu­ro­wych obcej grupy kul­tu­ro­wej, wy­stę­pu­ją­ce na po­cząt­ku akul­tu­ra­cji


Kon­tra­kul­tu­ra­cja – pro­ces wy­stę­pu­ją­cy na po­cząt­ku zja­wi­ska akul­tu­ra­cji wy­ra­ża­ją­cy się trak­to­wa­niem z re­zer­wą, uni­ka­niem bądź nawet odrzu­ca­niem wzo­rów kul­tu­ro­wych obcej grupy kul­tu­ro­wej. []


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kontralcista

osoba śpie­wa­ją­ca kon­tral­tem; kon­tralt


Źródła:

SJP.pl

Kontralcistka

śpie­wacz­ka śpie­wa­ją­ca kon­tral­tem - naj­niż­szym gło­sem żeń­skim; kon­tralt


Źródła:

SJP.pl

Kontralt

śpie­wacz­ka śpie­wa­ją­ca kon­tral­tem - naj­niż­szym gło­sem żeń­skim; kon­tral­cist­ka


Kon­tralt (alt głę­bo­ki) – ro­dzaj głosu żeń­skie­go o naj­niż­szej tes­si­tu­rze. Skala kon­tral­tu obej­mu­je co najm­niej dźwię­ki od c do d2. Kon­tral­cist­ki ope­ru­ją gło­sem o bar­dzo dużej skali – w niek­tó­rych przy­pad­kach aż do wy­so­kie­go c-trzy­kreśl­ne­go so­pra­nu.

Kon­tralt jest rzad­ko spo­ty­ka­nym gło­sem, zwła­szcza w Eu­ro­pie. Znane osoby, które śpie­wa­ły kon­tral­tem to m.in.: świa­to­wej sławy śpie­wacz­ki ope­ro­we Adria­na Ba­si­le, Ma­rian An­der­son, Ewa Pod­leś, Nat­ha­lie Stutz­mann, Kath­le­en Fer­rier i Sonia Prina.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kontraltowy

przy­miot­nik od: kon­tralt (naj­niż­szy głos żeń­ski), np. głos kon­tral­to­wy


Źródła:

SJP.pl

Kontramarka

1. w nu­miz­ma­ty­ce: znak wy­bi­ja­ny na mo­ne­tach w celu usank­cjo­no­wa­nia ich obie­gu lub na­da­nia im nowej war­to­ści no­mi­nal­nej; kon­tra­sy­gna­tu­ra, kontr­sy­gna­tu­ra;
2. daw­niej: zna­czek nu­me­ro­wa­ny, otrzy­my­wa­ny w szat­ni przy od­da­wa­niu ubra­nia lub przed­mio­tu po­zo­sta­wio­ne­go na prze­cho­wa­ni;
3. daw­niej: zna­czek nu­me­ro­wy, wy­da­wa­ny przy wej­ściu do te­a­tru w za­mian za bilet w celu wy­chwy­ce­nia fał­szy­wych bi­le­tów


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Kresy. pro­win­cjo­na­lizm twarz


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kontramarsz

kontr­marsz;
1. spo­sób pro­wa­dze­nia walki przez pie­cho­tę za­chod­nio­e­u­ro­pej­ską w XVI-XVII w., po­le­ga­ją­cy na tym, że po­szcze­gól­ne sze­re­gi żoł­nie­rzy kom­pa­nii strze­la­ły ko­lej­no do nie­przy­ja­cie­la i wy­co­fy­wa­ły się na tył ko­lum­ny;
2. marsz od­by­wa­ją­cy się w kie­run­ku prze­ciw­nym do do­tych­cza­so­we­go, w celu do­sto­so­wa­nia ugru­po­wa­nia włas­nych wojsk do nowej sy­tu­a­cji


Źródła:

SJP.pl

Kontrapas

wy­dzie­lo­ny pas na ulicy jed­no­kie­run­ko­wej, umoż­li­wia­ją­cy ruch w kie­run­ku prze­ciw­nym do in­nych po­ja­zdów


Kon­tra­pas – wy­dzie­lo­ny pas jezd­ni ulicy jed­no­kie­run­ko­wej przez­na­czo­ny dla ruchu okre­ślo­nej ka­te­go­rii po­ja­zdów (np. ro­we­rów lub au­to­bu­sów) w kie­run­ku prze­ciw­nym do obo­wią­zu­ją­ce­go po­zo­sta­łe po­ja­zdy.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kontrapost

w rzeź­bie: za­sa­da kom­po­zy­cyj­na po­le­ga­ją­ca na usta­wie­niu po­sta­ci ludz­kiej tak, aby cię­żar ciała spo­czy­wał na jed­nej nodze


Kon­tra­post − w sztu­kach pla­stycz­nych spo­sób usta­wie­nia po­sta­ci tak, iż cały cię­żar jej ciała opie­ra się na jed­nej nodze, pod­czas gdy druga jest od­cią­żo­na i lekko wspie­ra się na ziemi. Ten układ nóg rów­no­wa­żo­ny jest przez wy­gię­cie tu­ło­wia i rąk - barki są po­chy­lo­ne prze­ciw­nie w sto­sun­ku do bio­der, co w po­łą­cze­niu z po­chy­le­niem głowy spra­wia, że krę­go­słup po­sta­ci two­rzy kształt li­te­ry "S". Jedna z rąk zwy­kle jest spu­szczo­na, a druga coś dzier­ży.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kontrapozycja

w lo­gi­ce tra­dy­cyj­nej: przeksz­tał­ce­nie zda­nia ka­te­go­rycz­ne­go przez za­sto­so­wa­nie ko­lej­no kon­wer­sji i ob­wer­sji lub od­wrot­nie, np. zda­nie: każdy czło­wiek jest ssa­kiem przeksz­tał­ca się w zda­nie: żaden czło­wiek nie jest isto­tą nie­bę­dą­cą ssa­kiem (ob­wer­sja), i na­stęp­nie w zda­nie: żadna isto­ta nie­bę­dą­ca ssa­kiem nie jest czło­wie­kiem (kon­wer­sja)


Źródła:

SJP.pl

Kontraproduktywny

utrud­nia­ją­cy osią­gnię­cie za­mie­rzo­nych efek­tów; kontr­pro­duk­tyw­ny


Źródła:

SJP.pl

Kontrapunkcista

1. kom­po­zy­tor, muzyk sto­su­ją­cy w swo­ich ut­wo­rach za­sa­dę kon­tra­punk­tu;
2. spe­cja­li­sta w za­kre­sie kon­tra­punk­tu - tech­ni­ki pro­wa­dze­nia dwu lub wię­cej me­lo­dii rów­no­le­gle


Źródła:

SJP.pl

Kontrapunkt

1. w mu­zy­ce: tech­ni­ka kom­po­zy­tor­ska po­le­ga­ją­ca na jed­no­czes­nym ze­sta­wie­niu kilku linii me­lo­dycz­nych we­dług okre­ślo­nych zasad to­nal­nych, har­mo­nicz­nych i ryt­micz­nych w ut­wo­rach wie­lo­gło­so­wych;
2. mu­zy­ce: druga me­lo­dia to­wa­rzy­szą­ca pier­wszej, np. to­wa­rzy­szą­ca te­ma­to­wi w fu­gach;
3. w mu­zy­ce: dział te­o­rii mu­zy­ki do­ty­czą­cy ta­kiej tech­ni­ki kom­po­zy­tor­skiej;
4. w fil­moz­naw­stwie: kon­cep­cja este­tycz­na okre­su kina wczes­nodź­wię­ko­we­go, trak­tu­ją­ca dźwięk jako nowy ele­ment mon­ta­żu i sa­mo­dziel­ny skład­nik wi­zu­al­ne­go obra­zu zdol­ny wzbo­ga­cić me­to­dy od­dzia­ły­wa­nia na widza;
5. prze­no­śnie: coś do­peł­nia­ją­ce­go coś in­ne­go


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) plast. ele­ment obra­zu, wi­do­wi­ska itp., który po­przez swoją obec­ność kon­tra­stu­je z innym ele­men­tem, tym samym go uwi­dacz­nia­jąc

 (1.2) muz. tech­ni­ka sto­so­wa­na w mu­zy­ce po­le­ga­ją­ca na pro­wa­dze­niu kilku linii me­lo­dycz­nych, które są ze sobą zhar­mo­ni­zo­wa­ne;

 (1.3) muz. jeden z dzia­łów te­o­rii mu­zy­ki


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kontrapunktować

w mu­zy­ce: kom­po­nu­jąc, sto­so­wać za­sa­dy kon­tra­punk­tu


Źródła:

SJP.pl

Kontrapunktowy

w mu­zy­ce: zgod­ny z za­sa­da­mi kon­tra­punk­tu - tech­ni­ki pro­wa­dze­nia dwu lub wię­cej me­lo­dii rów­no­le­gle; kon­tra­punk­tycz­ny


Źródła:

SJP.pl

Kontrapunktyczny

w mu­zy­ce: zgod­ny z za­sa­da­mi kon­tra­punk­tu - tech­ni­ki pro­wa­dze­nia dwu lub wię­cej me­lo­dii rów­no­le­gle; kon­tra­punk­to­wy


Źródła:

SJP.pl

Kontrargument

ar­gu­ment skie­ro­wa­ny prze­ciw­ko ar­gu­men­tom stro­ny prze­ciw­nej, oba­la­ją­cy inne twier­dze­nie


Kon­trar­gu­ment – ar­gu­ment, który ma na celu oba­le­nie in­ne­go ar­gu­men­tu. Sto­su­je się go w celu pod­wa­że­nia twier­dze­nia, tezy lub le­ma­tu. Próba oba­le­nia da­ne­go ar­gu­men­tu może po­le­gać na sfor­mu­ło­wa­niu kon­trar­gu­men­tu lub zna­le­zie­niu dla niego kontr­przy­kła­du.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kontrargumentacja

1. uza­sad­nia­nie, prze­ko­ny­wa­nie za po­mo­cą kon­trar­gu­men­tów; kon­trar­gu­men­to­wa­nie, fal­sy­fi­ka­cja;
2. ze­spół kon­trar­gu­men­tów, które służą do prze­ciw­sta­wia­nia się czy­jejś ar­gu­men­ta­cji


Źródła:

SJP.pl

Kontrargumentować

przy­ta­czać ar­gu­men­ty prze­ciw­ko innym ar­gu­men­tom; za­prze­czać, fal­sy­fi­ko­wać, opo­no­wać, po­le­mi­zo­wać


Źródła:

SJP.pl

Kontrarianin

osoba ce­lo­wo zaj­mu­ją­ca sta­no­wi­sko prze­ciw­ne do po­wszech­nie ak­cep­to­wa­nej opi­nii lub tren­du


Źródła:

SJP.pl

Kontrarianizm

po­sta­wa spo­łecz­na lub stra­te­gia in­we­sty­cyj­na po­le­ga­ją­ca na dzia­ła­niu wbrew pa­nu­ją­cym tren­dom, po­wszech­nym opi­niom lub za­cho­wa­niom tłumu


Źródła:

SJP.pl

Kontrariański

prze­ciw­ny po­wszech­nym opi­niom lub ten­den­cjom


Źródła:

SJP.pl

Kontraruch

dwu­kie­run­ko­wy ruch ro­we­ro­wy na uli­cach jed­no­kie­run­ko­wych


Źródła:

SJP.pl

Kontrast

1. wy­stą­pie­nie ele­men­tów, zja­wisk, po­staw itp. o ce­chach prze­ciw­staw­nych lub o mocno uwi­docz­nio­nej róż­ni­cy pod­czas ich po­rów­ny­wa­nia lub ze­sta­wie­nia, np. kon­trast form, linii, ko­lo­rów, kształ­tów; prze­ci­wień­stwo, sprzecz­ność, dy­so­nans, rozdź­więk, ro­zbież­ność;
2. w fi­zy­ce, op­ty­ce: sto­su­nek jas­no­ści dwóch po­rów­ny­wa­nych ele­men­tów obra­zu, np. kon­trast oś­wiet­le­nia, obra­zu, lu­mi­na­cji; ostrość;
3. w psy­cho­lo­gii wi­dze­nia: wła­ści­wość spo­strze­żeń wzro­ko­wych, dzię­ki któ­rej wi­zu­al­na ocena świe­cą­ce­go przed­mio­tu jest różna w za­leż­no­ści od ota­cza­ją­ce­go tła lub od tego, jakie świa­tło pa­da­ło po­przed­nio na siat­ków­kę oka, np. kon­trast wzro­ko­wy, na­stęp­czy;
4. w me­dy­cy­nie: sub­stan­cja wpro­wa­dza­na do or­ga­niz­mu osoby ba­da­nej w celu uzy­ska­nia wy­ra­zi­ste­go obra­zu na kli­szy ra­dio­fo­to­gra­ficz­nej


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) książk. sprzecz­ność wy­stę­pu­ją­ca mię­dzy ze­sta­wio­ny­mi ele­men­ta­mi (przed­mio­ta­mi, zja­wi­ska­mi itp.)

 (1.2) opt. sto­su­nek mię­dzy naj­więk­szym a najm­niej­szym stop­niem naś­wiet­le­nia ja­kie­goś przed­mio­tu


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kontraster

[czy­taj: kontraSTER] po­moc­ni­czy ster opły­wo­wy, znaj­du­ją­cy się mię­dzy śrubą i ste­rem, słu­żą­cy do usu­wa­nia pręd­ko­ści ob­wo­do­wych w stru­mie­niu zaś­ru­bo­wym, pod­wyż­sza­nia spraw­no­ści śruby oraz do wyt­wa­rza­nia do­dat­ko­we­go oporu; prze­ciw­ster


Źródła:

SJP.pl

Kontrastowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kon­tra­sto­wać.


Źródła:

Wiktionary

Kontrastować

1. wy­raź­nie odróż­niać się od cze­goś, odz­na­czać się w po­rów­na­niu z czymś; rzu­cać się w oczy;
2. sto­so­wać za­sa­dę kon­tra­stu, po­słu­gi­wać się kon­tra­stem


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. skon­tra­sto­wać)

 (1.1) być kon­tra­stem dla cze­goś; odz­na­czać się w ze­sta­wie­niu z czym

 (1.2) ze­sta­wiać ze sobą dla uka­za­nia kon­tra­stu

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny kon­tra­sto­wać się (dk. skon­tra­sto­wać się)

 (2.1) ze­sta­wiać się w kon­tra­ście do sie­bie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kontrastowość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest kon­tra­sto­we


Kon­tra­sto­wość, gra­da­cja, twar­dość – cecha cha­rak­te­ry­stycz­na ma­te­ria­łów świa­tło­czu­łych, okre­śla­ją­ca róż­ni­ce gę­sto­ści op­tycz­nej, w ja­kich zo­sta­ną odt­wo­rzo­ne na obra­zie róż­ni­ce to­nal­ne fo­to­gra­fo­wa­ne­go obiek­tu.

Miarą kon­tra­sto­wo­ści jest gra­dient krzy­wej cha­rak­te­ry­stycz­nej. Kon­tra­sto­wość ma­te­ria­łów świa­tło­czu­łych w cza­sie wy­wo­ły­wa­nia ro­śnie do pew­nej gra­ni­cy. Ma­te­ria­ły ne­ga­ty­wo­we w fil­mie mają sto­sun­ko­wo niską kon­tra­sto­wość – gra­dient śred­ni ok. 0,6–0,7, ma­te­ria­ły do re­pro­duk­cji kre­sko­wej – ok. 3–5.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kontrastowy

1. sta­no­wią­cy prze­ci­wień­stwo cze­goś, wy­raź­nie róż­nią­cy się od cze­goś; krań­co­wo różny, sprzecz­ny, skraj­nie od­mien­ny, zu­peł­nie inny;
2. w fo­to­gra­fii: film, zdję­cie, ne­ga­tyw, od­bit­ka kon­tra­sto­wa - film, zdję­cie, ne­ga­tyw, od­bit­ka, na któ­rych ostro kon­tra­stu­ją ze sobą plamy jasne i bar­dzo ciem­ne, a mało jest plam o poś­red­nim na­si­le­niu za­ciem­nie­nia;
3. w me­dy­cy­nie: środ­ki kon­tra­sto­we - środ­ki che­micz­ne wpro­wa­dza­ne do ciała czło­wie­ka w celu uzy­ska­nia wy­raź­ne­go obra­zu ba­da­ne­go na­rzą­du na ekra­nie lub zdję­ciu rent­ge­now­skim; środ­ki cie­niu­ją­ce, środ­ki kon­tra­stu­ją­ce


Źródła:

SJP.pl

Kontrastujący

w me­dy­cy­nie: środ­ki kon­tra­stu­ją­ce - środ­ki che­micz­ne wpro­wa­dza­ne do ciała czło­wie­ka w celu uzy­ska­nia wy­raź­ne­go obra­zu ba­da­ne­go na­rzą­du na ekra­nie lub zdję­ciu rent­ge­now­skim; środ­ki cie­niu­ją­ce, środ­ki kon­tra­sto­we


Źródła:

SJP.pl

Kontrastywny

w ję­zy­koz­naw­stwie: taki, który po­le­ga na ze­sta­wie­niu dwóch lub wię­cej ele­men­tów ję­zy­ka w celu wy­kry­cia po­do­bieństw i róż­nic mię­dzy nimi; kon­fron­ta­tyw­ny, kom­pa­ra­ty­stycz­ny, kom­pa­ra­tyw­ny, po­rów­naw­czy


przy­miot­nik

 (1.1) jęz. po­rów­naw­czy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kontrasygnata

[czy­taj: kontr-asy­gna­ta] w pra­wie: pod­pi­sa­nie aktu praw­ne­go przez wy­so­kie­go urzęd­ni­ka pań­stwo­we­go


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) adm. praw. wymóg zło­że­nia pod­pi­su pod aktem praw­nym przez drugą osobę w celu pot­wier­dze­nia jego waż­no­ści;


Kon­tra­sy­gna­ta (łac. "con­tra" 'prze­ciw', "si­gnum" 'znak; sy­gnał') – wymóg pod­pi­sa­nia do­ku­men­tu, np. aktów praw­nych jak usta­wy bądź roz­po­rzą­dze­nia przez drugą osobę, pot­wier­dza­ją­cy jego waż­ność.

W sy­ste­mie rzą­dów par­la­men­tar­no-ga­bi­ne­to­wych oz­na­cza naj­czę­ściej pod­pi­sa­nie aktu urzę­do­we­go wy­da­ne­go przez głowę pań­stwa – mo­nar­chę lub pre­zy­den­ta – do­dat­ko­wo przez pre­mie­ra lub mi­ni­stra od­po­wied­nie­go re­sor­tu.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kontrasygnatura

w nu­miz­ma­ty­ce: znak wy­bi­ja­ny na mo­ne­tach w celu usank­cjo­no­wa­nia ich obie­gu lub na­da­nia im nowej war­to­ści no­mi­nal­nej; kon­tra­mar­ka, kontr­sy­gna­tu­ra


Źródła:

SJP.pl

Kontrasygnować

[czy­taj: kontr-asy­gno­wać] w pra­wie: do­ko­nać, do­ko­ny­wać kon­tra­sy­gna­ty, czyli zło­żyć, skła­dać pod do­ku­men­tem drugi pod­pis, by do­ku­ment ten stał się pra­wo­moc­ny


Źródła:

SJP.pl

Kontraszot

w że­glar­stwie: lina za­cze­pia­na do noku bomu i po­pro­wa­dzo­na w przód w oko­li­ce dzio­bu, dzia­ła­ją­ca w kie­run­ku prze­ciw­nym niż szot, która wspól­nie z szo­tem utrzy­mu­je bom w pew­nym okre­ślo­nym po­ło­że­niu


Kon­tra­szot – ele­ment oli­no­wa­nia ru­cho­me­go, głów­nie na ża­glow­cach, ale także na jach­tach i mniej­szych jed­nost­kach ża­glo­wych, o dzia­ła­niu prze­ciw­nym do szota. Służy do usta­wia­nia i usz­tyw­nia­nia rogu szo­to­we­go żagla lub bomu i za­po­bie­ga­niu jego nie­kon­tro­lo­wa­ne­mu prze­la­ty­wa­niu na burtę prze­ciw­ną przy kur­sach peł­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kontrataczek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od kon­tra­tak


Źródła:

Wiktionary

Kontratak

1. atak ma­ją­cy na celu od­par­cie na­cie­ra­ją­ce­go prze­ciw­ni­ka, wroga; con­tra, kon­tra, prze­ci­wu­de­rze­nie;
2. w woj­sku: przej­ście od walki obron­nej do za­czep­nej;
3. prze­no­śnie: wy­stą­pie­nie z oskar­że­niem w od­po­wie­dzi na za­rzu­ty


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) od­po­wiedź ata­ko­wa­ne­go w dy­sku­sji, spor­cie, w woj­sko­wo­ści itp.


Kon­tra­tak ("ang. co­un­ter at­tack") – tak­tycz­ny zwrot za­czep­ny wy­ko­ny­wa­ny na wła­mu­ją­ce­go się w głąb obro­ny prze­ciw­ni­ka; ina­czej: dzia­ła­nie tak­tycz­ne po­dej­mo­wa­ne przez bro­nią­ce się woj­ska, ma­ją­ce na celu od­par­cie prze­ciw­ni­ka, który wła­mał się w głąb obro­ny i przy­wró­ce­nie pier­wot­ne­go po­ło­że­nia.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kontratakowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­po­wia­da­nie ata­kiem na atak


Źródła:

Wiktionary

Kontratakować

1. prze­pro­wa­dzać kon­tra­tak, dzia­ła­niem bro­nić się przed ata­ka­mi prze­ciw­ni­ka;
2. w woj­sku: prze­cho­dzić do kon­tra­ta­ku - walki za­czep­nej;
3. prze­no­śnie: wy­stę­po­wać z oskar­że­nia­mi w od­po­wie­dzi na za­rzu­ty


Źródła:

SJP.pl

Kontratenor

śpie­wak śpie­wa­ją­cy kon­tra­te­no­rem; tenor al­to­wy


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) muz. naj­wyż­szy głos męski wy­ko­rzy­stu­ją­cy re­jestr fal­se­to­wy;

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) osoba z takim gło­sem


Kon­tra­te­nor – śpie­wak płci mę­skiej, który mimo prze­by­tej mu­ta­cji głosu, dzię­ki od­po­wied­niej tech­ni­ce, jak i wro­dzo­nym uwa­run­ko­wa­niom, jest w sta­nie ope­ro­wać pełną skalą altu (kon­tra­te­nor al­to­wy), mez­zo­so­pra­nu (kon­tra­te­nor mez­zo­so­pra­no­wy) lub nawet so­pra­nu (kon­tra­te­nor so­pra­no­wy).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kontratenorowy

→ kon­tra­te­nor (głos)


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy kon­tra­te­no­ru, przez­na­czo­ny na ten ro­dzaj głosu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kontratyp

1. w fil­moz­naw­stwie: po­zy­ty­wo­wa taśma fil­mo­wa otrzy­ma­na me­to­dą kon­tra­ty­po­wa­nia za poś­red­nict­wem kontr­ne­ga­ty­wu (taśmy ne­ga­ty­wo­wej otrzy­ma­nej w wy­ni­ku sko­pio­wa­nia taśmy po­zy­ty­wo­wej);
2. w pra­wie: oko­licz­ność wy­łą­cza­ją­ca bez­praw­ność karną


Kon­tra­typ – oko­licz­ność wy­łą­cza­ją­ca karną bez­praw­ność czynu. Za­ist­nie­nie kon­tra­ty­pu po­wo­du­je, że za­cho­wa­nie wy­peł­nia­ją­ce zna­mio­na czynu za­bro­nio­ne­go nie jest prze­stęp­stwem. In­ny­mi słowy – po­stę­po­wa­nie, które w nor­mal­nych wa­run­kach jest bez­praw­ne, staje się praw­nie doz­wo­lo­ne ze wzglę­du na za­ist­nie­nie okre­ślo­nych oko­licz­no­ści wy­ni­ka­ją­cych z faktu wy­łą­cze­nia prze­sła­nek winy.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kontratypować

w fil­moz­naw­stwie: wy­ko­ny­wać po­zy­ty­wo­wą taśmę fil­mo­wą za po­mo­cą kontr­ne­ga­ty­wu - taśmy ne­ga­ty­wo­wej otrzy­ma­nej w wy­ni­ku sko­pio­wa­nia taśmy po­zy­ty­wo­wej


Źródła:

SJP.pl

Kontraścik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od kon­trast


Źródła:

Wiktionary

Kontraśruba

w że­glar­stwie: pro­fi­lo­wa kie­row­ni­ca za lub przed śrubą stat­ku wod­ne­go, pro­stu­ją­ca stru­mień wody prze­pły­wa­ją­cej przez śrubę


Źródła:

SJP.pl

Kontrbateryjny

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z walką ar­ty­le­rii prze­ciw ar­ty­le­rii prze­ciw­ni­ka, do­ty­czą­cy ta­kiej walki


Źródła:

Wiktionary

Kontrchwyt

chwyt sta­no­wią­cy od­po­wiedź na wcze­śniej­szy chwyt prze­ciw­ni­ka


Źródła:

SJP.pl

Kontrdemonstrant

osoba pro­te­stu­ją­ca prze­ciw­ko innej de­mon­stra­cji


Źródła:

SJP.pl

Kontrdowód

dowód pod­wa­ża­ją­cy dom­nie­ma­nie au­ten­tycz­no­ści lub zgod­no­ści z praw­dą in­ne­go do­wo­du; prze­ciw­do­wód


Źródła:

SJP.pl

Kontredans

1. ta­niec to­wa­rzy­ski z XVIII w.;
2. mu­zy­ka do tego tańca


Kon­tre­dans – zbio­ro­wy, fi­gu­ro­wy ta­niec to­wa­rzy­ski po­cho­dze­nia an­giel­skie­go, po­pu­lar­ny zwła­szcza we Fran­cji od końca XVIII w. (w XIX w. przeksz­tał­cił się w ka­dry­la).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kontredansowy

przy­miot­nik od: kon­tre­dans


Źródła:

SJP.pl

Kontrekspertyza

nowa ek­sper­ty­za pod­da­ją­ca w wąt­pli­wość wynik ba­da­nia po­przed­niej


Źródła:

SJP.pl

Kontreksperyment

ek­spe­ry­ment sta­no­wią­cy od­po­wiedź na wcze­śniej­szy ek­spe­ry­ment


Źródła:

SJP.pl

Kontremalia

ema­lia kła­dzio­na na re­wer­sie ema­lio­wa­nej pla­kiet­ki me­ta­lo­wej w celu jej wzmoc­nie­nia


Źródła:

SJP.pl

Kontretykieta

do­dat­ko­wa na­klej­ka na bu­tel­ce, znaj­du­ją­ca się po prze­ciw­nej stro­nie od głów­nej ety­kie­ty


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) na­klej­ka umie­szczo­na po dru­giej stro­nie bu­tel­ki w sto­sun­ku do ety­kie­ty;


Kon­tre­ty­kie­ta – pa­pie­ro­wa na­klej­ka, naj­czę­ściej w kształ­cie pro­sto­ką­ta lub kwa­dra­tu, znaj­du­ją­ca się na opa­ko­wa­niu po prze­ciw­nej stro­nie niż ety­kie­ta. Naj­czę­ściej sto­su­ją ją bro­wa­ry w prze­my­śle pi­wo­war­skim, umie­szcza­jąc na niej szcze­gó­ło­we in­for­ma­cje o piwie, datę mi­ni­mal­nej trwa­ło­ści, kod pa­sko­wy i inne in­for­ma­cje.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kontrfagot

in­stru­ment dęty drew­nia­ny o pod­wój­nym stro­i­ku, ba­so­wa od­mia­na fa­go­tu cha­rak­te­ry­zu­ją­ca się naj­niż­szą skalą w gru­pie in­stru­men­tów dę­tych drew­nia­nych; kon­tra­fa­got (czę­ściej)


Źródła:

SJP.pl

Kontrfaktyczny

od­no­szą­cy się do zda­rzeń po­ten­cjal­nych lub nie­rze­czy­wi­stych


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) filoz. taki, który od­no­si się do zda­rzeń po­ten­cjal­nych lub nie­rze­czy­wi­stych


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kontrfał

w że­glar­stwie: lina mo­co­wa­na do rogu fa­ło­we­go żagla bie­gną­ca w dół, słu­żą­ca do ścią­ga­nia żagla na po­kład; kon­tra­fał


Źródła:

SJP.pl

Kontrgambit

w sza­chach: gam­bit czar­nych figur w od­po­wie­dzi na uprzed­nie poś­wię­ce­nie ze stro­ny bia­łych


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) szach. ot­war­cie sza­cho­we, w któ­rym czar­ne poś­wię­ca­ją jedną lub kilka bie­rek, w za­mian za uzy­ska­nie lep­szej po­zy­cji;


W tym ar­ty­ku­le użyto no­ta­cji al­ge­bra­icz­nej w celu opi­sa­nia sza­cho­wych po­su­nięć.

Kontr­gam­bit – okre­śle­nie de­biu­tu, w któ­rym stro­ną ofia­ru­ją­cą ma­te­riał jest za­wod­nik gra­ją­cy czar­ny­mi bier­ka­mi. Do XIX w. nazwę kontr­gam­bit uży­wa­no w od­nie­sie­niu do ot­war­cia, w któ­rym jedna ze stron na kon­ty­nu­a­cję gam­bi­to­wą od­po­wia­da­ła w taki sam spo­sób. Po­ni­żej po­da­no przy­kła­dy kontr­gam­bi­tów.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kontrinicjatywa

ini­cja­ty­wa bę­dą­ca od­po­wie­dzią na wcze­śniej­szą ini­cja­ty­wę


Źródła:

SJP.pl

Kontrintuicyjny

sprzecz­ny z in­tu­i­cją lub z tym, czego można by się na­tu­ral­nie spo­dzie­wać


Źródła:

SJP.pl

Kontrkandydat

kan­dy­dat stro­ny prze­ciw­nej; prze­ciw­kan­dy­dat


Źródła:

SJP.pl

Kontrkandydatka

→ kontr­kan­dy­dat


Patrz:kontrkandydat

Źródła:

SJP.pl

Kontrkościół

or­ga­ni­za­cja dzia­ła­ją­ca po­dob­nie do Ko­ścio­ła, lecz róż­nią­ca się świa­to­po­glą­dem


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) or­ga­ni­za­cja dzia­ła­ją­ca po­dob­nie do Ko­ścio­ła, lecz róż­nią­ca się świa­to­po­glą­dem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kontrkultura

an­ty­kul­tu­ra;
1. grupa spo­łecz­na odrzu­ca­ją­ca normy i za­cho­wa­nia kul­tu­ry ofi­cjal­nej, pro­pa­gu­ją­ca nowe war­to­ści;
2. kul­tu­ra tej grupy spo­łecz­nej


Kontr­kul­tu­ra (z con­tra „prze­ciw” + kul­tu­ra) – okre­śla he­te­ro­ge­nicz­ną for­ma­cję spo­łecz­no-kul­tu­ro­wą, która wy­ra­ża sprze­ciw wobec za­sta­nej kul­tu­ry po­przez fi­lo­zo­fię, sztu­kę i naj­róż­niej­sze dzia­ła­nia re­wo­lu­cyj­ne, ofe­ru­jąc w za­mian serię al­ter­na­tyw­nych spo­so­bów or­ga­ni­za­cji spo­łe­czeń­stwa i wizji życia ludz­kie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kontrkulturowość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co kontr­kul­tu­ro­we


Źródła:

Wiktionary

Kontrkulturowy

→ kontr­kul­tu­ra


przy­miot­nik

 (1.1) wła­ści­wy kontr­kul­tu­rze, odrzu­ca­ją­cy war­to­ści, normy i wzory za­cho­wa­nia kul­tu­ry ofi­cjal­nej


Patrz:kontrkultura

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kontrmanifestacja

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) polit. ma­ni­fe­sta­cja bę­dą­ca formą prze­ciw­sta­wie­nia się innej ma­ni­fe­sta­cji


Źródła:

Wiktionary

Kontrmanifestant

osoba bio­rą­ca udział w ma­ni­fe­sta­cji sta­no­wią­cej re­ak­cję na inną ma­ni­fe­sta­cję


Źródła:

SJP.pl

Kontrmarsz

kon­tra­marsz;
1. spo­sób pro­wa­dze­nia walki przez pie­cho­tę za­chod­nio­e­u­ro­pej­ską w XVI-XVII w., po­le­ga­ją­cy na tym, że po­szcze­gól­ne sze­re­gi żoł­nie­rzy kom­pa­nii strze­la­ły ko­lej­no do nie­przy­ja­cie­la i wy­co­fy­wa­ły się na tył ko­lum­ny;
2. marsz od­by­wa­ją­cy się w kie­run­ku prze­ciw­nym do do­tych­cza­so­we­go, w celu do­sto­so­wa­nia ugru­po­wa­nia włas­nych wojsk do nowej sy­tu­a­cji


Kontr­marsz – po­ję­cie z dzie­dzi­ny woj­sko­wo­ści, oz­na­cza­ją­ce tak­ty­kę sal­wo­we­go pro­wa­dze­nia ognia ko­lej­ny­mi sze­re­ga­mi lub spo­sób prze­mie­szcza­nia się po­dod­dzia­łów w celu prze­gru­po­wa­nia.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kontrmiesięcznica

mie­sięcz­ni­ca, któ­rej celem jest kry­ty­ka innej mie­sięcz­ni­cy


Źródła:

SJP.pl

Kontrmina

mina po­dziem­na sto­so­wa­na w obro­nie w celu zni­szcze­nia min nie­przy­ja­cie­la; prze­ciw­mi­na


Źródła:

SJP.pl

Kontrnegatyw

prze­ko­pio­wy­wa­nie ne­ga­ty­wu wyj­ścio­we­go przez fazę po­zy­ty­wu, w celu otrzy­ma­nia ne­ga­ty­wu wtór­ne­go


Źródła:

SJP.pl

Kontrnegatywowy

→ kontr­ne­ga­tyw


Patrz:kontrnegatyw

Źródła:

SJP.pl

Kontrofensywa

kon­tra­tak, prze­ciw­na­tar­cie;
1. na­tar­cie wojsk, do któ­re­go prze­cho­dzi się bez­poś­red­nio po od­par­ciu ataku nie­przy­ja­cie­la;
2. od­po­wiedź na czyjś atak, ma­ją­ca na celu prze­ję­cie ini­cja­ty­wy


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) wojsk. na­tar­cie wojsk, które na­stę­pu­je bez­poś­red­nio po od­par­ciu ofen­sy­wy wroga


Kon­tro­fen­sy­wa (franc. "con­tre-of­fen­si­ve") – dzia­ła­nie tak­tycz­ne po­dej­mo­wa­ne przez bro­nią­ce się woj­ska, ma­ją­ce na celu od­par­cie prze­ciw­ni­ka, który wła­mał się w głąb obro­ny, prze­ję­cie ini­cja­ty­wy w okre­ślo­nym re­jo­nie pro­wa­dze­nia walki i osta­tecz­ne ro­zbi­cie go i opa­no­wa­nie okre­ślo­nych obiek­tów pod wzglę­dem stra­te­gicz­nym.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kontrofensywny

przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z kon­tro­fe­sy­wą


Źródła:

Wiktionary

Kontrola

1. po­rów­ny­wa­nie stanu rze­czy­wi­ste­go z przy­ję­ty­mi nor­ma­mi, wzor­ca­mi, war­to­ścia­mi, ze sta­nem po­żą­da­nym i usta­le­nie ewen­tu­al­nych od­chy­leń; prze­gląd, in­spek­cja, re­wiz­ja;
2. na­dzór nad kimś lub nad czymś, pil­no­wa­nie kogoś lub cze­goś; na­dzór, opie­ka, wła­dza;
3. po­tocz­nie: in­sty­tu­cja lub osoba zaj­mu­ją­ca się spraw­dza­niem cze­goś lub spra­wu­ją­ca nad czymś na­dzór


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) spraw­dze­nie, czy coś speł­nia okre­ślo­ne wa­run­ki i wy­mo­gi

 (1.2) pot. na­dzór nad kimś lub nad czymś


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kontroler

1. osoba upo­waż­nio­na do kon­tro­lo­wa­nia dzia­łal­no­ści in­sty­tu­cji, przed­się­biorstw; urzęd­nik prze­pro­wa­dza­ją­cy kon­tro­lę;
2. osoba spraw­dza­ją­ca bi­le­ty, np. w po­cią­gu lub au­to­bu­sie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba kon­tro­lu­ją­ca, spraw­dza­ją­ca coś

 (1.2) osoba kie­ru­ją­ca ru­chem wielu obiek­tów

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) techn. urzą­dze­nie kon­tro­lu­ją­ce pracę ma­szyn

 (2.2) in­form. pro­gram ste­ru­ją­cy

 (2.3) in­form. ga­me­pad


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kontrolerka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) fż. od: kon­tro­ler


Źródła:

Wiktionary

Kontrolerowy

→ kon­tro­ler (urzą­dze­nie)


Źródła:

SJP.pl

Kontrolerski

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kon­tro­le­rem, do­ty­czą­cy kon­tro­le­ra, tego, kto wy­ko­nu­je kon­tro­le


Źródła:

Wiktionary

Kontrolimpiada

igrzy­ska olim­pij­skie zor­ga­ni­zo­wa­ne przez kraje boj­ko­tu­ją­ce igrzy­ska ofi­cjal­ne


Źródła:

SJP.pl

Kontroling

w eko­no­mii: me­to­da kie­ro­wa­nia przed­się­bior­stwem, po­le­ga­ją­ca na two­rze­niu i ak­tu­a­li­zo­wa­niu sy­ste­mu pla­no­wa­nia, kon­stru­o­wa­niu wskaź­ni­ków i mier­ni­ków oceny fi­nan­so­wej firmy oraz przy­go­to­wy­wa­niu in­for­ma­cji bie­żą­cych i stra­te­gicz­nych w celu pod­ję­cia naj­bar­dziej od­po­wied­nich de­cyz­ji w przed­się­bior­stwie; con­trol­ling


Źródła:

SJP.pl

Kontrolingowy

→ kon­tro­ling


Patrz:kontroling

Źródła:

SJP.pl

Kontrolka

1. no­tat­nik do za­pi­sków przy­dat­nych pod­czas kon­tro­li; notes, bru­lion;
2. lamp­ka sy­gna­li­za­cyj­na umoż­li­wia­ją­ca kon­tro­lę pracy da­ne­go urzą­dze­nia; dioda, lamp­ka kon­trol­na


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) no­tat­nik do pro­wa­dze­nia za­pi­sków pod­czas kon­tro­li

 (1.2) lamp­ka sy­gna­li­za­cyj­na, która umoż­li­wia kon­tro­lę pracy ja­kie­goś urzą­dze­nia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kontrolny

zwią­za­ny z kon­tro­lą, wy­ko­rzy­sty­wa­ny pod­czas kon­tro­li, umoż­li­wia­ją­cy kon­tro­lę, prze­pro­wa­dza­ją­cy kon­tro­lę, np. zegar kon­trol­ny, kon­trol­ny spis to­wa­rów


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kon­tro­lą lub kon­tro­lo­wa­niem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kontrolo

forma rze­czow­ni­ka.

 (1.1) W. lp. od: kon­tro­la


Źródła:

Wiktionary

Kontrolowalność

→ kon­tro­lo­wal­ny


Patrz:kontrolowalny

Źródła:

SJP.pl

Kontrolowalny

da­ją­cy się kon­tro­lo­wać


Źródła:

SJP.pl

Kontrolowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) spra­wo­wa­nie kon­tro­li, wy­ko­ny­wa­nie czyn­no­ści kon­trol­nych


Kon­tro­lo­wa­nie – w wą­skim ro­zu­mie­niu oz­na­cza spraw­dza­nie zgod­no­ści z usta­lo­nym stan­dar­dem (np. kon­tro­lo­wa­nie po­zio­mu wody w rzece), w sze­ro­kim oz­na­cza także spraw­dza­nie zgod­no­ści ze stan­dar­dem i czyn­ny na­dzór nad jego prze­strze­ga­niem (np. kon­tro­lo­wa­nie po­ja­zdu, utrzy­my­wa­nie kon­tro­li nad klasą w szko­le itp.). W obu przy­pad­kach punk­tem wyj­ścia jest okre­śle­nie stanu po­żą­da­ne­go – wyz­na­cze­nie normy.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kontrolować

1. prze­pro­wa­dzać kon­tro­lę, spraw­dzać; na­dzo­ro­wać, in­spek­cjo­no­wać;
2. pa­no­wać nad kimś lub nad czymś; rzą­dzić, de­cy­do­wać;
3. do­mi­no­wać w ja­kiejś dzie­dzi­nie;
4. kon­tro­lo­wać się - pa­no­wać nad sobą


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) spraw­dzać, czy coś dzia­ła tak, jak po­win­no, czy jest takie, jak po­win­no być

 (1.2) spra­wiać, że coś prze­bie­ga tak, jak chce­my

 (1.3) rzą­dzić czymś, mieć nad czymś wła­dzę


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kontronim

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) wyraz o dwóch prze­ciw­staw­nych zna­cze­niach


Źródła:

Wiktionary

Kontroskarżenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) za­rzut sta­wia­ny oso­bie w od­po­wie­dzi na inny, po­sta­wio­ny przez nią komuś za­rzut


Źródła:

Wiktionary

Kontrowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kon­tro­wać.


Źródła:

Wiktionary

Kontrować

1. być prze­ciw komuś lub cze­muś; opo­no­wać, sprze­ci­wiać się;
2. w bry­dżu: zo­bo­wią­zy­wać się do nie­do­pu­szcze­nia li­cy­tu­ją­ce­go prze­ciw­ni­ka do wy­gra­nej;
3. w bok­sie: za­da­wać kon­try, od­po­wia­dać cio­sa­mi na ciosy prze­ciw­ni­ka, pow­strzy­my­wać cio­sem atak prze­ciw­ni­ka


Źródła:

SJP.pl

Kontrowersista

daw­niej: osoba bie­gła w po­le­mi­ce, zwła­szcza w spo­rach na tle wyz­na­nio­wym i re­li­gij­nym


Źródła:

SJP.pl

Kontrowersja

(zwy­kle w licz­bie mno­giej) róż­ni­ca zdań, ro­zbież­ność po­glą­dów; spór, po­le­mi­ka, kon­flikt


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nie­jed­noz­nacz­ność opi­nii w ja­kiejś spra­wie, wy­wo­łu­ją­ca dy­sku­sje, sprzecz­ki


Kon­tro­wer­sja – sy­tu­a­cja, w któ­rej wy­stę­pu­je silna ro­zbież­ność opi­nii, spór lub po­le­mi­ka na dany temat, który jest uwa­ża­ny za ważny przez dużą grupę osób, lecz jest po­strze­ga­ny przez nie w od­mien­ny spo­sób.

Ter­min ten po­cho­dzi od ła­ciń­skie­go słowa "con­tro­ver­sia", oz­na­cza­ją­ce­go ćwi­cze­nie re­to­rycz­ne; formę de­kla­ma­cji, w któ­rej uczeń prze­ma­wia w imie­niu jed­nej ze stron w hi­po­te­tycz­nym spo­rze praw­nym.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kontrowersyjność

ogół cech kon­tro­wer­syj­nych - wy­wo­łu­ją­cych spory, nie­poz­wa­la­ją­cych na jed­noz­nacz­ną ocenę; nie­jed­noz­nacz­ność, dy­sku­syj­ność, sprzecz­ność, pro­ble­ma­tycz­ność


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest kon­tro­wer­syj­ne; cecha tych, któ­rzy są kon­tro­wer­syj­ni


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kontrowersyjny

wy­wo­łu­ją­cy spory, nie­poz­wa­la­ją­cy na jed­noz­nacz­ną ocenę; pro­ble­ma­tycz­ny, dy­sku­syj­ny, spor­ny


przy­miot­nik

 (1.1) wzbu­dza­ją­cy kon­tro­wer­sje, pro­wo­ku­ją­cy spory i dy­sku­sje


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kontrowy

→ kon­tra


Patrz:kontra

Źródła:

SJP.pl

Kontrpara

daw­niej: para wpu­szcza­na do cy­lin­dra pa­ro­we­go z od­wrot­nej stro­ny tłoka w celu za­ha­mo­wa­nia jego ruchu; prze­ciw­pa­ra


Źródła:

SJP.pl

Kontrpartner

prze­ciw­nik, rywal


Źródła:

SJP.pl

Kontrpartnerka

ry­wal­ka, kon­ku­rent­ka, prze­ciw­nicz­ka


Źródła:

SJP.pl

Kontrpochód

po­chód bę­dą­cy wy­ra­zem sprze­ci­wu wobec in­ne­go po­cho­du


Źródła:

SJP.pl

Kontrpozew

pozew wza­jem­ny


Źródła:

SJP.pl

Kontrproduktywnie

→ kontr­pro­duk­tyw­ny


Patrz:kontrproduktywny

Źródła:

SJP.pl

Kontrproduktywny

utrud­nia­ją­cy osią­gnię­cie za­mie­rzo­nych efek­tów; kon­tra­pro­duk­tyw­ny


przy­miot­nik

 (1.1) zob. prze­ciw­sku­tecz­ny.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kontrprojekt

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) pro­jekt sta­no­wią­cy al­ter­na­ty­wę, kon­ku­ren­cję dla da­ne­go in­ne­go pro­jek­tu


Źródła:

Wiktionary

Kontrprotest

w spor­cie: pro­test skła­da­ny w przy­pad­ku za­ak­cep­to­wa­nia przez jury pro­te­stu in­ne­go za­wod­ni­ka, innej fe­de­ra­cji itp.


Źródła:

SJP.pl

Kontrprzykład

w ma­te­ma­ty­ce: przy­kład oba­la­ją­cy daną hi­po­te­zę, prze­czą­cy twier­dze­niu; prze­ciw­przy­kład


Kontr­przy­kład – zda­nie fal­sy­fi­ku­ją­ce, z któ­re­go wy­ni­ka ne­ga­cja pew­ne­go zda­nia ogól­ne­go – za­wie­ra­ją­ce­go kwan­ty­fi­ka­tor ogól­ny („dla każ­de­go”, „dla do­wol­ne­go”). Kontr­przy­kład jest ko­niunk­cją dwóch zdań ele­men­tar­nych (tzn. ta­kich, że jest to zda­nie ato­mo­we lub ne­ga­cja zda­nia ato­mo­we­go).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kontrpróba

spo­sób do­dat­ko­wej kon­tro­li wy­ni­ków gło­so­wa­nia jaw­ne­go w przy­pad­ku, gdy wy­ni­ki są nie­zbyt wy­ra­zi­ste


Źródła:

SJP.pl

Kontrreformacja

prąd pow­sta­ły w ko­ście­le ka­to­lic­kim wobec za­gro­że­nia re­for­ma­cją


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) hist. rel. ruch w Ko­ście­le ka­to­lic­kim w XVI i XVII w., skie­ro­wa­ny prze­ciw re­for­ma­cji i wyz­na­niom pro­te­stanc­kim, ma­ją­cy na celu także prze­pro­wa­dze­nie od­no­wy wew­nętrz­nej w Ko­ście­le;


Kontr­re­for­ma­cja – ruch w Ko­ście­le ka­to­lic­kim za­po­cząt­ko­wa­ny so­bo­rem try­denc­kim, a za­koń­czo­ny wraz z wojną trzy­dzie­sto­let­nią, zmie­rza­ją­cy do uz­dro­wie­nia sto­sun­ków w Ko­ście­le, bę­dą­cy od­po­wie­dzią na re­for­ma­cję. Celem kontr­re­for­ma­cji była re­ka­to­li­cy­za­cja po­dej­mo­wa­na z za­mia­rem po­now­ne­go wpro­wa­dza­nia ka­to­li­cyz­mu wśród spo­łecz­no­ści in­no­wier­czej na te­re­nach, gdzie wcze­śniej prze­wa­żał ka­to­li­cyzm.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kontrreformacyjny

zwią­za­ny z kontr­re­for­ma­cją (prą­dem w Ko­ście­le ka­to­lic­kim); prze­ci­wre­for­ma­cyj­ny


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) hist. kośc. zwią­za­ny z kontr­re­for­ma­cją, do­ty­czą­cy kontr­re­for­ma­cji


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kontrreformator

1. du­chow­ny bę­dą­cy człon­kiem kontr­re­for­ma­cji;
2. osoba dzia­ła­ją­ca w celu od­wró­ce­nia skut­ków re­form


Źródła:

SJP.pl

Kontrreformatorski

→ kontr­re­for­ma­tor


Patrz:kontrreformator

Źródła:

SJP.pl

Kontrrewolucja

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) polit. hist. dzia­ła­nia sta­no­wią­ce re­ak­cję w sto­sun­ku do re­wo­lu­cji;


Kontr­re­wo­lu­cja – okre­śle­nie dzia­łań sta­no­wią­cych re­ak­cję w sto­sun­ku do re­wo­lu­cji. Pier­wszy raz użyte pod­czas re­wo­lu­cji fran­cu­skiej, roz­po­wszech­nio­ne także pod­czas re­wo­lu­cji w Rosji.

Naj­czę­ściej kontr­re­wo­lu­cja jest utoż­sa­mia­na z pra­wi­cą oraz ru­cha­mi kon­ser­wa­tyw­ny­mi czy też mo­nar­chi­stycz­ny­mi, czę­sto okre­śla­ny­mi przez sa­mych re­wo­lu­cjo­ni­stów i ich zwo­len­ni­ków jako re­ak­cja.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kontrrewolucjonista

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) polit. zwo­len­nik kontr­re­wo­lu­cji; prze­ciw­nik re­wo­lu­cji


Źródła:

Wiktionary

Kontrrewolucjonistka

→ kontr­re­wo­lu­cjo­ni­sta


Patrz:kontrrewolucjonista

Źródła:

SJP.pl

Kontrrewolucyjny

zwią­za­ny z kontr­re­wo­lu­cją


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) polit. zwią­za­ny z kontr­re­wo­lu­cją, do­ty­czą­cy kontr­re­wo­lu­cji


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kontrsankcja

sank­cja bę­dą­ca od­po­wie­dzią na sank­cję prze­ciw­nej stro­ny


Źródła:

SJP.pl

Kontrskuteczny

przy­no­szą­cy sku­tek prze­ciw­ny do za­mie­rzo­ne­go


Źródła:

SJP.pl

Kontrsugestia

dzia­ła­nie wbrew czy­jejś su­ge­stii


Źródła:

SJP.pl

Kontrsugestywny

cha­rak­te­ry­stycz­ny dla dzia­ła­nia wbrew czy­jejś su­ge­stii; prze­kor­ny


Źródła:

SJP.pl

Kontrsygnatura

w nu­miz­ma­ty­ce: znak wy­bi­ja­ny na mo­ne­tach w celu usank­cjo­no­wa­nia ich obie­gu lub na­da­nia im nowej war­to­ści no­mi­nal­nej; kon­tra­mar­ka, kon­tra­sy­gna­tu­ra


Źródła:

SJP.pl

Kontrsztaba

tylna szta­ba stat­ku, sta­no­wią­ca wraz z kilem i szta­bą pod­sta­wę wią­za­nia ca­łe­go ka­dłu­ba


Źródła:

SJP.pl

Kontrterrorystyczny

→ kontr­ter­ro­ry­sta


Patrz:kontrterrorysta

Źródła:

SJP.pl

Kontrtorpedowiec

ro­dzaj okrę­tu; ni­szczy­ciel


Źródła:

SJP.pl

Kontrtypowanie

wy­ko­ny­wa­nie po­zy­ty­wo­wej taśmy fil­mo­wej za po­mo­cą kontr­ne­ga­ty­wu


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kontr­ty­po­wać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kontrurbanizacja

wy­lud­nia­nie się mia­sta


Kon­trur­ba­ni­za­cja – pro­ces re­or­ga­ni­za­cji te­re­nów miej­skich za­miesz­ka­nych przez czło­wie­ka, po­le­ga­ją­cy na zmniej­sze­niu się za­gę­szcze­nia prze­by­wa­ją­cej na tych te­re­nach lud­no­ści oraz zmia­nie cha­rak­te­ru po­szcze­gól­nych frag­men­tów miast na te­re­ny ty­po­wo miesz­kal­ne lub jed­no­li­cie prze­my­sło­we.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kontrwalacja

w dzia­ła­niach oblęż­ni­czych: wew­nętrz­na linia umoc­nień, skie­ro­wa­na prze­ciw­ko oble­ga­ne­mu obiek­to­wi


Kontr­wa­la­cja (linia kontr­wa­la­cyj­na, od łac. "contr­val­la­tio" – prze­ci­wob­wa­ło­wa­nie) – w dzia­ła­niach oblęż­ni­czych wew­nętrz­na linia umoc­nień w po­sta­ci wału ziem­ne­go ota­cza­ją­ca oble­ga­ną twier­dzę bądź mia­sto. Jej głów­nym celem było chro­nie­nie wojsk oble­ga­ją­cych przed wy­pa­da­mi obroń­ców twier­dzy.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kontrwywiad

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) in­sty­tu­cja pań­stwo­wa zaj­mu­ją­ca się bez­pie­czeń­stwem pań­stwa po­przez unie­moż­li­wia­nie dzia­łal­no­ści szpie­gom ob­cych państw;


Kontr­wy­wiad (KW) – dzia­łal­ność służb spe­cjal­nych po­le­ga­ją­ca na roz­poz­na­wa­niu, ne­u­tra­li­zo­wa­niu i wy­ko­rzy­sty­wa­niu dzia­łal­no­ści ob­cych służb wy­wia­dow­czych, a także na prze­ciw­dzia­ła­niu szpie­go­stwu, dy­wer­sji, sa­bo­ta­żo­wi i ter­ro­ryz­mo­wi oraz ochro­nie in­for­ma­cji nie­jaw­nych, osób i in­sty­tu­cji pań­stwa. Mia­nem kontr­wy­wia­du okre­śla się po­tocz­nie rów­nież same służ­by cy­wil­ne, po­li­cyj­ne i woj­sko­we re­a­li­zu­ją­ce te za­da­nia.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kontrwywiadowczy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kontr­wy­wia­dem, do­ty­czą­cy kontr­wy­wia­du


Źródła:

Wiktionary

Kontrybucja

1. da­ni­na pie­nięż­na na­rzu­co­na w trak­ta­cie po­ko­jo­wym pań­stwu po­ko­na­ne­mu przez pań­stwo zwy­cię­skie;
2. daw­niej w cza­sie wojny: przy­mu­so­we świad­cze­nie w pie­nią­dzach lub żyw­no­ści po­bie­ra­ne przez woj­sko;
3. daw­niej: opła­ta na­kła­da­na przez wład­cę na kraj przez niego pod­bi­ty; ha­racz, try­but, po­da­tek


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) da­ni­na, po­da­tek na­kła­da­ny na po­ko­na­ne w woj­nie pań­stwo albo oku­po­wa­ne te­ry­to­rium

 (1.2) hist. opła­ta pła­co­na za od­stą­pie­nie przez na­past­ni­ków od oblę­że­nia albo za­nie­cha­nia ataku

 (1.3) środ. treść do­da­wa­na przez użyt­kow­ni­ka do bazy two­rzo­nej na stro­nie in­ter­ne­to­wej


Kon­try­bu­cja ( con­tri­bu­tio ‘zbie­ra­nie; roz­dzie­la­nie; skład­ka’ od "con­tri­bu­e­re" ‘zbie­rać; przy­czy­niać się’ "com" ‘współ’ "tri­bu­e­re" ‘(roz)dawać; udzie­lać; łożyć’ z "tri­bus" ‘okrąg, jed­nost­ka po­dzia­łu te­ry­to­rial­ne­go lud­no­ści sta­ro­żyt­ne­go Rzymu’) – da­ni­na, skład­ka, jed­no­ra­zo­wy po­da­tek wo­jen­ny bądź odsz­ko­do­wa­nie wo­jen­ne, zwrot kosz­tów wo­jen­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kontrybucyjny

zwią­za­ny z kon­try­bu­cją


Źródła:

SJP.pl

Kontrybuować

daw­niej:
1. przy­czy­niać się do cze­goś;
2. pła­cić kon­try­bu­cję, po­dat­ki


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. brak)

 (1.1) prze­ka­zy­wać środ­ki fi­nan­so­we na dany cel, ui­szczać po­dat­ki lub opła­ty

 (1.2) mieć udział w kształ­to­wa­niu się cze­goś, przy­czy­niać się do osią­gnię­cia okre­ślo­ne­go wy­ni­ku lub stanu

 (1.3) wno­sić wkład me­ry­to­rycz­ny lub rze­czo­wy, współt­wo­rzyć przed­sięw­zię­cie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kontrybutor

1. osoba lub pod­miot pła­cą­cy kon­try­bu­cję, czyli da­ni­nę pie­nięż­ną
2. osoba wno­szą­ca swój wkład do cze­goś


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) ktoś, kto płaci kon­try­bu­cjęfakt.

 (1.2) osoba wno­szą­ca wkład


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kontrybutorka

1. płat­nicz­ka kon­try­bu­cji;
2. współ­pra­cow­ni­ca ma­ją­ca swój wkład


Źródła:

SJP.pl

Kontryfał

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) daw. stop mie­dzi z cyną

 (1.2) daw. cyna


Źródła:

Wiktionary

Kontrym

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kontrłata

li­stwa drew­nia­na bę­dą­ca czę­ścią więź­by da­cho­wej


Źródła:

SJP.pl

Kontrświadczenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) urz. świad­cze­nie speł­nia­ne w od­po­wie­dzi na świad­cze­nie dru­giej stro­ny w ra­mach umowy


Źródła:

Wiktionary

Kontuar

stół od­dzie­la­ją­cy ku­pu­ją­ce­go od sprze­daw­cy; lada


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) blat od­dzie­la­ją­cy sprze­daw­cę, szat­nia­rza itp. od klien­ta;

 (1.2) muz. stół gry w or­ga­nach pi­szczał­ko­wych


Zo­bacz też: Kon­tu­ar (or­ga­ny pi­szczał­ko­we).

Kon­tu­ar – mebel, lada od­dzie­la­ją­ca sprze­daw­cę (w skle­pie) lub bar­ma­na (w ba­rach) od klien­tów. Kon­tu­ar po­sia­da kształt du­że­go stołu, czę­sto z szu­fla­da­mi lub po­dręcz­ny­mi pół­ka­mi. Służy do po­da­wa­nia to­wa­rów.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kontuarowy

→ kon­tu­ar


Patrz:kontuar

Źródła:

SJP.pl

Kontumacja

nie­sta­wie­nie się oskar­żo­ne­go na roz­pra­wę są­do­wą


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) daw. praw. nie­po­ja­wie­nie się oskar­żo­ne­go na roz­pra­wie, co po­wo­du­je za­ocz­ne wy­da­nie wy­ro­ku

 (1.2) daw. praw. wyrok wy­da­ny za­ocz­nie

 (1.3) daw. kwa­ran­tan­na (przy­mu­so­we odo­sob­nie­nie osób, zwie­rząt i rze­czy przy­by­łych z miejsc ob­ję­tych epi­de­mią)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kontumacyjny

zwią­za­ny z kon­tu­ma­cją


przy­miot­nik

 (1.1) daw. przym. od kon­tu­ma­cja


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kontur

1. zarys kształ­tów ja­kiejś po­sta­ci lub przed­mio­tu, od­ci­na­ją­cy się od tła; kon­tu­ry;
2. linia ob­wo­dzą­ca kształt cze­goś; obrys


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) linia, zarys kształ­tu

 (1.2) geogr. mapa z zaz­na­czo­ny­mi tylko li­nia­mi lądów, głów­nych rzek, gór itp.

 (1.3) szt. linia ob­wo­dzą­ca dany motyw na ma­lo­wid­le lub ry­sun­ku, od­gra­ni­cza­ją­ca pła­szczyz­ny od sie­bie


Kon­tur – w sztu­kach pla­stycz­nych – zarys kształ­tu po­sta­ci lub przed­mio­tu; linia ob­wo­dzą­ca kształt cze­goś na ry­sun­ku lub ma­lo­wid­le.

W ma­te­ma­ty­ce – re­gu­lar­na, do­dat­nio zo­rien­to­wa­na krzy­wa Jor­da­na.

W ge­o­gra­fii i kar­to­gra­fii okre­śla się tą nazwą gra­ni­cę za­się­gu (linia wyz­na­cza­ją­ca za­sięg te­ry­to­rial­ny) da­ne­go pań­stwa (g.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konturować

obry­so­wy­wać kształt cze­goś; robić kon­tu­ry


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) szt. kre­ślić kon­tu­ry


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konturowy

przy­miot­nik od: kon­tur


przy­miot­nik

 (1.1) opar­ty na kon­tu­rach


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kontury

zarys kształ­tów ja­kiejś po­sta­ci lub przed­mio­tu, od­ci­na­ją­cy się od tła; kon­tur


Źródła:

SJP.pl

Konturóweczka

zdrob­nie­nie od: kon­tu­rów­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. zdrobn. od: kon­tu­rów­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konturówka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) kos­met. kos­me­tyk w for­mie ołów­ka, sztyf­tu lub pę­dzel­ka, słu­żą­cy do obry­so­wa­nia oczu lub ust;

 (1.2) pot. mapa kon­tu­ro­wa

 (1.3) pot. od­bla­sko­we oz­na­ko­wa­nie kon­tu­ro­we sa­mo­cho­dów

 (1.4) szt. grubo na­kła­da­na farba do ry­so­wa­nia kon­tu­rów, np. re­lie­fów imi­tu­ją­cych wi­tra­że


Kon­tu­rów­ka – po­tocz­na nazwa kos­me­ty­ku słu­żą­ce­go do obry­so­wy­wa­nia oczu lub ust.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kontusik

zdrob­nie­nie od: kon­tusz (wierzch­ni strój męski no­szo­ny w daw­nej Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Kontusz

w daw­nej Pol­sce: strój męski, wkła­da­ny na żupan, su­knia się­ga­ją­ca po­ni­żej kolan, z roz­cię­ty­mi rę­ka­wa­mi (wy­lo­ta­mi) za­rzu­co­ny­mi zwy­kle na ple­cach


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) hist. kraw. męski strój sta­ro­pol­ski wkła­da­ny na żupan, ro­dzaj dłu­giej sukni z tzw. wy­lo­ta­mi (roz­cię­ty­mi rę­ka­wa­mi), spi­na­ny­mi na ogół na ple­cy­e­cach;


Kon­tusz (węg. "köntös" – su­knia od tur. "kontoş") – szata wierzch­nia, ro­dzaj pła­szcza lub ka­mi­zel­ki, z ty­po­wy­mi tzw. wy­lo­ta­mi, czyli roz­cię­ty­mi od pachy do łokci rę­ka­wa­mi, które albo luźno zwi­sa­ły, albo, odrzu­co­ne do tyłu, od­sła­nia­ły żupan. Ele­ment pol­skie­go stro­ju na­ro­do­we­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kontuszowiec

daw­niej: szlach­cic tra­dy­cjo­na­li­sta, szlach­cic o po­glą­dach sar­mac­kich


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) daw. męż­czyz­na no­szą­cy kon­tusz

 (1.2) daw. szlach­cic hoł­du­ją­cy sta­rym oby­cza­jom i po­glą­dom


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kontuszowy

zwią­za­ny z kon­tu­szem - wierzch­nim okry­ciem mę­skim no­szo­nym w daw­nej Pol­sce (np. pas kon­tu­szo­wy, szlach­ta kon­tu­szo­wa)


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kon­tu­szem, do­ty­czą­cy kon­tu­sza


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kontuszówka

daw­niej: ga­tu­nek bru­nat­nej wódki spo­rzą­dza­nej na bazie na­sion przy­praw z do­dat­kiem miodu


Źródła:

SJP.pl

Kontuzja

po­tłu­cze­nie ciała lub na­rzą­dów wew­nętrz­nych w wy­ni­ku tę­pe­go urazu; stłu­cze­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) med. sport. uraz ja­kiejś czę­ści ciała po­wo­du­ją­cy jej czę­ścio­wą lub pełną nie­spraw­ność


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kontuzjogenny

czę­sto po­wo­du­ją­cy kon­tuz­je


Źródła:

SJP.pl

Kontuzjowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kon­tuz­jo­wać.


Źródła:

Wiktionary

Kontuzjowany

w spor­cie: spo­wo­do­wać, po­wo­do­wać czy­jąś kon­tuz­ję


Źródła:

SJP.pl

Kontuzjować

w spor­cie: spo­wo­do­wać, po­wo­do­wać czy­jąś kon­tuz­ję


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) sport. spo­wo­do­wać czy­jąś kon­tuz­ję


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kontuzyjny

→ kon­tuz­ja


Patrz:kontuzja

Źródła:

SJP.pl

Kontyna

świą­ty­nia po­gań­ska u daw­nych Pru­sów, Sło­wian i Lit­wi­nów; gon­ty­na, ką­ci­na


Źródła:

SJP.pl

Kontynencik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od kon­ty­nent


Źródła:

Wiktionary

Kontynent

1. wiel­ki ob­szar lądu oto­czo­ny mo­rzem i oce­a­nem, np. kon­ty­nent eu­ro­pej­ski, ame­ry­kań­ski, az­ja­tyc­ki;
2. książ­ko­wo: duży ob­szar ziemi nie­bę­dą­cy wyspą; stały ląd;
3. książ­ko­wo: masyw lą­do­wy Eu­ro­py (bez An­glii);
4. czar­ny kon­ty­nent - Afry­ka;
5. stary kon­ty­nent - Eu­ro­pa


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) geogr. wiel­ki ob­szar lądu oto­czo­ny mo­rzem lub oce­a­nem, ma­ją­cy wię­cej niż 5 000 000 ki­lo­me­trów kwa­dra­to­wych;


Kon­ty­nent (łac. "con­ti­nens" – łącz­ny) – w ge­o­gra­fii fi­zycz­nej: ol­brzy­mi pod wzglę­dem po­wierzch­ni (rzędu kilku mln km²) ob­szar lądu, oto­czo­ny (obla­ny) ze wszyst­kich stron mo­rza­mi i oce­a­na­mi, a z in­ny­mi kon­ty­nen­ta­mi po­łą­czo­ny co naj­wy­żej wą­ski­mi przes­my­ka­mi (Ame­ry­ka Pół­noc­na i Ame­ry­ka Po­łud­nio­wa, Eu­raz­ja i Afry­ka).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kontynentalność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest kon­ty­nen­tal­ne


Źródła:

Wiktionary

Kontynentalny

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy kon­ty­nen­tu, zwią­za­ny z kon­ty­nen­tem


Źródła:

Wiktionary

Kontyngencja

1. w ma­te­ma­ty­ce: ko­re­la­cja sta­ty­stycz­na mię­dzy ce­cha­mi, z któ­rych co najm­niej jedna jest cechą ja­ko­ścio­wą;
2. w fi­lo­zo­fii: brak ko­niecz­no­ści ist­nie­nia; kon­tyn­gen­tyzm


Źródła:

SJP.pl

Kontyngencyjny

→ kon­tyn­gen­cja


Patrz:kontyngencja

Źródła:

SJP.pl

Kontyngens

kon­tyn­gent; prze­sta­rza­łe:
1. okre­ślo­na ilość, licz­ba cze­goś; przy­dział, wkład, zasób;
2. obo­wiąz­ko­we świad­cze­nia w na­tu­rze, do­ko­ny­wa­ne przez ludzi na rzecz pań­stwa, gminy itp.;
3. na­ka­za­na lub okre­ślo­na umową licz­ba woj­ska, którą na­le­ży wy­sta­wić;
4. obo­wiąz­ko­wy po­da­tek pła­co­ny przez pań­stwo, mia­sto itp. na rzecz woj­ska


Źródła:

SJP.pl

Kontyngensowy

→ kon­tyn­gens


Patrz:kontyngens

Źródła:

SJP.pl

Kontyngent

1. okre­ślo­na ilość, licz­ba cze­goś; przy­dział, wkład, zasób, kon­tyn­gens;
2. obo­wiąz­ko­we świad­cze­nia w na­tu­rze, do­ko­ny­wa­ne przez ludzi na rzecz pań­stwa, gminy itp.; kon­tyn­gens;
3. na­ka­za­na lub okre­ślo­na umową licz­ba woj­ska, którą na­le­ży wy­sta­wić; kon­tyn­gens;
4. obo­wiąz­ko­wy po­da­tek pła­co­ny przez pań­stwo, mia­sto itp. na rzecz woj­ska; kon­tyn­gens;
5. od­dział woj­ska ja­kie­goś pań­stwa peł­nią­cy służ­bę w mię­dzy­na­ro­do­wych si­łach zbroj­nych;
6. w eko­no­mii: limit im­por­tu, ek­spor­tu lub tran­zy­tu to­wa­rów, dóbr, okre­ślo­ny przez rząd da­ne­go kraju


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) przy­dział, okre­ślo­na ilość

 (1.2) hand. mak­sy­mal­na norma im­por­tu, ek­spor­tu lub tran­zy­tu okre­ślo­na w umo­wach mię­dzy­pań­stwo­wych

 (1.3) wojsk. jed­nost­ki woj­sko­we ja­kie­goś kraju, które peł­nią służ­bę w mię­dzy­na­ro­do­wych si­łach zbroj­nych


Kon­tyn­gent – obo­wiąz­ko­we do­sta­wy na rzecz pań­stwa, np. kon­tyn­gen­ty woj­sko­we, kon­tyn­gen­ty żyw­no­ści. Jest to usta­lo­ny przez wła­dze pu­blicz­ne ilo­ścio­wy limit do­ty­czą­cy ko­rzy­sta­nia z pew­ne­go prawa lub za­kre­su par­ty­cy­pa­cji w pew­nych na­kła­dach. Sto­so­wa­nie sy­ste­mu kon­tyn­gen­tów, który poz­wa­la okre­ślić "a prio­ri" mak­sy­mal­ne roz­mia­ry pew­nych ope­ra­cji (lub prze­ciw­nie - wy­so­kość ocze­ki­wa­nych od płat­ni­ków po­dat­ków) jest prak­ty­ką dosyć po­wszech­ną.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kontyngentny

→ kon­tyn­gen­cja


Patrz:kontyngencja

Źródła:

SJP.pl

Kontyngentowy

→ kon­tyn­gent


Patrz:kontyngent

Źródła:

SJP.pl

Kontyngentyzm

po­gląd fi­lo­zo­ficz­ny za­prze­cza­ją­cy po­wią­za­niu zja­wisk w spo­sób ko­niecz­ny, uwa­ża­ją­cy prawa nauki za su­biek­tyw­ne kon­struk­cje ludz­kie­go umy­słu, ne­gu­ją­cy po­wią­za­nie zja­wisk w stop­niu umoż­li­wia­ją­cym prze­wi­dze­nie więk­szo­ści rze­czy, co nie wy­ni­ka z bra­ków nauki, ale z przy­pad­ko­wo­ści wpi­sa­nej w na­tu­rę świa­ta; ak­cy­den­ta­lizm


Kon­tyn­gen­tyzm ( con­tin­gens – zda­rza­ją­cy się; także ak­cy­den­ta­lizm) – kon­cep­cja fi­lo­zo­ficz­na za­kła­da­ją­ca, że zja­wi­ska za­cho­dzą­ce w świe­cie mają w róż­nym stop­niu cha­rak­ter przy­pad­ko­wy i nie są ze sobą zwią­za­ne przy­czy­no­wo. We­dług tej kon­cep­cji pewne zda­rze­nia lub pro­ce­sy nie wy­ni­ka­ją z wie­dzy na­u­ko­wej, lecz z samej isto­ty rze­czy­wi­sto­ści.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kontynuacja

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) dal­sze trwa­nie cze­goś lub na­stęp­na część cze­goś albo ja­kiejś dzia­łal­no­ści


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kontynuacyjny

zwią­za­ny z kon­ty­nu­a­cją


Źródła:

SJP.pl

Kontynuant

1. w ję­zy­koz­naw­stwie: ele­ment ję­zy­ko­wy za­stę­pu­ją­cy ele­ment o tej samej funk­cji wy­stę­pu­ją­cy wcze­śniej;
2. w ma­te­ma­ty­ce: wie­lo­mian bę­dą­cy wyz­nacz­ni­kiem ma­cie­rzy trój­kąt­nej, sto­so­wa­ny w roz­wi­ja­niu ułam­ków łań­cu­cho­wych


Źródła:

SJP.pl

Kontynuator

osoba wy­ko­nu­ją­ca w dal­szym ciągu roz­po­czę­tą czyn­ność; wy­ko­naw­ca roz­po­czę­te­go dzie­ła


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba kon­ty­nu­u­ją­ca roz­po­czę­tą przez kogoś pracę, wy­ko­naw­ca roz­po­czę­te­go dzie­ła, na­stęp­ca roz­wi­ja­ją­cy lub na­śla­du­ją­cy idee, pracę po­przed­ni­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kontynuatorka

ko­bie­ta wy­ko­nu­ją­ca w dal­szym ciągu roz­po­czę­tą czyn­ność; wy­ko­naw­czy­ni roz­po­czę­te­go dzie­ła


Źródła:

SJP.pl

Kontynuowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) wy­ko­ny­wa­nie roz­po­czę­tej czyn­no­ści nadal


Źródła:

Wiktionary

Kontynuować

czy­nić nadal za­czę­tą uprzed­nio czyn­ność


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. brak)

 (1.1) dalej wy­ko­ny­wać okre­ślo­ną czyn­ność; roz­wi­jać coś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kontysta

osoba zaj­mu­ją­ca się za­pi­sy­wa­niem po­zy­cji przy­cho­du i roz­cho­du na od­po­wied­nich kon­tach oraz spo­rzą­dza­ją­ca wy­cią­gi z konta


Źródła:

SJP.pl

Kontystka

ko­bie­ta za­pi­su­ją­ca po­zy­cje księ­go­wań na od­po­wied­nie konta, pomoc księ­go­wej


Źródła:

SJP.pl

Konularia

wy­mar­ły bez­krę­go­wiec mor­ski


Źródła:

SJP.pl

Konura

ro­dzaj ptaka z ro­dzi­ny pa­pu­go­wa­tych; Ara­tin­ga


Źródła:

SJP.pl

Konurbacja

ze­spół kilku są­sia­du­ją­cych miast lub osied­li, z któ­rych żadne nie ma zna­cze­nia do­mi­nu­ją­ce­go; ko­nur­bium


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ze­spół wielu są­sia­du­ją­cych ze sobą miast, z któ­rych żadne nie do­mi­nu­je nad po­zo­sta­ły­mi;


Ko­nur­ba­cja (z łac. "con", „z, razem” i "urbs", „mia­sto”) – typ aglo­me­ra­cji pow­sta­łej w wy­ni­ku po­łą­cze­nia się w jeden ob­szar zur­ba­ni­zo­wa­ny wielu pier­wot­nie odręb­nych miast, osied­li i przed­mieść. Zaz­wy­czaj ko­nur­ba­cja two­rzy jed­no­li­ty ob­szar do­ja­zdów do pracy dzię­ki wyt­wo­rze­niu się ro­zbu­do­wa­nej sieci ko­mu­ni­ka­cyj­nej łą­czą­cej po­szcze­gól­ne jej czę­ści.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konurbium

ze­spół kilku są­sia­du­ją­cych miast lub osied­li, z któ­rych żadne nie ma zna­cze­nia do­mi­nu­ją­ce­go; ko­nur­ba­cja


Źródła:

SJP.pl

Konus

1. po­tocz­nie o ni­skim czło­wie­ku;
2. prze­sta­rza­le: sto­żek


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) o chło­pa­ku lub męż­czyź­nie lek­cew. czło­wiek ni­skie­go wzro­stu

 (1.2) daw. sto­żek


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konusowaty

po­gard­li­wie: niski, nie­po­kaź­ny, przy­sa­dzi­sty; kur­du­plo­wa­ty, kur­du­plo­wy, kur­du­pli


Źródła:

SJP.pl

Konusować

prze­sta­rza­łe: na­da­wać cze­muś kształt stoż­ka


Źródła:

SJP.pl

Konwalescencja

1. na­bra­nie mocy praw­nej, uzy­ska­nie waż­no­ści, wej­ście w życie;
2. daw­niej: po­wrót do zdro­wia po prze­by­tej cięż­kiej cho­ro­bie; re­kon­wa­le­scen­cja


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) na­bra­nie mocy praw­nej

 (1.2) daw. zob. re­kon­wa­le­scen­cja.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konwalia

ro­śli­na o bia­łych, won­nych kwia­tach w kształ­cie drob­nych dzwo­necz­ków


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) bot. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Con­val­la­ria|L.|ref=tak., ro­śli­na z ro­dzi­ny szpa­ra­go­wa­tych o bia­łych kwia­tach i in­ten­syw­nym za­pa­chu;

 (1.2) kwiat kon­wa­lii (1.1)

 (1.3) śro­dek lecz­ni­czy spo­rzą­dzo­ny z kon­wa­lii (1.1)


Kon­wa­lia ("Con­val­la­ria" L.) – ro­dzaj bylin jed­no­li­ścien­nych w ostat­nich la­tach za­li­cza­ny do róż­nie wy­róż­nia­nych ro­dzin w tym do kon­wa­lio­wa­tych ("Con­val­la­ria­ce­ae"), my­szo­pło­cho­wa­tych ("Ru­sca­ce­ae") i ostat­nio do szpa­ra­go­wa­tych ("Aspa­ra­ga­ce­ae"). W za­leż­no­ści od uję­cia sy­ste­ma­tycz­ne­go obej­mu­je jeden ga­tu­nek – kon­wa­lię ma­jo­wą "C.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konwalidacja

w pra­wie: dzia­ła­nie uchy­la­ją­ce nie­waż­ność czyn­no­ści praw­nej


Kon­wa­li­da­cja (łac. 'uz­dro­wie­nie' od con- 'współ-' i va­li­dus 'sku­tecz­ny, ważny, silny') – ogól­no­praw­ne po­ję­cie oz­na­cza­ją­ce uzy­ska­nie pełni war­to­ści praw­nej przez czyn­ność praw­ną dot­knię­tą wadą (ne­go­tium cla­u­di­cans). Kon­wa­li­da­cja może na­stą­pić za­rów­no na sku­tek innej czyn­no­ści praw­nej (akt sta­ran­no­ści, oś­wiad­cze­nie woli, wy­da­nie orze­cze­nia), jak i na sku­tek okre­ślo­ne­go za­cho­wa­nia za­in­te­re­so­wa­nych pod­mio­tów (np.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Konwalidacyjny

→ kon­wa­li­da­cja


Patrz:konwalidacja

Źródła:

SJP.pl

Konwalidować

w pra­wie:
1. na­da­wać (nadać) moc praw­ną na sku­tek za­ist­nie­nia oko­licz­no­ści speł­nia­ją­cych wa­run­ki okre­ślo­ne przez usta­wę;
2. kon­wa­li­do­wać się - uzy­ski­wać (uzy­skać) moc praw­ną na sku­tek za­ist­nie­nia oko­licz­no­ści speł­nia­ją­cych wa­run­ki okre­ślo­ne przez usta­wę


Źródła:

SJP.pl

Konwalijka

zdrob­nie­nie od: kon­wa­lia


Kon­wa­lij­ka ("Ma­iant­he­mum") – ro­dzaj ro­ślin na­le­żą­cy do ro­dzi­ny szpa­ra­go­wa­tych ("Aspa­ra­ga­ce­ae") we­dług APweb. Na­le­ży tu 39 ga­tun­ków wy­stę­pu­ją­cych głów­nie w Ame­ry­ce Pół­noc­nej i Środ­ko­wej oraz we wschod­niej Azji się­ga­jąc do Hi­ma­la­jów, poza tym w pół­noc­nej i środ­ko­wej Eu­ro­pie. Je­dy­nym przed­sta­wi­cie­lem we flo­rze Pol­ski i za­ra­zem ga­tun­kiem ty­po­wym jest kon­wa­lij­ka dwu­list­na "M. bi­fo­lium".


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Konwaliowy

przy­miot­nik od: kon­wa­lia


przy­miot­nik

 (1.1) przym. od kon­wa­lia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konwalnik

ro­śli­na ogro­do­wa z ro­dzi­ny ru­szczy­ko­wa­tych, o bia­łych wia­tach po­dob­nych do kon­wa­lii


Kon­wal­nik, wę­żo­bród ("Op­hio­po­gon" Ker-Gaw­ler) – ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny szpa­ra­go­wa­tych ("Aspa­ra­ga­ce­ae"). Na­le­ży do niego ok. 54, 65 lub 67 ga­tun­ków. Ro­śli­ny te wy­stę­pu­ją w Azji w kli­ma­cie tro­pi­kal­nym, sub­tro­pi­kal­nym i umiar­ko­wa­nym cie­płym, z cen­trum zróż­ni­co­wa­nia w Chi­nach, gdzie jest ich 47 ga­tun­ków, z czego 38 to en­de­mi­ty.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Konwejer

1. prze­no­śnik cię­gno­wy prze­no­szą­cy no­si­wo za po­mo­cą taśmy (na po­wierzch­ni jed­nej taśmy, mię­dzy dwie­ma ta­śma­mi lub wew­nątrz zwi­nię­tej taśmy); prze­no­śnik ta­śmo­wy;
2. kil­ku­dzie­się­cio­go­dzin­ne prze­słu­cha­nia sto­so­wa­ne w la­tach 40. i 50. ub. w. jako me­to­da śled­cza przez funk­cjo­na­riu­szy UB


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) techn. prze­no­śnik ta­śmo­wy

 (1.2) środ. me­to­da wy­do­by­wa­nia zez­nań po­le­ga­ją­ca wie­lo­go­dzin­nych, noc­nych prze­słu­cha­niach świad­ków lub po­dej­rza­nych;


Kon­we­jer (z ang. "con­ve­y­or belt" – ta­śmo­ciąg) – stan­dar­do­wa me­to­da prze­słu­chań przez NKWD i inne po­li­cje po­li­tycz­ne w kra­jach ko­mu­ni­stycz­nych (Pol­ska – UB i In­for­ma­cja Woj­sko­wa, Węgry – ÁVH, NRD – Stasi, Cze­cho­sło­wa­cja – StB, Ru­mu­nia – Se­cu­ri­ta­te i tak dalej) w okre­sie sta­li­niz­mu. Przez kon­we­jer przesz­li mię­dzy in­ny­mi ge­ne­rał Le­o­pold Oku­lic­ki, pod­puł­kow­nik Wła­dy­sław Mi­na­kow­ski, fizyk Alek­san­der We­iss­berg-Cy­bul­ski.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konwejerowy

→ kon­we­jer


Patrz:konwejer

Źródła:

SJP.pl

Konwekcja

ruch cie­czy lub gazu wzglę­dem sie­bie wy­ni­ka­ją­cy z róż­ni­cy tem­pe­ra­tur


Kon­wek­cja – pro­ces prze­ka­zy­wa­nia cie­pła zwią­za­ny z ma­kro­sko­po­wym ru­chem ma­te­rii w gazie, cie­czy lub plaz­mie, np. po­wie­trzu, wo­dzie, plaz­mie gwia­zdo­wej. Cza­sa­mi przez kon­wek­cję ro­zu­mie się rów­nież sam ruch ma­te­rii zwią­za­ny z róż­ni­ca­mi tem­pe­ra­tur, który pro­wa­dzi do prze­no­sze­nia cie­pła. Ruch ten pre­cy­zyj­niej na­zy­wa się prą­dem kon­wek­cyj­nym.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Konwekcyjny

zwią­za­ny z kon­wek­cją


Źródła:

SJP.pl

Konwektor

grzej­nik cen­tral­ne­go ogrze­wa­nia


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) grzej­nik wy­ko­rzy­stu­ją­cy efekt kon­wek­cji


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konwektorowy

przy­miot­nik od: kon­wek­tor


Źródła:

SJP.pl

Konwenans

ogól­nie przy­ję­ta norma spo­łecz­na obo­wią­zu­ją­ca w danym śro­do­wi­sku, zwy­czaj to­wa­rzy­ski


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ogól­nie przy­ję­te normy i oby­cza­je to­wa­rzy­skie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konwenansowość

to, co wła­ści­we dla ogól­nie przy­ję­tej normy spo­łecz­nej obo­wią­zu­ją­cej w danym śro­do­wi­sku; zwy­cza­jo­wość, kur­tu­a­zyj­ność, uprzej­mość


Źródła:

SJP.pl

Konwenansowy

wła­ści­wy dla ogól­nie przy­ję­tej normy spo­łecz­nej obo­wią­zu­ją­cej w danym śro­do­wi­sku; zwy­cza­jo­wy, kur­tu­a­zyj­ny, uprzej­mo­ścio­wy, grzecz­no­ścio­wy


Źródła:

SJP.pl

Konwencik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od kon­went


Źródła:

Wiktionary

Konwencja

umowa mię­dzy­na­ro­do­wa


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) praw. umowa mię­dzy­na­ro­do­wa

 (1.2) książk. przy­ję­te w ja­kimś śro­do­wi­sku normy po­stę­po­wa­nia, my­śle­nia itp.

 (1.3) liter. teatr. szt. cha­rak­te­ry­stycz­ne cechy twór­czo­ści przy­ję­te przez ar­ty­stę

 (1.4) polit. zjazd człon­ków par­tii po­li­tycz­nej, naj­czę­ściej poś­wię­co­ny wy­bo­rom


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konwencjonalistka

→ kon­wen­cjo­na­li­sta


Patrz:konwencjonalista

Źródła:

SJP.pl

Konwencjonalistyczny

→ kon­wen­cjo­na­lizm


Patrz:konwencjonalizm

Źródła:

SJP.pl

Konwencjonalizacja

czy­nie­nie cze­goś zwy­kłym, umow­nym, kon­wen­cjo­nal­nym lub sta­wa­nie się takim


Źródła:

SJP.pl

Konwencjonalizm

1. ogól­nie przy­ję­ta norma spo­łecz­na obo­wią­zu­ją­ca w danym śro­do­wi­sku, zwy­czaj to­wa­rzy­ski; kon­we­nans;
2. kie­ru­nek fi­lo­zo­ficz­ny, we­dług któ­re­go wszyst­kie twier­dze­nia i te­o­rie o cha­rak­te­rze na­u­ko­wym mają cha­rak­ter umow­ny


Kon­wen­cjo­na­lizm – przy­ro­doz­naw­czy kie­ru­nek fi­lo­zo­ficz­ny, pow­sta­ły w V w. p.n.e. (Pro­ta­go­ras, Ary­styp, so­fi­ści), a roz­wi­nię­ty w końcu XIX i w XX w. (Poincaré, Berg­son, Aj­du­kie­wicz), w myśl któ­re­go wszyst­kie twier­dze­nia i te­o­rie o cha­rak­te­rze na­u­ko­wym są kon­wen­cja­mi (tzn.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Konwencjonalnie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób kon­wen­cjo­nal­ny


Źródła:

Wiktionary

Konwencjonalność

nie­wy­kra­cza­nie poza sche­ma­ty, nie­o­ry­gi­nal­ność


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest kon­wen­cjo­nal­ne; cecha tych, któ­rzy są kon­wen­cjo­nal­ni


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konwencjonalny

do­ty­czą­cy umowy, zwy­cza­jo­wy


przy­miot­nik

 (1.1) zgod­ny z kon­wen­cja­mi; tra­dy­cyj­ny, po­spo­li­ty

 (1.2) opar­ty na kon­wen­cji, umo­wie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konwencyjny

zwią­za­ny z kon­wen­cją


Źródła:

SJP.pl

Konweniencja

zgod­ność, sto­sow­ność, od­po­wied­niość


Źródła:

SJP.pl

Konweniencje

prze­sta­rza­łe: to, co sto­sow­ne


Źródła:

SJP.pl

Konweniować

1. od­po­wia­dać cze­muś, być zgod­nym z czymś;
2. przy­pa­dać do gustu, od­po­wia­dać


Źródła:

SJP.pl

Konwent

zgro­ma­dze­nie za­kon­ne; zakon, klasz­tor, za­kon­ni­cy klasz­to­ru


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) spot­ka­nie człon­ków ja­kiejś in­sty­tu­cji bądź or­ga­ni­za­cji, na któ­rym po­dej­mu­je się de­cyz­je w istot­nych kwe­stiach

 (1.2) klasz­tor, zakon

 (1.3) grupa ka­to­li­ków, któ­rzy mają prawo gło­so­wa­nia na spot­ka­niach, na któ­rych po­dej­mu­je się de­cyz­je do­ty­czą­ce ca­łe­go za­ko­nu


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konwentowy

przy­miot­nik od: kon­went


Źródła:

SJP.pl

Konwentualny

w re­li­gii:
1. zwią­za­ny z kon­wen­tem - za­ko­nem; za­kon­ny;
2. o odła­mie za­ko­nu fran­cisz­ka­nów i kar­me­li­tów: odz­na­cza­ją­cy się mniej su­ro­wą re­gu­łą za­kon­ną


przy­miot­nik

 (1.1) daw. zwią­za­ny z kon­wen­tem, za­kon­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konwentykiel

1. po­uf­ne, ta­jem­ne ze­bra­nie or­ga­ni­za­cji, sto­wa­rzy­sze­nia itp.;
2. daw­niej: ze­bra­nie sekty re­li­gij­nej;
3. żar­to­bli­wie: po­uf­na na­ra­da


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ze­bra­nie ja­kiejś or­ga­ni­za­cji


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konwentykuł

prze­sta­rza­łe: ze­bra­nie sto­wa­rzy­sze­nia, sekty, zwła­szcza tajne


Źródła:

SJP.pl

Konwergencja

1. zbież­ność; po­do­bień­stwo;
2. pow­sta­wa­nie zbież­no­ści, upo­dob­nia­nie się; na­bie­ra­nie wspól­nych cech, po­do­bień­stwa;
3. wy­stę­po­wa­nie po­dob­nych cech u nie­spo­krew­nio­nych ga­tun­ków ży­ją­cych w po­dob­nym śro­do­wi­sku;
4. ruch zbież­ny gałek ocz­nych, prze­ci­na­nie się osi op­tycz­nych oczu przy pa­trze­niu na bli­ski obiekt;
5. w psy­cho­lo­gii: kon­cep­cja wspó­łi­stot­no­ści i uzu­peł­nia­nia się czyn­ni­ków dzie­dzicz­nych i śro­do­wi­sko­wych w roz­wo­ju dziec­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zbież­ność lub jej pow­sta­wa­nie

 (1.2) kult. nie­za­leż­ne pow­sta­wa­nie po­dob­nych zja­wisk kul­tu­ro­wych w od­le­głych od sie­bie re­gio­nach świa­ta w po­dob­nych wa­run­kach ge­o­gra­ficz­nych

 (1.3) biol. pro­ces pow­sta­wa­nia po­dob­nych cech u nie­spo­krew­nio­nych ze sobą or­ga­niz­mów na sku­tek życia w po­dob­nych wa­run­kach;

 (1.4) techn. ko­ja­rze­nie róż­nych zja­wisk na po­gra­ni­czu dzia­łów te­le­ko­mu­ni­ka­cji, in­for­ma­ty­ki i mul­ti­me­diów;

 (1.5) med. jed­no­czes­ny, zbież­ny ruch gałek ocz­nych przy zmia­nie od­le­gło­ści obiek­tu, na któ­rym jest sku­pia­ny wzrok;

 (1.6) me­te­o­rol. zbli­ża­nie się do sie­bie mas po­wie­trza z róż­nych stron, po­wo­du­ją­ce wy­par­cie znaj­du­ją­ce­go się tam wcze­śniej po­wie­trza w górę;

 (1.7) ekon. zja­wi­sko zbli­ża­nia się po­zio­mu roz­wo­ju róż­nych kra­jów po­przez do­ga­nia­nie bo­ga­tych przez bied­ne;

 (1.8) ekon. zbież­ność eko­no­micz­na państw Unii Eu­ro­pej­skiej pod wzglę­dem in­fla­cji, stóp pro­cen­to­wych, za­dłu­że­nia i kursu wa­lu­to­we­go;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konwergencyjny

→ kon­wer­gen­cja; kon­wer­gent­ny


Źródła:

SJP.pl

Konwergentny

→ kon­wer­gen­cja; kon­wer­gen­cyj­ny


przy­miot­nik

 (1.1) książk. zbież­ny

 (1.2) nauk. do­ty­czą­cy lub zwią­za­ny z kon­wer­gen­cją

 (1.3) in­form. łą­czą­cy trans­mi­sję róż­nych ro­dza­jów da­nych, np. głosu, wideo i in­nych sy­gna­łów


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konwergować

upo­dab­niać się, dążyć do zbież­no­ści lub po­łą­cze­nia


Źródła:

SJP.pl

Konwers

brat za­kon­ny bez świę­ceń ka­płań­skich, wy­ko­nu­ją­cy naj­czę­ściej prace po­moc­ni­cze


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) hist. nie­wyksz­tał­co­ny za­kon­nik pra­cu­ją­cy fi­zycz­nie, czło­nek zgro­ma­dze­nia dru­giej ka­te­go­rii zaj­mu­ją­ce­go się po­słu­gą wobec braci z za­ko­nu za­sad­ni­cze­go;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konwersacja

po­ro­zu­mie­wa­nie się za po­mo­cą słów; roz­mo­wa, dy­sku­sja, po­le­mi­ka, dy­spu­ta


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) to­wa­rzy­ska roz­mo­wa

 (1.2) ćwi­cze­nie ję­zy­ka ob­ce­go, po­le­ga­ją­ce na roz­mo­wie


Kon­wer­sa­cja (łac. "con­ver­sa­tio" 'czę­ste prze­by­wa­nie; ob­co­wa­nie' od "con­ver­te­re" 'obra­cać, zmie­niać') – wy­mia­na opi­nii, czyli jed­ne­go z ro­dza­jów wy­ra­żeń nie­bę­dą­cych zda­nia­mi w sen­sie lo­gicz­nym. Wy­ra­że­nia te nie pre­ten­du­ją do miana uza­sad­nio­nych. Kon­wer­sa­cja nie po­le­ga na prze­ko­na­niu dy­sku­tan­ta do swo­ich prze­ko­nań.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konwersacje

lek­cje ję­zy­ka ob­ce­go, na któ­rych do­sko­na­li się ten język po­przez roz­mo­wę


Źródła:

SJP.pl

Konwersacyjny

zwią­za­ny z kon­wer­sa­cją


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kon­wer­sa­cją, do­ty­czą­cy kon­wer­so­wa­nia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konwersatorium

1. ćwi­cze­nie se­mi­na­ryj­ne, roz­mo­wa pro­wa­dzo­na przez wy­kła­dow­ców ze słu­cha­cza­mi na temat wy­kła­da­ne­go przed­mio­tu
2. roz­mów­ni­ca w klasz­to­rze


Źródła:

SJP.pl

Konwersatoryjny

ma­ją­cy cha­rak­ter kon­wer­sa­to­rium, formy zajęć dy­dak­tycz­nych po­le­ga­ją­cej na dy­sku­sji w nie­wiel­kim gro­nie


Źródła:

SJP.pl

Konwersja

1. zmia­na po­sta­ci cze­goś; przeksz­tał­ce­nie, trans­for­ma­cja;
2. w che­mii: prze­mia­na, w wy­ni­ku któ­rej pro­duk­ty uzy­sku­ją nowe, tech­no­lo­gicz­nie po­żą­da­ne wła­ści­wo­ści;
3. zmia­na wa­run­ków po­życz­ki lub kre­dy­tu albo jed­no­stek fun­du­szu in­we­sty­cyj­ne­go;
4. w in­for­ma­ty­ce: zmia­na for­ma­tu pliku;
5. w lo­gi­ce: przeksz­tał­ce­nie zda­nia po­le­ga­ją­ce na tym, że wyraz wy­stę­pu­ją­cy w funk­cji pod­mio­tu staje się orzecz­ni­kiem i od­wrot­nie;
6. zmia­na wyz­na­nia w obrę­bie wyz­nań chrze­ści­jań­skich lub przej­ście z innej re­li­gii na chrze­ści­jań­stwo; na­wró­ce­nie;
7. gwał­tow­na zmia­na świa­to­po­glą­du, ide­o­lo­gii, po­czu­cia toż­sa­mo­ści itp. przej jed­nost­kę albo grupy


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) prze­mia­na, przeksz­tał­ce­nie po­sta­ci cze­goś

 (1.2) chem. pro­ces jed­nost­ko­wy, który ma na celu zmia­nę wła­ści­wo­ści przeksz­tał­ca­nych ma­te­ria­łów w wy­ni­ku róż­nych re­ak­cji che­micz­nych, prze­pro­wa­dza­nych w apa­ra­tach zwa­nych kon­wer­to­ra­mi

 (1.3) rel. zmia­na wyz­na­nia w obrę­bie re­li­gii chrze­ści­jań­skiej lub przej­ście na chrze­ści­jań­stwo z innej re­li­gii

 (1.4) in­form. zmia­na for­ma­tu pliku na mo­gą­cy być od­czy­ta­ny przez inny pro­gram kom­pu­te­ro­wy niż ten, w któ­rym zo­stał ut­wo­rzo­ny


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konwerska

sio­stra za­kon­na bez świę­ceń ka­płań­skich


Źródła:

SJP.pl

Konwerski

sio­stra za­kon­na bez świę­ceń ka­płań­skich


Źródła:

SJP.pl

Konwersowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kon­wer­so­wać.


Źródła:

Wiktionary

Konwersować

pro­wa­dzić kon­wer­sa­cję, roz­ma­wiać z kimś


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. po­kon­wer­so­wać)

 (1.1) pro­wa­dzić roz­mo­wę to­wa­rzy­ską


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konwersyjny

przy­miot­nik od: kon­wer­sja


Źródła:

SJP.pl

Konwertaza

Kon­wer­ta­za – ogól­na nazwa róż­nych en­zy­mów, które dzia­ła­jąc na sub­strat (np. biał­ko­wy pro­en­zym) po­wo­du­ją po­przez zmia­nę (np. pro­te­o­li­tycz­ne od­cię­cie po­li­pep­ty­do­we­go frag­men­tu) jego uczyn­nie­nie.


Źródła:

Wikipedia

Konwerter

1. urzą­dze­nie do przeksz­tał­ca­nia ja­kiejś wiel­ko­ści fi­zycz­nej na inną; kon­wer­tor;
2. urzą­dze­nie elek­tro­nicz­ne zmie­nia­ją­ce jeden typ sy­gna­łu na inny; przet­wor­nik, kon­wer­tor;
3. w in­for­ma­ty­ce: pro­gram kom­pu­te­ro­wy do kon­wer­sji pli­ków


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Konwerterowy

→ kon­wer­ter


Patrz:konwerter

Źródła:

SJP.pl

Konwertoplan

ae­ro­dy­na o prze­sta­wia­nych po­wierzch­niach no­śnych, mo­gą­ca star­to­wać i lą­do­wać pio­no­wo, jak śmi­gło­wiec, a wy­ko­ny­wać lot po­zio­my na tej samej za­sa­dzie co sa­mo­lot; prze­mien­no­płat; zmien­no­płat


Źródła:

SJP.pl

Konwertor

1. w hut­nict­wie: sta­lo­wy zbior­nik w kształ­cie cy­lin­dra, wy­ło­żo­ny ma­te­ria­łem ogniotr­wa­łym, słu­żą­cy do prze­pro­wa­dza­nia pro­ce­su ut­le­nia­nia w wy­so­kich tem­pe­ra­tu­rach do­mie­szek w cie­kłym wsa­dzie me­ta­lur­gicz­nym;
2. w che­mii: apa­rat do prze­pro­wa­dza­nia pro­ce­sów tech­no­lo­gicz­nych, zaz­wy­czaj w wy­so­kiej tem­pe­ra­tu­rze, pod wy­so­kim ci­śnie­niem oraz z udzia­łem ka­ta­li­za­to­rów;
3. urzą­dze­nie do przeksz­tał­ca­nia ja­kiejś wiel­ko­ści fi­zycz­nej na inną; kon­wer­ter;
4. urzą­dze­nie elek­tro­nicz­ne zmie­nia­ją­ce jeden typ sy­gna­łu na inny; przet­wor­nik, kon­wer­ter


Źródła:

SJP.pl

Konwertorownia

hala pro­duk­cyj­na w hucie, w któ­rej pra­cu­ją kon­wer­to­ry


Źródła:

SJP.pl

Konwertorowy

przy­miot­nik od: kon­wer­tor


Źródła:

SJP.pl

Konwertowalny

da­ją­cy się kon­wer­to­wać


Źródła:

SJP.pl

Konwertowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kon­wer­to­wać.


Źródła:

Wiktionary

Konwertować

do­ko­ny­wać kon­wer­sji


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) in­form. do­ko­ny­wać zmia­ny for­ma­tu pliku na inny

 (1.2) ekon. bank. do­ko­ny­wać zmia­ny wa­run­ków po­życz­ki

 (1.3) rel. zmie­niać wyz­na­nie na inne


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konwertycki

→ kon­wer­ty­ta


Patrz:konwertyta

Źródła:

SJP.pl

Konwertyna

enzym roz­kła­da­ją­cy i de­zak­ty­wu­ją­cy bra­dy­ki­ni­nę (hor­mon tkan­ko­wy wy­dzie­la­ny przy dużym wy­sił­ku)


Źródła:

SJP.pl

Konwertyta

osoba, która zmie­ni­ła wyz­na­nie w obrę­bie chrze­ści­jań­stwa lub zmie­ni­ła inną re­li­gię na chrze­ści­jań­stwo; przechrz­ta


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) rel. osoba, która zmie­ni­ła jedno wyz­na­nie na inne


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konwertytka

→ kon­wer­ty­ta


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) rel. ko­bie­ta, która zmie­ni­ła jedno wyz­na­nie na inne


Patrz:konwertyta

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konwicki

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Konwikcja

daw­niej:
1. prze­ko­na­nie o czymś; pew­ność;
2. do­wie­dze­nie komuś winy


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) daw. prze­ko­na­nie, pew­ność

 (1.2) udo­wod­nie­nie winy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konwikt

1. w daw­nej Pol­sce: szko­ła, zwy­kle przy­klasz­tor­na z in­ter­na­tem;
2. in­ter­nat pro­wa­dzo­ny przez wła­dze szkol­ne, po­ło­żo­ny poza te­re­nem szko­ły;
3. ucz­nio­wie szko­ły za­miesz­ku­ją­cy ten in­ter­nat


Kon­wikt (łac. "con­vic­tus") – forma in­ter­na­tu dla ucz­niów uczę­szcza­ją­cych do szko­ły pro­wa­dzo­nej przez dany zakon ka­to­lic­ki.

W daw­nej Pol­sce naj­wię­cej było kon­wik­tów pi­ja­rów, te­a­ty­nów i je­zu­i­tów. Te za­ko­ny bo­wiem zaj­mo­wa­ły się z za­ło­że­nia edu­ka­cją. Kon­wik­ty ce­cho­wa­ły się su­ro­wą dy­scy­pli­ną, kon­cen­tru­jąc się na kształ­to­wa­niu cha­rak­te­rów wy­cho­wan­ków.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Konwiktor

prze­sta­rza­le: uczeń miesz­ka­ją­cy w kon­wik­cie


Źródła:

SJP.pl

Konwiktorka

→ kon­wik­tor


Patrz:konwiktor

Źródła:

SJP.pl

Konwiktorski

od­no­szą­cy się do kon­wik­tu lub kon­wik­to­ra


Źródła:

SJP.pl

Konwiktowy

przy­miot­nik od: kon­wikt


Źródła:

SJP.pl

Konwiowy

przy­miot­nik od: konew


Źródła:

SJP.pl

Konwisarski

przy­miot­nik od: kon­wi­sarz


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kon­wi­sa­rzem, do­ty­czą­cy kon­wi­sa­rza

 (1.2) do­ty­czą­cy kon­wi­sar­stwa, ma­ją­cy za­sto­so­wa­nie w kon­wi­sar­stwie

przy­miot­nik dzier­żaw­czy

 (2.1) na­le­żą­cy do kon­wi­sa­rza, bę­dą­cy jego włas­no­ścią lub dzie­łem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konwisarstwo

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) rzem. wyt­wa­rza­nie przed­mio­tów z cyny oraz spiżu


Kon­wi­sar­stwo (z daw­ne­go Kannengießer) – dział rze­mio­sła obej­mu­ją­cy wyrób (od­le­wa­nie lub wy­ku­wa­nie) i obrób­kę przed­mio­tów z cyny i spiżu.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Konwisarz

rze­mieśl­nik wy­ra­bia­ją­cy przed­mio­ty z cyny


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) hist. rzem. rze­mieśl­nik zaj­mu­ją­cy się wy­ro­bem i obrób­ką przed­mio­tów z cyny oraz spiżu;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konwiński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Konwojencki

zwią­za­ny z kon­wo­jen­tem


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z osobą lub pracą kon­wo­jen­ta, do­ty­czą­cy kon­wo­jen­ta


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konwojent

ten, kto kon­wo­ju­je kogoś lub coś


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba to­wa­rzy­szą­ca w cza­sie kon­wo­ju w celu unie­moż­li­wie­nia uciecz­ki


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konwojentka

ko­bie­ta, która kon­wo­ju­je kogoś lub coś


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta to­wa­rzy­szą­ca w cza­sie kon­wo­ju w celu unie­moż­li­wie­nia uciecz­ki


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konwojer

okręt wo­jen­ny na­le­żą­cy do kon­wo­ju ochra­nia­ją­ce­go stat­ki hand­lo­we; kon­wo­jo­wiec


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) lotn. ma­newr sa­mo­lo­tem przy lą­do­wa­niu, po­le­ga­ją­cy na dot­knię­ciu pasa star­to­we­go bez ha­mo­wa­nia i na­tych­mia­sto­wym po­der­wa­niu ma­szy­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konwojowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kon­wo­jo­wać.


Źródła:

Wiktionary

Konwojować

pro­wa­dzić, wieźć kogoś lub coś w kon­wo­ju


cza­sow­nik

 (1.1) to­wa­rzy­szyć komuś lub cze­muś w dro­dze w celu ochro­ny lub unie­moż­li­wie­nia uciecz­ki


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konwojowiec

okręt wo­jen­ny na­le­żą­cy do kon­wo­ju ochra­nia­ją­ce­go stat­ki hand­lo­we; kon­wo­jer


Źródła:

SJP.pl

Konwojowy

przy­miot­nik od: kon­wój


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy kon­wo­ju


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konwokacja

1. zwo­ła­nie, ze­bra­nie;
2. sejm zwo­ły­wa­ny w Pol­sce prze­dro­zbio­ro­wej w cza­sie bez­kró­le­wia; sejm kon­wo­ka­cyj­ny


Źródła:

SJP.pl

Konwokacyjny

zwią­za­ny z kon­wo­ka­cją


Źródła:

SJP.pl

Konwokować

daw­niej: zwo­łać, zwo­ły­wać po­szcze­gól­ne osoby na po­sie­dze­nie


Źródła:

SJP.pl

Konwulsja

(zwy­kle w licz­bie mno­giej)
1. mi­mo­wol­ny, czę­sty, gwał­tow­ny skurcz mię­śni; silna drgaw­ka;
2. gwał­tow­na zmia­na po­prze­dza­ją­ca ko­niec cze­goś


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) mi­mo­wol­ny, gwał­tow­ny skurcz mię­śni po­wo­du­ją­cy silne drga­nia ca­łe­go ciała

 (1.2) gwał­tow­na zmia­na po­prze­dza­ją­ca ko­niec cze­goś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Konwulsyjny

po­wo­du­ją­cy skur­cze mię­śni lub silne drga­nia ca­łe­go ciała


Źródła:

SJP.pl

Konwój

1. grupa wspól­nie prze­mie­szcza­ją­cych się po­ja­zdów me­cha­nicz­nych lub jed­no­stek na­wod­nych, for­mo­wa­na głów­nie ze wzglę­dów lo­gi­stycz­nych i dla zwięk­sze­nia bez­pie­czeń­stwa po­dró­ży;
2. grupa osób lub po­ja­zdów to­wa­rzy­szą­cych oso­bie z róż­nych wzglę­dów za­słu­gu­ją­cej na sza­cu­nek ; dla pod­kre­śle­nia jej rangi lub od­da­nia jej czci, np. kon­wój ho­no­ro­wy


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) wojsk. po­ru­sza­ją­ca się wspól­nie grupa po­ja­zdów lub okrę­tów, sfor­mo­wa­na ze wzglę­dów lo­gi­stycz­nych lub z uwagi na bez­pie­czeń­stwo;

 (1.2) grupa uz­bro­jo­nych osób ochra­nia­ją­ca prze­wo­żo­ny ła­du­nek lub ludzi


Kon­wój – ter­min o kilku zbli­żo­nych zna­cze­niach:

Po­dróż kon­wo­jem umoż­li­wia lep­szą or­ga­ni­za­cję ruchu (np. kon­wój to­wa­rzy­szą­cy po­ja­zdo­wi prze­wo­żą­ce­mu nad­wy­mia­ro­wy ła­du­nek), współ­pra­cę (wspól­ne wy­po­sa­że­nie, czę­ści za­pa­so­we itp.) i wza­jem­ną pomoc uczest­ni­ków grupy (np.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Konya

mia­sto w cen­tral­nej Tur­cji znane z ma­u­zo­le­um Mev­la­ny


Konya (gr. Ἰκόνιον Ikó­nion, łac. "Ico­nium", daw­niej także osm. قونیه Ko­niah, Ko­nieh, Qunia) – mia­sto w po­łud­nio­wej Tur­cji, na Wy­ży­nie Ana­to­lij­skiej, u pół­noc­ne­go pod­nó­ża Ta­u­ru­su, sto­li­ca pro­win­cji Konya. We­dług da­nych z 31 grud­nia 2013 r. liczy ponad dwa mi­lio­ny miesz­kań­ców.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Konyza

ro­dzaj okry­to­na­sien­nych ro­ślin z ro­dzi­ny astro­wa­tych


Ko­ny­za ("Co­ny­za") – ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny astro­wa­tych, wy­o­dręb­nio­ny z ro­dza­ju przy­miot­no "Eri­ge­ron" i na szer­szą skalę ak­cep­to­wa­ny w II po­ło­wie XX wieku, po czym w końcu tego wieku po­now­nie włą­czo­ny do tego ro­dza­ju. Za­li­cza­no tu ok. 25–40 ga­tun­ków sze­ro­ko roz­prze­strze­nio­nych, zwła­szcza w cie­płych re­jo­nach stref umiar­ko­wa­nych i w stre­fie sub­tro­pi­kal­nej.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kooikerhondje

[czy­taj: koj­ker­hon­dzie] rasa psów; pło­chacz ho­len­der­ski


Ko­o­i­ker­hond­je (Pło­chacz ho­len­der­ski) - jedna z ras psów, na­le­żą­ca do grupy psów apor­tu­ją­cych, pło­cha­czy i psów do­wod­nych, za­kla­sy­fi­ko­wa­na do sek­cji pło­cha­czy. Nie pod­le­ga pró­bom pracy.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koopaker

[czy­taj: kuPAker] firma opa­ko­wu­ją­ca towar wy­pro­du­ko­wa­ny w innej fir­mie na mocy umowy ko­o­pe­ra­cyj­nej


Źródła:

SJP.pl

Kooperacja

1. współ­dzia­ła­nie, współ­pra­ca mię­dzy ludź­mi lub in­sty­tu­cja­mi w ja­kiejś dzie­dzi­nie, zwła­szcza w pro­duk­cji to­wa­rów i usług;
2. daw­niej:
a) ruch spół­dziel­czy, spół­dziel­czość;
b) spół­dziel­nia, ko­o­pe­ra­ty­wa


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) współ­pra­ca, współ­dzia­ła­nie

 (1.2) przest. spół­dziel­czość


Ko­o­pe­ra­cja ( co­o­pe­ra­ti­vus współ­pra­cu­ją­cy, co­o­pe­ra­tio współ­pra­ca) – współ­pra­ca, współ­dzia­ła­nie.

Ko­o­pe­ra­cja pro­duk­cyj­na ma miej­sce, gdy przed­się­bior­stwo (ko­o­pe­rant) współ­pra­cu­je z innym w ten spo­sób, że wy­ko­nu­je dla niego pewne fazy pro­ce­su pro­duk­cyj­ne­go; zaś ko­o­pe­ra­cja przed­mio­to­wa wtedy, gdy do­star­cza róż­nych ele­men­tów kon­struk­cyj­nych do wyt­wa­rza­nych przez inny za­kład wy­ro­bów.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kooperacyjny

zwią­za­ny z ko­o­pe­ra­cją


Źródła:

SJP.pl

Kooperancki

→ ko­o­pe­rant


Patrz:kooperant

Źródła:

SJP.pl

Kooperant

→ ko­o­pe­ra­cja


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) przed­się­bior­stwo współ­pra­cu­ją­ce z innym w ten spo­sób, że wy­ko­nu­je dla niego pewne fazy pro­ce­su pro­duk­cyj­ne­go (ko­o­pe­ra­cja pro­duk­cyj­na)

 (1.2) przed­się­bior­stwo współ­pra­cu­ją­ce z innym w ten spo­sób, że do­star­cza róż­nych ele­men­tów kon­struk­cyj­nych do wyt­wa­rza­nych przez inny za­kład wy­ro­bów (ko­o­pe­ra­cja przed­mio­to­wa)


Patrz:kooperacja

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kooperantka

→ ko­o­pe­rant


Patrz:kooperant

Źródła:

SJP.pl

Kooperatysta

daw­niej: dzia­łacz ruchu spół­dziel­cze­go (ko­o­pe­ra­cji)


Źródła:

SJP.pl

Kooperatystka

→ ko­o­pe­ra­ty­sta


Patrz:kooperatysta

Źródła:

SJP.pl

Kooperatystyczny

→ ko­o­pe­ra­tyzm


Patrz:kooperatyzm

Źródła:

SJP.pl

Kooperatywa

zrze­sze­nie pro­wa­dzą­ce dzia­łal­ność go­spo­dar­czą w in­te­re­sie swych człon­ków zo­bo­wią­za­nych do wpła­ce­nia udzia­łów; spół­dziel­nia


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) przest. sto­wa­rzy­sze­nie spół­dziel­cze, spół­dziel­nia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kooperatywizm

dok­try­na spo­łecz­na uz­na­ją­ca spół­dziel­czość za naj­do­sko­nal­szą formę włas­no­ści


Źródła:

SJP.pl

Kooperatywność

zdol­ność do współ­pra­cy z in­ny­mi w celu osią­gnię­cia wspól­nych celów


Źródła:

SJP.pl

Kooperatywny

współ­pra­cu­ją­cy


Źródła:

SJP.pl

Kooperatyzm

uto­pij­na, dzie­więt­na­sto­wiecz­na, an­giel­ska dok­try­na spo­łecz­na, upa­tru­ją­ca w or­ga­ni­zo­wa­niu spół­dziel­ni drogę do roz­wią­za­nia kon­flik­tów spo­łecz­nych i oba­le­nia ustro­ju ka­pi­ta­li­stycz­ne­go; pan­ko­o­pe­ra­tyzm, in­te­gra­lizm spół­dziel­czy


Ko­o­pe­ra­tyzm (fr. "coopératisme" „spół­dziel­czość” z łac. "co­o­pe­ra­ri" „współ­pra­co­wać”) – dok­try­na spo­łecz­na upa­tru­ją­ca w or­ga­ni­zo­wa­niu spół­dziel­ni, w ra­mach któ­rych środ­ki pro­duk­cji stają się wspól­ną włas­no­ścią wszyst­kich jej człon­ków, drogę do wyz­wo­le­nia spo­łecz­ne­go i ewo­lu­cyj­ne­go wy­e­li­mi­no­wa­nia ka­pi­ta­liz­mu.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kooperencja

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) forma sto­sun­ków mię­dzy pod­mio­ta­mi, które jed­no­cze­śnie ze sobą kon­ku­ru­ją i współ­pra­cu­ją;


Ko­o­pe­ren­cja (ang. "co­o­pe­ti­tion") – typ re­la­cji mię­dzy kon­ku­ren­ta­mi, w któ­rych wy­stę­pu­ją jed­no­cze­śnie stru­mie­nie ko­o­pe­ra­cji i kon­ku­ren­cji.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kooperowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ko­o­pe­ro­wać.


Źródła:

Wiktionary

Kooperować

współ­pra­co­wać z sobą, współ­dzia­łać, zwła­szcza w wyt­wa­rza­niu pro­duk­tów lub usług


Źródła:

SJP.pl

Koopetycja

jed­no­czes­ne współ­za­wod­nict­wo i ko­o­pe­ra­cja mię­dzy fir­ma­mi


Źródła:

SJP.pl

Kooptacja

do­bra­nie przez ja­kieś gre­mium, ze­spół, no­we­go czło­na do swo­je­go skła­du


Ko­op­ta­cja (za­rzą­dza­nie) (łac. "co­op­ta­tio" od "co-" 'współ-' i "op­ta­tio" 'ży­cze­nie') – spo­sób uzu­peł­nia­nia lub zmia­ny skła­du człon­kow­skie­go in­sty­tu­cji lub or­ga­nu ko­le­gial­ne­go. Ko­op­ta­cja od­by­wa się po­przez pod­ję­cie sto­sow­nej uchwa­ły przez tę in­sty­tu­cję, bez od­wo­ły­wa­nia się do woli wy­bor­ców czy też roz­strzy­gnię­cia innej in­sty­tu­cji lub sądu.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kooptacyjny

→ ko­op­ta­cja


Patrz:kooptacja

Źródła:

SJP.pl

Kooptować

uzu­peł­niać skład, wpro­wa­dzać po­praw­ki; do­brać sobie do skła­du


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) do­ko­ny­wać ko­op­ta­cji, uzu­peł­niać skład de­cyz­ją sa­mych jego człon­ków


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koordonograf

przy­rząd umoż­li­wia­ją­cy za­cho­wa­nie per­spek­ty­wy w ry­sun­ku


Źródła:

SJP.pl

Koordymetr

przy­rząd do po­mia­ru wy­chy­leń od pionu wy­so­kich bu­dow­li


Źródła:

SJP.pl

Koordynacja

1. pla­no­wa­nie dzia­łań wy­ko­ny­wa­nych wspól­nie przez wiele osób;
2. spraw­ny prze­bieg lub funk­cjo­no­wa­nie cze­goś


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) or­ga­ni­zo­wa­nie i pla­no­wa­nie wspól­nych dzia­łań


Ko­or­dy­na­cja – upo­rząd­ko­wa­nie, ze­sta­wie­nie w pew­nym ce­lo­wym po­rząd­ku, przy­sto­so­wa­nie, np. ko­or­dy­na­cja pojęć dla otrzy­ma­nia pew­ne­go wyż­sze­go, ogól­niej­sze­go po­ję­cia.

W życiu po­li­tycz­nym mówi się o ko­or­dy­na­cji pro­gra­mów, dążeń i dzia­łań po­szcze­gól­nych czyn­ni­ków po­li­tycz­nych dla osią­gnię­cia wspól­ne­go lub ogól­ne­go celu.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koordynacyjny

zwią­za­ny z ko­or­dy­na­cją


Źródła:

SJP.pl

Koordynata

licz­ba okre­śla­ją­ca po­ło­że­nie punk­tu na pła­szczyź­nie lub w prze­strze­ni wzglę­dem usta­lo­ne­go ukła­du współ­rzęd­nych


Źródła:

SJP.pl

Koordynatograf

przy­rząd do oz­na­cza­nia na mapie lub na pla­nie ge­o­de­zyj­nym punk­tów o zna­nych współ­rzęd­nych


Ko­or­dy­na­to­graf (na­no­śnik) – przy­rząd me­cha­nicz­no-op­tycz­ny słu­żą­cy do na­no­sze­nia na różne po­dło­ża punk­tów o współ­rzęd­nych w okre­ślo­nym ukła­dzie. W ge­o­dez­ji i kar­to­gra­fii służy do pre­cy­zyj­ne­go na­kłu­wa­nia punk­tów ge­o­de­zyj­nych i prze­cięć siat­ki współ­rzęd­nych. Spo­ty­ka się ko­or­dy­na­to­gra­fy or­to­go­nal­ne słu­żą­ce do kar­to­wa­nia punk­tów o okre­ślo­nych rzęd­nych i od­cię­tych (współ­rzęd­ne pła­skie) oraz ko­or­dy­na­to­gra­fy bie­gu­no­we – do kar­to­wa­nia punk­tów okre­ślo­nych po­przez azy­mut i od­le­głość (współ­rzęd­ne bie­gu­no­we).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koordynator

osoba ko­or­dy­nu­ją­ca ja­kieś dzia­ła­nia


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba ko­or­dy­nu­ją­ca dane dzia­ła­nia

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) przy­rząd na­wi­ga­cyj­ny słu­żą­cy do wy­li­cza­nia współ­rzęd­nych ge­o­gra­ficz­nych sa­mo­lo­tu, po­ci­sku ra­kie­to­we­go itp.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koordynatorka

ko­bie­ta ko­or­dy­nu­ją­ca ja­kieś dzia­ła­nia


Źródła:

SJP.pl

Koordynowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ko­or­dy­no­wać.


Źródła:

Wiktionary

Koordynować

har­mo­ni­zo­wać dzia­ła­nia pro­wa­dzo­ne wspól­nie przez wiele osób w celu uzy­ska­nia efek­tu tych dzia­łań w jak naj­krót­szym cza­sie, przy jak najm­niej­szym na­kła­dzie, przy op­ty­mal­nym wy­ko­rzy­sta­niu moż­li­wo­ści itp.


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. sko­or­dy­no­wać)

 (1.1) kie­ro­wać róż­ny­mi ele­men­ta­mi, dzia­ła­nia­mi tak, aby za­pew­niać ich har­mo­nię, naj­lep­szą wspól­ną sku­tecz­ność; uz­gad­niać wza­jem­ne funk­cjo­no­wa­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kop

ude­rze­nie nogą, kop­niak


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy lub mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) pot. ude­rze­nie lub cios nogą

 (1.2) przen. coś, co na­da­je komuś impet, wigor

forma rze­czow­ni­ka|ro­dzaj=żeń­ski.

 (2.1) D. lm. od: kopa

forma cza­sow­ni­ka.

 (3.1) 2. os. lp. rozk. od: kopać


Zo­bacz też: KOP.

"The Kop" – try­bu­na znaj­du­ją­ca się za jedną z bra­mek na sta­dio­nie Li­ver­po­o­lu – An­field.

The Kop do­bu­do­wa­no do głów­ne­go sta­dio­nu w roku 1906, jako na­gro­dę dla ki­bi­ców za zdo­by­cie dru­gie­go mi­strzow­skie­go ty­tu­łu An­glii.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kop.

skrót

 (1.1) = ko­piej­ka


Źródła:

Wiktionary

Kopa

1. 60 sztuk;
2. góra o mocno za­o­krą­glo­nym, ko­pu­la­stym wierz­choł­ku;
3. duża ster­ta siana, słomy itp.


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miar. przest. 60 sztuk;

 (1.2) roln. przest. ster­ta siana, słomy lub od­po­wied­nio usta­wio­ne snop­ki zboża (4 mend­le)

 (1.3) geogr. za­o­krą­glo­ny wierz­cho­łek gór­ski;

 (1.4) przen. duża ilość cze­goś

 (1.5) gw-pl|Górny Śląsk. tra­dy­cyj­ny deser po­cho­dzą­cy z Gór­ne­go Ślą­ska

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D., B. lp. od: kop


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kopacki

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kopacz

1. ko­pią­cy zie­mię, kar­to­fle itp.;
2. gór­nik rę­bacz


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) ktoś, kto zaj­mu­je się ko­pa­niem w ziemi, wy­ko­py­wa­niem

 (1.2) gór­nik pra­cu­ją­cy na przod­ku

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) zob. ko­pacz szczot­ko­o­go­no­wy.


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kopaczewski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kopaczka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) roln. mo­ty­ka

 (1.2) gw-pl|Kresy. ko­bie­ta ko­pią­ca ziem­nia­ki

 (1.3) gw-pl|Ma­zu­ry. czas ko­pa­nia, wy­kop­ki

 (1.4) roln. ma­szy­na słu­żą­ca do wy­ko­py­wa­nia ziem­nia­ków, bu­ra­ków itp.


Źródła:

Wiktionary

Kopaczkowy

przy­miot­nik od: ko­pacz­ka


Źródła:

SJP.pl

Kopaiwa

1. drze­wo z ro­dzi­ny bre­zyl­ko­wa­tych;
2. bal­sam z tego drze­wa


Ko­pa­i­wa, ko­pa­i­ba ("Co­pa­i­fe­ra" L.) – ro­dzaj drzew z ro­dzi­ny bo­bo­wa­tych.

Słowo "ko­pa­i­wa" po­cho­dzi z ję­zy­ka In­dian Ame­ry­ki Po­łud­nio­wej i Środ­ko­wej, gdzie ro­śli­ny z tego ro­dza­ju wy­stę­pu­ją w for­mie dzi­kiej. Do ro­dza­ju na­le­ży ok. 40 ga­tun­ków wy­stę­pu­ją­cych w tro­pi­kal­nej Ame­ry­ce Środ­ko­wej i Po­łud­nio­wej oraz w za­chod­niej i środ­ko­wej czę­ści tro­pi­kal­nej Afry­ki.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kopaiwowy

→ ko­pa­i­wa


Patrz:kopaiwa

Źródła:

SJP.pl

Kopal

ży­wi­ca na­tu­ral­na po­dob­na do bursz­ty­nu, zbie­ra­na z pni, z ziemi pod drze­wa­mi lub wy­do­by­wa­na z po­wierzch­nio­wych warstw grun­tu, uży­wa­na do wy­ro­bu niek­tó­rych la­kie­rów


Kopal – ży­wi­ca niek­tó­rych drzew tro­pi­kal­nych, tzw. drzew ko­pa­lo­wych (igla­stych lub li­ścia­stych), wy­stę­pu­ją­ca w róż­nych od­mia­nach w kra­jach stre­fy podz­wrot­ni­ko­wej. Jest po­dob­ny do bursz­ty­nu, może być be­zbarw­ny lub w ko­lo­rze od żół­te­go do bru­nat­ne­go. Roz­pu­szcza się w roz­pu­szczal­ni­kach or­ga­nicz­nych. Po­zy­ski­wa­ny jest bez­poś­red­nio z drzew lub wy­do­by­wa­ny jako ko­pa­li­na z okre­su czwar­to­rzę­du.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kopala

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. gra­barz


Źródła:

Wiktionary

Kopalina

utwór ge­o­lo­gicz­ny, znaj­du­ją­cy się wew­nątrz lub na po­wierzch­ni sko­ru­py ziem­skiej w złożu, który może zna­leźć za­sto­so­wa­nie w go­spo­dar­ce; ko­pa­li­na wy­do­by­ta ze złoża staje się su­row­cem


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) su­ro­wiec o zna­cze­niu go­spo­dar­czym wy­do­by­wa­ny z ziemi;


Ko­pa­li­na, ko­pa­li­na uży­tecz­na – mi­ne­rał lub skała wy­do­by­wa­na z ziemi i wy­ko­rzy­sty­wa­na prak­tycz­nie, np. wę­giel, ropa naf­to­wa, sól, rudy me­ta­li.

Wy­róż­nia się ko­pa­li­ny głów­ne, to­wa­rzy­szą­ce i współ­wy­stę­pu­ją­ce.

"Ko­pa­li­ny głów­ne" są przed­mio­tem sa­mo­dziel­nej ek­splo­a­ta­cji gór­ni­czej.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kopaliński

naz­wi­sko pol­skie, m.in. Wła­dy­sław Ko­pa­liń­ski (wła­ści­wie Jan Stef­czyk, przed II wojną świa­to­wą Jan Ster­ling) (1907-2007), lek­sy­ko­graf, tłu­macz, wy­daw­ca, autor m.in. "Słow­ni­ka wy­ra­zów ob­cych i zwro­tów ob­co­ję­zycz­nych"


Źródła:

SJP.pl

Kopalnia

1. za­kład prze­my­sło­wy zaj­mu­ją­cy się wy­do­by­wa­niem su­row­ców z ziemi;
2. bo­ga­ty zasób cze­goś;
3. prze­no­śnie: ko­pal­nia złota - źró­dło wiel­kich do­cho­dów; bo­nan­za, żyła złota, ko­ko­so­wy in­te­res


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) górn. za­kład gór­ni­czy zaj­mu­ją­cy się wy­do­by­ciem ko­pa­lin;

 (1.2) przen. skarb­ni­ca np. wie­dzy


Ko­pal­nia – za­kład gór­ni­czy zaj­mu­ją­cy się wy­do­by­ciem (ek­splo­a­ta­cją) z ziemi ko­pa­lin uży­tecz­nych.

Ze wzglę­du na spo­sób wy­do­by­cia ko­pal­nie dzie­li się na:

Ze wzglę­du na ro­dzaj wy­do­by­wa­nej ko­pa­li­ny:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kopalniak

drew­no o ści­śle okre­ślo­nych wy­mia­rach, uży­wa­ne do obu­do­wy chod­ni­ków w ko­pal­niach


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ro­dzaj drew­na okrą­głe­go uży­wa­ne­go do obu­do­wy wy­ro­bisk gór­ni­czych


Ko­pal­niak – oko­ro­wa­ny i wy­su­szo­ny okrą­glak z drew­na o okre­ślo­nych wy­mia­rach, sto­so­wa­ny do wy­ko­ny­wa­nia obu­do­wy wy­ro­bisk w po­dziem­nych za­kła­dach gór­ni­czych.

Do pro­duk­cji ko­pal­nia­ków sto­su­je się od­po­wied­niej śred­ni­cy pnie drew­na, pro­ste i o ile moż­li­wo­ści najm­niej sę­ka­te.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kopalniakowy

→ ko­pal­niak


Patrz:kopalniak

Źródła:

SJP.pl

Kopalniany

→ ko­pal­nia


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy ko­pal­ni, zwią­za­ny z ko­pal­nią, na­le­żą­cy do ko­pal­ni


Patrz:kopalnia

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kopalnictwo

1. prze­mysł zaj­mu­ją­cy się wy­do­by­wa­niem z ziemi ko­pa­lin uży­tecz­nych;
2. nauka i dział tech­ni­ki zaj­mu­ją­cy się za­gad­nie­nia­mi zwią­za­ny­mi z wy­do­by­ciem ko­pa­lin;
3. praca gór­ni­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) zob. gór­nict­wo.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kopalniok

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. twar­de cu­kier­ki bez na­dzie­nia, o smaku mię­to­wo-any­żo­wym;


Źródła:

Wiktionary

Kopalnisko

miej­sce, w któ­rym wy­do­by­wa się ko­pa­li­ny z ziemi; ko­pal­nia


Źródła:

SJP.pl

Kopalny

1. w od­nie­sie­niu do ko­pa­lin: wy­do­by­wa­ny z ziemi;
2. za­cho­wa­ny w głębi ziemi w po­sta­ci ska­mie­nia­ło­ści, po­cho­dzą­cy z od­le­głych epok ge­o­lo­gicz­nych


przy­miot­nik

 (1.1) wy­do­by­wa­ny z ziemi jako bo­gact­wo na­tu­ral­ne

 (1.2) za­cho­wa­ny pod zie­mią, po­cho­dzą­cy z daw­nych epok ge­o­lo­gicz­nych


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kopalowy

→ kopal


Patrz:kopal

Źródła:

SJP.pl

Kopama

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) daw. du. zob. kopa.


Źródła:

Wiktionary

Kopane

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) góry. miej­sce wy­kar­czo­wa­ne

forma cza­sow­ni­ka.

 (2.1) imie­słów przy­miot­ni­ko­wy bier­ny, n. lp. i nmos. lm. od: kopać


Źródła:

Wiktionary

Kopanica

1. prze­sta­rza­le: płoza;
2. daw­niej:
a) ko­pa­nie, miej­sce ko­pa­nia lub to, co zo­sta­ło wy­ko­pa­ne;
b) wy­kar­czo­wa­ne drze­wo przez­na­czo­ne na płozy do sań


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kopanie

1. ude­rzać nogą, bić nogą, dawać kop­nia­ki
2. robić dół, ryć
3. wy­do­by­wać, wy­ko­py­wać (np. ziem­nia­ki, mi­ne­ra­ły)
4. ude­rzać, odrzu­cać (o broni po wy­strza­le)


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kopać.

 (1.2) pot. wy­ko­py­wa­nie ziem­nia­ków, bu­ra­ków, itp.

 (1.3) pot. okres ko­pa­nia (1.2)


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kopaniec

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Kopanina

po­tocz­nie:
1. be­zład­na, nie­cie­ka­wa gra w piłkę nożną;
2. dłu­gie i be­zład­ne ko­pa­nie w ziemi;
3. bru­tal­ny atak słow­ny mię­dzy roz­mów­ca­mi


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. w piłce noż­nej: nies­kład­na, be­zład­na, nie­cie­ka­wa gra


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kopanisko

re­gio­nal­nie: kar­to­fli­sko;
1. pole, gdzie rosną kar­to­fle;
2. pole po ze­bra­niu ros­ną­cych na nim kar­to­fli


Źródła:

SJP.pl

Kopanka

1. otwór wy­ko­pa­ny w ziemi, przez który wy­do­by­wa się ropę naf­to­wą;
2. re­gio­nal­nie: dzie­ża - na­czy­nie;
3. daw­niej: po­mie­szcze­nie wy­bu­do­wa­ne w ziemi; zie­mian­ka


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kopara

1. zgru­bie­nie od: ko­par­ka;
2. po­tocz­nie: usta; gęba, ja­dacz­ka, japa, morda


Źródła:

SJP.pl

Kopareczka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od: ko­par­ka


Źródła:

Wiktionary

Koparka

ma­szy­na do od­spa­ja­nia grun­tu, czer­pa­nia i ła­do­wa­nia urob­ku; dwa pod­sta­wo­we ro­dza­je: jed­no­czer­pa­ko­wa oraz wie­lo­czer­pa­ko­wa


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) masz. ma­szy­na bu­dow­la­na, po­jazd słu­żą­cy do ko­pa­nia du­żych dołów w mięk­kim grun­cie lub do wy­bie­ra­nia grun­tu


Ko­par­ka – ma­szy­na do robót ziem­nych, słu­żą­ca do od­dzie­la­nia urob­ku od grun­tu i prze­nie­sie­nia na środ­ki tran­spor­to­we lub na skła­do­wi­sko. Ko­par­ka może rów­nież peł­nić rolę urzą­dze­nia prze­ła­dun­ko­we­go (wtedy na­bie­ra i prze­no­si tylko ma­te­riał sypki). Są ma­szy­na­mi po­wszech­nie sto­so­wa­ny­mi wszę­dzie tam, gdzie za­cho­dzi wła­śnie ko­niecz­ność ta­kich pro­ce­sów, stąd wy­ko­rzy­sty­wa­na jest po­wszech­nie przy pra­cach ziem­nych bu­dow­la­nych, tran­spor­to­wych lub gór­ni­czych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koparkowy

→ ko­par­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) ope­ra­tor ko­par­ki


Patrz:koparka

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koparkoładowarka

ma­szy­na bu­dow­la­na łą­czą­ca funk­cje ko­par­ki i ła­do­war­ki


Ko­par­ko­ła­do­war­ka ("ko­par­ka-ła­do­war­ka") – ma­szy­na do robót ziem­nych speł­nia­ją­ca za­rów­no funk­cję ko­par­ki, jak i ła­do­war­ki. Ko­par­ko­ła­do­war­ki są zwy­kle opar­te na kon­struk­cji trak­to­ra o na­pę­dzie ko­ło­wym, rza­dziej gą­sie­ni­co­wym.

Ko­par­ko­ła­do­war­ka jest jedną z naj­bar­dziej uni­wer­sal­nych ma­szyn bu­dow­la­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kopaszyn

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Kopać

1. ude­rzać nogą, bić nogą, dawać kop­nia­ki
2. robić dół, ryć
3. wy­do­by­wać, wy­ko­py­wać (np. ziem­nia­ki, mi­ne­ra­ły)
4. ude­rzać, odrzu­cać (o broni po wy­strza­le)


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) ude­rzać kogoś / coś nogą

 (1.2) wy­do­by­wać np. zie­mię przy po­mo­cy ło­pa­ty, in­ne­go na­rzę­dzia lub ma­szy­ny

 (1.3) wy­do­by­wać mi­ne­ra­ły lub płody rolne z ziemi przy po­mo­cy na­rzę­dzi lub ma­szyn

 (1.4) pot. o broni pal­nej: odrzu­cać, ude­rzać w ramię po wy­strza­le

 (1.5) pot. o elek­trycz­no­ści: razić prą­dem

 (1.6) przen. prze­glą­dać ar­chi­wa, stare akta, do­ku­men­ty

 (1.7) przen. do­cho­dzić praw­dy, pro­wa­dzić do­cho­dze­nie

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny kopać się

 (2.1) kopać (1.1) sa­me­go sie­bie

 (2.2) kopać (1.1) sie­bie naw­za­jem

 (2.3) rzad. brnąć przez coś, prze­do­sta­wać się z tru­dem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kopała

1. ude­rzać nogą, bić nogą, dawać kop­nia­ki
2. robić dół, ryć
3. wy­do­by­wać, wy­ko­py­wać (np. ziem­nia­ki, mi­ne­ra­ły)
4. ude­rzać, odrzu­cać (o broni po wy­strza­le)


Źródła:

SJP.pl

Kopań

1. ude­rzać nogą, bić nogą, dawać kop­nia­ki
2. robić dół, ryć
3. wy­do­by­wać, wy­ko­py­wać (np. ziem­nia­ki, mi­ne­ra­ły)
4. ude­rzać, odrzu­cać (o broni po wy­strza­le)


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kopańczyk

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kopańka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) bia­ły­stok. dłu­ban­ka, na­czy­nie wy­ko­na­ne z jed­ne­go ka­wał­ka drew­na


Źródła:

Wiktionary

Kopański

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kopcenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kop­cić.


Źródła:

Wiktionary

Kopcewicz

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kopciany

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kop­ciem, do­ty­czą­cy kop­ciu


Źródła:

Wiktionary

Kopciewicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kopciuch

1. po­tocz­nie: bru­das, niech­luj;
2. dy­mią­cy przed­miot


rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) pot. pa­pie­ros kiep­ski ga­tun­ko­wo

 (1.2) pot. osoba niech­luj­na

 (1.3) pot. tra­dy­cyj­ny piec wę­glo­wy gór­ne­go ła­do­wa­nia

 (1.4) pot. sa­mo­chód emi­tu­ją­cy dym


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kopciuszek

ptak z ro­dzi­ny dro­zdo­wa­tych


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Pho­e­ni­cu­rus ochru­ros|ref=tak., mały ptak z rzędu wró­blo­wa­tych;

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) zdrobn. od: kop­ciuch

 (2.2) po­py­cha­dło, nie­bo­żę


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kopciówka

wieś w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kopcić

1. kop­cić lub kop­cić się - wy­dzie­lać kopeć, gęsty dym; dymić;
2. pot. palić pa­pie­ro­sa, fajkę itp.; ćmić, ku­rzyć


cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny

 (1.1) wy­dzie­lać gęsty dym, kopeć

 (1.2) pot. palić pa­pie­ro­sa

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny kop­cić się

 (2.1) paląc się, wy­dzie­lać gęsty dym, kopeć


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kopciński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kopcowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kop­co­wać.


Źródła:

Wiktionary

Kopcowaty

po­dob­ny kształ­tem do kopca; po­kry­ty kop­ca­mi, pa­gór­ko­wa­ty


Źródła:

SJP.pl

Kopcować

prze­cho­wy­wać przez okres zi­mo­wy wa­rzy­wa w kop­cach; do­ło­wać


Źródła:

SJP.pl

Kopcowy

przy­miot­nik od: ko­piec


Źródła:

SJP.pl

Kopczewski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kopczyk

1. mały ko­piec;
2. kra­jo­wa rasa ma­łych koni


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) mały ko­piec


Kop­czyk (664 m n.p.m.) – szczyt w Kar­ko­no­szach, w obrę­bie La­soc­kie­go Grzbie­tu.

Po­ło­żo­ny jest w po­łud­nio­wej czę­ści La­soc­kie­go Grzbie­tu, w nie­zbyt wy­raź­nym bocz­nym grzbie­cie od­cho­dzą­cym ku wscho­do­wi od Ko­pi­ny, po­mię­dzy Opawą na pół­no­cy a Nie­da­mi­ro­wem na po­łud­niu. Na pół­no­cy znaj­du­je się do­li­na Opawy, a na po­łud­niu Ostręż­ni­ka.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kopczykować

okry­wać zie­mią ło­dy­gi ro­ślin


Źródła:

SJP.pl

Kopczyn

Kop­czyn – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ku­jaw­sko-po­mor­skim, w po­wie­cie mo­gi­leń­skim, w gmi­nie Mo­gil­no.


Źródła:

Wikipedia

Kopczyzna

daw­niej: część (jedna sześć­dzie­sią­ta) zbio­rów, bę­dą­ca za­pła­tą za pracę w polu


Źródła:

SJP.pl

Kopczyński

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kopecki

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kopenhaga

sto­li­ca Danii


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. sto­li­ca Danii;


Ko­pen­ha­ga ( København [], Haf­nia) – sto­li­ca i naj­więk­sze mia­sto Danii po­ło­żo­ne na wschod­nim wy­brze­żu wyspy Ze­lan­dia i czę­ścio­wo Ama­ger. Od 1 lipca 2000 po­łą­czo­na jest mo­stem nad Sun­dem ze szwedz­kim Malmö. W 2023 miesz­ka­ło w niej 653 664 osób, a cały ze­spół miej­ski tzw. „Wiel­kiej Ko­pen­ha­gi” li­czył 1 363 269 miesz­kań­ców.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kopenhago

forma rze­czow­ni­ka.

 (1.1) W. od Ko­pen­ha­ga


Źródła:

Wiktionary

Kopenhaski

przy­miot­nik od: Ko­pen­ha­ga (sto­li­ca Danii)


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) od­no­szą­cy się do mia­sta Ko­pen­ha­ga


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kopenhażanin

miesz­ka­niec Ko­pen­ha­gi


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Ko­pen­ha­gi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kopenhażanka

miesz­kan­ka Ko­pen­ha­gi


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Ko­pen­ha­gi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koper

ja­dal­na ro­śli­na z ro­dzi­ny se­le­ro­wa­tych


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) bot. kulin. ro­śli­na o pie­rza­stych li­ściach i zie­lo­no­żół­tych kwia­tach, uży­wa­na jako przy­pra­wa;

 (1.2) pot. przen. żart. mło­dzień­czy za­rost u chłop­ców, zaz­wy­czaj rzad­ki i drob­ny


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kopera

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Koperczak

daw­niej:
1. kom­ple­ment;
2. przy­mi­la­nie się, za­le­ca­nie się; za­lo­ty, umiz­gi; dziś żywe w zwro­tach: stro­ić, sa­dzić, palić, ude­rzać w ko­per­cza­ki - za­le­cać się


Źródła:

SJP.pl

Koperczaki

prze­sta­rza­le: umiz­gi, za­lo­ty


Źródła:

SJP.pl

Koperek

zdrob­nie­nie od: koper


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od koper

 (1.2) kulin. młode pędy kopru, wy­ko­rzy­sty­wa­ne do przy­pra­wia­nia po­traw


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koperkiewicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Koperkowa

zupa ko­per­ko­wa


Źródła:

SJP.pl

Koperkowy

przy­miot­nik od: ko­pe­rek


przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) zro­bio­ny z ko­per­ku, za­wie­ra­ją­cy ko­pe­rek

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (2.1) zwią­za­ny z ko­per­kiem, od­no­szą­cy się do ko­per­ku


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kopernica

Zo­bacz też: Ko­per­ni­ca (po­wiat Żar nad Hro­nem).

Ko­per­ni­ca (ka­szub. "Kòpernica") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie choj­nic­kim, w gmi­nie Choj­ni­ce. Leży na ob­sza­rze Za­bor­skie­go Parku Kra­jo­bra­zo­we­go, na za­chód od je­zio­ra Cha­rzy­kow­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Kopernicja

ro­śli­na z ro­dzi­ny are­ko­wa­tych


Ko­per­ni­cja ("Co­per­ni­cia" Mart. ex Endl.) – ro­dzaj ro­ślin na­le­żą­cy do ro­dzi­ny are­ko­wa­tych ("Are­ca­ce­ae"). Obej­mu­je 22–25 ga­tun­ków. Wy­stę­pu­ją one głów­nie na Kubie, tylko dwa ga­tun­ki rosną na wy­spie Haiti i trzy na sa­wan­nach Ame­ry­ki Po­łud­nio­wej.

Palmy te do­star­cza­ją ja­dal­nych owo­ców i niek­tó­re ga­tun­ki upra­wia­ne są jako ozdob­ne.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kopernik

pier­wia­stek che­micz­ny o sym­bo­lu Cn i licz­bie ato­mo­wej 112


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) chem. pier­wia­stek che­micz­ny o sym­bo­lu Cn i licz­bie ato­mo­wej 112;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kopernikana

wszyst­ko, co do­ty­czy życia i dzia­łal­no­ści Ko­per­ni­ka; ko­per­ni­kia­na


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) astr. au­to­gra­fy i do­ku­men­ty do­ty­czą­ce Mi­ko­ła­ja Ko­per­ni­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kopernikanistka

→ ko­per­ni­ka­ni­sta


Patrz:kopernikanista

Źródła:

SJP.pl

Kopernikanizm

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) astr. nauka o he­lio­cen­trycz­nym mo­de­lu kos­mo­lo­gicz­nym roz­wi­nię­ta przez Ko­per­ni­ka


Źródła:

Wiktionary

Kopernikański

do­ty­czą­cy Ko­per­ni­ka; ko­per­ni­kow­ski


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z ko­per­ni­ka­niz­mem – nauką, po­glą­da­mi gło­szo­ny­mi przez Ko­per­ni­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kopernikiana

rzad­ko: wszyst­ko, co do­ty­czy życia i dzia­łal­no­ści Ko­per­ni­ka; ko­per­ni­ka­na


Źródła:

SJP.pl

Kopernikolog

spe­cja­li­sta w za­kre­sie ko­per­ni­ko­lo­gii


Źródła:

SJP.pl

Kopernikologia

nauka o życiu i pracy Ko­per­ni­ka


Źródła:

SJP.pl

Kopernikowski

do­ty­czą­cy Ko­per­ni­ka; ko­per­ni­kań­ski


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z ko­per­ni­ka­niz­mem – nauką, po­glą­da­mi gło­szo­ny­mi przez Ko­per­ni­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kopernikowy

przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy ko­per­ni­ku


Źródła:

Wiktionary

Koperno

Ko­per­no (nazwa obocz­na: Kopce, niem. "Küppern", łuż. "Ki­per­na") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bu­skim, w po­wie­cie kro­śnień­skim, w gmi­nie Gubin.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa zie­lo­no­gór­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Koperski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kopersztych

daw­niej: mie­dzio­ryt, ry­ci­na; ku­persz­tych


rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) przest. mie­dzio­ryt


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koperta

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) poczt. pła­skie opa­ko­wa­nie pa­pie­ro­we na list, pismo lub drob­ne przed­mio­ty;

 (1.2) ry­su­nek, pik­to­gram o wy­glą­dzie zam­knię­tej ko­per­ty (1.1)

 (1.3) pot. po­zio­my znak dro­go­wy oz­na­cza­ją­cy zakaz par­ko­wa­nia

 (1.4) zew­nętrz­na obu­do­wa ze­gar­ka kie­szon­ko­we­go lub na­ręcz­ne­go


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kopertka

zdrob­nie­nie od: ko­per­ta


Źródła:

SJP.pl

Kopertowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ko­per­to­wać.


Źródła:

Wiktionary

Kopertować

wkła­dać do ko­per­ty


cza­sow­nik

 (1.1) wkła­dać do ko­per­ty, za­kle­jać w ko­per­cie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kopertowe

przy­miot­nik od: ko­per­ta


Źródła:

SJP.pl

Kopertownica

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) techn. urzą­dze­nie au­to­ma­tycz­nie skła­da­ją­ce do­ku­men­ty i wkła­da­ją­ce je do ko­pert, które na­stęp­nie za­my­ka i za­kle­ja


Źródła:

Wiktionary

Kopertowy

przy­miot­nik od: ko­per­ta


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z ko­per­ta­mi, do­ty­czą­cy ko­pert

 (1.2) w kształ­cie ko­per­ty


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kopertówa

zgru­bie­nie od: ko­per­tów­ka


Źródła:

SJP.pl

Kopertówka

1. mała to­reb­ka dam­ska bez rącz­ki;
2. po­tocz­nie: ła­pów­ka pie­nięż­na prze­ka­zy­wa­na w ko­per­cie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nie­wiel­ka, pła­ska to­reb­ka dam­ska, bez paska lub z cho­wa­nym pa­skiem

 (1.2) spód­ni­ca z sze­ro­kie­go pasa owi­ja­ne­go wokół bio­der tak, że jego poły za­cho­dzą na sie­bie, wią­za­na lub za­pi­na­na w pasie

 (1.3) pot. ła­pów­ka lub nie­o­fi­cjal­ne wy­na­gro­dze­nie prze­ka­zy­wa­ne w ko­per­cie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kopeć

prze­sta­rza­le:
1. gęsty dym z sadzą;
2. osad z czar­ne­go pyłu;
3. przed­miot wy­dzie­la­ją­cy in­ten­syw­nie dym po pod­pa­le­niu


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gęsty, ciem­ny dym

 (1.2) osad z sadzy

 (1.3) wyrób ty­to­nio­wy w po­sta­ci cien­kiej pa­pie­ro­wej rurki, dłu­go­ści kilku cen­ty­me­trów, wy­peł­nio­nej zmie­lo­nym ty­to­niem


Kopeć – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie ostrze­szow­skim, w gmi­nie Gra­bów nad Pros­ną. Liczy około 200 miesz­kań­ców.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa ka­li­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kopff

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kopia

1. odw­zo­ro­wa­nie ory­gi­na­łu, re­pli­ka
2. ro­dzaj broni uży­wa­nej przez ry­ce­rzy


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) przed­miot wy­ko­na­ny na wzór pier­wsze­go, nie ory­gi­nał

 (1.2) praw. biur. do­ku­ment wyt­wo­rzo­ny przez odw­zo­ro­wa­nie ory­gi­na­łu

 (1.3) wojsk. hist. ro­dzaj bia­łej broni o dłu­gim drzew­cu, do walki konno;

 (1.4) hist. śred­nio­wiecz­na, pod­sta­wo­wa jed­nost­ka or­ga­ni­za­cyj­na cięż­koz­broj­nej jazdy ry­cer­skiej, zło­żo­na z ry­ce­rza i jego kil­ku­o­so­bo­we­go pocz­tu;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kopiariusz

zbiór kopii do­ku­men­tów ory­gi­nal­nych


Źródła:

SJP.pl

Kopiarka

urzą­dze­nie do ko­pio­wa­nia tek­stów i ry­sun­ków; kse­ro­graf, kse­ro­ko­piar­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) techn. urzą­dze­nie ko­piu­ją­ce


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kopiarkowy

→ ko­piar­ka


Patrz:kopiarka

Źródła:

SJP.pl

Kopiarnia

dział za­kła­du che­mi­gra­ficz­ne­go lub po­mie­szcze­nie, w któ­rym się ko­piu­je


Źródła:

SJP.pl

Kopiarstwo

rzad­ko: me­cha­nicz­ne, bez­myśl­ne na­śla­dow­nict­wo; ko­pio­wa­nie, mał­piar­stwo


Źródła:

SJP.pl

Kopiarz

1. prze­sta­rza­łe: ma­szy­na po­wie­la­ją­ca tek­sty wy­ko­na­ne na wo­sko­wych ma­try­cach; po­wie­lacz;
2. daw­niej:
a) bez­rol­ny otrzy­mu­ją­cy za ro­bo­ciz­nę zboże w ko­pach;
b) ko­pia­riusz;
c) ko­pi­sta


Źródła:

SJP.pl

Kopiasty

ma­ją­cy kształt kopca; na­gro­ma­dzo­ny w usy­pi­sko; wy­so­ko na­ła­do­wa­ny; ko­pia­ty


Źródła:

SJP.pl

Kopiaty

ma­ją­cy kształt kopca; na­gro­ma­dzo­ny w usy­pi­sko; wy­so­ko na­ła­do­wa­ny; ko­pia­sty


Źródła:

SJP.pl

Kopiał

1. książ­ka do pi­sa­nia zle­ceń, kwi­tów, ra­chun­ków itp. przez kalkę, w któ­rej kopia tek­stu zo­sta­je jako dowód;
2. in­te­gral­na część ko­piar­ki, dzię­ki któ­rej można nadać obra­bia­ne­mu przed­mio­to­wi po­żą­da­ny kształt; wzor­nik


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) hand. biu­ro­wa książ­ka do ko­pio­wa­nia przez kalkę zle­ceń, ra­chun­ków, kwi­tów itp.

 (1.2) techn. przest. wzor­nik, wzór jed­na­ko­we­go wyt­wa­rza­nia przed­mio­tów; na­rzę­dzie iden­tycz­ne­go kształ­to­wa­nia obra­bia­nych przed­mio­tów

 (1.3) hist. kar­tu­la­riusz, śred­nio­wiecz­ny zbiór do­ku­men­tów, ich kopii i od­pi­sów;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kopica

1. nie­wiel­ka kopa siana;
2. daw­niej: ko­piec, kupa


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) roln. przest. nie­du­ża kopa siana lub zboża

 (1.2) książk. ko­piec, kupa cze­goś


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kopiczyński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kopidoł

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. gra­barz


Źródła:

Wiktionary

Kopidół

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) żart. gra­barz


Źródła:

Wiktionary

Kopiec

1. sztucz­nie usy­pa­ne wznie­sie­nie;
2. ziem­nia­ki lub ja­rzy­ny za­sy­pa­ne zie­mią i okry­te słomą w celu za­bez­pie­cze­nia ich przed za­marz­nię­ciem


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) sztucz­nie usy­pa­ne wznie­sie­nie

 (1.2) książk. lub ar­chit. pom­nik w for­mie ta­kie­go wznie­sie­nia

 (1.3) pot. przen. zbiór przed­mio­tów uło­żo­nych jeden na dru­gim

 (1.4) roln. pryz­ma ziem­nia­ków, wa­rzyw itp. przy­sy­pa­nych zie­mią i przy­kry­tych słomą w celu za­bez­pie­cze­nia przed prze­marz­nię­ciem; także: dół z taką samą za­war­to­ścią za­bez­pie­czo­ny w ten sam spo­sób

 (1.5) in­form. struk­tu­ra da­nych opar­ta na drze­wie, w któ­rej war­to­ści po­tom­ków węzła są w sta­łej re­la­cji z war­to­ścią ro­dzi­ca


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kopiejeczka

zdrob­nia­le o ko­piej­ce


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. zdrobn. od: ko­piej­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kopiejka

1/100 rubla (ro­syj­skiej jed­nost­ki mo­ne­tar­nej), rubla bia­ło­ru­skie­go, rubla ta­dżyc­kie­go lub hryw­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) monet. drob­na jed­nost­ka mo­ne­tar­na Rosji, Bia­ło­ru­si, a daw­niej także ZSRR, jedna setna rubla;

 (1.2) monet. drob­na jed­nost­ka mo­ne­tar­na Ukra­i­ny, jedna setna hryw­ny


Ko­piej­ka ( копейка, "ko­piej­ka"; копійка, "ko­pij­ka"; капейка, "ka­piej­ka") – mo­ne­ta, drob­na jed­nost­ka mo­ne­tar­na Rosji, Bia­ło­ru­si i Nadd­nie­strza (daw­niej ZSRR) równa 1/100 rubla. Także jed­nost­ka mo­ne­tar­na Ukra­i­ny równa 1/100 hryw­ny.

Nazwa ko­piej­ka po­ja­wi­ła się jako po­tocz­ne po­cząt­ko­wo okre­śle­nie no­wo­grodz­kiej dien­gi (no­wo­grod­ki), gdy po re­for­mie w 1534 r., zwięk­sza­ją­cej jej war­tość obra­chun­ko­wą z 0,005 rubla no­wo­grodz­kie­go (jed­nost­ki obra­chun­ko­wej) do 0,01 rubla, na awer­sie mo­ne­ty umie­szczo­no wy­o­bra­że­nie jeźdź­ca z kopią.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kopiejkowy

→ ko­piej­ka


Patrz:kopiejka

Źródła:

SJP.pl

Kopieniacki

przy­miot­nik od: ko­pie­niact­wo


Źródła:

SJP.pl

Kopieniactwo

pry­mi­tyw­na forma rol­nict­wa, po­le­ga­ją­ca na upra­wie roli ko­pacz­ką, bez uży­cia pługa czy radła, po­łą­czo­na naj­czę­ściej z ho­dow­lą bydła


Upra­wa ko­pie­nia­cza – spo­sób upra­wy gleby, po­le­ga­ją­cy na od­wra­ca­niu war­stwy wierzch­niej przy za­sto­so­wa­niu na­rzę­dzi ręcz­nych (np. szpad­la, mo­ty­ki). Me­to­da mało wy­daj­na, sto­so­wa­na w epoce póź­ne­go me­zo­li­tu i wczes­ne­go ne­o­li­tu przed upo­wszech­nie­niem się orki sprzę­żaj­nej. Obec­nie sto­so­wa­na w upra­wie nie­wiel­kich are­a­łów rol­nych (np. ogród­ków przy­do­mo­wych), któ­rych mała po­wierzch­nia unie­moż­li­wia wy­ko­rzy­sta­nie zme­cha­ni­zo­wa­nych środ­ków pro­duk­cji rol­ni­czej.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kopieniaczek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od ko­pie­niak


Źródła:

Wiktionary

Kopieniaczy

przy­miot­nik od: ko­pie­niact­wo (pier­wot­na me­to­da upra­wy roli, po­le­ga­ją­ca na spulch­nia­niu ziemi za po­mo­cą kija)


Źródła:

SJP.pl

Kopieniak

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) stpol. ro­dzaj pła­szcza, szara opoń­cza bez rę­ka­wów


Źródła:

Wiktionary

Kopieniec

szczyt w Gor­cach


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kopij

1. odw­zo­ro­wa­nie ory­gi­na­łu, re­pli­ka
2. ro­dzaj broni uży­wa­nej przez ry­ce­rzy


Źródła:

SJP.pl

Kopijka

rzad­ko: mała kopia


Źródła:

SJP.pl

Kopijniczy

przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z ko­pij­ni­kiem


Źródła:

Wiktionary

Kopijnik

w śred­nio­wiecz­nym woj­sku: żoł­nierz cięż­koz­broj­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) hist. wojsk. cięż­koz­broj­ny jeź­dziec uz­bro­jo­ny w kopię, a także miecz


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kopiorama

urzą­dze­nie do ko­pio­wa­nia sty­ko­we­go ne­ga­ty­wów lub dia­po­zy­ty­wów ilu­stra­cji


Ko­pio­ra­ma (lub rama ko­pio­wa) – urzą­dze­nie wy­ko­rzy­sty­wa­ne w po­li­gra­fii, fo­to­gra­fii oraz elek­tro­ni­ce do ko­pio­wa­nia sty­ko­we­go. Pro­ces ten po­le­ga na naś­wiet­la­niu ma­te­ria­łu świa­tło­czu­łe­go po­przez ma­try­cę – zaz­wy­czaj kli­szę (ne­ga­tyw lub dia­po­zy­tyw z wy­wo­ła­nym obra­zem) le­żą­cą bez­poś­red­nio na tym ma­te­ria­le.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kopioramka

urzą­dze­nie do spo­rzą­dza­nia fo­to­gra­ficz­nych od­bi­tek sty­ko­wych


Źródła:

SJP.pl

Kopiowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ko­pio­wać.


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kopiować

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. sko­pio­wać)

 (1.1) po­wie­lać coś (zwy­kle ma­te­riał dru­ko­wa­ny lub dane kom­pu­te­ro­we), prze­pi­sy­wać, wy­ko­ny­wać kopię cze­goś; pow­ta­rzać czy­jeś za­cho­wa­nie


Źródła:

Wiktionary

Kopiowy

przy­miot­nik od: kopia


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z ko­pio­wa­niem, do­ty­czą­cy ko­pio­wa­nia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kopisko

rzad­ko: stos, usy­pi­sko cze­goś; kop­czyk, ko­piec, ster­ta


Ko­pi­sko (także: Pod­cheł­miec, niem. "Win­kler-Berg", "Win­kler­berg") - szczyt gór­ski o wy­so­ko­ści 688 m n.p.m. w Ma­sy­wie Chełm­ca w Gó­rach Wał­brzy­skich, w jego po­łud­nio­wym ra­mie­niu, po­mię­dzy szczy­ta­mi Ci­cha­wą na pół­no­cy i Bo­gu­szów­ką na po­łud­nio­wym za­cho­dzie. Leży w obrę­bie Bo­gu­szo­wa-Gor­ców. Jest zbu­do­wa­ny z dol­no­perm­skich por­fi­rów. W więk­szo­ści po­ra­sta go las mie­sza­ny.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kopista

1. osoba, która spo­rzą­dza kopię cze­goś, po­wie­la ory­gi­nał;
2. osoba prze­pi­su­ją­ca księ­gi, do­ku­men­ty; skry­ba, pi­sarz


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba spo­rzą­dza­ją­ca kopie

 (1.2) hist. śred­nio­wiecz­ny skry­ba

 (1.3) hist. wojsk. żoł­nierz Kor­pu­su Ochro­ny Po­gra­ni­cza


Zo­bacz też: szczyt Ko­pi­sta w Gó­rach So­wich lub szczyt Ko­pi­sta w Kar­ko­no­szach.

Ko­pi­sta – osoba, zaj­mu­ją­ca się w śred­nio­wie­czu prze­pi­sy­wa­niem ksiąg lub do­ku­men­tów. Osoba taka mogła łą­czyć różne ut­wo­ry i do­pi­sy­wać włas­ne frag­men­ty. Zda­rza­ło się, że w ten spo­sób pow­sta­wa­ły ko­lej­ne wer­sje tego sa­me­go te­ma­tu, a nawet zu­peł­nie nowe dzie­ła. Ko­pi­sta­mi byli mnisi.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kopistka

ko­bie­ta, która spo­rzą­dza kopię cze­goś, po­wie­la ory­gi­nał


Źródła:

SJP.pl

Kopić

ukła­dać w kopy, np. siano


cza­sow­nik

 (1.1) roln. ukła­dać zboże, siano w kopy


Kopić – wieś w Bośni i Her­ce­go­wi­nie, w Fe­de­ra­cji Bośni i Her­ce­go­wi­ny, w kan­to­nie dzie­sią­tym, w gmi­nie Glamoč. W 2013 roku li­czy­ła 2 miesz­kań­ców – Ser­bów.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kopiński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kopka

mała kopa, czyli zło­żo­ne w ster­tę siano lub słoma


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kopla

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. sze­ro­ki pas skó­rza­ny

 (1.2) gw-pl|Górny Śląsk. łąka na wzgór­ku za domem

 (1.3) gw-pl|Górny Śląsk. łąka przez­na­czo­na do wy­pa­sa­nia bydła


Źródła:

Wiktionary

Koplanarny

w ma­te­ma­ty­ce: le­żą­cy w tej samej pła­szczyź­nie; kom­pla­nar­ny


Źródła:

SJP.pl

Koplino

Ko­pli­no (do 1945 Kop­plin) – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie ka­mień­skim, w gmi­nie Gol­cze­wo.


Źródła:

Wikipedia

Kopniaczek

zdrob­nie­nie od: kop­niak


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od kop­niak


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kopniak

ude­rze­nie nogą; kop­nię­cie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy lub mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) cios za­da­ny nogą

 (1.2) środ. mot. w mo­to­cy­klu pedał roz­rusz­ni­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kopnica

Kop­ni­ca (do 1945 niem. "Köpnitz") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie sła­wień­skim, w gmi­nie Dar­ło­wo przy dro­dze wo­je­wódz­kiej nr 203.

We­dług da­nych z 28 wrze­śnia 2009 roku wieś miała 119 sta­łych miesz­kań­ców.

W la­tach 1954–1959 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Kop­ni­ca, po jej znie­sie­niu w gro­ma­dzie Dar­ło­wo. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość po­ło­żo­na była w wo­je­wództ­wie ko­sza­liń­skim.


Źródła:

Wikipedia

Kopnik

daw­niej: uczest­nik kopy - ze­bra­nia gro­madz­kie­go


Źródła:

SJP.pl

Kopnięcie

ude­rze­nie nogą; kop­niak


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) ude­rze­nie, cios za­da­ny nogą


Kop­nię­cie – ude­rze­nie stopą, ko­la­nem lub inną czę­ścią nogi sto­so­wa­ne w róż­nych for­mach kon­fron­ta­cji fi­zycz­nej, w sztu­kach i w spor­tach walki. Kop­nię­cia są wol­niej­sze niż ciosy pię­ścią, cho­ciaż sil­niej­sze od nich.

Kop­nię­cia sta­no­wią pod­sta­wo­wy ele­ment wielu sztuk walki, ta­kich jak od­mia­ny muay thai, wushu, ka­ra­te, kick-bo­xing, tang­su­do, ta­ek­won­do i MMA.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kopnięty

po­tocz­nie: od­bie­ga­ją­cy od normy i świad­czą­cy o niez­rów­no­wa­że­niu; szur­nię­ty, stu­knię­ty, rąb­nię­ty, pu­knię­ty, wal­nię­ty


przy­miot­nik

 (1.1) pot. szur­nię­ty


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kopno

1. miej­sce wznie­sio­ne, wolne od śnie­gu, zie­mia po­ka­zu­ją­ca się pod­czas od­wil­ży
2. le­go­wi­sko za­ją­ca w śnie­gu


Źródła:

SJP.pl

Kopny

sypki i trud­ny do przej­ścia od­ci­nek drogi


przy­miot­nik

 (1.1) o śnie­gu lub pia­sku: trud­ny do prze­by­cia, po­wo­du­ją­cy grzęź­nię­cie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kopnąć

ude­rzyć nogą


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. kopać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|kopać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kopocz

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. górn. kilof


Źródła:

Wiktionary

Kopolimer

po­li­mer za­wie­ra­ją­cy co najm­niej dwa ro­dza­je merów


rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) chem. po­li­mer, któ­reg łań­cu­chy za­wie­ra­ją dwa lub wię­cej ro­dza­jów merów;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kopolimeryzacja

Ko­po­li­me­ry­za­cja – po­li­me­ry­za­cja z udzia­łem co najm­niej dwóch róż­nych mo­no­me­rów, która pro­wa­dzi do otrzy­ma­nia ko­po­li­me­rów. W za­leż­no­ści od wza­jem­nej re­ak­tyw­no­ści względ­nej mo­no­me­rów re­ak­cja ta pro­wa­dzi do otrzy­ma­nia po­li­me­rów o róż­nym skła­dzie i dy­stry­bu­cji merów w koń­co­wym po­li­me­rze. Me­cha­nizm ko­po­li­me­ry­za­cji za­le­ży od stę­że­nia i re­ak­tyw­no­ści po­szcze­gól­nych mo­no­me­rów.


Źródła:

Wikipedia

Kopolimeryzacyjny

→ ko­po­li­me­ry­za­cja


Patrz:kopolimeryzacja

Źródła:

SJP.pl

Koppa

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) li­te­ra al­fa­be­tu grec­kie­go, obec­nie nie­u­ży­wa­na, w grec­kim sy­ste­mie licz­bo­wym oz­na­cza­ją­ca licz­bę 90, Ϙ;

 (1.2) ar­cha­icz­na li­te­ra cy­ry­li­cy, Ҁ, sto­so­wa­na także jako oz­na­cze­nie 90


Koppa ( κόππα, pi­sa­na Ϙϙ lub Ϟϟ) – li­te­ra al­fa­be­tu grec­kie­go, obec­nie nie­u­ży­wa­na w tym ję­zy­ku. W grec­kim sy­ste­mie licz­bo­wym oz­na­cza licz­bę 90. W al­fa­be­cie koppa znaj­do­wa­ła się mię­dzy san a rho.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kopra

wy­su­szo­ny miąższ orze­cha ko­ko­so­we­go


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) kulin. wy­su­szo­ny miąższ orze­cha ko­ko­so­we­go;


Kopra – wy­su­szo­ny miąższ (biel­mo) na­sion ko­ko­sa wła­ści­we­go (palmy ko­ko­so­wej), bę­dą­cy naj­waż­niej­szym z eko­no­micz­ne­go punk­tu wi­dze­nia su­row­cem po­zy­ski­wa­nym z ko­ko­sa. Za­wie­ra około 60–70% tłu­szczu i na skalę prze­my­sło­wą wy­ko­rzy­sty­wa­ny jest do wy­ro­bu oleju ko­ko­so­we­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koprocesor

do­dat­ko­wy, wy­spe­cja­li­zo­wa­ny pro­ce­sor wspo­ma­ga­ją­cy głów­ny pro­ce­sor kom­pu­te­ra; współ­pro­ce­sor


Ko­pro­ce­sor – układ sca­lo­ny, któ­re­go za­da­niem jest od­cią­że­nie głów­ne­go pro­ce­so­ra kom­pu­te­ra (ang. "Cen­tral Pro­ces­sing Unit" - CPU) w wy­ko­ny­wa­niu niek­tó­rych zadań, naj­czę­ściej o wy­spe­cja­li­zo­wa­nym cha­rak­te­rze. Za­da­nia takie ko­pro­ce­sor zwy­kle wy­ko­nu­je szyb­ciej niż pro­ce­sor głów­ny, a także, w niek­tó­rych przy­pad­kach, może on dzia­łać rów­no­le­gle do CPU, co ogól­nie umoż­li­wia zwięk­sze­nie mocy obli­cze­nio­wej (lub, bar­dziej ogól­nie, pręd­ko­ści) dzia­ła­nia kom­pu­te­ra.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koproducencki

→ ko­pro­du­cent


Patrz:koproducent

Źródła:

SJP.pl

Koproducent

osoba lub przed­się­bior­stwo współ­pra­cu­ją­ce z in­ny­mi przy pro­duk­cji cze­goś; współ­pro­du­cent


Źródła:

SJP.pl

Koproducentka

→ ko­pro­du­cent


Patrz:koproducent

Źródła:

SJP.pl

Koprodukcja

współ­pro­duk­cja;
1. współ­pra­ca kilku osób lub przed­się­biorstw przy pro­duk­cji cze­goś;
2. pro­dukt pow­sta­ły w wy­ni­ku ta­kiej współ­pra­cy


Ko­pro­duk­cja ( co­pro­duc­tion) – wspól­ne przed­sięw­zię­cie pro­duk­cyj­ne kilku pod­mio­tów (osób, przed­się­biorstw). Także wynik ta­kiej współ­pra­cy.

Ter­min uży­wa­ny głów­nie w od­nie­sie­niu do pro­duk­cji fil­mo­wej, te­a­tral­nej, ope­ro­wej itp. Celem ko­pro­duk­cji naj­czę­ściej jest ro­zło­że­nie kosz­tów pro­duk­cji na ko­pro­du­cen­tów.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koprodukcyjny

zwią­za­ny z ko­pro­duk­cją


Źródła:

SJP.pl

Koprodukować

współ­pra­co­wać przy pro­duk­cji cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Koprodukt

po­ję­cie w te­o­rii ka­te­go­rii bę­dą­ce uo­gól­nie­niem sumy ro­złącz­nej zbio­rów i zew­nętrz­nej sumy pro­stej prze­strze­ni li­nio­wych


Ko­pro­dukt – po­ję­cie w te­o­rii ka­te­go­rii bę­dą­ce uo­gól­nie­niem sumy ro­złącz­nej zbio­rów i zew­nętrz­nej sumy pro­stej prze­strze­ni li­nio­wych. Ko­pro­dukt jest kon­struk­cją du­al­ną do pro­duk­tu.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koprofag

zwie­rzę ży­wią­ce się od­cho­da­mi in­nych zwie­rząt, np. chrząszcz kro­wień­czak


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) ekol. zwie­rzę odży­wia­ją­ce się od­cho­da­mi, fe­ka­lia­mi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koprofagia

1. zo­o­lo­gia: ży­wie­nie się przez niek­tó­re zwie­rzę­ta kałem in­nych ga­tun­ków zwie­rząt
2. me­dy­cy­na: spo­ży­wa­nie kału przez ludzi z niek­tó­ry­mi za­bu­rze­nia­mi psy­chicz­ny­mi


Ko­pro­fa­gia ( "kó­pros" = gnój + "pha­ge­in" = jeść) – odży­wia­nie się od­cho­da­mi (kałem).

U niek­tó­rych or­ga­niz­mów (np. kro­wień­czak, żuk gno­jo­wy, poś­więt­nik) że­ro­wa­nie na od­cho­dach in­nych zwie­rząt jest na­tu­ral­nym spo­so­bem odży­wia­nia się, po­nie­waż kał za­wie­ra dużo czę­ścio­wo stra­wio­ne­go po­ży­wie­nia. Kał może mieć też zna­cze­nie po­moc­ni­cze, jak to się dzie­je u hi­po­po­ta­mów i mło­dych słoni, gdyż zwięk­sza wy­ko­rzy­sta­nie po­kar­mu, oraz u psów i świń, u któ­rych umoż­li­wia za­spo­ko­je­nie nie­do­bo­rów po­kar­mo­wych.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koprofagiczny

→ ko­pro­fa­gia


Patrz:koprofagia

Źródła:

SJP.pl

Koprofil

osoba cier­pią­ca na ko­pro­fi­lię, tj. osią­ga­ją­ca sa­tys­fak­cję sek­su­al­ną pod­czas kon­tak­tu z kałem ludz­kim lub zwie­rzę­cym


Źródła:

SJP.pl

Koprofilia

zbo­cze­nie sek­su­al­ne, po­le­ga­ją­ce na doz­na­wa­niu pod­nie­ce­nia w kon­tak­cie z od­cho­da­mi part­ne­ra, oglą­da­niu go pod­czas za­łat­wia­nia się itd.


Ko­pro­fi­lia ( κόπρος, kó­pros – wy­da­li­na, φιλία, "phi­lia" – „przy­jaźń” lub „mi­łość”) – pa­ra­fi­lia, w któ­rej zja­da­nie oraz kon­takt z kałem włas­nym lub part­ne­ra (np. sma­ro­wa­nie ciała, wy­próż­nia­nie na klat­kę pier­sio­wą) jest źró­dłem pod­nie­ce­nia sek­su­al­ne­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koprofilka

→ ko­pro­fil


Patrz:koprofil

Źródła:

SJP.pl

Koprofilny

→ ko­pro­fi­lia


Patrz:koprofilia

Źródła:

SJP.pl

Koprolalia

skłon­ność, czę­sto cho­ro­bli­wa, do uży­wa­nia wul­ga­ryz­mów


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ob­se­syj­ne wy­po­wia­da­nie słów nie­przyz­wo­i­tych lub wul­gar­nych


Ko­pro­la­lia (gr. "kó­pros" 'kał' i "laliá" 'ga­da­ni­na') – pa­to­lo­gicz­na, nie­da­ją­ca się opa­no­wać po­trze­ba wy­po­wia­da­nia nie­przyz­wo­i­tych słów lub zdań, prze­kleństw lub obelg (wul­ga­ryz­mów) kie­ro­wa­nych do in­nych osób.

Wy­stę­pu­je w ze­spo­le To­u­ret­te’a (po­ni­żej 15% wszyst­kich cho­rych), ale rów­nież w schi­zo­fre­nii, psy­cho­zach al­ko­ho­lo­wych, cza­sem w za­bu­rze­niu ob­se­syj­no-kom­pul­syj­nym.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koprolalny

→ ko­pro­la­lia


Patrz:koprolalia

Źródła:

SJP.pl

Koprolit

1. ska­mie­nia­ła grud­ka kału zwie­rzę­cia ko­pal­ne­go;
2. nie­ska­mie­nia­ły ek­skre­ment dżdżow­nic two­rzą­cy bio­hu­mus


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) geol. za­cho­wa­ny w osa­dach ska­mie­nia­ły ek­skre­ment zwie­rzę­cy;

 (1.2) roln. ek­skre­men­ty głów­nie dżdżow­nic, za­wie­ra­ją­ce dużo skład­ni­ków or­ga­nicz­nych, uży­wa­ne w użyź­nia­niu gleby


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koprolitowy

→ ko­pro­lit


Patrz:koprolit

Źródła:

SJP.pl

Koprowina

daw­niej: mie­dzia­ki, pie­nią­dze mie­dzia­ne


Źródła:

SJP.pl

Koprowski

naz­wi­sko


Ko­prow­ski (forma żeń­ska: Ko­prow­ska; licz­ba mnoga: Ko­prow­scy) – pol­skie naz­wi­sko. Na po­cząt­ku lat 90. XX wieku w Pol­sce no­si­ły je 4921 osoby, we­dług no­wszych, in­ter­ne­to­wych da­nych noszą je 5294 osoby. Naz­wi­sko po­cho­dzi od słowa "koper" i jest naj­bar­dziej roz­po­wszech­nio­ne w pół­noc­no-cen­tral­nej i po­łud­nio­wo-cen­tral­nej Pol­sce.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koprowy

przy­miot­nik od: koper


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z ko­prem, do­ty­czą­cy kopru

 (1.2) zwią­za­ny z koprą, do­ty­czą­cy kopry


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kopruch

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. komar


Ko­pruch, wła­ści­wie Alek­san­der Ko­złow­ski (ur. 5 marca 1985 w Świę­to­chło­wi­cach) – pol­ski sce­na­rzy­sta, re­ży­ser, ope­ra­tor fil­mo­wy, twór­ca CGI, raper, autor tek­stów, kom­po­zy­tor, pro­du­cent mu­zycz­ny i przed­się­bior­ca. Za­ło­ży­ciel i wła­ści­ciel stu­dia fil­mo­we­go Przed­ma­rań­cza.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Koprula

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. kulin. zupa ko­per­ko­wa


Źródła:

Wiktionary

Koprzywnica

mia­sto w Pol­sce


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce;


Ko­przyw­ni­ca – mia­sto w woj. świę­to­krzy­skim, w po­wie­cie san­do­mier­skim, nad rzeką Ko­przy­wian­ką (obok któ­rej ut­wo­rzo­no zalew). Sie­dzi­ba gminy miej­sko-wiej­skiej Ko­przyw­ni­ca. W la­tach 1975–1998 mia­sto ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ło do woj. tar­no­brze­skie­go.

Hi­sto­rycz­nie po­ło­żo­na jest w Ma­ło­pol­sce, w ziemi san­do­mier­skiej. Była mia­stem klasz­to­ru cy­ster­sów ko­przyw­nic­kich w wo­je­wództ­wie san­do­mier­skim w ostat­niej ćwier­ci XVI wieku.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koprzywnicki

przy­miot­nik od: Ko­przyw­ni­ca


Źródła:

SJP.pl

Koprzywniczanin

miesz­ka­niec Ko­przyw­ni­cy (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Koprzywniczanka

miesz­kan­ka Ko­przyw­ni­cy (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Kopsać

po­tocz­nie:
a) dawać;
b) kopać


Źródła:

SJP.pl

Kopsnięcie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kops­nąć.


Źródła:

Wiktionary

Kopsnąć

po­tocz­nie:
a) dać
b) kop­nąć


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. kop­sać)

 (1.1) gwara. więz. slang. młodz. podać, sprze­dać, dać

cza­sow­nik zwrot­ny do­ko­na­ny kops­nąć się (ndk. kop­sać się)

 (2.1) slang. młodz. sko­czyć gdzieś, po­biec po coś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kopt

przed­sta­wi­ciel grupy lud­no­ści za­miesz­ku­ją­cej Egipt


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) etn. czło­nek ludu egip­skie­go, po­to­mek sta­ro­żyt­nych Egip­cjan, któ­rzy przy­ję­li chrze­ści­jań­stwo


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kopt.

skrót od: kop­tyj­ski


Źródła:

SJP.pl

Koptowie

lud za­miesz­ku­ją­cy Egipt


Kop­to­wie (kopt. ⲚⲓⲢⲉⲙ̀ⲛⲭⲏⲙⲓ ̀ⲛ̀Ⲭⲣⲏⲥⲧⲓ̀ⲁⲛⲟⲥ "NiRemenkēmi enKhristianos", ‏أقباط‎ "Akbat") – egip­ska, ogól­ne okre­śle­nie wier­nych Ko­ścio­łów kop­tyj­skich: or­to­dok­syj­ne­go Ko­ścio­ła kop­tyj­skie­go i Ko­ścio­ła ka­to­lic­kie­go obrząd­ku kop­tyj­skie­go. Słowo "kopt" po­cho­dzi od arab­skie­go "qibt", bę­dą­ce­go zmo­dy­fi­ko­wa­ną i skró­co­ną wer­sją grec­kie­go "ai­gyp­tos", bez pier­wszej i ostat­niej sy­la­by.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koptyjka

przed­sta­wi­ciel­ka grupy lud­no­ści za­miesz­ku­ją­cej Egipt


Źródła:

SJP.pl

Koptyjski

do­ty­czą­cy Kop­tów, cha­rak­te­ry­stycz­ny dla Kop­tów


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) an­trop. rel. zwią­za­ny z Kop­ta­mi; do­ty­czą­cy Ko­ścio­ła kop­tyj­skie­go i jego wyz­naw­ców

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) jęz. ostat­nia faza roz­wo­jo­wa ję­zy­ka egip­skie­go, język wy­wo­dzą­cy się ze sta­ro­e­gip­skie­go, na­le­żą­cy do ro­dzi­ny ję­zy­ków afro­az­ja­tyc­kich;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kopula

forma oso­bo­wa cza­sow­ni­ka "być" wią­żą­ca pod­miot z orzecz­ni­kiem w zda­nie; łącz­nik, spój­ka


Źródła:

SJP.pl

Kopulacja

spół­ko­wa­nie;
1. fi­zycz­nie ze­spo­le­nie się or­ga­nów płcio­wych ludzi lub zwie­rząt róż­nej płci, umoż­li­wia­ją­ce za­płod­nie­nie ko­mór­ki ja­jo­wej przez plem­ni­ki;
2. pe­jo­ra­tyw­nie: sto­su­nek sek­su­al­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) fizj. cie­les­ne ze­spo­le­nie się dwóch osob­ni­ków róż­nej płci, umoż­li­wia­ją­ce za­płod­nie­nie

 (1.2) biol. po­łą­cze­nie się gamet w zy­go­tę


Ko­pu­la­cja ( co­pu­la­tio), akt płcio­wy, spół­ko­wa­nie – sto­su­nek płcio­wy, który u zwie­rząt po­le­ga na bez­poś­red­nim kon­tak­cie dwóch osob­ni­ków (róż­nych płci lub oboj­na­czych) w celu za­plem­nie­nia i za­płod­nie­nia. W akcie tym wy­ko­rzy­sty­wa­ne są naj­czę­ściej róż­nie wyksz­tał­co­ne na­rzą­dy ko­pu­la­cyj­ne. Ko­pu­la­cję u więk­szo­ści zwie­rząt po­prze­dza okre­ślo­ny ry­tu­ał go­do­wy i wy­dzie­la­nie spe­cy­ficz­nych sy­gna­łów za­pa­cho­wych (np. fe­ro­mo­ny), dźwię­ko­wych (np. ptasi śpiew) i wzro­ko­wych (np. szata go­do­wa).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kopulacyjny

zwią­za­ny z ko­pu­la­cją


przy­miot­nik

 (1.1) biol. do­ty­czą­cy ko­pu­la­cji


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kopulak

piec od­lew­ni­czy do wy­ta­pia­nia że­li­wa; że­li­wiak


Źródła:

SJP.pl

Kopulakowy

przy­miot­nik od: ko­pu­lak


Źródła:

SJP.pl

Kopulant

po­tocz­nie: męski part­ner ero­tycz­ny; kon­ku­bent, ko­cha­nek, na­łoż­nik


Źródła:

SJP.pl

Kopulasty

o kształ­cie ko­pu­ły; ko­pu­ło­wa­ty


Źródła:

SJP.pl

Kopulizacja

spo­sób szcze­pie­nia drzew i krze­wów zra­zem na pod­kład­ce


Źródła:

SJP.pl

Kopulizować

w ogrod­nict­wie: szcze­pić drze­wa i krze­wy na pod­kład­ce ze zdrew­nia­łe­go pędu z pą­ka­mi


Źródła:

SJP.pl

Kopulowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ko­pu­lo­wać.


Źródła:

Wiktionary

Kopulować

od­by­wać sto­su­nek płcio­wy; spół­ko­wać


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. brak)

 (1.1) fizj. od­by­wać sto­su­nek sek­su­al­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kopuła

1. skle­pie­nie pół­ko­li­ste lub pó­łe­lip­tycz­ne opar­te na murze lub bęb­nie na pla­nie ko­li­stym, elip­tycz­nym albo wie­lo­bocz­nym ;
2. dy­stry­bu­an­ta wie­lo­wy­mia­ro­we­go roz­kła­du praw­do­po­do­bień­stwa na kwa­dra­cie jed­nost­ko­wym (dla trzech wy­mia­rów sze­ścia­nie jed­nost­ko­wym, itd.) o jed­no­staj­nych roz­kła­dach brze­go­wych


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ar­chit. pół­ko­li­ste lub pó­łe­lip­tycz­ne skle­pie­nie;

 (1.2) mat. dy­stry­bu­an­ta wie­lo­wy­mia­ro­we­go roz­kła­du praw­do­po­do­bień­stwa na kwa­dra­cie jed­nost­ko­wym o jed­no­staj­nych roz­kła­dach brze­go­wych;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kopułka

1. zdrob­nie­nie od: ko­pu­ła; mała ko­pu­ła;
2. ko­puł­ka apa­ra­tu za­pło­no­we­go - część urzą­dze­nia za­pło­no­we­go w sil­ni­ku ben­zy­no­wym, gdzie na­stę­pu­je prze­łą­cza­nie za­pło­nu na ko­lej­ne cy­lin­dry;
3. ko­puł­ka na­ścien­na, ko­puł­ka wys­mu­kła - nie­wiel­ki owad, błon­ków­ka z ro­dzi­ny oso­wa­tych


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kopułkowaty

po­dob­ny kształ­tem do ko­pu­ły; za­koń­czo­ny ko­pu­łą; ko­pu­la­sty


Źródła:

SJP.pl

Kopułkowy

→ ko­puł­ka


Patrz:kopułka

Źródła:

SJP.pl

Kopułowaty

o kształ­cie ko­pu­ły; ko­pu­la­sty


Źródła:

SJP.pl

Kopułowy

przy­miot­nik od: ko­pu­ła


Źródła:

SJP.pl

Kopyciarz

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) rzem. rze­mieśl­nik wy­rzy­na­ją­cy z drew­na ko­py­ta szew­skie


Źródła:

Wiktionary

Kopyciński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kopycki

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kopyco

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. weł­nia­na skar­pe­ta


Źródła:

Wiktionary

Kopyczyniecki

→ Ko­py­czyń­ce (mia­sto na Ukra­i­nie)


Źródła:

SJP.pl

Kopyczyńce

mia­sto na Ukra­i­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w za­chod­niej czę­ści Ukra­i­ny;


Ko­py­czyń­ce ( Копичинці, "Ko­py­czyn­ci") – mia­sto na Ukra­i­nie, w ob­wo­dzie tar­no­pol­skim, w re­jo­nie czort­kow­skim nad rzecz­ką Nicz­ła­wą. W 2025 roku li­czy­ło sza­cun­ko­wo 6899 miesz­kań­ców.

Znaj­du­je się tu sta­cja ko­le­jo­wa Ko­py­czyń­ce, węzeł linii Tar­no­pol – Biała Czort­kow­ska i Hu­sia­tyn – Ko­py­czyń­ce.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kopydłowo

1. nazwa kilku miej­sco­wo­ści w Pol­sce;
2. fik­cyj­na wieś bę­dą­ca miej­scem akcji wi­do­wi­ska estra­do­we­go pt. "Spot­ka­nie z Bal­la­dą"


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kopydłów

Ko­py­dłów – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie łódz­kim, w po­wie­cie wie­luń­skim, w gmi­nie Biała.

W la­tach 1975–1998 wieś ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa sie­radz­kie­go.


Źródła:

Wikipedia

Kopyrajter

osoba zaj­mu­ją­ca się pi­sa­niem slo­ga­nów i tek­stów re­kla­mo­wych; co­py­wri­ter, tek­ster


Źródła:

SJP.pl

Kopyrtnyć

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. prze­wró­cić


Źródła:

Wiktionary

Kopystka

1. w oku­li­sty­ce: srebr­ne na­rzę­dzie w kształ­cie ły­żecz­ki do ope­ra­cji ka­ta­rak­ty;
2. spe­cjal­ne na­rzę­dzie do czy­szcze­nia po­de­szew kopyt koń­skich;
3. zdrob­nie­nie od: ko­pyść


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrob­nie­nie od|ko­pyść.

 (1.2) daw., dziś re­gio­na­lizm. kulin. drew­nia­na łyżka lub ło­pat­ka słu­żą­ca do mie­sza­nia, ucie­ra­nia bądź na­kła­da­nia po­traw

 (1.3) re­gio­na­lizm. roln. wąska de­secz­ka pow­le­czo­na smołą i pia­skiem, słu­żą­ca do wy­gła­dza­nia ostrza kosy

 (1.4) med. na­rzę­dzie w for­mie pła­skiej ło­pat­ki słu­żą­ce do przy­trzy­my­wa­nia ję­zy­ka pa­cjen­ta pod­czas badań

 (1.5) med. na­rzę­dzie w kształ­cie ły­żecz­ki sto­so­wa­ne w chi­rur­gii oku­li­stycz­nej pod­czas ope­ra­cji usu­wa­nia zaćmy;

 (1.7) hist. wojsk. slang. nie­miec­ki ręcz­ny gra­nat trzon­ko­wy z okre­su II wojny świa­to­wej

 (1.8) przest. rzem. pła­skie na­rzę­dzie uży­wa­ne do mie­sza­nia lub zgar­nia­nia róż­ne­go ro­dza­ju sub­stan­cji

 (1.9) przest. żart. szpa­da bar­dzo ni­skiej ja­ko­ści


Ko­pyst­ka – na­rzę­dzie słu­żą­ce do czy­szcze­nia kopyt koń­skich. Za po­mo­cą ko­pyst­ki usuwa się róż­ne­go ro­dza­ju ma­te­rię, która utk­wi­ła we wklę­słej po­desz­wie ko­py­ta: słomę, wióry, brud, od­cho­dy, a także drob­ne ka­mycz­ki, pia­sek i inne obce ciała.

Ko­pyst­ką po­win­no się ope­ro­wać od stro­ny tzw. "pięt­ki" do "palca" (przo­du) ko­py­ta, aby uni­knąć zra­nie­nia się lub usz­ko­dze­nia po­desz­wy, "strzał­ki" lub "pięt­ki" ko­py­ta. Na­le­ży uwa­żać, by nie usz­ko­dzić wraż­li­wych oko­lic "strzał­ki" ko­py­to­wej.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kopyt

1. zro­go­wa­cia­łe za­koń­cze­nie pal­ców u niek­tó­rych ssa­ków ko­pyt­nych;
2. drew­nia­na forma do kształ­to­wa­nia obu­wia w cza­sie pro­duk­cji


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kopytarz

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) rzem. rze­mieśl­nik wy­rzy­na­ją­cy z drew­na ko­py­ta szew­skie


Źródła:

Wiktionary

Kopytka

grube klu­ski cięte uko­śnie z wałka cia­sta, po­da­wa­ne jako do­da­tek lub sa­mo­ist­ne danie


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) kulin. klu­ski z go­to­wa­nych ziem­nia­ków i mąki pszen­nej w kształ­cie rom­bów uzy­ski­wa­nych przez uko­śne cię­cie wał­ków cia­sta;

forma rze­czow­ni­ka|ro­dzaj=ni­ja­ki.

 (2.1) M., B. i W. lm. od: ko­pyt­ko


Zo­bacz też: ko­pyt­ka (skar­pe­ty).

Ko­pyt­ka (pozn. sza­gów­ki) – w kuch­ni pol­skiej, ro­dzaj gru­bych klu­sek w kształ­cie rom­bów, wy­ra­bia­nych z ugo­to­wa­nych ziem­nia­ków, mąki i jaj. Wy­ko­rzy­stu­je się mąkę pszen­ną z nie­wiel­kim do­dat­kiem ziem­nia­cza­nej. Cia­sto do­pra­wia się do smaku solą.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kopytko

zdrob­nie­nie od: ko­py­to


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) zdrobn. od: ko­py­to

 (1.2) małe ko­py­to

 (1.3) kulin. po­je­dyn­cza klu­ska z ro­dza­ju ko­py­tek


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kopytkowaty

po­dob­ny kształ­tem do ko­pyt­ka


Źródła:

SJP.pl

Kopytkowe

1. opła­ta za prze­jazd lub prze­pę­dze­nie bydła przez ro­gat­ki miej­skie;
2. po­da­rek da­wa­ny przy za­ku­pie zwie­rzę­cia temu, kto go wcze­śniej do­glą­dał


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) daw. fi­nans. opła­ta po­no­szo­na za prze­jazd wozem za­przę­go­wym lub za przej­ście bydła przez ro­gat­ki miej­skie

 (1.2) daw. hand. datek wrę­cza­ny przy kup­nie zwie­rzę­cia jego sta­łe­mu opie­ku­no­wi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kopytkowo

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Kopytkowy

przy­miot­nik od: ko­pyt­ko


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z lub po­cho­dzą­cy od ko­pyt­ka

 (1.2) kulin. zwią­za­ny z lub po­cho­dzą­cy od ko­py­tek (po­tra­wy)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kopytne

daw­niej rząd w obrę­bie gro­ma­dy ssa­ków, do któ­re­go za­li­cza­no wszyst­kie ssaki ma­ją­ce ko­py­ta; obec­nie ogól­na nazwa wszyst­kich ssa­ków ło­ży­sko­wych, po­dzie­lo­nych na: mrów­ni­ki, sy­re­ny, trą­bow­ce, gó­ral­ki, pa­rzy­sto­ko­pyt­ne i nie­pa­rzy­sto­ko­pyt­ne, a także wiele wy­mar­łych i wa­le­nie


Ko­pyt­ne (Un­gu­la­ta) – na­drząd ssa­ków ło­ży­sko­wych po­cho­dzą­cych od pra­ko­pyt­nych. Tra­dy­cyj­nie do ko­pyt­nych za­li­cza się zwie­rzę­ta, któ­rych koń­czy­ny za­koń­czo­ne są ko­py­ta­mi. Daw­niej kla­sy­fi­ko­wa­ne były jako gro­ma­da Un­gu­la­ta (ko­pyt­ne), a obec­nie w rzę­dach:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kopytnik

ro­śli­na o sil­nym i nie­mi­łym za­pa­chu, w me­dy­cy­nie lu­do­wej sto­so­wa­na do odu­cza­nia al­ko­ho­li­ków od picia


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) rzem. rze­mieśl­nik wy­rzy­na­ją­cy z drew­na ko­py­ta szew­skie


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kopytny

ma­ją­cy palce za­koń­czo­ne ko­py­ta­mi


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) taki, który ma ko­py­ta


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kopyto

1. zro­go­wa­cia­łe za­koń­cze­nie pal­ców u niek­tó­rych ssa­ków ko­pyt­nych;
2. drew­nia­na forma do kształ­to­wa­nia obu­wia w cza­sie pro­duk­cji


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) zool. ro­go­we za­koń­cze­nie koń­czyn niek­tó­rych ssa­ków;

 (1.2) przen. żart. stopa lub noga

 (1.3) rzem. obuw. drew­nia­ne na­rzę­dzie szew­skie słu­żą­ce do for­mo­wa­nia obu­wia;

 (1.4) rzem. obuw. me­ta­lo­we na­rzę­dzie szew­skie słu­żą­ce jako pod­po­ra, np. pod­czas wbi­ja­nia gwoź­dzi w po­desz­wę

 (1.5) środ. wędk. ro­dzaj sztucz­nej przy­nę­ty na ryby

 (1.6) środ. pi­sto­let


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kopytowaty

po­dob­ny kształ­tem do ko­py­ta


Źródła:

SJP.pl

Kopytowiec

zwie­rzę ma­ją­ce ko­py­ta


Źródła:

SJP.pl

Kopytowy

przy­miot­nik od: ko­py­to


Źródła:

SJP.pl

Kopytówka

wieś w Pol­sce


Ko­py­tów­ka – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­ło­pol­skim, w po­wie­cie wa­do­wic­kim, w gmi­nie Brzeź­ni­ca.

Wieś kró­lew­ska, po­ło­żo­na w dru­giej po­ło­wie XVI wieku w po­wie­cie szczy­rzyc­kim wo­je­wództ­wa kra­kow­skie­go, na­le­ża­ła do klu­cza czer­ni­chow­skie­go wiel­ko­rzą­dów kra­kow­skich. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość po­ło­żo­na była w wo­je­wództ­wie biel­skim.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kopyłów

Ko­py­łów (ukr. "Копилів") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, w po­wie­cie hru­bie­szow­skim, w gmi­nie Ho­ro­dło.

Wieś sta­ro­stwa hru­bie­szow­skie­go po­ło­żo­na była w XVIII wieku w wo­je­wództ­wie beł­skim. W la­tach 1954–1961 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Ko­py­łów, po jej znie­sie­niu w gro­ma­dzie Ho­ro­dło. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa za­moj­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Kopyść

re­gio­nal­nie: pła­ska, drew­nia­na łyżka o dłu­gim trzon­ku


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) reg. drew­nia­na łyżka lub ło­pat­ka o dłu­gim trzon­ku, słu­żą­ca do mie­sza­nia wrzą­cych po­traw lub go­to­wa­nej w du­żych po­jem­ni­kach bie­liz­ny;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kopę

1. 60 sztuk;
2. góra o mocno za­o­krą­glo­nym, ko­pu­la­stym wierz­choł­ku;
3. duża ster­ta siana, słomy itp.


Źródła:

SJP.pl

Kor

1. zew­nętrz­na, ochron­na war­stwa po­kry­wa­ją­ca pnie i ga­łę­zie ro­ślin drze­wia­stych
2. lekka tka­ni­na su­kien­ko­wa
3. w sztu­ce grec­kiej: posąg mło­dej dziew­czy­ny


rze­czow­nik

 (1.1) stpol. chórfakt.

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. lm. od: kora


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kor-Owiec

czło­nek KOR-u (Ko­mi­te­tu Obro­ny Ro­bot­ni­ków); ko­ro­wiec


Źródła:

SJP.pl

Kor-Owski

→ KOR


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) hist. polit. zwią­za­ny z KOR-em (Ko­mi­te­tem Obro­ny Ro­bot­ni­ków), do­ty­czą­cy KOR-u


Patrz:KOR

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kora

1. zew­nętrz­na, ochron­na war­stwa po­kry­wa­ją­ca pnie i ga­łę­zie ro­ślin drze­wia­stych
2. lekka tka­ni­na su­kien­ko­wa
3. w sztu­ce grec­kiej: posąg mło­dej dziew­czy­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) bot. kora pier­wot­na tkan­ka ło­dy­gi i ko­rze­nia znaj­du­ją­ca się mię­dzy wal­cem osio­wym a skór­ką

 (1.2) bot. kora wtór­na wy­stę­pu­ją­ca u star­szych ro­ślin tkan­ka zło­żo­na z łyka oraz korka lub ko­ro­wi­ny

 (1.3) włók. lekki ma­te­riał, zwy­kle ba­weł­nia­ny, któ­re­go cha­rak­te­ry­stycz­ną cechą jest wy­pu­kło-wklę­sła (go­fro­wa­na) fak­tu­ra

 (1.4) szt. cha­rak­te­ry­stycz­ny dla sztu­ki Gre­cji okre­su ar­cha­icz­ne­go posąg sto­ją­cej dziew­czy­ny w dłu­giej sza­cie, czę­sto trzy­ma­ją­cej w ręce owoc, kwiat lub ptaka;

 (1.5) muz. afry­kań­ski in­stru­ment stru­no­wy;

 (1.6) wojsk. ne­pal­ska sza­bla o jed­no­siecz­nej, za­krzy­wio­nej głow­ni;


Kora ( cor­tex) – w bo­ta­ni­ce nie­pre­cy­zyj­na nazwa tka­nek w zew­nętrz­nych par­tiach ko­rze­nia lub ło­dy­gi, może być uży­wa­na w róż­nym zna­cze­niu:

W po­tocz­nym zna­cze­niu kora skła­da się z dwóch warstw:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Korab

daw­niej, a dziś po­e­tyc­ko o okrę­cie, łodzi


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) daw. obec­nie poet. łódź, okręt

 (1.2) przen. rel. Ko­ściół ka­to­lic­ki

 (1.3) przen. rel. przy­by­tek Boga

 (1.4) przen. rel. Matka Boska

 (1.5) daw. po­jazd na pa­sach lub lek­ty­ka


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Korabiewice

Ko­ra­bie­wi­ce – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie ży­rar­dow­skim, w gmi­nie Pu­szcza Ma­riań­ska. Ma sta­tus so­łect­wa.

Wieś kró­lew­ska w dzier­ża­wie Ko­ra­bie­wi­ce w ziemi so­cha­czew­skiej wo­je­wództ­wa raw­skie­go w 1792 roku. Do 1953 roku ist­nia­ła gmina Ko­ra­bie­wi­ce w wo­je­wództ­wie łódz­kim.


Źródła:

Wikipedia

Korabiewicki

→ Ko­ra­bie­wi­ce


Patrz:Korabiewice

Źródła:

SJP.pl

Korabiowy

przy­miot­nik od: korab


Źródła:

SJP.pl

Korabnictwo

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) hi­sto­rycz­na gałąź rze­mio­sła obej­mu­ją­ca kon­stru­o­wa­nie stat­ków wod­nych, w szcze­gól­no­ści łodzi i okrę­tów


Źródła:

Wiktionary

Korach

1. zew­nętrz­na, ochron­na war­stwa po­kry­wa­ją­ca pnie i ga­łę­zie ro­ślin drze­wia­stych
2. lekka tka­ni­na su­kien­ko­wa
3. w sztu­ce grec­kiej: posąg mło­dej dziew­czy­ny


Ko­rach (hebr. קֹרַח) – po­stać bi­blij­na ze Sta­re­go Te­sta­men­tu, le­wi­ta, syn Jis­ha­ra i kuzyn Moj­że­sza (Wj 6,21).

We­dług Księ­gi Liczb pod­czas wę­drów­ki do Ziemi Obie­ca­nej wraz z Da­ta­nem, Abi­ra­mem i Onem oraz 250 in­ny­mi Iz­ra­e­li­ta­mi zbun­to­wał się prze­ciw­ko wła­dzy Moj­że­sza i Aa­ro­na (Lb 16,1-3).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koracidium

pier­wsza larwa w roz­wo­ju ta­siem­ców z rzędu Pse­u­dop­hyl­li­dea, urzę­sio­na i wolno ży­ją­ca


Źródła:

SJP.pl

Korakan

jed­no­rocz­na ro­śli­na zbo­żo­wa i pa­stew­na z ro­dzi­ny wiech­li­no­wa­tych, upra­wia­na głów­nie w po­łud­nio­wej Azji oraz w środ­ko­wej i wschod­niej Afry­ce; proso afry­kań­skie; ragi; da­gu­sa


Źródła:

SJP.pl

Korakl

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ro­dzaj małej, pro­stej łódki zbu­do­wa­nej z drew­nia­nych li­stew o kon­struk­cji ple­cio­ny­e­cio­nej i po­kry­tej im­pre­gno­wa­nym ma­te­ria­łem, uży­wa­nej tra­dy­cyj­nie na rze­kach Walii;


Ko­rakl (ang. "co­rac­le" z wa­lij­skie­go "corwg-l"; por. ga­e­lic "cu­rach" – łódź) – ro­dzaj małej, jed­no­o­so­bo­wej łodzi o kon­struk­cji ple­cio­nej z drew­nia­nych li­stew i po­kry­tej im­pre­gno­wa­nym ma­te­ria­łem, tra­dy­cyj­nie uży­wa­nej na rze­kach Walii.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Koral

1. ma­te­riał ju­bi­ler­ski po­zy­ski­wa­ny z ko­ra­low­ców; ko­ra­lo­wi­na;
2. przed­miot wy­ko­na­ny z tego ma­te­ria­łu, zwła­szcza pa­cio­rek


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) miner. szkie­let wę­gla­no­wy ko­ra­low­ców;

 (1.2) jubil. drob­ny ele­ment w po­sta­ci kulki itp., wy­ko­na­ny z ko­ra­lo­wi­ny

 (1.3) kost­ka, kulka lub coś po­dob­ne­go z ot­wor­kiem, w który wkła­da się nitkę

 (1.4) biol. ko­ra­lo­wiec

 (1.5) kolor ró­żo­wo­czer­wo­ny


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koralczyk

ro­dzaj pta­ków z ro­dzi­ny go­łę­bio­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Korale

1. sznu­rek, nitka z ku­lecz­ka­mi, kost­ka­mi itp.; pa­cior­ki;
2. czer­wo­na na­rośl na gło­wie, szyi niek­tó­rych pta­ków, np. in­dy­ka;
3. kol­cza­sta obro­ża psa my­śliw­skie­go


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) ozdo­ba ko­bie­ca z ko­ra­li­ków na­ni­za­nych na sznu­rek

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) M., B., W. lm. od: koral


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koralewski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Koraliczek

zdrob­nie­nie od: ko­ra­lik, mały ko­ra­lik


Źródła:

SJP.pl

Koralik

zdrob­nie­nie od: koral


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) mały koral, pa­cio­rek


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koraliki

zdrob­nie­nie od: koral


Źródła:

SJP.pl

Koralikowaty

przy­po­mi­na­ją­cy wy­glą­dem ko­ra­lik; pa­cior­ko­wa­ty


Źródła:

SJP.pl

Koralikowy

przy­miot­nik od: ko­ra­lik


Źródła:

SJP.pl

Koralina

1. krzew z ro­dzi­ny psian­ko­wa­tych;
2. syn­te­tycz­ny barw­nik uży­wa­ny w ana­li­zie che­micz­nej; au­ry­na, kwas ro­zo­lo­wy;
3. daw­niej: tka­ni­na barwy ko­ra­lo­wej


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koralka

glon wy­stę­pu­ją­cy w mo­rzach tro­pi­kal­nych, któ­re­go ple­chy są bu­dul­cem raf ko­ra­lo­wych


Źródła:

SJP.pl

Koralkowy

→ ko­ral­ka


Patrz:koralka

Źródła:

SJP.pl

Koralnik

ro­dzaj pta­ków śpie­wa­ją­cych


Źródła:

SJP.pl

Koralodrzew

ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny bo­bo­wa­tych; ery­try­na


Ko­ra­lo­drzew, ery­try­na ("Eryth­ri­na" L.) – ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny bo­bo­wa­tych. Obej­mu­je ok. 120 ga­tun­ków. Za­sięg ro­dza­ju obej­mu­je całą stre­fę tro­pi­kal­ną i sub­tro­pi­kal­ną, przy czym naj­więk­sze zróż­ni­co­wa­nie jest w Ame­ry­ce Środ­ko­wej, gdzie ro­śnie 50 ga­tun­ków.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koralowaty

przy­po­mi­na­ją­cy kształ­tem ko­ra­le


Źródła:

SJP.pl

Koralowce

przed­sta­wi­ciel jed­nej z gro­mad mor­skich pa­rzy­deł­kow­ców


Ko­ra­low­ce (Ant­ho­zoa, z "ant­hos" ‘kwiat’ + "zoon" ‘zwie­rzę’ – ‘kwia­toz­wierz’) – gro­ma­da wy­łącz­nie mor­skich, ska­łot­wór­czych pa­rzy­deł­kow­ców (Cni­da­ria) wy­stę­pu­ją­cych je­dy­nie pod po­sta­cią po­li­pa, zwy­kle ko­lo­nij­nie, na nie­wiel­kich głę­bo­ko­ściach, przyt­wier­dzo­nych do dna mor­skie­go, głów­nie w stre­fie cie­płej i go­rą­cej, w do­brze naś­wiet­lo­nych i nat­le­nio­nych wo­dach.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koralowiec

przed­sta­wi­ciel jed­nej z gro­mad mor­skich pa­rzy­deł­kow­ców


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zool. osia­dłe zwie­rzę mor­skie z gro­ma­dy ko­ra­low­ców;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koralowina

szkie­let ko­ra­li two­rzą­cych ko­lo­nie, uży­wa­ny do wy­ro­bu róż­nych ozdób; koral


Ko­ra­lo­wi­na – szkie­le­ty mor­skich or­ga­niz­mów zwie­rzę­cych ko­ra­low­ców uży­wa­ne jako su­ro­wiec w ju­bi­ler­stwie do wy­ro­bu bi­żu­te­rii i in­nych przed­mio­tów ar­ty­stycz­nych ze wzglę­du na pię­kno, rzad­kość i względ­ną trwa­łość.

Ko­ra­lo­wi­na może być cięta, po­le­ro­wa­na i pod­da­wa­na innym za­bie­gom w celu otrzy­ma­nia od­po­wied­nio obro­bio­ne­go ka­wał­ka su­row­ca – ko­ra­lu.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koralowoczerwony

czer­wo­ny o od­cie­niu ko­ra­lo­wym


Źródła:

SJP.pl

Koralowy

przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy ko­ra­li, zło­żo­ny z ko­ra­li, bę­dą­cy ko­ra­la­mi, zro­bio­ny z ko­ra­li

 (1.2) po­dob­ny ko­lo­rem do ko­ra­la


Źródła:

Wiktionary

Koralówka

1. ro­dzaj ja­do­wi­tych węży z ro­dzi­ny zdrad­ni­co­wa­tych;
2. ro­dzaj pod­staw­cza­ków z ro­dzi­ny siat­ko­blasz­ko­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Koramina

nazwa hand­lo­wa leku po­bu­dza­ją­ce­go oś­rod­ko­wy układ ner­wo­wy, za­wie­ra­ją­ce­go ni­ke­ta­mid; Kar­dia­mid


Źródła:

SJP.pl

Koran

eg­zem­plarz lub zwój z tek­stem Ko­ra­nu


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) rel. świę­ta księ­ga is­la­mu;

 (1.2) geogr. mia­sto w Bośni i Her­ce­go­wi­nie


Koran ( ‏القُرْآن‎, "Al-Qur’ān") – świę­ta księ­ga is­la­mu. We­dług tra­dy­cji mu­zuł­mań­skiej pow­sta­wał w la­tach 610–632, ob­ja­wia­ny frag­men­ta­mi pro­ro­ko­wi is­la­mu, Ma­ho­me­to­wi (zm. 632) przez Ar­cha­nio­ła Dżi­bri­la (iden­ty­fi­ko­wa­ne­go w is­la­mie z bi­blij­nym ar­cha­nio­łem Ga­brie­lem). Słowo „Koran” po­cho­dzi od arab­skie­go słowa al-kur’ān, które oz­na­cza „re­cy­ta­cję”, po­nie­waż pier­wot­nie Koran prze­ka­zy­wa­no ust­nie. We­dług is­la­mu i sa­me­go Ko­ra­nu jego twór­cą jest Allah.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Korando

1. model sa­mo­cho­du marki Da­e­woo;
2. model sa­mo­cho­du marki SsangYong


Źródła:

SJP.pl

Koraniczny

przy­miot­nik

 (1.1) przym. od Koran


Źródła:

Wiktionary

Koranista

znaw­ca Ko­ra­nu, świę­tej księ­gi mu­zuł­mań­skiej


Źródła:

SJP.pl

Koranowy

przy­miot­nik od: koran lub Koran


Źródła:

SJP.pl

Koraszewski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Korat

rasa kota z Taj­lan­dii


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) fe­li­nol. rasa taj­landz­kie­go kota do­mo­we­go śred­niej wiel­ko­ści, o sre­brzy­sto­nie­bie­skiej sier­ści;

 (1.2) fe­li­nol. kot rasy korat (1.1)


Korat – rasa kota.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Korazja

żło­bie­nie po­wierzch­ni skał przez okru­chy skal­ne i pia­sek


Ko­raz­ja (ro­dzaj abraz­ji eo­licz­nej) – pro­ces po­le­ga­ją­cy na szli­fo­wa­niu, żło­bie­niu, zdzie­ra­niu i wy­gła­dza­niu po­wierzch­ni skał (po­dło­ża skal­ne­go) wsku­tek ude­rzeń zia­ren pia­sku nie­sio­ne­go przez wiatr.

Wiatr po­dob­nie jak woda czy lód, może prze­no­sić okru­chy skal­ne na znacz­ne od­le­gło­ści.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Korazyjny

→ ko­raz­ja


Patrz:korazja

Źródła:

SJP.pl

Korba

1. część me­cha­niz­mu dźwi­gnio­we­go, ramię słu­żą­ce do wy­ko­ny­wa­nia obro­tu wokół osi;
2. część wału kor­bo­we­go skła­da­ją­ca się z ra­mie­nia i czopa;
3. pot. mania, obłęd; bzik, fiks, fiś, hyś, hyź


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) techn. dźwi­gnia z rącz­ką

 (1.2) techn. dźwi­gnia pe­da­łu ro­we­ro­we­go

 (1.3) techn. ma­net­ka roz­ru­chu tram­wa­ju

 (1.4) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. roln. nóż do cię­cia słomy

 (1.5) przen. pot. czło­wiek ak­tyw­ny, przed­się­bior­czy


Korba – ele­ment me­cha­niz­mów dźwi­gnio­wych słu­żą­cy do prze­nie­sie­nia ruchu obro­to­we­go ra­mie­nia na ruch obro­to­wy wału.

Korba ma zwy­kle kon­struk­cję w kształ­cie jed­no­krot­nie lub dwu­krot­nie za­gię­te­go pręta za­kli­no­wa­ne­go jed­nym koń­cem na osi wału. Przy­kła­dem jest korba ro­we­ro­wa, gdzie ruch stóp ko­la­rza po ob­wo­dzie koła wy­mu­sza obrót su­por­tu wokół osi. Ruch tego me­cha­niz­mu jest prze­ka­zy­wa­ny prze­kład­nią łań­cu­cho­wą do koła na­pę­do­we­go. Od­mia­ną korby jest też klam­ka drzwio­wa.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Korbacz

dawny bicz z dłu­gim rze­mie­niem


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) daw. bicz rze­mien­ny, rze­mień do bicza

 (1.2) daw. batog skrę­co­ny ze szmat lub cze­goś in­ne­go

 (1.4) hist. wojsk. śred­nio­wiecz­na broń obu­cho­wa pie­cho­ty w po­sta­ci że­laz­nej kol­cza­stej kuli na łań­cu­chu, mo­co­wa­nej do drew­nia­nej rę­ko­je­ści

 (1.5) daw. penis byka


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Korbal

kor­bol; w gwa­rze poz­nań­skiej:
1. dynia;
2. owoc dyni


Źródła:

SJP.pl

Korban

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) rel. ży­dow­ska ofia­ra ca­ło­pal­na;


Kor­ban – różne ro­dza­je ofiar ca­ło­pal­nych, jakie zo­sta­ły opi­sa­ne w Ta­nach i Tal­mu­dzie. Były skła­da­ne przez Iz­ra­e­li­tów, a w póź­niej­szych cza­sach przez Ko­ha­nim (ka­pła­nów) w Świą­ty­ni Je­ro­zo­lim­skiej. Kor­ban po­cho­dzi od he­braj­skie­go słowa "K [a] R [o] V (קרב)", które oz­na­cza przy­być do Boga lub zbli­żyć się do Niego i jest po­dob­ne do ła­ciń­skie­go "sa­cri­fi­cium", "sa­crum fa­ce­re" (czy­nić świę­tym).


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Korbea

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. hist. Cor­bie, mia­sto w Pi­kar­dii zbu­do­wa­ne wokół waż­ne­go we wczes­nym śred­nio­wie­czu opact­wa;


Źródła:

Wiktionary

Korbeczka

zdrob­nie­nie od: korb­ka


Źródła:

SJP.pl

Korbel

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Korbicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Korbielowianin

miesz­ka­niec Kor­bie­lo­wa


Źródła:

SJP.pl

Korbielowianka

miesz­kan­ka Kor­bie­lo­wa


Źródła:

SJP.pl

Korbielowski

przy­miot­nik od: Kor­bie­lów


Źródła:

SJP.pl

Korbielów

wieś w Pol­sce


Kor­bie­lów – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ślą­skim, w po­wie­cie ży­wiec­kim, w gmi­nie Je­le­śnia. W la­tach 1975–1998 w wo­je­wództ­wie biel­skim.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Korbik

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Korbinian

nie­miec­kie imię mę­skie


Świę­ty Kor­bi­nian (ur. ok. 680 r. w Châtres, zm. 8 wrze­śnia mię­dzy 720-730 we Fry­zyn­dze) – bi­skup, świę­ty Ko­ścio­ła ka­to­lic­kie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Korbka

mała korba (zgię­ty pręt)


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od korba

 (1.2) mała korba


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Korbkowy

przy­miot­nik od: korb­ka


Źródła:

SJP.pl

Korbla

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. techn. korba


Źródła:

Wiktionary

Korbol

w gwa­rze poz­nań­skiej:
1. dynia; kor­bal;
2. owoc dyni; kor­bal;
3. ol­brzy­mi brzuch; brzu­szy­sko;
4. tanie, kiep­skie wino; jabol, bełt


rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) reg-pl|Poz­nań. dynia

 (1.2) reg-pl|Poz­nań. duży brzuch, brzu­szy­sko

 (1.3) reg-pl|Poz­nań. nie­mar­ko­we wino roz­cień­czo­ne mi­ne­ral­ną wodą ga­zo­wa­ną


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Korboniec

Kor­bo­niec – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie mław­skim, w gmi­nie Wi­śnie­wo.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa cie­cha­now­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Korbowodowy

przy­miot­nik od: kor­bo­wód


Źródła:

SJP.pl

Korbowy

przy­miot­nik od: korba


przy­miot­nik

 (1.1) techn. do­ty­czą­cy korby

 (1.2) techn. dzia­ła­ją­cy na korbę


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Korbowód

ramię przy­mo­co­wa­ne pod kątem pro­stym do wału, za po­mo­cą któ­re­go może ono wy­ko­ny­wać ro­ta­cje lub oscy­la­cje


Kor­bo­wód jest czę­ścią me­cha­niz­mu kor­bo­we­go. Służy (wraz z wałem kor­bo­wym) do za­mia­ny ruchu po­su­wi­sto-zwrot­ne­go tłoka na ruch obro­to­wy wału kor­bo­we­go albo obro­to­we­go ruchu wału na ruch po­su­wi­sty tłoka lub in­ne­go ele­men­tu. Czę­ści kor­bo­wo­du to: stopa (naj­czę­ściej dzie­lo­na, aby ułat­wić mon­taż), trzon i głów­ka. Trzon ma naj­czę­ściej prze­krój dwu­te­o­wy. Stopa kor­bo­wo­du łączy się z wałem kor­bo­wym, a głów­ka z tło­kiem albo krzy­żul­cem.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Korboński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Korbut

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Korchorus

jed­no­rocz­na ro­śli­na z ro­dzi­ny śla­zo­wa­tych, wy­stę­pu­ją­ca w wielu ga­tun­kach; juta, ja­rzych­na


Źródła:

SJP.pl

Korcik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od kort


Źródła:

Wiktionary

Korcić

nęcić, kusić;
1. po­wo­do­wać chęć zdo­by­cia, wy­ko­rzy­sta­nia, zje­dze­nia itp;
2. nie dawać spo­ko­ju; tra­pić


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. skor­cić)

 (1.1) wy­wo­ły­wać mocne pra­gnie­nie cze­goś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Korcowy

przy­miot­nik od: ko­rzec


Źródła:

SJP.pl

Korcz

naz­wi­sko


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. skurcz

 (1.2) gw-pl|Bu­ko­wi­na. żylak na nodze

 (1.3) gw-pl|Bu­ko­wi­na. krzak


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Korcza

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w po­łud­nio­wo-wschod­niej Al­ba­nii;


Kor­cza ( Korçë, Korça; Κορυτσά, "Korytsá"; Co­riz­za; Görice) – mia­sto w po­łud­nio­wo-wschod­niej Al­ba­nii, w kot­li­nie na wy­so­ko­ści 866 m n.p.m., u pod­nó­ża gór Mo­ra­va, oś­ro­dek ad­mi­ni­stra­cyj­ny okrę­gu Kor­cza, a jed­no­cze­śnie ob­wo­du Kor­cza.

We­dług da­nych spisu po­wszech­ne­go z 2011 roku po­pu­la­cja Kor­czy liczy 51 152, w tym 26 124 ko­bie­ty oraz 25 028 męż­czyzn, z czego Al­bań­czy­cy sta­no­wi­li 75,38% miesz­kań­ców, Grecy 3,31%, Aru­mu­ni 3,18%, Ru­mu­ni 1,1%, Egip­cja­nie 1,16%, a Ma­ce­doń­czy­cy 0,75%.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Korczak

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Korczański

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Kor­czą, do­ty­czą­cy Kor­czy (mia­sta w Al­ba­nii)


Źródła:

Wiktionary

Korczew

nazwa kilku wsi w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Korczewski

przy­miot­nik od: Kor­czew


Kor­czew­ski – pol­skie naz­wi­sko odi­mien­ne od imie­nia "Krczon, Kor­czon" wy­stę­pu­ją­ce­go do XIV na Po­łek­szu, Jać­wie­ży w do­rze­czu rzeki Ełk. Po­łek­sza­nie, lud szla­chet­ny, choć nie ist­nie­je już jako naród, za­gi­nął też jego język. Po­tom­ko­wie ich żyją dziś wmie­sza­ni w inne kul­tu­ry.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Korczowa

wieś w wo­je­wództ­wie pod­kar­pac­kim, w po­wie­cie ja­ro­sław­skim


Kor­czo­wa (do 14 lu­te­go 1968 "Kor­czo­we") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie pod­kar­pac­kim, w po­wie­cie ja­ro­sław­skim, w gmi­nie Ra­dym­no. Ma sta­tus so­łect­wa.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa prze­my­skie­go.

Przed II wojną świa­to­wą Kor­czo­wa była przy­siół­kiem wsi Gnoj­ni­ce, które z kolei były przed­mie­ściem mia­sta Kra­ko­wiec.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Korczyców

Kor­czy­ców ( "Kurts­chow") – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bu­skim, w po­wie­cie kro­śnień­skim, w gmi­nie Ma­sze­wo.

W la­tach 1945-54 sie­dzi­ba gminy Kor­czy­ców. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa zie­lo­no­gór­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Korczyk

dawna jed­nost­ka ob­ję­to­ści równa 16 garn­com


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. hy­dron. rzeka na Ukra­i­nie, lewy do­pływ Słu­czy;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Korczyn

nazwa dwóch miej­sco­wo­ści w Pol­sce i na Ukra­i­nie


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Korczyna

nazwa kilku wsi w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Korczynianin

miesz­ka­niec Kor­czy­ny


Źródła:

SJP.pl

Korczynianka

miesz­kan­ka Kor­czy­ny


Źródła:

SJP.pl

Korczyć

cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. do­ku­czać, tra­pić


Źródła:

Wiktionary

Korczyński

→ Kor­czy­na


Kor­czyń­ski – pol­skie naz­wi­sko.


Patrz:Korczyna

Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Korczów

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. adm. wieś na Ukra­i­nie, po­ło­żo­na w re­jo­nie so­kal­skim ob­wo­du lwow­skie­go;


Kor­czów – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, w po­wie­cie bił­go­raj­skim, w gmi­nie Bił­go­raj.

Wieś jest so­łect­wem w gmi­nie Bił­go­raj. We­dług Na­ro­do­we­go Spisu Po­wszech­ne­go z roku 2011 wieś li­czy­ła 533 miesz­kań­ców i była ósmą co do wiel­ko­ści miej­sco­wo­ścią gminy.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Korczówka

wieś w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kord

1. każda broń siecz­na, miecz lub szpa­da;
2. w XII wieku: krót­ki miecz na uz­bro­je­niu jazdy;
3. w XVI wieku: ro­dzaj cięż­kiej sza­bli;
4. w XVI wieku: szty­let no­szo­ny na pasie ry­cer­skim;
5. pro­sty nóż wschod­ni w ozdob­nej opra­wie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) stpol. krót­ki miecz, uży­wa­ny zaz­wy­czaj przez niż­sze war­stwy spo­łe­czeń­stwa;

 (1.2) mocne włó­kno syn­te­tycz­ne słu­żą­ce do wzmac­nia­nia opon sa­mo­cho­do­wych


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Korda

1. każda broń siecz­na, miecz lub szpa­da;
2. w XII wieku: krót­ki miecz na uz­bro­je­niu jazdy;
3. w XVI wieku: ro­dzaj cięż­kiej sza­bli;
4. w XVI wieku: szty­let no­szo­ny na pasie ry­cer­skim;
5. pro­sty nóż wschod­ni w ozdob­nej opra­wie


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kordait

na­go­za­ląż­ko­wa ro­śli­na ko­pal­na z pa­le­o­zo­i­ku, przy­po­mi­na­ją­ca obec­ne drze­wa igla­ste


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) bot. wy­mar­łe drze­wo z gro­ma­dy na­go­na­sien­nych ros­ną­ce w kar­bo­nie i per­mie;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kordaity

klasa drze­wia­stych na­go­za­ląż­ko­wych ro­ślin ko­pal­nych z pa­le­o­zo­i­ku


Kor­da­i­ty, kor­da­i­to­we ("Cor­da­i­top­si­da") – klasa ro­ślin ko­pal­nych na­le­żą­cych do typu (gro­ma­dy) na­go­na­sien­nych. Rosły w kar­bo­nie i per­mie.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kordalski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kordas

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kordasiewicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kordebalet

ze­spół tan­ce­rek i tan­ce­rzy da­ne­go te­a­tru, opery (z wy­łą­cze­niem so­li­stów); corps de bal­let


Źródła:

SJP.pl

Kordecki

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kordegarda

w ze­spo­le pa­ła­co­wym: bu­dy­nek dla stra­ży


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ar­chit. mały bu­dy­nek znaj­du­ją­cy się w po­bli­żu pa­ła­cu, peł­nią­cy funk­cję war­tow­ni i aresz­tu;


Kor­de­gar­da (fr. "corps de garde"), od­wach (niem. "Ha­upt­wa­che" – straż głów­na), war­tow­nia – bu­dy­nek, w któ­rym sta­cjo­no­wa­ły wszel­kie­go ro­dza­ju od­dzia­ły woj­sko­we oraz warty gar­ni­zo­no­we i po­li­cyj­ne, wraz z całym za­ple­czem. W skład za­ple­cza wcho­dzi­ło zaz­wy­czaj biuro ko­men­dan­ta, areszt i sze­reg izb, w któ­rych od­dzia­ły od­po­czy­wa­ły lub cze­ka­ły na swoją kolej do od­by­cia warty. Prze­cho­wy­wa­no w nich rów­nież broń.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kordek

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kordelas

obo­siecz­ny nóż my­śliw­ski


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) łow. długi, pro­sty, obo­siecz­ny nóż z ma­syw­ną rę­ko­je­ścią, słu­żą­cy daw­niej do do­bi­ja­nia po­strze­lo­nej gru­bej zwie­rzy­ny;

 (1.2) hist. wojsk. broń bocz­na o jed­no­siecz­nej głow­ni, uży­wa­na od XV wieku przez pie­cho­tę, także na okrę­tach


Kor­de­las (wł. "cor­te­las") – ro­dzaj dłu­gie­go noża o jed­no­siecz­nej głow­ni pro­stej lub za­krzy­wio­nej.

Od XV wieku był bro­nią woj­sko­wą uży­wa­ną przez for­ma­cje pie­cho­ty, póź­niej naj­czę­ściej wy­ko­rzy­sty­wa­ny jako broń my­śliw­ska.

Jako broń my­śliw­ska kor­de­las słu­żył pod­czas po­lo­wań do do­bi­ja­nia gru­bej zwie­rzy­ny (łosie, je­le­nie, sarny, mu­flo­ny, dziki).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kordelia

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|ż.

 (1.2) księ­życ Urana;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kordiak

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kordialnie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) w kor­dial­ny spo­sób; ser­decz­nie


Źródła:

Wiktionary

Kordialniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: kor­dial­nie


Źródła:

SJP.pl

Kordialność

→ kor­dial­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) książk. czu­łość, ser­decz­ność, wy­lew­ność


Patrz:kordialny

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kordialny

ser­decz­ny, wy­lew­ny, czuły


przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) książk. ser­decz­ny, przy­jaz­ny, wy­lew­ny w oka­zy­wa­niu sym­pa­tii


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kordian

imię mę­skie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|m.;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kordianowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Kor­dia­na lub z nim zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Kordiał

1. mocny, szla­chet­ny tru­nek;
2. daw­niej: lek wzmac­nia­ją­cy


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) daw. spoż. mocny, szla­chet­ny tru­nek

 (1.2) daw. med. lek wzmac­nia­ją­cy serce


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kordieryt

mi­ne­rał, gli­no­krze­mian ma­gne­zu i glinu; di­chro­it


Kor­die­ryt (na­zy­wa­ny także: "ijo­lit", "di­chro­it") – mi­ne­rał z gro­ma­dy krze­mia­nów z grupy krze­mia­nów pier­ście­nio­wych. Na­le­ży do mi­ne­ra­łów rzad­kich.

Nazwa mi­ne­ra­łu wy­wo­dzi się od naz­wi­ska Lo­u­i­sa Cor­die­ra (1777–1861), fran­cu­skie­go ge­o­lo­ga, który jako pier­wszy zaj­mo­wał się ba­da­niem kor­die­ry­tu, od­kry­ty w 1813 roku. Nazwy sy­no­ni­mów po­cho­dzą od grec­kich słów "ion" – „fio­łek” i "di­chro­os" – „dwu­barw­ny”.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kordierytowy

→ kor­die­ryt


Patrz:kordieryt

Źródła:

SJP.pl

Kordoba

mia­sto w Hisz­pa­nii; Kor­do­wa, Cór­do­ba


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w po­łud­nio­wej Hisz­pa­nii, w re­gio­nie An­da­luz­ja;

 (1.2) geogr. adm. pro­win­cja w po­łud­nio­wej Hisz­pa­nii z oś­rod­kiem ad­mi­ni­stra­cyj­nym w Kor­do­bie (1.1);


Kor­do­ba lub Kor­do­wa (hiszp. "Cór­do­ba") – mia­sto w po­łud­nio­wej Hisz­pa­nii, nad rzeką Gwa­dal­ki­wir, sto­li­ca pro­win­cji Kor­do­ba, w re­gio­nie An­da­luz­ja. Oś­ro­dek prze­my­sło­wy, na­u­ko­wy oraz tu­ry­stycz­ny o zna­cze­niu świa­to­wym.

W mie­ście znaj­du­je się sta­cja ko­le­jo­wa Cór­do­ba.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kordobanka

miesz­kan­ka Cor­do­by (mia­sta w Hisz­pa­nii lub w Ar­gen­ty­nie)


Źródła:

SJP.pl

Kordobańczyk

miesz­ka­niec Cor­do­by (mia­sta w Hisz­pa­nii lub w Ar­gen­ty­nie)


Źródła:

SJP.pl

Kordobański

→ Kor­do­ba; kor­do­wań­ski


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Kor­do­bą, do­ty­czą­cy Kor­do­by, po­cho­dzą­cy z Kor­do­by


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kordocenteza

jedno z badań pre­na­tal­nych po­le­ga­ją­ce na po­bra­niu krwi z pę­po­wi­ny przez na­kłu­cie po­włok brzusz­nych matki


Kor­do­cen­te­za (ang. "per­cu­ta­ne­o­us um­bi­li­cal cord blood sam­pling", PUBS) – in­wa­zyj­na me­to­da dia­gno­stycz­na, poz­wa­la­ją­ca na po­bra­nie krwi z na­czy­nia pę­po­wi­no­we­go płodu i uzy­ska­nie krwi pło­do­wej do dal­szych te­stów. Sto­so­wa­na jest w dia­gno­sty­ce m.in. cho­ro­by he­mo­li­tycz­nej płodu i wad ge­ne­tycz­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kordon

sze­reg żoł­nie­rzy lub po­li­cjan­tów blo­ku­ją­cych przej­ście


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kordonek

gruba nić jed­wab­na lub ba­weł­nia­na do haf­to­wa­nia lub szy­deł­ko­wa­nia


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) włók. ręk. skrę­co­na nitka uży­wa­na do haf­to­wa­nia i szy­deł­ko­wa­nia;


Kor­do­nek (fr. "cor­don" – sznu­rek) – skrę­co­na ozdob­na nitka jed­wab­na lub ba­weł­nia­na w róż­nych ko­lo­rach, wy­ko­rzy­sty­wa­na do robót ręcz­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kordonik

zdrob­nie­nie od: kor­don


Źródła:

SJP.pl

Kordonkowy

przy­miot­nik od: kor­do­nek


Źródła:

SJP.pl

Kordonowy

przy­miot­nik od: kor­don


Źródła:

SJP.pl

Kordowa

przy­miot­nik od: kord


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w po­łud­nio­wej Hisz­pa­nii, w re­gio­nie An­da­luz­ja


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kordowański

przy­miot­nik od: Kor­do­wa


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Kor­do­wą (Kor­do­bą), do­ty­czą­cy Kor­do­wy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kordowianin

1. miesz­ka­niec Kor­do­wa;
2. miesz­ka­niec Kor­do­wy (Kor­do­by), mia­sta w Hisz­pa­nii


Źródła:

SJP.pl

Kordowianka

1. miesz­kan­ka Kor­do­wa;
2. miesz­kan­ka Kor­do­wy (Kor­do­by), mia­sta w Hisz­pa­nii


Źródła:

SJP.pl

Kordowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kordowy

przy­miot­nik od: kord


Źródła:

SJP.pl

Kordula

imię żeń­skie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|ż.;


Kor­du­la – imię żeń­skie po­cho­dze­nia ła­ciń­skie­go, wy­wo­dzą­ce się od ła­ciń­skie­go przy­dom­ka "Cor­du­lus/ula", sta­no­wią­ce­go zło­że­nie wy­ra­zów "cor", "cor­dis" („serce”) i przy­rost­ka zdrab­nia­ją­ce­go "-ula". We­dług in­nych hi­po­tez po­cho­dzi bez­poś­red­nio od ła­ciń­skie­go wy­ra­zu "cor­du­lum" („ser­dusz­ko”), może sta­no­wić żeń­ską formę imie­nia rzym­skie­go "Cor­dus" i oz­na­czać „późno uro­dzo­na” lub po­cho­dzić od nazwy grec­kie­go mia­sta Kor­du­le. W Pol­sce no­to­wa­ne od 1414 roku.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Korduliny

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Kor­du­li lub z nią zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Kordupel

daw­niej: kur­du­pel


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) obraź. niski męż­czyz­na


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kordura

gruba ny­lo­no­wa tka­ni­na; cor­du­ra


Źródła:

SJP.pl

Kordurowy

→ kor­du­ra


Patrz:kordura

Źródła:

SJP.pl

Kordyban

ro­dzaj zdo­bio­nej skóry koź­lej, rza­dziej cie­lę­cej lub ow­czej; kur­dy­ban


Źródła:

SJP.pl

Kordybanowy

→ kor­dy­ban; kur­dy­ba­no­wy


Źródła:

SJP.pl

Kordylewski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kordyliera

łań­cuch bądź masyw gór­ski wy­pię­trzo­ny w obrę­bie ge­o­syn­kli­ny w wy­ni­ku ru­chów fał­du­ją­cych; ge­o­an­ty­kli­na; ge­an­ty­kli­na


Źródła:

SJP.pl

Kordylierski

1. → Kor­dy­lie­ry;
2. an­do­wiak kor­dy­lier­ski - ga­tu­nek ssaka z ro­dzi­ny cho­mi­ko­wa­tych


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Kor­dy­lie­ra­mi, do­ty­czą­cy Kor­dy­lie­rów


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kordyliery

łań­cuch bądź masyw gór­ski wy­pię­trzo­ny w obrę­bie ge­o­syn­kli­ny w wy­ni­ku ru­chów fał­du­ją­cych; ge­o­an­ty­kli­na; ge­an­ty­kli­na


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) geogr. roz­le­gły ob­szar wy­żyn­no-gór­ski w za­chod­niej czę­ści Ame­ry­ki Pół­noc­nej;


Kor­dy­lie­ry – łań­cuch gór­ski w za­chod­niej czę­ści Ame­ry­ki Pół­noc­nej. Roz­cią­głość po­łud­ni­ko­wa łań­cu­cha to około 8 000 km, od Cie­śni­ny Be­rin­ga na pół­no­cy po Kanał Pa­nam­ski na po­łud­niu. Sze­ro­kość do­cho­dzi do 1 700 km. Naj­wyż­szym szczy­tem jest De­na­li (McKinley) (6190 m n.p.m.).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kordylina

krzew lub drze­wo z ro­dzi­ny aga­wo­wa­tych, ros­ną­ce w stre­fie mię­dzyz­wrot­ni­ko­wej


Kor­dy­li­na, ma­czuż­nia ("Cor­dy­li­ne") – ro­dzaj ro­ślin wie­lo­let­nich na­le­żą­cych do ro­dzi­ny szpa­ra­go­wa­tych. Obej­mu­je co najm­niej 20–26 ga­tun­ków. Ro­śli­ny te wy­stę­pu­ją na­tu­ral­nie głów­nie w Au­stra­laz­ji, poza tym w po­łud­nio­wej Azji (na za­cho­dzie po Indie), na Ma­ska­re­nach, wy­spach Oce­a­nii, jeden ga­tu­nek także w tro­pi­kach Ame­ry­ki Po­łud­nio­wej.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kordylofora

ga­tu­nek ja­mo­chło­na przy­po­mi­na­ją­cy roz­ga­łę­zio­ny krzew, wy­stę­pu­ją­cy w wo­dach mor­skich i słod­kich; ga­łę­zat­ka, kla­do­fo­ra


Źródła:

SJP.pl

Kordyt

proch be­zdym­ny z lot­nym roz­pu­szczal­ni­kiem


Kor­dyt – ro­dzaj pro­chu be­zdym­ne­go, sto­so­wa­ny jako ma­te­riał mio­ta­ją­cy. Zo­stał wy­na­le­zio­ny przez Fre­de­ric­ka Abla oraz Ja­me­sa De­wa­ra w 1889 roku.

Głów­ne skład­ni­ki kor­dy­tu to ni­tro­ce­lu­lo­za o wy­so­kiej za­war­to­ści azotu (12,9–13,3%) oraz ni­tro­gli­ce­ry­na, która roz­pu­szcza ni­tro­ce­lu­lo­zę i ją że­lu­je.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kordzik

krót­ki, ozdob­ny szty­let no­szo­ny przez ofi­ce­rów i po­do­fi­ce­rów


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) wojsk. obo­siecz­na broń pa­rad­na w po­sta­ci szty­le­tu;


Kor­dzik – krót­ka broń biała, o bu­do­wie szty­le­tu. Jest bro­nią pa­rad­ną, uży­wa­ną w cha­rak­te­rze ce­re­mo­nial­nym, jako wyz­nacz­nik: stop­nia woj­sko­we­go, pia­sto­wa­ne­go urzę­du, funk­cji, lub przy­na­leż­no­ści do okre­ślo­nej or­ga­ni­za­cji.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kordziński

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kore

w grec­kiej rzeź­bie ar­cha­icz­nej: posąg mło­dej dziew­czy­ny w po­włó­czy­stej sza­cie; kora


Źródła:

SJP.pl

Korea

dawne pań­stwo az­ja­tyc­kie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) hist. geogr. dawne zjed­no­czo­ne pań­stwo w Azji, obec­nie Korea Pół­noc­na i Korea Po­łud­nio­wa;

 (1.2) pot. Korea Pół­noc­na lub Korea Po­łud­nio­wa

 (1.3) pot. Pół­wy­sep Ko­re­ań­ski;


Korea ( 조선 "Chosŏn", 한국 "Han'guk", 朝鲜 "Cháoxiǎn") – kra­i­na hi­sto­rycz­na na Pół­wy­spie Ko­re­ań­skim we wschod­niej Azji; ob­szar za­miesz­ka­ny przez jed­no­li­tą grupę et­nicz­ną – Ko­re­ań­czy­ków.

Po za­koń­cze­niu II wojny świa­to­wej, w 1945 roku, po­dzie­lo­na na dwa pań­stwa: Koreę Po­łud­nio­wą (Re­pu­bli­ka Korei) i Koreę Pół­noc­ną (Ko­re­ań­ska Re­pu­bli­ka Lu­do­wo-De­mo­kra­tycz­na).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Korealny

w pra­wie: so­li­dar­nie współ­dłuż­ny, np. zo­bo­wią­za­nie ko­re­al­ne - zo­bo­wią­za­nie na­kła­da­ją­ce na wszyst­kich dłuż­ni­ków so­li­dar­ną od­po­wie­dzial­ność za wy­ko­na­nie zo­bo­wią­za­nia w ca­ło­ści


Źródła:

SJP.pl

Koreaniec

po­tocz­nie: sa­mo­chód pro­duk­cji ko­re­ań­skiej; ko­re­ań­czyk


Źródła:

SJP.pl

Koreanista

znaw­ca ję­zy­ka, kul­tu­ry i li­te­ra­tu­ry ko­re­ań­skiej


Źródła:

SJP.pl

Koreanistka

→ ko­re­a­ni­sta


Patrz:koreanista

Źródła:

SJP.pl

Koreanistyczny

→ ko­re­a­ni­sty­ka


Patrz:koreanistyka

Źródła:

SJP.pl

Koreanistyka

nauka o ję­zy­ku, kul­tu­rze i li­te­ra­tu­rze ko­re­ań­skiej; fi­lo­lo­gia ko­re­ań­ska


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nauka o ję­zy­ku, hi­sto­rii i kul­tu­rze ko­re­ań­skiej

 (1.2) wy­dział lub kie­ru­nek uni­wer­sy­tec­ki obej­mu­ją­cy stu­dia w za­kre­sie ko­re­a­ni­sty­ki (1.1)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koreanka

ko­re­ań­ska od­mia­na chry­zan­te­my


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) oby­wa­tel­ka Korei Po­łud­nio­wej lub Korei Pół­noc­nej; ko­bie­ta na­ro­do­wo­ści ko­re­ań­skiej


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koreań.

skrót od: ko­re­ań­ski


Źródła:

SJP.pl

Koreańczyk

po­tocz­nie: sa­mo­chód pro­duk­cji ko­re­ań­skiej; ko­re­a­niec


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) oby­wa­tel Korei Po­łud­nio­wej lub Korei Pół­noc­nej; osoba na­ro­do­wo­ści ko­re­ań­skiej


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koreański

1. przy­miot­nik od: Korea Po­łud­nio­wa; po­łud­nio­wo­ko­re­ań­ski
2. przy­miot­nik od: Korea Pół­noc­na; pół­noc­no­ko­re­ań­ski


przy­miot­nik

 (1.1) od­no­szą­cy się do Korei lub Ko­re­ań­czy­ków

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) jęz. język urzę­do­wy Korei Po­łud­nio­wej i Korei Pół­noc­nej;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koreańskojęzyczny

przy­miot­nik

 (1.1) taki, który po­słu­gu­je się ję­zy­kiem ko­re­ań­skim

 (1.2) taki, któ­re­go miesz­kań­cy po­słu­gu­ją się ję­zy­kiem ko­re­ań­skim

 (1.3) spi­sa­ny, stwo­rzo­ny w ję­zy­ku ko­re­ań­skim


Źródła:

Wiktionary

Koreańskość

→ ko­re­ań­ski


Patrz:koreański

Źródła:

SJP.pl

Korecki

przy­miot­nik od: Ko­rzec; ko­rzec­ki


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koreczek

zdrob­nie­nie od: korek


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od: korek

 (1.2) mały korek

 (1.3) spoż. kulin. ka­wał­ki mięsa, sera, wa­rzyw itp., na­dzia­ne na wy­ka­łacz­kę / pa­ty­czek, po­da­wa­ne jako prze­ką­ska


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koreczki

zdrob­nie­nie od: korek


Źródła:

SJP.pl

Koreferat

re­fe­rat bę­dą­cy uzu­peł­nie­niem lub po­le­mi­ką z re­fe­ra­tem przed­sta­wio­nym wcze­śniej


Źródła:

SJP.pl

Koreferencja

zwią­zek mię­dzy wy­ra­że­nia­mi w tek­ście, od­no­szą­cy­mi się do tej samej osoby lub rze­czy


Źródła:

SJP.pl

Koreferent

autor ko­re­fe­ra­tu, re­fe­rent przed­sta­wia­ją­cy uzu­peł­nie­nie lub po­le­mi­kę z przed­sta­wio­nym wcze­śniej re­fe­ra­tem


Źródła:

SJP.pl

Koreferentka

→ ko­re­fe­rent


Patrz:koreferent

Źródła:

SJP.pl

Koreferentny

od­no­szą­cy się do ele­men­tów w zda­niu wska­zu­ją­cych na tę samą osobę, rzecz lub po­ję­cie, zaz­wy­czaj po­przez uży­cie za­im­ków


Źródła:

SJP.pl

Koreferować

przed­sta­wiać ko­re­fe­rat, uzu­peł­nie­nie lub po­le­mi­kę z przed­sta­wio­nym wcze­śniej re­fe­ra­tem


Źródła:

SJP.pl

Koregencja

wspól­ne rządy dwóch lub wię­cej osób w cza­sie ma­ło­let­nio­ści, cho­ro­by lub dłuż­szej nie­o­bec­no­ści pa­nu­ją­ce­go


Ko­re­gen­cja – sy­tu­a­cja, w któ­rej rolę mo­nar­chy (ko­re­gen­ta) o rów­no­rzęd­nej po­zy­cji i wła­dzy, spra­wu­ją dwie osoby z po­wo­du np. cho­ro­by, dłuż­szej nie­o­bec­no­ści lub ma­ło­let­nio­ści wład­cy. Inne sy­tu­a­cje, na mocy któ­rych wy­stę­pu­je ko­re­gen­cja to: po­ro­zu­mie­nie dwóch ry­wa­li­zu­ją­cych o tron wład­ców, ko­ro­na­cja syna mo­nar­chy za życia ojca (vi­ven­te rege), czy też wy­nie­sie­nie praw do ko­ro­ny z mał­żeń­stwa (iure uxo­ris). Ko­re­gen­cja nie wy­stę­pu­je w przy­pad­ku, gdy mąż wład­czy­ni zo­sta­je księ­ciem mał­żon­kiem.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koregencyjny

zwią­za­ny z ko­re­gen­cją


Źródła:

SJP.pl

Koregent

osoba wła­da­ją­ca pań­stwem wspól­nie z inną osobą; współ­wład­ca


Ko­re­gent (ina­czej współ­król, współ­wład­ca) – mo­nar­cha, który rzą­dzi danym pań­stwem razem z innym (lub kil­ko­ma in­ny­mi), rów­nym mu for­mal­nie rangą i po­zy­cją, mo­nar­chą. Po­zy­cja ko­re­gen­tów w rze­czy­wi­sto­ści nie za­wsze jest rów­no­rzęd­na. W tych wy­pad­kach, gdy jeden z wład­ców po­sia­da sil­niej­szą po­zy­cję, ko­re­gen­tem czę­sto na­zy­wa się dru­gie­go z mo­nar­chów, jak np. w przy­pad­ku młod­szych synów mo­nar­chów, ko­ro­no­wa­nych za ich życia. Okres współ­rzą­dów na­zy­wa­ny jest ko­re­gen­cją.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koregentka

→ ko­re­gent


Patrz:koregent

Źródła:

SJP.pl

Korejczyk

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) daw. Ko­re­ań­czyk


Źródła:

Wiktionary

Korejski

przy­miot­nik

 (1.1) daw. ko­re­ań­ski


Źródła:

Wiktionary

Korek

1. tkan­ka wtór­na okry­wa­ją­ca ło­dy­gi, pnie, ko­rze­nie, bulwy, wyt­wa­rza­na przez miaz­gę;
2. su­ro­wiec uzy­ski­wa­ny z kory niek­tó­rych drzew; korek użyt­ko­wy;
3. za­tycz­ka do bu­tel­ki;
4. zator w ruchu dro­go­wym;
5. bez­piecz­nik w in­sta­la­cji elek­trycz­nej


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) za­tycz­ka od bu­tel­ki wy­ko­na­na z korka (1.3) lub in­ne­go ma­te­ria­łu

 (1.2) pot. za­kręt­ka od bu­tel­ki;

 (1.3) bot. tkan­ka ro­ślin­na po­kry­wa­ją­ca ło­dy­gi, bulwy i ko­rze­nie dębu kor­ko­we­go i kor­kow­ca

 (1.4) transp. pot. za­ha­mo­wa­nie w ruchu ulicz­nym;

 (1.5) po­desz­wy butów

 (1.6) zob. korki. → buty pił­kar­skie

 (1.7) bez­piecz­nik w in­sta­la­cji elek­trycz­nej;

 (1.8) zob. ko­re­czek. → prze­ką­ska

 (1.9) zob. korki. → pot. ko­re­pe­ty­cje

 (1.10) zam­knię­cie od­pły­wu w zle­wie lub wan­nie

 (1.11) środ. prze­stęp­ców uda­wa­nie sztucz­ne­go tłoku w celu do­ko­na­nia kra­dzie­ży kie­szon­ko­wej

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) środ. uczn. żart. ko­re­pe­ty­tor

 (2.2) środ. żoł­nie­rzy niski żoł­nierz


Korek – zam­knię­cie na­czy­nia (zaz­wy­czaj bu­tel­ki, ale nie­kie­dy też słoja albo ter­mo­su bądź na­czyń la­bo­ra­to­ryj­nych) wy­ko­na­ne z nie­prze­pu­szczal­ne­go ma­te­ria­łu. W za­leż­no­ści od prze­cho­wy­wa­ne­go w na­czy­niu me­dium – gazu, cie­czy lub ma­te­ria­łu syp­kie­go, korek wi­nien być nie­prze­pu­szczal­ny (szczel­ny) dla tego me­dium. Szczel­no­ścią cha­rak­te­ry­zu­ją się korki szli­fo­we, sto­so­wa­ne zwy­kle w la­bo­ra­to­riach che­micz­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Korekcja

usu­wa­nie wad lub uste­rek; po­pra­wia­nie, na­pra­wa, ko­ry­go­wa­nie


rze­czow­nik nie­ży­wot­ny, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) usu­wa­nie nie­pra­wi­dło­wo­ści, po­pra­wia­nie wad


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Korekcyjnie

→ ko­rek­cyj­ny


Patrz:korekcyjny

Źródła:

SJP.pl

Korekcyjny

ko­rek­tyw­ny;
1. po­pra­wia­ją­cy, usu­wa­ją­cy wady;
2. gim­na­sty­ka ko­rek­cyj­na - ćwi­cze­nia gim­na­stycz­ne dla osób z wa­da­mi po­sta­wy


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z ko­rek­cją, po­praw­czy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koreks

świa­tło­szczel­na pusz­ka do wy­wo­ły­wa­nia błon zwo­jo­wych i fil­mów ma­ło­o­braz­ko­wych


Ko­reks – ele­ment wy­po­sa­że­nia ciem­ni fo­to­gra­ficz­nej, świa­tło­szczel­ne na­czy­nie słu­żą­ce do ręcz­ne­go wy­wo­ły­wa­nia fil­mów fo­to­gra­ficz­nych – naj­czę­ściej fil­mów ma­ło­o­braz­ko­wych i błon zwo­jo­wych (ist­nie­ją rów­nież do wy­wo­ły­wa­nia taśm fil­mo­wych np. 8 mm). Pier­wszy ko­reks wy­pro­du­ko­wa­ny zo­stał w 1930 przez firmę Leitz.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koreksowy

przy­miot­nik od: ko­reks


Źródła:

SJP.pl

Korekt

po­praw­ny, pra­wi­dło­wy; cor­rect


Źródła:

SJP.pl

Korekta

1. usu­wa­nie uste­rek, zmie­nia­nie cze­goś celem po­pra­wy;
2. po­pra­wa błę­dów w tek­ście przez­na­czo­nym do pu­bli­ka­cji;
3. tekst przez­na­czo­ny do pu­bli­ka­cji z na­nie­sio­ny­mi po­praw­ka­mi;
4. miej­sce pracy ko­rek­to­rów; ko­rek­tor­nia;
5. ogół ko­rek­to­rów w wy­daw­nict­wie;
6. do­ku­ment ko­ry­gu­ją­cy dane za­war­te we wcze­śniej­szym do­ku­men­cie;
7. spa­dek in­dek­sów gieł­do­wych wy­stę­pu­ją­cy w pew­nych cy­klach cza­so­wych;
8. za­bieg me­dycz­ny po­pra­wia­ją­cy wy­gląd;
9. stro­je­nie in­stru­men­tów mu­zycz­nych


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) po­pra­wie­nie błędu lub nie­do­sko­na­ło­ści, do­rów­na­nie do stanu pra­wi­dło­we­go


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Korektor

1. osoba czy­ta­ją­ca prób­ne wy­dru­ki tek­stów i na­no­szą­ca po­praw­ki;
2. stro­i­ciel in­stru­men­tów


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba spraw­dza­ją­ca i po­pra­wia­ją­ca tekst pod kątem re­dak­cyj­nym przed od­da­niem go do druku;

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) przy­rząd pi­śmien­ni­czy słu­żą­cy do za­ma­lo­wy­wa­nia błę­dów na kart­ce pa­pie­ru;

 (2.2) techn. urzą­dze­nie po­pra­wia­ją­ce uster­ki, np. znieksz­tał­ce­nia dźwię­ku;

 (2.3) kos­met. kos­me­tyk przez­na­czo­ny do ukry­wa­nia wad skóry;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Korektorka

ko­bie­ta, która wy­ko­nu­je ko­rek­tę


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) druk. ko­bie­ta za­wo­do­wo po­pra­wia­ją­ca tek­sty na róż­nych eta­pach przy­go­to­wy­wa­nia druku


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Korektornia

1. miej­sce, w któ­rym pra­cu­ją ko­rek­to­rzy;
2. ze­spół ko­rek­to­rów


Źródła:

SJP.pl

Korektorować

po­tocz­nie: za­ma­zy­wać ko­rek­to­rem błędy w tek­ście


Źródła:

SJP.pl

Korektorski

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z ko­rek­to­rem, do­ty­czą­cy pracy ko­rek­to­ra


Źródła:

Wiktionary

Korektorstwo

1. po­pra­wa błę­dów w tek­ście przez­na­czo­nym do pu­bli­ka­cji; ko­rek­ta;
2. spe­cja­li­za­cja na stu­diach, kształ­cą­ca w za­wo­dzie ko­rek­to­ra tek­stów


Źródła:

SJP.pl

Korektowy

przy­miot­nik od: ko­rek­ta


Źródła:

SJP.pl

Korektura

usu­wa­nie błę­dów i nie­pra­wi­dło­wo­ści


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­rek­ta


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Korektywa

le­cze­nie wad po­sta­wy za po­mo­cą ćwi­czeń fi­zycz­nych


Źródła:

SJP.pl

Korektywny

ko­rek­cyj­ny;
1. po­pra­wia­ją­cy, usu­wa­ją­cy wady;
2. gim­na­sty­ka ko­rek­tyw­na - ćwi­cze­nia gim­na­stycz­ne dla osób z wa­da­mi po­sta­wy


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z ko­rek­ty­wą, do­ty­czą­cy ko­rek­ty­wy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Korelacja

1. współ­za­leż­ność, wza­jem­ne po­wią­za­nie
2. współ­za­leż­ność wy­stę­po­wa­nia niek­tó­rych cech bu­do­wy i funk­cji or­ga­niz­mu
3. w ma­te­ma­ty­ce: współ­za­leż­ność dwóch cią­gów zmien­nych lo­so­wych


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) współ­za­leż­ność mię­dzy dwoma lub wię­cej zja­wi­ska­mi

 (1.2) stat. za­leż­ność zmien­nych lo­so­wych;

 (1.3) stat. pot. współ­czyn­nik ko­re­la­cji (1.2), a szcze­gól­nie współ­czyn­nik ko­re­la­cji Pe­ar­so­na;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Korelacyjny

wza­jem­nie po­wią­za­ny, współ­za­leż­ny


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) stat. zwią­za­ny z ko­re­la­cją, do­ty­czą­cy ko­re­la­cji


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Korelat

jedno z pary przed­mio­tów lub pojęć wza­jem­nie od sie­bie za­leż­nych i wza­jem­nie uwa­run­ko­wa­nych; od­po­wied­nik


Źródła:

SJP.pl

Korelator

1. przy­rząd do wy­kry­wa­nia awa­rii sieci ka­na­li­za­cyj­nej;
2. w cy­ber­ne­ty­ce: część sy­ste­mu au­to­no­micz­ne­go do prze­cho­wy­wa­nia i przet­wa­rza­nia i in­for­ma­cji


Ko­re­la­tor – organ do przet­wa­rza­nia i prze­cho­wy­wa­nia in­for­ma­cji w sy­ste­mie au­to­no­micz­nym.

Sta­no­wi cen­tral­ną część toru in­for­ma­cyj­ne­go sy­ste­mu au­to­no­miczn­ne­go. Jest wew­nętrz­nym or­ga­nem tego sy­ste­mu. Od­bie­ra sy­gna­ły z re­cep­to­rów, ener­gię od ho­me­o­sta­tu, sam zaś ste­ru­je efek­to­ra­mi.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Korelatywny

zwią­za­ny z ko­re­la­cją; współ­za­leż­ny, od­po­wia­da­ją­cy


Źródła:

SJP.pl

Korelowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ko­re­lo­wać.


Źródła:

Wiktionary

Korelować

1. wią­zać wza­jem­nie, po­szu­ku­jąc po­do­bieństw i róż­nic; ze­sta­wiać;
2. po­zo­sta­wać we współ­za­leż­no­ści z czymś;
3. o zmien­nych lo­so­wych: za­le­żeć od sie­bie


cza­sow­nik

 (1.1) mieć zwią­zek, być po­wią­za­nym, współ­za­le­żeć


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Korennik

środ­ko­wy koń w troj­ce


Źródła:

SJP.pl

Korepetycja

1. pry­wat­na lek­cja jako pomoc w nauce;
2. przy­go­to­wa­nie tan­ce­rzy lub śpie­wa­ków do wy­stę­pu


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) do­dat­ko­wa, pry­wat­na lek­cja (zwy­kle w licz­bie mno­giej)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Korepetycyjny

zwią­za­ny z ko­re­pe­ty­cją


Źródła:

SJP.pl

Korepetytantka

→ ko­re­pe­ty­tant


Patrz:korepetytant

Źródła:

SJP.pl

Korepetytor

1. osoba udzie­la­ją­ca płat­nych, pry­wat­nych lek­cji;
2. na­u­czy­ciel śpie­wu lub tańca


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) męż­czyz­na da­ją­cy ko­re­pe­ty­cje


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Korepetytorka

na­u­czy­ciel­ka udzie­la­ją­ca ko­re­pe­ty­cji


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) eduk. ko­bie­ta udzie­la­ją­ca ko­re­pe­ty­cji


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Korepetytować

daw­niej: dawać ko­re­pe­ty­cje


Źródła:

SJP.pl

Korespondencina

lek­ce­wa­żą­co: ko­re­spon­dent­ka


Źródła:

SJP.pl

Korespondencja

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) wy­mia­na in­for­ma­cji mię­dzy ludź­mi na pa­pie­rze (list, pocz­tów­ka) lub w po­sta­ci elek­tro­nicz­nej (e-mail, czat, ko­mu­ni­ka­to­ry)

 (1.2) zbiór do­ku­men­tu­ją­cy ko­re­spon­den­cję (1.1), ogół li­stów wy­mie­nio­nych z kimś lub w kon­kret­nej spra­wie lub w ja­kimś okre­sie

 (1.3) ma­te­riał na­de­sła­ny przez ko­re­spon­den­ta

 (1.4) do­pa­so­wa­nie


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Korespondencki

zwią­za­ny z ko­re­spon­den­tem, ko­re­spon­den­cją


Źródła:

SJP.pl

Korespondencyjnie

przy­słó­wek

 (1.1) za po­mo­cą ko­re­spon­den­cji


Źródła:

Wiktionary

Korespondencyjny

zwią­za­ny z ko­re­spon­den­cją


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z ko­re­spon­den­cją; słu­żą­cy do ko­re­spon­den­cji

 (1.2) od­by­wa­ją­cy się na od­le­głość


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Korespondent

1. osoba pro­wa­dzą­ca z kimś ko­re­spon­den­cję;
2. dzien­ni­karz lub współ­pra­cow­nik pisma, radia lub te­le­wiz­ji prze­sy­ła­ją­cy in­for­ma­cje z te­re­nu, zwła­szcza z za­gra­ni­cy;
3. czło­nek ko­re­spon­dent - niż­szy sto­pień osoby przy­ję­tej do aka­de­mii lub to­wa­rzy­stwa na­u­ko­we­go


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) ktoś kto ko­re­spon­du­je

 (1.2) dzien­ni­karz prze­ka­zu­ją­cy re­por­ta­że z te­re­nu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Korespondentka

1. → ko­re­spon­dent;
2. daw­niej: kart­ka pocz­to­wa; od­kryt­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta prze­ka­zu­ją­ca in­for­ma­cje do środ­ków ma­so­we­go prze­ka­zu

 (1.2) ko­bie­ta pro­wa­dzą­ca ko­re­spon­den­cję z kimś

 (1.3) przest. od­kryt­ka, pocz­tów­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Korespondowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) pro­wa­dze­nie ko­re­spon­den­cji


Źródła:

Wiktionary

Korespondować

1. wy­mie­niać myśli, naj­czę­ściej w for­mie pi­sem­nej, pro­wa­dzić ko­re­spon­den­cję;
2. daw­niej: od­po­wia­dać cze­muś, być od­po­wied­nim, sto­sow­nym


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) pro­wa­dzić ko­re­spon­den­cję, wy­mie­niać się li­sta­mi

 (1.2) mieć zwią­zek z czymś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Korfantowianin

miesz­ka­niec Kor­fan­to­wa (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Korfantowianka

miesz­kan­ka Kor­fan­to­wa (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Korfantowski

przy­miot­nik od: Kor­fan­tów


Źródła:

SJP.pl

Korfanty

naz­wi­sko


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy lub mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) rel. mit. gw-pl|Górny Śląsk. dia­beł, czort


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Korfantów

mia­sto w Pol­sce


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce, po­ło­żo­ne na Opol­szczyź­nie;


}|-

(daw. "Fyr­ląd", "Fry­ląd", Fried­land, Fried­land in Obersch­le­sien, Fyrlōnd, Fried­land) – mia­sto w Pol­sce po­ło­żo­ne w wo­je­wództ­wie opol­skim, w po­wie­cie ny­skim, sie­dzi­ba gminy miej­sko-wiej­skiej Kor­fan­tów.

Hi­sto­rycz­nie leży na Gór­nym Ślą­sku, na Rów­ni­nie Nie­mod­liń­skiej, bę­dą­cej czę­ścią Ni­zi­ny Ślą­skiej. Prze­pły­wa przez niego rzeka Ści­na­wa Nie­mod­liń­ska.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Korfbal

gra ze­spo­ło­wa po­dob­na do ko­szy­ków­ki; korf­ball


Źródła:

SJP.pl

Korfball

[czy­taj: korf­bol] gra ze­spo­ło­wa po­dob­na do ko­szy­ków­ki; korf­bal


Korf­ball (od: ni­derl. korf ‘kosz’; ang. ball ‘piłka’) – ko­e­du­ka­cyj­na dy­scy­pli­na spor­tu dru­ży­no­we­go z piłką.

Korf­ball do­strze­żo­ny zo­stał przez na­u­czy­cie­li wy­cho­wa­nia fi­zycz­ne­go, in­struk­to­rów oraz tre­ne­rów jako dy­scy­pli­na bę­dą­ca do­sko­na­łym uzu­peł­nie­niem zajęć z wy­cho­wa­nia fi­zycz­ne­go, pro­pa­gu­ją­ca zdro­wy styl życia oraz za­chę­ca­ją­ca do ak­tyw­no­ści ru­cho­wej[].


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Korfballowy

→ korf­ball [czy­taj: korf­bo­lo­wy]; korf­ba­lo­wy


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z korf­bal­lem, do­ty­czą­cy korf­bal­lu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Korfbalowy

→ korf­bal; korf­bal­lo­wy


Źródła:

SJP.pl

Korfu

Korfu, sta­ro­żyt­na Ker­ky­ra ( Κέρκυρα "Kérkira", Cer­cy­ra; Corfu) – gó­rzy­sta wyspa w Gre­cji, w pół­noc­nej czę­ści Morza Joń­skie­go u wy­brze­ży Al­ba­nii.

Łącz­nie z kil­ko­ma po­bli­ski­mi wy­sep­ka­mi two­rzy gminę Korfu, w jed­nost­ce re­gio­nal­nej Korfu, w re­gio­nie Wyspy Joń­skie, w ad­mi­ni­stra­cji zde­cen­tra­li­zo­wa­nej Pe­lo­po­nez, Gre­cja Za­chod­nia i Wyspy Joń­skie. Sto­li­cą wyspy jest mia­sto Korfu (zwane też Ker­ki­rą).


Źródła:

Wikipedia

Korfuański

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z wyspą Korfu, do­ty­czą­cy wyspy Korfu


Źródła:

Wiktionary

Kori

1. miej­sco­wość w Korei Po­łud­nio­wej;
2. elek­trow­nia ato­mo­wa le­żą­ca w tejże miej­sco­wo­ści


Źródła:

SJP.pl

Koriacja

okręg au­to­no­micz­ny w Rosji


Źródła:

SJP.pl

Koriacki

zwią­za­ny z Ko­ria­cją lub Ko­ria­ka­mi


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Ko­ria­cją lub Ko­ria­ka­mi, do­ty­czą­cy Ko­ria­cji lub Ko­ria­ków

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) jęz. język ko­riac­ki;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koriacy

lud za­miesz­ku­ją­cy Kam­czat­kę


Ko­ria­cy (нымылан) – lud za­li­cza­ny do pa­le­o­az­ja­tyc­kich, za­miesz­ku­ją­cy głów­nie Ko­ria­cję, część Kraju Kam­czac­kie­go. Bli­sko spo­krew­nie­ni z Czuk­cza­mi.

Li­czeb­ność osób de­kla­ru­ją­cych przy­na­leż­ność do na­ro­do­wo­ści ko­riac­kiej wy­ka­zu­je ten­den­cję spad­ko­wą:

Je­dy­nie po­ło­wa z nich używa włas­ne­go ję­zy­ka, po­zo­sta­li po­słu­gu­ją się ję­zy­kiem ro­syj­skim.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koriaczka

→ Ko­riak


Patrz:Koriak

Źródła:

SJP.pl

Koriak

miesz­ka­niec Ko­ria­cji


Źródła:

SJP.pl

Koriander

rzad­ko: ko­len­dra (ko­len­der)


Źródła:

SJP.pl

Koriczniewy

przy­miot­nik

 (1.1) gw-pl|Olesz­kow­ce. brą­zo­wy


Źródła:

Wiktionary

Korienizacja

Ko­rie­ni­za­cja ( коренизация, корень – ko­rzeń) – po­li­ty­ka na­ro­do­wo­ścio­wa Związ­ku Ra­dziec­kie­go na po­cząt­ku lat 20. XX wieku.

Po­li­ty­ka ko­rie­ni­za­cji (po­wro­tu do ko­rze­ni) zo­sta­ła sfor­mu­ło­wa­na w 1913 r. przez Jó­ze­fa Sta­li­na. Wpro­wa­dza­nie jej w życie roz­po­czę­to po re­wo­lu­cji paź­dzier­ni­ko­wej.


Źródła:

Wikipedia

Koriolan

tra­ge­dia au­tor­stwa Wil­lia­ma Sha­ke­spe­a­re'a


Ko­rio­lan ( Co­rio­la­nus) – tra­ge­dia au­tor­stwa Wil­lia­ma Sha­ke­spe­a­re’a, da­to­wa­na na 1607 rok. Sztu­ka ta jest opar­ta na "Życiu Ko­rio­la­na", frag­men­cie "Ży­wo­tów rów­no­le­głych" Plu­tar­cha, a także na "Ab Urbe con­di­ta" Li­wiu­sza. Bo­ha­te­rem tra­gicz­nym jest rzym­ski żoł­nierz, Gne­jusz Mar­cjusz Ko­rio­lan.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Korki

po­tocz­nie: ko­re­pe­ty­cje


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) buty pił­kar­skie z okrą­gły­mi wy­pust­ka­mi na po­desz­wie;

 (1.2) pot. ko­re­pe­ty­cje

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) plu­ral|korek.


Korki ( Коркі; Корки) – wieś na Bia­ło­ru­si, w ob­wo­dzie miń­skim, w re­jo­nie mia­dziel­skim, w siel­so­wie­cie Świr.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Korkino

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. adm. mia­sto w Rosji, w ob­wo­dzie cze­la­biń­skim, na Uralu;


Zo­bacz też: Kor­ki­no (obwód tiu­meń­ski).

Kor­ki­no ( Коркино) – mia­sto w Rosji, w ob­wo­dzie cze­la­biń­skim, na Uralu.

Licz­ba miesz­kań­ców w 2003 roku wy­no­si­ła ok. 40 tys.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Korkiński

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Kor­ki­nem, do­ty­czą­cy Kor­ki­na


Źródła:

Wiktionary

Korkociąg

1. urzą­dze­nie do wy­cią­ga­nia kor­ków z bu­te­lek, w po­sta­ci me­ta­lo­wej spi­ra­li z uchwy­tem; try­bu­szon;
2. ro­dzaj ewo­lu­cji lot­ni­czej;
3. ro­dzaj skoku akro­ba­tycz­ne­go;
4. nie­doz­wo­lo­ny cios bok­ser­ski po­le­ga­ją­cy na sil­nym za­krę­ce­niu rę­ka­wi­cy po dot­knię­ciu ciała prze­ciw­ni­ka;
5. śro­do­wi­sko­wo: wi­ro­wa­nie bo­je­ra wokół włas­nej osi


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) urzą­dze­nie słu­żą­ce do wyj­mo­wa­nia kor­ków z bu­te­lek;

 (1.2) lotn. ro­dzaj akro­ba­cji lot­ni­czej;


Kor­ko­ciąg (sta­ro­pol. try­bu­szon od franc. tire-bo­u­chon lub graj­car, graj­ca­rek) – przy­rząd do wyj­mo­wa­nia kor­ków z bu­te­lek. W naj­bar­dziej pod­sta­wo­wej swej kon­struk­cji jest to szpi­ku­lec skrę­co­ny śru­bo­wo, na któ­re­go końcu znaj­du­je się uchwyt do wkrę­ca­nia kor­ko­cią­gu w korek i wyj­mo­wa­nia korka. Niek­tó­re mo­de­le są wy­po­sa­żo­ne w ostry nożyk do cię­cia folii oraz dźwi­gnię ułat­wia­ją­cą ot­wie­ra­nie bez nad­mier­ne­go wy­sił­ku.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Korkociągowy

→ kor­ko­ciąg


Patrz:korkociąg

Źródła:

SJP.pl

Korkorodny

wyt­wa­rza­ją­cy war­stwę ko­mó­rek kor­ko­wych; kor­kot­wór­czy


Źródła:

SJP.pl

Korkosz

naz­wi­sko


Kor­kosz (Kor­koz, Kor­ko­za) – naz­wi­sko szla­chec­kiej ro­dzi­ny uży­wa­ją­cej herbu Pobóg i Os­so­rya za­miesz­ku­ją­cej przy­sió­łek Kor­ko­sze nad rzeką Tanew na Roz­to­czu oraz oko­li­ce Kowna.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Korkotrampek

but pił­kar­ski z gu­mo­wy­mi koł­ka­mi w po­desz­wie, za­bez­pie­cza­ją­cy­mi przed śliz­ga­niem się po bo­i­sku; tramp­ko­ko­rek


Źródła:

SJP.pl

Korkotwórczy

po­wo­du­ją­cy pow­sta­wa­nie korka; kor­ko­rod­ny


Źródła:

SJP.pl

Korkowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kor­ko­wać.

 (1.2) łow. trze­cia, prze­do­stat­nia faza toków samca głusz­ca, cha­rak­te­ry­zu­ją­ca się sil­nym, po­je­dyn­czym tonem, po­dob­nym do dźwię­ku ot­wie­ra­nej bu­tel­ki


Źródła:

Wiktionary

Korkowaty

przy­po­mi­na­ją­cy korek, po­dob­ny do korka


Źródła:

SJP.pl

Korkować

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni

 (1.1) gwara wię­zien­na umie­rać

cza­sow­nik prze­chod­ni

 (2.1) zat­kać coś kor­kiem

 (2.2) pot. za­blo­ko­wać coś

cza­sow­nik zwrot­ny

 (3.1) kor­ko­wać się → o dro­dze za­ty­kać się/blo­ko­wać się sa­mo­cho­da­mi, któ­rych jest zbyt dużo, by mogły swo­bod­nie prze­je­chać


Źródła:

Wiktionary

Korkowe

przy­miot­nik od: korek


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) opła­ta zwią­za­na z ot­war­ciem bu­tel­ki trun­ku w ba­rach, re­sta­u­ra­cjach, go­spo­dach itp.

 (1.2) opła­ta dla władz gminy za zgodę na han­del na­po­ja­mi al­ko­ho­lo­wy­mi

forma przy­miot­ni­ka.

 (2.1) n. lp. i nmos. lm. od: kor­ko­wy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Korkowica

wtór­na tkan­ka okry­wa­ją­ca po­wierzch­nię łodyg i ko­rze­ni ro­ślin wie­lo­let­nich; pe­ry­der­ma


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) wtór­na tkan­ka okry­wa­ją­ca po­wierzch­nię łodyg i ko­rze­ni


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Korkowiec

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy lub mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) pi­sto­let-za­baw­ka do strze­la­nia z kor­ków

 (1.2) bot. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Phel­lo­den­dron|Rupr.|ref=tak., ro­dzaj drzew z ro­dzi­ny ru­to­wa­tych

 (1.3) zool. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Al­cy­o­nium pal­ma­tum|ref=tak., ga­tu­nek ko­ra­low­ca, koral kor­ko­wiec;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Korkowina

war­stwa korka po­kry­wa­ją­ca niek­tó­re czę­ści ro­ślin


Źródła:

SJP.pl

Korkownica

urzą­dze­nie do kor­ko­wa­nia bu­te­lek


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) przy­rząd lub urzą­dze­nie do kor­ko­wa­nia bu­te­lek


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Korkowy

przy­miot­nik od: korek


przy­miot­nik

 (1.1) zro­bio­ny z korka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Korkoza

bar­dzo czę­ste i uciąż­li­we pow­sta­wa­nie i utrzy­my­wa­nie się przez dłuż­szy czas za­to­rów na dro­dze, spo­wo­do­wa­nych gro­ma­dze­niem się tam zbyt wielu po­ja­zdów


Źródła:

SJP.pl

Korma

in­dyj­skie curry na bazie jo­gur­tu i przy­praw


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) kulin. po­tra­wa z du­szo­ne­go mięsa z wa­rzy­wa­mi, ro­dzaj curry z do­dat­kiem jo­gur­tu i orze­chów;


Korma – danie kuch­ni in­dyj­skiej; ro­dzaj curry na bazie jo­gur­tu i przy­praw. Ist­nie­ją za­rów­no od­mia­ny mięs­ne, jak i we­ge­ta­riań­skie.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Korman

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kormik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski, Górny Śląsk. zo­o­techn. tucz­nik, karm­nik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. karm­nik dla pta­ków


Źródła:

Wiktionary

Kormin

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. hy­dron. rzeka na Ukra­i­nie, prawy do­pływ Styru


Kor­min ( Кормин "Kor­myn") – rzeka na Ukra­i­nie, prze­pły­wa­ją­ca przez rejon ki­we­rec­ki i ma­ni­wec­ki ob­wo­du wo­łyń­skie­go. Prawy do­pływ Styru w do­rze­czu Dnie­pru.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kormny

przy­miot­nik

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. zo­o­techn. tu­czo­ny


Źródła:

Wiktionary

Kormofit

ro­śli­na lą­do­wa, któ­rej ciało jest zróż­ni­co­wa­ne na ło­dy­gę, li­ście i ko­rzeń; osio­wiec, ro­śli­na osio­wa


Źródła:

SJP.pl

Kormofity

ro­śli­na lą­do­wa, któ­rej ciało jest zróż­ni­co­wa­ne na ło­dy­gę, li­ście i ko­rzeń; osio­wiec, ro­śli­na osio­wa


Źródła:

SJP.pl

Kormoran

ptak wodny z rzędu głup­ta­ko­wych


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) ornit. duży ptak wodny za­miesz­ku­ją­cy brze­gi mórz i rzek;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kormorani

przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z kor­mo­ra­nem; taki jak u kor­mo­ra­nów


Źródła:

Wiktionary

Kormoranowate

o ce­chach kor­mo­ra­no­wa­tych (ro­dzi­na pta­ków)


Źródła:

SJP.pl

Kormoranowaty

o ce­chach kor­mo­ra­no­wa­tych (ro­dzi­na pta­ków)


Źródła:

SJP.pl

Kormus

ko­lo­nia or­ga­niz­mów zwie­rzę­cych o wy­so­kiej spe­cja­li­za­cji i da­le­ko idą­cym po­dzia­le czyn­no­ści, funk­cjo­nu­ją­ca jak or­ga­nizm wyż­sze­go rzędu; np. ko­lo­nia tocz­ka, rur­ko­pła­wów


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Korn

naz­wi­sko, m.in. Artur Korn (1870-1945) - fizyk nie­miec­ki


Korn (zapis sty­li­zo­wa­ny: KoЯn) – ame­ry­kań­ski ze­spół mu­zycz­ny wy­ko­nu­ją­cy nu metal. Pow­sta­ła w 1993 roku w Ba­kers­field w Ka­li­for­nii po roz­wią­za­niu for­ma­cji L.A.P.D., gdzie grali gi­ta­rzy­sta James Shaf­fer, gi­ta­rzy­sta ba­so­wy Re­gi­nald Ar­vi­zu i per­ku­si­sta David Sil­ve­ria.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kornacice

Kor­na­ci­ce – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim, w po­wie­cie opa­tow­skim, w gmi­nie Opa­tów. Ma sta­tus so­łect­wa.

W la­tach 1954–1961 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Kor­na­ci­ce, po jej znie­sie­niu w gro­ma­dzie Bo­gu­sła­wi­ce. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa tar­no­brze­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Kornacki

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kornak

do­zor­ca słoni; ma­ha­ut


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba pra­cu­ją­ca ze sło­nia­mi


Kor­nak (sanskr. "karinājaka") – opie­kun sło­nia, czło­wiek pra­cu­ją­cy ze sło­nia­mi. Kie­ru­ją­cy pod­czas jazdy na sło­niu.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kornas

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kornasiewicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kornaszewski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kornati

ar­chi­pe­lag chor­wac­ki na Morzu Adria­tyc­kim


Zo­bacz też: Kor­na­ti (wieś).

Kor­na­ty (chorw. "Kor­na­ti") – chor­wac­ki ar­chi­pe­lag na Morzu Adria­tyc­kim, w środ­ko­wej Dal­ma­cji, na po­łud­nie od Za­da­ru, skła­da­ją­cy się z około 147 wysp o łącz­nej po­wierzch­ni 320 km², w 2021 r. za­miesz­ka­ły na stałe przez 14 osób, cho­ciaż for­mal­nie są tam wy­łącz­nie bu­dyn­ki se­zo­no­we.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kornatowo

Kor­na­to­wo – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ku­jaw­sko-po­mor­skim, w po­wie­cie cheł­miń­skim, w gmi­nie Li­se­wo.

W la­tach 1939 - 1942 do­tych­cza­so­wą nazwą wsi (i znaj­du­ją­ce­go się tam ma­jąt­ku) było "Kor­na­to­wo", lecz po prze­pro­wa­dzo­nej za­mia­nie nazw miej­sco­wo­ści w Okrę­gu Rze­szy Gdańsk-Prusy Za­chod­nie, w la­tach 1942 - 1945 na­zy­wa­ła się "Kon­ra­den, Kreis Kulm (We­ich­sel)".


Źródła:

Wikipedia

Kornatowski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kornaś

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kornecik

zdrob­nie­nie od: kor­net


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od kor­net


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kornecista

muzyk gra­ją­cy na kor­ne­cie


Źródła:

SJP.pl

Kornecistka

ko­bie­ta gra­ją­ca na kor­ne­cie


Źródła:

SJP.pl

Kornecki

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kornek

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kornel

twar­de drew­no otrzy­my­wa­ne z pół­noc­no­a­me­ry­kań­skie­go de­re­nia kwie­ci­ste­go


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|m.;


Kor­nel, Kor­ne­liusz, Kor­ne­li – imię mę­skie po­cho­dze­nia ła­ciń­skie­go, wy­wo­dzą­ce się od naz­wi­ska rzym­skie­go rodu "Cor­ne­lii" ("Kor­ne­liu­szy", por. Kor­ne­liu­sze Cynna). Ist­nie­ją różne hi­po­te­zy po­cho­dze­nia wspom­nia­nej nazwy ro­do­wej; wy­wo­dzi się ją bądź to ze słowa "cornu" („róg”), bądź to "cor­nus" („dereń”), bądź to od nazwy pola "Corne" w Tu­scu­lum.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kornela

imię mę­skie


Źródła:

SJP.pl

Kornelia

imię żeń­skie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|ż.;


Kor­ne­lia – imię żeń­skie po­cho­dze­nia ła­ciń­skie­go. Żeń­ski od­po­wied­nik imie­nia Kor­nel, Kor­ne­liusz i Kor­ne­li. Wy­wo­dzi się od naz­wi­ska rzym­skie­go rodu Kor­ne­liu­szy. Imię to było znane już w sta­ro­żyt­no­ści. W Pol­sce na­da­wa­ne co najm­niej od 1770 roku. Wśród imion na­da­wa­nych nowo na­ro­dzo­nym dzie­ciom, Kor­ne­lia w 2017 r. zaj­mo­wa­ła 25. miej­sce w gru­pie imion żeń­skich.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kornelin

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Kor­ne­lii lub z nią zwią­za­ny


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Korneliny

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Kor­ne­lii lub z nią zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Korneliusz

imię mę­skie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|m.;


Kor­ne­liusz – imię mę­skie po­cho­dze­nia ła­ciń­skie­go.

Formy obec­ne w Pol­sce to: Kor­nel, Kor­ne­li, Kor­ne­liusz.

W Pol­sce no­to­wa­ne w ła­ciń­skiej for­mie "Cor­ne­lius" od 1402 roku.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Korneliuszek

zdrob­nie­nie od: Kor­ne­liusz (imię mę­skie)


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|m., zdrobn. Kor­ne­liusz


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Korneliuszkowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Kor­ne­liusz­ka lub z nim zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Korneliuszostwo

Kor­ne­liusz z mał­żon­ką; Kor­ne­liu­szo­wie


Źródła:

SJP.pl

Korneliuszowie

Kor­ne­liusz z mał­żon­ką; Kor­ne­liu­szo­stwo


Źródła:

SJP.pl

Korneliuszowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Kor­ne­liu­sza lub z nim zwią­za­ny


przy­miot­nik dzier­żaw­czy

 (1.1) przest. gwara. taki, który na­le­ży do Kor­ne­liu­sza


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Korneluk

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kornelówka

wieś w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Korner

w piłce noż­nej: rzut rożny


Źródła:

SJP.pl

Kornerupin

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) miner. klasa bo­ro­krze­mia­nów i krze­mia­nów boru;


Kor­ne­ru­pin – klasa bo­ro­krze­mia­nów i krze­mia­nów boru. Nazwa po­cho­dzi od naz­wi­ska An­dre­a­sa N. Kor­ne­ru­pa (1857-1881), duń­skie­go ge­o­lo­ga. Od­mia­na o zna­cze­niu gem­mo­lo­gicz­nym: pryz­ma­tyt.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kornet

1. ofi­cer no­szą­cy sztan­dar od­dzia­łu lek­kiej jazdy we Fran­cji w XVI w.;
2. naj­niż­szy sto­pień ofi­cer­ski w ka­wa­le­rii Rosji car­skiej


rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) muz. dęty in­stru­ment bla­sza­ny, po­dob­ny do trąb­ki;

 (1.2) muz. daw. dęty in­stru­ment drew­nia­ny;

 (1.3) rel. sztyw­ny, biały cze­piec na gło­wie za­kon­ni­cy

 (1.4) daw. ozdob­ny cze­piec;

 (1.5) hist. jeden ze stop­ni ofi­cer­skich w car­skiej ka­wa­le­rii

 (1.6) daw. jed­nost­ka jazdy lek­kiej

 (1.7) daw. sztan­dar jazdy lek­kiej


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kornetowy

→ kor­net


Patrz:kornet

Źródła:

SJP.pl

Kornflejki

chrup­kie płat­ki z zia­ren ku­ku­ry­dzy; płat­ki ku­ku­ry­dzia­ne, corn­fla­kes, corn­flek­sy, korn­flek­sy, corn­fla­ke­sy


Źródła:

SJP.pl

Kornfleki

po­tocz­nie: chrup­kie płat­ki z zia­ren ku­ku­ry­dzy; płat­ki ku­ku­ry­dzia­ne, corn­fla­kes, corn fla­kes, corn­fla­ke­sy, corn­flek­sy, korn­flek­sy, korn­flej­ki


Źródła:

SJP.pl

Kornfleksy

chrup­kie płat­ki z zia­ren ku­ku­ry­dzy; płat­ki ku­ku­ry­dzia­ne, corn­fla­kes, corn­flek­sy, corn­fla­ke­sy, korn­flej­ki


Źródła:

SJP.pl

Kornhauser

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Korniak

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kornica

wieś w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim, w po­wie­cie ko­nec­kim


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kornice

Kor­ni­ce (niem. "Kor­nitz") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ślą­skim, w po­wie­cie ra­ci­bor­skim, w gmi­nie Pie­tro­wi­ce Wiel­kie.

W XVII wieku wła­ści­cie­la­mi Kor­nic była ro­dzi­na szla­chec­ka Sob­ków. Był to stary pol­ski ród po­cho­dzą­cy z ziemi łę­czyc­kiej. Na Ślą­sku ród ten wy­stę­po­wał tym­cza­so­wo.


Źródła:

Wikipedia

Korniczek

kor­ni­czek wie­lo­zęb­ny - ga­tu­nek kor­ni­ka


Źródła:

SJP.pl

Korniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: kor­nie


Źródła:

SJP.pl

Korniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: korny


Źródła:

SJP.pl

Kornijski

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) od­no­szą­cy się do Korn­wa­lii lub Korn­wa­lij­czy­ków

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) jęz. język z grupy bry­tań­skiej ję­zy­ków cel­tyc­kich;


Źródła:

Wiktionary

Kornijskojęzyczny

przy­miot­nik

 (1.1) taki, który po­słu­gu­je się ję­zy­kiem kor­nij­skim

 (1.2) taki, któ­re­go miesz­kań­cy po­słu­gu­ją się ję­zy­kiem kor­nij­skim

 (1.3) spi­sa­ny, stwo­rzo­ny w ję­zy­ku kor­nij­skim


Źródła:

Wiktionary

Kornik

chrząszcz ży­ją­cy w korze lub drew­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) ent. ży­ją­cy pod korą chrząszcz, ksy­lo­fag;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Korniki

po­dro­dzi­na chrzą­szczy z ro­dzi­ny ryj­kow­co­wa­tych; kor­ni­ko­wa­te


Źródła:

SJP.pl

Kornikowate

po­dro­dzi­na chrzą­szczy z ro­dzi­ny ryj­kow­co­wa­tych; kor­ni­ki


Kor­ni­ko­wa­te, kor­ni­ki (Sco­ly­ti­nae) – po­dro­dzi­na chrzą­szczy z ro­dzi­ny ryj­kow­co­wa­tych, wcze­śniej kla­sy­fi­ko­wa­na jako ro­dzi­na Sco­ly­ti­dae, syn. Ipi­dae.

Wy­stę­po­wa­nie: na całym świe­cie do gra­ni­cy za­się­gu drzew. Niek­tó­re ga­tun­ki mają ten­den­cję do ma­so­we­go po­ja­wia­nia się i wy­rzą­dza­nia ol­brzy­mich szkód w drze­wo­sta­nach.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kornikowaty

o ce­chach kor­ni­ko­wa­tych (po­dro­dzi­na chrzą­szczy)


Źródła:

SJP.pl

Kornikowy

przy­miot­nik od: kor­nik


Źródła:

SJP.pl

Korniluk

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kornisz

korn­wa­lij­ska kura mięs­na, wa­żą­ca od 3 do 7 ki­lo­gra­mów, uży­wa­na do krzy­żo­wa­nia z ku­ra­mi ras ogól­no­u­żyt­ko­wych


Źródła:

SJP.pl

Kornisze

korn­wa­lij­ska rasa kur mięs­nych, krzy­żo­wa­na z ku­ra­mi ras ogól­no­u­żyt­ko­wych; cor­nish


Źródła:

SJP.pl

Korniszon

ogó­rek w za­le­wie oc­to­wej (ma­ry­no­wa­ny)


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy lub mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) kulin. mały ogó­rek grun­to­wy pod­da­ny ma­ry­no­wa­niu w za­le­wie oc­to­wej;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Korniszonowaty

przy­po­mi­na­ją­cy kor­ni­szo­na


Źródła:

SJP.pl

Korniszonowy

przy­miot­nik od: kor­ni­szon


Źródła:

SJP.pl

Korniszony

słoik z ma­ry­no­wa­ny­mi ogór­ka­mi (kor­ni­szo­na­mi)


Źródła:

SJP.pl

Korniłowicz

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kornowac

wieś w Pol­sce


Kor­no­wac (niem. "Kor­no­watz") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ślą­skim, w po­wie­cie ra­ci­bor­skim, w gmi­nie Kor­no­wac.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa ka­to­wic­kie­go.

Miej­sco­wość jest sie­dzi­bą gminy Kor­no­wac.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kornowacki

→ Kor­no­wac (wieś w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Korność

→ korny (rzad­ko)


Źródła:

SJP.pl

Kornulit

ska­mie­nia­łość zwie­rzo­krze­wów


Źródła:

SJP.pl

Kornut

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) stpol. mąż zdra­dza­ny przez żonę


Źródła:

Wiktionary

Kornutka

kor­nut­ka ko­ni­czy­no­wa - ga­tu­nek pszczo­ły z ro­dzi­ny po­rob­ni­co­wa­tych


Kor­nut­ka ("Eu­ce­ra") – ro­dzaj pszczół z ro­dzi­ny pszczo­ło­wa­tych("Api­dae"), za­li­cza­ny do pszczół sa­mot­nic.

Gnia­zda za­kła­da­ją w ziemi, nie­kie­dy two­rzą ko­lo­nie. Odz­na­cza­ją się dwie­ma ko­mór­ka­mi ku­bi­tal­ny­mi na przed­nich skrzy­dłach i dłu­gim ję­zycz­kiem. Sa­mi­ce mają ciało dłu­go­ści pszczo­ły miod­nej, ale szer­sze, słabo owło­sio­ne, zwy­kle z bia­ły­mi prze­ry­wa­ny­mi prze­pa­ska­mi w tyl­nej czę­ści od­wło­ka. Samce o dłu­gich czuł­kach, cza­sem do­cho­dzą­cych do dłu­go­ści ciała.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kornwalia

kra­i­na ge­o­gra­ficz­no-hi­sto­rycz­na i hrab­stwo An­glii


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) hist. geogr. kra­i­na hi­sto­rycz­na po­ło­żo­na na Pół­wy­spie Korn­wa­lij­skim;


Korn­wa­lia ( Corn­wall [] / []; Ker­now [] / []) – kra­i­na ge­o­gra­ficz­no-hi­sto­rycz­na i za­ra­zem naj­bar­dziej wy­su­nię­te na po­łud­nio­wy za­chód hrab­stwo An­glii, po­ło­żo­ne na Pół­wy­spie Korn­wa­lij­skim, na za­chód od rzeki Tamar. Cen­trum ad­mi­ni­stra­cyj­nym, a także je­dy­nym mia­stem o sta­tu­sie "city" jest Truro.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kornwalijczyk

miesz­ka­niec Korn­wa­lii (kra­i­ny)


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Korn­wa­lii


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kornwalijka

miesz­kan­ka Korn­wa­lii (kra­i­ny)


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Korn­wa­lii


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kornwalijski

przy­miot­nik od: Korn­wa­lia (hrab­stwo w Wiel­kiej Bry­ta­nii)


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Korn­wa­lią, do­ty­czą­cy Korn­wa­lii

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) jęz. język korn­wa­lij­ski (kor­nij­ski);


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Korny

pełen po­ko­ry, po­słu­szeń­stwa; po­kor­ny; po­słusz­ny


Źródła:

SJP.pl

Koroboracja

prze­sta­rza­le: ofi­cjal­ne pot­wier­dze­nie, zat­wier­dze­nie cze­goś


Ko­ro­bo­ra­cja – nie­u­da­na próba fal­sy­fi­ka­cji ja­kie­goś twier­dze­nia (za Pop­pe­rem). Te­o­ria czy hi­po­te­za zo­sta­ła sko­ro­bo­ro­wa­na w chwi­li, gdy nie udało się wy­ka­zać jej fał­szy­wo­ści. O ta­kiej te­o­rii lub hi­po­te­zie Pop­per mówi, że "oka­za­ła hart" ze wzglę­du na ne­ga­tyw­ny wynik ek­spe­ry­men­tu fal­sy­fi­ku­ją­ce­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Korodowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ko­ro­do­wać.


Źródła:

Wiktionary

Korodować

po­wo­do­wać ko­roz­ję; ule­gać ko­roz­ji; rdze­wieć


cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny

 (1.1) ule­gać ko­roz­ji

 (1.2) po­wo­do­wać ko­roz­ję cze­goś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Korol

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Korolarium

wynik lo­gicz­ny, wnio­sek wy­su­nię­ty z po­przed­nich twier­dzeń


Źródła:

SJP.pl

Korolczuk

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Korolewicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Korolkiewicz

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Korolówka

wieś w Pol­sce


Zo­bacz też: Ko­ro­lów­ka w in­nych zna­cze­niach tego słowa.

Ko­ro­lów­ka – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, w po­wie­cie wło­daw­skim, w gmi­nie Wło­da­wa Leży w od­le­gło­ści 6 km od Wło­da­wy.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koromysła

przy­rząd do no­sze­nia wia­der z wodą


Źródła:

SJP.pl

Koromysło

przy­rząd do no­sze­nia wia­der z wodą


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) no­si­dło do dźwi­ga­nia na bar­kach cię­ża­rów, zwy­kle wia­der z wodą;


Ko­ro­my­sło (lm ko­ro­my­sła) – no­si­dło, pa­łą­ko­wa­ty drew­nia­ny przy­rząd ułat­wia­ją­cy prze­no­sze­nie na bar­kach cię­ża­rów; nazwa za­po­ży­czo­na z ję­zy­ka ukra­iń­skie­go ("корóмисло").

Sto­so­wa­ny głów­nie w go­spo­dar­stwie wiej­skim, gdzie służy do no­sze­nia wia­der z wodą z rzeki lub stud­ni. Ma kształt na­kła­da­nej na ra­mio­na, pa­łą­ko­wa­tej belki z wy­cię­ciem na szyję. Dwa po­jem­ni­ki o zbli­żo­nych ma­sach za­wie­sza­ne są na ha­kach po obu koń­cach pa­łą­ka, dzię­ki czemu ob­cią­że­nie ko­ro­my­sła za­cho­wu­je rów­no­wa­gę.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Korona

1. sym­bol wła­dzy mo­nar­chy;
2. prze­no­śnie: wła­dza kró­lew­ska;
3. jed­nost­ka mo­ne­tar­na w niek­tó­rych kra­jach;
4. górne roz­ga­łę­zie­nie drze­wa ut­wo­rzo­ne z ko­na­rów i ga­łę­zi;
5. górna część zęba;
6. naj­wyż­sza, wień­czą­ca część muru, na­sy­pu, za­po­ry wod­nej itp.


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) atry­but kró­lew­ski (złota obręcz za­kła­da­na na głowę)

 (1.2) monet. wa­lu­ta w Skan­dy­na­wii;

 (1.3) monet. wa­lu­ta w Cze­chach;

 (1.4) monet. daw. wa­lu­ta w Cze­cho­sło­wa­cji, Pro­tek­to­ra­cie Czech i Moraw, na Wę­grzech i na Sło­wa­cji, w Au­stro-Wę­grzech

 (1.5) bot. część drze­wa skła­da­ją­ca się z ga­łę­zi;

 (1.6) sto­mat. me­ta­lo­we lub por­ce­la­no­we wzmoc­nie­nie plom­ba­om­by na zębie;

 (1.7) muz. ele­ment no­ta­cji mu­zycz­nej prze­dłu­ża­ją­cy war­tość nuty lub pauzy o do­wol­ną dłu­gość

 (1.8) mo­nar­chia

 (1.9) bot. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Fri­til­la­ria|L.|ref=Fri­til­la­ria (Li­lia­ce­ae)., ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny li­lio­wa­tych

 (1.10) środ. kos­met. ro­dzaj koka wy­ko­na­ny z war­ko­czy upię­tych do­o­ko­ła głowy

 (1.11) bot. wew­nętrz­na część ok­wia­tu zło­żo­na z płat­ków

 (1.12) bud. górna część tamy, ob­wa­ło­wa­nia lub murów obron­nych

 (1.13) zob. Ko­ro­na Ziemi.

 (1.14) astr. zew­nętrz­na war­stwa at­mos­fe­ry Słoń­ca

 (1.15) środ. sport. w ko­lar­stwie: część amor­ty­za­to­ra

 (1.16) pot. wirus SARS-CoV-2


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koronabzdura

po­tocz­nie: epi­de­mia COVID-19 uz­na­wa­na za wy­my­ślo­ną; ko­ro­na­ście­ma


Źródła:

SJP.pl

Koronacelebryta

po­tocz­nie:
1. ce­le­bry­ta za­ra­żo­ny ko­ro­na­wi­ru­sem;
2. osoba znana głów­nie z tego, że jest za­ra­żo­na ko­ro­na­wi­ru­sem


Źródła:

SJP.pl

Koronacja

uro­czy­sty akt in­tro­ni­za­cji osoby upraw­nio­nej, oraz na­da­nia jej in­sy­gniów wła­dzy, oraz na­ło­że­nie na skro­nie ozdob­ne­go na­kry­cia głowy tj. ko­ro­ny, dia­de­mu, mitry


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) akt prze­ka­za­nia in­sy­gniów kró­lew­skich na­stęp­cy tronu

 (1.2) uro­czy­ste przyz­na­nie komuś pier­wszeń­stwa po­przez umie­szcze­nie ko­ro­ny lub dia­de­mu na gło­wie tej osoby


Ko­ro­na­cja – uro­czy­sty akt, pod­czas któ­re­go wy­so­ki do­stoj­nik ko­ścio­ła na­ma­szcza obej­mu­ją­ce­go tron mo­nar­chę na króla lub ce­sa­rza.

Daw­niej ko­ro­na­cja była aktem praw­no-pań­stwo­we­go zna­cze­nia, na­da­wa­ła ona mo­nar­sze peł­nię praw i wła­dzy i pod­da­ni skła­da­li hołd wier­no­ści i po­słu­szeń­stwa po speł­nio­nym akcie ko­ro­na­cyj­nym.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koronacki

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Koronacyjny

zwią­za­ny z ko­ro­na­cją


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z ko­ro­na­cją, do­ty­czą­cy ko­ro­no­wa­nia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koronaczasy

po­tocz­nie: okres trwa­nia epi­de­mii ko­ro­na­wi­ru­sa SARS-CoV-2


Źródła:

SJP.pl

Koronaferie

po­tocz­nie: okres zam­knię­cia szkół z po­wo­du za­gro­że­nia ko­ro­na­wi­ru­sem, po­strze­ga­ny jako ferie


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) pot. uczn. przer­wa w nauce w związ­ku z epi­de­mią ko­ro­na­wi­ru­sa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koronakryzys

po­tocz­nie: kry­zys wy­wo­ła­ny epi­de­mią ko­ro­na­wi­ru­sa SARS-CoV-2


Źródła:

SJP.pl

Koronalny

ko­ro­nal­ny wy­rzut masy - ol­brzy­mi obłok plaz­my, jeden z naj­waż­niej­szych czyn­ni­ków kształ­tu­ją­cych po­go­dę kos­micz­ną


Źródła:

SJP.pl

Koronaparty

spot­ka­nie to­wa­rzy­skie w cza­sie epi­de­mii cho­ro­by COVID-19, któ­re­go uczest­ni­cy na­ra­ża­ją się na za­ka­że­nie ko­ro­na­wi­ru­sem


Źródła:

SJP.pl

Koronarestrykcja

ogra­ni­cze­nie z mocą praw­ną, sto­so­wa­ne wobec ja­kiejś osoby, in­sty­tu­cji lub pań­stwa w związ­ku z epi­de­mią cho­ro­by COVID-19


Źródła:

SJP.pl

Koronarografia

me­to­da ba­da­nia na­czyń wień­co­wych serca po­le­ga­ją­ca na uwi­docz­nie­niu ich na obra­zie rent­ge­now­skim po wpro­wa­dze­niu do ich świa­tła środ­ka kon­tra­stu­ją­ce­go; ko­ro­no­gra­fia


Ko­ro­na­ro­gra­fia – an­gio­gra­fia tęt­nic wień­co­wych. Ba­da­nie po­le­ga­ją­ce na po­da­niu do tęt­nic wień­co­wych kon­tra­stu, umoż­li­wia­ją­ce­go uwi­docz­nie­nie ich za po­mo­cą pro­mie­nio­wa­nia rent­ge­now­skie­go, sto­so­wa­ne sze­ro­ko w dia­gno­sty­ce cho­ro­by nie­dokr­wien­nej serca. Jest pod­sta­wo­wym ba­da­niem słu­żą­cym do kwa­li­fi­ka­cji pa­cjen­tów do wszcze­pia­nia po­mo­stów omi­ja­ją­cych oraz do za­bie­gów PCI. Naj­więk­szy wkład w pow­sta­niu me­to­dy mieli ame­ry­kań­scy le­ka­rze F. Mason Sones i Mel­vin Jud­kins, oraz nie­miec­ki kar­dio­log An­dre­as Grüntzig.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koronaroplastyka

po­sze­rza­nie na­czyń wień­co­wych, zwę­żo­nych w wy­ni­ku cho­ro­by


Źródła:

SJP.pl

Koronasceptycyzm

po­wąt­pie­wa­nie co do re­stryk­cji i za­le­ceń zwią­za­nych z epi­de­mią COVID-19


Źródła:

SJP.pl

Koronasceptyczny

→ ko­ro­na­scep­tyzm


Patrz:koronasceptyzm

Źródła:

SJP.pl

Koronasceptyk

osoba po­wąt­pie­wa­ją­ca w sku­tecz­ność re­stryk­cji i za­le­ceń zwią­za­nych z epi­de­mią COVID-19 oraz w ist­nie­nie epi­de­mii


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pot. osoba ne­gu­ją­ca epi­de­mię ko­ro­na­wi­ru­sa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koronat

mo­nar­cha po uro­czy­stym prze­ka­za­niu mu in­sy­gniów kró­lew­skich


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) daw. mo­nar­cha po uro­czy­stej ko­ro­na­cji


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koronawirus

pa­to­gen od­po­wie­dzial­ny za in­fek­cje ukła­du od­de­cho­we­go, ata­ku­ją­cy głów­nie ssaki i ptaki; ko­ro­no­wi­rus


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) mi­kro­biol. wirus z po­dro­dzi­ny nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Co­ro­na­vi­ri­nae|ref=tak. po­wo­du­ją­cy in­fek­cje ukła­du od­de­cho­we­go;

 (1.2) pot. wirus SARS-CoV-2


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koronawirusowy

→ ko­ro­na­wi­rus; ko­ro­no­wi­ru­so­wy


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z ko­ro­na­wi­ru­sem, do­ty­czą­cy ko­ro­na­wi­ru­sa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koronazakupy

żar­to­bli­wie: wy­ku­py­wa­nie żyw­no­ści i środ­ków czy­sto­ści, zwią­za­ne z ogło­sze­niem pan­de­mii cho­ro­by COVID-19


Źródła:

SJP.pl

Koronazaraza

po­tocz­nie: cho­ro­ba za­kaź­na wy­wo­ła­na przez jedną z od­mian ko­ro­na­wi­ru­sa


Źródła:

SJP.pl

Koronaściema

po­tocz­nie: epi­de­mia COVID-19 uz­na­wa­na za wy­my­ślo­ną; ko­ro­nab­zdu­ra


Źródła:

SJP.pl

Koronaświrus

żar­to­bli­wie: pa­ni­ka wy­wo­ła­na za­gro­że­niem ko­ro­na­wi­ru­sem


Źródła:

SJP.pl

Koronczarka

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Koronczarnia

fa­bry­ka pro­du­ku­ją­ca ko­ron­ki - lek­kie, ozdob­ne ma­te­ria­ły z nitek; ko­ron­kar­nia


Źródła:

SJP.pl

Koronczarstwo

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) zob. ko­ron­kar­stwo.


Źródła:

Wiktionary

Koronczarz

ko­ron­karz;
1. męż­czyz­na zaj­mu­ją­cy się wy­ro­bem ko­ro­nek;
2. daw­niej: sprze­daw­ca, hand­larz ko­ro­nek


Źródła:

SJP.pl

Koroneczka

zdrob­nie­nie od: ko­ron­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. zdrobn. od: ko­ron­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koronen

or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny, wę­glo­wo­dór aro­ma­tycz­ny


Ko­ro­nen – or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny, skon­den­so­wa­ny, po­li­cy­klicz­ny wę­glo­wo­dór aro­ma­tycz­ny o wzo­rze su­ma­rycz­nym C24H12, zbu­do­wa­ny z 6 pier­ście­ni ben­ze­no­wych. Two­rzy żółte krysz­ta­ły.

Ko­ro­nen wy­stę­pu­je także w przy­ro­dzie w po­sta­ci mi­ne­ra­łu kar­pa­ty­tu.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koroner

w kra­jach an­glo­sa­skich: bie­gły są­do­wy zaj­mu­ją­cy się ba­da­niem przy­czyn, czasu, oko­licz­no­ści śmier­ci osób zmar­łych śmier­cią nie­na­tu­ral­ną; co­ro­ner


Ko­ro­ner ( co­ro­ner) – w kra­jach an­glo­sa­skich urzęd­nik pro­wa­dzą­cy śledzt­wo w spra­wie na­głe­go, nie­spo­dzie­wa­ne­go lub przy­pad­ko­we­go zgonu, który na­stą­pił w spo­sób nie­na­tu­ral­ny, w po­dej­rza­nych lub bru­tal­nych oko­licz­no­ściach. W przy­bli­że­niu oz­na­cza le­ka­rza me­dy­cy­ny są­do­wej, a także bie­głe­go są­do­we­go, który zaj­mu­je się wy­ja­śnie­niem oko­licz­no­ści i przy­czyn śmier­ci oraz usta­le­niem czasu śmier­ci osób, co do któ­rych za­ist­nia­ło po­dej­rze­nie, że zmar­ły śmier­cią nie­na­tu­ral­ną.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koronerka

→ ko­ro­ner


Patrz:koroner

Źródła:

SJP.pl

Koronerski

→ ko­ro­ner


przy­miot­nik dzier­żaw­czy

 (1.1) na­le­żą­cy do ko­ro­ne­ra

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (2.1) do­ty­czą­cy ko­ro­ne­ra, zwią­za­ny z ko­ro­ne­rem


Patrz:koroner

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koroniarka

prze­sta­rza­le: miesz­kan­ka Ko­ro­ny, rdzen­nej Pol­ski, w cza­sie trwa­nia unii Ko­ro­ny Kró­le­stwa Pol­skie­go i Wiel­kie­go Księ­stwa Li­tew­skie­go


Źródła:

SJP.pl

Koroniarski

→ ko­ro­niarz


Patrz:koroniarz

Źródła:

SJP.pl

Koroniarz

prze­sta­rza­le: miesz­ka­niec Ko­ro­ny, rdzen­nej Pol­ski, w cza­sie trwa­nia unii Ko­ro­ny Kró­le­stwa Pol­skie­go i Wiel­kie­go Księ­stwa Li­tew­skie­go


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) hist. miesz­ka­niec Ko­ro­ny w Rze­czy­po­spo­li­tej Oboj­ga Na­ro­dów

 (1.2) ornit. rasy ho­dow­la­ne go­łę­bia skal­ne­go

 (1.3) slang. za­wod­nik lub kibic klubu spor­to­we­go o naz­wie, bądź sym­bo­lu, zwią­za­nym z ko­ro­ną

 (1.4) polit. czło­nek lub dzia­łacz par­tii Kon­fe­de­ra­cja Ko­ro­ny Pol­skiej


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koroniasty

1. ma­ją­cy kształt ko­ro­ny;
2. opa­trzo­ny ko­ro­ną, czu­bem, ro­ga­mi


przy­miot­nik

 (1.1) kształ­tem przy­po­mi­na­ją­cy ko­ro­nę

 (1.2) zool. ma­ją­cy ko­ro­nę z piór, rogów lub sier­ści


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koroniec

gołąb z rzędu ko­roń­ców, za­miesz­ku­je Nową Gwi­neę


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Goura|ref=tak., nie­bie­ski gołąb z czub­kiem z piór;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koronium

hi­po­te­tycz­ny pier­wia­stek che­micz­ny za­pro­po­no­wa­ny przez Dy­mi­tra Men­de­le­je­wa w 1902 roku, który miał być cięż­szy od wszyst­kich zna­nych pier­wiast­ków; new­to­nium


Ko­ro­nium, new­to­nium – hi­po­te­tycz­ny pier­wia­stek che­micz­ny za­pro­po­no­wa­ny na prze­ło­mie XIX i XX wieku, któ­re­go obec­no­ścią tłu­ma­czo­no wy­stę­po­wa­nie jed­nej z linii emi­syj­nych w wid­mie ko­ro­ny sło­necz­nej.

We­dług te­o­rii Fra­un­ho­fe­ra pow­sta­łej około 1814 roku, dany ze­staw linii ciem­nych w spek­trum pro­mie­nio­wa­nia sło­necz­ne­go zwią­za­ny jest z kon­kret­nym pier­wiast­kiem.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koronka

1. ażu­ro­wa, lekka tka­ni­na z róż­no­rod­nych splo­tów lnia­nych, jed­wab­nych, ba­weł­nia­nych itp., two­rzą­cych de­se­nie, wy­ko­ny­wa­na ma­szy­no­wo lub ręcz­nie, uży­wa­na na su­knie, bie­liz­nę, bluz­ki itp.; ko­ron­ki;
2. prze­no­śnie: coś de­li­kat­ne­go, ażu­ro­we­go;
3. wy­mien­ne ostrze wrę­biar­ki uda­ro­wej, za­koń­czo­ne zę­ba­mi;
4. w niek­tó­rych grach kar­cia­nych: sek­wens kart tego sa­me­go ko­lo­ru, zło­żo­ny co najm­niej z asa, króla i damy albo trzech asów, w bry­dżu - z czte­rech ho­no­rów;
5. mod­lit­wa wzo­ro­wa­na na ró­żań­cu;
6. pa­cior­ki na­ni­za­ne na sznu­rek, prze­su­wa­ne w pal­cach przy od­ma­wia­niu ko­ron­ki;
7. trze­cia część ró­żań­ca;
8. pro­te­za o kształ­cie po­chew­ki z me­ta­lu lub por­ce­la­ny na­kła­da­nej na ząb w celu jego wzmoc­nie­nia lub uzu­peł­nie­nia bra­ku­ją­cej czę­ści; ko­ro­na;
9. mała ko­ro­na


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) włók. wyrób bę­dą­cy ro­dza­jem ażu­ro­wej ple­cion­ka­e­cion­ki z nici;

 (1.2) pot. sto­mat. stałe uzu­peł­nie­nie pro­te­tycz­ne odt­wa­rza­ją­ce znacz­ny uby­tek ko­ro­ny kli­nicz­nej zęba

 (1.3) przen. coś de­li­kat­ne­go i ażu­ro­we­go

 (1.4) rel. forma mod­lit­wy po­le­ga­ją­ca na pow­ta­rza­niu w okre­ślo­ny spo­sób i okre­ślo­ną licz­bę razy róż­nych mod­litw

 (1.5) zob. ko­ron­ka Ziemi.

 (1.6) techn. ro­dzaj świ­dra wiert­ni­cze­go

 (1.7) karc. sek­wens w jed­nym ko­lo­rze

 (1.8) zdrobn. od ko­ro­na, mała ko­ro­na


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koronkarka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta zaj­mu­ją­ca się wy­ro­bem ko­ro­nek


Źródła:

Wiktionary

Koronkarnia

fa­bry­ka pro­du­ku­ją­ca ko­ron­ki - lek­kie, ozdob­ne ma­te­ria­ły z nitek; ko­ron­czar­nia


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) fa­bry­ka pro­du­ku­ją­ca ko­ron­ki


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koronkarski

do­ty­czą­cy ko­ron­kar­stwa


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z ko­ron­kar­stwem albo ko­ron­ka­rzem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koronkarstwo

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) wy­ra­bia­nie ko­ro­nek


Źródła:

Wiktionary

Koronkarz

ko­ron­czarz;
1. męż­czyz­na zaj­mu­ją­cy się wy­ro­bem ko­ro­nek;
2. daw­niej: sprze­daw­ca, hand­larz ko­ro­nek


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) męż­czyz­na zaj­mu­ją­cy się wy­ro­bem ko­ro­nek


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koronki

ażu­ro­wa, lekka tka­ni­na z róż­no­rod­nych splo­tów lnia­nych, jed­wab­nych, ba­weł­nia­nych itp., two­rzą­cych de­se­nie, wy­ko­ny­wa­na ma­szy­no­wo lub ręcz­nie, uży­wa­na na su­knie, bie­liz­nę, bluz­ki itp.; ko­ron­ka


Źródła:

SJP.pl

Koronkiewicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Koronkowo

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób przy­po­mi­na­ją­cy ko­ron­kę

 (1.2) przen. w spo­sób za­pla­no­wa­ny i prze­my­śla­ny


Źródła:

Wiktionary

Koronkowy

przy­miot­nik od: ko­ron­ka


przy­miot­nik

 (1.1) wy­ko­na­ny z ko­ron­ki

 (1.2) przen. mi­ster­ny (tak jak ko­ron­ka)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koronnik

ro­dzaj pta­ków z ro­dzi­ny żu­ra­wio­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Koronny

1. de­cy­du­ją­cy, naj­waż­niej­szy, głów­ny;
2. o je­le­niu: ma­ją­cy ko­ro­nę - grupę roz­ga­łę­zień na szczy­cie rogów;
3. od­no­szą­cy się do Ko­ro­ny, rdzen­nej Pol­ski, w cza­sie trwa­nia unii Ko­ro­ny Kró­le­stwa Pol­skie­go i Wiel­kie­go Księ­stwa Li­tew­skie­go;
4. przy­na­leż­ny kró­lo­wi, na­le­żą­cy do pań­stwa; kró­lew­ski, rzą­do­wy, pań­stwo­wy


przy­miot­nik

 (1.1) naj­waż­niej­szy

 (1.2) łow. o je­le­niu ma­ją­cy ko­ro­nę

 (1.3) hist. polit. zwią­za­ny z Ko­ro­ną, do­ty­czą­cy Ko­ro­ny

 (1.4) zwią­za­ny z pań­stwem lub kró­le­stwem, do­ty­czą­cy pań­stwa lub kró­le­stwa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koronograf

1. urzą­dze­nie do dia­gno­sty­ki serca;
2. urzą­dze­nie poz­wa­la­ją­ce fo­to­gra­fo­wać Słoń­ce poza okre­sem cał­ko­wi­te­go zać­mie­nia


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) astr. przy­rząd astro­no­micz­ny słu­żą­cy do ob­ser­wa­cji ko­ro­ny sło­necz­nej poza mo­men­ta­mi cał­ko­wi­tych zać­mień słoń­ca;


Ko­ro­no­graf – przy­rząd astro­no­micz­ny słu­żą­cy do ob­ser­wa­cji ko­ro­ny sło­necz­nej. Jest wy­po­sa­żo­ny w prze­sło­nę od­ci­na­ją­cą świa­tło po­cho­dzą­ce z tar­czy Słoń­ca. Dzię­ki ko­ro­no­gra­fo­wi moż­li­wa jest ob­ser­wa­cja ko­ro­ny sło­necz­nej nie­za­leż­nie od mo­men­tów cał­ko­wi­tych zać­mień Słoń­ca. Może on także słu­żyć do ob­ser­wa­cji komet znaj­du­ją­cych się bli­sko Słoń­ca.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koronografia

me­to­da ba­da­nia na­czyń wień­co­wych serca po­le­ga­ją­ca na uwi­docz­nie­niu ich na obra­zie rent­ge­now­skim po wpro­wa­dze­niu do ich świa­tła środ­ka kon­tra­stu­ją­ce­go; ko­ro­na­ro­gra­fia


Źródła:

SJP.pl

Koronoplastyka

se­lek­tyw­ne szli­fo­wa­nie po­wierzch­ni zę­bo­wych


Źródła:

SJP.pl

Koronowanie

1. do­ko­nać, do­ko­ny­wać ko­ro­na­cji, prze­ka­zać, prze­ka­zy­wać no­we­mu mo­nar­sze wła­dzę i jej in­sy­gnia;
2. prze­no­śnie: wło­żyć, wkła­dać komuś na głowę sym­bol zwy­cię­stwa (zwy­kle ko­ro­nę), np. w kon­kur­sie pię­kno­ści;
3. ko­ro­no­wać się:
a) otrzy­mać, otrzy­my­wać wła­dzę i jej in­sy­gnia;
b) prze­no­śnie: zo­stać uko­ro­no­wa­nym, być ko­ro­no­wa­nym jako zwy­cięz­ca, np. kon­kur­su pię­kno­ści


Źródła:

SJP.pl

Koronować

1. do­ko­nać, do­ko­ny­wać ko­ro­na­cji, prze­ka­zać, prze­ka­zy­wać no­we­mu mo­nar­sze wła­dzę i jej in­sy­gnia;
2. prze­no­śnie: wło­żyć, wkła­dać komuś na głowę sym­bol zwy­cię­stwa (zwy­kle ko­ro­nę), np. w kon­kur­sie pię­kno­ści;
3. ko­ro­no­wać się:
a) otrzy­mać, otrzy­my­wać wła­dzę i jej in­sy­gnia;
b) prze­no­śnie: zo­stać uko­ro­no­wa­nym, być ko­ro­no­wa­nym jako zwy­cięz­ca, np. kon­kur­su pię­kno­ści


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. uko­ro­no­wać)

 (1.1) polit. prze­ka­zy­wać uro­czy­ście naj­wyż­szą wła­dzę po­przez na­kła­da­nie ko­ro­ny na głowę przysz­łe­go pa­nu­ją­ce­go

 (1.2) pot. wkła­dać komuś dia­dem, ko­ro­nę albo wie­niec na znak jego zwy­cię­stwa

 (1.3) przen. sta­no­wić górną część cze­goś

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny ko­ro­no­wać się (dk. uko­ro­no­wać się)

 (2.1) sta­wać się wład­cą po­przez akt ko­ro­na­cji

 (2.2) zo­stać wy­róż­nio­nym lub wy­róż­niać się


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koronowianin

miesz­ka­niec Ko­ro­no­wa (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Koronowianka

miesz­kan­ka Ko­ro­no­wa (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Koronowicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Koronowirus

rzad­ko: pa­to­gen od­po­wie­dzial­ny za in­fek­cje ukła­du od­de­cho­we­go, ata­ku­ją­cy głów­nie ssaki i ptaki; ko­ro­na­wi­rus


Źródła:

SJP.pl

Koronowirusowy

→ ko­ro­no­wi­rus; ko­ro­na­wi­ru­so­wy


Źródła:

SJP.pl

Koronowo

mia­sto w Pol­sce


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce;


Ko­ro­no­wo (niem. "Krone an der Brahe") – mia­sto w pół­noc­nej Pol­sce, w wo­je­wództ­wie ku­jaw­sko-po­mor­skim, w po­wie­cie byd­go­skim, sie­dzi­ba gminy miej­sko-wiej­skiej Ko­ro­no­wo.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koronowski

przy­miot­nik od: Ko­ro­no­wo


Źródła:

SJP.pl

Koronowy

→ ko­ro­na


Patrz:korona

Źródła:

SJP.pl

Korontanna

żar­to­bli­wie: kwa­ran­tan­na z po­wo­du epi­de­mii ko­ro­na­wi­ru­sa


Źródła:

SJP.pl

Koropiec

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. hy­dron. rzeka na Ukra­i­nie, lewy do­pływ Dnie­stru;


Ko­ro­piec (ukr. Коропець, "Ko­ro­peć") – osied­le typu miej­skie­go na Ukra­i­nie w re­jo­nie czort­kow­skim ob­wo­du tar­no­pol­skie­go. Sie­dzi­ba hro­ma­dy Ko­ro­piec.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Koroplasta

w sta­ro­żyt­nej Gre­cji: ar­ty­sta zaj­mu­ją­cy się mo­de­lo­wa­niem w gli­nie drob­nych rzeźb fi­gu­ral­nych


Źródła:

SJP.pl

Koroplastyka

w sta­ro­żyt­nej Gre­cji: mo­de­lo­wa­nie w gli­nie drob­nych rzeźb fi­gu­ral­nych


Ko­ro­pla­sty­ka (od κόρη – dziew­czy­na i πλαστός – uksz­tał­to­wa­ny) – mo­de­lo­wa­nie wy­o­bra­żeń fi­gu­ral­nych w gli­nie z utr­wa­le­niem ich przez wypał; za­li­cza­ne do rze­mio­sła ar­ty­stycz­ne­go.

W sta­ro­żyt­nej Gre­cji obej­mo­wa­ło ono ce­ra­micz­ny wyrób fi­gu­rek oraz re­lie­fo­wych pla­kie­tek, głów­nie o cha­rak­te­rze wo­tyw­nym i se­pul­kral­nym, lecz rów­nież de­ko­ra­cyj­nym.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koror

dawna sto­li­ca Palau


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. sto­li­ca Palau


Nie mylić z: Ko­bro­or.

Koror (palau "Oreor") – wyspa i za­ra­zem jedna z jed­no­stek ad­mi­ni­stra­cyj­nych Re­pu­bli­ki Palau. Koror to też naj­więk­sze mia­sto, dawna sto­li­ca Palau, w któ­rym za­miesz­ku­je bli­sko po­ło­wa lud­no­ści tego wy­spiar­skie­go kraju. We­dług da­nych sza­cun­ko­wych na rok 2009 liczy 9587 miesz­kań­ców.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kororczyk

miesz­ka­niec Ko­ro­ru (sto­li­cy Palau)


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Ko­ro­ru


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kororka

miesz­kan­ka Ko­ro­ru (sto­li­cy Palau)


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Ko­ro­ru


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kororski

przy­miot­nik od: Koror (dawna sto­li­ca Palau, obec­nie: Nge­rul­mud)


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) od­no­szą­cy się do mia­sta Koror (w Re­pu­bli­ce Palau)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Korosteń

rze­czow­nik, ro­dzaj męski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Ukra­i­nie, sie­dzi­ba re­jo­nu ko­ro­steń­skim, w ob­wo­dzie ży­to­mier­skim;


Ko­ro­steń ( Коростень) – mia­sto na Ukra­i­nie, w ob­wo­dzie ży­to­mier­skim, nad rzeką Uż, do­pły­wem Pry­pe­ci, sie­dzi­ba ad­mi­ni­stra­cyj­na re­jo­nu ko­ro­steń­skie­go. W 2025 roku li­czy­ło 56 tys. miesz­kań­ców. Węzeł ko­le­jo­wy, ze sta­cją Ko­ro­steń, oś­ro­dek prze­my­słu ma­szy­no­we­go, por­ce­la­no­we­go, drzew­ne­go, che­mii go­spo­dar­czej, lek­kie­go i spo­żyw­cze­go. W po­bli­żu mia­sta znaj­du­ją się ka­mie­nio­ło­my gra­ni­tu.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Korosz

chrząszcz ży­ją­cy w chod­ni­kach kor­ni­ków


Ko­rosz ("Cor­ti­ce­us") – ro­dzaj chrzą­szczy z ro­dzi­ny czar­nu­cho­wa­tych i po­dro­dzi­ny bo­rzew­ko­wa­tych.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koroszczyn

Zo­bacz też: Ko­ro­szczyn w in­nych zna­cze­niach tej nazwy.

Ko­ro­szczyn – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, w po­wie­cie bial­skim, w gmi­nie Te­re­spol. Leży nad rzeką Cza­pel­ką, do­pły­wem Krzny.

W la­tach 1975–1998 wieś ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa bial­sko­pod­la­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Korotyński

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Korowacz

czło­wiek za­trud­nio­ny przy ręcz­nym usu­wa­niu kory z drzew i krze­wów


Źródła:

SJP.pl

Korowaczka

ma­szy­na do od­dzie­la­nia kory od drew­na; ko­ro­war­ka


Źródła:

SJP.pl

Korowaj

we­sel­ny lub świą­tecz­ny pla­cek z mąki pszen­nej, wy­pie­ka­ny w Rosji i na Ukra­i­nie


Ko­ro­waj ( коровай, каравай) – ro­dzaj ko­ła­cza, tra­dy­cyj­ne­go, obrzę­do­we­go pie­czy­wa pszen­ne­go lub żyt­nie­go, naj­czę­ściej we­sel­ne­go. Jest to duży bo­chen chle­ba lub spe­cjal­ny pla­cek ozdo­bio­ny de­ko­ra­cja­mi z cia­sta (za­jącz­ki, ptasz­ki), jagód lub kwia­tów. De­ko­ro­wa­ny był rów­nież for­ma­mi w kształ­cie rozet, kwia­tów albo słoń­ca i księ­ży­ca. Tra­dy­cyj­nie przy­go­to­wy­wa­ny jest w Pol­sce, Bia­ło­ru­si, Buł­ga­rii, Ukra­i­nie, oraz Rosji.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Korowajczyk

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Korowalnia

dział tar­ta­ku, gdzie od­by­wa się ko­ro­wa­nie drew­na


Źródła:

SJP.pl

Korowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ko­ro­wać.


Ko­ro­wa­nie – czyn­ność po­le­ga­ją­ca na usu­wa­niu z po­wierzch­ni drew­na okrą­głe­go kory lub kory z ły­kiem.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Korowarka

ma­szy­na do od­dzie­la­nia kory od drew­na; ko­ro­wacz­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) techn. leśn. ma­szy­na słu­żą­ca do usu­wa­nia kory z drew­na;

 (1.2) pot. techn. urzą­dze­nie do obrób­ki izo­la­cji prze­wo­dów i kabli


Ko­ro­war­ka – me­cha­nicz­ne urzą­dze­nie, pier­wot­nie do od­dzie­la­nia kory od drew­na okrą­głe­go, a obec­nie także do obrób­ki izo­la­cji prze­wo­dów i kabli elek­trycz­nych, opar­te albo na za­sa­dzie tar­cia (ko­ro­war­ki łań­cu­cho­we lub hy­dra­u­licz­ne), albo na za­sa­dzie skra­wa­nia (ko­ro­war­ki tar­czo­we lub no­żo­we).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Korowaty

przy­po­mi­na­ją­cy wy­glą­dem korę drze­wa


Źródła:

SJP.pl

Korować

1. usu­wać korę okry­wa­ją­cą pień i ga­łę­zie drze­wa; oko­ro­wy­wać;
2. ko­ro­wać się - o drew­nie: być ko­ro­wa­nym, ule­gać ko­ro­wa­niu


cza­sow­nik

 (1.1) leśn. usu­wać korę z drzew


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Korowiec

czło­nek KOR-u (Ko­mi­te­tu Obro­ny Ro­bot­ni­ków); KOR-owiec


Źródła:

SJP.pl

Korowina

zew­nętrz­na, mart­wa tkan­ka znaj­du­ją­ca się na po­wierzch­ni star­szych łodyg ro­ślin i ko­rze­ni; mart­wi­ca kor­ko­wa


Źródła:

SJP.pl

Korownia

urzą­dze­nie do ko­ro­wa­nia wi­kli­ny


Źródła:

SJP.pl

Korownicowate

o ce­chach ko­row­ni­co­wa­tych (ro­dzi­na grzy­bów)


Ko­row­ni­co­wa­te ("Pha­ne­ro­cha­e­ta­ce­ae" Jülich) – ro­dzi­na grzy­bów na­le­żą­ca do rzędu żag­wiow­ców ("Po­ly­po­ra­les").


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Korownicowaty

o ce­chach ko­row­ni­co­wa­tych (ro­dzi­na grzy­bów)


Źródła:

SJP.pl

Korownik

na­rzę­dzie do ręcz­ne­go ko­ro­wa­nia drew­na


Źródła:

SJP.pl

Korowodowy

przy­miot­nik od: ko­ro­wód


Źródła:

SJP.pl

Korowody

po­tocz­nie: uciąż­li­we za­bie­gi; ce­re­gie­le, sta­ra­nia, kło­po­ty, trud­no­ści


Źródła:

SJP.pl

Korowy

→ kora


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) od­no­szą­cy się do kory, ma­ją­cy zwią­zek z korą


Patrz:kora

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Korowód

gro­ma­da ludzi po­su­wa­ją­cych się jeden za dru­gim


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) tań­czą­cy lu­dzie po­su­wa­ją­cy się jeden za dru­gim, czę­sto w ryt­mie ta­necz­nym, cza­sem trzy­ma­ją­cy się za ręce

 (1.2) w gim­na­sty­ce szkol­nej: po­łą­cze­nie ćwi­czeń rzę­do­wych i wol­nych ze śpie­wem i mu­zy­ką


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Korowódkowate

po­dro­dzi­na owa­dów z ro­dzi­ny gar­bat­ko­wa­tych


Ko­ro­wód­ko­wa­te (Tha­u­me­to­po­e­i­nae) – po­dro­dzi­na owa­dów ro­dzi­ny gar­bat­ko­wa­tych (No­to­don­ti­dae), w obrę­bie rzędu mo­ty­li, do nie­daw­na trak­to­wa­na jako sa­mo­dziel­na ro­dzi­na Tha­u­me­to­po­e­i­dae.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Korowódkowaty

o ce­chach ko­ro­wód­ko­wa­tych (po­dro­dzi­na owa­dów)


Źródła:

SJP.pl

Korozja

ni­szcze­nie me­ta­li lub ich sto­pów pod wpły­wem tlenu znaj­du­ją­ce­go się w po­wie­trzu, czyn­ni­ków at­mos­fe­rycz­nych oraz niek­tó­rych związ­ków che­micz­nych


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pro­ces ni­szcze­nia me­ta­lu lub in­ne­go ma­te­ria­łu na sku­tek kon­tak­tu z oto­cze­niem;

 (1.2) pot. mot. techn. miej­sce ob­ję­te ko­roz­ją (1.1)

 (1.3) książk. stop­nio­we tra­ce­nie wa­lo­rów


Ko­roz­ja ( cor­ro­sio – zże­ra­nie) – pro­ces stop­nio­we­go ni­szcze­nia ma­te­ria­łów, za­cho­dzą­cy mię­dzy ich po­wierzch­nią i ota­cza­ją­cym śro­do­wi­skiem. Za­leż­nie od ro­dza­ju ma­te­ria­łu do­mi­nu­ją­ce pro­ce­sy mają cha­rak­ter re­ak­cji che­micz­nych, pro­ce­sów elek­tro­che­micz­nych, mi­kro­bio­lo­gicz­nych lub fi­zycz­nych (np. top­nie­nie i inne prze­mia­ny fa­zo­we, usz­ko­dze­nia przez pro­mie­nio­wa­nie).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Korozyjność

po­dat­ność na ule­ga­nie ko­roz­ji


Źródła:

SJP.pl

Korozyjny

przy­miot­nik od: ko­roz­ja


Źródła:

SJP.pl

Korołaz

ro­dzaj pta­ków z rzędu wró­blo­wych


Źródła:

SJP.pl

Korończyk

1. mo­ne­ta z cza­sów ja­giel­loń­skich; pół­gro­szek;
2. wy­mar­ły ga­tu­nek ptaka z ro­dzi­ny go­łę­bio­wa­tych


Ko­roń­czyk ("Mi­cro­go­u­ra meeki") – wy­mar­ły ga­tu­nek ptaka z ro­dzi­ny go­łę­bio­wa­tych (Co­lum­bi­dae). Był dużym go­łę­biem roz­mia­rów kur­cza­ka, z cha­rak­te­ry­stycz­nym pió­ro­pu­szem na gło­wie. Za­miesz­ki­wał lasy tro­pi­kal­ne Wysp Sa­lo­mo­na. Wy­gi­nął na sku­tek dra­pież­nict­wa zdzi­cza­łych psów i kotów.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Korpak

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Korpalski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Korpektomia

ope­ra­cyj­ne usu­nię­cie trzo­nu kręgu


Źródła:

SJP.pl

Korpo

po­tocz­nie: kor­po­ra­cja (firma)


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. kor­po­ra­cja


Korpo (ang. "Ma­y­hem") – ame­ry­kań­ski film fa­bu­lar­ny z 2017 roku w re­ży­se­rii Joego Lyn­cha, wy­pro­du­ko­wa­ny przez wyt­wór­nię RLJE Films.

Pre­mie­ra filmu od­by­ła się 10 li­sto­pa­da 2017 w Sta­nach Zjed­no­czo­nych. Dzie­sięć mie­się­cy póź­niej, 28 wrze­śnia 2018, obraz tra­fił do kin na te­re­nie Pol­ski.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Korpobełkot

lek­ce­wa­żą­co: sztucz­ny, na­dę­ty język uży­wa­ny w kor­po­ra­cjach; kor­po­mo­wa, kor­pos­lang, kor­po­no­wo­mo­wa


Źródła:

SJP.pl

Korpolud

po­gard­li­wie: pra­cow­nik kor­po­ra­cji; kor­po­lu­dek, kor­po­szczur, kor­po­szczu­rek


Źródła:

SJP.pl

Korpoludek

po­gard­li­wie: osoba pra­cu­ją­ca w kor­po­ra­cji; kor­po­lud, kor­po­szczur, kor­po­szczu­rek


Źródła:

SJP.pl

Korpomowa

po­tocz­nie: cha­rak­te­ry­stycz­ny język uży­wa­ny w kor­po­ra­cjach; kor­po­no­wo­mo­wa, kor­pos­lang


Kor­po­mo­wa, pol­szczyz­na kor­po­ra­cyj­na, no­wo­mo­wa kor­po­ra­cyj­na, kor­po­lekt, kor­po­pol­szczyz­na – od­mia­na ję­zy­ka pol­skie­go uży­wa­na w du­żych przed­się­bior­stwach, zwła­szcza mię­dzy­na­ro­do­wych, która cha­rak­te­ry­zu­je się du­ży­mi wpły­wa­mi ję­zy­ka an­giel­skie­go, obec­no­ścią ko­lok­wia­liz­mów i spe­cja­li­stycz­nych ter­mi­nów bran­żo­wych, a także za­wie­ra pewne spe­cy­ficz­ne cechy wy­ni­ka­ją­ce z dą­że­nia do re­a­li­za­cji celów biz­ne­so­wych.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Korponowomowa

spe­cja­li­stycz­ny język kor­po­ra­cyj­ny; kor­po­mo­wa, kor­pos­lang


Źródła:

SJP.pl

Korpopracownik

osoba pra­cu­ją­ca w kor­po­ra­cji


Źródła:

SJP.pl

Korporacja

zrze­sze­nie osób ma­ją­ce na celu re­a­li­za­cję okre­ślo­nych zadań


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) duża firma

 (1.2) bract­wo stu­denc­kie


Kor­po­ra­cja – zrze­sze­nie osób po­sia­da­ją­ce oso­bo­wość praw­ną, któ­re­go celem jest re­a­li­za­cja okre­ślo­nych wspól­nych zadań.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Korporacjonistyczny

→ kor­po­ra­cjo­nizm


Patrz:korporacjonizm

Źródła:

SJP.pl

Korporacjonizm

ide­o­lo­gia, we­dług któ­rej czło­wiek re­a­li­zu­je się po­przez pracę i gło­szą­ca, że pod­sta­wą pań­stwa po­win­ny być kor­po­ra­cje za­wo­do­we pra­cow­ni­ków i pra­co­daw­ców róż­nych branż


Kor­po­ra­cjo­nizm (kor­po­ra­ty­wizm, cor­po­ra­tism, Kor­po­ra­tis­mus) – dok­try­na spo­łecz­no-go­spo­dar­czo-po­li­tycz­na o cha­rak­te­rze sa­mo­rzą­du (sta­no­we­go, za­wo­do­we­go, bran­żo­we­go), po­strze­ga­ją­ca spo­łe­czeń­stwo i pań­stwo jako na­tu­ral­ne i so­li­dar­ne or­ga­niz­my ( cor­po­ra­tio – zrze­sze­nie, sto­wa­rzy­sze­nie, "cor­pus" – ciało).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Korporacyjność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest kor­po­ra­cyj­ne; cecha tych, któ­rzy są kor­po­ra­cyj­ni


Źródła:

Wiktionary

Korporacyjny

zwią­za­ny z kor­po­ra­cją


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy kor­po­ra­cji


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Korporalny

od­no­szą­cy się do ciała; cie­les­ny


Źródła:

SJP.pl

Korporancki

od­no­szą­cy się do kor­po­ran­ta lub kor­po­ra­cji, wła­ści­wy kor­po­ran­tom


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kor­po­ran­tem, do­ty­czą­cy kor­po­ran­ta


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Korporant

czło­nek kor­po­ra­cji


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) ekon. czło­nek kor­po­ra­cji (jako spół­ki)

 (1.2) praw. czło­nek kor­po­ra­cji (jako sto­wa­rzy­sze­nia)


Kor­po­rant – czło­nek kor­po­ra­cji (sto­wa­rzy­sze­nia), zwy­kle kor­po­ra­cji aka­de­mic­kiej.

Człon­ko­stwo w kor­po­ra­cjach aka­de­mic­kich.

Człon­ko­stwo w kor­po­ra­cjach aka­de­mic­kich nie wy­ga­sa wraz z ukoń­cze­niem stu­diów, lecz trwa aż do śmier­ci. Cza­sa­mi w kor­po­ra­cjach wy­stę­pu­je za­sa­da, że stu­dent na­le­żą­cy do niej, zmie­nia­jąc uni­wer­sy­tet, nie ma prawa wstą­pić do ko­lej­nej, lo­kal­nej kor­po­ra­cji, czyli jed­no­ra­zo­wo może na­le­żeć tylko do jed­ne­go sto­wa­rzy­sze­nia. Nie do­ty­czy to sta­tu­su tzw. fi­li­stra "ho­no­ris causa".


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Korporantka

→ kor­po­rant


Patrz:korporant

Źródła:

SJP.pl

Korporatystyczny

→ kor­po­ra­tyzm


Patrz:korporatyzm

Źródła:

SJP.pl

Korporatyzm

forma or­ga­ni­za­cji spo­łecz­nej, w któ­rej o naj­waż­niej­szych spra­wach de­cy­du­ją grupy kor­po­ra­cyj­ne


Źródła:

SJP.pl

Korporał

w li­tur­gii ka­to­lic­kiej: biała chu­sta pod­kła­da­na pod na­czy­nia li­tur­gicz­ne w cza­sie mszy


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) rel. obrus roz­kła­da­ny na oł­ta­rzu pod na­czy­nia mszal­ne pod­czas li­tur­gii eu­cha­ry­stii oraz uży­wa­ny w in­nych miej­scach pod­czas mszy;


Kor­po­rał ( cor­po­ra­le) – w li­tur­gii Ko­ścio­łów za­chod­nich obrus roz­kła­da­ny na oł­ta­rzu pod­czas li­tur­gii eu­cha­ry­stii (czę­ści mszy) i w niek­tó­rych in­nych oko­licz­no­ściach; ele­ment bie­liz­ny kie­li­cho­wej. W naj­czę­ściej uży­wa­nej for­mie ma kształt kwa­dra­tu o wy­mia­rach 50×50 cm.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Korposlang

spe­cja­li­stycz­ny język kor­po­ra­cyj­ny; kor­po­no­wo­mo­wa, kor­po­mo­wa


Źródła:

SJP.pl

Korposzczur

po­gard­li­wie: pra­cow­nik kor­po­ra­cji; kor­po­lud, kor­po­lu­dek, kor­po­szczu­rek


rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) slang. pejor. pra­cow­nik kor­po­ra­cji, uczest­nik wy­ści­gu szczu­rów


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Korposzczurek

po­gard­li­wie: osoba pra­cu­ją­ca w kor­po­ra­cji; kor­po­lud, kor­po­lu­dek, kor­po­szczur


Źródła:

SJP.pl

Korpoświat

1. życie za­wo­do­we w kor­po­ra­cji;
2. ogół za­trud­nio­nych w kor­po­ra­cji


Źródła:

SJP.pl

Korpulencja

cecha kogoś, kto ma nad­wa­gę, jest otyły, gruby; tusza, oty­łość, pulch­ność, kor­pu­lent­ność


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) rzad. po­waż­na nad­wa­ga bę­dą­ca wy­ni­kiem nad­mier­ne­go na­gro­ma­dze­nia tłu­szczu w or­ga­niz­mie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Korpulentnie

przy­słó­wek

 (1.1) rzad. w spo­sób otyły


Źródła:

Wiktionary

Korpulentność

cecha kogoś, kto ma nad­wa­gę, jest otyły, gruby; tusza, oty­łość, pulch­ność, kor­pu­len­cja


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co jest kor­pu­lent­ne


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Korpulentny

cha­rak­te­ry­zu­ją­cy się nad­mier­ną tuszą, ma­ją­cy nad­wa­gę; tęgi, otyły, pulch­ny, pu­szy­sty


przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) o czło­wie­ku: odz­na­cza­ją­cy się nad­wa­gą, o tę­giej bu­do­wie ciała


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Korpus

1. ciało czło­wie­ka lub zwie­rzę­cia (oprócz głowy i koń­czyn); tułów;
2. głów­na część bu­dow­li;
3. głów­na część ma­szy­ny, urzą­dze­nia, przy­rzą­du itp.;
4. woj­sko­wa jed­nost­ka tak­tycz­na skła­da­ją­ca się z kilku bry­gad lub dy­wiz­ji


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) anat. tułów czło­wie­ka lub zwie­rzę­cia

 (1.2) techn. głów­na część ma­szy­ny lub urzą­dze­nia;

 (1.3) wojsk. jed­nost­ka woj­sko­wa ut­wo­rzo­na tym­cza­so­wo w ce­lach ad­mi­ni­stra­cyj­nych, szko­le­nio­wych lub tak­tycz­nych;

 (1.4) ar­chit. głów­na część bu­dow­li;

 (1.5) jęz. zbiór tek­stów bę­dą­cy pod­sta­wą badań ję­zy­koz­naw­czych;

 (1.6) bot. ko­mór­ki oka­la­ją­ce ko­mór­ki ini­cjal­ne w czę­ści cen­tral­nej me­ry­ste­mu wierz­cho­ło­we­go pędu;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Korpusik

zdrob­nie­nie od: kor­pus


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od kor­pus


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Korpuskularność

cecha cze­goś skła­da­ją­ce­go się z kor­pu­skuł, czą­ste­czek, np. kor­pu­sku­lar­ność świa­tła - włas­no­ści świa­tła wy­ni­ka­ją­ce z jego fo­to­no­wej bu­do­wy


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest kor­pu­sku­lar­ne; cecha tych, któ­rzy są kor­pu­sku­lar­ni


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Korpuskularny

1. przy­miot­nik od: kor­pu­sku­ła;
2. pro­mie­nio­wa­nie kor­pu­sku­lar­ne - pro­mie­nio­wa­nie skła­da­ją­ce się z czą­stek ma­te­rial­nych


Źródła:

SJP.pl

Korpuskuła

w fi­zy­ce: czą­stecz­ka


Źródła:

SJP.pl

Korpusowy

przy­miot­nik od: kor­pus


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kor­pu­sem, do­ty­czą­cy kor­pu­su


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Korpusówka

po­tocz­nie: oz­na­ka kor­pu­su oso­bo­we­go w służ­bach mun­du­ro­wych


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. wojsk. me­ta­lo­wa oz­na­ka kor­pu­su (spe­cjal­no­ści) sił zbroj­nych, no­szo­na na mun­du­rze;


„Kor­pu­sów­ka” – po­tocz­na nazwa oz­na­ki kor­pu­su oso­bo­we­go w Woj­sku Pol­skim i po­zo­sta­łych służ­bach mun­du­ro­wych.

W Woj­sku Pol­skim, po­dob­nie jak wielu in­nych ar­miach, człon­ko­wie po­szcze­gól­nych kor­pu­sów oso­bo­wych noszą na mun­du­rze oz­na­ki oz­na­cza­ją­ce ich spe­cjal­ność, zwane po­pu­lar­nie „kor­pu­sów­ka­mi” (tj.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Korpuśny

daw­niej: kor­pu­so­wy


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) przest. wojsk. zwią­za­ny z kor­pu­sem woj­sko­wym, do­ty­czą­cy kor­pu­su woj­sko­we­go


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Korral

cor­ral;
1. za­gro­da dla bydła w Ame­ry­ce Po­łud­nio­wej i Pół­noc­nej;
2. dawny teatr hisz­pań­ski wy­sta­wia­ją­cy swe sztu­ki na dzie­dziń­cach, pod­wór­kach; także pod­wór­ko lub dzie­dzi­niec słu­żą­ce jako scena dla tego te­a­tru


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zo­o­techn. ro­dzaj za­gro­dy dla bydła w Ame­ry­ce


Kor­ral – ogro­dze­nie z kol­cza­stych i cier­ni­stych ga­łę­zi dla po­mie­szcze­nia bydła i jego ochro­ny przed dra­pież­ni­ka­mi, sto­so­wa­ne przez pa­ste­rzy w Ame­ry­ce. Ana­lo­gicz­ne ogro­dze­nie w Afry­ce nosi nazwę ze­ri­ba lub boma.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Korrida

walka czło­wie­ka z by­kiem pro­wa­dzo­na na are­nie; cor­ri­da


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) etn. wi­do­wi­sko po­le­ga­ją­ce na walce to­re­a­do­rów z by­kiem, po­pu­lar­ne prze­de wszyst­kim w Hisz­pa­nii;


Na tę stro­nę wska­zu­je „walka byków”. Zo­bacz też: Walka byków (obraz Édouarda Ma­ne­ta).

Kor­ri­da ( cor­ri­da de toros od cor­rer – „bie­gać” oraz toro – „byk”) – tra­dy­cyj­na walka z by­kiem, wi­do­wi­sko po­pu­lar­ne w Hisz­pa­nii, we­dług niek­tó­rych zwy­czaj spro­wa­dzo­ny na Pół­wy­sep Ibe­ryj­ski przez Ara­bów; inne wer­sje mówią o Kar­ta­giń­czy­kach lub Rzy­mia­nach. Kie­dyś zwy­czaj po­pu­lar­ny wśród ary­sto­kra­cji, w wal­kach brali udział nawet kró­lo­wie (np. Filip IV).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Korrobori

wi­do­wi­sko urzą­dza­ne u ludów au­stra­lij­skich z okaz­ji uda­nych łowów


Źródła:

SJP.pl

Korsak

dra­pież­ne zwie­rzę po­dob­ne do lisa, o rudym ubar­wie­niu, ży­ją­ce na ste­pach i na pu­sty­niach Eu­raz­ji


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) zool. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Vul­pes cor­sac|ref=tak., ga­tu­nek dra­pież­ne­go ssaka z ro­dza­ju lis, wy­stę­pu­ją­cy na ste­pach i pół­pu­sty­niach Azji Środ­ko­wo-Wschod­niej;

 (1.2) zool. zwie­rzę z ga­tun­ku kor­sak (1.1)


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Korsakow

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Korsarka

1. za­ję­cie kor­sa­rza, kapra; ro­zbój­nict­wo mor­skie;
2. ro­dzaj dużej pe­tar­dy


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) hist. mar. upra­wia­nie zbój­nict­wa mor­skie­go


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Korsarki

dam­skie spod­nie się­ga­ją­ce do po­ło­wy łydki, no­szo­ne zwy­kle pod­czas ae­ro­bi­ku i na si­łow­ni


Źródła:

SJP.pl

Korsarski

→ kor­sarz


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kor­sa­rza­mi, kor­sar­stwem, do­ty­czą­cy kor­sa­rzy


Patrz:korsarz

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Korsarsko

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) na spo­sób kor­sar­ski, po kor­sar­sku


Źródła:

Wiktionary

Korsarstwo

1. ro­zbój upra­wia­ny przez pi­ra­tów, kor­sa­rzy; pi­ract­wo, ro­zbój­nict­wo mor­skie;
2. ogół kor­sa­rzy, pi­ra­tów;
3. wy­naj­mo­wa­nie przez pań­stwo pry­wat­nej jed­nost­ki pły­wa­ją­cej z za­ło­gą i upo­waż­nia­nie jej do­wód­cy do pro­wa­dze­nia dzia­łań wo­jen­nych; ka­per­stwo


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) hist. mar. upra­wia­nie zbój­nict­wa mor­skie­go


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Korsarz

kaper;
1. ro­zbój­nik mor­ski, pirat;
2. uz­bro­jo­ny, pry­wat­ny sta­tek hand­lo­wy, upo­waż­nio­ny do walki ze stat­ka­mi wro­gie­go pań­stwa


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) hist. żegl. pirat na usłu­gach pań­stwa;

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) hist. żegl. kor­sar­ski okręt

 (2.2) żegl. sport. ro­dzaj jach­tu ża­glo­we­go;


Kor­sarz (kaper) – ar­ma­tor, ka­pi­tan lub czło­nek za­ło­gi uz­bro­jo­ne­go pry­wat­ne­go stat­ku, pro­wa­dzą­ce­go dzia­ła­nia wo­jen­ne w imie­niu wład­cy na pod­sta­wie wy­sta­wio­ne­go przez niego listu ka­per­skie­go. W prze­ci­wień­stwie do ma­ry­na­rzy floty wo­jen­nej, kor­sa­rze nie po­bie­ra­li żołdu a utrzy­my­wa­li się ze zdo­by­tych na prze­ciw­ni­ku łupów.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Korsaż

ozdo­ba stro­ju dam­skie­go w for­mie ma­łe­go bu­kie­tu


Kor­saż (z ang. cor­sa­ge) – mały ozdob­ny bu­kiet z kwia­tów umie­szcza­ny na nad­garst­ku, w oko­li­cach de­kol­tu sukni ślub­nej bądź też wpię­ty we włosy.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Korseka

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) hist. wojsk. biała broń drzew­co­wa, o po­trój­nym ostrzu, z naj­dłuż­szym pro­stym gro­tem środ­ko­wym i dwoma bocz­ny­mi, pó­ło­krą­gło wy­gię­ty­mi ku do­ło­wi;


Kor­se­ka (z fr. "corsèque"; wł. "cor­se­sca") – ro­dzaj po­cho­dzą­cej z Kor­sy­ki broni drzew­co­wej o trój­dziel­nym że­leź­cu z dłu­gim, igla­stym gro­tem środ­ko­wym oraz dwoma bocz­ny­mi, wy­gię­ty­mi pó­ło­krą­gło ku do­ło­wi, sze­ro­ki­mi oraz lekko spła­szczo­ny­mi kol­ca­mi o wach­la­rzo­wa­tym kształ­cie.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Korsjowate

o ce­chach kor­sjo­wa­tych (ro­dzi­na ro­ślin)


Kor­sjo­wa­te ("Cor­sia­ce­ae") – ro­dzi­na ro­ślin jed­no­li­ścien­nych. Bez­zie­le­nio­we myko-he­te­ro­tro­fy wy­stę­pu­ją­ce w runie wil­got­nych lasów. Na­le­żą tu 3 ro­dza­je z 30 ga­tun­ka­mi. Je­dy­ny ga­tu­nek z ro­dza­ju "Arach­ni­tis" ro­śnie w An­dach bo­li­wij­skich i w Chile oraz na Fal­klan­dach, ro­dzaj "Cor­sia" ro­śnie w pół­noc­nej Au­stra­lii i na oko­licz­nych wy­spach, ro­dzaj "Cor­siop­sis" znany jest tylko z po­łud­nio­wych Chin.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Korsjowaty

o ce­chach kor­sjo­wa­tych (ro­dzi­na ro­ślin)


Źródła:

SJP.pl

Korso

re­pre­zen­ta­cyj­na aleja, miej­sce prze­jaż­dżek i spa­ce­rów; corso


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) urb. sze­ro­ka ulica miej­ska

 (1.2) po­chód z uk­wie­co­ny­mi po­ja­zda­mi


Korso – ty­god­nik re­gio­nal­ny o cha­rak­te­rze in­for­ma­cyj­nym i pu­bli­cy­stycz­nym, wy­da­wa­ny w Miel­cu od 1991 roku, Kol­bu­szo­wej (Korso Kol­bu­szow­skie) od 2007 roku, Sa­no­ku (Korso Ga­ze­ta Sa­noc­ka) od 2014 roku, a daw­niej rów­nież w Busko-Zdro­ju (Korso Bu­skie) od 2010 do 2011 roku. Po­ru­sza te­ma­ty do­ty­czą­ce Miel­ca i oka­la­ją­ce­go go po­wia­tu, to samo tyczy się Korso Kol­bu­szow­skie­go i Korso Ga­ze­ty Sa­noc­kiej. Dru­ko­wa­ny jest w na­kła­dzie ok. 8500 eg­zem­pla­rzy.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Korsyka

wyspa na Morzu Śró­dziem­nym


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wyspa na Morzu Śró­dziem­nym, część Fran­cji;

 (1.2) geogr. adm. zbio­ro­wość te­ry­to­rial­na, a de facto re­gion ad­mi­ni­stra­cyj­ny Fran­cji obej­mu­ją­cy wyspę Kor­sy­kę (1.1)


Kor­sy­ka ( Corse,; Cor­si­ca) – wyspa na Morzu Śró­dziem­nym, na­le­żą­ca do Fran­cji, po­ło­żo­na na po­łud­nio­wy wschód od kon­ty­nen­tal­nej czę­ści tego kraju, na za­chód od Pół­wy­spu Ape­niń­skie­go (Wło­chy). Cie­śni­na Świę­te­go Bo­ni­fa­ce­go od­dzie­la ją od po­ło­żo­nej na po­łud­niu wło­skiej Sar­dy­nii. Wyspa ma po­wierzch­nię 8680 km², co czyni ją czwar­tą pod wzglę­dem wiel­ko­ści na Morzu Śró­dziem­nym, a naj­więk­szą we Fran­cji me­tro­po­li­tal­nej. Licz­ba miesz­kań­ców w 2023 roku wy­no­si­ła 351 255.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Korsykanin

miesz­ka­niec Kor­sy­ki; Kor­sy­kań­czyk


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Kor­sy­ki


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Korsykanka

miesz­kan­ka Kor­sy­ki


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Kor­sy­ki


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Korsykańczyk

miesz­ka­niec Kor­sy­ki; Kor­sy­ka­nin


Źródła:

SJP.pl

Korsykański

przy­miot­nik od: Kor­sy­ka


przy­miot­nik

 (1.1) od­no­szą­cy się do Kor­sy­ki, zwią­za­ny lub wy­wo­dzą­cy się z Kor­sy­ki

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) jęz. język uży­wa­ny na Kor­sy­ce;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Korsykańskojęzyczny

przy­miot­nik

 (1.1) taki, który po­słu­gu­je się ję­zy­kiem kor­sy­kań­skim

 (1.2) taki, któ­re­go miesz­kań­cy po­słu­gu­ją się ję­zy­kiem kor­sy­kań­skim

 (1.3) spi­sa­ny, stwo­rzo­ny w ję­zy­ku kor­sy­kań­skim


Źródła:

Wiktionary

Korszanin

miesz­ka­niec Korsz (mia­sta w Pol­sce)


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Korsz


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Korszanka

miesz­kan­ka Korsz (mia­sta w Pol­sce)


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Korsz


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Korsze

mia­sto w Pol­sce


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim;


}|-

Kor­sze (daw­niej "Kor­szyn", Kors­chen) – mia­sto w Pol­sce, w woj. war­miń­sko-ma­zur­skim, w po­wie­cie kę­trzyń­skim, sie­dzi­ba gminy miej­sko-wiej­skiej Kor­sze.

Pod wzglę­dem hi­sto­rycz­nym Kor­sze leżą w Pru­sach Dol­nych, na ob­sza­rze daw­nej Bar­cji, a także na Ma­zu­rach.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Korszeński

przy­miot­nik od: Kor­sze


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Kor­sza­mi, do­ty­czą­cy Korsz


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Korszuk

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Korszyński

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) pot. zwią­za­ny z Kor­sza­mi


Źródła:

Wiktionary

Kort

1. plac do gry w te­ni­sa;
2. cięż­ka tka­ni­na weł­nia­na


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) sport. miej­sce do gry w te­ni­sa, bad­min­to­na, squ­as­ha itp.;

 (1.2) włók. ro­dzaj tka­ni­ny weł­nia­nej;

 (1.3) gw-pl|Bu­ko­wi­na. na­miot


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Korta

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kortaderia

ro­śli­na z ro­dzi­ny traw (Cor­ta­de­ria sel­lo­a­na), wy­stę­pu­ją­ca w Bra­zy­lii i Ar­gen­ty­nie; gy­ne­rium, trawa pam­pa­so­wa, okolcz sre­brzy­sty


Kor­ta­de­ria, trawa pam­pa­so­wa, okolcz ("Cor­ta­de­ria" Stapf) – ro­dzaj ro­ślin na­le­żą­cych do ro­dzi­ny wiech­li­no­wa­tych. Obej­mu­je od ok. 20 ga­tun­ków (w wą­skim uję­ciu po wy­o­dręb­nie­niu ro­dza­ju "Au­stro­de­ria") do ok. 24, 25 lub nawet 27 ga­tun­ków.

W wą­skim uję­ciu na­le­żą tu tylko ga­tun­ki po­łud­nio­wo­a­me­ry­kań­skie, a w szer­szym także czte­ry z Nowej Ze­lan­dii i jeden z Nowej Gwi­nei.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kortas

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kortenowski

stal kor­te­now­ska - stal o pod­wyż­szo­nej od­por­no­ści na wa­run­ki at­mos­fe­rycz­ne; cor­ten


Źródła:

SJP.pl

Kortezan

kor­te­za­nin;
1. daw­niej: du­chow­ny po­sia­da­ją­cy be­ne­fi­cjum w kraju, a miesz­ka­ją­cy w Rzy­mie;
2. daw­niej: czło­wiek schle­bia­ją­cy swoim mo­co­daw­com; dwo­rza­nin; dwo­rak; poch­leb­ca


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) stpol. dwo­rza­nin


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kortezanin

kor­te­zan;
1. daw­niej: du­chow­ny po­sia­da­ją­cy be­ne­fi­cjum w kraju, a miesz­ka­ją­cy w Rzy­mie;
2. daw­niej: czło­wiek schle­bia­ją­cy swoim mo­co­daw­com; dwo­rza­nin; dwo­rak; poch­leb­ca


Źródła:

SJP.pl

Kortezanka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) daw. nie­rząd­ni­ca


Źródła:

Wiktionary

Kortezy

śred­nio­wiecz­ne przed­sta­wi­ciel­stwo sta­no­we w Por­tu­ga­lii i pań­stwach hisz­pań­skich


Kor­te­zy (hiszp. "Cor­tes", katal. "Corts" l.mn. od "corte" 'dwór' z łac. "co­hors" dpn. "co­hor­tis" 'pole ogro­dzo­ne; część obozu wojsk.; ko­hor­ta') – sta­no­we zgro­ma­dze­nia przed­sta­wi­ciel­skie w śred­nio­wiecz­nych pań­stwach Pół­wy­spu Ibe­ryj­skie­go. Wy­ło­ni­ły się z rady kró­lew­skiej ("curia regis"), do któ­rej, oprócz przed­sta­wi­cie­li ry­cer­stwa i du­cho­wień­stwa, od XII-XIII w.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Korthalzja

ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny are­ko­wa­tych (palm)


Kort­halz­ja, danan ("Kort­hal­sia" Blume) – ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny are­ko­wa­tych, czyli palm ("Are­ca­ce­ae"). Obej­mu­je 26–28 ga­tun­ków. Rosną one w Azji Po­łud­nio­wo-Wschod­niej z cen­trum zróż­ni­co­wa­nia w Ma­lez­ji, gdzie wy­stę­pu­je 25 ga­tun­ków. Za­sięg ca­łe­go ro­dza­ju obej­mu­je na pół­no­cy Pół­wy­sep In­do­chiń­ski, An­da­ma­ny i Ni­ko­ba­ry, a na po­łud­niu i wscho­dzie sięga po Ce­le­bes i Nową Gwi­neę.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kortland

cort­land; rzad­ko:
1. zi­mo­wa od­mia­na ja­bło­ni;
2. owoc tej ja­bło­ni


Źródła:

SJP.pl

Korton

ste­ro­i­do­wy hor­mon kory nad­ner­czy; kor­ty­zon


Źródła:

SJP.pl

Kortownia

fa­bry­ka włó­kien­ni­cza pro­du­ku­ją­ca kort


Źródła:

SJP.pl

Kortowo

Kor­to­wo ( Kor­tau) – osied­le (jed­nost­ka po­moc­ni­cza gminy) w Olsz­ty­nie, sta­no­wią­ce część ofi­cjal­ne­go po­dzia­łu ad­mi­ni­stra­cyj­ne­go mia­sta, usy­tu­o­wa­ne w po­łud­nio­wej jego czę­ści (na jego obrze­żach), nad Je­zio­rem Kor­tow­skim.

Kor­to­wo two­rzy wy­o­dręb­nio­ne z po­zo­sta­łej czę­ści mia­sta mia­stecz­ko aka­de­mic­kie, w któ­rym sie­dzi­bę ma więk­szość in­sty­tu­cji uni­wer­sy­tec­kich lub zwią­za­nych z Uni­wer­sy­te­tem War­miń­sko-Ma­zur­skim w Olsz­ty­nie (radio UWM FM, kluby stu­denc­kie itp.).


Źródła:

Wikipedia

Kortowski

1. przy­miot­nik od: Kor­to­wo (osied­le w Olsz­ty­nie);
2. ser kor­tow­ski - wyt­wa­rza­ny w Pol­sce ga­tu­nek twar­de­go sera pod­puszcz­ko­we­go


Źródła:

SJP.pl

Kortowy

przy­miot­nik od: kort


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kor­tem, do­ty­czą­cy kortu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kortusa

kor­tu­sa gór­ska - ga­tu­nek ro­śli­ny z ro­dzi­ny pier­wiosn­ko­wa­tych; za­rzycz­ka gór­ska


Źródła:

SJP.pl

Kortykosteroid

hor­mon pro­du­ko­wa­ny przez korę nad­ner­czy, re­gu­lu­ją­cy prze­mia­ny bia­łek, wę­glo­wo­da­nów i tłu­szczów; kor­ty­ko­ste­ryd


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) bio­chem. farm. hor­mon ste­ro­i­do­wy wyt­wa­rza­ny przez korę nad­ner­czy lub otrzy­my­wa­ny syn­te­tycz­nie;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kortykosteroidowy

→ kor­ty­ko­ste­ro­id; kor­ty­ko­ste­ry­do­wy


Źródła:

SJP.pl

Kortykosteron

hor­mon ste­ry­do­wy wy­dzie­la­ny przez korę nad­ner­czy, bio­rą­cy udział w wyt­wa­rza­niu glu­ko­zy


Kor­ty­ko­ste­ron – or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny, gli­ko­kor­ty­ko­i­do­wy hor­mon ste­ry­do­wy (21-wę­glo­wy) wy­dzie­la­ny przez korę nad­ner­czy, wy­dzie­la­ny pod wpły­wem adre­no­kor­ty­ko­tro­pi­ny. Ma zbli­żo­ne dzia­ła­nie do kor­ty­zo­lu. Wpły­wa sty­mu­lu­ją­co na pro­ces glu­ko­ne­o­ge­ne­zy.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kortykosteryd

hor­mon pro­du­ko­wa­ny przez korę nad­ner­czy, re­gu­lu­ją­cy prze­mia­ny bia­łek, wę­glo­wo­da­nów i tłu­szczów; kor­ty­ko­ste­ro­id


Źródła:

SJP.pl

Kortykosterydowy

→ kor­ty­ko­ste­ryd; kor­ty­ko­ste­ro­i­do­wy


Źródła:

SJP.pl

Kortykoterapia

w me­dy­cy­nie: sto­so­wa­nie syn­te­tycz­nych hor­mo­nów kory nad­ner­czy w ce­lach lecz­ni­czych


Źródła:

SJP.pl

Kortykotomia

za­bieg chi­rur­gicz­ny wspo­ma­ga­ją­cy le­cze­nie or­to­don­tycz­ne u do­ro­słych pa­cjen­tów


Źródła:

SJP.pl

Kortykotropina

hor­mon wyt­wa­rza­ny przez przed­ni płat przy­sad­ki; adre­no­kor­ty­ko­tro­pi­na; ACTH


Źródła:

SJP.pl

Kortyna

wy­ciąg z kory nad­ner­cza sto­so­wa­ny w lecz­nict­wie


Źródła:

SJP.pl

Kortyzol

hor­mon ste­ro­i­do­wy wyt­wa­rza­ny przez korę nad­ner­czy; hy­dro­kor­ty­zon


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) bio­chem. hor­mon na­le­żą­cy do kor­ty­ko­ste­ro­i­dów;


Kor­ty­zol, hy­dro­kor­ty­zon ( cor­tex = „kora”, „łu­pi­na”, „skór­ka”) – or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny, na­tu­ral­ny hor­mon ste­ro­i­do­wy wyt­wa­rza­ny przez war­stwę pas­mo­wa­tą kory nad­ner­czy, głów­ny przed­sta­wi­ciel gli­ko­kor­ty­ko­ste­ro­i­dów. Wy­wie­ra sze­ro­ki wpływ na me­ta­bo­lizm, bywa na­zy­wa­ny "hor­mo­nem stre­su" na równi z adre­na­li­ną. Pow­sta­je z przy udzia­le w war­stwie pas­mo­wa­tej kory.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kortyzolowy

→ kor­ty­zol


przy­miot­nik

 (1.1) bio­chem. do­ty­czą­cy kor­ty­zo­lu


Patrz:kortyzol

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kortyzon

hor­mon wyt­wa­rza­ny przez korę nad­ner­czy


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) bio­chem. hor­mon kory nad­ner­cza z grupy ste­ro­i­dów, nie­ak­tyw­ny bio­lo­gicz­nie;


Kor­ty­zon – or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny za­li­cza­ny do ste­ro­i­dów, hor­mon kory nad­ner­czy. Wpły­wa na me­ta­bo­lizm wę­glo­wo­da­nów i bia­łek. Ma dzia­ła­nie prze­ciw­za­pal­ne. Jest uz­na­wa­ny przez DFB (ko­mi­sję an­ty­do­pin­go­wą) za za­bro­nio­ny śro­dek do­pin­gu­ją­cy. Sto­su­je się go rów­nież przy za­tru­ciach cy­jan­kiem po­ta­su lub cy­ja­no­wo­do­rem.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kortyzonowy

→ kor­ty­zon


Patrz:kortyzon

Źródła:

SJP.pl

Korumpować

uza­leż­niać od sie­bie kogoś, zwła­szcza urzęd­ni­ków i po­li­ty­ków, przez da­wa­nie ła­pó­wek, przy­ku­py­wa­nie


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. sko­rum­po­wać)

 (1.1) na­kła­niać kogoś do dzia­ła­nia wbrew obo­wią­zu­ją­cym nor­mom w za­mian za ko­rzyść ma­te­rial­ną lub inną


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koruna

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) stpol. ko­ro­na


Zo­bacz też: Ko­ru­na (kraj zliń­ski).

Ko­ru­na (niem. "Rin­gel­kop­pe") – szczyt (769 m n.p.m.) w Cze­chach w cze­skiej czę­ści Gór Sto­ło­wych ("Bro­u­mov­ska vrcho­vi­na") w Bro­u­mow­skich Ścia­nach ("Broumovské stěny")

Wznie­sie­nie po­ło­żo­ne jest po za­chod­niej stro­nie od Božanova na ob­sza­rze Czech w gra­ni­cach cze­skie­go parku na­ro­do­we­go ("Na­rod­ni Přírodní Re­zer­va­ce Broumovské Stěny") w cze­skiej czę­ści Gór Sto­ło­wych ("Bro­u­mov­ska vrcho­vi­na") w po­łud­nio­wo-wschod­niej czę­ści Bro­u­mov­skich Ścia­nach ("Broumovské stěny"), sta­no­wią­cych cze­ską część Gór Sto­ło­wych, około 6,0 km na pół­noc­ny za­chód od Rad­ko­wa.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Korund

tle­nek glinu, mi­ne­rał najt­ward­szy po dia­men­cie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) miner. mi­ne­rał, najt­ward­szy po dia­men­cie; tle­nek glinu;


Ko­rund – mi­ne­rał bę­dą­cy tlen­kiem glinu Al2O3. Nazwa mi­ne­ra­łu wy­wo­dzi się z san­skry­tu ("ku­ri­vin­da" zna­czy „rubin”).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Korundowy

przy­miot­nik od: ko­rund


przy­miot­nik

 (1.1) zro­bio­ny z ko­run­du, skła­da­ją­cy się z ko­run­du, za­wie­ra­ją­cy ko­rund


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Korupcja

żą­da­nie lub przyj­mo­wa­nie ko­rzy­ści fi­nan­so­wych lub ma­jąt­ko­wych przez pra­cow­ni­ków in­sty­tu­cji za na­ru­sze­nie prawa lub wy­ko­na­nie okre­ślo­nych czyn­no­ści urzę­do­wych; prze­kup­stwo, ła­pow­nict­wo, ła­pów­kar­stwo


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) na­du­ży­cie sta­no­wi­ska pu­blicz­ne­go w celu uzy­ska­nia pry­wat­nych ko­rzy­ści;

 (1.2) przest. psu­cie się, gni­cie, roz­kład


Ko­rup­cja (łac. "cor­rup­tio" – zep­su­cie) – na­du­ży­cie sta­no­wi­ska pu­blicz­ne­go w celu uzy­ska­nia pry­wat­nych ko­rzy­ści.

Ko­rup­cja może w prak­ty­ce pow­sta­wać nie­za­leż­nie od formy rzą­dów. Po­ziom ko­rup­cji może być bar­dzo różny, od drob­nych przy­pad­ków wy­ko­rzy­sta­nia wpły­wu lub fa­wo­ry­zo­wa­nia w celu wyś­wiad­cze­nia lub od­da­nia przy­słu­gi, do klep­to­kra­cji ("rzą­dów zło­dziei"), gdzie po­rzu­co­ne zo­sta­ją nawet zew­nętrz­ne po­zo­ry ucz­ci­wo­ści.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Korupcjogenny

sprzy­ja­ją­cy ko­rup­cji, bę­dą­cy przy­czy­ną ko­rup­cji, ro­dzą­cy ko­rup­cję


Źródła:

SJP.pl

Korupcjonista

osoba bio­rą­ca udział w prze­kup­stwie, ofe­ru­ją­ca lub przyj­mu­ją­ca ła­pów­ki


Źródła:

SJP.pl

Korupcjonistka

→ ko­rup­cjo­ni­sta


Patrz:korupcjonista

Źródła:

SJP.pl

Korupcyjność

po­wią­za­nie ze zja­wi­skiem ko­rup­cji


Źródła:

SJP.pl

Korupcyjny

zwią­za­ny z ko­rup­cją


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z ko­rup­cją, do­ty­czą­cy ko­rup­cji


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Korus

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Korwet

pod­skok, skok konia; kur­be­ta


Źródła:

SJP.pl

Korweta

1. w epoce floty ża­glo­wej - okręt wo­jen­ny śred­nich roz­mia­rów, uz­bro­jo­ny w ar­ma­ty, uży­wa­ny do służ­by roz­poz­naw­czej;
2. od II wojny świa­to­wej - typ okrę­tu eskor­to­we­go przy­sto­so­wa­ny do wy­kry­wa­nia i zwal­cza­nia okrę­tów pod­wod­nych


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) hist. mar. okręt ża­glo­wy do służ­by zwia­dow­czej oraz zadań po­moc­ni­czych;

 (1.2) mar. śred­ni okręt wo­jen­ny o wy­por­no­ści od 500 do 1000 ton;


Kor­we­ta – klasa współ­czes­nych okrę­tów umiar­ko­wa­nej wiel­ko­ści. Współ­czes­ne kor­we­ty dzie­lą się pod wzglę­dem przez­na­cze­nia i uz­bro­je­nia na okrę­ty przez­na­czo­ne do zwal­cza­nia okrę­tów pod­wod­nych lub przez­na­czo­ne do zwal­cza­nia okrę­tów na­wod­nych za po­mo­cą kie­ro­wa­nych po­ci­sków ra­kie­to­wych (kor­we­ty ra­kie­to­we). Do XIX wieku kor­we­ta oz­na­cza­ła hi­sto­rycz­ną klasę okrę­tów ża­glo­wych (zo­bacz kor­we­ta ża­glo­wa), po czym nazwa tej klasy zo­sta­ła wpro­wa­dzo­na po­now­nie pod­czas II wojny świa­to­wej.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Korwin

wieś w Pol­sce


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) icht. ryba z ro­dzi­ny kul­bi­no­wa­tych (nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Scia­e­ni­dae|ref=tak.)


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Korwin-Mikke

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Korwinista

kor­wi­no­wiec;
1. czło­nek par­tii Ja­nu­sza Kor­win-Mik­ke­go;
2. zwo­len­nik po­li­ty­ki Ja­nu­sza Kor­win-Mik­ke­go


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) polit. zwo­len­nik kor­wi­niz­mu, zwo­len­nik Ja­nu­sza Kor­win-Mik­ke­go

 (1.2) polit. czło­nek lub dzia­łacz któ­rejś z par­tii Ja­nu­sza Kor­win-Mik­ke­go, np. Unia Po­li­ty­ki Re­al­nej, Wol­ność i Pra­wo­rząd­ność, Kon­gres Nowej Pra­wi­cy, Ko­a­li­cja Od­no­wy Rze­czy­po­spo­li­tej Wol­ność i Na­dzie­ja, Kon­fe­de­ra­cja Od­no­wy Rze­czy­po­spo­li­tej Wol­ność i Nie­pod­le­głość


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Korwinistka

1. człon­ki­ni par­tii Ja­nu­sza Kor­win-Mik­ke­go;
2. zwo­len­nicz­ka po­li­ty­ki Ja­nu­sza Kor­win-Mik­ke­go


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zwo­len­nicz­ka po­glą­dów Ja­nu­sza Kor­win-Mik­ke­go


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Korwinistyczny

→ kor­wi­nizm


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy po­glą­dów Ja­nu­sza Kor­win-Mik­ke­go


Patrz:korwinizm

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Korwinizm

1. zbiór po­glą­dów gło­szo­nych przez Ja­nu­sza Kor­wi­na-Mik­ke­go;
2. bycie zwo­len­ni­kiem po­glą­dów Ja­nu­sza Kor­wi­na-Mik­ke­go


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) polit. zbiór po­glą­dów gło­szo­nych przez pol­skie­go po­li­ty­ka kon­ser­wa­tyw­no-li­be­ral­ne­go Ja­nu­sza Kor­win-Mik­ke­go


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Korwinowiec

kor­wi­ni­sta;
1. czło­nek par­tii Ja­nu­sza Kor­win-Mik­ke­go;
2. zwo­len­nik po­li­ty­ki Ja­nu­sza Kor­win-Mik­ke­go


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) neol. polit. zwo­len­nik po­glą­dów Ja­nu­sza Kor­win-Mik­ke­go


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Korwinów

Kor­wi­nów – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na nad Wartą, w po­bli­żu Czę­sto­cho­wy, w wo­je­wództ­wie ślą­skim, w po­wie­cie czę­sto­chow­skim, w gmi­nie Po­czes­na.


Źródła:

Wikipedia

Korybut

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Koryciarz

po­gard­li­wie: osoba, która ko­rzy­sta z wła­dzy lub sta­no­wi­ska głów­nie dla włas­nych ko­rzy­ści ma­te­rial­nych


Źródła:

SJP.pl

Korycin

osada w Pol­sce


Ko­ry­cin – osada w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie pod­la­skim, w po­wie­cie so­kól­skim, w gmi­nie Ko­ry­cin.

Miej­sco­wość jest sie­dzi­bą gminy Ko­ry­cin.

Ko­ry­cin był mia­stem, uzy­skał lo­ka­cję miej­ską w 1671 roku, zde­gra­do­wa­ny w 1897 roku. Mia­sto kró­lew­skie w eko­no­mii gro­dzień­skiej po­ło­żo­ne było w końcu XVIII wieku w po­wie­cie gro­dzień­skim wo­je­wództ­wa troc­kie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koryciński

przy­miot­nik od: Ko­ry­cin


Źródła:

SJP.pl

Korycki

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koryczniewy

przy­miot­nik

 (1.1) gw-pl|Bra­sław­szczyz­na. brą­zo­wy


Źródła:

Wiktionary

Koryfanta

ro­śli­na z ro­dzi­ny kak­tu­so­wa­tych, su­ku­lent upra­wia­ny w ce­lach ozdob­nych


Ko­ry­fan­ta ("Co­ryp­hant­ha" (En­gelm.) Lem.) – ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny kak­tu­so­wa­tych ("Cac­ta­ce­ae"). Wy­stę­pu­ją od USA do Mek­sy­ku.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koryfej

prze­wod­nik chóru w sta­ro­żyt­nym te­a­trze grec­kim; ko­ry­fe­usz


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) hist. teatr. prze­wod­nik chóru w sta­ro­żyt­nym te­a­trze grec­kim

 (1.2) teatr. cho­re­ogr. przo­du­ją­cy tan­cerz, który nie jest je­szcze so­li­stą, ale już zo­stał od­dzie­lo­ny od tan­ce­rzy ba­le­tu ze­spo­ło­we­go


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koryfejka

so­list­ka w ba­le­cie


Źródła:

SJP.pl

Koryfena

ga­tu­nek dra­pież­nej ryby oko­nioksz­tałt­nej; sma­gla, złota ma­kre­la


Ko­ry­fe­na, złota ma­kre­la, sma­gla ("Co­ryp­ha­e­na hip­pu­rus") – ga­tu­nek dra­pież­nej ryby oko­nioksz­tałt­nej z ro­dzi­ny ko­ry­fe­no­wa­tych (Co­ryp­ha­e­ni­dae).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koryfeusz

1. prze­wod­nik chóru w sta­ro­żyt­nym te­a­trze grec­kim; ko­ry­fej;
2. wy­bit­na osoba w ja­kiejś dzie­dzi­nie; lu­mi­narz, zna­ko­mi­tość;
3. so­li­sta w ba­le­cie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) hist. teatr. prze­wod­nik chóru w sta­ro­żyt­nym te­a­trze grec­kim;

 (1.2) przen. podn. lider, przo­dow­nik no­wych dzia­łań w ja­kimś śro­do­wi­sku, zwła­szcza ar­ty­stycz­nym lub na­u­ko­wym

 (1.3) teatr. cho­re­ogr. przo­du­ją­cy tan­cerz, który nie jest so­li­stą, ale zo­stał od­dzie­lo­ny od tan­ce­rzy ba­le­tu ze­spo­ło­we­go


Ko­ry­fe­usz, ko­ry­fej (gr. κορυφαῖος "korypháios", od κορυφή "koryphé" „szczyt”, „wierz­cho­łek”) – prze­wod­nik chóru w te­a­trze sta­ro­grec­kim. Wy­gła­szał on naj­trud­niej­sze kwe­stie oraz wyz­na­czał chó­rzy­stom tempo i wy­so­kość dźwię­ku.

W ze­spo­łach ba­le­to­wych mia­nem ko­ry­fe­usz lub ko­ry­fej okre­śla się tan­ce­rza, który je­szcze nie jest so­li­stą, ale też nie jest już człon­kiem corps de bal­let.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koryfeuszka

→ ko­ry­fe­usz


Patrz:koryfeusz

Źródła:

SJP.pl

Korygować

po­pra­wiać, usu­wać wady


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. sko­ry­go­wać)

 (1.1) usu­wać nie­do­kład­no­ści

 (1.2) prze­pro­wa­dzać ko­rek­tę, po­pra­wiać błędy w tek­ście


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Korygujący

po­pra­wiać, usu­wać wady


Patrz:korygować

Źródła:

SJP.pl

Koryna

imię żeń­skie


Ko­ry­na, Ko­ryn­na – imię żeń­skie po­cho­dze­nia grec­kie­go, bę­dą­ce zdrob­nie­niem imie­nia Kora, wy­wo­dzą­ce­go się od słowa "kóre" „dziew­czę”. Pa­tron­ką tego imie­nia jest św. Ko­ry­na z Syrii (II wiek).

W Pol­sce imię jest rzad­ko na­da­wa­ne. W 2019 roku Ko­ry­na zaj­mo­wa­ła 702. miej­sce wśród imion żeń­skich (132 na­da­nia), w re­je­strze PESEL wy­stę­po­wa­ła także w in­nych for­mach: Ko­ri­na (90 nadań), Co­ri­na i Co­rin­na (po 26 nadań), Co­rin­ne (16 nadań), Co­ri­ne (3 na­da­nia), Ko­ryn­na, Ko­rin­na i Corin (po 2 na­da­nia).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koryncki

przy­miot­nik od: Ko­rynt, Ko­ryn­tia; ko­ryn­tyj­ski


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) hist. od Ko­rynt (mia­sto-pań­stwo, polis w sta­ro­żyt­nej Gre­cji)

 (1.2) hist. od Ko­rynt (mia­sto w sta­ro­żyt­nej Gre­cji)

 (1.3) od Ko­rynt (mia­sto w obec­nej Gre­cji)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koryniny

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Ko­ry­ny lub z nią zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Korynna

imię żeń­skie


Źródła:

SJP.pl

Korynt

1. mia­sto w sta­ro­żyt­nej Gre­cji, słyn­ne z pro­sty­tu­tek;
2. córa Ko­ryn­tu - żar­to­bli­wie o pro­sty­tut­ce


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Gre­cji, na pół­wy­spie Pe­lo­po­nez;

 (1.2) hist. sta­ro­żyt­ne mia­sto-pań­stwo


Ko­rynt ( Κόρινθος, "Ko­rint­hos"; Co­rint­hus) – mia­sto por­to­we w środ­ko­wej Gre­cji, po­ło­żo­ne na pół­wy­spie Pe­lo­po­nez, na Przes­my­ku Ko­rync­kim, w ad­mi­ni­stra­cji zde­cen­tra­li­zo­wa­nej Pe­lo­po­nez, Gre­cja Za­chod­nia i Wyspy Joń­skie, w re­gio­nie Pe­lo­po­nez, w jed­nost­ce re­gio­nal­nej Ko­ryn­tia. Sie­dzi­ba gminy Ko­rynt. W 2011 roku li­czy­ło 30 176 miesz­kań­ców.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koryntczyk

miesz­ka­niec Ko­ryn­tu (mia­sta w Gre­cji); Ko­ryn­tyj­czyk, Ko­ryn­tia­nin


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Ko­ryn­tu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koryntia

1. kraj związ­ko­wy w po­łud­nio­wej Au­strii;
2. dawny nomos w Gre­cji


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. hist. sta­ro­żyt­na kra­i­na two­rzo­na przez zie­mie le­żą­ce wokół Ko­ryn­tu

 (1.2) adm. nomos ze sto­li­cą w Ko­ryn­cie;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koryntianin

miesz­ka­niec Ko­ryn­tu (sta­ro­żyt­ne­go mia­sta-pań­stwa); Ko­ryn­tyj­czyk, Ko­rynt­czyk


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Ko­ryn­tu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koryntianka

miesz­kan­ka Ko­ryn­tu (mia­sta); Ko­ryn­tyj­ka, Ko­rynt­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Ko­ryn­tu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koryntka

ro­dzyn­ka grec­ka z drob­nych, ciem­nych wi­no­gron


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) hand. spoż. ro­dzaj drob­nej ciem­nej ro­dzyn­ki po­cho­dzą­cej z Gre­cji


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koryntyjczyk

miesz­ka­niec Ko­ryn­tu (mia­sta w Gre­cji); Ko­ryn­tia­nin, Ko­rynt­czyk


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Ko­ryn­tu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koryntyjka

miesz­kan­ka Ko­ryn­tu (mia­sta); Ko­ryn­tian­ka, Ko­rynt­ka


Źródła:

SJP.pl

Koryntyjski

przy­miot­nik od: Ko­rynt, Ko­ryn­tia; ko­rync­ki


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Ko­ryn­tem, do­ty­czą­cy Ko­ryn­tu

 (1.2) zwią­za­ny z Ko­ryn­tią, do­ty­czą­cy Ko­ryn­tii

 (1.3) zwią­za­ny ze sta­ro­żyt­nym mia­stem-pań­stwem Ko­ryn­tem, do­ty­czą­cy sta­ro­żyt­ne­go mia­sta-pań­stwa Ko­ryn­tu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koryntyjsko

przy­słó­wek

 (1.1) na spo­sób ko­ryn­tyj­ski, tak jak w Ko­ryn­cie

 (1.2) na spo­sób ko­ryn­tyj­ski, tak jak w Ko­ryn­tii


Źródła:

Wiktionary

Koryntyjskość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co ko­ryn­tyj­skie; ko­ryn­tyj­ski cha­rak­ter cze­goś


Źródła:

Wiktionary

Koryntówna

daw­niej: córa Ko­ryn­tu (pro­sty­tut­ka)


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) eufem. ko­bie­ta lek­kich oby­cza­jów


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Korys

ga­tu­nek ryby z ro­dzi­ny war­ga­czo­wa­tych


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Korytarz

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) bud. wą­skie po­mie­szcze­nie łą­czą­ce inne po­mie­szcze­nia w bu­dyn­ku;

 (1.2) górn. dłu­gie, wą­skie przej­ście wy­ko­pa­ne, wyż­ło­bio­ne w ziemi lub w skale

 (1.3) praw. polit. wy­dzie­lo­ny ob­szar ko­mu­ni­ka­cyj­ny, czę­sto prze­bie­ga­ją­cy przez te­ry­to­rium ob­ce­go pań­stwa

 (1.4) te­le­kom. wy­dzie­lo­ne pasmo te­le­ko­mu­ni­ka­cyj­ne


Ko­ry­tarz – dłu­gie, wą­skie po­mie­szcze­nie ko­mu­ni­ka­cyj­no-użyt­ko­we, łą­czą­ce ze sobą po­zo­sta­łe po­mie­szcze­nia wew­nątrz bu­dyn­ku lub miesz­ka­nia.

Pier­wot­nie ko­ry­ta­rze wy­stę­po­wa­ły po­pu­lar­nie w klasz­to­rach, zam­kach, pa­ła­cach, gdzie czę­sto po­sia­da­ły bo­ga­tą opra­wę ar­chi­tek­to­nicz­ną (ma­lar­ską i rzeź­biar­ską).


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Korytarzowiec

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) bud. bu­dy­nek, w któ­rym wej­ścia do po­szcze­gól­nych po­mie­szczeń lub miesz­kań pro­wa­dzą z bie­gną­ce­go wew­nątrz wspól­ne­go ko­ry­ta­rza

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) pot. (czę­sto lek­cew.) osoba krę­cą­ca się po ko­ry­ta­rzach, spę­dza­ją­ca w nich czas


Źródła:

Wiktionary

Korytarzowy

→ ko­ry­tarz


Patrz:korytarz

Źródła:

SJP.pl

Korytarzyk

zdrob­nie­nie od: ko­ry­tarz


Źródła:

SJP.pl

Korytkowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Korytkowy

przy­miot­nik od: ko­ryt­ko


Źródła:

SJP.pl

Korytnica

1. nazwa kilku wsi w Pol­sce;
2. rzeka w Pol­sce;
3. wieś na Ukra­i­nie


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Korytnicki

przy­miot­nik od: Ko­ryt­ni­ca


Źródła:

SJP.pl

Korytniki

Ko­ryt­ni­ki – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie pod­kar­pac­kim, w po­wie­cie prze­my­skim, w gmi­nie Kra­si­czyn. Ma sta­tus so­łect­wa. Leży nad Sanem.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa prze­my­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Korytno

Zo­bacz też: Ko­ryt­no (Bia­ło­ruś).

Ko­ryt­no – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie łódz­kim, w po­wie­cie ra­dom­szczań­skim, w gmi­nie Ma­sło­wi­ce.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa piotr­kow­skie­go. W Ko­ryt­nie znaj­du­je się ponad 90-letni bu­dy­nek OSP oraz dwo­rek, który w okre­sie mię­dzy­wo­jen­nym zo­stał przeksz­tał­co­ny na szko­łę.


Źródła:

Wikipedia

Koryto

1. po­dłuż­ny po­jem­nik do po­je­nia i kar­mie­nia zwie­rząt;
2. za­głę­bie­nie w ziemi wyż­ło­bio­ne przez pły­ną­cą wodę; ło­ży­sko;
3. po­tocz­nie:
a) je­dze­nie, po­ży­wie­nie;
b) źró­dło wy­so­kich do­cho­dów, do­brze płat­ne sta­no­wi­sko


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) po­dłuż­ny po­jem­nik przez­na­czo­ny do po­je­nia i kar­mie­nia zwie­rząt do­mo­wych

 (1.2) za­war­tość ko­ry­ta (1.1)

 (1.3) hy­drol. miej­sce pły­nię­cia rzeki, jej biegu; może być inne od jej obec­ne­go prze­bie­gu

 (1.4) pot. przen. iron. źró­dło znacz­nych do­cho­dów, po­sa­da, zaz­wy­czaj pu­blicz­na, za­pew­nia­ją­ca duże do­cho­dy

 (1.5) pot. przen. po­gard. wy­ży­wie­nie

 (1.6) daw. sta­tek rzecz­ny do spła­wia­nia zboża

 (1.7) daw. gw-pl|War­sza­wa. ka­re­ta

 (1.8) gw-pl|War­sza­wa. je­dze­nie


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Korytowaty

po­dob­ny do ko­ry­ta, przy­po­mi­na­ją­cy kształ­tem ko­ry­to


Źródła:

SJP.pl

Korytować

przy­go­to­wy­wać grunt pod bu­do­wę na­wierzch­ni, zwy­kle z kost­ki bru­ko­wej


Źródła:

SJP.pl

Korytowo

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Korytowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Korytowy

przy­miot­nik od: ko­ry­to


Źródła:

SJP.pl

Korytozaur

ro­dzaj ro­śli­no­żer­ne­go, ka­czo­dzio­be­go di­no­za­u­ra z ro­dzi­ny ha­dro­za­u­rów


Ko­ry­to­za­ur ("Co­ryt­ho­sa­u­rus" ( κορυς "korus", κορυθος "ko­rut­hos" „hełm”; σαυρος "sa­u­ros" „ja­szczur­ka”)) – ro­dzaj ro­śli­no­żer­ne­go, ka­czo­dzio­be­go di­no­za­u­ra z po­dro­dzi­ny lam­be­o­za­u­rów (Lam­be­o­sa­u­ri­nae) w ro­dzi­nie ha­dro­za­u­rów (Ha­dro­sa­u­ri­dae).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Korytów

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Korzeb

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Korzec

1. dawne na­czy­nie na zboże;
2. w Pol­sce od wczes­ne­go śred­nio­wie­cza do XIX wieku: dawna miara ob­ję­to­ści sto­so­wa­na dla ciał syp­kich, wy­no­szą­ca w za­leż­no­ści od re­gio­nu od około 43 do 128 li­trów;
3. ko­rzec rzym­ski - dawna miara ob­ję­to­ści wy­no­szą­ca około 10,5 litra;
4. dawna miara cię­ża­ru wy­no­szą­ca około 98 kg


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) daw. dawna jed­nost­ka ob­ję­to­ści, sto­so­wa­na przy cia­łach syp­kich;

 (1.2) daw. dawna miara cię­ża­ru

 (1.3) daw. na­czy­nie od­mie­rza­ją­ce korce (1.1)


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Korzecki

przy­miot­nik od: Ko­rzec; ko­rec­ki


Źródła:

SJP.pl

Korzekwa

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Korzekwin

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Korzeniak

ko­rze­niak szkod­li­wy - ga­tu­nek ni­cie­nia z rzędu wę­gor­ków, szkod­nik upraw sa­dow­ni­czych, ogrod­ni­czych i ozdob­nych


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Korzeniara

wiecz­nie zie­lo­ne drze­wo li­ścia­ste z ro­dzi­ny ko­rze­nia­ro­wa­tych, z ob­sza­rów tro­pi­kal­nych, wy­pu­szcza­ją­ce z pnia i ga­łę­zi licz­ne ko­rze­nie pod­po­ro­we i po­wietrz­ne, wcho­dzą­ce w skład na­mo­rzy­nów, ce­nio­ne m.in. ze wzglę­du na twar­de drew­no uży­wa­ne jako bu­du­lec i do obrób­ki sto­lar­skiej; ko­rze­nia­ra na­mo­rzy­niec, sro­ży­pląt, ry­zo­fo­ra


Ko­rze­nia­ra ("Rhi­zop­ho­ra" L.) – ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny ko­rze­nia­ro­wa­tych ("Rhi­zop­ho­ra­ce­ae"). Obej­mu­je 6 ga­tun­ków i kilka tak­so­nów mie­szań­co­wych. Wszyst­kie wy­stę­pu­ją w tro­pi­kach wzdłuż wy­brze­ży sta­no­wiąc istot­ny skład­nik lasów na­mo­rzy­no­wych.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Korzeniarowate

ro­dzi­na ro­ślin okry­to­na­sien­nych, obej­mu­ją­ca ponad 150 ga­tun­ków wiecz­nie zie­lo­nych drzew i krze­wów ze stre­fy tro­pi­kal­nej; na­le­żą do niej m.in. ga­tun­ki two­rzą­ce lasy na­mo­rzy­no­we (man­gro­we), np. ko­rze­nia­ra


Ko­rze­nia­ro­wa­te, sro­ży­pła­to­wa­te ("Rhi­zop­ho­ra­ce­ae") – ro­dzi­na ro­ślin okry­to­na­sien­nych z rzędu mal­pi­giow­ców. Sku­pia około 150 ga­tun­ków z kil­ku­na­stu ro­dza­jów spo­ty­ka­nych na wszyst­kich kon­ty­nen­tach w stre­fie tro­pi­kal­nej. Ślady ko­pal­ne wska­zu­ją na ich dawne wy­stę­po­wa­nie także w Eu­ro­pie.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Korzeniarowaty

o ce­chach ko­rze­nia­ro­wa­tych (ro­dzi­na ro­ślin)


Źródła:

SJP.pl

Korzeniasty

1. ma­ją­cy wiele ko­rze­ni; ko­rze­ni­sty;
2. bo­dzi­szek ko­rze­nia­sty - ga­tu­nek ro­śli­ny z ro­dzi­ny bo­dzisz­ko­wa­tych;
3. tę­go­skór ko­rze­nia­sty, gorz­ko­bo­ro­wik ko­rze­nia­sty - ga­tun­ki grzy­bów


Źródła:

SJP.pl

Korzenica

ko­rze­ni­ca dę­bo­wa - ga­tu­nek błon­ków­ki z ro­dzi­ny ga­la­sów­ko­wa­tych


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Korzenie

źró­dło cze­goś; po­cho­dze­nie, ro­do­wód, po­czą­tek


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) po­cho­dze­nie, ro­do­wód, po­cząt­ki

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) M., B. i W. lm. od: ko­rzeń


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Korzeniec

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Korzeniecki

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Korzeniewo

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Korzeniewski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Korzenieński

przy­miot­nik od: Ko­rzen­na


Źródła:

SJP.pl

Korzenionóżka

przed­sta­wi­ciel jed­ne­go z typów pier­wot­nia­ków


Źródła:

SJP.pl

Korzenionóżki

typ pier­wot­nia­ków na­le­żą­cych do pro­ti­stów


Ko­rze­nio­nóż­ki ("Rhi­zo­po­da") – tak­son pier­wot­nia­ków wy­róż­nia­ny w XIX- i XX-wiecz­nych sy­ste­mach tak­so­no­micz­nych. Za­li­cza­no do niego licz­ne ga­tun­ki okre­śla­ne jako ameby, czyli peł­za­ki, tj. or­ga­niz­my jed­no­ko­mór­ko­we (także ko­mór­cza­ko­we) o zmien­nym kształ­cie ciała, po­ru­sza­ją­ce się ru­chem peł­za­ko­wa­tym przy po­mo­cy ni­by­nó­żek, które służą rów­nież do zdo­by­wa­nia po­kar­mu.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Korzenioplastyczka

ar­tyst­ka wy­ko­nu­ją­ca rzeź­by, ozdo­by itp. z ko­rze­ni


Źródła:

SJP.pl

Korzenioplastyk

ar­ty­sta wy­ko­nu­ją­cy rzeź­by, ozdo­by itp. z ko­rze­ni


Źródła:

SJP.pl

Korzenioplastyka

ar­ty­sta wy­ko­nu­ją­cy rzeź­by, ozdo­by itp. z ko­rze­ni


Ko­rze­nio­pla­sty­ka – tech­ni­ka wy­ko­ny­wa­nia rzeźb i ozdób z wy­ko­rzy­sta­niem ko­rze­ni.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Korzeniowiec

ro­dzaj grzy­bów z ro­dzi­ny jo­dłow­ni­co­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Korzeniowski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Korzeniowy

→ ko­rzeń


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z ko­rze­niem, do­ty­czą­cy ko­rze­nia


Patrz:korzeń

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Korzenisty

ma­ją­cy wiele ko­rze­ni; ko­rze­nia­sty


Źródła:

SJP.pl

Korzeniów

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Korzeniówka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) spoż. na­lew­ka ko­rzen­na


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Korzenna

wieś w Pol­sce


Ko­rzen­na – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­ło­pol­skim, w po­wie­cie no­wo­są­dec­kim, w gmi­nie Ko­rzen­na.

Wieś po­ło­żo­na jest na Po­gó­rzu Roż­now­skim, w do­li­nie po­to­ków Ja­sie­nian­ka (Woj­na­rów­ka) i Spól­nik (Ły­czan­ka). Sie­dzi­ba gminy Ko­rzen­na.

W la­tach 1954–1972 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Ko­rzen­na. W la­tach 1975–1998 wieś ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa no­wo­są­dec­kie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Korzennianin

miesz­ka­niec Ko­rzen­ny (wsi w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Korzennianka

miesz­kan­ka Ko­rzen­ny (wsi w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Korzennictwo

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) dawna dzie­dzi­na rze­mio­sła i hand­lu zaj­mu­ją­ca się pro­duk­cją i sprze­da­żą przy­praw


Źródła:

Wiktionary

Korzenniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: ko­rzen­nie


Źródła:

SJP.pl

Korzennik

1. zi­mo­zie­lo­na ro­śli­na z ro­dzi­ny mir­to­wa­tych;
2. daw­niej: ul wy­ko­na­ny z kory


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) daw. ku­piec ko­rzen­ny, ku­piec hand­lu­ją­cy przy­pra­wa­mi i to­wa­ra­mi ko­lo­nial­ny­mi

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) bot. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Pi­men­ta|Lindl.|ref=tak. ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny mir­to­wa­tych

 (2.2) pszcz. tra­dy­cyj­ny ul z kory


Ko­rzen­nik ("Pi­men­ta" Lindl.) – ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny mir­to­wa­tych. Obej­mu­je 20 ga­tun­ków. Ro­śli­ny te wy­stę­pu­ją w stre­fie mię­dzyz­wrot­ni­ko­wej Ame­ry­ki Po­łud­nio­wej i Środ­ko­wej. Owoce niek­tó­rych ga­tun­ków są uży­wa­ne jako przy­pra­wy, wyt­wa­rza się też z nich olej­ki ete­rycz­ne.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Korzenno

wieś w Pol­sce


Ko­rzen­no – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim, w po­wie­cie kie­lec­kim, w gmi­nie Raków. Ma sta­tus so­łect­wa.

21.02.1864 r. miała tu miej­sce po­tycz­ka Pow­sta­nia Stycz­nio­we­go.

W la­tach 1954–1972 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Ko­rzen­no. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa kie­lec­kie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Korzenność

→ ko­rzen­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest ko­rzen­ne


Patrz:korzenny

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Korzenny

wieś w Pol­sce


przy­miot­nik

 (1.1) bot. od­no­szą­cy się do ko­rze­ni

 (1.2) kulin. przy­pra­wio­ny ko­rze­nia­mi; pach­ną­cy taką przy­pra­wą

 (1.3) daw. zwią­za­ny z hand­lem ko­rze­nia­mi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Korzeń

część ro­śli­ny znaj­du­ją­ca się pod zie­mią


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) bot. organ ro­ślin na­czy­nio­wych umiej­sco­wio­ny zwy­kle w po­dło­żu (gle­bie), utrzy­mu­ją­cy ro­śli­nę w jed­nym miej­scu i po­bie­ra­ją­cy dla niej wodę i skład­ni­ki mi­ne­ral­ne;

 (1.2) anat. ele­ment or­ga­nu tkwią­cy wew­nątrz innej czę­ści ciała

 (1.3) kulin. ro­śli­na, która za­wie­ra olej­ki ete­rycz­ne, uży­wa­na jako przy­pra­wa

 (1.4) eufem. żart. czło­nek męski

 (1.5) przen. lm. zob. ko­rze­nie.


Ko­rzeń (łac. "radix") – organ ro­ślin­ny, część spo­ro­fi­tu, która do­star­cza ro­śli­nom wodę i sole mi­ne­ral­ne, przyt­wier­dza ro­śli­ny do po­dło­ża, a u ro­ślin wie­lo­let­nich może peł­nić funk­cję or­ga­nu spi­chrzo­we­go. W wy­ni­ku przy­sto­so­wa­nia do wa­run­ków śro­do­wi­ska ko­rze­nie po­szcze­gól­nych grup eko­lo­gicz­nych ro­ślin peł­nią do­dat­ko­we funk­cje.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Korzeńsko

Ko­rzeń­sko (niem. "Kor­senz") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie trzeb­nic­kim, w gmi­nie Żmi­gród.


Źródła:

Wikipedia

Korziewicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Korzkiew

wieś w Pol­sce


Korz­kiew – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­ło­pol­skim, w po­wie­cie kra­kow­skim, w gmi­nie Zie­lon­ki.

Przez wieś prze­pły­wa Potok Korz­kiew­ski zwany też Korz­kiew­ką. In­te­gral­ne czę­ści miej­sco­wo­ści: Nowa Wieś, Pod Li­si­na­mi.

Sie­dzi­ba rzym­sko­ka­to­lic­kiej pa­ra­fii Na­ro­dze­nia św. Jana Chrzci­cie­la w Korzk­wi.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Korzon

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Korzoneczek

zdrob­nie­nie od: ko­rzo­nek


Źródła:

SJP.pl

Korzonek

zdrob­nie­nie od: ko­rzeń


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od: ko­rzeń

 (1.2) pot. med. pę­czek włó­kien ner­wo­wych od­cho­dzą­cych bez­poś­red­nio od rdze­nia krę­go­we­go przez otwór mię­dzy krę­ga­mi


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Korzonki

po­tocz­nie:
1. włó­kna ner­wo­we wy­cho­dzą­ce z rdze­nia krę­go­we­go, łą­czą­ce się w pień nerwu rdze­nio­we­go; ko­rzon­ki ner­wo­we, ko­rze­nie ner­wo­we;
2. do­le­gli­wo­ści zwią­za­ne ze scho­rze­nia­mi tych włó­kien; ze­spół ko­rze­nio­wy


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) med. pot. zob. ko­rzon­ki ner­wo­we.

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) plu­ral|ko­rzo­nek.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Korzonkowy

przy­miot­nik od: ko­rzo­nek


Źródła:

SJP.pl

Korzybie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki, nazwa włas­na

 (1.1) miej­sco­wość w Pol­sce;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Korzym

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Korzystanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ko­rzy­stać.


Źródła:

Wiktionary

Korzystać

1. uży­wać cze­goś, po­słu­gi­wać się czymś; wy­ko­rzy­sty­wać;
2. osią­gać z cze­goś zysk, ko­rzyść; zy­ski­wać, wy­zy­ski­wać


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni

 (1.1) uży­wać cze­goś

 (1.2) uzy­ski­wać z cze­goś ko­rzy­ści


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Korzystka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od ko­rzyść

 (1.2) pot. drob­na ko­rzyść w zysku

 (1.3) pot. elektr. roz­dzie­lacz elek­trycz­ny

 (1.4) gwara. roln. rącz­ka u ko­si­ska

 (1.5) uchwyt na trzon­ku ło­pa­ty


Źródła:

Wiktionary

Korzystnie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób ko­rzyst­ny; z ko­rzy­ścią, do­brym wy­ni­kiem


Źródła:

Wiktionary

Korzystniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: ko­rzyst­nie


Źródła:

SJP.pl

Korzystniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: ko­rzyst­ny


Źródła:

SJP.pl

Korzystno

Ko­rzyst­no – wieś w pół­noc­no-za­chod­niej Pol­sce, po­ło­żo­na w pół­noc­nej czę­ści wo­je­wództ­wa za­chod­nio­po­mor­skie­go, w po­wie­cie ko­ło­brze­skim, w gmi­nie Ko­ło­brzeg.

Ko­rzyst­no jest sie­dzi­bą so­łect­wa, w skład któ­re­go wcho­dzi także osada Ko­rzy­ścien­ko.


Źródła:

Wikipedia

Korzystność

cecha cze­goś przy­no­szą­ce­go ko­rzyść


Źródła:

SJP.pl

Korzystny

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) przy­no­szą­cy ko­rzyść

 (1.2) sprzy­ja­ją­cy

 (1.3) przy­chyl­ny, poch­leb­ny

 (1.4) o ce­nach: niski


Źródła:

Wiktionary

Korzyć

1. rzad­ko: oka­zy­wać komuś swoją wyż­szość;
2. ko­rzyć się - oka­zy­wać po­ko­rę, ule­głość, niż­szość wobec kogoś


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. uko­rzyć)

 (1.1) przest. czy­nić ule­głym

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny ko­rzyć się (dk. uko­rzyć się)

 (2.1) oka­zy­wać po­ko­rę i przyz­na­wać komuś wyż­szość; oka­zy­wać ule­głość wobec kogoś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Korzyń

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. ko­rzeń


Źródła:

Wiktionary

Korzyński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Korzyść

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zysk, po­ży­tek


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Korzęcin

Ko­rzę­cin (niem. "Körtenthin") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie ka­mień­skim, w gmi­nie Wolin.


Źródła:

Wikipedia

Korówka

szkod­nik ja­bło­ni; mszy­ca weł­ni­sta


Źródła:

SJP.pl

Kos

me­lo­dyj­nie śpie­wa­ją­cy ptak z ro­dzi­ny dro­zdo­wa­tych, o upie­rze­niu bru­nat­nym u sa­mi­cy i pra­wie czar­nym u samca, ży­ją­cy w Eu­raz­ji i Afry­ce


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Tur­dus me­ru­la|ref=tak., kos zwy­czaj­ny;

 (1.2) ornit. nie­wiel­ki ptak leśny, ogro­do­wy i par­ko­wy z ga­tun­ku kosów (1.1)

forma rze­czow­ni­ka|ro­dzaj=żeń­ski.

 (2.1) D. lm. od: kosa


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kosa

1. ręcz­ne na­rzę­dzie rol­ni­cze do ści­na­nia trawy i zbóż;
2. dawna broń uży­wa­na przez ko­sy­nie­rów;
3. sple­cio­ne włosy ko­bie­ce; war­kocz;
4. po­tocz­nie: pół­wy­sep przy­po­mi­na­ją­cy kształ­tem kosę - na­rzę­dzie;
5. po­tocz­nie: wy­ma­ga­ją­cy i sta­now­czy na­u­czy­ciel lub szef;
6. śro­do­wi­sko­wo: wro­gie sto­sun­ki mię­dzy ludź­mi re­pre­zen­tu­ją­cy­mi różne śro­do­wi­ska;
7. śro­do­wi­sko­wo: nóż


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) roln. na­rzę­dzie do ści­na­nia zbóż, traw itp.: ostrze na dłu­gim kiju;

 (1.2) gwara wię­zien­na nóż

 (1.3) pot. osoba wy­ma­ga­ją­ca w sto­sun­ku do in­nych, czę­sto o na­u­czy­cie­lach

 (1.4) przest. włosy, grzy­wa

 (1.5) przest. dziś poet. war­kocz

 (1.6) geogr. długi i wąski pół­wy­sep pow­sta­ły wsku­tek na­nie­sie­nia pia­sku przez prądy przy­brzeż­ne;

 (1.7) pot. uczn. ocena nie­do­sta­tecz­na

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. B. lp. od: kos


Kosa – na­rzę­dzie rol­ni­cze słu­żą­ce do ści­na­nia zbóż lub traw, które skła­da się z wy­gię­te­go ostrza za­mo­co­wa­ne­go na drzew­cu.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kosaciec

by­li­na o wą­skich li­ściach i barw­nych kwia­tach; irys


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy lub mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) bot. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Iris|ref=tak., ro­śli­na o barw­nych kwia­tach, naj­czę­ściej fio­le­to­wych, nie­bie­skich lub żół­tych;


Ko­sa­ciec, irys ("Iris" L.) – ro­dzaj ro­ślin na­le­żą­cy do ro­dzi­ny ko­sać­co­wa­tych. Obej­mu­je co najm­niej 311 ga­tun­ków. Za­sięg ro­dza­ju obej­mu­je wszyst­kie kon­ty­nen­ty na pół­ku­li pół­noc­nej, naj­bar­dziej zróż­ni­co­wa­ny jest tu w stre­fie umiar­ko­wa­nej. Naj­da­lej na po­łud­nie sięga pół­noc­ne­go Mek­sy­ku, Je­me­nu i Fi­li­pin.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kosacki

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kosacz

w gwa­rze my­śliw­skiej: stary cie­trzew


Źródła:

SJP.pl

Kosak

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kosakowo

nazwa kilku miej­sco­wo­ści w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kosakowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kosarz

przed­sta­wi­ciel rzędu sta­wo­no­gów z gro­ma­dy pa­ję­cza­ków; ła­bu­niec


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) ent. pa­ję­czak o bar­dzo dłu­gich od­nó­żach;

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) daw. ko­siarz


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kosarze

przed­sta­wi­ciel rzędu sta­wo­no­gów z gro­ma­dy pa­ję­cza­ków; ła­bu­niec


Ko­sa­rze (Opi­lio­nes syn. Pha­lan­gi­da, ła­buń­ce) – sto­sun­ko­wo licz­ny (ponad 6 tys. ga­tun­ków) rząd pa­ję­cza­ków, obej­mu­ją­cy zwie­rzę­ta od 5 do 10 mm dłu­go­ści, za­miesz­ku­ją­ce prze­de wszyst­kim stre­fy tro­pi­kal­ne, ale wy­stę­pu­ją­ce rów­nież w kli­ma­cie umiar­ko­wa­nym. Ko­sa­rze są łatwe do roz­poz­na­nia dzię­ki pra­wie ide­al­nie elip­tycz­ne­mu ciału.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kosatka

ro­śli­na z ro­dzi­ny li­lio­wa­tych


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kosaćcowate

ro­dzi­na ro­ślin trwa­łych, jed­no­li­ścien­nych, po­sia­da­ją­cych kłą­cza lub bulwy


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) syst. bot. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Iri­da­ce­ae|Juss.|ref=tak., ro­dzi­na ro­ślin na­le­żą­ca do rzędu szpa­ra­gow­ców;


Ko­sać­co­wa­te ("Iri­da­ce­ae") – ro­dzi­na jed­no­li­ścien­nych ro­ślin lą­do­wych oraz ba­gien­nych. Obej­mu­je ok. 2,1–2,2 ty­się­cy ga­tun­ków ze­bra­nych w 69–70 ro­dza­jów. Ro­dzi­na jest nie­mal kos­mo­po­li­tycz­na, brak jej przed­sta­wi­cie­li tylko na da­le­kiej pół­no­cy, na roz­le­głych ob­sza­rach pu­styń Afry­ki Pół­noc­nej, Pół­wy­spu Arab­skie­go i Au­stra­lii oraz na sub­kon­ty­nen­cie in­dyj­skim.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kosaćcowaty

o ce­chach ko­sać­co­wa­tych (ro­dzi­na ro­ślin)


Źródła:

SJP.pl

Kosaćcowce

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) syst. bot. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Iri­da­les|Raf.., rząd ro­ślin na­le­żą­cy do pod­kla­sy li­lio­wych;


Ko­sać­cow­ce (Iri­da­les Raf.) – rząd ro­ślin na­le­żą­cy do pod­kla­sy li­lio­wych. Rząd ten był wy­róż­nia­ny m.in. w sy­ste­mie Takh­ta­ja­na i w sy­ste­mie Re­ve­a­la. W wy­ni­ku udzia­łu Re­ve­a­la w pra­cach nad sy­ste­mem APG, autor do­ko­nał w roku 2010 mo­dy­fi­ka­cji swo­je­go sy­ste­mu, re­zy­gnu­jąc z wy­róż­nie­nia tego rzędu i od­no­sząc go do ro­dzi­ny ko­sać­co­wa­tych ("Iri­da­ce­ae"). W sy­ste­mie APG III rząd ko­sać­cow­ców jest uz­na­ny za sy­no­nim rzędu szpa­ra­gow­ców.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kosałka

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kosecki

naz­wi­sko


Ko­sec­ki – pol­skie naz­wi­sko.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kosek

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kosekans

funk­cja bę­dą­ca od­wrot­no­ścią si­nu­sa; co­se­cans


Źródła:

SJP.pl

Kosela

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kosemin

Ko­se­min – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie sier­pec­kim, w gmi­nie Za­widz. Ma sta­tus so­łect­wa. Leży w od­le­gło­ści 2 ki­lo­me­trów od trasy drogi wo­je­wódz­kiej nr 561.

Do 1954 roku ist­nia­ła gmina Ko­se­min. W la­tach 1954–1961 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Ko­se­min, po jej znie­sie­niu w gro­ma­dzie Za­widz. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa płoc­kie­go.


Źródła:

Wikipedia

Koser

duży nóż w kształ­cie sier­pa


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ogrod. duży nóż o sier­po­wa­tym ostrzu, słu­żą­cy do ob­ci­na­nia ga­łę­zi krze­wów, zwła­szcza wi­no­ro­śli


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kosewko

Ko­sew­ko – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie no­wod­wor­skim, w gmi­nie Po­mie­chó­wek. Leży nad Wkrą.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość na­le­ża­ła ad­mi­ni­stra­cyj­nie do wo­je­wództ­wa war­szaw­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Kosewo

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Kosewski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kosi

przy­miot­nik

 (1.1) ornit. do­ty­czą­cy kosa


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kosiak

niski lot sa­mo­lo­tu do 25 me­trów nad te­re­nem; lot ko­szą­cy


Źródła:

SJP.pl

Kosiareczka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od: ko­siar­ka


Źródła:

Wiktionary

Kosiarka

1. ma­szy­na rol­ni­cza do ko­sze­nia;
2. ko­bie­ta, która kosi


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ogrod. roln. urzą­dze­nie me­cha­nicz­ne do ko­sze­nia, głów­nie trawy;

 (1.2) żart. środ. mot. sa­mo­chód, któ­re­go wła­ści­ciel lubi wy­so­kie obro­ty sil­ni­ka


Ko­siar­ka – ma­szy­na rol­ni­cza i ogrod­ni­cza ści­na­ją­ca trawę i inne ros­ną­ce gęsto ro­śli­ny o nie­zbyt gru­bych ło­dy­gach.

Ze wzglę­du na przez­na­cze­nie ko­siar­ki dzie­li się na:

Ze wzglę­du na spo­sób dzia­ła­nia wy­róż­nia się ko­siar­ki:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kosiarkiewicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kosiarkowy

→ ko­siar­ka


Patrz:kosiarka

Źródła:

SJP.pl

Kosiarski

przy­miot­nik od: ko­siarz


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z osobą lub pracą ko­sia­rza, do­ty­czą­cy ko­sia­rza


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kosiarz

1. osoba ko­szą­ca trawę, zboże;
2. daw­niej: pow­sta­niec uz­bro­jo­ny w kosę; ko­sy­nier


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) roln. ten, kto używa kosy; osoba ści­na­ją­ca kosą


Zo­bacz też: Ed­mund Ko­siarz – pi­sarz ma­ry­ni­sta.

Ko­siarz (ang. "Re­a­per Man") – hu­mo­ry­stycz­na po­wieść fan­ta­sy Terry’ego Prat­chet­ta, wy­da­na w 1991 r. (tłu­ma­cze­nie wy­da­nia pol­skie­go: Piotr W. Cho­le­wa). Jest to je­de­na­sta część dłu­gie­go cyklu "Świat Dysku". W Pol­sce wy­da­na w 15 stycz­nia 2001 roku przez Pró­szyń­ski i S-ka ().


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kosiba

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kosice

Zo­bacz też: Ko­si­ce w in­nych zna­cze­niach tej nazwy.

Ko­si­ce (do­dat­ko­wa nazwa w j. niem. Koschütz) – przy­sió­łek wsi Ra­da­wie w Pol­sce, po­ło­żo­ny w wo­je­wództ­wie opol­skim, w po­wie­cie ole­skim, w gmi­nie Zę­bo­wi­ce.

W la­tach 1975–1998 przy­sió­łek ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­żał do ów­czes­ne­go wo­je­wództ­wa opol­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Kosicki

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kosidowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kosiec

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kosieczyn

Ko­sie­czyn – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bu­skim w po­wie­cie świe­bo­dziń­skim w gmi­nie Zbą­szy­nek.


Źródła:

Wikipedia

Kosiedowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kosieliński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kosienice

Ko­sie­ni­ce – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie pod­kar­pac­kim, w po­wie­cie prze­my­skim, w gmi­nie Żu­ra­wi­ca. Ma sta­tus so­łect­wa.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa prze­my­skie­go.

Miej­sco­wość jest sie­dzi­bą rzym­sko­ka­to­lic­kiej Pa­ra­fii Matki Bożej Bo­les­nej.


Źródła:

Wikipedia

Kosieradzki

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kosierzewo

Ko­sie­rze­wo ( Kus­se­row) – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie sła­wień­skim, w gmi­nie Ma­le­cho­wo w po­bli­żu drogi wo­je­wódz­kiej nr 205.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa ko­sza­liń­skie­go.

We wsi go­tyc­ki ko­ściół z XV-XVI w., prze­bu­do­wa­ny w XIX w., w wieżę wmu­ro­wa­ne dwa młyń­skie koła. Pałac z XIX wieku, w ota­cza­ją­cym go parku po­tęż­ny buk czer­wo­ny.


Źródła:

Wikipedia

Kosiewski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kosik

naz­wi­sko, m.in. Rafał Kosik - pi­sarz, twór­ca serii ksią­żek dla mło­dzie­ży oraz po­wie­ści scien­ce fic­tion


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kosikowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kosin

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Kosina

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nędz­na, licha kosa

 (1.2) daw. ro­śli­na, któ­rej ło­dy­gi i ga­łę­zie ście­lą się po ziemi


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kosiniak

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kosiniakowe

okre­so­we świad­cze­nie pie­nięż­ne wy­pła­ca­ne ro­dzi­com nie­ma­ją­cym prawa do za­sił­ku ma­cie­rzyń­skie­go


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) publ. świad­cze­nie wy­pła­ca­ne ro­dzi­com, któ­rzy nie mają prawa do ur­lo­pu ro­dzi­ciel­skie­go


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kosino

Ko­si­no – wieś so­lec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie płoc­kim, w gmi­nie Ra­dza­no­wo.

Pry­wat­na wieś szla­chec­ka "Ko­śni­no", po­ło­żo­na była w dru­giej po­ło­wie XVI wieku w po­wie­cie płoc­kim wo­je­wództ­wa płoc­kie­go. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa płoc­kie­go.


Źródła:

Wikipedia

Kosinowo

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Kosinus

co­si­nus; funk­cja try­go­no­me­trycz­na; okre­śla­ją­ca, dla pew­ne­go punk­tu A(x, y) i pro­mie­nia wo­dzą­ce­go r, sto­su­nek x do r; w trój­ką­cie pro­sto­ką­tym - sto­su­nek dłu­go­ści przy­pro­sto­kąt­nej le­żą­cej przy danym kącie do dłu­go­ści prze­ciwk­pro­sto­kąt­nej


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zob. co­si­nus.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kosinusoida

[czy­taj: kos-inu­so­i­da] linia krzy­wa przed­sta­wia­ją­ca zmien­ność funk­cji ko­si­nus; co­si­nu­so­i­da


Źródła:

SJP.pl

Kosinusowy

→ ko­si­nus [czy­taj: kos-inu­so­wy]; co­si­nu­so­wy


Źródła:

SJP.pl

Kosior

naz­wi­sko


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) przest. gwara. ro­dzaj po­grze­ba­cza z de­szczuł­ką do wy­gar­nia­nia węgli z pieca chle­bo­we­go

 (1.2) więz. nóż


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kosiorek

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kosiorowo

Ko­sio­ro­wo – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie puł­tu­skim, w gmi­nie Świer­cze. Ma sta­tus so­łect­wa.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa cie­cha­now­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Kosiorowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kosisko

1. zgru­bie­nie od: kosa;
2. trzo­nek, drzew­ce kosy


Źródła:

SJP.pl

Kosiula

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|księ­stwo ło­wic­kie. ko­szu­la


Źródła:

Wiktionary

Kosić

1. ści­nać, ob­ci­nać, uci­nać
2. po­wo­do­wać śmierć wielu osób;
3. po­tocz­nie: za­gar­niać, zdo­by­wać (np. ko­rzy­ści, środ­ki);
4. po­tocz­nie: su­ro­wo eg­za­mi­no­wać, sta­wia­jąc wiele ocen nie­do­sta­tecz­nych


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. sko­sić)

 (1.1) ści­nać wy­so­ką trawę lub zboże – kosą lub ma­szy­no­wo

 (1.2) pot. przen. za­bi­jać, zwy­kle wiele osób lub zwie­rząt naraz

 (1.3) gwara wię­zien­na, przen. kraść


Kosić (cyr. Косић) – wieś w Czar­no­gó­rze, w gmi­nie Da­ni­lov­grad. W 2011 roku li­czy­ła 517 miesz­kań­ców.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kosiński

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koskoroba

ga­tu­nek gęsi


Ko­sko­ro­ba ("Co­sco­ro­ba co­sco­ro­ba") – ga­tu­nek du­że­go ptaka z po­dro­dzi­ny gęsi (An­se­ri­nae) w ro­dzi­nie kacz­ko­wa­tych (Ana­ti­dae), za­miesz­ku­ją­cy Ame­ry­kę Po­łud­nio­wą. Nie jest za­gro­żo­ny wy­gi­nię­ciem.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kosma

imię mę­skie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|m.;


Kosma – imię mę­skie po­cho­dze­nia grec­kie­go. Wy­wo­dzi się od κόσμος oz­na­cza­ją­ce­go „po­rzą­dek, ład”, „ozdo­bić”. Czę­sto wią­za­ne z imie­niem Da­mian – od śś. Kosmy i Da­mia­na (†283).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kosmacić

czy­nić coś kos­ma­tym


Źródła:

SJP.pl

Kosmacz

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) daw. etn. mit. demon leśny, dziki mąż, satyr

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) ornit. pot. my­szo­łów wło­cha­ty (nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Buteo la­go­pus|ref=tak.)


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kosmaczek

ja­strzę­biec kos­ma­czek - ro­śli­na wie­lo­let­nia, o róż­no­ko­lo­ro­wych kwia­tach ze­bra­nych w ko­szycz­ki i lan­ce­to­wa­tych li­ściach


Kos­ma­czek ("Pi­lo­sel­la") – ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny astro­wa­tych, w niek­tó­rych uję­ciach sy­ste­ma­tycz­nych także po­dro­dzaj w obrę­bie ro­dza­ju ja­strzę­biec "Hie­ra­cium" subsp. "Pi­lo­sel­la". Jest to tak­son bar­dzo pro­ble­ma­tycz­ny. Obej­mu­je od ok. 250 ga­tun­ków do ponad 800, z czego tylko ok.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kosmaczewo

Kos­ma­cze­wo – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie sier­pec­kim, w gmi­nie Za­widz. Ma sta­tus so­łect­wa.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa płoc­kie­go.


Źródła:

Wikipedia

Kosmala

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kosmalski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kosman

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kosmarium

ro­dzaj jed­no­ko­mór­ko­wych glo­nów słod­ko­wod­nych z po­drzę­du sprzęż­nic wła­ści­wych


Źródła:

SJP.pl

Kosmatek

ga­tu­nek ro­śli­ny wie­lo­let­niej na­le­żą­cy do ro­dzi­ny si­to­wa­tych, wy­stę­pu­ją­cy na więk­szej czę­ści ob­sza­rów Eu­ro­py (brak jej tylko na da­le­kiej pół­no­cy i po­łud­nio­wych krań­cach), na Za­ka­u­ka­ziu oraz w pół­noc­nej Azji, gdzie wy­stę­pu­je aż po Ir­kuck, w Pol­sce ro­śli­na bar­dzo po­spo­li­ta na te­re­nie ca­łe­go niżu i w niż­szych po­ło­że­niach gór­skich


Źródła:

SJP.pl

Kosmatka

ga­tu­nek ro­śli­ny wie­lo­let­niej na­le­żą­cy do ro­dzi­ny si­to­wa­tych, wy­stę­pu­ją­cy na więk­szej czę­ści ob­sza­rów Eu­ro­py (brak jej tylko na da­le­kiej pół­no­cy i po­łud­nio­wych krań­cach), na Za­ka­u­ka­ziu oraz w pół­noc­nej Azji, gdzie wy­stę­pu­je aż po Ir­kuck, w Pol­sce ro­śli­na bar­dzo po­spo­li­ta na te­re­nie ca­łe­go niżu i w niż­szych po­ło­że­niach gór­skich


Kos­mat­ka ("Lu­zu­la") – ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny si­to­wa­tych. Na­le­żą do niego 124 ga­tun­ki. Wy­stę­pu­ją one na wszyst­kich kon­ty­nen­tach z wy­jąt­kiem An­tark­ty­dy, zwy­kle w kli­ma­cie chłod­nym, w stre­fie mię­dzyz­wrot­ni­ko­wej na ob­sza­rach gór­skich. Do flory Pol­ski na­le­ży 10 ga­tun­ków.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kosmatnik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) zool. nie­to­perz z ple­mię­e­mie­nia kos­mat­ni­ków w po­dro­dzi­nie mrocz­ków


Źródła:

Wiktionary

Kosmatniki

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) syst. zool. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|La­siu­ri­ni|Tate|ref=tak., ple­mię nie­to­pe­rzy z po­dro­dzi­ny mrocz­ków;

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) M., B. i W. lm. od: kos­mat­nik


Kos­mat­ni­ki (La­siu­ri­ni) – mo­no­ty­po­we ple­mię ssa­ków z po­dro­dzi­ny mrocz­ków (Ve­sper­ti­lio­ni­nae) w obrę­bie ro­dzi­ny mrocz­ko­wa­tych (Ve­sper­ti­lio­ni­dae).


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kosmatorogi

o ce­chach kos­ma­to­ro­gich (ro­dzi­na ssa­ków)


Źródła:

SJP.pl

Kosmatorogie

ro­dzi­na ssa­ków pa­rzy­sto­ko­pyt­nych


Źródła:

SJP.pl

Kosmatostrąkowy

przy­miot­nik

 (1.1) bot. po­sia­da­ją­cy kos­ma­te strą­ki


Źródła:

Wiktionary

Kosmaty

po­kry­ty wło­sa­mi, sier­ścią, mesz­kiem; wło­cha­ty, me­cha­ty


przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) po­kry­ty wło­sa­mi, sier­ścią, mesz­kiem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kosmea

ro­śli­na z ro­dzi­ny zło­żo­nych, ho­do­wa­na jako ro­śli­na ozdob­na w par­kach i ogro­dach; onę­tek, po­nęt­ka, war­sza­wian­ka, kos­mos


Źródła:

SJP.pl

Kosmeceutyczny

→ kos­me­ce­u­tyk


Patrz:kosmeceutyk

Źródła:

SJP.pl

Kosmeceutyk

po­łą­cze­nie kos­me­ty­ku i leku; der­mo­kos­me­tyk


Kos­me­ce­u­tyk, der­mo­kos­me­tyk, kos­me­tyk ap­tecz­ny – ter­min wy­stę­pu­ją­cy w mar­ke­tin­gu, lecz nie funk­cjo­nu­ją­cy w po­rząd­ku praw­nym, oz­na­cza­ją­cy śro­dek kos­me­tycz­ny, łą­czą­cy w sobie cechy leku i kos­me­ty­ku, ma­ją­cy le­czyć cho­ro­by skóry oraz po­pra­wiać jej este­ty­kę.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kosmek

drob­ny wy­ro­stek po­kry­wa­ją­cy błonę ślu­zo­wą je­li­ta cien­kie­go


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) anat. drob­ny wy­ro­stek na po­wierzch­ni na­rzą­du

 (1.2) cien­ki wło­sek lub włó­kno


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kosmet.

skrót od: kos­me­ty­ka, kos­me­tycz­ny


Źródła:

SJP.pl

Kosmetolog

spe­cja­li­sta w dzie­dzi­nie kos­me­to­lo­gii


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) spe­cja­li­sta w dzie­dzi­nie kos­me­to­lo­gii


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kosmetologia

dział der­ma­to­lo­gii zaj­mu­ją­cy się upięk­sza­niem, przy­wra­ca­niem urody ciała; kos­me­ty­ka le­kar­ska


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) dział der­ma­to­lo­gii zaj­mu­ją­cy się za­cho­wy­wa­niem i przy­wra­ca­niem urody ciała;


Kos­me­to­lo­gia ( cos­me­to­lo­gia), kos­me­ty­ka le­kar­ska – dział der­ma­to­lo­gii zaj­mu­ją­cy się ba­da­niem, opi­sy­wa­niem, le­cze­niem i pie­lę­gno­wa­niem skóry dot­knię­tej cho­ro­bą lub de­fek­tem (aler­gie, su­chość, ło­jo­tok, łu­szcze­nie, zmarszcz­ki) oraz wło­sów, paz­nok­ci. Kos­me­to­lo­gia zwią­za­na jest z hi­gie­ną życia i odży­wia­nia, me­to­da­mi far­ma­ko­lo­gicz­ny­mi, fi­zy­ko­te­ra­pe­u­tycz­ny­mi i chi­rur­gią pla­stycz­ną.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kosmetologiczny

→ kos­me­to­lo­gia


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy kos­me­to­lo­gii


Patrz:kosmetologia

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kosmetolożka

→ kos­me­to­log


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) spe­cja­list­ka w dzie­dzi­nie kos­me­to­lo­gii


Patrz:kosmetolog

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kosmetomat

au­to­mat do sprze­da­ży kos­me­ty­ków i środ­ków czy­sto­ści, na­le­wa­nych bez­poś­red­nio z urzą­dze­nia; cos­me­to­mat


Źródła:

SJP.pl

Kosmetyczka

1. ko­bie­ta za­wo­do­wo wy­ko­nu­ją­ca za­bie­gi kos­me­tycz­ne;
2. mała to­reb­ka do prze­cho­wy­wa­nia kos­me­ty­ków


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta, która wy­ko­nu­je za­bie­gi kos­me­tycz­ne;

 (1.2) to­reb­ka, sa­szet­ka do no­sze­nia / prze­cho­wy­wa­nia kos­me­ty­ków


Kos­me­tycz­ka – osoba wy­ko­nu­ją­ca za­bie­gi z za­kre­su kos­me­ty­ki pie­lę­gna­cyj­nej, lecz­ni­czej i upięk­sza­ją­cej.

Zawód kos­me­tycz­ki na­le­ży do grupy za­wo­dów usłu­go­wych i rze­mieśl­ni­czych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kosmetyczność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest kos­me­tycz­ne


Źródła:

Wiktionary

Kosmetyczny

1. słu­żą­cy do pie­lę­gno­wa­nia ciała i urody;
2. do­ty­czą­cy kos­me­ty­ki, kos­me­ty­ków;
3. o po­praw­kach: drob­ny, nie­wiel­ki


przy­miot­nik

 (1.1) słu­żą­cy do pie­lę­gna­cji ciała, utrzy­ma­nia urody

 (1.2) do­ty­czą­cy kos­me­ty­ki lub kos­me­ty­ków

 (1.3) drob­ny, nie­wie­le zna­czą­cy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kosmetyk

męż­czyz­na za­wo­do­wo wy­ko­nu­ją­cy za­bie­gi kos­me­tycz­ne


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) sub­stan­cja, pro­dukt przez­na­czo­ny do pie­lę­gna­cji, oczy­szcza­nia, ochro­ny i upięk­sza­nia ciała lub wło­sów


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kosmetyka

męż­czyz­na za­wo­do­wo wy­ko­nu­ją­cy za­bie­gi kos­me­tycz­ne


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) sztu­ka upięk­sza­nia, pie­lę­gno­wa­nia ciała, wło­sów; sto­so­wa­nie środ­ków lub za­bie­gów ma­ją­cych na celu pie­lę­gno­wa­nie ciała lub wło­sów

 (1.2) przen. wpro­wa­dza­nie drob­nych zmian (naj­czę­ściej w celu upięk­sza­nia cze­goś)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kosmetykoholizm

ku­po­wa­nie i gro­ma­dze­nie zbyt wielu kos­me­ty­ków


Źródła:

SJP.pl

Kosmicznie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) w spo­sób kos­micz­ny


Źródła:

Wiktionary

Kosmiczność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest kos­micz­ne; cecha tych, któ­rzy są kos­micz­ni


Źródła:

Wiktionary

Kosmiczny

przy­miot­nik od: kos­mos


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kos­mo­sem, do­ty­czą­cy kos­mo­su

 (1.2) od­by­wa­ją­cy się w kos­mo­sie

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (2.1) przen. bar­dzo duży


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kosmita

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) sf. hi­po­te­tycz­ny miesz­ka­niec pla­ne­ta­a­ne­ty innej niż Zie­mia, pla­ne­to­i­da­a­ne­to­i­dy, księ­ży­ca itp.;


Kos­mi­ta, obcy – hi­po­te­tycz­ny przed­sta­wi­ciel in­te­li­gent­nej formy życia po­za­ziem­skie­go.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kosmitka

→ kos­mi­ta


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) sf. hi­po­te­tycz­na miesz­kan­ka pla­ne­ta­a­ne­ty innej niż Zie­mia, pla­ne­to­i­da­a­ne­to­i­dy, księ­ży­ca itp.


Patrz:kosmita

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kosmizm

ruch in­te­lek­tu­al­ny i kul­tu­ro­wy, który po­ja­wił się w Rosji na prze­ło­mie XIX i XX wieku, sku­pia­ją­cy się na re­la­cji czło­wie­ka z kos­mo­sem


Źródła:

SJP.pl

Kosmkowaty

przy­po­mi­na­ją­cy kosm­ki


Źródła:

SJP.pl

Kosmkowy

→ kos­mek


Patrz:kosmek

Źródła:

SJP.pl

Kosmo-

temat sło­wot­wór­czy

 (1.1) pier­wszy człon wy­ra­zów zło­żo­nych wska­zu­ją­cy na ich zwią­zek zna­cze­nio­wy z kos­mo­sem


Źródła:

Wiktionary

Kosmobiolog

spe­cja­li­sta w dzie­dzi­nie kos­mo­bio­lo­gii (nauki ba­da­ją­cej moż­li­wość wy­stę­po­wa­nia życia poza Zie­mią); astro­bio­log, eg­zo­bio­log


Źródła:

SJP.pl

Kosmobiologia

dzie­dzi­na bio­lo­gii, nauka ba­da­ją­ca moż­li­wość wy­stę­po­wa­nia życia poza Zie­mią; astro­bio­lo­gia, eg­zo­bio­lo­gia, kse­no­bio­lo­gia


Źródła:

SJP.pl

Kosmobiologiczny

zwią­za­ny z kos­mo­bio­lo­gią (np. kos­mo­bio­lo­gicz­ne po­szu­ki­wa­nia wody, kos­mo­bio­lo­gicz­ne ek­spe­ry­men­ty); astro­bio­lo­gicz­ny, eg­zo­bio­lo­gicz­ny


Źródła:

SJP.pl

Kosmocentryczny

w fi­lo­zo­fii, re­li­gii: uz­na­ją­cy jed­ność czło­wie­ka i świa­ta, za­kła­da­ją­cy ist­nie­nie har­mo­nii wszyst­kich bytów


Źródła:

SJP.pl

Kosmoceutyk

pre­pa­rat sto­so­wa­ny w kos­me­to­lo­gii i der­ma­to­lo­gii głów­nie do walki ze zmarszcz­ka­mi, trą­dzi­kiem i prze­su­sze­niem skóry


Źródła:

SJP.pl

Kosmochemia

nauka obej­mu­ją­ca ba­da­nia wy­stę­pu­ją­cych we Wszechś­wie­cie pier­wiast­ków che­micz­nych; astro­che­mia


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) chem. astr. dział che­mii o cha­rak­te­rze in­ter­dy­scy­pli­nar­nym, zaj­mu­ją­cy się skła­dem ciał nie­bie­skich i pro­ce­sa­mi che­micz­ny­mi za­cho­dzą­cy­mi we wszechś­wie­cie;


Kos­mo­che­mia – dział astro­no­mii i jed­no­cze­śnie che­mii, zaj­mu­ją­cy się ba­da­niem skła­du mo­le­ku­lar­ne­go ciał nie­bie­skich, szcze­gól­nie w Ukła­dzie Sło­necz­nym. Ter­min kos­mo­che­mia zo­stał stwo­rzo­ny przez Ha­rol­da Cla­y­to­na Ureya.

Kos­mo­che­mia może obej­mo­wać te­ma­ty z za­kre­su:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kosmochemiczny

→ kos­mo­che­mia; astro­che­micz­ny


przy­miot­nik

 (1.1) chem. astr. zwią­za­ny z kos­mo­che­mią, do­ty­czą­cy kos­mo­che­mii


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kosmodrom

wy­dzie­lo­ny teren dla obiek­tów kos­micz­nych


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) astro­na­ut. oś­ro­dek, w któ­rym prze­pro­wa­dza się star­ty stat­ków kos­micz­nych oraz star­ty i lą­do­wa­nia pro­mów kos­micz­nych, w któ­rym przy­go­to­wu­je się i na­dzo­ru­je loty kos­micz­ne;


Kos­mo­drom, port kos­micz­ny, cen­trum lotów kos­micz­nych ("kosmo-" + gr. "dró­mos" tor bie­go­wy) – oś­ro­dek przez­na­czo­ny do prze­pro­wa­dza­nia star­tów stat­ków kos­micz­nych oraz star­tów i lą­do­wań pro­mów kos­micz­nych. Za­da­nia kos­mo­dro­mu obej­mu­ją także mon­taż, przy­go­to­wa­nie do lotu oraz na­dzór nad jego prze­bie­giem, choć cen­trum ste­ro­wa­nia lotem może znaj­do­wać się w innym miej­scu.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kosmodromowy

→ kos­mo­drom


Patrz:kosmodrom

Źródła:

SJP.pl

Kosmofizyczka

kos­mo­fi­zyk płci żeń­skiej


Źródła:

SJP.pl

Kosmofizyk

na­u­ko­wiec ba­da­ją­cy wła­ści­wo­ści fi­zycz­ne ciał nie­bie­skich i ma­te­rii roz­pro­szo­nej w prze­strze­ni kos­micz­nej; astro­fi­zyk


Źródła:

SJP.pl

Kosmofizyka

dział astro­no­mii ba­da­ją­cy wła­ści­wo­ści fi­zycz­ne ciał nie­bie­skich i ma­te­rii roz­pro­szo­nej w prze­strze­ni kos­micz­nej; astro­fi­zy­ka


Źródła:

SJP.pl

Kosmogonia

mi­to­lo­gicz­ne lub re­li­gij­ne wy­o­bra­że­nie pow­sta­nia świa­ta


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) rel. zbiór wy­o­bra­żeń i opo­wie­ści na temat po­cho­dze­nia świa­ta;

 (1.2) astr. dział astro­no­mii zaj­mu­ją­cy się ba­da­niem po­cząt­ków wszechś­wia­ta;


Zo­bacz też: Kos­mo­go­nia (Ryg­we­da).

Kos­mo­go­nia, z gr. "κόσμος", "kós­mos" ("wszechś­wiat", także "ład", "po­rzą­dek") oraz "gónos" ("po­cho­dze­nie") – ca­łość wy­o­bra­żeń o po­cho­dze­niu świa­ta dla danej re­li­gii lub sy­ste­mu fi­lo­zo­ficz­ne­go oraz dział astro­no­mii, który zaj­mu­je się ge­ne­zą i ewo­lu­cją ciał nie­bie­skich, prze­waż­nie tych z Ukła­du Sło­necz­ne­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kosmogoniczny

zwią­za­ny z kos­mo­go­nią, mi­tycz­nym lub re­li­gij­nym wy­o­bra­że­niem stwo­rze­nia świa­ta i po­cho­dze­nia kul­tu­ry


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kos­mo­go­nią, do­ty­czą­cy kos­mo­go­nii


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kosmograf

spe­cja­li­sta w dzie­dzi­nie kos­mo­gra­fii


Kos­mo­graf – wg Do­ro­szew­skie­go to znaw­ca kos­mo­gra­fii, nauki wcho­dzą­cej nieg­dyś w skład astro­no­mii, łą­czą­cej wie­dzę z za­kre­su obec­nej astro­no­mii, ge­o­gra­fii, ge­o­lo­gii i me­te­o­ro­lo­gii; śred­nio­wiecz­na nazwa za­wo­du, z któ­re­go póź­niej wy­wiódł się kar­to­graf i astro­log.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kosmografia

1. dawna nauka zaj­mu­ją­ca się opi­sem wszechś­wia­ta;
2. wy­o­bra­że­nia o wy­glą­dzie i funk­cjo­no­wa­niu świa­ta wła­ści­we okre­ślo­nej re­li­gii lub sy­ste­mo­wi fi­lo­zo­ficz­ne­mu


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nauk. dawna nauka ba­da­ją­ca struk­tu­rę i ewo­lu­cję wszechś­wia­ta

 (1.2) filoz. rel. wy­o­bra­że­nie o świe­cie i jego funk­cjo­no­wa­niu cha­rak­te­ry­stycz­ne dla kon­kret­nej re­li­gii lub sy­ste­mu fi­lo­zo­ficz­ne­go


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kosmograficzny

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kos­mo­gra­fią, do­ty­czą­cy kos­mo­gra­fii


Źródła:

Wiktionary

Kosmolog

spe­cja­li­sta w za­kre­sie kos­mo­lo­gii


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) spe­cja­li­sta w dzie­dzi­nie kos­mo­lo­gii


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kosmologia

1. dział astro­no­mii zaj­mu­ją­cy się pro­ble­ma­ty­ką ca­ło­ścio­wą kos­mo­su;
2. po­gląd re­li­gij­no-fi­lo­zo­ficz­ny na temat po­cho­dze­nia czło­wie­ka i świa­ta


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) astr. dział astro­no­mii, który zaj­mu­je się kos­mo­sem; nauka o wszechś­wie­cie;

 (1.2) filoz. dział fi­lo­zo­fii zaj­mu­ją­cy się te­ma­ta­mi pow­sta­nia, isto­ty i końca wszechś­wia­ta


Na tę stro­nę wska­zu­je „kos­mo­gra­fia”. Zo­bacz też: Kos­mo­gra­fia (po­dręcz­nik).

Kos­mo­lo­gia (z gr. "kós­mos": po­rzą­dek, wszechś­wiat oraz "lógos": słowo, nauka) – pier­wot­nie dział fi­lo­zo­fii roz­pa­tru­ją­cy świat ma­te­rial­ny w świet­le jego osta­tecz­nych przy­czyn.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kosmologiczny

→ kos­mo­lo­gia


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kos­mo­lo­gią, do­ty­czą­cy kos­mo­lo­gii


Patrz:kosmologia

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kosmologio

forma rze­czow­ni­ka.

 (1.1) W. lp. od: kos­mo­lo­gia


Źródła:

Wiktionary

Kosmolot

prze­sta­rza­le: ro­dzaj sztucz­ne­go sa­te­li­ty z na­pę­dem


Źródła:

SJP.pl

Kosmolów

Zo­bacz też: Kos­mo­lów w in­nych zna­cze­niach tej nazwy.

Kos­mo­lów (też: "Kos­mo­łów") – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­ło­pol­skim, w po­wie­cie ol­ku­skim, w gmi­nie Ol­kusz, przy dro­dze wo­je­wódz­kiej nr 773.

W la­tach 1975–1998 wieś ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa ka­to­wic­kie­go.


Źródła:

Wikipedia

Kosmonauta

osoba od­po­wied­nio przy­go­to­wa­na i wysz­ko­lo­na do od­by­wa­nia lotów kos­micz­nych; astro­na­u­ta


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) czło­wiek, który wziął udział w po­dró­ży kos­micz­nej


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kosmonautka

ko­bie­ta od­po­wied­nio przy­go­to­wa­na i wysz­ko­lo­na do od­by­wa­nia lotów kos­micz­nych; astro­na­ut­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta, która wzię­ła udział w po­dró­ży kos­micz­nej


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kosmonautyczny

→ kos­mo­na­u­ty­ka; astro­na­u­tycz­ny


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kos­mo­na­u­ty­ką i kos­mo­na­u­ta­mi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kosmonautyka

ze­spół nauk zaj­mu­ją­cych się re­a­li­za­cją lotów kos­micz­nych, także ba­da­niem moż­li­wo­ści po­dró­ży w prze­strze­ni mię­dzy­pla­ne­tar­nej, poz­na­wa­niem jej i znaj­du­ją­cych się tam obiek­tów; astro­na­u­ty­ka


Źródła:

SJP.pl

Kosmoplan

prom kos­micz­ny, wa­ha­dło­wiec


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) astro­na­ut. sta­tek kos­micz­ny o wie­lo­krot­nym wy­ko­rzy­sta­niu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kosmopolita

czło­wiek nie­czu­ją­cy więzi z kra­jem, z któ­re­go po­cho­dzi lub któ­re­go jest oby­wa­te­lem, de­kla­ru­ją­cy swą więź z kul­tu­rą świa­ta; oby­wa­tel świa­ta


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) czło­wiek nie­uz­na­ją­cy ja­kie­go­kol­wiek oby­wa­tel­stwa, a je­dy­nie świa­to­we


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kosmopolitka

→ kos­mo­po­li­ta


Patrz:kosmopolita

Źródła:

SJP.pl

Kosmopolityczność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest kos­mo­po­li­tycz­ne; cecha tych, któ­rzy są kos­mo­po­li­tycz­ni


Źródła:

Wiktionary

Kosmopolityczny

do­ty­czą­cy kos­mo­po­li­ty i kos­mo­po­li­tyz­mu


przy­miot­nik

 (1.1) nie­czu­ją­cy związ­ku z żad­nym pań­stwem (miej­scem) w szcze­gól­no­ści

 (1.2) wie­lo­kul­tu­ro­wy

 (1.3) biol. roz­po­wszech­nio­ny na znacz­nej czę­ści kuli ziem­skiej


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kosmopolityzacja

1. sta­wa­nie się kos­mo­po­li­tycz­nym, na­bie­ra­nie cech wła­ści­wych kos­mo­po­li­tom;
2. wpro­wa­dza­nie, sze­rze­nie kos­mo­po­li­tyz­mu


Źródła:

SJP.pl

Kosmopolityzm

po­gląd ne­gu­ją­cy wszel­kie po­dzia­ły kul­tu­ro­wo-po­li­tycz­ne i te­ry­to­rial­ne, więzi na­ro­do­we i tra­dy­cję, za praw­dzi­wą oj­czyz­nę czło­wie­ka uz­na­ją­cy cały świat


Kos­mo­po­li­tyzm (z gr. "kos­mos" „świat”, "polis" „mia­sto” i "ismos" „po­gląd”) – po­gląd wy­ra­ża­ją­cy brak pod­le­ga­nia po­dzia­łom kul­tu­ro­wo-po­li­tycz­nym i te­ry­to­rial­nym, lecz za­ra­zem sza­nu­ją­cy te po­dzia­ły i sto­su­ją­cy się do reguł pa­nu­ją­cych na danym te­ry­to­rium. Zwo­len­ni­cy kos­mo­po­li­tyz­mu uwa­ża­ją za swoją oj­czyz­nę nie kraj czy inny sfor­ma­li­zo­wa­ny ob­szar, ale cały świat nie­za­leż­nie od po­cho­dze­nia.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kosmos

1. cała prze­strzeń ze wszyst­kim, co się w niej znaj­du­je; Wszechś­wiat, wszechś­wiat, Kos­mos;
2. prze­strzeń po­za­ziem­ska, do­stęp­na ludz­kie­mu doś­wiad­cze­niu; Kos­mos;
3. w fi­lo­zo­fii: świat po­ję­ty jako har­mo­nij­nie zbu­do­wa­na i wew­nętrz­nie upo­rząd­ko­wa­na ca­łość; Kos­mos;
4. ro­śli­na z ro­dzi­ny zło­żo­nych, ho­do­wa­na jako ro­śli­na ozdob­na w par­kach i ogro­dach; kos­mea, onę­tek


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) astr. prze­strzeń poza ob­sza­rem ziem­skiej at­mos­fe­ry;

 (1.2) bot. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Cos­mos bi­pin­na­tus|Cav.|ref=tak., ga­tu­nek ro­śli­ny z ro­dzi­ny astro­wa­tych;

 (1.3) bot. ro­śli­na z ga­tun­ku kos­mo­sów (1.2)


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kosmotron

cy­klicz­ny ak­ce­le­ra­tor czą­stek na­ła­do­wa­nych; be­wa­tron; syn­chro­tron pro­to­no­wy


Kos­mo­tron, to po­pu­lar­na nazwa syn­chro­tro­nu pro­to­no­we­go, czyli ak­ce­le­ra­to­ra czą­stek, zbu­do­wa­ne­go w Bro­ok­ha­ven Na­tio­nal La­bo­ra­to­ry (Long Is­land, USA) w roku 1948. Pełną ener­gię przy­spie­sza­nych czą­stek uzy­skał w 1953 roku, pra­co­wał do 1968 roku. Był pier­wszym ak­ce­le­ra­to­rem, który przy­spie­szał pro­to­ny do ener­gii 3 GeV.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kosmowie

Kosma z mał­żon­ką


Źródła:

SJP.pl

Kosmowo

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Kosmowski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kosmowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Kosmy lub z nim zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Kosmyczek

zdrob­nie­nie od: kos­myk


Źródła:

SJP.pl

Kosmyk

1. pa­sem­ko wło­sów;
2. ogon za­ją­ca; osmyk; omyk


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) nie­wiel­ki pu­kiel wło­sów

 (1.2) łow. ogon zwie­rzy­ny pło­wej (je­le­nio­wa­tych)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kosmówczak

no­wot­wór zło­śli­wy wy­wo­dzą­cy się z tro­fo­bla­stu (tkan­ki cha­rak­te­ry­stycz­nej dla ło­ży­ska), roz­wi­ja­ją­cy się w ma­ci­cy, jaj­ni­ku lub ja­jo­wo­dzie; na­bło­niak kos­mów­ko­wy; rak kos­mów­ki


Źródła:

SJP.pl

Kosmówka

zew­nętrz­na błona pło­do­wa gadów, pta­ków, ssa­ków i czło­wie­ka, ota­cza­ją­ca za­ro­dek i po­zo­sta­łe błony pło­do­we; cho­rion


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) biol. błona pło­do­wa pow­sta­ją­ca z tro­fo­bla­stu za­rod­ka, która umoż­li­wia wy­mia­nę sub­stan­cji mię­dzy krwią matki a krwią płodu i uczest­ni­czy w pow­sta­niu ło­ży­ska


Kos­mów­ka

Kos­mów­ka ( cho­rion) – zew­nętrz­na błona pło­do­wa owod­niow­ców zbu­do­wa­na z ek­to­der­my, osła­nia­ją­ca ciało za­rod­ka i po­zo­sta­łe błony pło­do­we: owod­nię, omocz­nię i pę­che­rzyk żółt­ko­wy.

Kos­mów­ka gadów i pta­ków jest cien­ko­ścien­ną błoną su­ro­wi­czą, na­to­miast u ssa­ków na jej po­wierzch­ni roz­wi­ja­ją się licz­ne i roz­ma­i­cie wyksz­tał­co­ne wy­rost­ki, tzw. kosm­ki uczest­ni­czą­ce w bu­do­wie ło­ży­ska.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kosnowiec

Kos­no­wiec – ko­lo­nia w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, w po­wie­cie kras­no­staw­skim, w gmi­nie Faj­sła­wi­ce.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do ów­czes­ne­go wo­je­wództ­wa lu­bel­skie­go.

Wieś sta­no­wi so­łect­wo gminy Faj­sła­wi­ce. We­dług Na­ro­do­we­go Spisu Po­wszech­ne­go (III 2011 r.) wieś li­czy­ła 122 miesz­kań­ców.


Źródła:

Wikipedia

Koso

przy­słó­wek

 (1.1) daw. krzy­wo, po­chy­ło, uko­śnie

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) W. lp. od: kosa


Źródła:

Wiktionary

Kosobucki

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kosobudzki

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kosodrzew

kar­ło­wa­ty ga­tu­nek sosny ros­ną­cy w gó­rach po­wy­żej gór­nej gra­ni­cy lasu; ko­sów­ka, ko­so­drze­wi­na


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) rzad. dendr. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Pinus mugo|Turra|ref=tak., ga­tu­nek drze­wa lub krze­wu igla­ste­go na­le­żą­cy do ro­dzi­ny sos­no­wa­tych, ros­ną­cy w gó­rach, po­wy­żej gór­nej gra­ni­cy lasu;

 (1.2) rzad. dendr. krzew z ga­tun­ku ko­so­drze­wów (1.1)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kosodrzewie

rzad­ko: kar­ło­wa­ty ga­tu­nek sosny ros­ną­cy w gó­rach po­wy­żej gór­nej gra­ni­cy lasu; ko­sów­ka, ko­so­drzew, ko­so­drze­wi­na


Źródła:

SJP.pl

Kosodrzewina

1. kar­ło­wa­ty ga­tu­nek sosny ros­ną­cy w gó­rach po­wy­żej gór­nej gra­ni­cy lasu; ko­sów­ka, ko­so­drzew;
2. zwar­te za­ro­śla wy­so­ko­gór­skie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) dendr. syst. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Pinus mugo|Turra|ref=tak., ga­tu­nek drze­wa lub krze­wu igla­ste­go na­le­żą­cy do ro­dzi­ny sos­no­wa­tych, ros­ną­cy w gó­rach, po­wy­żej gór­nej gra­ni­cy lasu;

 (1.2) dendr. krzew z ga­tun­ku ko­so­drze­win (1.1)

 (1.3) za­ro­śla ko­so­drze­wi­ny (1.1) wy­stę­pu­ją­ce w gó­rach po­wy­żej gór­nej gra­ni­cy lasu;


Ko­so­drze­wi­na, sosna gór­ska, ko­sów­ka wła­ści­wa, ko­so­drzew ("Pinus mugo" Turra) – ga­tu­nek drze­wa (lub krze­wu) igla­ste­go na­le­żą­cy do ro­dza­ju sosna ("Pinus"), ro­dzi­ny sos­no­wa­tych ("Pi­na­ce­ae"). Wy­stę­pu­je w pas­mach gór­skich Eu­ro­py Środ­ko­wej i Po­łud­nio­wej. W gó­rach za­chod­niej Eu­ro­py wy­stę­pu­je sosna ha­ko­wa­ta trak­to­wa­na jako pod­ga­tu­nek ko­so­drze­wi­ny "P.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kosodrzewinowy

przy­miot­nik od: ko­so­drze­wi­na


przy­miot­nik

 (1.1) skła­da­ją­cy się z ko­so­drze­wi­ny

 (1.2) wy­ko­na­ny z drew­na lub innej czę­ści ko­so­drze­wi­ny

 (1.3) bę­dą­cy czę­ścią ko­so­drze­wi­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kosogon

ryba za­li­cza­na do rzędu re­ki­noksz­tałt­nych; lis mor­ski


Ko­so­gon, lis mor­ski ("Alo­pias vul­pi­nus") – ga­tu­nek mor­skiej ryby chrzęst­nosz­kie­le­to­wej z ro­dzi­ny ko­so­go­no­wa­tych (Alo­pii­dae). Po­ła­wia­na go­spo­dar­czo i w węd­kar­stwie.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kosok

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski, Górny Śląsk. sierp


Źródła:

Wiktionary

Kosooki

prze­sta­rza­le:
1. ma­ją­cy sko­śne oczy; sko­śno­o­ki;
2. ma­ją­cy zeza; ze­zo­wa­ty


przy­miot­nik

 (1.1) przest. sko­śno­o­ki

 (1.2) przest. ze­zo­wa­ty


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kosorowice

Ko­so­ro­wi­ce (do­dat­ko­wa nazwa w j. niem. Kos­so­ro­witz) – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie opol­skim, w po­wie­cie opol­skim, w gmi­nie Tar­nów Opol­ski.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość na­le­ża­ła ad­mi­ni­stra­cyj­nie do wo­je­wództ­wa opol­skie­go.

W miej­sco­wo­ści znaj­du­ją się m.in.: ko­ściół pa­ra­fial­ny pw. św. Jana Ne­po­mu­ce­na, szko­ła pod­sta­wo­wa (klasy I-III, dal­sza edu­ka­cję ucz­nio­wie kon­ty­nu­u­ją w szko­le pod­sta­wo­wej i gim­naz­jum w Tar­no­wie Opol­skim) oraz re­mi­za OSP, znaj­du­ją­ca się w KSRG.


Źródła:

Wikipedia

Kosowianin

oby­wa­tel Ko­so­wa


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Ko­so­wa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kosowianka

oby­wa­tel­ka Ko­so­wa


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) oby­wa­tel­ka Ko­so­wa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kosowice

Ko­so­wi­ce – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim, w po­wie­cie ostro­wiec­kim, w gmi­nie Bo­dze­chów. Ma sta­tus so­łect­wa.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość na­le­ża­ła ad­mi­ni­stra­cyj­nie do wo­je­wództ­wa kie­lec­kie­go.

Przez miej­sco­wość prze­bie­ga droga wo­je­wódz­ka nr 751.


Źródła:

Wikipedia

Kosowicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kosownik

w gwa­rze prze­stęp­czej: spraw­ca ro­zbo­ju


Źródła:

SJP.pl

Kosowo

1. te­ry­to­rium spor­ne w po­łud­nio­wej Eu­ro­pie ze sto­li­cą w Prisz­ti­nie, pań­stwo czę­ścio­wo uz­na­wa­ne na are­nie mię­dzy­na­ro­do­wej;
2. wieś w Pol­sce


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. czę­ścio­wo uz­na­wa­ne pań­stwo w Eu­ro­pie ze sto­li­cą w Prisz­ti­nie;


Ko­so­wo, Re­pu­bli­ka Ko­so­wa (alb. Ko­so­va / Kosovë, Re­pu­bli­ka e Kosovës; serb. Косово, Ko­so­vo, Република Косовo, Re­pu­bli­ka Ko­so­vo) – pań­stwo w po­łud­nio­wej Eu­ro­pie ze sto­li­cą w Prisz­ti­nie o ogra­ni­czo­nym uz­na­niu na are­nie mię­dzy­na­ro­do­wej (patrz: lista państw for­mal­nie uz­na­ją­cych nie­pod­le­głość Ko­so­wa), które jed­no­stron­nie ogło­si­ło nie­pod­le­głość 17 lu­te­go 2008 roku.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kosoworotka

tra­dy­cyj­na męska ko­szu­la ro­syj­ska ze sko­śnie za­pi­na­nym koł­nie­rzem, stój­ką


Ko­so­wo­rot­ka – tra­dy­cyj­na ro­syj­ska, pro­sta i długa ko­szu­la męska z koł­nie­rzem-stój­ką, roz­cię­ciem po lewej stro­nie oraz dłu­gi­mi rę­ka­wa­mi, no­szo­na na wierzch spod­ni i prze­wią­zy­wa­na pa­skiem w pasie.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kosowski

przy­miot­nik od: Ko­so­wo, Kosów Lacki


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) od­no­szą­cy się do Ko­so­wa


Ko­sow­ski – pol­skie naz­wi­sko. We­dług da­nych z lat 90. XX wieku naz­wi­sko to no­si­ło 6 208 Pol­skich oby­wa­te­li za­re­je­stro­wa­nych w re­je­strze PESEL.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kosoń

błon­ków­ka z ro­dzi­ny gą­sie­nicz­ni­ków


Kosoń (ukr. Косонь, węg. Mezőkaszony) – wieś na Ukra­i­nie w re­jo­nie be­re­how­skim ob­wo­du za­kar­pac­kie­go, sie­dzi­ba hro­ma­dy Kosoń.

W miej­sco­wo­ści znaj­du­je się przej­ście gra­nicz­ne Kosoń-Barabás z Wę­gra­mi.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kossak

po­tocz­nie: dzie­ło Ju­liu­sza Kos­sa­ka - pol­skie­go ma­la­rza, ry­sow­ni­ka i ilu­stra­to­ra; Kos­sak


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kossakowski

wła­ści­wy Kos­sa­ko­wi, cha­rak­te­ry­stycz­ny dla twór­czo­ści Kos­sa­ka


Źródła:

SJP.pl

Kossobudzki

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kossowski

naz­wi­sko


Kos­sow­ski – pol­skie naz­wi­sko.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kossuth

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Kostarczyk

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kostaryka

pań­stwo w Ame­ry­ce Środ­ko­wej ze sto­li­cą w San José; Re­pu­bli­ka Ko­sta­ry­ki


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. polit. pań­stwo w Ame­ry­ce Środ­ko­wej;


Ko­sta­ry­ka (hiszp. ' dosł. „bo­ga­te wy­brze­że”, Re­pu­bli­ka Ko­sta­ry­ki – República de Costa Rica) – pań­stwo w Ame­ry­ce Cen­tral­nej nad Mo­rzem Ka­ra­ib­skim i Oce­a­nem Spo­koj­nym. Gra­ni­czy od pół­no­cy z Ni­ka­ra­guą na od­cin­ku 309 km i od po­łud­nia z Pa­na­mą – 330 km. Łącz­na dłu­gość wy­brze­ża ka­ra­ib­skie­go i pa­cy­ficz­ne­go wy­no­si 1290 km.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kostarykanin

oby­wa­tel Ko­sta­ry­ki


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) oby­wa­tel Ko­sta­ry­ki


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kostarykanka

oby­wa­tel­ka Ko­sta­ry­ki


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) oby­wa­tel­ka Ko­sta­ry­ki


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kostarykański

przy­miot­nik od: Ko­sta­ry­ka


przy­miot­nik

 (1.1) od­no­szą­cy się do Ko­sta­ry­ki, pań­stwa w Ame­ry­ce Środ­ko­wej


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kostarz

w sta­ro­pol­szczyź­nie: męż­czyz­na czę­sto gra­ją­cy w karty lub kości, zaz­wy­czaj nie­ucz­ci­wie; ko­ste­ra


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) stpol. gracz w kości


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kostas

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|m., forma po­u­fa­ła imie­nia Kon­stan­di­nos


Źródła:

Wiktionary

Kostański

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kostecki

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kosteczka

zdrob­nie­nie od: kost­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. zdrobn. od: kost­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kostek

rzad­ko: szcząt­ki


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) zdrobn. Kon­stan­ty lub Kon­stan­tyn


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kostencki

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kostenko

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kostera

1. dra­pież­na ryba z rzędu zro­sło­szczę­kich, ży­ją­ca w mo­rzach tro­pi­kal­nych;
2. (r. żeń­ski) prze­sta­rza­łe: ko­bie­ta czę­sto gra­ją­ca w karty lub kości, zaz­wy­czaj nie­ucz­ci­wie; także o męż­czyź­nie, z sil­niej­szym za­bar­wie­niem ek­spre­syw­nym


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) icht. ryba dra­pież­na

 (1.2) karc. na­mięt­ny, nie­ucz­ci­wy gracz


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kosternik

ko­ster­nik le­śniak - motyl z ro­dzi­ny po­wsze­lat­ko­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Kosterski

→ ko­ste­ra (osoba)


Źródła:

SJP.pl

Kosterstwo

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) daw. na­mięt­ne gra­nie w kości lub karty


Źródła:

Wiktionary

Kostioza

pa­so­żyt­ni­cza cho­ro­ba ryb wy­wo­ły­wa­na przez wi­ciow­ce


Ko­stio­za, ich­tio­bo­do­za, "Co­stio­sis" – pa­so­żyt­ni­cza cho­ro­ba ryb wy­wo­ły­wa­na przez wi­ciow­ce z ro­dza­ju "Icht­hy­o­bo­do".

Wy­róż­nia się dwa ga­tun­ki wi­ciow­ców z ro­dza­ju "Icht­hy­o­bo­do": "I. ne­ca­trix" oraz "I. py­ri­for­mis", z czego ten pier­wszy jest naj­częst­szą przy­czy­ną wy­wo­ły­wa­nia tej cho­ro­by. Nazwa wy­wo­dzi się od daw­niej uży­wa­nej nazwy ro­dza­jo­wej "Co­stia".


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kostium

1. ubiór dam­ski skła­da­ją­cy się z ża­kie­tu i spód­ni­cy;
2. strój przez­na­czo­ny do upra­wia­nia pew­nych spor­tów np. gim­na­sty­ki, pły­wa­nia;
3. strój ba­lo­wy lub kar­na­wa­ło­wy, cha­rak­te­ry­stycz­ny dla ja­kiejś epoki lub po­sta­ci;
4. ubra­nie ak­to­ra, cha­rak­te­ry­zu­ją­ce po­stać graną w te­a­trze lub fil­mie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) teatr. sce­nicz­ne ubra­nie ak­to­ra, cha­rak­te­ry­zu­ją­ce graną po­stać

 (1.2) odzież. ubra­nie dam­skie, w skład któ­re­go wcho­dzą ża­kiet i spód­ni­ca

 (1.3) odzież. spe­cjal­ny strój przez­na­czo­ny do upra­wia­nia pew­nych spor­tów

 (1.4) odzież. strój uży­wa­ny jako prze­bra­nie na ba­lach, za­ba­wach i pa­ra­dach głów­nie w okre­sie kar­na­wa­łu

 (1.5) odzież. ko­bie­cy strój na pla­ża­a­żę

 (1.6) strój ty­po­wy dla epoki, po­sta­ci czy bajki


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kostiumer

pra­cow­nik te­a­tru lub opery zaj­mu­ją­cy się ko­stiu­ma­mi


Źródła:

SJP.pl

Kostiumeria

ko­stiu­mer­nia;
1. pra­cow­nia, w któ­rej szyje się ko­stiu­my te­a­tral­ne;
2. po­mie­szcze­nie na za­ple­czu te­a­tru do prze­cho­wy­wa­nia ko­stiu­mów


Źródła:

SJP.pl

Kostiumerka

→ ko­stiu­mer


Patrz:kostiumer

Źródła:

SJP.pl

Kostiumernia

ko­stiu­me­ria;
1. pra­cow­nia, w któ­rej szyje się ko­stiu­my te­a­tral­ne;
2. po­mie­szcze­nie na za­ple­czu te­a­tru do prze­cho­wy­wa­nia ko­stiu­mów


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) teatr. pra­cow­nia ko­stiu­mów te­a­tral­nych

 (1.2) teatr. miej­sce prze­cho­wy­wa­nia ko­stiu­mów w te­a­trze


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kostiumik

zdrob­nie­nie od: ko­stium


Źródła:

SJP.pl

Kostiumograf

osoba opra­co­wu­ją­ca kon­cep­cję pla­stycz­na ko­stiu­mów, fry­zur, rek­wi­zy­tów itp. dla po­sta­ci wy­stę­pu­ją­cych w fil­mie lub te­a­trze


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba zaj­mu­ją­ca się ko­stiu­mo­gra­fią


Ko­stiu­mo­graf – osoba zaj­mu­ją­ca się opra­co­wy­wa­niem kon­cep­cji pla­stycz­nej ko­stiu­mów, fry­zur oraz rek­wi­zy­tów dla ak­to­rów wy­stę­pu­ją­cych w kinie lub te­a­trze. Praca ko­stiu­mo­gra­fa za­sad­ni­czo różni się od pracy pro­jek­tan­ta mody, jego uwaga sku­pia się prze­de wszyst­kim na stwo­rze­niu ubio­ru na po­trze­by filmu bądź spek­ta­klu, na pod­sta­wie re­a­liów w nim przed­sta­wia­nych oraz kon­cep­cji re­ży­se­ra. Ko­stiu­mo­gra­fo­wie zwy­kle pra­cu­ją w gru­pach, aby skoń­czyć pracę w wyz­na­czo­nym ter­mi­nie.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kostiumografia

sztu­ka opra­co­wy­wa­nia kon­cep­cji pla­stycz­nych ko­stiu­mów i fry­zur po­sta­ci sce­nicz­nych lub te­le­wi­zyj­nych


Źródła:

SJP.pl

Kostiumograficzny

→ ko­stiu­mo­gra­fia


Patrz:kostiumografia

Źródła:

SJP.pl

Kostiumografka

→ ko­stiu­mo­graf


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta zaj­mu­ją­ca się ko­stiu­ma­mi w te­a­trze lub na pla­nie fil­mo­wym


Patrz:kostiumograf

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kostiumolog

spe­cja­li­sta w za­kre­sie ko­stiu­mo­lo­gii


Źródła:

SJP.pl

Kostiumologia

nauka zaj­mu­ją­ca się hi­sto­rią ubio­rów


Ko­stiu­mo­lo­gia – nauka zaj­mu­ją­ca się hi­sto­rią ubio­rów, za­po­cząt­ko­wa­na w XVI wieku. Od XVII wieku roz­wi­ja­na była prze­de wszyst­kim we Fran­cji. Pier­wsze pu­bli­ka­cje ko­stiu­mo­lo­gicz­ne w ję­zy­ku pol­skim opra­co­wa­no w XIX wieku, na co wpływ miała po­pu­lar­ność ma­lar­stwa hi­sto­rycz­ne­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kostiumolożka

→ ko­stiu­mo­log


Patrz:kostiumolog

Źródła:

SJP.pl

Kostiumować

po­tocz­nie: ubie­rać w ko­stium


Źródła:

SJP.pl

Kostiumowiec

po­tocz­nie: osoba zaj­mu­ją­ca się ko­stiu­ma­mi w fil­mie lub te­a­trze


Źródła:

SJP.pl

Kostiumowy

przy­miot­nik od: ko­stium


przy­miot­nik

 (1.1) przym. od ko­stium


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kostiumówka

po­tocz­nie: bal ko­stiu­mo­wy


Źródła:

SJP.pl

Kostka

1. zdrob­nie­nie od: kość;
2. trój­kąt­na płyt­ka z masy lub kości uży­wa­na do gry na gi­ta­rze;
3. sze­ścian z oz­na­czo­ny­mi punk­ta­mi ścia­na­mi, uży­wa­ny w grach;
4. coś kro­jo­ne­go w kształt sze­ścia­nu


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od: kość

 (1.2) anat. mała kość łą­czą­ca stopę z nogą;

 (1.3) woj­sko­wy bądź har­cer­ski ple­cak o cha­rak­te­ry­stycz­nym kwa­dra­to­wym kształ­cie;

 (1.4) muz. mała płyt­ka, którą gra się na niek­tó­rych in­stru­men­tach stru­no­wych

 (1.5) efekt gi­ta­ro­wy w po­sta­ci prze­łącz­ni­ka noż­ne­go

 (1.6) ele­ment sprzę­tu wspi­nacz­ko­we­go, uży­wa­ny do za­kła­da­nia punk­tów ase­ku­ra­cyj­nych

 (1.7) nie­wiel­ki przed­miot w kształ­cie pro­sto­pa­dło­ścia­nu

 (1.8) anat. część kości strzał­ko­wej nad sta­wem nad­garst­ko­wym

 (1.9) pewna jed­nost­ko­wa por­cja to­wa­ru, zwy­kle tłu­szczu

 (1.10) na­wierzch­nia drogi z pro­sto­pa­dło­ścien­nych ka­mie­ni

 (1.11) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. pest­ka


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kostkarz

ro­bot­nik wy­kła­da­ją­cy na­wierzch­nię drogi kost­ką bru­ko­wą


Źródła:

SJP.pl

Kostki

rzad­ko: szcząt­ki


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kostkiewicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kostkowanie

obrób­ka wy­kań­cza­ją­ca przed­mio­tów me­ta­lo­wych przez wy­ko­ny­wa­nie na ich po­wierzch­ni drob­nych rysek two­rzą­cych okre­ślo­ny wzór; ma­ze­ro­wa­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kost­ko­wać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kostkowaty

przy­po­mi­na­ją­cy kost­kę


przy­miot­nik

 (1.1) przy­po­mi­na­ją­cy kost­kę


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kostkowice

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Kostkowie

naz­wi­sko


Kost­ka – ka­szub­ski ród szla­chec­ki.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kostkowiec

przed­sta­wi­ciel gro­ma­dy zwie­rząt wod­nych z typu pa­rzy­deł­kow­ców


Źródła:

SJP.pl

Kostkowo

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Kostkowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kostkowy

przy­miot­nik od: kost­ka


Źródła:

SJP.pl

Kostkoza

zbyt wiele miejsc po­kry­tych kost­ką bru­ko­wą w prze­strze­ni pu­blicz­nej; bru­ko­za


Źródła:

SJP.pl

Kostkówka

po­tocz­nie:
1. but lub skar­pe­ta się­ga­ją­ce do kost­ki;
2. droga z kost­ką bru­ko­wą


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) środ. skar­pe­ta się­ga­ją­ca do kost­ki


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kostkówki

po­tocz­nie:
1. but lub skar­pe­ta się­ga­ją­ce do kost­ki;
2. droga z kost­ką bru­ko­wą


Źródła:

SJP.pl

Kostniaczek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od kost­niak


Źródła:

Wiktionary

Kostniak

nie­zło­śli­wy no­wot­wór w po­sta­ci guza wy­wo­dzą­cy się z tkan­ki kost­nej, umiej­sco­wio­ny zwy­kle w ko­ściach lub czę­ściach mięk­kich do nich przy­le­ga­ją­cych; oste­o­ma


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) med. ła­god­ny no­wot­wór tkan­ki kost­nej


Kost­niak ( oste­o­ma) – ła­god­ny, wolno ros­ną­cy no­wot­wór kości, zbu­do­wa­ny z doj­rza­łej, zbi­tej lub gąb­cza­stej tkan­ki kost­nej. Zmia­ny te naj­czę­ściej lo­ka­li­zu­ją się w obrę­bie kości czasz­ki i twa­rzo­czasz­ki, zwła­szcza w za­to­kach przy­no­so­wych (szcze­gól­nie czo­ło­wej), a także w kości czo­ło­wej, si­to­wej i żu­chwie. Kost­nia­ki mogą wy­stę­po­wać po­je­dyn­czo lub jako zmia­ny mno­gie, szcze­gól­nie w prze­bie­gu ze­spo­łu Gard­ne­ra – dzie­dzicz­nej cho­ro­by ge­ne­tycz­nej.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kostnica

po­mie­szcze­nie, w któ­rym prze­cho­wu­je się ciała zmar­łych do chwi­li po­grze­bu


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) po­mie­szcze­nie, w któ­rym prze­cho­wu­je się ciała zmar­łych do chwi­li po­grze­bu;

 (1.2) przy­ko­ściel­na ka­pli­ca po­grze­bo­wa


Kost­ni­ca ("ma­row­nia", "os­sa­rium") – po­mie­szcze­nie lub osob­ny bu­dy­nek znaj­du­ją­cy się przy ko­ście­le, szpi­ta­lu lub cmen­ta­rzu, w któ­rym prze­cho­wu­je się ciała zmar­łych do chwi­li po­grze­bu. Kost­ni­ce słu­ży­ły także do prze­cho­wy­wa­nia kości, na które na­tra­fio­no pod­czas ko­pa­nia no­wych gro­bów. Po na­gro­ma­dze­niu się od­po­wied­niej ilo­ści ta­kich szcząt­ków do­ko­ny­wa­no ich po­now­ne­go po­chów­ku.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kostnienie

pro­ces pow­sta­wa­nia kości po­le­ga­ją­cy na przeksz­tał­ca­niu się ele­men­tów chrzęst­nych szkie­le­tu w tkan­kę kost­ną; osy­fi­ka­cja


Źródła:

SJP.pl

Kostnina

tkan­ka kost­na obra­sta­ją­ca po­wierzch­nię usz­ko­dzo­nej kości


Kost­ni­na ( cal­lus) – gru­bo­włó­kni­sta, splo­to­wa­ta, pier­wot­na tkan­ka kost­na pow­sta­ją­ca w ogni­sku usz­ko­dze­nia lub zła­ma­nia kości, po­wo­du­ją­ca jej zro­śnię­cie. Pow­sta­je w wy­ni­ku nam­na­ża­nia się i róż­ni­co­wa­nia ko­mó­rek oste­o­gen­nych roz­rod­czej war­stwy okost­nej, śród­kost­nej oraz szpi­ku. Wy­róż­nia się dwa ro­dza­je kost­ni­ny:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kostniwo

ce­ment; jedna z tka­nek zęba, po­kry­wa­ją­ca ko­rzeń zęba, bu­do­wą zbli­żo­na do kości


Źródła:

SJP.pl

Kostno-Skórny

do­ty­czą­cy kości i skóry


Źródła:

SJP.pl

Kostno-Stawowy

do­ty­czą­cy kości i sta­wów


Źródła:

SJP.pl

Kostnojęzykokształtne

rząd ryb pro­mie­nio­płet­wych; ara­pa­i­moksz­tałt­ne


Kost­no­ję­zy­koksz­tałt­ne, aro­wa­noksz­tałt­ne, ara­pa­i­moksz­tałt­ne (Oste­o­glos­si­for­mes) – rząd ryb pro­mie­nio­płet­wych (Ac­ti­nop­te­ry­gii) o wielu pry­mi­tyw­nych ce­chach bu­do­wy, za­miesz­ku­ją­cych wody słod­ko­wod­ne ca­łe­go świa­ta, głów­nie w ob­sza­rach tro­pi­kal­nych. Więk­szość ga­tun­ków pro­wa­dzi dra­pież­ny tryb życia. Naj­star­sze oto­li­ty po­cho­dzą z ma­strych­tu.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kostnopromieniste

gro­ma­da ryb kost­nosz­kie­le­to­wych; pro­mie­nio­płet­we, kost­no­pro­mien­ne, pro­mie­ni­sto­płet­we


Źródła:

SJP.pl

Kostnopromienne

gro­ma­da ryb kost­nosz­kie­le­to­wych; pro­mie­nio­płet­we, kost­no­pro­mie­ni­ste, pro­mie­ni­sto­płet­we


Źródła:

SJP.pl

Kostnoszkieletowe

nad­gro­ma­da ryb o szkie­le­cie w róż­nym stop­niu skost­nia­łym


Źródła:

SJP.pl

Kostnoszkieletowy

o ce­chach kost­nosz­kie­le­to­wych (nad­gro­ma­da ryb)


Źródła:

SJP.pl

Kostnotwórczy

sprzy­ja­ją­cy two­rze­niu się kości


Źródła:

SJP.pl

Kostnołuski

o ce­chach kost­no­łu­skich (pod­gro­ma­da ryb)


Źródła:

SJP.pl

Kostnołuskie

pod­gro­ma­da ryb pro­mie­nio­płet­wych; ko­sto­łu­skie, chrzęst­no­kost­ne


Źródła:

SJP.pl

Kostny

do­ty­czą­cy kości lub po­cho­dzą­cy od nich


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z ko­ścią


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kostolice

ro­dzi­na ryb o gło­wach sil­nie skost­nia­łych z wy­rost­ka­mi kost­ny­mi


Źródła:

SJP.pl

Kostolicy

o ce­chach ko­sto­li­cych (ro­dzi­na ryb)


Źródła:

SJP.pl

Kostomłocianin

miesz­ka­niec Ko­sto­mło­tów


Źródła:

SJP.pl

Kostomłocianka

miesz­kan­ka Ko­sto­mło­tów


Źródła:

SJP.pl

Kostomłocki

przy­miot­nik od: Ko­sto­mło­ty


Źródła:

SJP.pl

Kostomłoty

nazwa kilku miej­sco­wo­ści w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kostopol

mia­sto na Ukra­i­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w za­chod­niej czę­ści Ukra­i­ny;


Ko­sto­pol ( Костопіль, "Ko­sto­pil") – mia­sto na Ukra­i­nie, w ob­wo­dzie ró­wień­skim, w re­jo­nie ró­wień­skim. Do 2020 sie­dzi­ba re­jo­nu ko­sto­pol­skie­go. Leży na Wo­ły­niu.

Znaj­du­je się tu sta­cja ko­le­jo­wa Ko­sto­pol, po­ło­żo­na na linii Równe – Ba­ra­no­wi­cze – Wilno.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kostopolski

→ Ko­sto­pol (mia­sto na Ukra­i­nie)


Źródła:

SJP.pl

Kostorz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kostotom

przy­rząd chi­rur­gicz­ny w po­sta­ci moc­nych me­ta­lo­wych nożyc o krót­kich ostrzach do prze­ci­na­nia żeber i in­nych cien­kich kości


rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) med. no­ży­ce do prze­ci­na­nia kości


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kostotomia

za­bieg chi­rur­gicz­ny po­le­ga­ją­cy na prze­cię­ciu żebra lub wy­cię­ciu jego czę­ści


Źródła:

SJP.pl

Kostowcowate

o ce­chach ko­stow­co­wa­tych (ro­dzi­na ro­ślin)


Ko­stow­co­wa­te ("Co­sta­ce­ae") – ro­dzi­na bylin z rzędu im­bi­row­ców. Na­le­ży do niej 7–8 ro­dza­jów ze 143–162 ga­tun­ka­mi, więk­szość z nich na­le­ży do ro­dza­ju "Co­stus". Przed­sta­wi­cie­le wy­stę­pu­ją w całej stre­fie tro­pi­kal­nej, naj­więk­sze zróż­ni­co­wa­nie osią­ga­jąc w tro­pi­kal­nej czę­ści Ame­ry­ki Po­łud­nio­wej oraz w re­jo­nie Nowej Gwi­nei. Sze­reg ga­tun­ków z ro­dza­ju "Co­stus" upra­wia­nych jest jako ro­śli­ny ozdob­ne, wy­ko­rzy­sty­wa­nych jest jako wa­rzy­wa i ro­śli­ny lecz­ni­cze.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kostowcowaty

o ce­chach ko­stow­co­wa­tych (ro­dzi­na ro­ślin)


Źródła:

SJP.pl

Kostowiec

ro­dzaj ro­ślin tro­pi­kal­nych z ro­dzi­ny ko­stow­co­wa­tych


Zo­bacz też: Ko­sto­wiec w in­nych zna­cze­niach tego słowa.

Ko­sto­wiec – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie prusz­kow­skim, w gmi­nie Na­da­rzyn

W skład so­łect­wa "Urzut-Ko­sto­wiec" wcho­dzi także wieś Urzut.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kostowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kostołuski

o ce­chach ko­sto­łu­skich (pod­gro­ma­da ryb)


Źródła:

SJP.pl

Kostołuskie

pod­gro­ma­da ryb pro­mie­nio­płet­wych; kost­no­łu­skie, chrzęst­no­kost­ne


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kostroma

mia­sto w Fe­de­ra­cji Ro­syj­skiej


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto ob­wo­do­we w eu­ro­pej­skiej czę­ści Fe­de­ra­cji Ro­syj­skiej;

 (1.2) geogr. rzeka w Rosji prze­du­ral­skiej, lewy do­pływ Wołgi;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kostromski

przy­miot­nik od: Ko­stro­ma (rzeka lub mia­sto w Rosji)


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Ko­stro­mą, do­ty­czą­cy Ko­stro­my


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kostropaty

szorst­ki, chro­po­wa­ty


przy­miot­nik

 (1.1) pot. szorst­ki, chro­po­wa­ty

 (1.2) przen. nie­e­le­ganc­ki, szorst­ki


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kostrowicki

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kostruba

daw­niej: nie­rów­ność, guz, wy­ro­stek


Źródła:

SJP.pl

Kostrubacz

gwa­ro­wo: osoba nie­po­rząd­na, nie­o­krze­sa­na


Źródła:

SJP.pl

Kostrubaty

daw­niej: kos­ma­ty


Źródła:

SJP.pl

Kostrubiec

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kostrz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kostrzeszyn

Ko­strze­szyn – wieś so­łec­ka w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim, w po­wie­cie piń­czow­skim, w gmi­nie Złota. Ma sta­tus so­łect­wa.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa kie­lec­kie­go.


Źródła:

Wikipedia

Kostrzewa

ro­śli­na na­le­żą­ca do ro­dzi­ny wiech­li­no­wa­tych


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) bot. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Fe­stu­ca|L.|ref=tak., ro­dzaj ro­ślin na­le­żą­cy do ro­dzi­ny wiech­li­no­wa­tych;

 (1.2) bot. ro­śli­na z ro­dza­ju ko­strze­wa (1.1)


Ko­strze­wa ("Fe­stu­ca" L.) – ro­dzaj ro­ślin na­le­żą­cy do ro­dzi­ny wiech­li­no­wa­tych. Na­le­ży do niego ok. 450–640 ga­tun­ków wy­stę­pu­ją­cych w stre­fie kli­ma­tu umiar­ko­wa­ne­go na całym świe­cie, w stre­fie mię­dzyz­wrot­ni­ko­wej ga­tun­ki z tego ro­dza­ju rosną w gó­rach. W obrę­bie ro­dza­ju wy­róż­nia się wiele ga­tun­ków zbio­ro­wych, wiele tak­so­nów jest mor­fo­lo­gicz­nie bar­dzo po­dob­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kostrzewiec

osad­nik ko­strze­wiec - motyl z ro­dzi­ny ru­sał­ko­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Kostrzewski

naz­wi­sko


Ko­strzew­ski – pol­skie naz­wi­sko, w Pol­sce nosi je ponad czte­ry ty­sią­ce osób.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kostrzeń

ko­strzeń ba­rył­ko­wa­ty - ga­tu­nek chrzą­szcza z ro­dzi­ny je­lon­ko­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Kostrzyca

1. wieś i osada w Pol­sce;
2. szczyt w Czar­no­ho­rze


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kostrzyn

mia­sto w Pol­sce


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto i gmina w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie poz­nań­skim;

 (1.2) geogr. wieś w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie bia­ło­brze­skim;

 (1.3) geogr. zob. Ko­strzyn nad Odrą.


Ko­strzyn – mia­sto w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie poz­nań­skim, sie­dzi­ba gminy miej­sko-wiej­skiej Ko­strzyn. Po­ło­żo­ne 21 km na wschód od Poz­na­nia, 32 km od Gniez­na, 27 km od Wrze­śni oraz 20 km od Środy Wiel­ko­pol­skiej.

We­dług da­nych z 1 stycz­nia 2019 roku mia­sto li­czy­ło 9677 miesz­kań­ców.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kostrzynek

Zo­bacz też: Ko­strzy­nek w in­nych zna­cze­niach tej nazwy.

Ko­strzy­nek – osada w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie pil­skim, w gmi­nie Wy­so­ka. Wcho­dzi w skład so­łect­wa Mo­ści­ska.

W la­tach 1975–1998 osada na­le­ża­ła ad­mi­ni­stra­cyj­nie do wo­je­wództ­wa pil­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Kostrzynianin

miesz­ka­niec Ko­strzy­na


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Ko­strzy­na


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kostrzynianka

miesz­kan­ka Ko­strzy­na


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Ko­strzy­na


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kostrzyń

rzeka, lewy do­pływ Liwca


Nie mylić z: Ko­strzy­nem.

Ko­strzyń – nie­wiel­ka rzeka w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, sta­no­wią­ca do­pływ rzeki Li­wiec, o dłu­go­ści 44,8 km.

Rzeka pły­nie przez te­re­ny rol­ni­cze, głów­nie łą­ko­we i leśne, a więk­szy­mi le­żą­cy­mi nad nią osa­da­mi są: Boj­mie, Olek­sin, Stara Sucha i inne.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kostrzyński

przy­miot­nik od: Ko­strzyn


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Ko­strzy­nem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kostucha

po­tocz­nie: po­stać śmier­ci wy­o­bra­ża­na jako ko­ścio­trup z kosą


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. per­so­ni­fi­ka­cja śmier­ci za­bie­ra­ją­ca ludzi w zaś­wia­ty, przed­sta­wia­na jako szkie­let, zwy­kle z atry­bu­ta­mi ta­ki­mi jak kosa, klep­sy­dra czy kap­tur

forma rze­czow­ni­ka|ro­dzaj=mę­sko­rze­czo­wy.

 (2.1) D. lp. od: ko­stuch


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kostuchna

Ko­stuch­na – część oraz dziel­ni­ca Ka­to­wic, po­ło­żo­na w po­łud­nio­wej czę­ści mia­sta, na Pła­sko­wy­żu Mur­cek, gra­ni­czą­ca z Pod­le­siem, Za­rze­czem, Pio­tro­wi­ca­mi-Ochoj­cem, Murc­ka­mi i mia­stem Tychy, w la­tach 1967–1975 sa­mo­dziel­ne mia­sto.

Po­cząt­ki Ko­stuch­ny się­ga­ją XVII wieku.


Źródła:

Wikipedia

Kostulski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kostumbryzm

prąd w ro­man­tycz­nej li­te­ra­tu­rze hisz­pań­skiej


Ko­stum­bryzm (hiszp. co­stum­bris­mo, od "co­stum­bre" – oby­czaj) – kie­ru­nek w li­te­ra­tu­rze i sztu­ce hisz­pań­skiej i hi­spa­no­a­me­ry­kań­skiej. Za­po­cząt­ko­wa­ny w Hisz­pa­nii w XVII w., roz­wi­nął się w okre­sie ro­man­tyz­mu. Ko­stum­bryzm dąży do wier­ne­go zo­bra­zo­wa­nia życia i oby­cza­jów epoki, przed­sta­wia lo­kal­ne re­gio­ny, ich co­dzien­ność i fol­klor.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kostur

1. kij słu­żą­cy do pod­pie­ra­nia się;
2. pręt słu­żą­cy do roz­gar­nia­nia żarów lub ro­zbi­ja­nia ziemi


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) kij lub laska uży­wa­ne jako pod­pór­ka przy cho­dze­niu


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kosturek

mały ko­stur; kij, drą­żek


Źródła:

SJP.pl

Kostusia

zdrob­nie­nie od: ko­stu­cha


Źródła:

SJP.pl

Kostuś

zdrob­nie­nie od: ko­stu­cha


Źródła:

SJP.pl

Kostyczniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: ko­stycz­nie


Źródła:

SJP.pl

Kostyczność

→ ko­stycz­ny


Patrz:kostyczny

Źródła:

SJP.pl

Kostyczny

o czło­wie­ku: uszczy­pli­wy, zło­śli­wy, zgryź­li­wy, szy­der­czy


przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) niez­wy­kle zło­śli­wy lub oprys­kli­wy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kostyra

naz­wi­sko


Ko­sty­ra – pol­skie naz­wi­sko.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kostów

Ko­stów (niem. "Ko­stau") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie opol­skim, w po­wie­cie klucz­bor­skim, w gmi­nie By­czy­na. Usy­tu­o­wa­na jest ok. 7 km od mia­sta na tra­sie By­czy­na – Kępno. Leży na wy­so­ko­ści 170 m n.p.m. Na te­re­nie Ko­sto­wa znaj­du­ją się stawy ho­dow­la­ne i sta­cja PKP. Wieś znaj­du­je się na szla­ku ko­le­jo­wym i szla­ku dro­go­wym łą­czą­cym Śląsk z Wiel­ko­pol­ską (Poz­nań).


Źródła:

Wikipedia

Kosy

o oczach, spoj­rze­niu: krzy­wy, uko­śny, ze­zu­ją­cy


przy­miot­nik

 (1.1) daw. krzy­wy, po­chy­ły

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) M., B., i W. plu­ral|kosa.

 (2.2) M., B. i W. lm. od: kos


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kosycarz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kosyginowski

przy­miot­nik

 (1.1) hist. zwią­za­ny z dzia­ła­czem ko­mu­ni­stycz­nym Alek­sie­jem Ko­sy­gi­nem


Źródła:

Wiktionary

Kosynier

żoł­nierz uz­bro­jo­ny w kosę


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) hist. żoł­nierz pie­szy z kosą o ostrzu osa­dzo­nym na sztorc;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kosynierka

→ ko­sy­nier


Patrz:kosynier

Źródła:

SJP.pl

Kosynierski

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) hist. zwią­za­ny z ko­sy­nie­rem, do­ty­czą­cy ko­sy­nie­rów


Źródła:

Wiktionary

Kosynka

re­gio­nal­nie: trój­kąt­na chust­ka


Źródła:

SJP.pl

Kosz

1. ro­dzaj po­jem­ni­ka; ko­szyk;
2. po­jem­nik na śmie­ci, od­pad­ki;
3. ro­dzaj osło­ny;
4. ple­cio­ny fotel pla­żo­wy;
5. bocz­na przy­cze­pa mo­to­cy­kla;
6. gon­do­la ba­lo­nu;
7. pot. ko­szy­ków­ka;
8. ta­tar­ski lub ko­zac­ki obóz woj­sko­wy; ko­men­da ta­kie­go obozu


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) po­jem­nik ple­śće­cio­ny z ela­stycz­ne­go ma­te­ria­łu na­tu­ral­ne­go lub sztucz­ne­go

 (1.2) ja­ki­kol­wiek po­jem­nik przy­po­mi­na­ją­cy kosz (1.1)

 (1.3) po­jem­nik na od­pa­dy

 (1.4) za­war­tość kosza (1.1-3)

 (1.5) zob. kosz pla­żo­wy.

 (1.6) lotn. gon­do­la za­wie­szo­na pod ba­lo­nem, mie­szczą­ca pa­sa­że­rów i bagaż

 (1.7) sport. obręcz z siat­ką umie­szczo­na na ta­bli­cy, do któ­rej ko­szy­ka­rze sta­ra­ją się wrzu­cić piłkę

 (1.8) techn. ele­ment pod­no­śni­ka, w któ­rym stoi czło­wiek

 (1.9) mot. bocz­na przy­cze­pa mo­to­cy­kla

 (1.10) stpol. obóz Ta­ta­rów lub Ko­za­ków

 (1.11) in­form. fol­der sy­ste­mo­wy do prze­cho­wy­wa­nia usu­nię­tych pli­ków

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) pot. ko­szy­ków­ka

 (2.2) pot. tra­fie­nie piłką do kosza (1.7)


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koszajec

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Koszalin

mia­sto w Pol­sce


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. adm. mia­sto w Pol­sce w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, daw­niej ko­sza­liń­skim;


}|- class="gra­fi­ka iboxs"

Ko­sza­lin ( Köslin) – mia­sto na pra­wach po­wia­tu w pół­noc­no-za­chod­niej Pol­sce, po­ło­żo­ne w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, nad rzeką Dzier­żę­cin­ką, nad je­zio­ra­mi: Jamno i Lu­bia­to­wo Pół­noc­ne. Sie­dzi­ba po­wia­tu ko­sza­liń­skie­go, sądu okrę­go­we­go, wy­dzia­łu za­miej­sco­we­go urzę­du mar­szał­kow­skie­go i de­le­ga­tu­ry urzę­du wo­je­wódz­kie­go. We­dług da­nych GUS z 30 czerw­ca 2024 r. Ko­sza­lin li­czył 105 143 miesz­kań­ców, a gę­stość za­lud­nie­nia wy­no­si­ła 995,9 os./km².


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koszaliniak

po­tocz­nie: ko­sza­li­nia­nin (miesz­ka­niec Ko­sza­li­na)


Źródła:

SJP.pl

Koszalinianin

miesz­ka­niec Ko­sza­li­na


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Ko­sza­li­na

 (1.2) osoba po­cho­dzą­ca z Ko­sza­li­na, uro­dzo­na w Ko­sza­li­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koszalinianka

miesz­kan­ka Ko­sza­li­na


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Ko­sza­li­na

 (1.2) ko­bie­ta po­cho­dzą­ca z Ko­sza­li­na, uro­dzo­na w Ko­sza­li­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koszaliński

przy­miot­nik od: Ko­sza­lin, Ko­sza­liń­skie


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy Ko­sza­li­na, zwią­za­ny z Ko­sza­li­nem, po­cho­dzą­cy z Ko­sza­li­na


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koszalińskie

przy­miot­nik od: Ko­sza­lin, Ko­sza­liń­skie


Źródła:

SJP.pl

Koszanowo

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Koszar

za­gro­da dla owiec i bydła; ko­sza­ra


Ko­szar – prze­no­śna za­gro­da dla owiec w Kar­pa­tach Za­chod­nich, zbu­do­wa­na z ro­złącz­nych przę­seł. Ko­szar był jed­nym z głów­nych ele­men­tów go­spo­dar­ki pa­ster­skiej (tzw. sza­ła­śnict­wa). Sta­wia­no go na ha­lach pa­ster­skich na czas wy­pa­su zwie­rząt w gó­rach. Se­ba­stian Fli­zak podał na­stę­pu­ją­cą de­fi­ni­cję ko­sza­ru: "Ko­szar jest to ogro­dze­nie z krza­seł w kształ­cie pro­sto­ką­ta".


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koszara

za­gro­da dla owiec lub bydła; ko­szar


Ko­sza­ra ( Кашара; Кошара; hist. "Ol­mań­ska Ko­sza­ra", Альма́нская Каша́ра) – wieś na Bia­ło­ru­si, w ob­wo­dzie brze­skim, w re­jo­nie sto­liń­skim, w siel­so­wie­cie Stru­ga, w po­bli­żu gra­ni­cy z Ukra­i­ną.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koszarawa

wieś w Pol­sce


Ko­sza­ra­wa – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ślą­skim, w po­wie­cie ży­wiec­kim, w gmi­nie Ko­sza­ra­wa, ok. 20 ki­lo­me­trów od Żywca. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa biel­skie­go.

Miej­sco­wość jest sie­dzi­bą gminy Ko­sza­ra­wa. We­dług da­nych GUS z 30 czerw­ca 2020 r. za­miesz­ki­wa­ły ją 2362 osoby.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koszarawianin

miesz­ka­niec Ko­sza­ra­wy (wsi w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Koszarawianka

miesz­kan­ka Ko­sza­ra­wy (wsi w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Koszarawski

→ Ko­sza­ra­wa


Patrz:Koszarawa

Źródła:

SJP.pl

Koszarka

sta­tek bez na­pę­du z po­mie­szcze­nia­mi miesz­kal­ny­mi dla ro­bot­ni­ków


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koszarniak

po­tocz­nie: kara sto­so­wa­na w woj­sku, po­le­ga­ją­ca na za­ka­zie opu­szcza­nia ko­szar przez pe­wien czas


Źródła:

SJP.pl

Koszarowiec

bu­dy­nek ko­sza­ro­wy


Źródła:

SJP.pl

Koszarowość

nie­wy­szu­ka­na oby­cza­jo­wość ty­po­wa dla woj­sko­wych ko­sza­rów; try­wial­ność, pro­stact­wo


Źródła:

SJP.pl

Koszarowy

przy­miot­nik od: ko­sza­ry


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) wojsk. zwią­za­ny z ko­sza­ra­mi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koszary

zam­knię­ty teren wraz z bu­dyn­ka­mi, w któ­rych kwa­te­ru­ją żoł­nie­rze


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) teren i bu­dyn­ki, w któ­rych kwa­te­ru­ją żoł­nie­rze

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. lp.; M., B. i W. lm. od: ko­sza­ra

 (2.2) M., B. i W. lm. od: ko­szar


Ko­sza­ry – bu­dy­nek lub ze­spół bu­dyn­ków słu­żą­cy jako po­mie­szcze­nia dla woj­ska.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koszarzyć

umie­szczać owce albo bydło na noc lub na czas do­je­nia na pa­stwi­sku w ko­sza­rze


Źródła:

SJP.pl

Koszarówka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. strój za­wo­do­wej stra­ży po­żar­nej no­szo­ny w ko­sza­rach


Ko­sza­rów­ka – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie pod­la­skim, w po­wie­cie gra­jew­skim, w gmi­nie Gra­je­wo.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa łom­żyń­skie­go.

Wier­ni ko­ścio­ła rzym­sko­ka­to­lic­kie­go na­le­żą do pa­ra­fii Matki Bożej Nie­u­sta­ją­cej Po­mo­cy w Gra­je­wie.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Koszatka

mały gry­zoń z ro­dzi­ny pil­cho­wa­tych


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) syst. zool. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Dry­o­mys|Tho­mas|ref=tak., ro­dzaj nie­du­że­go ssaka z ro­dzi­ny po­pie­li­co­wa­tych;

 (1.2) zool. gry­zoń z ro­dza­ju ko­szat­ka (1.1)


Ko­szat­ka ("Dry­o­mys") – ro­dzaj ssa­ków z po­dro­dzi­ny ko­sza­tek (Le­it­hii­nae) w obrę­bie ro­dzi­ny po­pie­li­co­wa­tych (Gli­ri­dae).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koszatniczka

nie­wiel­ki gry­zoń za­miesz­ku­ją­cy Chile i za­chod­nie Andy


Ko­szat­nicz­ka, ko­szat­ni­czek ("Oc­to­don") – ro­dzaj ssa­ków z ro­dzi­ny ko­szat­nicz­ko­wa­tych (Oc­to­don­ti­dae). Naj­licz­niej­szym przed­sta­wi­cie­lem ro­dza­ju jest ko­szat­nicz­ka po­spo­li­ta ("O. degus"). Ko­szat­nicz­ki tego ga­tun­ku są po­pu­lar­nym ga­tun­kiem ho­do­wa­nym hob­by­stycz­nie.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koszatniczkowate

ro­dzi­na ssa­ków z rzędu gry­zo­ni


Ko­szat­nicz­ko­wa­te, daw­niej ko­szat­nicz­ki (Oc­to­don­ti­dae) – ro­dzi­na ssa­ków z po­drzę­du je­żoz­wie­rzow­ców (Hy­stri­co­morp­ha) w obrę­bie rzędu gry­zo­ni (Ro­den­tia).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koszatnik

ro­dzaj gry­zo­ni z ro­dzi­ny ko­szat­nicz­ko­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Koszałka

ro­dzaj ko­szy­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) przest. ko­szyk lub to­reb­ka ple­śće­cio­ne z wi­kli­ny, z przy­kryw­ką, słu­żą­ce zwy­kle do no­sze­nia po­kar­mów


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koszałki-Opałki

zwią­zek fra­ze­o­lo­gicz­ny

 (1.1) pot. głup­stwa, bred­nie, rze­czy zmy­ślo­ne


Źródła:

Wiktionary

Koszcik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od koszt


Źródła:

Wiktionary

Koszedary

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Lit­wie, w okrę­gu ko­wień­skim.


Ko­sze­da­ry (lit. "Kaišiadorys") – mia­sto li­tew­skie w re­gio­nie Auksz­to­ta w okrę­gu ko­wień­skim, sie­dzi­ba gminy.

Ko­sze­da­ry leżą na dro­dze po­mię­dzy dwoma naj­więk­szy­mi mia­sta­mi Litwy: Wil­nem (67 km) i Kow­nem (37 km) w wi­dłach Niem­na i Wilii. Licz­ba miesz­kań­ców gminy – 37 tys., mia­sta – 9 734.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Koszela

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Koszeliki

Ko­sze­li­ki – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, w po­wie­cie bial­skim, w gmi­nie Mię­dzy­rzec Pod­la­ski.

Wieś była włas­no­ścią sta­ro­sty gu­zow­skie­go i no­wo­miej­skie­go Sta­ni­sła­wa Opa­liń­skie­go, le­ża­ła w wo­je­wództ­wie pod­la­skim w 1673 roku. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa bial­sko­pod­la­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Koszelówka

wieś w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koszenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kosić.


Ko­sze­nie, żęcie – ści­na­nie ro­ślin daw­niej ręcz­nie z po­mo­cą m.in. sier­pa, kosy lub współ­cze­śnie ma­szy­no­wo z wy­ko­rzy­sta­niem róż­ne­go typu kom­baj­nów oraz ko­sia­rek.

Ręcz­ne ko­sze­nie łanu zboża przez ko­sia­rza z po­mo­cą kosy od­by­wa­ło się me­to­dą: „na pokos” oraz” na ścia­nę”.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Koszenila

1. plusk­wiak na­le­żą­cy do na­dro­dzi­ny czerw­ców
2. kar­mi­no­wy barw­nik na­tu­ral­ny otrzy­my­wa­ny z plusk­wia­ków o tej samej naz­wie; ko­sze­ni­li­na


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) chem. na­tu­ral­ny ciem­no­czer­wo­ny barw­nik po­zy­ski­wa­ny z wy­su­szo­nych i zmie­lo­nych czerw­ców kak­tu­so­wych, daw­niej także z czerw­ców pol­skich;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koszenilina

kar­mi­no­wy barw­nik na­tu­ral­ny otrzy­my­wa­ny z plusk­wia­ków o tej samej naz­wie; ko­sze­ni­la


Źródła:

SJP.pl

Koszenilinowy

→ ko­sze­ni­li­na; ko­sze­ni­lo­wy


Źródła:

SJP.pl

Koszenilowy

→ ko­sze­ni­la; ko­sze­ni­li­no­wy


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z ko­sze­ni­lą


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koszer

1. w ju­da­iz­mie: prze­pi­sy do­ty­czą­ce za­cho­wa­nia ry­tu­al­nej czy­sto­ści po­traw lub przed­mio­tów;
2. cecha po­traw i przed­mio­tów, uz­na­nych przez prawo moj­że­szo­we za ry­tu­al­nie czy­ste;
3. po­tra­wy lub przed­mio­ty uz­na­ne przez prawo moj­że­szo­we za ry­tu­al­nie czy­ste;
4. w są­dzie ra­bi­nicz­nym: uz­na­nie czy­jejś wia­ry­god­no­ści


Źródła:

SJP.pl

Koszerność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co ko­szer­ne


Ko­szer­ność, kasz­rut (z ‏כשרות‎, od ‏כשר‎ – dosł. „wła­ści­wy”) – po­ję­cie od­no­szą­ce się do reguł obo­wią­zu­ją­cych w pra­wie ży­dow­skim (ha­la­cha), okre­śla­ją­cych ro­dza­je pro­duk­tów doz­wo­lo­nych do spo­ży­wa­nia (po­kar­my, na­po­je i leki) oraz wa­run­ki, w ja­kich po­win­ny być pro­du­ko­wa­ne oraz spo­ży­wa­ne.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Koszerny

na­da­ją­cy się do użyt­ku lub do spo­ży­cia zgod­nie z ży­dow­ski­mi za­sa­da­mi re­li­gij­ny­mi; ko­szer


przy­miot­nik

 (1.1) taki, który speł­nia wy­mo­gi ży­dow­skie­go prawa w za­kre­sie czy­sto­ści ry­tu­al­nej po­kar­mów, na­po­jów i leków


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koszewko

Ko­szew­ko ( Klein Küssow) – osada w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie star­gardz­kim, w gmi­nie Star­gard.


Źródła:

Wikipedia

Koszewo

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Koszewski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koszka

sło­mia­ny ul


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pszcz. daw. ul wy­ko­na­ny ze słomy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koszmar

1. okrop­ny sen;
2. coś wstrzą­sa­ją­ce­go, prze­ra­ża­ją­ce­go


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ma­rze­nie senne o tre­ści wy­wo­łu­ją­cej u śnią­ce­go uczu­cie stra­chu;

 (1.2) przen. coś tak skraj­nie nie­przy­jem­ne­go, strasz­ne­go lub wstrzą­sa­ją­ce­go jak kosz­mar (1.1)


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koszmarek

zdrob­nie­nie od: kosz­mar


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od kosz­mar

 (1.2) rzecz uwa­ża­na za bar­dzo brzyd­ką


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koszmarkowaty

po­tocz­nie: brzyd­ki, w złym gu­ście


Źródła:

SJP.pl

Koszmarnie

przy­miot­nik

 (1.1) w spo­sób kosz­mar­ny


Źródła:

Wiktionary

Koszmarniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: kosz­mar­nie


Źródła:

SJP.pl

Koszmarniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: kosz­mar­ny


Źródła:

SJP.pl

Koszmarność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest kosz­mar­ne; cecha tych, któ­rzy są kosz­mar­ni


Źródła:

Wiktionary

Koszmarny

przy­miot­nik

 (1.1) bar­dzo zły, tra­gicz­ny; taki, jak w kosz­ma­rze


Źródła:

Wiktionary

Koszmarowy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kosz­ma­rem, do­ty­czą­cy kosz­ma­ru


Źródła:

Wiktionary

Kosznik

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Koszokop

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) wojsk. ro­dzaj okopu umoc­nio­ne­go ko­sza­mi wy­peł­nio­ny­mi zie­mią;


Ko­szo­kop – ro­dzaj okopu z usta­wio­ny­mi na brze­gach ko­sza­mi wy­peł­nio­ny­mi zie­mią, sta­no­wią­cy­mi osło­nę przed po­ci­ska­mi nie­przy­ja­cie­la.

Znane były ko­szo­ko­py po­je­dyn­cze, pod­wój­ne, lotne (wiąz­ki ko­szo­ko­po­we) i kryte. Zwy­kle sto­so­wa­ne jako osło­na ludzi pro­wa­dzą­cych prace sa­per­skie w po­bli­żu twierdz, ale także przy bu­do­wie do­raź­nych umoc­nień, rów­nież o cha­rak­te­rze sa­ni­tar­nym jak war­szaw­skie okopy Lu­bo­mir­skie­go.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Koszopopielnica

po­jem­nik peł­nią­cy funk­cje kosza na śmie­ci i po­piel­nicz­ki


Źródła:

SJP.pl

Koszor

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. nie­za­da­szo­na za­gro­da dla zwie­rząt


Źródła:

Wiktionary

Koszowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Koszowy

przy­miot­nik od: kosz


Źródła:

SJP.pl

Koszt

suma pie­nię­dzy na kupno lub opła­ce­nie cze­goś


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ekon. po­nie­sio­ny wy­da­tek

 (1.2) suma sta­rań o coś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koszta

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) daw. koszt


Źródła:

Wiktionary

Kosztela

od­mia­na ja­bło­ni; owoc tej ja­bło­ni


Kosz­te­la (Kosz­tel, Kosz­ty­la, Kosz­tyl­ka, Wierz­bów­ka Biała, Wierz­bów­ka Zi­mo­wa) – stara od­mia­na upraw­na ja­bło­ni do­mo­wej po­cho­dzą­ca z Pol­ski. Po raz pier­wszy wy­ho­do­wa­na jako siew­ka i opi­sa­na w 1590 roku przez za­kon­ni­ków klasz­to­ru w Czer­wiń­sku. Jeden z ulu­bio­nych owo­ców króla Pol­ski Jana III So­bie­skie­go i kró­lo­wej Marii Ka­zi­mie­ry, upra­wia­ny w ogro­dach Pa­ła­cu w Wi­la­no­wie wraz z in­ny­mi drze­wa­mi owo­co­wy­mi.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kosztelowy

→ kosz­te­la


Patrz:kosztela

Źródła:

SJP.pl

Kosztem

suma pie­nię­dzy na kupno lub opła­ce­nie cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Kosztochłonność

→ kosz­to­chłon­ny


Patrz:kosztochłonny

Źródła:

SJP.pl

Kosztochłonny

wy­ma­ga­ją­cy po­nie­sie­nia du­żych kosz­tów; kosz­tow­ny


Źródła:

SJP.pl

Kosztorys

1. plan wy­dat­ków, obli­cze­nie prze­wi­dy­wa­nych kosz­tów ja­kie­goś przed­sięw­zię­cia;
2. do­ku­ment za­wie­ra­ją­cy takie obli­cze­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) do­ku­ment fi­nan­so­wy re­a­li­za­cji okre­ślo­ne­go za­da­nia;


Kosz­to­rys – do­ku­ment fi­nan­so­wy re­a­li­za­cji okre­ślo­ne­go za­da­nia.

We­dług "Słow­ni­ka Ję­zy­ka Pol­skie­go" kosz­to­rys to obli­cze­nie prze­wi­dy­wa­nych kosz­tów zwią­za­nych z wy­ko­na­niem cze­goś.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kosztorysant

osoba spo­rzą­dza­ją­ca kosz­to­ry­sy - plany wy­dat­ków ja­kie­goś przed­sięw­zię­cia; kosz­to­ry­so­wiec, kosz­to­ry­siarz


Kosz­to­ry­sant – osoba spo­rzą­dza­ją­ca kosz­to­rys w pro­ce­sie kosz­to­ry­so­wa­nia. Osoba ta może wy­ko­ny­wać zawód kosz­to­ry­san­ta lub wy­ko­ny­wać kosz­to­rys okaz­jo­nal­nie z po­trze­by chwi­li.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kosztorysantka

ko­bie­ta spo­rzą­dza­ją­ca kosz­to­ry­sy - plany wy­dat­ków ja­kie­goś przed­sięw­zię­cia


Źródła:

SJP.pl

Kosztorysiarz

po­tocz­nie: osoba spo­rzą­dza­ją­ca kosz­to­ry­sy - plany wy­dat­ków ja­kie­goś przed­sięw­zię­cia; kosz­to­ry­sant, kosz­to­ry­so­wiec


Źródła:

SJP.pl

Kosztorysować

spo­rzą­dzać kosz­to­rys - plan wy­dat­ków ja­kie­goś przed­sięw­zię­cia


Źródła:

SJP.pl

Kosztorysowiec

osoba spo­rzą­dza­ją­ca kosz­to­ry­sy - plany wy­dat­ków ja­kie­goś przed­sięw­zię­cia; kosz­to­ry­sant, kosz­to­ry­siarz


Źródła:

SJP.pl

Kosztorysowo

→ kosz­to­ry­so­wy


Patrz:kosztorysowy

Źródła:

SJP.pl

Kosztorysowy

→ kosz­to­rys


Patrz:kosztorys

Źródła:

SJP.pl

Kosztotwórczy

ge­ne­ru­ją­cy kosz­ty


Źródła:

SJP.pl

Kosztowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kosz­to­wać.


Źródła:

Wiktionary

Kosztować

1. sta­no­wić war­tość pie­nięż­ną, wy­ma­gać na­kła­du pie­nię­dzy;
2. jeść lub pić coś w celu zba­da­nia smaku; pró­bo­wać;
3. doz­na­wać cze­goś, poz­na­wać coś;
4. być wy­ni­kiem wy­sił­ku, ofia­ry, wy­rze­czeń


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) mieć jakąś cenę w pie­nią­dzu

 (1.2) przen. mieć jakąś cenę w war­to­ściach nie­wy­mier­nych

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. skosz­to­wać)

 (2.1) pró­bo­wać sma­kiem

 (2.2) przen. pró­bo­wać ko­rzy­stać z cze­goś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kosztowniak

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kosztowniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: kosz­tow­nie


Źródła:

SJP.pl

Kosztowniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: kosz­tow­ny


Źródła:

SJP.pl

Kosztowniś

po­tocz­nie: osoba lu­bią­ca kosz­tow­ne rze­czy


Źródła:

SJP.pl

Kosztowności

przed­mio­ty ma­ją­ce dużą war­tość ma­te­rial­ną, zwła­szcza bi­żu­te­ria, klej­no­ty; pre­cjo­za, dro­go­cen­no­ści


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) kosz­tow­ne przed­mio­ty


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kosztowność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co kosz­tow­ne


Źródła:

Wiktionary

Kosztowny

przy­miot­nik

 (1.1) po­sia­da­ją­cy dużą war­tość ma­te­rial­ną

 (1.2) wy­ma­ga­ją­cy du­żych na­kła­dów pie­nięż­nych


Źródła:

Wiktionary

Kosztowo

przy­miot­nik od: koszt


Kosz­to­wo – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie pil­skim, w gmi­nie Wy­rzysk.

W la­tach 1954–1959 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Kosz­to­wo, po jej znie­sie­niu w gro­ma­dzie Wy­rzysk. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa pil­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kosztowość

→ kosz­to­wy


Patrz:kosztowy

Źródła:

SJP.pl

Kosztowy

przy­miot­nik od: koszt


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kosz­tem, do­ty­czą­cy kosz­tu


Kosz­to­wy (niem. "Kosz­tow") – dziel­ni­ca My­sło­wic.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koszty

suma pie­nię­dzy na kupno lub opła­ce­nie cze­goś


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) cena za pro­duk­cję np. prądu, gazu, pro­duk­tów spo­żyw­czych

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) plu­ral|koszt.


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kosztywał

ro­śli­na z ro­dzi­ny se­le­ro­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Koszula

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) odzież. kraw. lek­kie ubra­nie z rę­ka­wa­mi, na­kła­da­ne na tułów, za­pi­na­ne na gu­zi­ki;


Ko­szu­la – górna część ubio­ru, okry­wa­ją­ca tułów oraz ręce, hi­sto­rycz­nie bę­dą­ca płó­cien­ną bie­liz­ną za­rów­no męską, jak i dam­ską. Obec­nie ter­min ko­szu­la oz­na­cza nie­mal wy­łącz­nie ubiór męski, bę­dą­cy sa­mo­dziel­nym okry­ciem gór­nej czę­ści ciała bądź no­szo­ny pod ma­ry­nar­ką.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Koszularka

kraw­co­wa, szwacz­ka szy­ją­ca ko­szu­le


Źródła:

SJP.pl

Koszularz

kra­wiec spe­cja­li­zu­ją­cy się w szy­ciu ko­szul mę­skich


Źródła:

SJP.pl

Koszuleczka

zdrob­nie­nie od: ko­szu­la


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. zdrobn. od: ko­szul­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koszulina

nędz­na ko­szu­la


Źródła:

SJP.pl

Koszulinka

zdrob­nie­nie od: ko­szu­li­na


Źródła:

SJP.pl

Koszulka

1. zdrob­nie­nie od: ko­szu­la;
2. część ubra­nia no­szo­na zwy­kle bez­poś­red­nio na ciele;
3. osłon­ka na­kła­da­na na jakiś przed­miot; ob­wo­lu­ta; po­kro­wiec; fu­te­rał


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) odzież. kraw. ubra­nie z rę­ka­wa­mi lub bez no­szo­ne na tu­ło­wiu

 (1.2) biur. ochron­ne opa­ko­wa­nie na­kła­da­ne na jakiś przed­miot

 (1.3) karc. tylna stro­na karty do gry


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koszulkowy

→ ko­szul­ka


Patrz:koszulka

Źródła:

SJP.pl

Koszulowy

przy­miot­nik od: ko­szu­la


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z ko­szu­lą, do­ty­czą­cy ko­szu­li, przez­na­czo­ny na ko­szu­le


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koszutka

Ko­szut­ka (niem. "Kos­chut­ka", "Kos­sut­ka") – część oraz dziel­ni­ca Ka­to­wic, po­ło­żo­na w pół­noc­nej czę­ści mia­sta, na Wzgó­rzach Cho­rzow­skich, gra­ni­czą­ca z Weł­now­cem-Jó­ze­fow­cem, Bo­gu­ci­ca­mi, Śród­mie­ściem i Dębem. Jest najm­niej­szą po­wierzch­nio­wo i jedną z naj­gę­ściej za­lud­nio­nych dziel­nic mia­sta, z dużym udzia­łem osób w wieku po­pro­duk­cyj­nym. Ma ona głów­nie cha­rak­ter miesz­ka­nio­wy z roz­wi­nię­tym sek­to­rem usług, jak też sta­no­wi sie­dzi­bę sze­re­gu pla­có­wek ad­mi­ni­stra­cji pu­blicz­nej.


Źródła:

Wikipedia

Koszyce

1. mia­sto na Sło­wa­cji;
2. mia­sto w Pol­sce;
3. wieś w Pol­sce;
4. dziel­ni­ca Tar­no­wa;
5. dziel­ni­ca Piły


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto na Sło­wa­cji;


Ko­szy­ce ( i Košice, Kassa, Kas­chau, rom­ski "Kasza", Cas­so­via) – dru­gie co do wiel­ko­ści mia­sto Sło­wa­cji pod wzglę­dem licz­by lud­no­ści (nie­mal 240 tys. miesz­kań­ców pod ko­niec 2019 roku), trze­cie – po Bra­ty­sła­wie i Wy­so­kich Ta­trach ("Vysoké Tatry") – pod wzglę­dem po­wierzch­ni (243,7 km²) oraz naj­więk­sze mia­sto wschod­niej Sło­wa­cji.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koszycki

przy­miot­nik od: Ko­szy­ce


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Ko­szy­ca­mi, do­ty­czą­cy Ko­szyc


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koszyczanin

miesz­ka­niec Ko­szyc


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Ko­szyc; osoba z tego mia­sta


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koszyczanka

miesz­kan­ka Ko­szyc


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Ko­szyc; ko­bie­ta z tego mia­sta


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koszyczek

1. mały ko­szyk;
2. fry­zu­ra z upię­tych wokół głowy war­ko­czy;
3. fi­gu­ra w tańcu;
4. typ kwia­to­sta­nu;
5. za­głę­bie­nie na tyl­nej nodze pszczo­ły, w któ­rym skła­da­ny jest pyłek kwia­to­wy;
6. ele­ment ło­ży­ska tocz­ne­go ma­szy­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) mały ko­szyk

 (1.2) za­war­tość ko­szycz­ka (1.1)

 (1.3) bot. typ kwia­to­sta­nu gro­nia­ste­go, w któ­rym kwia­ty są gęsto osa­dzo­ne na dnie kwia­to­wym;

 (1.4) etn. fi­gu­ra ta­necz­na po­le­ga­ją­ca na tym, że tań­czą­cy two­rzą pod­wój­ne koło i spla­ta­ją ręce

 (1.5) pszcz. za­głę­bie­nie na zew­nętrz­nej po­wierzch­ni go­le­ni tyl­nej nogi pszczo­ły-ro­bot­ni­cy, w któ­rym skła­da­ny jest pyłek kwia­to­wy

 (1.6) fryz. war­kocz ple­cio­ny na­o­ko­ło głowy

 (1.7) fryz. fry­zu­ra z za­ple­cio­nym na­o­ko­ło głowy ko­szycz­kiem


Ko­szy­czek (łac. "ant­ho­dium, ca­lat­hi­dium", ang. "head, ca­pi­tu­la") – typ kwia­to­sta­nu gro­nia­ste­go cha­rak­te­ry­stycz­ny dla ro­ślin z ro­dzi­ny astro­wa­tych "Aste­ra­ce­ae". Ce­chu­je się sil­nie skró­co­ną i roz­sze­rzo­ną osią kwia­to­sta­nu, two­rzą­cą tzw. osad­nik (dno kwia­to­sta­no­we), na któ­rym roz­wi­ja­ją się, czę­sto bar­dzo licz­ne, kwia­ty sie­dzą­ce, rza­dziej licz­ba kwia­tów jest nie­wiel­ka i kwia­ty roz­wi­ja­ją się na krót­kich szy­puł­kach.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koszyczki-Opałeczki

zwią­zek fra­ze­o­lo­gicz­ny

 (1.1) reg. głup­stwa, bred­nie, rze­czy zmy­ślo­ne


Źródła:

Wiktionary

Koszyczkowe

drob­na kwota po­zo­sta­wia­na sobie przez osobę ro­bią­cą za­ku­py na czy­jeś po­le­ce­nie; ko­szy­ko­we


Źródła:

SJP.pl

Koszyczkowy

przy­miot­nik od: ko­szy­czek


Źródła:

SJP.pl

Koszyk

1. zdrob­nie­nie od: kosz;
2. wózek skle­po­wy;
3. po­jem­nik do prze­cho­wy­wa­nia lub prze­no­sze­nia przed­mio­tów


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od: kosz

 (1.2) mały, ple­cio­ny po­jem­nik słu­żą­cy do no­sze­nia przed­mio­tów

 (1.3) in­form. wir­tu­al­ny po­jem­nik to­wa­rów w skle­pie in­ter­ne­to­wym;

 (1.4) zob. ko­szyk wa­lu­to­wy.

 (1.5) zob. ko­szyk in­fla­cyj­ny.

 (1.6) zob. ko­szyk dóbr i usług.


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koszykara

ek­spre­syw­nie: ko­szy­kar­ka


Źródła:

SJP.pl

Koszykarka

1. sport: ko­bie­ta, dziew­czy­na gra­ją­ca w ko­szy­ków­kę, tre­nu­ją­ca ko­szy­ków­kę, pro­fe­sjo­nal­nie upra­wia­ją­ca ko­szy­ków­kę;
2. ko­bie­ta, dziew­czy­na wy­ko­nu­ją­ca kosze i inne wy­ro­by ko­szy­kar­skie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) sport. za­wod­nicz­ka gra­ją­ca w ko­szy­ków­kę

 (1.2) ko­bie­ta, która wy­ra­bia kosze

 (1.3) wi­kli­na, z któ­rej wy­ra­bia się kosze


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koszykarnia

fa­bry­ka wy­ro­bów ko­szy­kar­skich


Źródła:

SJP.pl

Koszykarski

przy­miot­nik od: ko­szy­karz, ko­szy­kar­stwo


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) sport. zwią­za­ny z ko­szy­ka­rza­mi lub ko­szy­ków­ką, do­ty­czą­cy ko­szy­ka­rzy lub ko­szy­ków­ki

 (1.2) zwią­za­ny z ko­szy­kar­stwem, wyt­wór­stwem ko­szy­ków


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koszykarstwo

Ko­szy­kar­stwo – ro­dzaj rze­mio­sła po­le­ga­ją­ce­go na wy­ko­rzy­sty­wa­niu su­ro­wych lub wcze­śniej od­po­wied­nio przy­go­to­wa­nych włó­kien ro­ślin­nych do wy­pla­ta­nia koszy. Przy­kła­do­we ma­te­ria­ły, które mogą być wy­ko­rzy­sty­wa­ne w ko­szy­kar­stwie to mię­dzy in­ny­mi: wi­kli­na, trawa, rat­tan, słoma czy bam­bus.


Źródła:

Wikipedia

Koszykarz

1. sport: osoba gra­ją­ca w ko­szy­ków­kę, tre­nu­ją­ca ko­szy­ków­kę, pro­fe­sjo­nal­nie upra­wia­ją­ca ko­szy­ków­kę;
2. osoba wy­ko­nu­ją­ca kosze i inne wy­ro­by ko­szy­kar­skie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) sport. spor­to­wiec gra­ją­cy w ko­szy­ków­kę

 (1.2) rzem. rze­mieśl­nik wy­pla­ta­ją­cy kosze i ko­szy­ki


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koszykowe

wy­ple­cio­ny z wi­kli­ny


Źródła:

SJP.pl

Koszykowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Koszykowy

wy­ple­cio­ny z wi­kli­ny


Źródła:

SJP.pl

Koszykówka

gra ze­spo­ło­wa po­le­ga­ją­ca na zdo­by­wa­niu punk­tów przez umie­szcza­nie piłki w koszu ry­wa­li, przyt­wier­dzo­nym do wy­so­ko znaj­du­ją­cej się ta­bli­cy; piłka ko­szy­ko­wa, ba­sket­ball (rzad­ko), ba­sket (śro­do­wi­sko­wo)


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) sport. dy­scy­pli­na spor­tu dru­ży­no­we­go, w któ­rej dwie pię­cio­o­so­bo­we dru­ży­ny grają prze­ciw­ko sobie, pró­bu­jąc zdo­być punk­ty, umie­szcza­jąc piłkę w koszu;


Ko­szy­ków­ka (lub piłka ko­szy­ko­wa) – dy­scy­pli­na spor­tu dru­ży­no­we­go (sport olim­pij­ski), w któ­rej dwie pię­cio­o­so­bo­we dru­ży­ny grają prze­ciw­ko sobie pró­bu­jąc zdo­być jak naj­więk­szą licz­bę punk­tów wrzu­ca­jąc piłkę do kosza dru­ży­ny prze­ciw­nej. Za datę pow­sta­nia ko­szy­ków­ki uz­na­je się 21 grud­nia 1891 r., a za jej twór­cę – Ja­me­sa Na­is­mit­ha.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koszykówkarz

po­tocz­nie: ko­szy­karz (spor­to­wiec)


Źródła:

SJP.pl

Koszykówkowy

→ ko­szy­ków­ka; ba­sket­bal­lo­wy


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z ko­szy­ków­ką, do­ty­czą­cy ko­szy­ków­ki


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koszysta

szczyt w Ta­trach


Ko­szy­sta ( Košista) – grzbiet w Ta­trach Wy­so­kich o dłu­go­ści ok. 3 km, od­cho­dzą­cy od dłu­giej wschod­niej grani Świ­ni­cy z Bu­czy­no­wy­mi Tur­nia­mi i Wo­ło­szy­nem w re­jo­nie prze­łę­czy Krzyż­ne w kie­run­ku pół­noc­nym (z lek­kim od­chy­le­niem na wschód). Od pół­noc­nej stro­ny opada do Waks­mundz­kiej Prze­łę­czy (1418 m) od­dzie­la­ją­cej go od Su­che­go Wier­chu Waks­mundz­kie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koszówka

motyl nocny, nie­wiel­kich roz­mia­rów, któ­re­go gą­sie­ni­ce bu­du­ją sobie domki w kształ­cie ko­szy­ków


Ko­szów­ka – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie war­szaw­skim za­chod­nim, w gmi­nie Kam­pi­nos.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa war­szaw­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koszówki

motyl nocny, nie­wiel­kich roz­mia­rów, któ­re­go gą­sie­ni­ce bu­du­ją sobie domki w kształ­cie ko­szy­ków


Źródła:

SJP.pl

Koszówkowate

o ce­chach ko­szów­ko­wa­tych (ro­dzi­na mo­ty­li)


Ko­szów­ko­wa­te, ko­szów­ki ("Psy­chi­dae") – ro­dzi­na prze­waż­nie ma­łych, nie­po­zor­nych szaro lub bru­nat­no ubar­wio­nych mo­ty­li noc­nych na­le­żą­cych do grupy tzw. Ma­cro­le­pi­dop­te­ra. W Pa­le­ark­ty­ce zna­nych jest 396 ga­tun­ków (Sa­u­ter i Hat­tens­chwil­ler, 1991), zaś w Pol­sce wy­stę­pu­je 37 ga­tun­ków (Mar­ci­niak, 2000), jed­nak­że sta­tus tak­so­no­micz­ny czę­ści z nich po­zo­sta­je nadal ot­war­ty, dla­te­go licz­ba może ulec zmia­nie.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koszówkowaty

o ce­chach ko­szów­ko­wa­tych (ro­dzi­na mo­ty­li)


Źródła:

SJP.pl

Koszący

lot ko­szą­cy - lot sa­mo­lo­tu lub szy­bow­ca na wy­so­ko­ści do około 50 me­trów


Źródła:

SJP.pl

Koszęcin

nazwa kilku wsi w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koszęcinianin

miesz­ka­niec Ko­szę­ci­na (wsi w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Koszęcinianka

miesz­kan­ka Ko­szę­ci­na (wsi w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Koszęciński

→ Ko­szę­cin


Patrz:Koszęcin

Źródła:

SJP.pl

Kosów

me­lo­dyj­nie śpie­wa­ją­cy ptak z ro­dzi­ny dro­zdo­wa­tych, o upie­rze­niu bru­nat­nym u sa­mi­cy i pra­wie czar­nym u samca, ży­ją­cy w Eu­raz­ji i Afry­ce


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w za­chod­niej czę­ści Bia­ło­ru­si;

 (1.2) geogr. mia­sto w za­chod­niej czę­ści Ukra­i­ny;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kosówka

kar­ło­wa­ty ga­tu­nek sosny ros­ną­cy w gó­rach po­wy­żej gór­nej gra­ni­cy lasu; ko­so­drzew, ko­so­drze­wi­na


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) dendr. syst. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Pinus mugo|Turra|ref=tak., ga­tu­nek drze­wa lub krze­wu igla­ste­go na­le­żą­cy do ro­dzi­ny sos­no­wa­tych, ros­ną­cy w gó­rach, po­wy­żej gór­nej gra­ni­cy lasu;

 (1.2) dendr. krzew z ga­tun­ku ko­só­wek (1.1)

 (1.3) bot. pię­tro ro­ślin­no­ści w wy­so­kich gó­rach


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kosówkowy

przy­miot­nik od: ko­sów­ka


Źródła:

SJP.pl

Kot

1. zwie­rzę do­mo­we z ro­dzi­ny ko­to­wa­tych, o mięk­kiej sier­ści, ostrych pa­zu­rach, dłu­gim ogo­nie, ma­ją­ce zna­ko­mi­ty słuch i wzrok, ży­ją­ce zwy­kle 15-20 lat;
2. przed­sta­wi­ciel ro­dzi­ny ssa­ków dra­pież­nych - kotów (np. żbik, lew, lam­part);
3. w ło­wiect­wie: zając;
4. mała, czte­ro­ra­mien­na kot­wi­ca; dra­pacz
5. (zwy­kle w licz­bie mno­giej) po­tocz­nie o kłę­bie kurzu


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) zool. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Felis catus|Lin­na­e­us|ref=tak., zwie­rzę do­mo­we;

 (1.2) zool. każde zwie­rzę dra­pież­ne z ro­dzi­ny nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Fe­li­dae|G. Fis­cher|ref=tak., o smu­kłym ciele, mięk­kiej sier­ści i dłu­gim ogo­nie

 (1.3) łow. sa­miec za­ją­ca i rysia

 (1.4) pot. kłąb kurzu zbie­ra­ją­ce­go się w za­ka­mar­kach miesz­ka­nia

 (1.5) daw. młode zwie­rzę

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) slang. re­krut, nowy uczeń


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kota

licz­ba oz­na­cza­ją­ca na mapie wy­so­kość punk­tu nad przy­ję­tym punk­tem od­nie­sie­nia; rzęd­na wy­so­ko­ści punk­tu


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) kar­togr. na mapie wy­so­kość nad po­zio­mem od­nie­sie­nia

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D., B. lp. od: kot


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kotala

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kotangens

co­tan­gens; f. try­go­no­me­trycz­na; okre­śla­ją­ca, dla pew­ne­go punk­tu A(x, y) i pro­mie­nia wo­dzą­ce­go r, sto­su­nek x do y; w trój­ką­cie pro­sto­ką­tym - sto­su­nek dłu­go­ści przy­pro­sto­kąt­nej le­żą­cej przy danym kącie do dłu­go­ści dru­giej przy­pro­sto­kąt­nej


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zob. co­tan­gens.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kotangensoida

linia krzy­wa przed­sta­wia­ją­ca zmien­ność funk­cji ko­tan­gens; co­tan­gen­so­i­da


Źródła:

SJP.pl

Kotara

za­sło­na z gru­bej tka­ni­ny; por­tie­ra


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) za­sło­na z gru­bej tka­ni­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kotarba

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kotarbiński

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kotarka

zdrob­nie­nie od: ko­ta­ra


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od: ko­ta­ra


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kotarowy

→ ko­ta­ra


Patrz:kotara

Źródła:

SJP.pl

Kotarski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kotarszyn

wieś w Pol­sce


Ko­tar­szyn – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim, w po­wie­cie ostro­wiec­kim, w gmi­nie Wa­śniów. Ma sta­tus so­łect­wa.

Był wsią klasz­to­ru nor­ber­ta­nek bu­skich w wo­je­wództ­wie san­do­mier­skim w ostat­niej ćwier­ci XVI wieku. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa kie­lec­kie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kotarwice

Ko­tar­wi­ce – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie ra­dom­skim, w gmi­nie Ko­wa­la. Ma sta­tus so­łect­wa.

Pry­wat­na wieś szla­chec­ka "Ko­tar­bi­ce", po­ło­żo­na była w dru­giej po­ło­wie XVI wieku w po­wie­cie ra­dom­skim wo­je­wództ­wa san­do­mier­skie­go. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa ra­dom­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Kotary

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. wer­te­py

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) M., B. i W. lm. od: ko­ta­ra


Ko­ta­ry – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ślą­skim, w po­wie­cie kło­buc­kim, w gmi­nie Panki.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa czę­sto­chow­skie­go.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kotas

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kotawiec

ro­dzaj ssaka na­czel­ne­go z po­dro­dzi­ny kocz­ko­da­nów


Ko­ta­wiec ("Chlo­ro­ce­bus") – ro­dzaj ssa­ków na­czel­nych z po­dro­dzi­ny kocz­ko­da­nów (Cer­co­pit­he­ci­nae) w obrę­bie ro­dzi­ny kocz­ko­da­no­wa­tych (Cer­co­pit­he­ci­dae).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kotański

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kotbelka

żuraw lub belka, wy­sta­ją­ca za burtę, uży­wa­na na mniej­szych stat­kach


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) żegl. belka lub mały żu­ra­wik wy­sta­ją­cy po­chy­ło za burtę stat­ku słu­żą­cy do pod­wie­sze­nia kot­wi­cy typu ad­mi­ra­li­cji lub za­mo­co­wa­nia dra­pa­cza na dzio­bie lub rufie;


Kot­bel­ka (ang. "cat­he­ad") - na du­żych sta­rych ża­glow­cach po­zio­ma belka wy­sta­ją­ca poza burtę, słu­żą­ca w ostat­nim eta­pie wy­cią­ga­nia kot­wi­cy do wy­ję­cia jej z wody i po­ło­że­nia na po­kła­dzie. Do kot­bel­ki mo­co­wa­na była zaz­wy­czaj talia z liną za­koń­czo­ną ha­kiem, któ­rym ła­pa­no pier­ścień kot­wi­cy.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kotecki

naz­wi­sko


Ko­tec­ki – pol­skie naz­wi­sko, w Pol­sce nosi je ok. 3 tys. osób.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koteczek

zdrob­nie­nie od: kotek


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) pieszcz. zdrobn. od: kotek


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koteczka

1. zdrob­nie­nie od: kotka;
2. po­tocz­nie: młoda, za­lot­na ko­bie­ta; kotka, ko­cicz­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. zdrobn. od: kotka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kotek

1. mały kot; zdrob­nie­nie od: kot;
2. pie­szczot­li­we okre­śle­nie miłej, bli­skiej osoby;
3. w że­glar­stwie: ochra­niacz za­ple­cio­ny na linie dla ochro­ny żagli przed prze­tar­ciem


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) jęz. zdrobn. od: kot

 (1.2) młody lub mały kot

 (1.3) pieszcz. zwrot uży­wa­ny w od­nie­sie­niu do bli­skich

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. lm. zob. kotka.


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koteka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) etn. tra­dy­cyj­na, no­wog­wi­nej­ska ozdob­na osło­na na prą­cie;


Ko­te­ka (fal­lo­karp, fal­lo­krypt) – ozdob­na osło­na na prą­cie, no­szo­na tra­dy­cyj­nie wśród niek­tó­rych grup et­nicz­nych w Nowej Gwi­nei. Ko­te­ka spo­rzą­dza­na jest zwy­kle z wy­su­szo­ne­go owocu "La­ge­na­ria si­ce­ra­ria", ewen­tu­al­nie in­nych ga­tun­ków jak "Ne­pent­hes mi­ra­bi­lis".


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kotelnia

okres łą­cze­nia owiec w pary; czas wy­ko­tu


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zo­o­techn. okres go­do­wy owiec


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kotelski

przy­miot­nik od: Kotla (gmina w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim)


Źródła:

SJP.pl

Kotener

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) środ. żart. po­jem­nik do prze­no­sze­nia kota


Źródła:

Wiktionary

Koterba

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Koterbski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Koteria

grupa ludzi i śro­do­wisk po­wią­za­nych ze sobą wspól­ny­mi in­te­re­sa­mi, po­pie­ra­ją­cych i bro­nią­cych się wza­jem­nie; klika; stron­nict­wo; daw­niej: to­wa­rzy­stwo


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) książk. eks­klu­zyw­na grupa ludzi i śro­do­wisk zwią­za­nych ze sobą wspól­nym in­te­re­sem, po­pie­ra­ją­cych się naw­za­jem, aby trwać na róż­nych po­zio­mach i wy­mia­rach wła­dzy


Ko­te­ria (fr. "co­te­rie") – grupa ludzi wza­jem­nie się po­pie­ra­ją­cych i dą­żą­cych do pew­nych par­ty­ku­lar­nych, czę­sto oso­bi­stych celów, bez na­le­ży­te­go uwz­ględ­nie­nia dobra pu­blicz­ne­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koterski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Koteryjka

zdrob­nie­nie od: ko­te­ria


Źródła:

SJP.pl

Koteryjność

→ ko­te­ria


Patrz:koteria

Źródła:

SJP.pl

Koteryjny

do­ty­czą­cy ko­te­rii; stron­ni­czy


Źródła:

SJP.pl

Kotew

wią­za­nie drew­nia­ne albo sta­lo­we wzmac­nia­ją­ce bu­dow­lę; kotwa


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) żegl. kot­wi­ca

 (1.2) bud. ele­ment wią­żą­cy ze sobą ele­men­ty bu­dow­la­ne kon­struk­cji

 (1.3) górn. ele­ment obu­do­wy gór­ni­czej pod­trzy­mu­ją­cy war­stwy gó­rot­wór­cze

 (1.4) masz. ele­ment mo­cu­ją­cy ma­szy­nę do po­dło­ża lub ścia­ny


Kotew (spo­ty­ka się też okre­śle­nia an­kier, ankra, kotwa, kołek, dybel lub łącz­nik) – ele­ment kon­struk­cji sto­so­wa­ny do mo­co­wa­nia (kot­wie­nia) mo­no­li­tycz­ne­go po­dło­ża, rza­dziej do mo­co­wa­nia po­dło­ża z ot­wo­ra­mi ta­kie­go jak cegły kra­tów­ki lub pu­sta­ki stro­po­we, stopy słupa z fun­da­men­tem, wspor­ni­ków lub belek do słu­pów lub ścian, płyt okła­dzi­no­wych itp.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kotewka

1. zdrob­nie­nie od: kotew;
2. ro­dzaj ro­ślin wod­nych z ro­dzi­ny krwaw­ni­co­wa­tych


Ko­tew­ka ("Trapa" L.) – ro­dzaj ro­ślin wod­nych z rzędu mir­tow­ców z ro­dzi­ny krwaw­ni­co­wa­tych ("Lyth­ra­ce­ae"), który z po­wo­du odręb­no­ści mor­fo­lo­gicz­nej był daw­niej zwy­kle wy­o­dręb­nia­ny do osob­nej ro­dzi­ny ko­tew­ko­wa­tych ("Tra­pa­ce­ae"). W obrę­bie ro­dza­ju opi­sy­wa­no bar­dzo wiele ga­tun­ków, od­mian i form róż­nią­cych się bu­do­wą owocu.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kotewkowate

o ce­chach ko­tew­ko­wa­tych (ro­dzi­na ro­ślin)


Ko­tew­ko­wa­te ("Tra­pa­ce­ae" Du­mort. "nom. cons.") – mo­no­ty­po­wa ro­dzi­na ro­ślin wod­nych z rzędu mir­tow­ców, wy­róż­nia­na w daw­niej­szych sy­ste­mach kla­sy­fi­ka­cyj­nych ro­ślin okry­to­na­sien­nych. Za­li­cza­no tu tylko jeden ro­dzaj – ko­tew­ka ("Trapa").


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kotewkowaty

o ce­chach ko­tew­ko­wa­tych (ro­dzi­na ro­ślin)


Źródła:

SJP.pl

Koteł

żar­to­bli­wie: kot (zwie­rzę do­mo­we); ko­ciak


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) żart. slang. kot


Koteł ( Котел) – mia­sto w Buł­ga­rii, w ob­wo­dzie Sli­wen, sie­dzi­ba ad­mi­ni­stra­cyj­na gminy Koteł. We­dług da­nych sza­cun­ko­wych Ujed­no­li­co­ne­go Sy­ste­mu Ewi­den­cji Lud­no­ści oraz Usług Ad­mi­ni­stra­cyj­nych dla Lud­no­ści, 15 czerw­ca 2020 roku miej­sco­wość li­czy­ła 5471 miesz­kań­ców.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kotełeczek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) zdrobn. ko­te­łek


Źródła:

Wiktionary

Kotełek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) zdrobn. koteł


Źródła:

Wiktionary

Koticzak

ro­dzaj ssa­ków dra­pież­nych z ro­dzi­ny uchat­ko­wa­tych


Ko­ti­czak ("Cal­lor­hi­nus") – ro­dzaj ssa­ków z ro­dzi­ny uchat­ko­wa­tych (Ota­rii­dae).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kotik

ssak mor­ski z ro­dzi­ny ucha­tek, bar­dzo ce­nio­ny ze wzglę­du na futro; niedź­wiedź mor­ski, uchat­ka niedź­wie­dzio­wa­ta


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) zool. dra­pież­ny ssak mor­ski z ro­dzi­ny uchat­ko­wa­tych, cu­chu­ją­cy się bar­dzo gę­stym fu­trem, obec­no­ścią ma­łych mał­żo­win usz­nych oraz zdol­no­ścią do spraw­ne­go po­ru­sza­nia się na lą­dzie dzię­ki pod­wi­ja­niu tyl­nych płetw pod tułów

 (1.2) zool. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Arc­to­cep­ha­lus|É. Ge­of­froy Saint-Hi­la­i­re & F. Cu­vier|ref=tak., ro­dzaj ssa­ków mor­skich z ro­dzi­ny uchat­ko­wa­tych, obej­mu­ją­cy ga­tun­ki wy­stę­pu­ją­ce na wy­brze­żach Ame­ry­ki, Au­stra­lii i Afry­ki

 (1.3) zool. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Cal­lor­hi­nus|J.E. Gray,|ref=tak., ro­dzaj ssaka mor­skie­go z ro­dzi­ny uchat­ko­wa­tych, obej­mu­ją­cy jeden ga­tu­nek ży­ją­cy w pół­noc­nych wo­dach Oce­a­nu Spo­koj­ne­go


Kotik ("Arc­to­cep­ha­lus") – ro­dzaj ssa­ków z ro­dzi­ny uchat­ko­wa­tych (Ota­rii­dae).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kotka

1. zdrob­nia­le o sa­mi­cy kota;
2. kwia­to­stan w kształ­cie mięk­kie­go kłosa np. na wierz­bie; bazia;
3. po­tocz­nie ga­łąz­ka wierz­by z ba­zia­mi;
4. po­tocz­nie o mło­dej ko­bie­cie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zool. sa­mi­ca kota

 (1.2) bot. bazia;

 (1.3) przen. o przy­mil­nie za­cho­wu­ją­cej się ko­bie­cie

forma rze­czow­ni­ka|ro­dzaj=mę­skoz­wie­rzę­cy.

 (2.1) D. i B. lp. od: kotek


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kotkowaty

po­dob­ny do kotki - kwia­to­sta­nu w kształ­cie wiot­kie­go kłosa


Źródła:

SJP.pl

Kotkowe

rząd drzew i krze­wów wyt­wa­rza­ją­cych kwia­to­sta­ny w kształ­cie kotki; Amen­ta­ce­ae


Patrz:kotek

Źródła:

SJP.pl

Kotkowski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kotkowy

→ kotek


Patrz:kotek

Źródła:

SJP.pl

Kotku

1. mały kot; zdrob­nie­nie od: kot;
2. pie­szczot­li­we okre­śle­nie miłej, bli­skiej osoby;
3. w że­glar­stwie: ochra­niacz za­ple­cio­ny na linie dla ochro­ny żagli przed prze­tar­ciem


forma rze­czow­ni­ka.

 (1.1) Ms. i W. lp. od: kotek


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kotla

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Kotlarczyk

naz­wi­sko


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) cze­lad­nik kot­lar­ski, po­moc­nik kot­la­rza


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kotlarek

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kotlarnia

za­kład pro­du­ku­ją­cy kotły


Kot­lar­nia (do­dat­ko­wa nazwa w j. niem. Ja­kobs­wal­de) – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie opol­skim, w po­wie­cie kę­dzie­rzyń­sko-ko­ziel­skim, w gmi­nie Bie­ra­wa.

Wieś leży nad rzeką Bie­raw­ką, do­pły­wem Odry.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kotlarski

przy­miot­nik od: kot­larz


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy kot­la­rza


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kotlarstwo

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) rzem. rze­mio­sło kot­la­rza


Źródła:

Wiktionary

Kotlarz

rze­mieśl­nik wy­ra­bia­ją­cy przed­mio­ty me­ta­lo­we


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) rzem. rze­mieśl­nik, który wy­ra­bia na­czy­nia me­ta­lo­we, kotły;


Kot­larz – rze­mieśl­nik zaj­mu­ją­cy się wy­ra­bia­niem z bla­chy ko­tłów, rond­li i in­nych przed­mio­tów (np. wę­żow­nic, apa­ra­tów go­rzel­ni­czych). Kot­la­rze zaj­mo­wa­li się też po­bie­la­niem na­czyń i urzą­dzeń mie­dzia­nych. Przez wiele lat kot­lar­stwo na­le­ża­ło do in­trat­nych za­wo­dów, a Cy­ga­nie byli uwa­ża­ni za fa­chow­ców w tej bran­ży.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kotleciarka

ma­szyn­ka do ro­zbi­ja­nia mięsa na kot­le­ty; ste­a­ker


Źródła:

SJP.pl

Kotlecik

zdrob­nie­nie od: kot­let


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od: kot­let

 (1.2) kulin. mały kot­let


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kotlecisko

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) gastr. żart. lub grub. duży kot­let


Źródła:

Wiktionary

Kotler

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kotlet

1. ubi­ja­ne lub mie­lo­ne mięso (cza­sa­mi także jajka, ja­rzy­ny itp.) w for­mie plac­ka, zwy­kle pa­nie­ro­wa­ne i us­ma­żo­ne na tłu­szczu;
2. kot­let po­żar­ski - kot­let z mięsa dro­bio­we­go lub mie­sza­ne­go ku­rze­go i cie­lę­ce­go


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy lub mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) mięso (ale rów­nież wa­rzy­wa, jajka) ufor­mo­wa­ne zaz­wy­czaj w pla­ste­ra­stry i us­ma­żo­ne na tłu­szczu;

 (1.2) pot. kot­let (1.1) ze scha­bu

 (1.3) gw-pl|Górny Śląsk. baki, bo­ko­bro­dy


Kot­let ( côtelette – że­ber­ko) – po­tra­wa, naj­czę­ściej mięs­na (choć wy­róż­nia się też od­po­wied­ni­ki we­ge­ta­riań­skie i we­gań­skie), sma­żo­na zaz­wy­czaj na pa­tel­ni przy uży­ciu nie­wiel­kiej ilo­ści tłu­szczu. Kot­le­ty przy­go­to­wu­je się z mięsa: wie­przo­we­go, wo­ło­we­go, cie­lę­ce­go i dro­bio­we­go, rza­dziej z in­nych ro­dza­jów mięsa lub ryb, a także z ziem­nia­ków (kot­le­ty ziem­nia­cza­ne), wa­rzyw, soi, jajek itd.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kotleta

forma rze­czow­ni­ka.

 (1.1) D. lp. od: kot­let


Źródła:

Wiktionary

Kotletowy

→ kot­let


Patrz:kotlet

Źródła:

SJP.pl

Kotlewski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kotlicki

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kotliczka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. rel. mała kro­piel­ni­ca


Źródła:

Wiktionary

Kotlin

roz­le­głe ob­ni­że­nia te­re­nu oto­czo­ne ze wszyst­kich stron wznie­sie­nia­mi


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kotlina

roz­le­głe ob­ni­że­nia te­re­nu oto­czo­ne ze wszyst­kich stron wznie­sie­nia­mi


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) geogr. roz­le­głe za­głę­bie­nie te­re­nu o pła­skim dnie, oto­czo­ne­go wznie­sie­nia­mi;

 (1.2) łow. ziem­ne le­go­wi­sko za­ją­ca w okre­sie bez­śnież­nym


Kot­li­na – roz­le­gła, nie­zbyt mocno wy­dłu­żo­na, wklę­sła forma te­re­nu, ze wszyst­kich stron oto­czo­na wznie­sie­nia­mi. Może być w po­sta­ci zam­knię­tej (be­zod­pły­wo­wej) lub ot­war­tej. Kot­li­ny pow­sta­ją na sku­tek ru­chów gó­rot­wór­czych (czyli oro­ge­ne­zy) lub w wy­ni­ku eroz­ji.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kotlinianin

miesz­ka­niec Kot­li­na (wsi w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Kotlinianka

miesz­kan­ka Kot­li­na (wsi w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Kotlinka

zdrob­nie­nie od: kot­li­na


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od: kot­li­na


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kotlinny

→ kot­li­na; kot­li­no­wy


Źródła:

SJP.pl

Kotlinowaty

po­dob­ny kształ­tem do kot­li­ny


Źródła:

SJP.pl

Kotlinowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kotlinowy

→ kot­li­na; kot­lin­ny


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy kot­li­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kotlista

osoba gra­ją­ca na ko­tłach


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) muz. muzyk gra­ją­cy na ko­tłach


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kotlistka

→ kot­li­sta


Patrz:kotlista

Źródła:

SJP.pl

Kotliński

zwią­za­ny z Kot­li­nem, do­ty­czą­cy Kot­li­na


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kotnik

w od­nie­sie­niu do zwie­rząt fu­ter­ko­wych: gnia­zdo dla sa­mi­cy i jej mło­dych


Kot­nik – po­mie­szcze­nie roz­rod­cze dla ryb, które za­stę­pu­je ak­wa­rium roz­rod­cze. Spo­ty­ka się kilka ro­dza­jów kot­ni­ków:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kotnowo

Kot­no­wo – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ku­jaw­sko-po­mor­skim, w po­wie­cie wą­brze­skim, w gmi­nie Płuż­ni­ca.

W la­tach 1954–1957 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Kot­no­wo, po jej znie­sie­niu w gro­ma­dzie Płuż­ni­ca. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa to­ruń­skie­go. We­dług Na­ro­do­we­go Spisu Po­wszech­ne­go (III 2011 r.) li­czy­ła 122 miesz­kań­ców. Jest dwu­na­stą co do wiel­ko­ści miej­sco­wo­ścią gminy Płuż­ni­ca.


Źródła:

Wikipedia

Kotny

kotna - o kotce, owcy, za­ję­czy­cy itp.: cię­żar­na


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) wet. zo­o­techn. o niek­tó­rych sa­mi­cach zwie­rząt: bę­dą­cy w ciąży, spo­dzie­wa­ją­cy się po­tom­stwa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koto

na­ro­do­wy ja­poń­ski in­stru­ment szar­pa­ny, naj­czę­ściej z 13 stru­na­mi, po­dob­ny do eu­ro­pej­skiej cytry


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) muz. tra­dy­cyj­ny, ja­poń­ski in­stru­ment stru­no­wy;


Koto (jap. 箏 lub 琴) – tra­dy­cyj­ny ja­poń­ski in­stru­ment mu­zycz­ny, na­le­żą­cy do grupy chor­do­fo­nów szar­pa­nych, ro­dzaj cytry, na­ro­do­wy in­stru­ment Ja­po­nii.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kotoholiczka

po­tocz­nie: ko­bie­ta uwiel­bia­ją­ca koty


Źródła:

SJP.pl

Kotoholik

po­tocz­nie: osoba uwiel­bia­ją­ca koty


Źródła:

SJP.pl

Kotokształtne

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) syst. zool. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Fe­li­for­mia|Kret­zoi|ref=tak., po­drząd ssa­ków z rzędu dra­pież­nych;


Ko­toksz­tałt­ne (Fe­li­for­mia) – po­drząd ssa­ków z rzędu dra­pież­nych (Car­ni­vo­ra), daw­niej na­dro­dzi­na Fe­lo­i­dea w ra­mach po­drzę­du pal­co­no­gie (Fis­si­pe­dia).


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kotolubny

po­tocz­nie:
1. lu­bią­cy koty;
2. przy­jaz­ny kotom, przy­sto­so­wa­ny do po­trzeb kotów


Źródła:

SJP.pl

Koton

daw­niej: ba­weł­na


Źródła:

SJP.pl

Kotoniarz

ro­bot­nik za­trud­nio­ny przy wy­ro­bie ko­to­ni­ny


Źródła:

SJP.pl

Kotonina

przę­dzi­wo uzy­ska­ne w wy­ni­ku ko­to­ni­za­cji włó­kien lnu, ko­no­pi itp., uży­wa­ne do wy­ro­bu waty, a w po­łą­cze­niu z in­ny­mi włó­kna­mi do wy­ro­bu filcu


Źródła:

SJP.pl

Kotonizacja

pro­ces mech. od­dzie­la­nia włó­kien lnu


Źródła:

SJP.pl

Kotonowy

1. ba­weł­nia­ny, otrzy­my­wa­ny z ba­weł­ny;
2. uży­wa­ny do wy­ro­bu dzia­nin


Źródła:

SJP.pl

Kotonu

mia­sto w Be­ni­nie; Co­to­nou


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Be­ni­nie;


Ko­to­nu (fr. "Co­to­nou") – mia­sto w po­łud­nio­wym Be­ni­nie, w de­par­ta­men­cie Lit­to­ral. Po­ło­żo­ne jest po­mię­dzy Za­to­ką Gwi­nej­ską na po­łud­niu a je­zio­rem Nokoué na pół­no­cy, przy uj­ściu rzeki Ouémé. W spi­sie lud­no­ści z 11 maja 2013 roku li­czy­ło 679 012 miesz­kań­ców[]. Pod wzglę­dem licz­by lud­no­ści jest naj­więk­szym mia­stem kraju, jego głów­nym oś­rod­kiem go­spo­dar­czym i por­tem mor­skim. Ko­to­nu jest także sie­dzi­bą par­la­men­tu, mi­ni­sterstw i Sądu Naj­wyż­sze­go Be­ni­nu.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kotor

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto por­to­we w po­łud­nio­wo-za­chod­niej czę­ści Czar­no­gó­ry;

 (1.2) geogr. adm. gmina w Czar­no­gó­rze z sie­dzi­bą władz w Ko­to­rze (1.1)

 (1.3) geogr. zob. Kotor Varoš.


Kotor (cyr. Котор, wł. "Cat­ta­ro") – mia­sto por­to­we w po­łud­nio­wo-za­chod­niej czę­ści Czar­no­gó­ry, sie­dzi­ba gminy Kotor. W 2023 roku li­czy­ło 21 916 miesz­kań­ców.

Po­ło­żo­ne nad Za­to­ką Ko­tor­ską, na krań­cu Za­le­wu Ko­tor­skie­go, na wy­brze­żu Adria­ty­ku. Mia­sto oto­czo­ne jest z trzech stron ma­sy­wa­mi gór­ski­mi: Lov­ćen, Vrmac i Do­bro­ta.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kotorosl

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. hy­dron. rzeka w pół­noc­nej Rosji prze­du­ral­skiej, prawy do­pływ Wołgi;


Ko­to­rosl (ros. "Ко́торосль") – rzeka w pół­noc­nej Rosji prze­du­ral­skiej (obwód ja­ro­sław­ski), prawy do­pływ Wołgi w zle­wi­sku Morza Ka­spij­skie­go. Dłu­gość – 132 km, po­wierzch­nia zlew­ni – 5500 km², śred­ni prze­pływ w mie­ście Ga­wri­łow-Jam – 30 m³/s.

Nazwę Ko­to­rosl rzeka przy­bie­ra w miej­scu, gdzie do rzeki Ustie ucho­dzi rzecz­ka Wiok­sa, wy­pły­wa­ją­ca z je­zio­ra Niero.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kotorowicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kotorowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kotorski

→ Ko­tórz Mały, → Ko­tórz Wiel­ki


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Ko­to­rem, do­ty­czą­cy Ko­to­ru, po­cho­dzą­cy z Ko­to­ru


Patrz:Kotórz Mały, → Kotórz Wielki

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kotow

naz­wi­sko, np. Alek­san­der Kotow (1913-1981), ro­syj­ski sza­chi­sta


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kotowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ko­to­wać.


Źródła:

Wiktionary

Kotowate

ro­dzi­na ssa­ków dra­pież­nych obej­mu­ją­ca 37 ga­tun­ków, cha­rak­te­ry­zu­ją­cych się m.in. mu­sku­lar­ną bu­do­wą ciała, smu­kłą syl­wet­ką, krót­ką sier­ścią i dłu­gim ogo­nem; koty


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) syst. zool. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Fe­li­dae|ref=tak., ro­dzi­na ssa­ków z rzędu dra­pież­nych;


Ko­to­wa­te (Fe­li­dae) – ro­dzi­na ssa­ków z po­drzę­du ko­toksz­tałt­nych (Fe­li­for­mia) w obrę­bie rzędu dra­pież­nych (Car­ni­vo­ra).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kotowaty

o ce­chach ko­to­wa­tych (kotów)


Źródła:

SJP.pl

Kotować

wyz­na­czać wy­so­kość da­nych punk­tów po­mia­ro­wych, czyli tak zwa­nych kot


cza­sow­nik

 (1.1) stpol. błaz­no­wać


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kotowice

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Kotowicz

naz­wi­sko


Ko­to­wicz (forma żeń­ska:Ko­to­wicz, Ko­to­wi­czo­wa, Ko­to­wi­czów­na;licz­ba mnoga:Ko­to­wi­czo­wie, Ko­to­wi­cze; forma zniem­czo­na: Kott­witz) – pol­skie naz­wi­sko, które na po­cząt­ku lat 90. XX w. no­si­ło ok. 3500 osób.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kotowo

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Kotowski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kotołak

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) mit. folk. czło­wiek po­tra­fią­cy zmie­nić się w kota lub kot ukry­wa­ją­ca się pod po­sta­cią czło­wie­ka

 (1.2) fant. czło­wiek, któ­re­go jedną z form jest kot


Źródła:

Wiktionary

Kotoński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kotsis

[czy­taj; KOTs-is] naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kott

[czy­taj: kot] naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kotte

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. sto­li­ca Sri Lanki;


Źródła:

Wiktionary

Kotuch

daw­niej: po­mie­szcze­nie dla dro­biu lub tu­czo­nej trzo­dy chlew­nej


Źródła:

SJP.pl

Kotuj

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. hy­dron. rzeka w Rosji, po po­łą­cze­niu z Chetą two­rzy Cha­tan­gę;


Kotuj – rzeka w Rosji o dłu­go­ści 1409 km. Kotuj znaj­du­je się w Kraju Kras­no­jar­skim. Jej do­rze­cze zaj­mu­je około 176 tys. km² po­wierzch­ni. Po po­łą­cze­niu z Chetą two­rzy Cha­tan­gę. Kotuj za­ma­rza na prze­ło­mie wrze­śnia i paź­dzier­ni­ka, od­ma­rza w czerw­cu.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kotula

1. ro­śli­na ko­bier­co­wa z ro­dzi­ny astro­wa­tych;
2. rzad­ko: pie­szczot­li­wie o kocie


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kotulanka

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kotulek

pie­szczot­li­wie o kocie


rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) pieszcz. kotek


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kotulin

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Kotulski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kotunia

pie­szczot­li­wie: kotka; ko­tu­sia


Ko­tu­nia – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie słu­pec­kim, w gmi­nie Słup­ca. Nazwa wsi wy­e­wo­lu­o­wa­ła z wcze­śniej­sze­go "Cho­tu­nia".

Wieś du­chow­na "Cho­tu­nia", włas­ność bi­skup­stwa poz­nań­skie­go, pod ko­niec XVI wieku le­ża­ła w po­wie­cie pyzdr­skim wo­je­wództ­wa ka­li­skie­go. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa ko­niń­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kotunio

pie­szczot­li­wie: kotka; ko­tu­sia


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) pieszcz. kot


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koturn

1. bar­dzo gruba po­desz­wa w obu­wiu, zwła­szcza dam­skim;
2. but na ta­kiej po­desz­wie;
3. spe­cjal­ny pod­wyż­szo­ny but uży­wa­ny przez ak­to­rów te­a­tru an­tycz­ne­go dla pod­wyż­sze­nia syl­wet­ki;
4. w prze­no­śni: prze­sad­na pod­nio­słość i pom­pa­tycz­ność wy­po­wie­dzi i ge­stów; patos, za­dę­cie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) but o gru­bej po­desz­wie za­kła­da­ny przez ak­to­rów w an­tycz­nym te­a­trze grec­kim;

 (1.2) but dam­ski na wy­so­kiej po­desz­wie

 (1.3) po­desz­wa ko­tur­na (1.2)

 (1.4) publ. zob. ko­tur­no­wość.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koturnowość

prze­sad­na pod­nio­słość i pom­pa­tycz­ność wy­po­wie­dzi i ge­stów; patos, za­dę­cie


Źródła:

SJP.pl

Koturnowy

1. przy­miot­nik od: ko­turn;
2. prze­no­śnie: prze­sad­nie pod­nio­sły, uro­czy­sty


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z ko­tur­nem, do­ty­czą­cy ko­tur­nu

 (1.2) przen. prze­sad­nie uro­czy­sty


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koturny

1. obu­wie na bar­dzo gru­bej po­desz­wie;
2. spe­cjal­ny ro­dzaj obu­wia na bar­dzo wy­so­kiej po­desz­wie uży­wa­ny przez ak­to­rów te­a­tru an­tycz­ne­go dla pod­wyż­sze­nia syl­wet­ki


Ko­tur­ny – buty na bar­dzo wy­so­kich ob­ca­sach. Uży­wa­ne były m.in. w sta­ro­żyt­nym te­a­trze grec­kim. Ich po­desz­wy ro­bio­no z kilku warstw twar­dej wy­pra­wio­nej skóry. Ak­to­rzy w te­a­trze grec­kim wkła­da­li je, aby można było ich le­piej wi­dzieć z da­le­ka.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kotusia

pie­szczot­li­wie o bli­skiej oso­bie


Źródła:

SJP.pl

Kotuszów

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Kotuła

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kotuń

pie­szczot­li­wie: kotka; ko­tu­sia


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kotuński

przy­miot­nik od: Kotuń


Źródła:

SJP.pl

Kotuś

pie­szczot­li­wie o kocie lub bli­skiej oso­bie


Źródła:

SJP.pl

Kotwa

wią­za­nie drew­nia­ne albo sta­lo­we wzmac­nia­ją­ce bu­dow­lę; kotew


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kotwasice

Kot­wa­si­ce – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie tu­rec­kim, w gmi­nie Ma­la­nów.

Miej­sco­wość po­ło­żo­na jest 3 km na pół­noc od Ma­la­no­wa, przy dro­dze do Ko­ni­na.

Nazwa miej­sco­wo­ści po­cho­dzi od słowa kotwa, czyli po­zio­me­go pręta ścią­ga­ją­ce­go ele­men­ty kon­struk­cji.


Źródła:

Wikipedia

Kotwica

sta­lo­wa kon­struk­cja z trzo­nem i ra­mio­na­mi, która rzu­co­na ze stat­ku (na linie lub łań­cu­chu), za­głę­bia się w dno i utrzy­mu­je sta­tek w jed­nym miej­scu


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) żegl. przy­rząd słu­żą­cy do unie­ru­cho­mie­nia stat­ku (cza­sem także in­nych pły­wa­ją­cych obiek­tów) przez za­cze­pie­nie o dno;

 (1.2) gwara. mar. po­stój stat­ku na re­dzie

 (1.3) gwara. wię­zien­na: drut z za­koń­cze­niem w kształ­cie kot­wi­cy (1.1), uży­wa­ny do ka­le­cze­nia prze­ły­ku


Kot­wi­ca – ele­ment wy­po­sa­że­nia jed­nost­ki pły­wa­ją­cej słu­żą­cy do unie­ru­cho­mie­nia jej na wo­dzie przez za­cze­pie­nie o dno, nie­kie­dy do ha­mo­wa­nia oraz wy­ko­ny­wa­nia ma­ne­wrów.

Kot­wi­ce wyt­wa­rza­ne są naj­czę­ściej ze stali kutej bądź wal­co­wa­nej, rza­dziej od­le­wa­ne ze sta­li­wa.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kotwicki

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kotwicowisko

ob­szar na re­dzie, w por­cie lub przed por­tem, wyz­na­czo­ny do rzu­ca­nia przez stat­ki kot­wi­cy; przed­por­cie, przed­mo­rze, przed­port, awan­port


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) mar. część redy (lub portu), w któ­rej można za­kot­wi­czać stat­ki;


Kot­wi­co­wi­sko – wyz­na­czo­ny akwen znaj­du­ją­cy się w bez­piecz­nej od­le­gło­ści za­rów­no od lądu, jak i bu­dow­li hy­dro­tech­nicz­nych, przez­na­czo­ny dla jed­no­stek pły­wa­ją­cych na miej­sce po­sto­ju na kot­wi­cy. Jest to akwen o dnie do­sta­tecz­nie płyt­kim, trzy­ma­ją­cym kot­wi­cę (od­po­wied­nio zwar­tym), a jed­no­cze­śnie nie blo­ku­ją­cym jej (np.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kotwicowy

przy­miot­nik od: kot­wi­ca


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) mors. zwią­za­ny z kot­wi­cą, do­ty­czą­cy kot­wi­cy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kotwiczka

1. zdrob­nie­nie od: kot­wi­ca;
2. w węd­kar­stwie: ha­czyk ma­ją­cy kilka ra­mion


Kot­wicz­ka (łac. "cardo", l. mn. "cardi") − ele­ment na­rzą­dów gę­bo­wych sta­wo­no­gów sta­no­wią­cy część szczęk, a u kro­cio­no­gów też żu­wa­czek.

U sze­ścio­no­gów kot­wicz­ka sta­no­wi na­sa­do­wą część szczęk. W apa­ra­cie gę­bo­wym typu gry­zą­ce­go kot­wicz­ka szczęk I pary łączy się luźno z pusz­ką gło­wo­wą z jed­nej stro­ny, a sta­wo­wo z pień­kiem z dru­giej.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kotwiczne

opła­ta stat­ku za moż­li­wość za­trzy­ma­nia się w por­cie; opła­ta kot­wicz­na


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) mors. opła­ta za kot­wi­cze­nie w por­cie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kotwicznik

daw­niej: po­bor­ca po­dat­ko­wy zbie­ra­ją­cy opła­ty za za­trzy­ma­nie stat­ku w por­cie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) daw. mar. po­bor­ca po­dat­ko­wy zbie­ra­ją­cy opła­ty za za­rzu­ce­nie kot­wi­cy w por­cie

 (1.2) daw. mar. ma­ry­narz za­wia­du­ją­cy na okrę­tach kot­wi­cą i li­na­mi

 (1.3) daw. rzem. kowal wy­ku­wa­ją­cy kot­wi­ce


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kotwiczny

przy­miot­nik od: kot­wi­ca


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) geogr. zwią­za­ny z kot­wi­cą, do­ty­czą­cy kot­wi­cy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kotwiowy

→ kotew; kot­wo­wy


Źródła:

SJP.pl

Kotwić

łą­czyć po­szcze­gól­ne ele­men­ty bu­dow­la­ne za po­mo­cą kotwi


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. za­kot­wić)

 (1.1) techn. bud. wią­zać, za­mo­co­wy­wać po­szcze­gól­ne ele­men­ty bu­dow­la­ne przy uży­ciu kotwi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kotwowy

→ kotwa, → kotew; kot­wio­wy


Źródła:

SJP.pl

Koty

1. ro­dzi­na ssa­ków dra­pież­nych obej­mu­ją­ca 37 ga­tun­ków, cha­rak­te­ry­zu­ją­cych się m.in. mu­sku­lar­ną bu­do­wą ciała, smu­kłą syl­wet­ką, krót­ką sier­ścią i dłu­gim ogo­nem; ko­to­wa­te;
2. zszy­te skóry kotów lub za­ję­cy słu­żą­ce za fu­trza­ne pod­bi­cie pła­szcza;
3. kłęb­ki kurzu


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) syst. zool. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Fe­li­nae|G. Fis­cher|ref=tak., po­dro­dzi­na ssa­ków dra­pież­nych z ro­dzi­ny ko­to­wa­tych;

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) M., B. i W. lm. od: kot


Koty (Fe­li­nae) – po­dro­dzi­na ssa­ków dra­pież­nych z ro­dzi­ny ko­to­wa­tych (Fe­li­dae).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kotyledon

krzew lub pod­krzew z ro­dzi­ny gru­bo­szo­wa­tych o mię­si­stych li­ściach i rur­ko­wa­tych kwia­tach; niek­tó­re ga­tun­ki ho­do­wa­ne jako ro­śli­ny do­nicz­ko­we


Źródła:

SJP.pl

Kotylion

ta­niec to­wa­rzy­ski, do któ­re­go do­bie­ra­ją się pary we­dług jed­na­ko­wych pa­rzy­stych oznak; oz­na­ka przy­pi­na­na tań­czą­cym ten ta­niec


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy lub mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) tra­dy­cyj­na zbio­ro­wa za­ba­wa ta­necz­na, o XIX-wiecz­nym fran­cu­skim ro­do­wo­dzie, zło­żo­na z kilku sa­mo­dziel­nych tań­ców i zabaw, nie­kie­dy z wy­mia­ną drob­nych upo­min­ków, pod­czas któ­rej tań­czy się walca fi­gu­ro­we­go, ma­zur­ka albo galop, a w któ­rej pary do­bie­ra­ją się we­dług przy­pię­tych wcze­śniej wstą­żek ko­ty­lio­nów (2.1);

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) każda z dwóch iden­tycz­nych ozdób, zwy­kle w for­mie wstąż­ki ufor­mo­wa­nej w ro­zet­kę, przy­pi­na­nych na balu po­ten­cjal­nym part­ne­rom w ko­ty­lio­nie (1.1)


Ko­ty­lion (fr. "co­til­lon") – zbio­ro­wa za­ba­wa ta­necz­na, w cza­sie któ­rej pary tan­ce­rzy noszą ozdob­ne odz­na­ki, przy­pię­te do pier­si, zwane też ko­ty­lio­na­mi. Zaz­wy­czaj są to wzo­ro­wa­ne na or­de­ro­wych ro­zet­kach małe wstą­żecz­ki, bu­kie­ci­ki lub ko­kar­dy (by­wa­ją my­lo­ne z ko­kar­dą na­ro­do­wą).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kotylionik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od ko­ty­lion


Źródła:

Wiktionary

Kotylionowy

przy­miot­nik od: ko­ty­lion


Źródła:

SJP.pl

Kotylozaur

pier­wot­ny gad ko­pal­ny z ro­dzi­ny o tej samej naz­wie, o ma­syw­nej bu­do­wie, dłu­go­ści do trzech me­trów, ży­ją­cy w per­mie i tria­sie


Źródła:

SJP.pl

Kotylozaury

ro­dzi­na naj­pier­wot­niej­szych gadów ko­pal­nych ży­ją­cych w per­mie i tria­sie, przod­ków wszyst­kich gadów


Ko­ty­lo­za­u­ry (Co­ty­lo­sa­u­ria) – pier­wot­nie nazwę tę sto­so­wa­no na okre­śle­nie naj­star­szych i naj­bar­dziej pier­wot­nych gadów ko­pal­nych, które miały dać po­czą­tek wszyst­kim póź­niej­szym owod­niow­com. Obec­nie jed­nak uważa się, że tak de­fi­nio­wa­ne ko­ty­lo­za­u­ry gru­po­wa­ły różne bli­żej nie spo­krew­nio­ne ze sobą zwie­rzę­ta czwo­ro­no­gie – m.in.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kotynia

naz­wi­sko


Ko­ty­nia (kaszb. "Je­zo­ro Kòtëniô") – po­lo­dow­co­we je­zio­ro wy­to­pi­sko­we w me­zo­re­gio­nie Bory Tu­chol­skie, na po­łud­nie od wsi Zdu­no­wi­ce (gmina Su­lę­czy­no, po­wiat kar­tu­ski, wo­je­wództ­wo po­mor­skie).

Po­wierzch­nia cał­ko­wi­ta je­zio­ra wy­no­si 16,57 ha.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kotynina

zwią­zek che­micz­ny pow­sta­ły w wy­ni­ku roz­kła­du ni­ko­ty­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) bio­chem. or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny z grupy amin aro­ma­tycz­nych, me­ta­bo­lit ni­ko­ty­ny,


Ko­ty­ni­na – or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny z grupy amin aro­ma­tycz­nych, po­chod­na pi­ro­li­dy­ny.

Zwią­zek ten pow­sta­je w wy­ni­ku roz­kła­du ni­ko­ty­ny w or­ga­niz­mie czło­wie­ka. Ko­ty­ni­na jest głów­nym me­ta­bo­li­tem ni­ko­ty­ny, o okre­sie półtr­wa­nia 20 go­dzin. Jej wy­kry­cie w or­ga­niz­mie jest moż­li­we do około ty­god­nia po uży­ciu ty­to­niu.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kotyzacja

1. usta­le­nie war­to­ści cze­goś, zwła­szcza wa­lo­ru fi­nan­so­we­go, pa­pie­ru war­to­ścio­we­go;
2. roz­kład na raty ja­kiejś płat­no­ści, skład­ki, po­dat­ku itp.


Źródła:

SJP.pl

Kotyński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kotówka

1. wieś w Pol­sce;
2. wieś na Ukra­i­nie


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kotłowanina

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. za­mie­sza­nie


Źródła:

Wiktionary

Kotłowisko

coś co się ko­tłu­je, kłębi, gwał­tow­nie po­ru­sza; kłę­bo­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kotłownia

po­mie­szcze­nie, w któ­rym za­in­sta­lo­wa­ne są kotły pod­grze­wa­ją­ce wodę lub wyt­wa­rza­ją­ce parę


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) po­mie­szcze­nie lub bu­dy­nek, w któ­rym za­mon­to­wa­ne są kotły grzew­cze


Ko­tłow­nia – po­mie­szcze­nie lub bu­dy­nek, prze­dział stat­ku lub okrę­tu, w któ­rym znaj­du­je się ko­cioł grzew­czy lub pa­ro­wy.

Na stat­ku część si­łow­ni, prze­waż­nie wy­dzie­lo­na. W od­nie­sie­niu do okrę­tow­nict­wa ter­min ar­cha­icz­ny.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kotłowo

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Kotłowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kotłowy

przy­miot­nik od: ko­cioł


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z ko­tła­mi czy ko­tłow­nią

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) ro­bot­nik ob­słu­gu­ją­cy kotły w ko­tłow­ni


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kotłówka

zupa z wy­wa­ru, w któ­rym go­to­wa­ło się mięso na węd­li­ny


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kouign-Amann

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) kulin. słod­kie bre­toń­skie ma­śla­ne cia­sto droż­dzo­we, pie­czo­ne w for­mie rolek lub pla­ce­kac­ka


Źródła:

Wiktionary

Koulun

[czy­taj: kał­lun]
1. mia­sto w Chi­nach;
2. pół­wy­sep w Chi­nach


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. adm. ob­szar miej­ski w Hong­kon­gu;


Ko­u­lun (ang. "Kow­lo­on", chiń. upr. 九龙; chiń. trad. 九龍; pi­ny­in "Jǐulóng"; Yale "Gáulùhng") – re­gion w Hong­kon­gu.

Wraz z pół­wy­spem Ko­u­lun i Nowym Ko­u­lu­nem liczy 2,06 mln miesz­kań­ców (2003). Jest to oś­ro­dek hand­lo­wo-fi­nan­so­wy o mię­dzy­na­ro­do­wym zna­cze­niu, a także mię­dzy­na­ro­do­wy port mor­ski i lot­ni­czy.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kouluński

→ Ko­u­lun [czy­taj: kał­luń­ski]


Źródła:

SJP.pl

Kousa

dereń kousa - ga­tu­nek ro­śli­ny z ro­dzi­ny de­re­nio­wa­tych po­cho­dzą­cy z Chin, Ja­po­nii i Korei


Źródła:

SJP.pl

Kovacs

[czy­taj: ko­wacz] naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kovacz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kowacki

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kowacz

rze­mieśl­nik trud­nią­cy się ku­ciem przed­mio­tów z me­ta­lu


Zo­bacz też: Ko­wacz (Buł­ga­ria).

Ko­wacz ( Ковач) – szczyt pasma gór­skie­go Riła, w Buł­ga­rii, o wy­so­ko­ści 2634 m n.p.m.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kowadełko

1. zdrob­nie­nie od: ko­wa­dło
2. jedna z trzech ko­ste­czek słu­cho­wych w jamie bę­ben­ko­wej u ssa­ków
3. ku­li­sty wy­stęp gnia­zda spłon­ki w łusce na­bo­ju


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) anat. jedna z trzech ko­ste­czek słu­cho­wych u ssa­ków;


Ko­wa­deł­ko ( incus) – jedna z trzech ko­ste­czek słu­cho­wych u ssa­ków. Po­ło­żo­na jest w jamie bę­ben­ko­wej. Prze­ka­zu­je drga­nia dźwię­ko­we z ucha zew­nętrz­ne­go do ucha wew­nętrz­ne­go.

Znaj­du­je się w uchu środ­ko­wym. Swoją po­wierzch­nią sta­wo­wą łączy się z głów­ką mło­tecz­ka (łac.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kowadełkowy

przy­miot­nik od: ko­wa­deł­ko


Źródła:

SJP.pl

Kowadlnia

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) stpol. kuź­nia


Źródła:

Wiktionary

Kowadło

1. że­laz­na lub sta­lo­wa pod­sta­wa, na któ­rej kuje się przed­mio­ty me­ta­lo­we;
2. w związ­ku fra­ze­o­lo­gicz­nym: znaj­do­wać się mię­dzy mło­tem a ko­wa­dłem - być w sy­tu­a­cji, w któ­rej każde z dwu roz­wią­zań jest nie­ko­rzyst­ne


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) techn. cięż­ka, sta­lo­wa pod­sta­wa, na któ­rej kła­dzie się obra­bia­ny przed­miot w trak­cie kucia ręcz­ne­go;

 (1.2) techn. część młota me­cha­nicz­ne­go, w któ­rej kształ­to­wa­ny jest obra­bia­ny przed­miot

 (1.3) me­te­o­rol. dolna część chmu­ry bu­rzo­wej


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kowadłowy

→ ko­wa­dło


Patrz:kowadło

Źródła:

SJP.pl

Kowal

1. rze­mieśl­nik wy­ko­nu­ją­cy przed­mio­ty z że­la­za, pod­ku­wa­ją­cy konie itp.; ku­zien­nik;
2. wyk­wa­li­fi­ko­wa­ny ro­bot­nik ob­słu­gu­ją­cy młoty ma­szy­no­we;
3. po­gard­li­wie o oso­bie, która dużo się uczy; kujon;
4. dość duży, czer­wo­no-czar­ny owad z rzędu plusk­wia­ków róż­nos­krzy­dłych, po­spo­li­ty wczes­ną wios­ną u pod­staw pni niek­tó­rych drzew


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) rzem. rze­mieśl­nik wy­ra­bia­ją­cy przed­mio­ty z me­ta­lu;

 (1.2) ro­bot­nik ob­słu­gu­ją­cy młoty me­cha­nicz­ne

 (1.3) środ. kujon

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) ent. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Pyrr­ho­co­ris ap­te­rus|ref=tak., po­spo­li­ty plusk­wiak o cha­rak­te­ry­stycz­nym czer­wo­no-czar­nym wzo­rze na od­wło­ku;


Kowal – rze­mieśl­nik zaj­mu­ją­cy się ko­wal­stwem. Zawód po­le­ga­ją­cy na two­rze­niu (wy­ku­wa­niu) przed­mio­tów z me­ta­lu. Miej­scem pracy ko­wa­la jest kuź­nia.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kowala

1. rze­mieśl­nik wy­ko­nu­ją­cy przed­mio­ty z że­la­za, pod­ku­wa­ją­cy konie itp.; ku­zien­nik;
2. wyk­wa­li­fi­ko­wa­ny ro­bot­nik ob­słu­gu­ją­cy młoty ma­szy­no­we;
3. po­gard­li­wie o oso­bie, która dużo się uczy; kujon;
4. dość duży, czer­wo­no-czar­ny owad z rzędu plusk­wia­ków róż­nos­krzy­dłych, po­spo­li­ty wczes­ną wios­ną u pod­staw pni niek­tó­rych drzew


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kowalak

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kowalanin

miesz­ka­niec Ko­wa­la (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Kowalanka

miesz­kan­ka Ko­wa­la (mia­sta w Pol­sce)


Ko­wa­lan­ka – wieś w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie ra­dom­skim, w gmi­nie Wo­la­nów. Ma sta­tus so­łect­wa.

Do 2023 miej­sco­wość była czę­ścią wsi Wo­la­nów.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość na­le­ża­ła ad­mi­ni­stra­cyj­nie do wo­je­wództ­wa ra­dom­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kowalczewski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kowalczuk

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kowalczyk

naz­wi­sko


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) daw. uczeń ko­wa­la, cze­lad­nik ko­wal­ski

 (1.2) daw. syn ko­wa­la


Ko­wal­czyk (forma żeń­ska: Ko­wal­czyk, Ko­wal­czy­ko­wa, Ko­wal­czy­ków­na, licz­ba mnoga: Ko­wal­czy­ko­wie) – pol­skie naz­wi­sko no­to­wa­ne od 1427 roku. Obec­nie jest to piąte pod wzglę­dem po­pu­lar­no­ści naz­wi­sko w Pol­sce. We­dług bazy PESEL 22 stycz­nia 2025 r. naz­wi­sko to no­si­ło 48 449 Polek i 47 252 Po­la­ków. Łącz­nie naz­wi­sko to no­si­ło 95 701 oby­wa­te­li Pol­ski.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kowalencyjność

cha­rak­te­ry­sty­ka atomu okre­śla­ją­ca licz­bę par elek­tro­no­wych wspól­nych z in­ny­mi ato­ma­mi wcho­dzą­cy­mi razem z nim w skład związ­ku che­micz­ne­go; ko­wa­lent­ność


Źródła:

SJP.pl

Kowalencyjny

w fi­zy­ce, che­mii: wią­za­nie ko­wa­len­cyj­ne - wią­za­nie pow­sta­łe przez kwan­to­we sprzę­że­nie pary elek­tro­nów po­cho­dzą­cych z dwóch są­sied­nich ato­mów; wią­za­nie ko­wa­lent­ne


przy­miot­nik

 (1.1) chem. do­ty­czą­cy wią­za­nia che­micz­ne­go po­le­ga­ją­ce­go na współ­dzie­le­niu pary (lub par) elek­tro­nów przez dwa atomy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kowalenko

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kowalentność

cha­rak­te­ry­sty­ka atomu okre­śla­ją­ca licz­bę par elek­tro­no­wych wspól­nych z in­ny­mi ato­ma­mi wcho­dzą­cy­mi razem z nim w skład związ­ku che­micz­ne­go; ko­wa­len­cyj­ność


Źródła:

SJP.pl

Kowalentny

w fi­zy­ce, che­mii: wią­za­nie ko­wa­lent­ne - wią­za­nie pow­sta­łe przez kwan­to­we sprzę­że­nie pary elek­tro­nów po­cho­dzą­cych z dwóch są­sied­nich ato­mów; wią­za­nie ko­wa­len­cyj­ne


Źródła:

SJP.pl

Kowalewianin

miesz­ka­niec Ko­wa­le­wa Po­mor­skie­go (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Kowalewianka

miesz­kan­ka Ko­wa­le­wa Po­mor­skie­go (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Kowalewice

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Kowalewicz

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kowalewko

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Kowalewski

przy­miot­nik od: Ko­wa­le­wo Po­mor­skie


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kowalicha

daw­niej: żona ko­wa­la; ko­wa­lo­wa


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) przest. żona ko­wa­la

 (1.2) ko­bie­ta zaj­mu­ją­ca się ko­wal­stwem


Ko­wa­li­cha – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie wo­ło­miń­skim, w gmi­nie Dą­brów­ka. Ma sta­tus so­łect­wa.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa ostro­łęc­kie­go.

Wier­ni Ko­ścio­ła rzym­sko­ka­to­lic­kie­go na­le­żą do pa­ra­fii Mi­ło­sier­dzia Bo­że­go w Jó­ze­fo­wie.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kowalik

ptak leśny z rzędu wró­blo­wych, za­miesz­ku­ją­cy lasy Eu­raz­ji i Ame­ry­ki Pół­noc­nej, w Pol­sce pod ochro­ną; bar­giel


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Sitta eu­ro­pa­ea|ref=tak., mały leśny ptak z rzędu wró­blo­wych, zimą czę­sto spo­ty­ka­ny w karm­ni­kach;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kowaliński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kowalka

1. ko­bie­ta trud­nią­ca się ko­wal­stwem;
2. za­ję­cie, pro­fe­sja ko­wa­la; ko­wal­stwo


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kowalkowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kowalno

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) stpol. ko­wa­dło


Źródła:

Wiktionary

Kowalność

zdol­ność me­ta­lu do zmia­ny kształ­tu pod wpły­wem kucia; kle­pal­ność, kuj­ność


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest ko­wal­ne


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kowalny

o me­ta­lach: da­ją­cy się łatwo kuć; kujny


przy­miot­nik

 (1.1) techn. o me­ta­lu: na­da­ją­cy się do obrób­ki po­przez kucie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kowalowa

żona ko­wa­la


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kowalowate

ro­dzi­na owa­dów z po­drzę­du plusk­wia­ków róż­nos­krzy­dłych


Ko­wa­lo­wa­te (Pyrr­ho­co­ri­dae) – ro­dzi­na owa­dów z po­drzę­du plusk­wia­ków róż­nos­krzy­dłych. Obej­mu­je ponad 360 ga­tun­ków.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kowalować

rzad­ko: być ko­wa­lem, zaj­mo­wać się ko­wal­stwem


Źródła:

SJP.pl

Kowalski

1. przy­miot­nik od: Kowal, Ko­wa­la, Ko­wa­le Olec­kie;
2. zwią­za­ny z ko­wa­lem lub ko­wal­stwem


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z ko­wal­stwem, do­ty­czą­cy ko­wal­stwa


Zo­bacz też: Ko­wal­ski (ujed­noz­nacz­nie­nie), Ko­wal­ska.

Ko­wal­ski (forma żeń­ska: Ko­wal­ska; licz­ba mnoga: Ko­wal­scy) – dru­gie pod wzglę­dem po­pu­lar­no­ści (po Nowak) naz­wi­sko w Pol­sce. We­dług bazy PESEL 30.01.2023 naz­wi­sko to no­si­ło 68454 Polek i 67505 Po­la­ków.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kowalstwo

1. dział tech­no­lo­gii zaj­mu­ją­cy się pro­ce­sa­mi obrób­ki przed­mio­tów me­ta­lo­wych przez kucie; ku­zien­nict­wo, kuź­nict­wo, prze­mysł kuź­ni­czy;
2. zawód, za­ję­cie ko­wa­la; ko­wal­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) rzem. fach ko­wa­la

 (1.2) rzem. pro­duk­cja kuź­ni­cza


Ko­wal­stwo – rze­mio­sło wy­ko­ny­wa­ne przez ko­wa­la, przy uży­ciu na­rzę­dzi ko­wal­skich. Po­le­ga na wyt­wa­rza­niu przed­mio­tów przez kucie. Miej­sce pracy ko­wa­la na­zy­wa­ne jest kuź­nią.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kowaluk

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kowalówka

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kować.


Źródła:

Wiktionary

Kowanówko

Ko­wa­nów­ko – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie obor­nic­kim, w gmi­nie Obor­ni­ki, nad Wełną.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa poz­nań­skie­go.

W Ko­wa­nów­ku znaj­du­je się szpi­tal re­ha­bi­li­ta­cyj­no-kar­dio­lo­gicz­ny.


Źródła:

Wikipedia

Kowar

stop że­la­za, ko­bal­tu, niklu i man­ga­nu


Kowar – stop że­la­za za­wie­ra­ją­cy prze­cięt­nie 30% niklu, 15% ko­bal­tu i 0,2% man­ga­nu o współ­czyn­ni­ku roz­sze­rzal­no­ści li­nio­wej po­rów­ny­wal­nym ze szkłem. Sto­so­wa­ny jest w elek­tro­ni­ce próż­nio­wej do pro­duk­cji elek­trod i ele­men­tów wta­pia­nych w szkło, np. w lam­pach elek­tro­no­wych.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kowara

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kowariancja

miara sta­ty­stycz­na okre­śla­ją­ca za­leż­ność dwóch zmien­nych lo­so­wych (dla zmien­nych nie­za­leż­nych ko­wa­rian­cja wy­no­si 0)


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) mat. stat. ilo­czyn współ­czyn­ni­ka ko­re­la­cji Pe­ar­so­na i od­chy­leń stan­dar­do­wych ko­re­lo­wa­nych zmien­nych lo­so­wych;


Ko­wa­rian­cja, for­mu­la_1 – licz­ba okre­śla­ją­ca sto­pień za­leż­no­ści li­nio­wej mię­dzy zmien­ny­mi lo­so­wy­mi for­mu­la_2 i for­mu­la_3.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kowariancyjny

→ ko­wa­rian­cja


Patrz:kowariancja

Źródła:

SJP.pl

Kowariantny

w ma­te­ma­ty­ce: po­zo­sta­ją­cy w sta­łej re­la­cji do cze­goś; współz­mien­ni­czy


Źródła:

SJP.pl

Kowarka

ma­szy­na kuź­ni­cza wie­lo­bi­ja­ko­wa; młot­kow­ni­ca


Źródła:

SJP.pl

Kowarowy

przy­miot­nik od: kowar


Źródła:

SJP.pl

Kowarsk

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Lit­wie, w okrę­gu uciań­skim;


Ko­warsk (lit. "Ka­var­skas") – mia­sto na Lit­wie, po­ło­żo­ne w okrę­gu uciań­skim, 15 km od Onikszt w re­jo­nie oniksz­tec­kim.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kowarski

→ Ko­wa­ry


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy Kowar

 (1.2) do­ty­czą­cy Ko­war­ska


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Patrz:Kowary

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kowary

stop że­la­za, ko­bal­tu, niklu i man­ga­nu


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce;


Ko­wa­ry ( Schmie­de­berg im Rie­sen­ge­bir­ge) – mia­sto w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie kar­ko­no­skim, na po­gra­ni­czu Kar­ko­no­szy, Rudaw Ja­no­wic­kich i Kot­li­ny Je­le­nio­gór­skiej w Su­de­tach Za­chod­nich. Hi­sto­rycz­nie le­żą­ce na Dol­nym Ślą­sku. W la­tach 1975–1998 mia­sto ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ło do wo­je­wództ­wa je­le­nio­gór­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kowarzanin

miesz­ka­niec Kowar (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Kowarzanka

miesz­kan­ka Kowar (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Kowasz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kować

daw­niej: kuć


Źródła:

SJP.pl

Kowboj

pa­sterz bydła, koni w Ame­ry­ce Pół­noc­nej, cha­rak­te­ry­zu­ją­cy się spe­cy­ficz­nym, gł. skó­rza­nym ubio­rem: sze­ro­kim ka­pe­lu­szem, pasem z przy­pię­tą bro­nią; cow­boy


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pa­sterz bydła w Ame­ry­ce;


Kow­boj ( cow­boy) – pa­sterz bydła w Ame­ry­ce, zaj­mo­wał się rów­nież ho­dow­lą koni. Kow­bo­je obok In­dian, ban­dy­tów i sze­ry­fów stali się ulu­bio­ny­mi bo­ha­te­ra­mi we­ster­nów.

Ste­re­o­ty­po­wy (we­ster­no­wy) kow­boj był po­dzi­wia­nym przez in­nych sym­bo­lem war­to­ści i spra­wied­li­wo­ści.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kowbojka

skó­rza­ny but na ob­ca­sie ze spi­cza­stym czub­kiem i z wy­so­ką, za­o­krą­glo­ną u góry cho­lew­ką


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta pa­są­ca bydło w Ame­ry­ce

 (1.2) obuw. skó­rza­ny but na ob­ca­sie z wy­so­ką cho­lew­ką o spi­cza­stym czub­ku


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kowbojki

skó­rza­ny but na ob­ca­sie ze spi­cza­stym czub­kiem i z wy­so­ką, za­o­krą­glo­ną u góry cho­lew­ką


Źródła:

SJP.pl

Kowbojski

→ kow­boj; cow­bo­y­ski


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kow­bo­ja­mi, do­ty­czą­cy kow­bo­jów


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kowel

mia­sto na Ukra­i­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj męski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Ukra­i­nie, sie­dzi­ba re­jo­nu ko­wel­skim, w ob­wo­dzie ży­to­mier­skim;


Zo­bacz też: Kowel – przy­sió­łek.

Kowel ( "Ковель") – mia­sto na Ukra­i­nie, w ob­wo­dzie wo­łyń­skim, sie­dzi­ba ad­mi­ni­stra­cyj­na re­jo­nu ko­wel­skie­go i hro­ma­dy Kowel.

Leży na głów­nej dro­dze mię­dzy War­sza­wą a Ki­jo­wem, około 65 km od gra­ni­cy pol­sko-ukra­iń­skiej.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kowelin

nie­bie­sko­gra­na­to­wy mi­ne­rał, siar­czek mie­dzi


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miner. nie­bie­sko­gra­na­to­wy mi­ne­rał, siar­czek mie­dzi;


Ko­we­lin (także co­vel­lin, daw­niej uży­wa­no także nazwy ka­we­lin) – mi­ne­rał z gro­ma­dy siarcz­ków. Roz­po­wszech­nio­ny, ale wy­stę­pu­ją­cy w nie­wiel­kich ilo­ściach.

Nazwa po­cho­dzi od naz­wi­ska wło­skie­go mi­ne­ra­lo­ga, Ni­co­li Co­vel­lie­go (1790–1829), który od­krył ten mi­ne­rał w pro­duk­tach eks­ha­la­cji We­zu­wiu­sza.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kowelski

przy­miot­nik od: Kowel (mia­sto na Ukra­i­nie)


Źródła:

SJP.pl

Kowen

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) rel. zor­ga­ni­zo­wa­na grupa wyz­naw­ców wicca lub innej re­li­gii ne­o­po­gań­skiej;


Kowen – okre­ślo­na grupa wyz­naw­ców wicca. Pol­skie brzmie­nie tego ter­mi­nu sta­no­wi spol­szcze­nie z an­giel­skie­go "coven".


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kowenant

wa­ru­nek umow­ny okre­śla­ją­cy wy­mo­gi dla po­życz­ko­bior­cy


Źródła:

SJP.pl

Kower

dawny prze­bój mu­zycz­ny lan­so­wa­ny przez no­we­go wy­ko­naw­cę w nowej aran­ża­cji; cover


Źródła:

SJP.pl

Kowerkot

gęsta tka­ni­na weł­nia­na na pła­szcze i ko­stiu­my; co­ver­co­at


Źródła:

SJP.pl

Kowid

po­tocz­nie: COVID-19 - ostra cho­ro­ba za­kaź­na ukła­du od­de­cho­we­go wy­wo­ła­na ko­ro­na­wi­ru­sem SARS-CoV-2; covid, co­vi­dek, co­vi­dzik, ko­ro­na­in­fek­cja, wu­han­ka


Źródła:

SJP.pl

Kowidowy

→ COVID-19; co­vi­do­wy, COVID-owy


Źródła:

SJP.pl

Kowidoza

sy­tu­a­cja wy­wo­ła­na pan­de­mią COVID-19 oraz zbyt in­ten­syw­ny­mi, uciąż­li­wy­mi dzia­ła­nia­mi ma­ją­cy­mi na celu jej ogra­ni­cze­nie; co­vi­do­za, pan­de­mio­za


Źródła:

SJP.pl

Kowieski

przy­miot­nik od: Ko­wie­sy


Źródła:

SJP.pl

Kowiesy

nazwa kilku wsi w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kowieński

→ Kowno; kow­nień­ski


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy Kowna, zwią­za­ny z Kow­nem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kowiór

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. zo­o­techn. staw (dla ka­czek, gęsi)


Źródła:

Wiktionary

Kownacki

naz­wi­sko


Kow­nac­ki, Kow­nac­ka – pol­skie naz­wi­sko, w Pol­sce nosi je ok. 3 tys. osób.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kownianin

miesz­ka­niec Kowna


Źródła:

SJP.pl

Kownianka

miesz­kan­ka Kowna


Źródła:

SJP.pl

Kownieński

→ Kowno; ko­wień­ski


Źródła:

SJP.pl

Kowno

mia­sto na Lit­wie


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. dru­gie naj­waż­niej­sze mia­sto Litwy, po­ło­żo­ne w środ­ko­wej Lit­wie u zbie­gu Niem­na i Wilii;


Zo­bacz też: Kowno (rejon miej­ski).

Kowno ( Ka­u­nas;, Коўна, Каунас, Ковно lub Ковна; ji­dysz ‏קאָוונע‎; Kowne) – dru­gie pod wzglę­dem licz­by miesz­kań­ców mia­sto Litwy (319 790 miesz­kań­ców w 2023 roku) i naj­więk­szy oś­ro­dek prze­my­sło­wy kraju.

Kowno leży w środ­ko­wej czę­ści kraju, na Ni­zi­nie Środ­ko­wo­li­tew­skiej, nad Niem­nem, u uj­ścia Wilii, na za­chód od Zbior­ni­ka Ko­wień­skie­go; do 1918 było mia­stem gra­nicz­nym, współ­czes­ne le­wo­brzeż­ne dziel­ni­ce Kowna Alek­so­ta i Po­nie­moń le­ża­ły w Kró­le­stwie Pol­skim.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kowol

naz­wi­sko


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. ent. czar­ny żuk

 (1.2) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. etn. cho­re­ogr. cie­szyń­ski ta­niec lu­do­wy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kowolik

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kowr

skró­to­wiec

 (1.1) = Kra­jo­wy Oś­ro­dek Wspar­cia Rol­nict­wa;


Źródła:

Wiktionary

Kowrow

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. adm. mia­sto w Rosji, po­ło­żo­ne w ob­wo­dzie wło­dzi­mier­skim, nad Klaź­mą;


Ko­wrow (ros. Ковров) – mia­sto w Rosji, w ob­wo­dzie wło­dzi­mier­skim, nad Klaź­mą (do­pływ Oki). 127,8 tys. miesz­kań­ców.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kowrowski

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Ko­wro­wem, do­ty­czą­cy Ko­wro­wa


Źródła:

Wiktionary

Kowtun

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kowymiar

ko­wy­miar pod­prze­strze­ni - po­ję­cie od­no­szą­ce się do pod­prze­strze­ni wek­to­ro­wej


Źródła:

SJP.pl

Kowzan

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koza

1. zwie­rzę ho­dow­la­ne z ro­dzi­ny krę­to­ro­gich; sa­mi­ca tego zwie­rzę­cia;
2. sa­mi­ca sarny i ko­zi­cy;
3. ryba z ro­dzi­ny pi­sko­rzo­wa­tych;
4. lu­do­wy in­stru­ment dęty; dudy, duda;
5. po­tocz­nie:
a) lek­ko­myśl­na, prze­sad­nie we­so­ła dziew­czy­na; kózka;
b) mały, me­ta­lo­wy pie­cyk;
c) areszt, wię­zie­nie;
d) miej­sce od­by­wa­nia kary szkol­nej;
e) smark, glut


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zool. ssak z ro­dzi­ny krę­to­ro­gich, z ro­dza­ju nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Capra|ref=tak.;

 (1.2) pot. przest. areszt, wię­zie­nie; także szkol­ny areszt i kara dla ucz­nia

 (1.7) pot. ra­dos­na, pełna wi­go­ru dziew­czy­na

 (1.9) łow. sa­mi­ca sarny (ro­dzaj nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Ca­pre­o­lus|ref=tak.);

 (1.10) kulin. tra­dy­cyj­ny kur­piow­ski pla­cek sma­żo­ny na oleju ze zsia­dłe­go mleka, mąki, jajka, cukru i sody

 (1.11) daw. środ. deska z wy­sta­ją­cy­mi pod­pór­ka­mi i uchwy­ta­mi słu­żą­ca do prze­no­sze­nia ce­gieł na ple­cy­e­cach

 (1.12) hist. wojsk. nie­wiel­kie ko­ło­we dział­ko oblęż­ni­cze uży­wa­ne w XV-XVI wieku

 (1.13) icht. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Co­bi­tis ta­e­nia|ref=tak., mała ryba rzecz­na z ro­dzi­ny pi­sko­rzo­wa­tych


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kozacki

1. → Kozak (czło­nek lub po­to­mek lud­no­ści);
2. → kozak (żoł­nierz);
3. → kozak (ktoś od­waż­ny); choj­rac­ki;
4. po­tocz­nie: oce­nia­ny po­zy­tyw­nie, świet­ny, po­rząd­ny; gitny, gi­te­so­wy, fa­jo­wy, fa­jow­ski


przy­miot­nik

 (1.1) od­no­szą­cy się do Ko­za­ków (lud­no­ści ru­skiej/ukra­iń­skiej)

 (1.2) od­no­szą­cy się do ko­za­ków (od­dzia­łów woj­sko­wych)

 (1.3) pot. od­waż­ny

 (1.4) pot. nie­wia­ry­god­nie szyb­ki i zwin­ny

 (1.5) pot. bar­dzo wy­so­ki

 (1.6) pot. wy­śmie­ni­ty, re­we­la­cyj­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kozacko

przy­słó­wek

 (1.1) pot. od­waż­nie, bu­dząc po­dziw, ro­biąc wra­że­nie

 (1.2) pot. bar­dzo


Źródła:

Wiktionary

Kozackość

→ ko­zac­ki


Patrz:kozacki

Źródła:

SJP.pl

Kozactwo

ko­za­czyz­na; daw­niej:
1. od­dział woj­ska zło­żo­ny z Ko­za­ków;
2. ko­za­cy, woj­sko ko­zac­kie


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) hist. pot. miesz­kań­cy po­łud­nio­wo-wschod­niej Ukra­i­ny

 (1.2) daw. depr. woj­sko ko­zac­kie, od­dział (zwy­kle konny) zło­żo­ny z ko­za­ków

 (1.3) pot. prze­sad­ne, de­mon­stra­cyj­ne oka­zy­wa­nie od­wa­gi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kozacy

1. po­tocz­nie: ktoś od­waż­ny, mężny
2. żoł­nierz lek­kiej jazdy ko­zac­kiej


Ko­za­cy (ukr. "козаки́" / "ko­za­ky", ros. "каза́ки" a. "казаки́" / "ka­za­ki", z tur. "quazzāq", "awan­tur­nik") – grupa lud­no­ści o cha­rak­te­rze wie­lo­et­nicz­nym z do­mi­nu­ją­cym sub­stra­tem ru­skim, za­miesz­ku­ją­cej stepy po­ło­żo­ne na po­łud­nie od księstw ru­skich, okre­śla­ją­ca póź­niej także ro­dzaj osad­nict­wa woj­sko­we­go na za­sied­la­nych zie­miach po­gra­nicz­nych Rze­czy­po­spo­li­tej i Rosji.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kozaczek

zdrob­nie­nie od: kozak


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od kozak


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kozaczka

zdrob­nie­nie od: kozak


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) przen. pot. dziew­czy­na lub ko­bie­ta lu­bią­ca się po­pi­sy­wać bra­wu­rą


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kozaczki

zdrob­nie­nie od: kozak


Ko­zacz­ki (ukr. Козачки) – wieś na Ukra­i­nie w re­jo­nie krze­mie­niec­kim na­le­żą­cym do ob­wo­du tar­no­pol­skie­go.

W okre­sie mię­dzy­wo­jen­nym w miej­sco­wo­ści sta­cjo­no­wa­ła straż­ni­ca KOP „Ko­zacz­ki”.

1 sierp­nia 1943 roku (rzeź wo­łyń­ska) człon­ko­wie UPA za­mor­do­wa­li tutaj dwie Polki.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kozaczok

[czy­taj: kozaCZOK] ta­niec po­pu­lar­ny w Eu­ro­pie Za­chod­niej w dru­giej po­ło­wie lat sześć­dzie­sią­tych, opar­ty na róż­nych prze­rób­kach jed­nej z naj­bar­dziej zna­nych pie­śni ro­syj­skich - "Ka­tiu­sza"; ka­za­czok


Źródła:

SJP.pl

Kozaczuk

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kozaczy

przy­miot­nik od: kozak


Źródła:

SJP.pl

Kozaczyzna

ko­zact­wo; daw­niej:
1. od­dział woj­ska zło­żo­ny z Ko­za­ków;
2. ko­za­cy, woj­sko ko­zac­kie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) hist. pot. dawna lud­ność wspól­not woj­sko­wo-rol­ni­czych na Ukra­i­nie

 (1.2) daw. tryb życia wła­ści­wy ko­za­czyź­nie (1.1)

 (1.3) daw. depr. woj­sko ko­zac­kie, zbroj­ni ko­za­cy


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kozaczyć

1. daw­niej: na­rzu­cać komuś ko­zac­ki tryb życia, ko­zac­kie oby­cza­je;
2. daw­niej: pę­dzić życie ty­po­we dla Ko­za­ka, żyć jak Kozak; ko­za­ko­wać;
3. po­tocz­nie: uda­wać ko­za­ka, sta­rać się być śmiał­kiem, ko­za­kiem, po­pi­sy­wać się od­wa­gą; ko­za­ko­wać


Źródła:

SJP.pl

Kozaczyński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kozak

1. po­tocz­nie: ktoś od­waż­ny, mężny
2. żoł­nierz lek­kiej jazdy ko­zac­kiej


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) hist. wojsk. żoł­nierz lek­kiej po­moc­ni­czej jazdy w armii car­skiej, także w szla­chec­kiej Pol­sce oraz w Tur­cji i Pru­sach;

 (1.2) przen. chwac­ki, żywy, śmia­ły chło­pak lub dziew­czy­na

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) cho­re­ogr. ro­dzaj tańca ukra­iń­skie­go; mu­zy­ka skom­po­no­wa­na do wy­ko­ny­wa­nia tego tańca;

 (2.2) pot. grzyb koź­larz, Lec­ci­num Gray;

 (2.3) obuw. zwy­kle w lm. wy­so­ki zi­mo­wy but dam­ski ze skóry


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kozaki

1. po­tocz­nie: ktoś od­waż­ny, mężny
2. żoł­nierz lek­kiej jazdy ko­zac­kiej


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kozakiewicz

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kozakować

ko­za­czyć;
1. daw­niej: pę­dzić życie ty­po­we dla Ko­za­ka, żyć jak Kozak;
2. po­tocz­nie: uda­wać ko­za­ka, sta­rać się być śmiał­kiem, ko­za­kiem, po­pi­sy­wać się od­wa­gą


Źródła:

SJP.pl

Kozakowski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kozanecki

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kozankiewicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kozać

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. na­ka­zy­wać, na­u­czać


Źródła:

Wiktionary

Kozdra

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kozdrowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kozdrój

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kozenin

Ko­ze­nin – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie łódz­kim, w po­wie­cie opo­czyń­skim, w gmi­nie Sław­no.

W la­tach 1954–1959 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Ko­ze­nin, po jej znie­sie­niu w gro­ma­dzie Sław­no. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa piotr­kow­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Kozer

czło­wiek umie­ją­cy roz­ma­wiać, ga­wę­dzić in­te­re­su­ją­co, dow­cip­nie; ga­wę­dziarz; ca­u­se­ur


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) czło­wiek roz­mow­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kozera

daw­niej:
1. powód, przy­czy­na;
2. kolor atu­to­wy (w grze w karty), także karta atu­to­wa;
3. awan­tu­ra, kłót­nia; dziś tylko w wy­ra­że­niu "nie bez ko­ze­ry" - nie bez po­wo­du, nie bez przy­czy­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) daw. powód, przy­czy­na

 (1.2) daw. awan­tu­ra, kłót­nia

 (1.3) daw. karc. kolor atu­to­wy, także karta atu­to­wa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kozerka

1. miej­sce łą­cze­nia się koł­nie­rza ma­ry­nar­ki oraz klapy;
2. zdrob­nie­nie od: ko­ze­ra


Źródła:

SJP.pl

Kozerny

daw­niej w kar­tach: atu­to­wy


Źródła:

SJP.pl

Kozerski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kozeta

duża ko­zet­ka


Ko­ze­ta (w ory­gi­na­le fran­cu­skim Co­set­te) – jedna z fik­cyj­nych bo­ha­te­rek po­wie­ści "Nędz­ni­cy" Wik­to­ra Hugo.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kozetka

wy­ście­ła­na ka­nap­ka bez opar­cia, uży­wa­na w ga­bi­ne­tach le­kar­skich i szpi­ta­lach


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) wąski mebel bez opar­cia, przez­na­czo­ny do le­że­nia


Ko­zet­ka (fr. "ca­u­set­te" – po­ga­węd­ka) – nie­wiel­ka dwu­o­so­bo­wa ka­na­pa, ma­ją­ca opar­cie z jed­nej lub z dwóch stron. Wpro­wa­dzo­na we Fran­cji w po­ło­wie XVIII wieku, roz­po­wszech­nio­na w XIX wieku.

W Pol­sce nazwa róż­nych le­ża­nek, np. le­żan­ki le­kar­skiej lub pro­ste­go łóżka.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kozi

zwią­za­ny z kozą, po­cho­dzą­cy od kozy


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy kozy, od­no­szą­cy się do kozy (o zwie­rzę­ciu)

 (1.2) po­cho­dzą­cy od kozy

 (1.3) cha­rak­te­ry­stycz­ny dla kozy, ma­ją­cy cechy kozy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koziak

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kozianin

miesz­ka­niec Kóz (wsi w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Kozianka

miesz­kan­ka Kóz (wsi w Pol­sce)


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koziara

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Koziarka

1. rzad­ko: pa­ster­ka kóz;
2. daw­niej: żona albo córka pa­ste­rza kóz


Źródła:

SJP.pl

Koziarnia

po­mie­szcze­nie dla kóz


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koziarski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koziarz

1. pa­sterz kóz;
2. osoba gra­ją­ca na kozie, du­dach


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) ho­dow­ca kóz

 (1.2) pa­sterz kóz


Ko­ziarz, Ko­siarz (943 m) – szczyt w grzbie­cie głów­nym Pasma Ra­dzie­jo­wej w Be­ski­dzie Są­dec­kim. Znaj­du­je się w za­chod­nim końcu tego pasma, po­mię­dzy Ja­wo­rzyn­ką (936 m) a Su­chym Gro­niem (855 m). W pół­noc­no-za­chod­nim kie­run­ku stok Ko­zia­rza opada w widły dwóch źró­dło­wych cie­ków po­to­ku Klę­pow­ski, we wschod­nim kie­run­ku od Ko­zia­rza od­cho­dzi niski grzbiet od­dzie­la­ją­cy do­li­nę po­to­ku Kąty od do­li­ny Obidz­kie­go Po­to­ku. Na grzbie­cie tym i w do­li­nach po­to­ków ro­zło­żo­ne są przy­siół­ki Obi­dzy.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koziatek

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kozibród

ro­śli­na ziel­na z ro­dzi­ny astro­wa­tych (zło­żo­nych), ros­ną­ca w wielu ga­tun­kach w Eu­ro­pie, Azji i Afry­ce


Ko­zi­bród ("Tra­go­po­gon") – ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny astro­wa­tych. Obej­mu­je 124 ga­tun­ki. Wy­stę­pu­ją one w re­gio­nie Morza Śro­dziem­ne­go oraz w po­zo­sta­łej czę­ści Eu­ro­py i Azji w stre­fie umiar­ko­wa­nej, ros­ną­ce w for­ma­cjach tra­wia­stych. Są to ro­śli­ny ziel­ne o tra­wia­stych (dłu­gich i wą­skich) li­ściach i kwia­tach sku­pio­nych w ko­szy­czek na szczy­cie pędu, ot­wie­ra­ją­cy się tylko rano.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kozica

ssak gór­ski z ro­dzi­ny pu­sto­roż­ców; giem­za


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zool. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Ru­pi­ca­pra ru­pi­ca­pra|ref=tak., ssak gór­ski o buj­nej sier­ści i pio­no­wo wy­ra­sta­ją­cych ro­gach, za­gię­tych ku ty­ło­wi u samca;


Ko­zi­ca ("Ru­pi­ca­pra") – ro­dzaj ssa­ków z po­dro­dzi­ny an­ty­lop (An­ti­lo­pi­nae) w obrę­bie ro­dzi­ny wo­ło­wa­tych (Bo­vi­dae).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kozicki

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kozicowy

piwo ko­zi­co­we - re­gio­nal­ny napój kur­piow­ski


Źródła:

SJP.pl

Koziczek

zdrob­nie­nie od: kozik


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od: kozik

 (1.2) mały kozik


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koziczyn

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Koziczyński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kozidrak

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koziegłowianin

miesz­ka­niec Ko­zie­głów (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Koziegłowianka

miesz­kan­ka Ko­zie­głów (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Koziegłowski

przy­miot­nik od: Ko­zie­gło­wy


Źródła:

SJP.pl

Koziegłowy

1. mia­sto w Pol­sce;
2. nazwa kilku wsi w Pol­sce


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koziej

zwią­za­ny z kozą, po­cho­dzą­cy od kozy


Ko­ziej – naz­wi­sko uży­wa­ne w Pol­sce.

Na po­cząt­ku lat 90. XX wieku no­si­ło je w Pol­sce 1226 peł­no­let­nich osób. Naj­wię­cej w daw­nym woj. lu­bel­skim (482 osoby), za­moj­skim (117 osób) i chełm­skim (99 osób).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kozielec

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Kozielecki

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kozielewicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kozielice

nazwa dwóch wsi w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kozielicki

przy­miot­nik od: Ko­zie­li­ce


Źródła:

SJP.pl

Kozielsk

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w ob­wo­dzie ka­łu­skim Rosji;


Ko­zielsk ( Козельск) – mia­sto w ob­wo­dzie ka­łu­skim Rosji.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kozielski

przy­miot­nik od:
1. Koźle;
2. Ko­zielsk


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Ko­ziel­skiem, do­ty­czą­cy Ko­ziel­ska


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kozienice

mia­sto w Pol­sce


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce;


Zo­bacz też: Ko­zie­ni­ce w in­nych zna­cze­niach tej nazwy.

Ko­zie­ni­ce – mia­sto w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie ko­zie­nic­kim. Sie­dzi­ba władz po­wia­tu i miej­sko-wiej­skiej gminy Ko­zie­ni­ce. Po­ło­żo­ne nad lewym do­pły­wem Wisły – rzeką Za­goż­dżon­ką, na Ni­zi­nie Środ­ko­wo­ma­zo­wiec­kiej; hi­sto­rycz­nie – w Ma­ło­pol­sce.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kozienicki

przy­miot­nik od: Ko­zie­ni­ce


Źródła:

SJP.pl

Kozieniczanin

miesz­ka­niec Ko­zie­nic


Źródła:

SJP.pl

Kozieniczanka

miesz­kan­ka Ko­zie­nic


Źródła:

SJP.pl

Kozieniec

wro­dzo­na lub na­by­ta wada po­sta­wy nóg u konia, cha­rak­te­ry­zu­ją­ca się po­chy­le­niem stawu nad­garst­ko­we­go do przo­du; ko­zi­niec


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kozieradka

ro­śli­na ziel­na o jas­no­żół­tych kwia­tach, przy­po­mi­na z wy­glą­du ko­ni­czy­nę


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) bot. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Tri­go­nel­la|ref=tak., ro­dzaj aro­ma­tycz­nych ro­ślin z ro­dzi­ny bo­bo­wa­tych, uży­wa­nych jako przy­pra­wa i w ce­lach lecz­ni­czych;

 (1.2) kulin. przy­pra­wa z na­sion ko­zie­rad­ki po­spo­li­tej (nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Tri­go­nel­la fo­e­num-gra­e­cum|ref=tak.)


Ko­zie­rad­ka ("Tri­go­nel­la" L.) – ro­dzaj ro­ślin na­le­żą­cy do ro­dzi­ny bo­bo­wa­tych. Obej­mu­je ponad 100 ga­tun­ków wy­stę­pu­ją­cych na wszyst­kich kon­ty­nen­tach Sta­re­go Świa­ta się­ga­jąc po wyspy Oce­a­nii. W Pol­sce jako przej­ścio­wo dzi­cze­ją­ce (efe­me­ro­fi­ty) spo­ty­ka­ne są dwa ga­tun­ki: ko­zie­rad­ka błę­kit­na ("T. ca­e­ru­lea") i po­spo­li­ta ("T. fo­e­num-gra­e­cum").


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kozierkiewicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kozietulski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kozieł

naz­wi­sko


Ko­zieł – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie opol­skim, w po­wie­cie ole­skim, w gmi­nie Prasz­ka.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa czę­sto­chow­skie­go.

W 1929 r. wy­bu­do­wa­no ka­plicz­kę we wsi z wi­ze­run­kiem Maryi z dzie­ciąt­kiem Jezus, która stała się za­byt­kiem. Na po­cząt­ku 2015 r. wy­re­mon­to­wa­no i odś­wie­żo­no wy­gląd ka­plicz­ki.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kozieński

przy­miot­nik od: Kozy


Źródła:

SJP.pl

Kozik

ro­dzaj ma­łe­go no­ży­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) mały nóż ze skła­da­nym, spi­cza­stym ostrzem i drew­nia­nym trzon­kiem


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kozikowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kozina

mięso z kozy


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koziniec

wro­dzo­na lub na­by­ta wada po­sta­wy nóg u konia, cha­rak­te­ry­zu­ją­ca się po­chy­le­niem stawu nad­garst­ko­we­go do przo­du; ko­zie­niec


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. zo­o­techn. kozie łajno


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koziobrody

przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy kozią brodę, po­dob­ną do ko­ziej


Źródła:

Wiktionary

Koziogłowy

przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy kozią głowę


Źródła:

Wiktionary

Koziogłów

przy­miot­nik

 (1.1) stpol. ma­ją­cy kozią głowę


Źródła:

Wiktionary

Koziokopytny

przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy kozie ko­py­ta


Źródła:

Wiktionary

Kozionogi

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) ma­ją­cy kozie nogi


Źródła:

Wiktionary

Koziooki

przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy kozie oczy


Źródła:

Wiktionary

Koziorogi

przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy kozie rogi


Źródła:

Wiktionary

Koziorowicz

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koziorowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Koziorożec

zwie­rzę gór­skie o du­żych ro­gach za­gię­tych ku ty­ło­wi


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) zool. ssak z rzędu pa­rzy­sto­ko­pyt­nych;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koziorz

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. zo­o­techn. pa­sterz kóz


Źródła:

Wiktionary

Kozioróg

ko­zio­róg dę­bosz - chrząszcz ży­ją­cy w la­sach li­ścia­stych


Źródła:

SJP.pl

Kozioł

1. sa­miec kozy;
2. sa­miec sarny, ro­gacz;
3. sie­dze­nie dla woź­ni­cy w po­jeź­dzie kon­nym;
4. drąż­ki drew­nia­ne zbite na skos w kształ­cie li­te­ry X, uży­wa­ne jako kon­struk­cja wspor­cza;
5. przy­rząd gim­na­stycz­ny uży­wa­ny do ćwi­czeń w sko­kach;
6. od­bi­cie piłki od ziemi;
7. lu­do­wy in­stru­ment dęty, od­mia­na dud


rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) zool. do­ro­sły sa­miec kozy;

 (1.2) zool. sa­miec sarny;

 (1.3) przen. czło­wiek upar­ty, nie­prze­jed­na­ny

 (1.4) sport. od­bi­cie piłki od ziemi;

 (1.5) muz. lu­do­wy in­stru­ment mu­zycz­ny z grupy ae­ro­fo­nów stro­i­ko­wych;

 (1.6) przest. drew­nia­na kon­struk­cja do no­sze­nia ce­gieł na ple­cy­e­cach

 (1.7) bud. umoc­nie­nie ka­le­ni­cy dachu kry­te­go strze­chą

 (1.8) druk. dru­kar­ski stół z po­chy­łym bla­tem

 (1.9) sto­jak do pi­ło­wa­nia drew­na;

 (1.10) roln. sto­jak do su­sze­nia siana

 (1.11) sto­jak słu­żą­cy jako pod­po­ra lub za­po­ra

 (1.12) sie­dze­nie po­wo­żą­ce­go po­ja­zdem za­przę­go­wym

 (1.13) wojsk. ka­ra­bi­ny (lub inna broń długa) usta­wio­ne na sztorc i opar­te o sie­bie naw­za­jem

 (1.14) stpol. ro­dzaj moc­ne­go piwa

 (1.15) sport. przy­rząd gim­na­stycz­ny, uży­wa­ny w akro­ba­ty­ce

 (1.16) daw. przen. czło­wiek nied­ba­ły

 (1.17) kolej. wózek do prze­wo­że­nia wa­go­nów sze­ro­ko­to­ro­wych po to­rach węż­szych


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koziołeczek

zdrob­nie­nie od: ko­zio­łek


Źródła:

SJP.pl

Koziołek

mały ko­zioł


rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) zool. młody lub mały ko­zioł

 (1.2) zool. młody sa­miec sarny

 (1.3) ćwi­cze­nie fi­zycz­ne z prze­wro­tem ciała

 (1.4) lek­kie sie­dzi­sko woź­ni­cy

 (1.5) lud. drew­nia­na fi­gur­ka uży­wa­na pod­czas ob­cho­dów wsi i na za­ba­wie w ostat­ni wto­rek kar­na­wa­łu

 (1.6) techn. lekka kon­struk­cja pod­pie­ra­ją­ca

 (1.7) ornit. zob. kszyk.


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koziołkowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) ro­bie­nie ko­zioł­ków


Źródła:

Wiktionary

Koziołkować

wy­ko­ny­wać całym cia­łem szyb­ki obrót przez głowę


Źródła:

SJP.pl

Koziołkowy

przy­miot­nik od: ko­zio­łek


przy­miot­nik dzier­żaw­czy

 (1.1) na­le­żą­cy do ko­zioł­ka

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (2.1) do­ty­czą­cy ko­zioł­ka, okre­śla­ją­cy ko­zioł­ka, uży­wa­ny przy ko­zioł­ku

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (3.1) cha­rak­te­ry­stycz­ny dla ko­zioł­ka, ma­ją­cy cechy ko­zioł­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koziułkowate

ro­dzi­na owa­dów z rzędu mu­chó­wek


Ko­ziuł­ko­wa­te, ko­mar­ni­ce (Ti­pu­li­dae) – ro­dzi­na owa­dów z rzędu mu­chó­wek.

Ich od­nó­ża mogą oder­wać się od resz­ty ciała, co może je ra­to­wać po zła­pa­niu przez ptaki.

Więk­szość osią­ga do 60 mm dłu­go­ści, niek­tó­re tro­pi­kal­ne ga­tun­ki nawet ponad 100 mm. Sa­mi­ce mają wy­pu­kłe od stro­ny brzusz­nej od­wło­ki z po­wo­du zgro­ma­dzo­nych jaj oraz spi­cza­ste po­kła­deł­ka słu­żą­ce do ich skła­da­nia.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koziułkowaty

o ce­chach ko­ziuł­ko­wa­tych (ro­dzi­na owa­dów)


Źródła:

SJP.pl

Koziński

naz­wi­sko


Ko­ziń­ski v. Za­gło­ba, Zdan, Koj­leń­czyk (Ko­i­leń­czyk) – włas­ny


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kozodoje

ro­dzi­na pta­ków z rzędu lel­ko­wych; lel­ko­wa­te


Źródła:

SJP.pl

Kozodój

przed­sta­wi­ciel ro­dzi­ny kos­mo­po­li­tycz­nych pta­ków noc­nych lub zmierz­cho­wych o krót­kim, sze­ro­kim dzio­bie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) przest. ten, który doi kozy

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) ornit. zob. lelek ko­zo­dój.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kozojebca

wul­gar­nie: osoba z Bli­skie­go Wscho­du lub in­nych kra­jów mu­zuł­mań­skich


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) wulg. dosł. osoba upra­wia­ją­ca seks z kozą

 (1.2) wulg. obraź. miesz­ka­niec Afry­ki Pół­noc­nej albo Bli­skie­go Wscho­du i in­nych kra­jów mu­zuł­mań­skich


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kozok

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) gwara. chło­pak

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. pot. mykol. koź­larz

 (2.2) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. etn. cho­re­ogr. cie­szyń­ski ta­niec lu­do­wy


Źródła:

Wiktionary

Kozowate

ro­dzi­na słod­ko­wod­nych ryb kar­pioksz­tałt­nych; pi­sko­rzo­wa­te, kóz­ko­wa­te


Źródła:

SJP.pl

Kozowoński

przy­miot­nik

 (1.1) stpol. wo­nie­ją­cy kozą


Źródła:

Wiktionary

Kozub

w bu­dow­nict­wie: część skle­pie­nia krzy­żo­we­go o rzu­cie po­zio­mym w po­sta­ci trój­ką­ta rów­no­ra­mien­ne­go; ko­zu­ba, ko­zu­bek, sio­deł­ko


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. stara koza

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) zob. ko­zu­ba.

 (2.2) reg-pl|Czę­sto­cho­wa. ko­żuch na mleku

 (2.3) gw-pl|Kra­kow­skie, Pod­ha­le,Śląsk. ko­biał­ka na ja­go­dy z kory

 (2.4) gw-pl|Pod­ha­le,Śląsk Cie­szyń­ski. otwór w su­fi­cie umoż­li­wia­ją­cy uj­ście dymu z chaty lub sza­ła­su

 (2.5) gw-pl|Opole. część ko­ło­wrot­ka

 (2.6) gw-pl|Pszczy­na. wia­dro ze skóry uży­wa­ne przy ga­sze­niu po­ża­ru

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (3.1) gw-pl|Kra­ków, Biecz, Śląsk Cie­szyń­ski, Sie­radz. daw. stary, nie­do­łęż­ny czło­wiek

 (3.2) gw-pl|Orze­sze. czło­wiek niez­no­śny, upar­ty


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kozuba

w bu­dow­nict­wie: część skle­pie­nia krzy­żo­we­go o rzu­cie po­zio­mym w po­sta­ci trój­ką­ta rów­no­ra­mien­ne­go; kozub, ko­zu­bek, sio­deł­ko


Źródła:

SJP.pl

Kozubek

w bu­dow­nict­wie: część skle­pie­nia krzy­żo­we­go o rzu­cie po­zio­mym w po­sta­ci trój­ką­ta rów­no­ra­mien­ne­go; kozub, ko­zu­ba, sio­deł­ko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kozubowski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kozubski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kozubszczyzna

wieś w Pol­sce


Ko­zub­szczyz­na – ko­lo­nia w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, w po­wie­cie lu­bel­skim, w gmi­nie Ko­nop­ni­ca.

Miej­sco­wość jest so­łect­wem, sie­dzi­bą gminy Ko­nop­ni­ca. We­dług Na­ro­do­we­go Spisu Po­wszech­ne­go z roku 2011 ko­lo­nia li­czy­ła 875 miesz­kań­ców.

W wy­ni­ku III ro­zbio­ru Pol­ski, do któ­re­go dosz­ło w 1795 roku, Ko­zub­szczyz­na zna­la­zła się na ob­sza­rze za­bo­ru au­striac­kie­go. W 1809 wieś zo­sta­ła włą­czo­na do Księ­stwa War­szaw­skie­go. W 1815 zna­la­zła się w Kró­le­stwie Kon­gre­so­wym w za­bo­rze ro­syj­skim.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kozucha

pie­szczot­li­wie: koza; ko­zu­la, ko­zu­nia


Źródła:

SJP.pl

Kozula

pie­szczot­li­wie: koza; ko­zu­nia, ko­zu­cha


Ko­zu­la – osada ko­lo­nii Gra­ba­nów-Ko­lo­nia w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, w po­wie­cie bial­skim, w gmi­nie Biała Pod­la­ska. Leży na pół­noc od mia­sta Biała Pod­la­ska przy dro­dze do Ro­kit­na.

Jest to je­dy­na miej­sco­wość w Pol­sce skla­sy­fi­ko­wa­na jako "osada ko­lo­nii".


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kozulka

ko­zul­ka sos­nów­ka - ga­tu­nek chrzą­szcza z ro­dzi­ny kóz­ko­wa­tych


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kozunia

pie­szczot­li­wie: koza; ko­zu­la, ko­zu­cha


Źródła:

SJP.pl

Kozy

1. zwie­rzę ho­dow­la­ne z ro­dzi­ny krę­to­ro­gich; sa­mi­ca tego zwie­rzę­cia;
2. sa­mi­ca sarny i ko­zi­cy;
3. ryba z ro­dzi­ny pi­sko­rzo­wa­tych;
4. lu­do­wy in­stru­ment dęty; dudy, duda;
5. po­tocz­nie:
a) lek­ko­myśl­na, prze­sad­nie we­so­ła dziew­czy­na; kózka;
b) mały, me­ta­lo­wy pie­cyk;
c) areszt, wię­zie­nie;
d) miej­sce od­by­wa­nia kary szkol­nej;
e) smark, glut


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. naj­więk­sza wieś w Pol­sce;


Zo­bacz też: Kozy w in­nych zna­cze­niach tej nazwy.

Kozy (niem. Se­if­fers­dorf, Se­i­bers­dorf; wil. Zajwyśdiüf) – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ślą­skim, w po­wie­cie biel­skim, w gmi­nie Kozy. Sie­dzi­ba gminy o tej samej naz­wie.

Kozy były w 2020 roku naj­więk­szą pod wzglę­dem licz­by lud­no­ści wsią Pol­ski, li­cząc 12 881 miesz­kań­ców (co przy po­wierzch­ni 26,9 km² daje gę­stość za­lud­nie­nia równą 484,2 osób na ki­lo­metr kwa­dra­to­wy).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kozymaza

or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny, nu­kle­o­tyd peł­nią­cy ważną rolę w pro­ce­sach od­dy­cha­nia ko­mór­ko­we­go; di­nu­kle­o­tyd ni­ko­ty­no­a­mi­do­a­de­ni­no­wy


Źródła:

SJP.pl

Kozyra

naz­wi­sko


Ko­zy­ra – część wsi Anie­lów­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, w po­wie­cie lu­bar­tow­skim, w gmi­nie Mi­chów. Nie ma soł­ty­sa, na­le­ży do so­łect­wa Anie­lów­ka.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa lu­bel­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kozyrek

rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) bia­ły­stok. da­szek od czap­ki


Źródła:

Wiktionary

Kozyriew

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kozłek

ro­śli­na ziel­na o bia­łych lub jas­no­ró­żo­wych kwia­tach, sto­so­wa­na w sta­nach wy­czer­pa­nia ner­wo­we­go; wa­le­ria­na


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) bot. ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny kozł­ko­wa­tych;


Ko­złek, wa­le­ria­na ("Va­le­ria­na" L.) – ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny prze­wiert­nio­wa­tych "Ca­pri­fo­lia­ce­ae". Na­le­ży do niego ok. 425 ga­tun­ków ro­ślin. Wy­stę­pu­ją na pół­ku­li pół­noc­nej, głów­nie w stre­fie umiar­ko­wa­nej, nie­licz­ne ga­tun­ki obec­ne są w stre­fie rów­ni­ko­wej i na pół­ku­li po­łud­nio­wej.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kozłkowate

ro­dzi­na ro­ślin dwu­li­ścien­nych, ros­ną­cych w Eu­raz­ji, obej­mu­ją­ca wiele ga­tun­ków, niek­tó­re wy­ko­rzy­sty­wa­ne w lecz­nict­wie i jako przy­pra­wy


Kozł­ko­wa­te ("Va­le­ria­na­ce­ae" Batsch) – ro­dzi­na ro­ślin ziel­nych na­le­żą­ca do rzędu szcze­ciow­ców ("Dip­sa­ca­les" Du­mort.). Na­le­ży tu 15–17 ro­dza­jów (w za­leż­no­ści od uję­cia sy­ste­ma­tycz­ne­go) sku­pia­ją­cych 315 ga­tun­ków. Ro­śli­ny te wy­stę­pu­ją głów­nie na pół­ku­li pół­noc­nej, ale także w Ame­ry­ce Po­łud­nio­wej, w Afry­ce, w Azji po­łud­nio­wo-wschod­niej.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kozłkowaty

o ce­chach kozł­ko­wa­tych (ro­dzi­na ro­ślin)


Źródła:

SJP.pl

Kozłoduj

mia­sto w Buł­ga­rii


Ko­zło­duj ( Козлодуй) – buł­gar­skie mia­sto nad Du­na­jem, w ob­wo­dzie Wraca. Około 14 tys. miesz­kań­ców.

W la­tach 80. XX wieku zbu­do­wa­no tam elek­trow­nię ato­mo­wą. Dziś dzia­ła­nie elek­trow­ni jest pod sta­łym na­dzo­rem. Ze wzglę­du na słabą ja­kość wy­ko­na­nia roz­wa­ża się moż­li­wość zam­knię­cia. Unia Eu­ro­pej­ska uważa czte­ry star­sze bloki elek­trow­ni w Ko­zło­du­ju za nie­bez­piecz­ne. Ich zam­knię­cie było jed­nym z wa­run­ków przy­stą­pie­nia Buł­ga­rii do UE w 2007 roku.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kozłonogi

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) ma­ją­cy kozie nogi


Źródła:

Wiktionary

Kozłow

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. hist. Mi­czu­ryńsk (nazwa obo­wią­zu­ją­ca do 1932 roku);


Źródła:

Wiktionary

Kozłowa

→ ko­zioł (sa­miec kozy); koźli


Źródła:

SJP.pl

Kozłować

pro­wa­dzić piłkę, od­bi­ja­jąc ją ręką od po­dło­ża


Źródła:

SJP.pl

Kozłowianin

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec miej­sco­wo­ści Ko­zło­wo lub Ko­złów


Źródła:

Wiktionary

Kozłowianka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka miej­sco­wo­ści Ko­zło­wo lub Ko­złów


Źródła:

Wiktionary

Kozłowice

wieś w Pol­sce


Ko­zło­wi­ce (niem. "Ko­sel­witz") – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie opol­skim, w po­wie­cie ole­skim, w gmi­nie Go­rzów Ślą­ski. Z Ko­zło­wi­ca­mi zwią­za­ne są trzy przy­siół­ki: Czer­wo­ne Osied­le, Dęby i Siwe Osied­le. W Czer­wo­nym Osied­lu znaj­du­je się ko­pal­nia iłów dol­no­ju­raj­skich, na bazie któ­rej dzia­ła ce­giel­nia.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kozłowicki

przy­miot­nik od: Ko­zło­wi­ce


Źródła:

SJP.pl

Kozłowicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kozłowiec

omieg ko­zło­wiec - ga­tu­nek ro­śli­ny z ro­dzi­ny astro­wa­tych


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kozłowo

1. nazwa wielu miej­sco­wo­ści w Pol­sce;
2. wieś na Lit­wie


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kozłowski

przy­miot­nik od: Ko­zło­wo, Ko­złów, Ko­złów Bi­sku­pi, Ko­złów Szla­chec­ki


przy­miot­nik

 (1.1) od Ko­zło­wo, Ko­złów


Ko­złow­ski (forma żeń­ska Ko­złow­ska, licz­ba mnoga: Ko­złow­scy) – dwu­na­ste pod wzglę­dem licz­by no­szą­cych je osób naz­wi­sko w Pol­sce. We­dług bazy PESEL z 19 stycz­nia 2024 roku no­si­ło je 37 265 Polek i 36 640 Po­la­ków.

W wo­je­wództ­wie pod­la­skim i war­miń­sko-ma­zur­skim jest na dru­gim miej­scu pod wzglę­dem po­pu­lar­no­ści. Nosi je tam od­po­wied­nio: około 5560 i 7764 osób[].


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kozłowy

→ ko­zioł (sa­miec kozy); koźli


Źródła:

SJP.pl

Kozłów

1. sa­miec kozy;
2. sa­miec sarny, ro­gacz;
3. sie­dze­nie dla woź­ni­cy w po­jeź­dzie kon­nym;
4. drąż­ki drew­nia­ne zbite na skos w kształ­cie li­te­ry X, uży­wa­ne jako kon­struk­cja wspor­cza;
5. przy­rząd gim­na­stycz­ny uży­wa­ny do ćwi­czeń w sko­kach;
6. od­bi­cie piłki od ziemi;
7. lu­do­wy in­stru­ment dęty, od­mia­na dud


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kozłówek

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Koł

zgru­bie­nie od: kołek (ka­wa­łek ocio­sa­ne­go drew­na); kół


rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) przest. zob. kół.

 (1.2) daw. uczn. stud. gw-pl|War­sza­wa. ocena nie­do­sta­tecz­na


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koła

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. hy­dron. rzeka w pół­noc­no-za­chod­niej Rosji, w ob­wo­dzie mur­mań­skim, na Pół­wy­spie Kol­skim, ucho­dzi do Za­to­ki Kol­skiej Morza Ba­rent­sa w od­le­gło­ści;

 (1.2) geogr. mia­sto na pół­wy­spie Kola w Rosji, po­ło­żo­ne nad rzeką Koła (1.1)


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kołaciński

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kołacki

przy­miot­nik od: Ko­ła­ki Ko­ściel­ne


Źródła:

SJP.pl

Kołacz

cia­sto we­sel­ne naz­wa­ne od ko­li­ste­go kształ­tu


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) folk. spoż. ro­dzaj obrzę­do­we­go pie­czy­wa, pier­wot­nie o okrą­głym kształ­cie;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kołaczek

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kołaczkowianka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Ko­łacz­ko­wa


Źródła:

Wiktionary

Kołaczkowice

nazwa kilku wsi w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kołaczkowicki

przy­miot­nik od: Ko­łacz­ko­wi­ce; ko­łacz­kow­ski


Źródła:

SJP.pl

Kołaczkowo

wieś w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kołaczkowski

1. przy­miot­nik od: Ko­łacz­ko­wi­ce; ko­łacz­ko­wic­ki;
2. przy­miot­nik od: Ko­łacz­ko­wo


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kołaczowy

przy­miot­nik od: ko­łacz


Źródła:

SJP.pl

Kołaczycanin

miesz­ka­niec Ko­ła­czyc (mia­sta w Pol­sce); Ko­ła­czy­cza­nin


Źródła:

SJP.pl

Kołaczycanka

miesz­kan­ka Ko­ła­czyc (mia­sta w Pol­sce); Ko­ła­czy­czan­ka


Źródła:

SJP.pl

Kołaczyce

mia­sto w Pol­sce


}|-

Ko­ła­czy­ce – mia­sto w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie pod­kar­pac­kim, w po­wie­cie ja­siel­skim, sie­dzi­ba gminy miej­sko-wiej­skiej Ko­ła­czy­ce.

W la­tach 1954–1972 wów­czas wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Ko­ła­czy­ce. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa kro­śnień­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kołaczycki

→ Ko­ła­czy­ce


Patrz:Kołaczyce

Źródła:

SJP.pl

Kołaczyczanin

miesz­ka­niec Ko­ła­czyc (mia­sta w Pol­sce); Ko­ła­czy­ca­nin


Źródła:

SJP.pl

Kołaczyczanka

miesz­kan­ka Ko­ła­czyc (mia­sta w Pol­sce); Ko­ła­czy­can­ka


Źródła:

SJP.pl

Kołaczyk

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kołaczyński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kołak

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kołakowski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kołat

rzad­ko: łomot, stu­kot, ko­ła­ta­nie


Kołat – wieś w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie ku­jaw­sko-po­mor­skim, w po­wie­cie lip­now­skim, w gmi­nie Kikół.

Do 31 grud­nia 2024 miej­sco­wość była czę­ścią wsi Kołat-Ryb­ni­ki.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kołata

1. ude­rza­jąc w coś, po­wo­do­wać przy­tłu­mio­ny od­głos; stu­kać, ło­mo­tać;
2. prze­no­śnie: usil­nie za­bie­gać, pro­sić o coś lub do­ma­gać się cze­goś;
3. ko­ła­tać się:
a) ude­rzać, obi­jać się o coś;
b) jadąc, trząść się na wy­bo­jach;
c) żyć w trud­nych wa­run­kach;
d) stale zmie­niać miej­sce po­by­tu;
e) o uczu­ciach, my­ślach itp.: ist­nieć w spo­sób nie­jas­ny, nie­spre­cy­zo­wa­ny;
f) o uczu­ciach, my­ślach itp.: ist­nieć mimo nies­przy­ja­ją­cych wa­run­ków


Ko­ła­ta – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie poz­nań­skim, w gmi­nie Po­bie­dzi­ska. We wsi znaj­du­ją się Ro­dzin­ne Ogród­ki Dział­ko­we "Zie­lo­na Po­la­na".

Pier­wsza wzmian­ka o wsi ("Co­lat­ha") po­ja­wi­ła się w 1328. Było to gnia­zdo ro­dzi­ny Ko­łac­kich. Nazwa wy­wo­dzi­ła się od ro­dza­ju grze­chot­ki. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa poz­nań­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kołatanie

1. ude­rza­jąc w coś, po­wo­do­wać przy­tłu­mio­ny od­głos; stu­kać, ło­mo­tać;
2. prze­no­śnie: usil­nie za­bie­gać, pro­sić o coś lub do­ma­gać się cze­goś;
3. ko­ła­tać się:
a) ude­rzać, obi­jać się o coś;
b) jadąc, trząść się na wy­bo­jach;
c) żyć w trud­nych wa­run­kach;
d) stale zmie­niać miej­sce po­by­tu;
e) o uczu­ciach, my­ślach itp.: ist­nieć w spo­sób nie­jas­ny, nie­spre­cy­zo­wa­ny;
f) o uczu­ciach, my­ślach itp.: ist­nieć mimo nies­przy­ja­ją­cych wa­run­ków


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ko­ła­tać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kołatanka

1. re­gio­nal­nie: drew­nia­na kle­kot­ka; kła­pacz, kła­pacz­ka, trza­skacz, tyr­kaw­ka;
2. pod­ha­lań­skie danie z ugo­to­wa­nej kaszy jęcz­mien­nej wy­mie­sza­nej z bruk­wią i mio­dem


Źródła:

SJP.pl

Kołatać

1. ude­rza­jąc w coś, po­wo­do­wać przy­tłu­mio­ny od­głos; stu­kać, ło­mo­tać;
2. prze­no­śnie: usil­nie za­bie­gać, pro­sić o coś lub do­ma­gać się cze­goś;
3. ko­ła­tać się:
a) ude­rzać, obi­jać się o coś;
b) jadąc, trząść się na wy­bo­jach;
c) żyć w trud­nych wa­run­kach;
d) stale zmie­niać miej­sce po­by­tu;
e) o uczu­ciach, my­ślach itp.: ist­nieć w spo­sób nie­jas­ny, nie­spre­cy­zo­wa­ny;
f) o uczu­ciach, my­ślach itp.: ist­nieć mimo nies­przy­ja­ją­cych wa­run­ków


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. ko­łat­nąć, za­ko­ła­tać)

 (1.1) książk. ude­rzać za po­mo­cą ko­łat­ki w drzwi

 (1.2) wy­da­wać głu­chy od­głos po­przez ude­rza­nie

 (1.3) książk. za­bie­gać w ja­kiejś spra­wie u osoby lub in­sty­tu­cji

 (1.4) książk. przen. nie­pew­nie ist­nieć, za­led­wie dawać o sobie znać

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny ko­ła­tać się (dk. za­ko­ła­tać się)

 (2.1) przest. po­ru­szać się w tę i we w tę

 (2.2) książk. prze­mie­szczać się, jadąc z ogrom­ną trud­no­ścią

 (2.3) książk. prze­sta­wać to tu to tam, mio­tać się

 (2.4) książk. przen. nie­pew­nie ist­nieć, za­led­wie dawać o sobie znać


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kołatek

drob­ny, bru­nat­ny chrząszcz, któ­re­go larwy żyją w drew­nie i pro­duk­tach spo­żyw­czych


Ko­ła­tek ("Ano­bium") – ro­dzaj chrzą­szczy z ro­dzi­ny ko­łat­ko­wa­tych (Ano­bii­dae).

Osią­ga­ją dłu­gość ciała ok. 4 mm. Drążą w drew­nie ko­ry­ta­rze, przez które wy­cho­dzą na zew­nątrz, obok wy­lo­tu ko­ry­ta­rza sa­mi­ce skła­da­ją jaja, a wy­klu­te larwy przez ko­ry­ta­rze prze­do­sta­ją się w głąb.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kołatka

1. naj­czę­ściej me­ta­lo­wy przed­miot, mo­co­wa­ny na drzwiach wej­ścio­wych lub bra­mie, słu­żą­cy do stu­ka­nia;
2. drew­nia­ny in­stru­ment per­ku­syj­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. czę­sto ozdob­ny przed­miot, zaz­wy­czaj me­ta­lo­wy, przy­mo­co­wa­ny przy drzwiach wej­ścio­wych słu­żą­cy do stu­ka­nia;

 (1.2) pot. drew­nia­ny przed­miot wie­sza­ny bydłu u szyi, wy­da­ją­cy głu­chy od­głos

 (1.3) rel. etn. lu­do­wy in­stru­ment mu­zycz­ny, zło­żo­ny z rącz­ki i osa­dzo­nej na niej de­secz­ki, w którą przy po­trzą­sa­niu ude­rza ru­cho­my mło­te­czek; uży­wa­ny m.in. w Wiel­ki Pią­tek w ko­ście­le za­miast dzwon­ków

 (1.4) pot. muz. etn. lu­do­wy in­stru­ment mu­zycz­ny, zło­żo­ny z rącz­ki, koła zę­ba­te­go i ocie­ra­ją­cej się o nie pod­czas krę­ce­nia de­secz­ki; uży­wa­ny m.in. w Wiel­ki Pią­tek w ko­ście­le za­miast dzwon­ków

forma rze­czow­ni­ka|ro­dzaj=mę­skoz­wie­rzę­cy.

 (2.1) D. i B. lp. od: ko­ła­tek


Ko­łat­ka – drew­nia­ny in­stru­ment mu­zycz­ny wy­da­ją­cy przy po­trzą­sa­niu cha­rak­te­ry­stycz­ne dźwię­ki. Skła­da się z de­secz­ki osa­dzo­nej na rącz­ce oraz za­mo­co­wa­ne­go na za­wia­sie młot­ka, który ude­rza­jąc w de­secz­kę wy­da­je kle­ko­czą­cy dźwięk.

Drew­nia­ne ko­łat­ki, w okre­sie Tri­du­um Pas­chal­ne­go, od hymnu „Glo­ria” (Chwa­ła na wy­so­ko­ści) w cza­sie mszy w Wiel­ki Czwar­tek, aż do tego sa­me­go hymnu Wi­gi­lii Pas­chal­nej, pod­czas li­tur­gii za­stę­pu­ją mil­czą­ce w tym cza­sie dzwo­ny.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kołatki

ro­dzi­na chrzą­szczy, któ­rych larwy że­ru­ją w drew­nie i szysz­kach drzew igla­stych, a także w su­chym drew­nie, np. w me­blach; ko­łat­ko­wa­te


Ko­łat­ki, to drew­nia­ne de­secz­ki z przy­mo­co­wa­ny­mi do nich mło­tecz­ka­mi. Sto­so­wa­ne pod­czas ob­cho­dów Tri­du­um Pas­chal­ne­go za­miast dzwon­ków mi­ni­stranc­kich.

Kle­ko­cząc ha­ła­śli­wie ko­łat­ka­mi (kle­kot­ka­mi) mło­dzież ob­cho­dzi­ła kie­dyś wieś oz­naj­mia­jąc w Wiel­ki Pią­tek na­dej­ście ża­ło­by.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kołatkowate

ro­dzi­na chrzą­szczy, któ­rych larwy że­ru­ją w drew­nie i szysz­kach drzew igla­stych, a także w su­chym drew­nie, np. w me­blach


Ko­łat­ko­wa­te (Ano­bii­dae) – ro­dzi­na owa­dów z rzędu chrzą­szczy.

Przed­sta­wi­cie­le ro­dzi­ny to małe kil­ku­mi­li­me­tro­we owady o wyt­wor­nym wy­glą­dzie, wśród któ­rych czę­sto wy­stę­pu­je dy­mor­fizm płcio­wy. Łat­wiej jest je usły­szeć niż zo­ba­czyć. Ich nazwa wzię­ła się od noc­nych pie­śni mi­łos­nych wy­ko­ny­wa­nych przez samce sy­gna­li­zu­ją­cych swoją obec­ność sa­mi­com.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kołatkowaty

o ce­chach ko­łat­ko­wa­tych (ro­dzi­na owa­dów)


Źródła:

SJP.pl

Kołatnąć

1. spo­wo­do­wać ude­rze­niem przy­tłu­mio­ny od­głos; stu­knąć, ło­mot­nąć;
2. ko­łat­nąć się:
a) ude­rzyć, obić się o coś;
b) za­trząść się na wy­bo­jach pod­czas jazdy;
c) o uczu­ciach, my­ślach itp.: za­ist­nieć w spo­sób nie­jas­ny, nie­spre­cy­zo­wa­ny;
d) o uczu­ciach, my­ślach itp.: za­ist­nieć mimo nies­przy­ja­ją­cych wa­run­ków


Źródła:

SJP.pl

Kołbacz

wieś w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, słyn­na ze wzglę­du na ze­spół klasz­tor­ny cy­ster­sów


Koł­bacz (niem. "Kol­batz") – osada w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie gry­fiń­skim, w gmi­nie Stare Czar­no­wo, nad Pło­nią, 3,5 km na za­chód od Mied­wia, 2 km na wschód od Wzgórz Bu­ko­wych. We­dług da­nych z 2006 za­miesz­ka­na przez 1400 osób.

Ko­mu­ni­ka­cyj­nie miej­sco­wość po­ło­żo­na przy dro­dze wo­je­wódz­kiej nr 120 oraz 2 km na wschód od drogi wo­je­wódz­kiej nr 119 pro­wa­dzą­cej ze Szcze­ci­na (Płoni) do gra­ni­cy wo­je­wództ­wa za­chod­nio­po­mor­skie­go z lu­bu­skim Przy­sta­nek PKS.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kołbasiuk

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kołbaskowianin

miesz­ka­niec Koł­ba­sko­wa


Źródła:

SJP.pl

Kołbaskowianka

miesz­kan­ka Koł­ba­sko­wa


Źródła:

SJP.pl

Kołbaskowo

wieś w Pol­sce


Koł­ba­sko­wo (do 1945 niem. "Kol­bit­zow", daw. "Col­bit­zow") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie po­lic­kim, w gmi­nie Koł­ba­sko­wo, na Wznie­sie­niach Szcze­ciń­skich. Miej­sco­wość jest sie­dzi­bą gminy Koł­ba­sko­wo. Po­ło­żo­na jest w od­le­gło­ści 10 km od Szcze­ci­na.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kołbaskowski

przy­miot­nik od: Koł­ba­sko­wo


Źródła:

SJP.pl

Kołbiel

wieś w Pol­sce


Koł­biel (nazwa hi­sto­rycz­na: Stara Wieś Pier­wsza) – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie ot­woc­kim, w gmi­nie Koł­biel. Sie­dzi­ba gminy Koł­biel oraz rzym­sko­ka­to­lic­kiej pa­ra­fii Świę­tej Trój­cy. Oś­ro­dek sztu­ki lu­do­wej znany m.in.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kołbielanin

miesz­ka­niec Koł­bie­la


Źródła:

SJP.pl

Kołbielanka

miesz­kan­ka Koł­bie­la


Źródła:

SJP.pl

Kołbielski

przy­miot­nik od: Koł­biel


Źródła:

SJP.pl

Kołchoz

rol­ni­cza spół­dziel­nia pro­duk­cyj­na w Związ­ku Ra­dziec­kim


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) hist. spół­dziel­cze go­spo­dar­stwo rolne w Związ­ku So­cja­li­stycz­nych Re­pu­blik Ra­dziec­kich;

 (1.2) przen. prze­lud­nio­ne miej­sce po­by­tu o ni­skim kom­for­cie

 (1.3) przen. ba­ła­gan, stan w koł­cho­zie (1.2)


Koł­choz (ros. колхоз) – rol­ni­cza spół­dziel­nia pro­duk­cyj­na, przed­się­bior­stwo rol­ni­cze cha­rak­te­ry­stycz­ne dla by­łe­go ZSRR.

"Koł­choz" to skró­to­wiec od nazwy "kol­lek­tiw­no­je cho­ziaj­stwo" ("коллективное хозяйство"), tzn. "go­spo­dar­stwo ko­lek­tyw­ne". W re­pu­bli­kach związ­ko­wych ZSRR wy­stę­po­wa­ły lo­kal­ne od­po­wied­ni­ki, np. "koł­hosp" na Ukra­i­nie ra­dziec­kiej.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kołchozowy

→ koł­choz; koł­choź­nia­ny, koł­choź­ny


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy koł­cho­zu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kołchoźniany

→ koł­choz; koł­choź­ny, koł­cho­zo­wy (czę­ściej)


Źródła:

SJP.pl

Kołchoźnica

człon­ki­ni koł­cho­zu; koł­choź­nicz­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) człon­ki­nii koł­cho­zu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kołchoźnictwo

ze­spół koł­cho­zów; ogół koł­choź­ni­ków


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) ogół koł­choź­ni­ków


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kołchoźniczka

człon­ki­ni koł­cho­zu; koł­choź­ni­ca


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od: koł­choź­ni­ca


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kołchoźniczy

przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy koł­choź­ni­ka, zwią­za­ny z koł­choź­ni­ka­mi


Źródła:

Wiktionary

Kołchoźnik

czło­nek koł­cho­zu


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) hist. czło­nek koł­cho­zu

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) pot. gło­śnik po­łą­czo­ny z ra­dio­wę­złem prze­wo­do­wo słu­żą­cy do trans­mi­to­wa­nia au­dy­cji ra­dio­wychfakt.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kołchoźny

→ koł­choz; koł­choź­nia­ny, koł­cho­zo­wy (czę­ściej)


Źródła:

SJP.pl

Kołcz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kołczan

po­jem­nik na strza­ły lub bełty


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) po­dłuż­ny po­jem­nik na strza­ły no­szo­ny na pasku u boku lub na ple­cy­e­cach;


Koł­czan, łubie – fu­te­rał na strza­ły do łuku, w daw­nych cza­sach wy­ko­ny­wa­ny z drew­na lub skóry, wzmac­nia­ny i ozda­bia­ny me­ta­lo­wy­mi oku­cia­mi; no­szo­ny głów­nie u pasa. W Pol­sce we­dług in­for­ma­cji po­da­nych w "Opi­sie oby­cza­jów..." ks. J. Ki­to­wi­cza, uży­wa­ny do II po­ło­wy XVIII wieku.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kołczanowy

→ koł­czan


Patrz:kołczan

Źródła:

SJP.pl

Kołczewo

Koł­cze­wo (do 1945 niem. "Kol­zow") – wieś let­ni­sko­wa w Pol­sce, po­ło­żo­na w woj. za­chod­nio­po­mor­skim, w pow. ka­mień­skim, w gmi­nie Wolin.

W la­tach 1945–1954 i 1973–1976 miej­sco­wość była sie­dzi­bą gminy Koł­cze­wo. W la­tach 1954–1972 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Koł­cze­wo. W la­tach 1975–1998 wieś ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa szcze­ciń­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Kołczygłowianin

miesz­ka­niec Koł­czy­głów


Źródła:

SJP.pl

Kołczygłowianka

miesz­kan­ka Koł­czy­głów


Źródła:

SJP.pl

Kołczygłowski

przy­miot­nik od: Koł­czy­gło­wy, gmina w wo­je­wództ­wie po­mor­skim


Źródła:

SJP.pl

Kołczygłowy

wieś w Pol­sce


Koł­czy­gło­wy (ka­szub. "Kòłczëgłowë", niem. "Alt Kol­zi­glow", przed 1939 pol. "Koł­ci­gło­wy", tuż po woj­nie "Stare Koł­ci­gło­wy") – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie by­tow­skim, w gmi­nie Koł­czy­gło­wy. Jest sie­dzi­bą gminy i ma sta­tus so­łect­wa.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kołczyk

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kołderka

zdrob­nie­nie od: koł­dra


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od: koł­dra


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kołderkowy

→ koł­der­ka


Patrz:kołderka

Źródła:

SJP.pl

Kołdowo

Koł­do­wo (niem. "Kal­dau", ka­szub. "Kòłdowò") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie człu­chow­skim, w gmi­nie Człu­chów. Leży przy dro­dze kra­jo­wej nr 25.

Wieś jest sie­dzi­bą so­łect­wa "Koł­do­wo". W skład so­łect­wa wcho­dzą rów­nież miej­sco­wo­ści Dąbki, Mu­rzy­no­wo, No­wo­siół­ki i Pia­sko­wo.


Źródła:

Wikipedia

Kołdra

wa­to­wa­ne, pu­cho­we lub weł­nia­ne przy­kry­cie bę­dą­ce czę­ścią po­ście­li


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ele­ment po­ście­li skła­da­ją­cy się z tka­ni­ny oraz wy­peł­nie­nia, słu­żą­cy do okry­wa­nia ciała pod­czas snu


Koł­dra – zszy­te razem dwie war­stwy tka­ni­ny, z wy­peł­nie­niem izo­lu­ją­cym ciepl­nie.

Koł­dra służy do okry­wa­nia ciała, naj­czę­ściej pod­czas snu. Izo­lu­ją­cym wy­peł­nie­niem może być włó­kno syn­te­tycz­ne, pie­rze, puch ptasi lub wełna. Wy­peł­nie­nie koł­dry, w prze­ci­wień­stwie do wy­peł­nie­nia pie­rzy­ny, jest po­przez pi­ko­wa­nie lub po­dział koł­dry na ko­mo­ry unie­ru­cha­mia­ne, tak by po­zo­sta­wa­ło rów­no­mier­nie ro­zło­żo­ne na całej po­wierzch­ni koł­dry.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kołdrowy

→ koł­dra


Patrz:kołdra

Źródła:

SJP.pl

Kołdrzarski

do­ty­czą­cy wy­ro­bu koł­der


Źródła:

SJP.pl

Kołdrzarz

rze­mieśl­nik zaj­mu­ją­cy się wy­ro­bem lub na­pra­wą koł­der


Źródła:

SJP.pl

Kołdrzyna

po­tocz­nie: marna, licha koł­dra


Źródła:

SJP.pl

Kołdun

ro­dzaj ma­łe­go pie­roż­ka z na­dzie­niem mięs­nym, po­cho­dze­nia li­tew­skie­go


Źródła:

SJP.pl

Kołduny

po­tra­wa z nie­wiel­kich pie­roż­ków na­dzie­wa­nych mię­sem, po­da­wa­na zwy­kle jako do­da­tek do ro­so­łu lub bar­szczu, rza­dziej jako sa­mo­ist­ne danie


Koł­du­ny (kał­du­ny) – małe lub śred­niej wiel­ko­ści pie­ro­gi, tra­dy­cyj­na po­tra­wa kuch­ni li­tew­skiej oraz bia­ło­ru­skiej, a także pol­skiej. Naj­bar­dziej kla­sycz­nym na­dzie­niem koł­du­nów jest sie­ka­na su­ro­wa wo­ło­wi­na, łój wo­ło­wy, du­szo­na ce­bu­la i przy­pra­wy. Cia­sto na koł­du­ny wy­ra­bia­ne jest z mąki, wody, jajek i nie­wiel­kiej ilo­ści masła. Po ule­pie­niu koł­du­ny są go­to­wa­ne w wo­dzie albo ro­so­le bądź pie­czo­ne.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kołecki

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kołeczek

zdrob­nie­nie od: kołek


Źródła:

SJP.pl

Kołeczkowy

→ ko­łe­czek


Patrz:kołeczek

Źródła:

SJP.pl

Kołek

po­dłuż­ny ka­wa­łek ocio­sa­ne­go drew­na; także: gład­ki swo­rzeń drew­nia­ny lub me­ta­lo­wy


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ocio­sa­ny ka­wa­łek drew­na o po­dłuż­nej for­mie

 (1.2) mech. wysz­li­fo­wa­ny swo­rzeń

 (1.3) bud. drew­nia­ny lub pla­sti­ko­wy walec wci­ska­ny do ścia­ny, w który wkrę­ca­na jest śruba

 (1.4) pot. tępak, głu­pek

 (1.5) muz. walec na­cią­ga­ją­cy stru­ny w in­stru­men­tach

 (1.6) rzem. szew­ski gwóźdź

 (1.7) żegl. pręt do na­krę­ca­nia lin

 (1.8) gw-pl|Ma­zu­ry. ko­ło­wro­tek


Kołek – ele­ment poś­red­ni­czą­cy w po­łą­cze­niu koł­ko­wym, jako ele­ment usta­la­ją­cy lub pod­pie­ra­ją­cy. Może być stoż­ko­wy lub wal­co­wy, gład­ki lub kar­bo­wa­ny, pełny lub sprę­ży­sty. Dla po­trzeb bu­do­wy ma­szyn wy­ko­nu­je się kołki me­ta­lo­we - głów­nie sta­lo­we. W me­blar­stwie ma­te­ria­łem na kołki jest głów­nie drew­no i two­rzy­wa sztucz­ne.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kołem

na­o­ko­ło, do­o­ko­ła, wokół kogoś, cze­goś; kół­kiem


przy­słó­wek

 (1.1) ota­cza­jąc coś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kołkastla

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. wę­glar­ka


Źródła:

Wiktionary

Kołkowaty

sztyw­ny, niez­grab­ny; po­dob­ny do kołka


Źródła:

SJP.pl

Kołkowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kołkowy

przy­miot­nik od: kołek


Źródła:

SJP.pl

Kołmogorow

naz­wi­sko, np. An­driej Ni­ko­ła­je­wicz Koł­mo­go­row (1903-87), ma­te­ma­tyk ro­syj­ski


Źródła:

SJP.pl

Kołnierz

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) część ubra­nia ota­cza­ją­ca szyję;

 (1.2) wy­stęp na po­wierzch­ni ele­men­tu kon­struk­cyj­ne­go ota­cza­ją­cy go na całym ob­wo­dzie, który służy do po­łą­czeń;

 (1.3) u niek­tó­rych zwie­rząt pas sier­ści lub piór od­mien­nej barwy, który ota­cza szyję

 (1.8) bud. pas bla­chy wokół ko­mi­na za­bez­pie­cza­ją­cy przed wil­go­cią


Koł­nierz – wy­koń­cze­nie ubio­ru przy szyi, wy­ko­na­ne z tej samej tka­ni­ny i na stałe po­łą­czo­ne z ubio­rem lub z in­ne­go ma­te­ria­łu, przy­szy­wa­ne, przy­pi­na­ne lub na­kła­da­ne. Sto­so­wa­ne od XIV wieku.

Krój koł­nie­rzy zmie­niał się znacz­nie na prze­strze­ni wie­ków. Po­cząt­ko­wo po­ja­wił się w stro­ju mę­skim w dru­giej po­ło­wie XVI wieku, jako część sze­ro­kiej szaty spię­tej w talii pasem, zwa­nej ho­up­pe­lan­de.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kołnierzowaty

przy­po­mi­na­ją­cy koł­nierz


Źródła:

SJP.pl

Kołnierzowy

przy­miot­nik od: koł­nierz


Źródła:

SJP.pl

Kołnierzyczek

zdrob­nie­nie od: koł­nie­rzyk


Źródła:

SJP.pl

Kołnierzyk

mały koł­nierz


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od: koł­nierz


Zo­bacz też: Koł­nie­rzyk (baśń).

Koł­nie­rzyk lub pier­ścień – struk­tu­ra pow­sta­ją­ca na ko­mór­ce ko­ni­diot­wór­czej pod­czas wyt­wa­rza­nia za­rod­ni­ków ko­ni­dial­nych (ko­ni­dio­ge­ne­zy). Struk­tu­ry te pow­sta­ją na an­ne­li­dach – ko­mór­kach ko­ni­diot­wór­czych mo­gą­cych po­przez pącz­ko­wa­nie wyt­wa­rzać ko­ni­dia wie­lo­krot­nie.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kołnierzykowaty

1. ma­ją­cy kształt koł­nie­rzy­ka, przy­po­mi­na­ją­cy koł­nie­rzyk;
2. ko­mór­ka koł­nie­rzy­ko­wa­ta - wy­stę­pu­ją­ca w wew­nętrz­nej war­stwie ciała gąbek ko­mór­ka o kształ­cie cy­lin­drycz­nym, za­o­pa­trzo­na w wić i cha­rak­te­ry­stycz­ny, ota­cza­ją­cy ją koł­nie­rzyk plaz­ma­tycz­ny, wy­chwy­tu­ją­ca z wody cząst­ki po­kar­mo­we; cho­a­no­cyt


Źródła:

SJP.pl

Kołnierzykowy

1. → koł­nie­rzyk;
2. wi­ciow­ce koł­nie­rzy­ko­we - klad jed­no­ko­mór­ko­wych, wod­nych or­ga­niz­mów eu­ka­rio­tycz­nych;
3. trzmiel koł­nie­rzy­ko­wy - ga­tu­nek trzmie­la


Źródła:

SJP.pl

Koło

1. część pła­szczyz­ny ogra­ni­czo­na okrę­giem;
2. zam­knię­ta linia krzy­wa przy­po­mi­na­ją­ca okręg;
3. okrą­gła, spod­nia część po­ja­zdu, umoż­li­wia­ją­ca ruch przez to­cze­nie;
4. okrą­gły ele­ment ma­szyn i urzą­dzeń, słu­żą­cy prze­no­sze­niu ruchu obro­to­we­go;
5. przed­miot w kształ­cie koła ge­o­me­trycz­ne­go;
6. grupa osób po­dob­nych pod wzglę­dem ja­kichś wa­run­ków; grono, krąg;
7. grupa osób o wspól­nych dą­że­niach lub za­in­te­re­so­wa­niach; sto­wa­rzy­sze­nie, zrze­sze­nie, zwią­zek;
8. śred­nio­wiecz­ne na­rzę­dzie tor­tur;
9. krąg ludzi trzy­ma­ją­cych się za ręce;
10. po­tocz­nie: ty­siąc zło­tych; patyk, patol, kafel;
11. po­tocz­nie: ko­lok­wium; kolo;
12. w daw­nej Pol­sce: obra­du­ją­cy sej­mik


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) geom. okrąg wraz z od­cię­tym wew­nątrz niego frag­men­tem pła­szczyz­ny;

 (1.2) pot. linia o kształ­cie brze­gu koła (1.1), okrąg

 (1.3) przed­miot o takim kształ­cie, zwy­kle część ma­szy­ny lub urzą­dze­nia, zwła­szcza po­ja­zdu;

 (1.4) okre­ślo­na grupa osób, sto­wa­rzy­sze­nie ludzi o po­dob­nych ce­lach

 (1.5) gw-pl|Górny Śląsk. rower

 (1.6) forma za­ba­wy lub tańca, gdy uczest­ni­cy trzy­ma­ją się za ręce

 (1.7) pot. duże pie­nią­dze (zwy­kle jeden mi­lion ja­kiejś wa­lu­ty)

 (1.8) posp. pot. ko­lok­wium

 (1.9) daw. pot. zero

przy­i­mek

 (2.1) obok, przy, bli­sko cze­goś

 (2.2) około


Koło – zbiór wszyst­kich punk­tów pła­szczyz­ny, któ­rych od­le­głość od usta­lo­ne­go punk­tu na tej pła­szczyź­nie, na­zy­wa­ne­go "środ­kiem koła", jest mniej­sza lub równa dłu­go­ści "pro­mie­nia koła".

Rów­no­waż­na de­fi­ni­cja: część pła­szczyz­ny ogra­ni­czo­na przez pe­wien okrąg; okrąg ten za­wie­ra się w kole i jest za­ra­zem jego brze­giem.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kołobieg

słup z za­mo­co­wa­nym na szczy­cie ru­cho­mym kołem z lin­ka­mi, słu­żą­cy do ćwi­czeń gim­na­stycz­nych lub za­ba­wy; krąż­nik


Źródła:

SJP.pl

Kołobrulion

gruby ze­szyt z kart­ka­mi spię­ty­mi spi­ra­lą lub za­my­ka­ją­cy­mi się pier­ście­nia­mi


Ko­ło­bru­lion albo ko­ło­no­tat­nik – okre­śle­nie ze­szy­tu, któ­re­go kart­ki przy­mo­co­wa­ne są do okład­ki ru­cho­my­mi kó­łecz­ka­mi lub spi­ra­lą.

Do dzi­siaj ko­ło­bru­lio­ny są w sprze­da­ży i można je kupić w skle­pach z ar­ty­ku­ła­mi szkol­ny­mi.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kołobrzeg

mia­sto w Pol­sce


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce; mia­sto po­wia­to­we w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim;


Ko­ło­brzeg ( Kol­berg) – mia­sto w pół­noc­nej czę­ści wo­je­wództ­wa za­chod­nio­po­mor­skie­go, sie­dzi­ba po­wia­tu ko­ło­brze­skie­go oraz gminy wiej­skiej Ko­ło­brzeg, u uj­ścia Par­sę­ty do Morza Bał­tyc­kie­go, przy dro­dze kra­jo­wej nr 11 i dro­dze ek­spre­so­wej nr S6. Czwar­ty oś­ro­dek miej­ski wo­je­wództ­wa (pod wzglę­dem licz­by miesz­kań­ców), uz­dro­wi­sko z dzie­się­cio­ma let­ni­mi ką­pie­li­ska­mi mor­ski­mi.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kołobrzeski

przy­miot­nik od: Ko­ło­brzeg


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) od­no­szą­cy się do Ko­ło­brze­gu, zwią­za­ny z Ko­ło­brze­giem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kołobrzeżanin

miesz­ka­niec Ko­ło­brze­gu


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Ko­ło­brze­gu

 (1.2) osoba po­cho­dzą­ca z Ko­ło­brze­gu, uro­dzo­na w Ko­ło­brze­gu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kołobrzeżanka

miesz­kan­ka Ko­ło­brze­gu


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Ko­ło­brze­gu

 (1.2) ko­bie­ta po­cho­dzą­ca z Ko­ło­brze­gu, uro­dzo­na Ko­ło­brze­gu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kołocz

pro­sto­kąt­ne cia­sto z na­dzie­niem z sera, maku lub ja­błek, po­pu­lar­ne na Gór­nym Ślą­sku; ko­łacz ślą­ski


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. cia­sto z ma­kiem, serem lub jabł­kiem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kołoczek

naz­wi­sko


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. kulin. droż­dżów­ka


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kołodko

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kołodno

Ko­łod­no (bia­ło­rus. Калодна) – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie pod­la­skim, w po­wie­cie bia­ło­stoc­kim, w gmi­nie Gró­dek.

Wieś za­cho­wa­ła cha­rak­ter dwu­wyz­na­nio­wy. Rzym­sko­ka­to­lic­cy miesz­kań­cy wsi przy­na­le­żą do pa­ra­fii Świę­tej Trój­cy w Su­pra­ślu, a pra­wo­sław­ni do pa­ra­fii św. Anny w po­bli­skim Kró­lo­wym Mo­ście.


Źródła:

Wikipedia

Kołodróbka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. adm. wieś na Ukra­i­nie, po­ło­żo­na w re­jo­nie za­le­szczyc­kim ob­wo­du tar­no­pol­skie­go;


Ko­ło­drób­ka – wieś na Ukra­i­nie w re­jo­nie czort­kow­skim na­le­żą­cym do ob­wo­du tar­no­pol­skie­go.

W okre­sie mię­dzy­wo­jen­nym sta­cjo­no­wa­ła w miej­sco­wo­ści pla­ców­ka Stra­ży Cel­nej „Ko­ło­drób­ka”, a potem straż­ni­ca KOP „Ko­ło­drób­ka”.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kołodyński

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kołodziej

rze­mieśl­nik wy­ko­nu­ją­cy drew­nia­ne czę­ści wozów


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) hist. zaw. rzem. rze­mieśl­nik wy­ra­bia­ją­cy i na­pra­wia­ją­cy koła do wozów;

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) środ. sport. w ko­lar­stwie: rower marki Whe­e­ler


Ko­ło­dziej, stel­mach (z niem. "Stell­ma­cher") – rze­mieśl­nik zaj­mu­ją­cy się wy­ro­bem drew­nia­nych wozów i kół.

Po zbu­do­wa­niu drew­nia­nej czę­ści wozu prze­ka­zy­wa­no go do oku­cia ko­wa­lo­wi (który wy­ko­ny­wał czę­ści me­ta­lo­we).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kołodziejak

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kołodziejczak

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kołodziejczyk

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kołodziejek

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kołodziejewo

Ko­ło­dzie­je­wo (niem. "Al­tra­den") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ku­jaw­sko-po­mor­skim, w po­wie­cie ino­wroc­ław­skim, w gmi­nie Ja­ni­ko­wo.

W la­tach 1954–1972 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Ko­ło­dzie­je­wo. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa byd­go­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Kołodziejnia

miej­sce pro­duk­cji i na­pra­wy drew­nia­nych czę­ści wozów, warsz­tat pracy ko­ło­dzie­ja


Źródła:

SJP.pl

Kołodziejski

naz­wi­sko


Ko­ło­dziej­ski (forma żeń­ska: Ko­ło­dziej­ska; licz­ba mnoga: Ko­ło­dziej­scy) – pol­skie naz­wi­sko. Nazwa oso­bo­wo­ści po­cho­dzi od śred­nio­wiecz­ne­go za­wo­du ko­ło­dziej. Ponad 70% osób o tym naz­wi­sku miesz­ka w całej do­li­nie Wisły oraz w Pol­sce cen­tral­nej.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kołodziejówka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. adm. wieś na Ukra­i­nie, po­ło­żo­na w re­jo­nie pod­wo­ło­czy­skim ob­wo­du tar­no­pol­skie­go;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kołodziński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kołogniot

ma­szy­na do roz­drab­nia­nia, ko­ło­tok


Źródła:

SJP.pl

Kołokolnia

dzwon­ni­ca przy cerk­wi


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ar­chit. rel. wolno sto­ją­ca lub wto­pio­na w bryłę bu­dyn­ku dzwon­ni­ca cer­kiew­na


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kołomański

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kołomaź

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. smar


Źródła:

Wiktionary

Kołomieński

→ Ko­łom­na (mia­sto w Rosji)


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Ko­łom­ną, do­ty­czą­cy Ko­łom­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kołomna

mia­sto w Rosji


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. adm. mia­sto w Rosji, w ob­wo­dzie mo­skiew­skim, nad Oką, przy uj­ściu rzeki Mosk­wy;


Ko­łom­na (ros. Коломна) – mia­sto w Rosji, w ob­wo­dzie mo­skiew­skim, nad Oką, przy uj­ściu rzeki Mosk­wa.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kołomyja

prze­sta­rza­le: za­mie­sza­nie, zamęt, ko­ło­wa­ciz­na; ko­ło­myj­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) za­mie­sza­nie, zamęt z ja­kie­goś po­wo­du


Ko­ło­my­ja (ukr. Коломия) – mia­sto na za­chod­niej Ukra­i­nie, w ob­wo­dzie iwa­no­fran­kiw­skim, sie­dzi­ba re­jo­nu ko­ło­myj­skie­go i hro­ma­dy Ko­ło­my­ja.

W mie­ście roz­wi­nął się prze­mysł ma­szy­no­wy, odzie­żo­wy, obuw­ni­czy, me­ta­lo­wy, spo­żyw­czy, drzew­ny oraz pa­pier­ni­czy. Mia­sto jest cen­trum hu­cul­skiej sztu­ki lu­do­wej, znaj­du­je się tu m.in. mu­ze­um et­no­gra­ficz­ne i mu­ze­um pi­sa­nek.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kołomyjka

1. prze­sta­rza­le: za­mie­sza­nie, zamęt, ko­ło­wa­ciz­na; ko­ło­my­ja;
2. ukra­iń­ski ta­niec gó­ral­ski;
3. mu­zy­ka lub pio­sen­ka zwią­za­na z tym tań­cem


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kołomyjski

przy­miot­nik od: Ko­ło­my­ja (mia­sto na Ukra­i­nie lub wieś w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Kołomąt

re­gio­nal­nie: zamęt, za­mie­sza­nie; ko­ło­męt


Ko­ło­mąt – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie draw­skim, w gmi­nie Cza­pli­nek.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa ko­sza­liń­skie­go. W roku 2007 wieś li­czy­ła 175 miesz­kań­ców.

W miej­sco­wo­ści dzia­ła­ło "Pań­stwo­we Go­spo­dar­stwo Rolne Ko­ło­mąt".


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kołomąć

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wieś w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim;


Ko­ło­mąć (niem. "Kol­de­manz") – wieś w pół­noc­no-za­chod­niej Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie gry­fic­kim, w gmi­nie Gry­fi­ce, nad Je­zio­rem Ko­ło­mąc­kim.

W la­tach 1946–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa szcze­ciń­skie­go.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kołomęt

re­gio­nal­nie: zamęt, za­mie­sza­nie; ko­ło­mąt


Źródła:

SJP.pl

Kołonotatnik

no­tat­nik z kart­ka­mi spię­ty­mi spi­ra­lą lub za­my­ka­ją­cy­mi się pier­ście­nia­mi; ko­ło­no­tes


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) notes, któ­re­go kart­ki spię­te są me­ta­lo­wą lub pla­sti­ko­wy­a­sti­ko­wą spi­ra­lą;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kołonotes

notes z kart­ka­mi spię­ty­mi spi­ra­lą lub za­my­ka­ją­cy­mi się pier­ście­nia­mi; ko­ło­no­tat­nik


Źródła:

SJP.pl

Kołosowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kołosz

pająk z ro­dzi­ny krzy­ża­ko­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Kołotocznik

ro­śli­na z ro­dzi­ny zło­żo­nych, o żół­tych lub po­ma­rań­czo­wych kwia­tach, ros­ną­ca w te­re­nach gó­rzy­stych; wo­ło­we oko


Ko­ło­tocz­nik, bup­tal­mum ("Bupht­hal­mum") – ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny astro­wa­tych. Obej­mu­je trzy ga­tun­ki. Wy­stę­pu­ją w Eu­ro­pie na ob­sza­rze od Fran­cji i Wiel­kiej Bry­ta­nii na za­cho­dzie po Niem­cy i Węgry na wscho­dzie, na po­łud­niu we Wło­szech), pół­noc­no-za­chod­niej Afry­ce oraz na Bli­skim Wscho­dzie. Rosną w wid­nych la­sach i w miej­scach ka­mie­ni­stych, czę­sto na ska­łach wa­pien­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kołotok

ma­szy­na do roz­drab­nia­nia; ko­ło­gniot


Źródła:

SJP.pl

Kołotokowy

przy­miot­nik od: ko­ło­tok


Źródła:

SJP.pl

Kołowa

forma przy­miot­ni­ka.

 (1.1) ż. lp. od: ko­ło­wy

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (2.1) sport. (w piłce ręcz­nej) za­wod­nicz­ka gra­ją­ca bez­poś­red­nio przed linią pola bram­ko­we­go, po­mię­dzy obroń­ca­mi dru­ży­ny prze­ciw­nej, zob. obro­to­wa.

 (2.2) rel. w żeń­skim za­ko­nie kla­u­zu­ro­wym za­kon­ni­ca nie prze­by­wa­ją­ca na stałe za kla­u­zu­rą


Źródła:

Wiktionary

Kołowacieć

1. o zwie­rzę­tach: do­sta­wać ko­ło­wa­ciz­ny;
2. tra­cić orien­ta­cję na sku­tek ja­kie­goś za­mie­sza­nia;
3. po­tocz­nie: sztyw­nieć, dręt­wieć


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. sko­ło­wa­cieć)

 (1.1) nie­po­ko­jąc się, po­ru­szać się w kółko

 (1.2) pot. tra­cić w czymś ro­zez­na­nie i orien­ta­cję

 (1.3) sta­wać się odręt­wia­łym i sztyw­nym


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kołowacizna

1. cięż­ka cho­ro­ba niek­tó­rych zwie­rząt, głów­nie owiec i kóz; ce­nu­ro­za
2. po­tocz­nie: za­mie­sza­nie, zamęt, ko­ło­myj­ka


Ko­ło­wa­ciz­na (z Co­e­nu­ro­sis) – en­zo­o­tycz­na, pa­so­żyt­ni­cza pa­sa­żo­wal­na en­ce­fa­lo­pa­tia gąb­cza­sta do­ty­ka­ją­ca głów­nie owce. Cho­ro­ba roz­wi­ja się u ży­wi­cie­li poś­red­nich niek­tó­rych ga­tun­ków ta­siem­ców (Ta­e­nia mul­ti­ceps, Ta­e­nia se­ria­lis, lub Ta­e­nia bra­u­ni). Wy­wo­łu­je ją ce­nu­rus, dru­gie sta­dium lar­wal­ne tych ta­siem­ców. Za­ka­że­nia u ludzi są rzad­kie w wy­ni­ku przy­pad­ko­we­go spo­ży­cia jaj ta­siem­ca.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kołowanie

1. za­ta­czać kręgi; krą­żyć;
2. o sa­mo­lo­cie: po­ru­szać się na ko­łach po lot­ni­sku;
3. po­tocz­nie: nad­kła­dać drogi; błą­dzić, klu­czyć;
4. po­tocz­nie: mówić wy­kręt­nie, uży­wać wy­bie­gów; ba­ła­mu­cić, oszu­ki­wać;
5. ko­ło­wać się -
a) krę­cić się; wi­ro­wać;
b) po­tocz­nie: oszu­ki­wać jeden dru­gie­go


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ko­ło­wać.


Ko­ło­wa­nie ( ta­xiing, rza­dziej ta­xy­ing) – ruch stat­ku po­wietrz­ne­go po po­wierzch­ni lot­ni­ska przy uży­ciu mocy włas­nej, wy­łą­cza­jąc start i lą­do­wa­nie.

Sta­no­wi ma­ne­wro­wa­nie stat­ku po­wietrz­ne­go o włas­nym na­pę­dzie po do­bie­gu lub przed ro­zbie­giem (ewen­tu­al­nie, tylko w celu lo­kal­ne­go prze­mie­szcze­nia się na te­re­nie portu lot­ni­cze­go) po­przez prze­ta­cza­nie się na ziemi lub ana­lo­gicz­nie, prze­mie­szcza­nie się w wo­dzie w przy­pad­ku wod­no­sa­mo­lo­tu, z wy­szcze­gól­nie­niem he­li­kop­te­rów po­zba­wio­nych pod­wo­zia ko­ło­we­go (na pło­zach), które to ko­łu­ją po­przez unie­sie­nie się w po­wie­trze niez­nacz­nie i prze­mie­szcza­nie się w po­wie­trzu, także niez­nacz­nie nad na­wierzch­nią (metr) pola wzlo­tów lub pola ma­ne­wro­we­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kołowatek

ko­ło­wa­tek jas­no­czuł­ki, ko­ło­wa­tek pla­mi­sty - ga­tun­ki błon­ków­ki z ro­dzi­ny na­stecz­ni­ków


Źródła:

SJP.pl

Kołowatość

stan odu­rze­nia, otę­pie­nia; ogłu­pie­nie


Źródła:

SJP.pl

Kołowaty

1. po­dob­ny kształ­tem do koła;
2. po­dob­ny do kołu; sztyw­ny, zdrew­nia­ły, zdręt­wia­ły;
3. sko­ło­wa­ny, odu­rzo­ny;
4. chory na ko­ło­wa­ciz­nę


Źródła:

SJP.pl

Kołować

1. za­ta­czać kręgi; krą­żyć;
2. o sa­mo­lo­cie: po­ru­szać się na ko­łach po lot­ni­sku;
3. po­tocz­nie: nad­kła­dać drogi; błą­dzić, klu­czyć;
4. po­tocz­nie: mówić wy­kręt­nie, uży­wać wy­bie­gów; ba­ła­mu­cić, oszu­ki­wać;
5. ko­ło­wać się -
a) krę­cić się; wi­ro­wać;
b) po­tocz­nie: oszu­ki­wać jeden dru­gie­go


cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny

 (1.1) o sa­mo­lo­cie: po­ru­szać się po ziemi na ko­łach

 (1.2) pot. oszu­ki­wać, zwo­dzić

 (1.3) za­ta­czać kręgi wokół cze­goś, zwy­kle w po­wie­trzu

 (1.4) pot. mówić w po­kręt­ny spo­sób

 (1.5) pot. nad­kła­dać drogi

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny ko­ło­wać się

 (2.1) pot. oszu­ki­wać się naw­za­jem

 (2.2) krę­cić się


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kołowiec

sta­tek ko­ło­wy


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kołowo

1. ma­ją­cy kształt koła; ko­li­sty;
2. bie­gną­cy po linii ob­wo­du koła;
3. po­ru­sza­ny za po­mo­cą kół;
4. zwią­za­ny z po­ja­zda­mi po­ru­sza­ją­cy­mi się na ko­łach


Zo­bacz też: Ko­ło­wo (Bia­ło­ruś).

Ko­ło­wo (do 1945 r. niem. "Kolow") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie gry­fiń­skim, w gmi­nie Stare Czar­no­wo.

Wieś jest po­ło­żo­na w obrę­bie Po­la­ny Ko­łow­skiej w cen­tral­nej czę­ści Pu­szczy Bu­ko­wej.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kołowość

→ ko­ło­wy


Patrz:kołowy

Źródła:

SJP.pl

Kołowrotek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od: ko­ło­wrót

 (1.2) wędk. przy­rząd węd­kar­ski w for­mie szpu­li z rącz­ką słu­żą­cy do na­wi­ja­nia i roz­wi­ja­nia za­pa­su żyłki, zwy­kle bę­dą­cy czę­ścią wędki spin­nin­go­wej;

 (1.3) mech. włók. daw. urzą­dze­nie me­cha­nicz­ne słu­żą­ce do przę­dze­nia nici;

 (1.4) mech. obro­to­we urzą­dze­nie umie­szcza­ne przy wej­ściach do miejsc, gdzie trze­ba prze­pu­szczać ludzi po­je­dyn­czo

 (1.5) mech. urzą­dze­nie w for­mie ru­cho­me­go bębna słu­żą­ce do bie­ga­nia ho­do­wa­nym w domu gry­zo­niom i innym małym zwie­rzę­tom

 (1.6) pot. przen. zamęt, czę­sto zwią­za­ny z na­tło­kiem wy­da­rzeń lub obo­wiąz­ków


Ko­ło­wro­tek – urzą­dze­nie me­cha­nicz­ne do wyt­wa­rza­nia przę­dzy z włó­kien. Daw­niej bar­dziej po­wszech­ne, szcze­gól­nie w wyt­wór­stwie cha­łup­ni­czym, obec­nie dość rzad­ko uży­wa­ne.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kołowrotowy

przy­miot­nik od: ko­ło­wrót


Źródła:

SJP.pl

Kołowrót

1. ma­szy­na pro­sta do prze­mie­szcza­nia cię­ża­rów przy po­mo­cy liny lub łań­cu­cha na­wi­ja­nych na bęben;
2. zmien­ność i pow­ta­rzal­ność zja­wisk, czyn­no­ści;
3. ro­dzaj ćwi­cze­nia gim­na­stycz­ne­go;
4. dawne wrota, któ­rych skrzy­dła mo­co­wa­no do słupa poś­rod­ku drogi;
5. śred­nio­wiecz­ne na­rzę­dzie tor­tur


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) mech. drew­nia­na oś z korbą, np. do wy­cią­ga­nia ze stud­ni wia­dra z wodą

 (1.2) mech. urzą­dze­nie za­pew­nia­ją­ce prze­pu­szcza­nie ludzi po jed­nej oso­bie


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kołowy

1. ma­ją­cy kształt koła; ko­li­sty;
2. bie­gną­cy po linii ob­wo­du koła;
3. po­ru­sza­ny za po­mo­cą kół;
4. zwią­za­ny z po­ja­zda­mi po­ru­sza­ją­cy­mi się na ko­łach


przy­miot­nik

 (1.1) o kształ­cie koła

 (1.2) taki, który bie­gnie po linii ob­wo­du koła

 (1.3) po­ru­sza­ny za po­mo­cą kół

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) sport. (w piłce ręcz­nej) zob. obro­to­wy.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kołozeszyt

ze­szyt z kart­ka­mi spię­ty­mi spi­ra­lą lub za­my­ka­ją­cy­mi się pier­ście­nia­mi


Źródła:

SJP.pl

Kołoząbianka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Ko­ło­zą­bia (w Cie­cha­now­skiem)

 (1.2) miesz­kan­ka Ko­ło­zę­bu (w El­blą­skiem)


Źródła:

Wiktionary

Kołp

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. rzeka w ob­wo­dach le­nin­gradz­kim i no­wo­grodz­kim Rosji, prawy do­pływ Sudy


Źródła:

Wiktionary

Kołpaczek

zdrob­nie­nie od: koł­pak


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od koł­pak


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kołpak

1. wy­so­ka czap­ka; kło­buk;
2. po­kry­wa osłon­na w kształ­cie pół­ku­li


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) mot. wy­pu­kła po­kry­wa osła­nia­ją­ca np. pia­stę koła sa­mo­cho­do­we­go od zew­nętrz­nej stro­ny, pia­stę śmi­gła w sa­mo­lo­cie itp.;

 (1.2) hist. wy­so­ka czap­ka bez dasz­ka o cy­lin­drycz­nym lub stoż­ko­wa­tym kształ­cie, fu­trza­na lub ob­szy­ta fu­trem, no­szo­na w śred­nio­wie­czu przez Ta­ta­rów, po­pu­lar­na w Pol­sce od XV do XIX w.;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kołpakowaty

po­dob­ny kształ­tem do koł­pa­ka


Źródła:

SJP.pl

Kołpakowy

→ koł­pak


Patrz:kołpak

Źródła:

SJP.pl

Kołsut

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kołton

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kołtryna

wło­ski ro­dzaj ta­pe­ty po­wszech­ny w Pol­sce w XVII wieku


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) daw. szt. obi­cie ścien­ne lub za­sło­na z tka­ni­ny lub pa­pie­ru sto­so­wa­ne w pol­skich dwo­rach szla­chec­kich XVI-XVIII wieku;


Koł­try­na (wł. "col­tre", "col­tri­na") – obi­cie ścien­ne lub za­sło­na z tka­ni­ny lub pa­pie­ru, ozdo­ba po­cho­dze­nia wło­skie­go spo­ty­ka­na w pol­skich dwo­rach szla­chec­kich w XVI-XVIII wieku.

Do pro­duk­cji koł­tryn sto­so­wa­no tka­ni­ny jed­wab­ne, ba­weł­nia­ne i lnia­ne lub pa­pier.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kołtryniarski

do­ty­czą­cy koł­try­nia­rza, wy­ro­bu koł­tryn


Źródła:

SJP.pl

Kołtryniarstwo

dawne rze­mio­sło zaj­mu­ją­ce się wyt­wa­rza­niem obić ścien­nych lub za­słon z pa­pie­ru lub tka­ni­ny, bę­dą­cych de­ko­ra­cją ścian pa­ła­ców, dwo­rów i nie­kie­dy ko­ścio­łów


Źródła:

SJP.pl

Kołtryniarz

dawny rze­mieśl­nik zaj­mu­ją­cy się wyt­wa­rza­niem obić ścien­nych lub za­słon z pa­pie­ru lub tka­ni­ny, bę­dą­cych de­ko­ra­cją ścian pa­ła­ców, dwo­rów i nie­kie­dy ko­ścio­łów


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) daw. rzem. szt. ar­ty­sta rze­mieśl­nik zaj­mu­ją­cy się wyt­wa­rza­niem dru­ko­wa­nych i ma­lo­wa­nych obić, tapet;


Koł­try­niarz, szpa­ler­nik (jęz. niem. "Spal­lie­rer", jęz. łac. "au­le­a­rius", "au­le­a­rum con­fec­tor", "colth­ri­na­rius", "au­le­a­rum ina­u­ra­to­rum con­fec­tor") – daw­niej rze­mieśl­nik, ar­ty­sta zaj­mu­ją­cy się wyt­wa­rza­niem dru­ko­wa­nych i ma­lo­wa­nych obić, tapet.

Koł­try­nia­rze, szpa­ler­ni­cy byli pod ko­niec XVI w. w Pol­sce ma­la­rza­mi obić i tapet, daw­niej no­szą­cych nazwy koł­tryn, szpa­le­rów, kur­dy­ba­nów, obić tka­nych, skó­rza­nych, od XVIII w. pa­pie­ro­wych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kołtrynowy

przy­miot­nik od: koł­try­na


Źródła:

SJP.pl

Kołtun

po­gard­li­wie o czło­wie­ku za­co­fa­nym, ogra­ni­czo­nym in­te­lek­tu­al­nie; ob­sku­rant


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) kłąb wło­sów skle­jo­nych łojem;

 (1.2) pot. po­tar­ga­ne i brud­ne włosy

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) po­gard. czło­wiek za­co­fa­ny i ogra­ni­czo­ny


Koł­tun ( Plica po­lo­ni­ca „koł­tun pol­ski”, Plica ne­u­ro­pat­hi­ca, Po­lish plait), zwany także gwoźdź­cem, goźdź­cem lub pliką – skle­jo­ny łojem i wy­dzie­li­ną wy­się­ko­wą (np. z po­wo­du wsza­wi­cy) pęk wło­sów na gło­wie, pow­sta­ły na sku­tek braku hi­gie­ny lub nie­ko­rzy­sta­nia ze szczot­ki bądź grze­bie­nia.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kołtuneria

drob­no­mie­szczań­ska mo­ral­ność, za­kła­ma­nie, obłu­da


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) książk. po­gard. men­tal­ność, mo­ral­ność i po­sta­wa wła­ści­wa koł­tu­no­wi

 (1.2) książk. po­gard. zbio­ro­wość ludzi za­co­fa­nych, ciem­nych i nie­to­le­ran­cyj­nych


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kołtuniak

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kołtuniasty

1. ma­ją­cy koł­tun;
2. po­dob­ny do koł­tu­na: zmierz­wio­ny, splą­ta­ny


Źródła:

SJP.pl

Kołtunka

po­gard­li­wie o ko­bie­cie za­co­fa­nej, ogra­ni­czo­nej in­te­lek­tu­al­nie


Źródła:

SJP.pl

Kołtunowaty

1. o wło­sach, sier­ści: zmierz­wio­ny, zbity w kłaki, roz­czo­chra­ny;
2. po­gard­li­wie o czło­wie­ku: taki jak u koł­tu­na, koł­tuń­ski


Źródła:

SJP.pl

Kołtunowicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kołtunowy

przy­miot­nik od: koł­tun


Źródła:

SJP.pl

Kołtuny

po­tocz­nie: włosy


Źródła:

SJP.pl

Kołtuński

za­co­fa­ny, ob­sku­ranc­ki


Źródła:

SJP.pl

Kołtuństwo

ciem­no­ta, za­co­fa­nie, głu­po­ta


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) książk. po­gard. men­tal­ność, mo­ral­ność i po­sta­wa wła­ści­wa koł­tu­no­wi

 (1.2) książk. po­gard. zbio­ro­wość ludzi za­co­fa­nych, ciem­nych i nie­to­le­ran­cyj­nych


Koł­tuń­stwo, także «koł­tu­ne­ria» jako grupa spo­łecz­na – obraź­li­we okre­śle­nie z prze­ło­mu XIX i XX wieku oz­na­cza­ją­ce ludzi o za­co­fa­nych, wstecz­nych, nie­to­le­ran­cyj­nych po­glą­dach. Nieg­dyś na­zy­wa­ło się nim także ludzi wie­rzą­cych w prze­są­dy i za­bo­bo­ny.

Twór­ca li­te­ra­tu­ry XVIII wieku We­spaz­jan Ko­chow­ski upa­try­wał w koł­tu­nie sensu wyż­sze­go – znaku szcze­gól­nej opie­ki i wy­bra­nia przez Boga.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kołudzki

1. → Ko­łu­da Wiel­ka (osada w Pol­sce);
2. owca ko­łudz­ka - rasa owiec wy­ho­do­wa­na w osa­dzie Ko­łu­da Wiel­ka


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kołwa

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. hy­dron. rzeka w Kraju Perm­skim Rosji, ucho­dzi do Wi­sze­ry jako jej prawy do­pływ


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kołychliwy

daw­niej: chwiej­ny, ko­ły­szą­cy się


Źródła:

SJP.pl

Kołyma

rzeka w Rosji


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. rzeka na wscho­dzie Fe­de­ra­cji Ro­syj­skiej w Ja­ku­cji;


Zo­bacz też: Ko­ły­ma (łagry).

Ko­ły­ma ( Колыма́) – rzeka w az­ja­tyc­kiej czę­ści Rosji, w ob­wo­dzie ma­ga­dań­skim i Ja­ku­cji; dłu­gość 2129 km, dłu­gość ciągu rzecz­ne­go Kułu-Ko­ły­ma 2600 km; po­wierzch­nia do­rze­cza 644 000 km²; śred­ni rocz­ny prze­pływ przy uj­ściu 3800 m³/s.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kołymski

1. przy­miot­nik od: Ko­ły­ma (rzeka w Fe­de­ra­cji Ro­syj­skiej);
2. przy­miot­nik od: Góry Ko­łym­skie


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z Ko­ły­mą (rzeką w Rosji az­ja­tyc­kiej)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kołysanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ko­ły­sać.


Źródła:

Wiktionary

Kołysanka

1. utwór mu­zycz­ny o ko­ły­szą­cym ryt­mie;
2. pio­sen­ka śpie­wa­na przy usy­pia­niu dziec­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pio­sen­ka śpie­wa­na małym dzie­ciom, żeby łat­wiej zas­nę­ły;


Ko­ły­san­ka – krót­ka pio­sen­ka, śpie­wa­na w celu uś­pie­nia dziec­ka. Jest to forma wy­wo­dzą­ca się z tra­dy­cji pie­śni lu­do­wej. Po­sia­da mia­ro­wy rytm i me­lo­dię imi­tu­ją­cą ko­ły­sa­nie, prze­waż­nie w me­trum 3/4 lub 6/8. Od­mia­na po­ez­ji dzie­cię­cej, rów­nież forma li­te­rac­ka. Łączy w sobie aspekt psy­cho­lo­gicz­no-kul­tu­ro­wy, słowo i mu­zy­kę.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kołysankowy

przy­miot­nik od: ko­ły­san­ka


Źródła:

SJP.pl

Kołysać

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. za­ko­ły­sać)

 (1.1) wpra­wiać w ruch wa­ha­dło­wy

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. uko­ły­sać)

 (2.1) usy­piać dziec­ko, bu­ja­jąc je

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny ko­ły­sać się (dk. za­ko­ły­sać się)

 (3.1) po­ru­szać się wa­ha­dło­wo w przód i w tył lub na boki


Źródła:

Wiktionary

Kołyseczka

zdrob­nie­nie od: ko­ły­ska


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. zdrobn. od: ko­ły­ska


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kołyska

1. dzie­cin­ne łó­żecz­ko do huś­ta­nia, ko­ły­sa­nia; ko­leb­ka;
2. urzą­dze­nie do prze­wra­ca­nia sa­mo­cho­dów na bok;
3. w woj­sku: część dzia­ła umoż­li­wia­ją­ca prze­su­nię­cie się lufy wzglę­dem pod­sta­wy w cza­sie strza­łu;
4. drew­nia­na kon­struk­cja do wo­do­wa­nia stat­ków z po­chyl­ni, bu­do­wa­na pod ich dnem


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) sprzęt do ko­ły­sa­nia ma­łych dzie­ci np. łó­żecz­ko na bie­gu­nach;

 (1.2) wojsk. część łoża dzia­ła lub wiel­ko­ka­li­bro­we­go ka­ra­bi­nu ma­szy­no­we­go, na któ­rej spo­czy­wa lufa;

 (1.3) uchyl­ny wózek słu­żą­cy do wo­do­wa­nia stat­ku z po­chyl­ni

 (1.4) kon­struk­cja do sta­wia­nia łodzi i jach­tów na na­brze­żu

 (1.5) sprzęt do prze­wra­ca­nia sa­mo­cho­dów na bok np. w celu prze­pro­wa­dze­nia kon­ser­wa­cji

 (1.6) górn. urzą­dze­nie słu­żą­ce do prze­rzu­ca­nia urob­ku z przo­du w tył

 (1.7) środ. sport. pad siat­ka­rza na plecy po od­bi­ciu ni­skiej piłki


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kołyskowy

przy­miot­nik od: ko­ły­ska


Źródła:

SJP.pl

Kołyszący

→ ko­ły­sać


Patrz:kołysać

Źródła:

SJP.pl

Kołówka

po­tocz­nie: jed­no­o­sio­wa przy­cze­pa tran­spor­to­wa


Źródła:

SJP.pl

Kołłątaj

naz­wi­sko, np. Hugo Koł­łą­taj (1750-1812), pol­ski ksiądz, po­li­tyk, pi­sarz i fi­lo­zof


Koł­łą­taj (ros. i ukr. Коллонтай, Колонтай, biał. Калантай) – pol­skie naz­wi­sko po­cho­dze­nia ru­skie­go, pier­wot­nie Koł­łon­taj (Ko­łon­taj). W XV i XIV wieku naz­wi­sko wy­stę­po­wa­ło rów­nież w wa­rian­tach "Ko­łon­ta­jew" i "Ko­łon­ta­je­wicz", a w XVI wieku po­ja­wi­ła się wer­sja spol­szczo­na "Koł­łą­taj""." Naz­wi­sko obec­nie wy­stę­pu­je za­rów­no w Pol­sce, jak i w Rosji, na Ukra­i­nie i na Bia­ło­ru­si.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kołłątajowski

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Koł­łą­ta­ja lub z nim zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Koń

1. ssak nie­pa­rzy­sto­ko­pyt­ny ho­do­wa­ny jako zwie­rzę do­mo­we, po­cią­go­we lub wierz­cho­we;
2. fi­gu­ra sza­cho­wa w kształ­cie głowy konia; konik, sko­czek;
3. za­baw­ka dzie­cię­ca wy­o­bra­ża­ją­ca konia;
4. po­dłuż­na skrzyn­ka do ćwi­czeń gim­na­stycz­nych;
5. żar­to­bli­wie: penis; kuśka, banan, pta­szek;
6. koń me­cha­nicz­ny - jed­nost­ka mocy sil­ni­ka;
7. koń tro­jań­ski - zło­śli­we opro­gra­mo­wa­nie o de­struk­tyw­nym dzia­ła­niu, in­sta­lu­ją­ce się i dzia­ła­ją­ce w ukry­ciu; tro­jan;
8. koń pla­mi­sty - ga­tu­nek ryby z ro­dzi­ny kar­pio­wa­tych; koń pstry


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) zool. zwie­rzę z ga­tun­ku nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Equus ca­bal­lus|L.|ref=tak., ho­do­wa­ne jako po­cią­go­we lub do jazdy wierz­chem;

 (1.2) sport. przy­rząd gim­na­stycz­ny w for­mie skrzy­ni na czte­rech no­gach

 (1.3) szach. pot. sko­czek sza­cho­wy;

 (1.4) dzie­cię­ca za­baw­ka wy­o­bra­ża­ją­ca konia (1.1)

 (1.5) przen. grub. męski czło­nek

 (1.6) przest. wojsk. koń (1.1) wraz z jeźdź­cem, żoł­nierz konny

 (1.7) daw. uczn. stud. gw-pl|War­sza­wa. ocena nie­do­sta­tecz­na

 (1.8) daw. więz. prze­sył­ka spu­szcza­na na sznu­rze przez okno celi

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) pot. osoba spe­ku­lu­ją­ca bi­le­ta­mi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Końcoworoczny

do­ty­czą­cy końca roku


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z koń­cem roku, do­ty­czą­cy końca roku, od­by­wa­ją­cy się w koń­ców­ce roku – zwy­kle roku szkol­ne­go


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Końcowość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest koń­co­we; cecha tych, któ­rzy są koń­co­wi


Źródła:

Wiktionary

Końcowy

bę­dą­cy na końcu cze­goś, koń­czą­cy coś; ostat­ni


przy­miot­nik

 (1.1) ten przed de­fi­ni­tyw­nym koń­cem; bli­ski koń­co­wi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kończanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|koń­czać.


Koń­cza­nie ( Канчані; Кончани) – wieś na Bia­ło­ru­si, w ob­wo­dzie miń­skim, w re­jo­nie mia­dziel­skim, w siel­so­wie­cie Sło­bo­da.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kończasty

prze­sta­rza­łe: ostro za­koń­czo­ny; spi­cza­sty


Źródła:

SJP.pl

Kończać

cza­sow­nik

 (1.1) stpol. konać, umie­rać


Źródła:

Wiktionary

Kończenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|koń­czyć.


Źródła:

Wiktionary

Kończewice

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Kończyce

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Kończyk

ko­niu­szek, brze­żek


Źródła:

SJP.pl

Kończyna

na­rząd ruchu krę­gow­ców


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) anat. na­rząd ruchu u krę­gow­ców

 (1.2) daw. za­koń­cze­nie, kres, gra­ni­ca


Na tę stro­nę wska­zu­je „Koń­czy­ny”. Zo­bacz też: Koń­czy­ny (Ka­me­du­ły).

Koń­czy­na – część ciała krę­gow­ców. U ryb pa­rzy­ste płet­wy brzusz­ne (łac. "pinna ven­tra­lis") i płet­wy pier­sio­we (łac. "pinna pec­to­ra­lis") biorą tylko niez­nacz­ny udział w prze­mie­szcza­niu.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kończynowy

przy­miot­nik od: koń­czy­na


Źródła:

SJP.pl

Kończysta

1. kłyk­ci­ny koń­czy­ste - grud­ki i bro­daw­ki skór­ne w oko­li­cy od­by­tu, ka­na­łu od­by­tu i oko­li­cach na­rzą­dów płcio­wych; bro­daw­ki płcio­we, bro­daw­ki we­ne­rycz­ne;
2. daw­niej: ostro za­koń­czo­ny, spi­cza­sty


Koń­czy­sta (słow. "Končistá", niem. "Konts­chi­sta", węg. "Konc­sisz­ta") – dwu­wierz­choł­ko­wy szczyt (2537 m, we­dług wcze­śniej­szych po­mia­rów 2538 m) w po­łud­nio­wej, bocz­nej grani Tatr Wy­so­kich od­cho­dzą­cej od Zmarz­łe­go Szczy­tu ("Popradský Ľadový štít"). Po­czą­wszy od Prze­łę­czy koło Drąga ("Sedlo pod Drúkom"), grań ta na­zy­wa­na jest Gra­nią Koń­czy­stej ("hrebeň Končistej").


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kończysto

→ koń­czy­sty


Patrz:kończysty

Źródła:

SJP.pl

Kończysty

1. kłyk­ci­ny koń­czy­ste - grud­ki i bro­daw­ki skór­ne w oko­li­cy od­by­tu, ka­na­łu od­by­tu i oko­li­cach na­rzą­dów płcio­wych; bro­daw­ki płcio­we, bro­daw­ki we­ne­rycz­ne;
2. daw­niej: ostro za­koń­czo­ny, spi­cza­sty


Źródła:

SJP.pl

Kończyć

do­pro­wa­dzać coś do końca


cza­sow­nik prze­chod­ni

 (1.1) wy­ko­ny­wać coś, co zo­sta­ło za­czę­te, do końca

 (1.2) przen. za­bi­jać; nie­prze­chod­ni umie­rać

 (1.3) zry­wać z czymś, prze­sta­wać coś robić

cza­sow­nik zwrot­ny

 (2.1) do­cho­dzić do końca, wy­czer­py­wać się

 (2.2) prze­ry­wać jakiś stan

 (2.3) mieć ko­niec, za­koń­cze­nie

 (2.4) dawać jako wynik, po­wo­do­wać, mieć kon­sek­wen­cję


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Końcóweczka

zdrob­nie­nie od: koń­ców­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od koń­ców­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Końcówka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. koń­co­wa część cze­goś

 (1.2) pot. ostat­ni frag­ment filmu, spek­ta­klu, roz­gry­wek spor­to­wych

 (1.3) jęz. gram. koń­co­wy ele­ment wy­ra­zu pod­le­ga­ją­cy od­mia­nie

 (1.4) techn. stała lub wy­mien­na część, sta­no­wią­ca za­koń­cze­nie urzą­dze­nia

 (1.5) in­form. przest. ter­mi­nal

 (1.6) szach. ostat­nia faza par­tii sza­chów, gdy w grze po­zo­sta­ło nie­wie­le bie­rek;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Końcówkowy

przy­miot­nik od: koń­ców­ka


Źródła:

SJP.pl

Końdzia

zdrob­nie­nie od: Ku­ne­gun­da (imię żeń­skie); Kun­dzia


Źródła:

SJP.pl

Koński

do­ty­czą­cy konia, zwią­za­ny z ko­niem


przy­miot­nik dzier­żaw­czy

 (1.1) na­le­żą­cy do konia

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (2.1) zwią­za­ny z ko­niem, do­ty­czą­cy konia

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (3.1) cha­rak­te­ry­stycz­ny dla konia, ma­ją­cy cechy konia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Końskie

do­ty­czą­cy konia, zwią­za­ny z ko­niem


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim;

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki, nazwa włas­na

 (2.1) geogr. wieś w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie pod­kar­pac­kim, w gmi­nie Dyd­nia;


Koń­skie – mia­sto w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim, sie­dzi­ba po­wia­tu ko­nec­kie­go i gminy miej­sko-wiej­skiej Koń­skie. Na­le­ży do ziemi san­do­mier­skiej hi­sto­rycz­nej Ma­ło­pol­ski. Po­ło­żo­ne jest na pół­noc­nym skra­ju Wy­ży­ny Kie­lec­ko-San­do­mier­skiej, wśród Lasów Ko­nec­kich. Po­wia­to­wy oś­ro­dek prze­my­sło­wy (prze­mysł me­ta­lur­gicz­ny, wyt­wór­nie pły­tek ce­ra­micz­nych) i hand­lo­wy. W la­tach 1975–1998 mia­sto ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ło do woj. kie­lec­kie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Końskowola

mia­sto w Pol­sce


Koń­sko­wo­la – mia­sto w Pol­sce, po­ło­żo­ne w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, w po­wie­cie pu­ław­skim, sie­dzi­ba gminy Koń­sko­wo­la.

We­dług Na­ro­do­we­go Spisu Po­wszech­ne­go z roku 2011 li­czy­ła 2188 miesz­kań­ców.

Koń­sko­wo­la uzy­ska­ła lo­ka­cję miej­ską 8 czerw­ca 1532. Zo­sta­ła po­zba­wio­na praw miej­skich 31 maja 1870, two­rząc wiej­ską gminę Koń­sko­wo­la w po­wie­cie no­wo­a­lek­san­dryj­skim, wstęp­nie w gra­ni­cach do­tych­cza­so­we­go mia­sta, a w la­tach 1925–1954 obej­mu­jąc także są­sied­nie wsie.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Końskowolanin

miesz­ka­niec Koń­sko­wo­li (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Końskowolanka

miesz­kan­ka Koń­sko­wo­li (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Końskowolski

przy­miot­nik od: Koń­sko­wo­la, wieś gmin­na w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim


Źródła:

SJP.pl

Kośba

ko­sze­nie zboża lub trawy


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) rzad. ko­sze­nie traw, zbóż


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kośbiarz

re­gio­nal­nie: ko­siarz


Źródła:

SJP.pl

Kośc.

skrót od: ko­ściel­ny


Źródła:

SJP.pl

Kości

1. gra ha­zar­do­wa, po­le­ga­ją­ca na rzu­ca­niu sze­ścia­ni­ka­mi, któ­rych ścian­ki oz­na­cza się cy­fra­mi od 1 do 6;
2. pot. ciało czło­wie­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) gra ha­zar­do­wa sze­ścien­ny­mi kost­ka­mi

forma rze­czow­ni­ka|ro­dzaj=żeń­ski.

 (2.1) D., C., Ms. i W. lp.; M., D., B. i W. lm. od: kość


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kościan

mia­sto w Pol­sce


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce;


Ko­ścian – mia­sto w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, sie­dzi­ba po­wia­tu ko­ściań­skie­go oraz gminy wiej­skiej Ko­ścian.

Mia­sto kró­lew­skie, na­le­żą­ce do sta­ro­stwa ko­ściań­skie­go, pod ko­niec XVI wieku le­ża­ło w po­wie­cie ko­ściań­skim wo­je­wództ­wa poz­nań­skie­go.

We­dług da­nych GUS z 31 grud­nia 2025, mia­sto li­czy­ło 22,956 miesz­kań­ców.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kościanianin

miesz­ka­niec Ko­ścia­na


Źródła:

SJP.pl

Kościanianka

miesz­kan­ka Ko­ścia­na


Źródła:

SJP.pl

Kościanożółty

żółty o ko­ścia­nym od­cie­niu


Źródła:

SJP.pl

Kościany

wy­ko­na­ny ze zwie­rzę­cych kości


przy­miot­nik

 (1.1) wy­ko­na­ny z kości

 (1.2) daw. ko­ści­sty


Ko­ścia­ny – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie ka­li­skim, w gmi­nie Szczyt­ni­ki.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa ka­li­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kościański

przy­miot­nik od: Ko­ścian


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy Ko­ścia­na, zwią­za­ny z Ko­ścia­nem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kościec

szkie­let;
1. twar­da kon­struk­cja ciała zwie­rząt i ludzi, skła­da­ją­ca się z kości i chrzą­stek; układ kost­ny;
2. ze­spół naj­waż­niej­szych ele­men­tów ja­kiejś ca­ło­ści


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) anat. mocna kost­na i czę­ścio­wo chrzęst­na kon­struk­cja ana­to­micz­na sta­no­wią­ca pod­po­rę dla ciała or­ga­niz­mu i na­da­ją­ca jemu kształt

 (1.2) pot. ze­spół istot­nych ele­men­tów okre­ślo­nej ca­ło­ści


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kościecha

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kościelak

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kościelcowy

→ Ko­ście­lec (nazwa kilku szczy­tów w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Kościelczanin

miesz­ka­niec Ko­ściel­ca (wsi w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Kościelczanka

miesz­kan­ka Ko­ściel­ca (wsi w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Kościelec

1. nazwa kilku wsi w Pol­sce;
2. nazwa kilku szczy­tów w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kościelecki

→ Ko­ście­lec (nazwa kilku wsi w Pol­sce)


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy Ko­ściel­ca, zwią­za­ny z Ko­ściel­cem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kościeliski

przy­miot­nik od: Ko­ście­li­sko


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) od­no­szą­cy się do Ko­ście­li­ska, zwią­za­ny z Ko­ście­li­skiem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kościelisko

przy­miot­nik od: Ko­ście­li­sko


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) ar­che­ol. miej­sce gdzie stał lub miał stać ko­ściół; ruiny ko­ścio­ła;

 (1.2) daw. miej­sce obok ko­ścio­ła

 (1.3) daw. plac, cmen­tarz ko­ściel­ny


Ko­ście­li­sko – wieś pod­ha­lań­ska w Pol­sce w wo­je­wództ­wie ma­ło­pol­skim, w po­wie­cie ta­trzań­skim, sie­dzi­ba gminy Ko­ście­li­sko.

W la­tach 1973–1977 miej­sco­wość była sie­dzi­bą gminy Ko­ście­li­sko-Witów. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa no­wo­są­dec­kie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kościeliszczanin

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Ko­ście­li­ska


Źródła:

Wiktionary

Kościeliszczanka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Ko­ście­li­ska


Źródła:

Wiktionary

Kościelna

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) kośc. ko­bie­ta po­ma­ga­ją­ca w ko­ście­le

forma przy­miot­ni­ka.

 (2.1) ż. od: ko­ściel­ny


Ko­ściel­na (niem. "Kirch­berg", 513 m n.p.m.) – szczyt w pół­noc­nej czę­ści Gór Kru­czych, w Su­de­tach Środ­ko­wych, sta­no­wią­cy ich pół­noc­ne za­koń­cze­nie. Ma dwa wierz­choł­ki o wy­so­ko­ści 513 i 511 m n.p.m. (ten niż­szy zwany jest "Górą Par­ko­wą").

Masyw Ko­ściel­nej wzno­si się w wi­dłach Bobru i Zadr­ny.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kościelniak

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kościelnie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) w spo­sób ko­ściel­ny


Źródła:

Wiktionary

Kościelnik

wieś w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kościelność

daw­niej: spra­wy re­li­gij­ne, do­ty­czą­ce Ko­ścio­ła


Źródła:

SJP.pl

Kościelny

męż­czyz­na wy­ko­nu­ją­cy w ko­ście­le drob­ne czyn­no­ści po­moc­ni­cze; za­kry­stian


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z okre­ślo­nym ko­ścio­łem (in­sty­tu­cją)

 (1.2) zwią­za­ny z re­gu­ła­mi okre­ślo­ne­go ko­ścio­ła (in­sty­tu­cji)

 (1.3) ar­chit. szt. zwią­za­ny z bu­dyn­kiem ko­ścio­ła

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) kośc. męż­czyz­na po­ma­ga­ją­cy w ko­ście­le


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kościelski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kościernica

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Kościerski

przy­miot­nik od: Ko­ście­rzy­na; ko­ście­rzyń­ski


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy Ko­ście­rzy­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kościerzyce

Ko­ście­rzy­ce (niem. "Gross Ne­u­dorf") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie opol­skim, w po­wie­cie brze­skim, w gmi­nie Lub­sza, nad rzeką Odrą.

W la­tach 1945–1954 sie­dzi­ba gminy Ko­ście­rzy­ce. W la­tach 1954–1972 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Ko­ście­rzy­ce.


Źródła:

Wikipedia

Kościerzyna

mia­sto w Pol­sce


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie po­mor­skim;


Ko­ście­rzy­na (do­dat­ko­wa nazwa w ję­zy­ku Kòscérzna; Be­rent, daw­niej "Bern") – mia­sto w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie ko­ścier­skim, któ­re­go jest sie­dzi­bą.

We­dług da­nych po­cho­dzą­cych z Głów­ne­go Urzę­du Sta­ty­stycz­ne­go z 30 czerw­ca 2021 r., Ko­ście­rzy­na li­czy­ła 23 698 miesz­kań­ców i była pod wzglę­dem licz­by lud­no­ści pięt­na­stym mia­stem w wo­je­wództ­wie po­mor­skim.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kościerzynianin

miesz­ka­niec Ko­ście­rzy­ny


Źródła:

SJP.pl

Kościerzynianka

miesz­kan­ka Ko­ście­rzy­ny


Źródła:

SJP.pl

Kościerzyński

przy­miot­nik od: Ko­ście­rzy­na; ko­ścier­ski


Źródła:

SJP.pl

Kościesza

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kościk

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kościkiewicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kościogubny

ko­mór­ki ko­ścio­gub­ne - ko­mór­ki od­po­wia­da­ją­ce za ni­szcze­nie zbęd­nych ko­mó­rek kost­nych w celu umoż­li­wie­nia pra­wi­dło­we­go wzro­stu kości; oste­o­kla­sty


Źródła:

SJP.pl

Kościotrup

1. szkie­let czło­wie­ka;
2. w kul­tu­rze: per­so­ni­fi­ka­cja śmier­ci - wy­o­bra­że­nie śmier­ci w po­sta­ci ko­ścio­tru­pa, np. ta­niec szkie­le­tów; szkie­let, ko­stu­cha, ko­stu­sia, śmierć;
3. po­tocz­nie: ktoś bar­dzo chudy, wy­nędz­nia­ły; szkie­let, chu­dzie­lec, chu­dzi­na, chu­der­lak


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) szkie­let ludz­ki

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) pot. bar­dzo chudy, mi­zer­ny czło­wiek


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kościotrupek

po­tocz­nie: ko­bie­ta prze­bra­na za ko­ścio­tru­pa


Źródła:

SJP.pl

Kościotrupi

taki, który do­ty­czy ko­ścio­tru­pa, przy­po­mi­na swoim wy­glą­dem ko­ścio­tru­pa - szkie­let czło­wie­ka; wy­nędz­nia­ły, bar­dzo chudy


Źródła:

SJP.pl

Kościotrupka

po­tocz­nie: ko­bie­ta prze­bra­na za ko­ścio­tru­pa


Źródła:

SJP.pl

Kościotwórczy

two­rzą­cy kości


Źródła:

SJP.pl

Kościozrost

wro­dzo­ny zrost kości pow­sta­ły wsku­tek za­bu­rze­nia w two­rze­niu się szcze­lin sta­wo­wych; sy­no­sto­za


Ko­ścioz­rost ( sy­no­sto­sis) – naj­moc­niej­sze po­łą­cze­nie mię­dzy­kost­ne, roz­wi­ja­ją­ce się z wie­kiem a za­cho­dzą­ce w obrę­bie wię­zoz­ro­stów i chrząst­koz­ro­stów. W ko­ścioz­rost mogą przeksz­tał­cać się także stawy, np. stawy kości krzy­żo­wej, a pa­to­lo­gicz­nie czę­sto i inne, na przy­kład po zła­ma­niu. Cha­rak­te­ry­stycz­ną cechą ko­ścioz­ro­stu jest cał­ko­wi­ty zanik ru­cho­mo­ści.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kościołeczek

zdrob­nie­nie od: ko­ścio­łek


Źródła:

SJP.pl

Kościołek

mały ko­ściół; ko­śció­łek


Ko­ścio­łek lub Ko­śció­łek (słow. "Kostolík", niem. "Ka­pel­le", węg. "Kápolna", 2261 m n.p.m.) – odo­sob­nio­na ska­li­sta tur­nia w gór­nej czę­ści Do­li­ny Ba­ty­żo­wiec­kiej w sło­wac­kich Ta­trach Wy­so­kich. Na po­łud­nie od ścian Ba­ty­żo­wiec­kie­go Szczy­tu z dna do­li­ny wy­pię­trza się krót­ki i po­cząt­ko­wo sze­ro­ki grzbiet o kie­run­ku pro­sto­pa­dłym do głów­nej grani Tatr.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kościołowy

po­tocz­nie:
1. odś­więt­ny, np. ubra­nie ko­ścio­ło­we
2. zwia­za­ny z re­li­gią i ko­ścio­łem


przy­miot­nik

 (1.1) pot. iron. sprzy­ja­ją­cy Ko­ścio­ło­wi ka­to­lic­kie­mu, zwią­za­ny z Ko­ścio­łem ka­to­lic­kim, ma­ją­cy or­to­dok­syj­nie ka­to­lic­kie po­glą­dy

 (1.2) pot. żart. ko­ściel­ny

 (1.3) pot. żart. uży­wa­ny przy odś­więt­nych okaz­jach


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kościoły

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. dwie tur­nie w Poś­red­niej Grani w sło­wac­kich Ta­trach Wy­so­kich;

forma rze­czow­ni­ka|ro­dzaj=mę­sko­rze­czo­wy.

 (2.1) M., B. i W. lm. od: Ko­ściół


Ko­ścio­ły (słow. "Ko­sto­ly") – grupa turni w Zim­no­wodz­kiej Grani w sło­wac­kich Ta­trach Wy­so­kich. Wzno­szą się one po­mię­dzy Ciem­nia­stą Prze­łę­czą ("Bránička") na pół­noc­nym za­cho­dzie a Ry­wo­ciń­ską Prze­łę­czą ("Sedlo za Oštepmi") na po­łud­nio­wym wscho­dzie i gó­ru­ją nad Do­li­ną Małej Zim­nej Wody ("Malá Studená do­li­na") oraz Do­li­ną Sta­ro­le­śną ("Veľká Studená do­li­na"). Naj­wy­bit­niej­sze tur­nie Ko­ścio­łów to Mały Ko­ściół (2095 m n.p.m.) i Wiel­ki Ko­ściół (2151 m).


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kościsko

zgru­bie­nie od: kość


Źródła:

SJP.pl

Kościste

naj­więk­sza pod­gro­ma­da ryb pro­mie­nio­płet­wych


Źródła:

SJP.pl

Kościstość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przy­miot­ni­ko­wy od|ko­ści­sty.


Źródła:

Wiktionary

Kościsty

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) o ciele lub o czę­ści ciała: o wy­dat­nych, wy­sta­ją­cych ko­ściach


Źródła:

Wiktionary

Kościuch

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kościuk

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kościukiewicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kościum

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) reg-pl|Kresy Pół­noc­ne, Pod­la­sie. gar­ni­tur


Źródła:

Wiktionary

Kościuszko

naz­wi­sko, np. Ta­de­usz Bo­na­wen­tu­ra Ko­ściusz­ko (1746-1817), ge­ne­rał pol­ski


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kościuszkowa

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Ko­ściusz­ki lub z nim zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Kościuszkowiec

żoł­nierz pier­wszej dy­wiz­ji im. Ta­de­u­sza Ko­ściusz­ki, ut­wo­rzo­nej w ZSRR do walki z Niem­ca­mi hit­le­row­ski­mi w okre­sie dru­giej wojny świa­to­wej


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) hist. wojsk. żoł­nierz 1. Pol­skiej Dy­wiz­ji Pie­cho­ty im. Ta­de­u­sza Ko­ściusz­ki sfor­mo­wa­nej w Siel­cach nad Oką w maju 1943 roku


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kościuszkowski

1. taki, jak u Ta­de­u­sza Ko­ściusz­ki, np. nos ko­ściusz­kow­ski - nos za­dar­ty w cha­rak­te­ry­stycz­ny spo­sób;
2. do­ty­czą­cy in­su­rek­cji z 1794 roku, pow­sta­nia ko­ściusz­kow­skie­go, np. dukat ko­ściusz­kow­ski - mo­ne­ta bita przez wła­dze pow­stań­cze


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Ta­de­u­szem Ko­ściusz­ką i jego dzia­łal­no­ścią


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kościuszkowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Ko­ściusz­ki lub z nim zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Kościów

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kościół

1. ogół wyz­naw­ców ja­kiejś re­li­gii; Ko­ściół;
2. in­sty­tu­cja ko­ściel­na, zwła­szcza ka­to­lic­ka, re­pre­zen­to­wa­na przez du­chow­nych; Ko­ściół;
3. bu­dy­nek, miej­sce mod­lit­wy chrze­ści­jan, w któ­rym od­by­wa­ją się uro­czy­sto­ści re­li­gij­ne i od­pra­wia­ne są msze świę­te


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ar­chit. rel. świą­ty­nia chrze­ści­jań­ska;

 (1.2) pot. przen. czas na­bo­żeń­stwa


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kościółeczek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) bar­dzo mały ko­ściół


Źródła:

Wiktionary

Kościółek

mały ko­ściół; ko­ścio­łek


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od: ko­ściół

 (1.2) mały ko­ściół

 (1.3) bot. lud. dziu­ra­wiec


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kościółkowość

po­tocz­nie: prze­sad­na po­boż­ność


Źródła:

SJP.pl

Kościółkowy

→ ko­śció­łek


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy ko­ściół­ka


Patrz:kościółek

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kościński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kośi

rze­czow­nik, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. stre­fa w re­gio­nie Pur­wań­ćal, w Ne­pa­lu;


Źródła:

Wiktionary

Kośka

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kośla

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Koślacz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Koślaczek

ro­śli­na z ro­dzi­ny stor­czy­ko­wa­tych o kar­mi­no­wo­czer­wo­nych kwia­tach


Ko­śla­czek ("Ana­camp­tis" Rich.) – ro­dzaj bylin z ro­dzi­ny stor­czy­ko­wa­tych ("Or­chi­da­ce­ae"). W za­leż­no­ści od uję­cia sy­ste­ma­tycz­ne­go za­li­cza się tu 1 lub 11–15 ga­tun­ków. Róż­ni­ce w uję­ciu ro­dza­ju pow­sta­ły po od­kry­ciu za­gnież­dże­nia linii roz­wo­jo­wej ga­tun­ku ty­po­we­go wśród grupy tak­so­nów wcze­śniej za­li­cza­nych do ro­dza­ju stor­czyk ("Or­chis").


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koślak

1. po­gard­li­wie: osoba z wadą po­sta­wy;
2. krzy­wa noga;
3. kul­fon; gryz­moł


Źródła:

SJP.pl

Koślarz

re­gio­nal­nie: ja­dal­ny grzyb o ru­do­po­ma­rań­czo­wym lub jas­no­brą­zo­wym ka­pe­lu­szu i wys­mu­kłej, bia­łej nodze; koź­lak, koź­larz


Źródła:

SJP.pl

Koślawiec

po­tocz­nie o czło­wie­ku ko­śla­wym, niez­grab­nym


Źródła:

SJP.pl

Koślawiej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: ko­śla­wo


Źródła:

SJP.pl

Koślawka

ro­dzaj chrzą­szczy z ro­dzi­ny poś­więt­ni­ko­wa­tych; krzy­wo­nóg


Źródła:

SJP.pl

Koślawość

→ ko­śla­wy


Patrz:koślawy

Źródła:

SJP.pl

Koślawy

po­tocz­nie:
1. krzy­wy, po­wy­krę­ca­ny;
2. ma­ją­cy krzy­we nogi;
3. pełen błę­dów, uste­rek


przy­miot­nik

 (1.1) krzy­we­go kształ­tu, ze znieksz­tał­ce­niem

 (1.2) anat. kątem skie­ro­wa­ny do wew­nątrz, osią od­chy­lo­ny na zew­nątrz od osi sy­me­trii ciała

 (1.3) o róż­nej dłu­go­ści nóg


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kośmicki

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kośmider

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kośmin

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Kośminek

Ko­śmi­nek – dziel­ni­ca Lu­bli­na we wschod­niej czę­ści mia­sta. Skła­da się z wła­ści­we­go Ko­śmin­ka, Maj­dan­ka, osied­li Maki i Wyz­wo­le­nie-Po­łud­nie.


Źródła:

Wikipedia

Kośnica

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. kost­ni­ca


Źródła:

Wiktionary

Kośnik

ptak leśny z ro­dzi­ny ko­śni­ków; ho­a­cyn


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. roln. ko­siarz

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Opist­ho­co­mus ho­a­zin|Müller|ref=tak., śred­niej wiel­ko­ści tro­pi­kal­ny ptak z ro­dzi­ny ho­a­cy­nów


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kośno

je­zio­ro w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kośny

na­da­ją­cy się do ko­sze­nia lub przez­na­czo­ny do ko­sze­nia


przy­miot­nik

 (1.1) przez­na­czo­ny, na­da­ją­cy się do ko­sze­nia


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kośwa

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. hy­dron. rzeka w Rosji, w ob­wo­dzie swier­dłow­skim i Kraju Perm­skim


Źródła:

Wiktionary

Kość

1. część szkie­le­tu krę­gow­ców, zbu­do­wa­na z tkan­ki kost­nej;
2. sze­ścian z zaz­na­czo­ny­mi punk­ta­mi przez­na­czo­ny do gry; * forma na­rzęd­ni­ka l.mn. "ko­ścia­mi" moż­li­wa tylko w wy­ra­że­niu "pocz­ci­wy/dobry/ucz­ci­wy z ko­ścia­mi" - praw­dzi­wie, do grun­tu pocz­ci­wy, dobry


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) anat. część szkie­le­tu ludzi lub zwie­rząt;

 (1.2) elek­tron. pot. układ sca­lo­ny

 (1.3) in­form. pot. nie­wiel­ki po­dze­spół na płyt­ce dru­ko­wa­nej

 (1.4) wie­lo­ścian z ocz­ka­mi słu­żą­cy do gry;

 (1.5) zob. kości.


Kość (łac. "os", lm ossa; gr. "ostéon") – na­rząd bu­du­ją­cy układ kost­ny. Nauką zaj­mu­ją­cą się kość­mi jest oste­o­lo­gia.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kośćcowy

przy­miot­nik od: ko­ściec


Źródła:

SJP.pl

Koźbiał

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Koźlak

1. ja­dal­ny grzyb o ru­do­po­ma­rań­czo­wym lub jas­no­brą­zo­wym ka­pe­lu­szu i wys­mu­kłej, bia­łej nodze; kozak; koź­larz;
2. ga­tu­nek moc­ne­go i ciem­ne­go piwa ze słodu jęcz­mien­ne­go;
3. koźlę, ko­zio­łek


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) pot. zool. ko­zio­łek, koźlę

 (1.2) mykol. zob. koź­larz.

 (1.3) mykol. reg. zob. ma­ślak zwy­czaj­ny.

 (1.4) kulin. spoż. ro­dzaj moc­ne­go piwa;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koźlakowy

→ koź­lak


Patrz:koźlak

Źródła:

SJP.pl

Koźlanin

miesz­ka­niec Koźla


Źródła:

SJP.pl

Koźlanka

miesz­kan­ka Koźla


Koź­lan­ka – osada leśna w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie wą­gro­wiec­kim, w gmi­nie Wą­gro­wiec.

Do 2023 miej­sco­wość była czę­ścią wsi Rąb­czyn.

W la­tach 1975–1998 Koź­lan­ka ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa pil­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koźlarek

ro­dzaj grzy­bów z ro­dzi­ny bo­ro­wi­ko­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Koźlarz

ja­dal­ny grzyb o ru­do­po­ma­rań­czo­wym lub jas­no­brą­zo­wym ka­pe­lu­szu i wys­mu­kłej, bia­łej nodze; kozak, koź­lak


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) mykol. grzyb z ro­dza­ju nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Lec­ci­num|Gray|ref=Lec­ci­num. z cha­rak­te­ry­stycz­ny­mi kosm­ka­mi na trzo­nie;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koźle

→ ko­zioł (sa­miec kozy); ko­zło­wy


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koźli

→ ko­zioł (sa­miec kozy); ko­zło­wy


przy­miot­nik dzier­żaw­czy

 (1.1) na­le­żą­cy do kozła

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (2.1) do­ty­czą­cy kozła, okre­śla­ją­cy kozła, uży­wa­ny przy koźle

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (3.1) cha­rak­te­ry­stycz­ny dla kozła, ma­ją­cy cechy kozła


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koźlice

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Koźlik

naz­wi­sko


Koź­lik – wy­stęp umie­szczo­ny w przed­niej czę­ści łoża ka­ra­bi­nu słu­żą­cy do usta­wia­nia broni w „kozły”.

Aby usta­wić broń w „kozły”, opie­ra­no ka­ra­bi­ny kol­ba­mi o zie­mię i za­cze­pia­no je o sie­bie naw­za­jem koź­li­ka­mi. Czę­sto funk­cję koź­li­ka pełni wy­cior lub za­ło­żo­ny na broń ba­gnet (np. w ka­ra­bi­nie Lebel – ba­gnet Mle 1886 wy­po­sa­żo­ny w peł­nią­cy funk­cję koź­li­ka hak jelca).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koźlina

mięso z kozy lub kozła


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) mięso z kozy, kozła lub koź­lę­cia

 (1.2) skrzy­żo­wa­ne drągi na szczy­cie strze­chy wzmac­nia­ją­ce po­szy­cie

 (1.3) pot. bot. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Salix vi­mi­na­lis|L.|ref=tak., wierz­ba wi­cio­wa, ga­tu­nek wierz­by


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koźlonogi

ma­ją­cy nogi kozła, np. faun, satyr koź­lo­no­gi


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) ma­ją­cy kozie nogi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koźlątko

pie­szczot­li­we zdrob­nie­nie od: koźlę


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) zdrobn. od: koźlę


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koźlę

1. młode kozy do­mo­wej, młoda ko­zi­ca, sarna;
2. młody jeleń, ko­zio­ro­żec


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) zo­o­techn. młode kozy do­mo­wej

 (1.2) zool. młode mniej­szych zwie­rząt ko­pyt­nych, np. sarny, mu­flo­na, ko­zi­cy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koźlęcy

przy­miot­nik od: koźlę


przy­miot­nik dzier­żaw­czy

 (1.1) na­le­żą­cy do koź­lę­cia

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (2.1) do­ty­czą­cy koź­lę­cia, okre­śla­ją­cy koź­lę­cia, uży­wa­ny przy koź­lę­ciu

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (3.1) cha­rak­te­ry­stycz­ny dla koź­lę­cia, ma­ją­cy cechy koź­lę­cia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koźmian

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koźmice

wieś w Pol­sce


Koź­mi­ce ( Ko­se­mitz) – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie ząb­ko­wic­kim, w gmi­nie Cie­pło­wo­dy.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koźmin

1. nazwa kilku wsi w Pol­sce;
2. wieś na Ukra­i­nie;
3. część Ja­worz­na


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. to­po­nim, nazwa czę­ści mia­sta i sze­re­gu wsi w Pol­sce;

 (1.2) geogr. wieś na Ukra­i­nie;

 (1.3) zob. Koź­min Wiel­ko­pol­ski.


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koźminczanin

miesz­ka­niec Koź­min­ka (mia­sta lub wsi w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Koźminczanka

miesz­kan­ka Koź­min­ka (mia­sta lub wsi w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Koźminecki

zwią­za­ny z Koź­min­kiem, do­ty­czą­cy Koź­min­ka


Źródła:

SJP.pl

Koźminek

1. mia­sto w Pol­sce;
2. wieś w Pol­sce


Koź­mi­nek – mia­sto w Pol­sce w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie ka­li­skim, sie­dzi­ba miej­sko-wiej­skiej gminy Koź­mi­nek.

Prawa miej­skie od 1369. W 1555 zo­stał zwo­ła­ny róż­no­wier­czy synod w Koź­min­ku, na któ­rym pol­scy bra­cia cze­scy i kal­wi­ni­ści za­war­li krót­kotr­wa­łą unię. Koź­mi­nek utra­cił prawa miej­skie (mia­sto zo­sta­ło prze­mia­no­wa­ne na osadę) 31 maja 1870; prawa miej­skie Koź­mi­nek uzy­skał po­now­nie 1 stycz­nia 2021.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koźminianin

miesz­ka­niec Koź­mi­na


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Koź­mi­na

 (1.2) osoba po­cho­dzą­ca z Koź­mi­na, uro­dzo­na w Koź­mi­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koźminianka

miesz­kan­ka Koź­mi­na


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Koź­mi­na

 (1.2) ko­bie­ta po­cho­dzą­ca z Koź­mi­na, uro­dzo­na w Koź­mi­na


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Koźminiec

wieś w Pol­sce


Koź­mi­niec – (niem. "De­utsch Kosch­min") wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie ple­szew­skim, w gmi­nie Do­brzy­ca.

W la­tach 1954–1961 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Koź­mi­niec, po jej znie­sie­niu w gro­ma­dzie Do­brzy­ca. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa ka­li­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koźmiński

zwią­za­ny z Koź­mi­nem, do­ty­czą­cy Koź­mi­na


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) od­no­szą­cy się do Koź­mi­na, zwią­za­ny z Koź­mi­nem


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Koźniewski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Koża

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) stpol. skóra zwie­rzę­ca


Źródła:

Wiktionary

Kożdy

za­i­mek upo­wszech­nia­ją­cy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. każdy


Źródła:

Wiktionary

Kożekrzył

rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) stpol. nie­to­perz


Źródła:

Wiktionary

Kożuch

1. wierzch­nie ubra­nie ze skóry ow­czej lub ba­ra­niej;
2. futro, skóra zwie­rzę­cia o dłu­gim wło­siu wy­ko­rzy­sty­wa­na naj­czę­ściej na ubra­nia wierzch­nie;
3. osad pow­sta­ją­cy na go­rą­cym mleku


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) odzież. kraw. wy­pra­wio­na skóra zwie­rzę­ca o dłu­gim wło­sie; cie­pła odzież wierzch­nia z ta­kiej skóry (naj­czę­ściej wło­sem do wew­nątrz)

 (1.2) wierzch­nia, gęst­sza lub stę­ża­ła war­stwa ja­kie­goś płynu

 (1.3) ekol. drob­na ro­ślin­ność, li­ście lub za­nie­czy­szcze­nie po­kry­wa­ją­ce po­wierzch­nię wody


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kożuchować

szcze­pić drze­wa owo­co­we po­przez wsu­nię­cie krót­ko przy­cię­te­go zrazu tuż za korę pod­kład­ki


Źródła:

SJP.pl

Kożuchowianin

miesz­ka­niec Ko­żu­cho­wa


Źródła:

SJP.pl

Kożuchowianka

miesz­kan­ka Ko­żu­cho­wa


Źródła:

SJP.pl

Kożuchowski

przy­miot­nik od: Ko­żu­chów


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kożuchowy

przy­miot­nik od: ko­żuch


Źródła:

SJP.pl

Kożuchów

1. wierzch­nie ubra­nie ze skóry ow­czej lub ba­ra­niej;
2. futro, skóra zwie­rzę­cia o dłu­gim wło­siu wy­ko­rzy­sty­wa­na naj­czę­ściej na ubra­nia wierzch­nie;
3. osad pow­sta­ją­cy na go­rą­cym mleku


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce;


Ko­żu­chów ( Fre­y­stadt in Schle­sien) – mia­sto w po­łud­nio­wej czę­ści wo­je­wództ­wa lu­bu­skie­go, w po­wie­cie no­wo­sol­skim, sie­dzi­ba gminy miej­sko-wiej­skiej Ko­żu­chów, którą two­rzą mia­sto Ko­żu­chów i 22 wsie. Hi­sto­rycz­nie na Dol­nym Ślą­sku. W la­tach 1975–1998 mia­sto ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ło do woj. zie­lo­no­gór­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kożuchówka

Zo­bacz też: Ko­żu­chów­ka w in­nych zna­cze­niach tej nazwy.

Ko­żu­chów­ka – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, w po­wie­cie łu­kow­skim, w gmi­nie Krzyw­da.

W la­tach 1975–1998 wieś ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa sied­lec­kie­go.


Źródła:

Wikipedia

Kożuszany

przy­miot­nik

 (1.1) rzem. zro­bio­ny z ko­żu­cha


Źródła:

Wiktionary

Kożuszek

zdrob­nie­nie od: ko­żuch


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrob­nie­nie od|ko­żuch.

 (1.2) mały ko­żuch, ma­łe­go roz­mia­ru


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kożuszeć

rzad­ko: za­mie­niać się w stę­ża­łą masę, po­kry­wać się ko­żu­chem


Źródła:

SJP.pl

Kożuszkarz

rze­mieśl­nik zaj­mu­ją­cy się wy­ro­bem ko­żu­chów; ko­żusz­nik


Źródła:

SJP.pl

Kożuszkowy

→ ko­żu­szek


Patrz:kożuszek

Źródła:

SJP.pl

Kożusznictwo

zawód ko­żusz­ni­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) za­ję­cie ku­śnie­rza


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kożusznik

rze­mieśl­nik zaj­mu­ją­cy się wy­ro­bem ko­żu­chów; ko­żusz­karz


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) rze­mieśl­nik wy­ra­bia­ją­cy ko­żu­chy


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kożuszyna

lichy, nędz­ny ko­żuch


Źródła:

SJP.pl

Kożuszysko

zgru­bie­nie od: ko­żuch


Źródła:

SJP.pl