Kl

skrót od: ki­lo­litr


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kl.

skrót od:
1. klasa;
2. kla­sycz­ny; klas.


skrót

 (1.1) = klasa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klabing

re­gu­lar­ne spę­dza­nie wol­ne­go czasu w lo­ka­lach roz­ryw­ko­wych; club­bing, klu­bing


Źródła:

SJP.pl

Klabzdra

gwa­ro­wo: tęga, za­nied­ba­na ko­bie­ta


Źródła:

SJP.pl

Klachać

cza­sow­nik

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. głów­nie o ko­bie­tach: roz­ma­wiać


Źródła:

Wiktionary

Klachula

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. plot­kar­ka


Źródła:

Wiktionary

Klachulino

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. plot­kar­ka


Źródła:

Wiktionary

Klacz

sa­mi­ca konia i in­nych zwie­rząt jed­no­ko­pyt­nych; ko­by­ła


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zool. sa­mi­ca ssa­ków nie­pa­rzy­sto­ko­pyt­nych, szcze­gól­nie sa­mi­ca konia;


Klacz – sa­mi­ca ssa­ków nie­pa­rzy­sto­ko­pyt­nych, w szcze­gól­no­ści do­ro­sła sa­mi­ca konia po­wy­żej trze­cie­go roku życia (po­tocz­nie: "ko­by­ła").


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klaczka

młoda lub mała klacz - sa­mi­ca konia i in­nych zwie­rząt jed­no­ko­pyt­nych; ko­był­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. klacz (młoda klacz)


Klacz­ka – sa­mi­ca konia w wieku od 12 do 36 mie­się­cy, młod­sza od kla­czy.

Mę­skim od­po­wied­ni­kiem klacz­ki jest ogie­rek.

Klacz­ki osią­ga­ją doj­rza­łość płcio­wą w okre­sie 18. mie­sią­ca życia, a zdol­ne są spło­dzić źre­ba­ka jako dwu­lat­ki. Jed­nak­że w tym okre­sie klacz­ka nadal doj­rze­wa, a ciąża może ha­mo­wać jej wzrost.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klaczko

młoda lub mała klacz - sa­mi­ca konia i in­nych zwie­rząt jed­no­ko­pyt­nych; ko­był­ka


Źródła:

SJP.pl

Klaczyński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Klad

grupa or­ga­niz­mów po­cho­dzą­cych od wspól­ne­go przod­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) biol. grupa or­ga­niz­mów ma­ją­cych wspól­ne­go przod­ka, obej­mu­ją­ca wszyst­kie wy­wo­dzą­ce się z niego grupy po­tom­ne;


Klad ( κλάδος – gałąź) – grupa or­ga­niz­mów ma­ją­cych wspól­ne­go przod­ka, obej­mu­ją­ca wszyst­kie wy­wo­dzą­ce się z niego grupy po­tom­ne (linie roz­wo­jo­we). W uję­ciu ści­słym klady roz­dzie­la­ją się dy­cho­to­micz­nie, two­rząc dy­cho­to­micz­ne drze­wo po­kre­wieństw. Dia­gra­my przed­sta­wia­ją­ce drze­wa po­kre­wieństw kon­stru­o­wa­ne me­to­da­mi kla­dy­stycz­ny­mi na­zy­wa­ne są kla­do­gra­ma­mi.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kladno

mia­sto w Cze­chach


Nie mylić z: Kład­no.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kladofora

ga­tu­nek ja­mo­chło­na przy­po­mi­na­ją­cy roz­ga­łę­zio­ny krzew, wy­stę­pu­ją­cy w wo­dach mor­skich i słod­kich; ga­łę­zat­ka, kor­dy­lo­fo­ra


Źródła:

SJP.pl

Kladogeneza

Kla­do­ge­ne­za – ewo­lu­cja dy­wer­gent­na. Na po­zio­mie ga­tun­ko­wym jest wy­ni­kiem jed­ne­go z me­cha­niz­mów spe­cja­cji skut­ku­ją­ce­go pow­sta­niem co najm­niej dwóch ga­tun­ków po­tom­nych z jed­ne­go ga­tun­ku ma­cie­rzy­ste­go. Dy­wer­gen­cja może za­cho­dzić rów­nież w obrę­bie ga­tun­ku, pro­wa­dząc do two­rze­nia np.


Źródła:

Wikipedia

Kladogram

dia­gram sto­so­wa­ny w kla­dy­sty­ce


Kla­do­gram – dia­gram w kształ­cie den­dro­gra­mu, przy­po­mi­na­ją­cy drze­wo fi­lo­ge­ne­tycz­ne, ale nie­uwz­ględ­nia­ją­cy czasu po­ja­wia­nia się no­wych linii ewo­lu­cyj­nych. Jest pro­duk­tem ana­li­zy kla­dy­stycz­nej. Z punk­tu wi­dze­nia kla­dy­sty­ki czas uksz­tał­to­wa­nia się po­szcze­gól­nych cech nie jest istot­ny, a każdy z po­rów­ny­wa­nych współ­czes­nych or­ga­niz­mów ma taki sam "czas ewo­lu­cji za sobą". Róż­nią się one je­dy­nie od­le­gło­ścia­mi mo­men­tów wy­róż­nie­nia z wcze­śniej­szych linii ewo­lu­cyj­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kladoksylon

przed­sta­wi­ciel typu ro­ślin na­le­żą­ce­go do pa­prot­ni­ków


Źródła:

SJP.pl

Kladoksylony

typ ro­ślin na­le­żą­cy do grupy pa­prot­ni­ków


Źródła:

SJP.pl

Kladrubski

konie kla­drub­skie - naj­star­sza cze­ska rasa koni do­mo­wych, po­cho­dzą­ca ze stad­ni­ny we wsi Kla­dru­by nad Labem


Źródła:

SJP.pl

Kladystyczny

→ kla­dy­sty­ka


Patrz:kladystyka

Źródła:

SJP.pl

Kladystyka

spo­sób kla­sy­fi­ka­cji opar­ty wy­łącz­nie na wza­jem­nym po­kre­wień­stwie


Kla­dy­sty­ka, sy­ste­ma­ty­ka fi­lo­ge­ne­tycz­na – me­to­da kla­sy­fi­ka­cji gru­pu­ją­ca obiek­ty w zhie­rar­chi­zo­wa­ne jed­nost­ki, spoś­ród któ­rych mniej ob­szer­ne na­le­żą do ob­szer­niej­szych. Kla­dy­sty­kę można wy­ko­rzy­stać do upo­rząd­ko­wa­nia ja­kich­kol­wiek da­nych po­rów­naw­czych – sto­so­wa­na jest naj­po­wszech­niej w sy­ste­ma­ty­ce bio­lo­gicz­nej, jed­nak wy­ko­rzy­stu­je się ją rów­nież m.in. w ar­che­o­lo­gii i ję­zy­koz­naw­stwie.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klag

pod­puszcz­ka z cie­lę­cych lub ja­gnię­cych żo­łąd­ków, uży­wa­na głów­nie do wy­ro­bu serów


Klag – gó­ral­skie okre­śle­nie pod­puszcz­ki uzy­ski­wa­nej z żo­łąd­ków cie­ląt lub ja­gniąt, które je­szcze nie jadły trawy.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klagenfurcki

przy­miot­nik od: Kla­gen­furt


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Kla­gen­fur­tem, do­ty­czą­cy Kla­gen­fur­tu, po­cho­dzą­cy z Kla­gen­fur­tu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klagenfurt

mia­sto w Au­strii


Źródła:

SJP.pl

Klajdanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|klaj­dać.


Źródła:

Wiktionary

Klajdać

cza­sow­nik prze­chod­ni

 (1.1) reg. pozn. ubie­rać


Źródła:

Wiktionary

Klajdersztynder

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. wie­szak


Źródła:

Wiktionary

Klajdesdal

cięż­ki koń po­cią­go­wy maści gnia­dej; cly­des­da­le


Źródła:

SJP.pl

Klajniak

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) gwara. prze­stęp­cza: mały chło­piec


Źródła:

Wiktionary

Klajster

ro­dzaj kleju otrzy­my­wa­ne­go z mąki roz­pro­wa­dza­nej w wo­dzie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) pot. klej z kroch­ma­lu lub mąki żyt­niej i wody

 (1.2) pot. kle­i­sta sub­stan­cja


Klaj­ster – że­lo­wy lub płyn­ny klej z kroch­ma­lu (skro­bi) lub mąki i wody. Jest uży­wa­ny od sta­ro­żyt­no­ści do róż­nych form sztu­ki i rę­ko­dzie­ła, jak in­tro­li­ga­tor­stwo, de­co­u­pa­ge, kolaż, pa­pier mâché oraz przy­kle­ja­nie pa­pie­ro­wych pla­ka­tów i ogło­szeń do ścian.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klajstrowaty

lepki, kle­i­sty, po­dob­ny do klaj­stru


Źródła:

SJP.pl

Klajstrować

po­tocz­nie:
1. sma­ro­wać, zle­piać klaj­strem;
2. tu­szo­wać złe stro­ny, nie­do­stat­ki cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Klajstrowy

przy­miot­nik od: klaj­ster


Źródła:

SJP.pl

Klaka

1. brawa wy­wo­ła­ne przez grupę wy­na­ję­tych osób pod­czas ja­kie­goś prze­sta­wie­nia, wy­stę­pu itp.; po­klask, kla­ska­nie, kla­ska­ni­na;
2. grupa zor­ga­ni­zo­wa­nych i wy­na­ję­tych okla­ski­wa­czy w te­a­trze, na czy­imś wy­stę­pie itp.; kla­kie­rzy


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) grupa osób wy­na­ję­ta do okla­ski­wa­nia wi­do­wi­ska

 (1.2) przen. grupa osób obłud­nie po­pie­ra­ją­ca lub chwa­lą­ca kogoś li­cząc na po­par­cie


Klaka (z cla­que) – sztucz­nie or­ga­ni­zo­wa­ne przez tzw. kla­kie­rów ob­ja­wy za­chwy­tu lub nie­za­do­wo­le­nia pu­blicz­no­ści pod­czas spek­ta­klu te­a­tral­ne­go, kon­cer­tu, opery, ope­ret­ki itp. po­ka­zów ar­ty­stycz­nych.

Od­by­wa­ło się to w ten spo­sób, że na sy­gnał szefa kla­kie­rów po­zo­sta­li człon­ko­wie grupy ini­cjo­wa­li ob­ja­wy apla­u­zu wsta­jąc z fo­te­li i krzy­cząc bis lub też od­wrot­nie, wyg­wi­zdu­jąc ak­to­rów oraz śmie­jąc się w najm­niej od­po­wied­nich mo­men­tach, tym samym kwe­stio­nu­jąc ich umie­jęt­no­ści dra­ma­tycz­ne.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klakier

1. osoba wy­na­ję­ta do okla­ski­wa­nia ak­to­ra bądź wi­do­wi­ska; okla­ski­wacz;
2. osoba gor­li­wie przy­ta­ku­ją­ca komuś, po­pie­ra­ją­ca kogoś


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba opła­co­na przez ar­ty­stę, która za wy­na­gro­dze­nie wy­ra­ża za­chwyt nad jego dzie­łem

 (1.2) pot. osoba, która obłud­nie po­pie­ra kogoś lub chwa­li go, li­cząc na jego po­par­cie


Kla­kier (w ory­gi­na­le Az­ra­el) – po­stać fik­cyj­na z ko­mik­su oraz ani­mo­wa­ne­go se­ria­lu pt. "Smer­fy".

Kla­kier jest rudym kotem cza­row­ni­ka Gar­ga­me­la. Przed­sta­wia­ny jako po­stać nie­zdar­na i po­tra­fią­ca pop­suć tym plany swo­je­go pana. Kry­tycz­nym okiem spo­glą­da na jego po­czy­na­nia i pró­bu­je wybić mu z głowy nie­bez­piecz­ne po­my­sły.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klakierka

→ kla­kier; li­zu­ska, poch­leb­czy­ni


Źródła:

SJP.pl

Klakierować

po­tocz­nie:
1. okla­ski­wać ak­to­ra, będąc przez niego wy­na­ję­tym;
2. przy­kla­ski­wać, poch­le­biać komuś


Źródła:

SJP.pl

Klakierski

→ kla­kier


Patrz:klakier

Źródła:

SJP.pl

Klakierstwo

po­tocz­nie:
1. grupa osób wy­na­ję­ta do od­płat­nych okla­sków, apla­u­zu; klaka;
2. pu­blicz­ne chwa­le­nie kogoś w ocze­ki­wa­niu ko­rzy­ści ma­te­rial­nych z tego ty­tu­łu


Źródła:

SJP.pl

Klakson

1. ostrze­gaw­czy sy­gnał dźwię­ko­wy sa­mo­cho­du lub mo­to­cy­kla;
2. urzą­dze­nie wy­da­ją­ce taki sy­gnał;
3. włącz­nik tego urzą­dze­nia


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) mot. urzą­dze­nie słu­żą­ce do wy­da­wa­nia sy­gna­łów dźwię­ko­wych (naj­czę­ściej w celu ostrze­że­nia);


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klaksonowy

→ klak­son


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z klak­so­nem, do­ty­czą­cy klak­so­nu


Patrz:klakson

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klamburta

dyl, bal przy­bi­ty do kra­wę­dzi burty stat­ku


Źródła:

SJP.pl

Klameczka

zdrob­nie­nie od: klam­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. zdrobn. od: klam­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klamereczka

zdrob­nie­nie od: kla­mer­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. zdrobn. od: kla­mer­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klamerka

1. zdrob­nie­nie od: klam­ra;
2. spi­nacz do wie­sza­nia pra­nia


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od klam­ra

 (1.2) przy­rząd do przy­pi­na­nia su­szą­cej się odzie­ży do sznu­ra

 (1.3) chi­rur­gicz­ny przy­rząd do spi­na­nia brze­gów rany


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klamerkowy

przy­miot­nik od: kla­mer­ka


Źródła:

SJP.pl

Klamka

1. ru­cho­my uchwyt do ot­wie­ra­nia i za­my­ka­nia drzwi, okien itp.
2. po­tocz­nie: pi­sto­let


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) dźwi­gnia przy drzwiach lub oknach, umoż­li­wia­ją­ca ich ot­wie­ra­nie i za­my­ka­nie

 (1.2) gwara wię­zien­na pi­sto­let

 (1.3) środ. techn. dźwi­gnia ręcz­ne­go ha­mul­ca ro­we­ro­we­go


Klam­ka – ru­cho­ma, zwy­kle me­ta­lo­wa lub pla­sti­ko­wa rącz­ka przy zamku u drzwi (także okna), słu­żą­ca do ich ot­wie­ra­nia i za­my­ka­nia. Jest sprzę­żo­na me­cha­nicz­nie z za­su­wą, wy­su­wa­ją­cą się z drzwi do fu­try­ny i blo­ku­ją­cą ich ot­war­cie. Naj­czę­ściej w me­cha­niz­mie umie­szczo­na jest sprę­ży­na, która wy­mu­sza po­ło­że­nie za­su­wy w po­zy­cji wy­su­nię­tej. Klam­ka sta­no­wi dźwi­gnię umoż­li­wia­ją­cą po­ko­na­nie oporu tej sprę­ży­ny, wsu­nię­cie się za­su­wy i od­blo­ko­wa­nie ot­war­cia.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klamkomanetka

ro­dzaj ma­net­ki


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) techn. me­cha­nizm na kie­row­ni­cy ro­we­ru umoż­li­wia­ją­cy zmia­nę bie­gów (prze­rzu­tek) i uży­cie ha­mul­ców, zło­żo­ny tylko z jed­nej dźwi­gni


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klamkować

po­tocz­nie: za­bie­gać o czy­jąś przy­chyl­ność, sta­rać się o czy­jeś wzglę­dy, wspar­cie; schle­biać, czap­ko­wać


Źródła:

SJP.pl

Klamkowy

→ klam­ka


Patrz:klamka

Źródła:

SJP.pl

Klamocik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od kla­mot


Źródła:

Wiktionary

Klamor

prze­sta­rza­łe: wrza­wa, hałas


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) przest. rzad. od­głos ha­ła­su lub wrza­wy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klamot

po­tocz­nie: stary, zbęd­ny przed­miot; grat, ru­pieć, sta­roć


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) pot. nie­po­trzeb­ny, stary przed­miot

 (1.2) reg-pl|Poz­nań. ka­mień, głaz

 (1.3) reg-pl|Poz­nań. coś cięż­kie­go


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klamoty

po­tocz­nie: pa­kun­ki, rze­czy oso­bi­ste, różne przed­mio­ty; ma­nat­ki, to­bo­ły, to­boł­ki


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) pot. rze­czy oso­bi­ste, pa­kun­ki

 (1.2) pot. żart. duży biust ko­bie­cy

 (1.3) pot. in­form. czę­ści kom­pu­te­ra, hard­wa­re


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klamp

na­rzę­dzie chi­rur­gicz­ne


Klamp – gmina w Niem­czech w kraju związ­ko­wym Szlez­wik-Holsz­tyn, w po­wie­cie Plön, wcho­dzi w skład urzę­du Lütjenburg..


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klamra

1. za­pię­cie we wło­sach, u pasa, ubra­nia, butów oraz przy okład­kach;
2. ro­dzaj wę­ży­ko­wa­to wy­gię­te­go na­wia­su;
3. pręt z za­gię­ty­mi koń­ca­mi do łą­cze­nia dwóch przed­mio­tów; spona, zwora;
4. że­laz­ny uchwyt ułat­wia­ją­cy wspi­nacz­kę;
5. coś wy­o­dręb­nia­ją­ce­go frag­men­ty z ca­ło­ści lub łą­czą­ce­go je w ca­łość;
6. chwyt za­pa­śni­czy sta­no­wią­cy przy­go­to­wa­nie do rzutu; klincz;
7. daw­niej: pro­sto­kąt­ne, na­cho­dzą­ce na sie­bie wy­drą­że­nie w bel­kach


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) za­pię­cie, zwy­kle ozdob­ne, u pasa, butów, odzie­ży, przy okład­kach;

 (1.2) ele­ment łą­czą­cy pewne zda­rze­nia, zja­wi­ska czy frag­men­ty cze­goś w ca­łość

 (1.3) techn. pręt, zwy­kle me­ta­lo­wy, o ostrych koń­cach, za­gię­ty w kształ­cie li­te­ry U, uży­wa­ny do łą­cze­nia przed­mio­tów

 (1.4) sport. obu­stron­ne przy­trzy­my­wa­nie się w zwar­ciu prze­ciw­ni­ków

 (1.5) tu­ryst. hak wbity w skałę celem ułat­wie­nia wspi­nacz­ki

 (1.6) ty­pogr. mat. in­form. na­wias wę­ży­ko­wa­to wy­gię­ty


Klam­ra – w pod­sta­wo­wym zna­cze­niu tego słowa sta­no­wi część pasa, naj­czę­ściej ozdob­ną, umie­szcza­ną na jed­nym z jego koń­ców w celu po­łą­cze­nia go z dru­gim koń­cem pasa (lub rza­dziej – z innym pasem). W tym za­sto­so­wa­niu klam­ra pełni funk­cję iden­tycz­ną jak sprzącz­ka.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klamrowarka

urzą­dze­nie do łą­cze­nia ele­men­tów obu­wia kla­mer­ka­mi


Źródła:

SJP.pl

Klamrowato

→ klam­ro­wa­ty


Patrz:klamrowaty

Źródła:

SJP.pl

Klamrowaty

po­dob­ny do klam­ry, ma­ją­cy kształt klam­ry


Źródła:

SJP.pl

Klamrowy

przy­miot­nik od: klam­ra


Źródła:

SJP.pl

Klamycki

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Klan

1. grupa ludzi ma­ją­ca wspól­ne­go przod­ka; ród;
2. grupa ludzi wza­jem­nie się po­pie­ra­ją­cych, zwią­za­nych jakąś ideą, czę­sto wię­za­mi krwi


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) an­trop. grupa spo­łecz­na, skła­da­ją­ca się z człon­ków rodu i naj­bliż­szych im osób nie­spo­krew­nio­nych, po­łą­czo­na wza­jem­nym za­u­fa­niem, emo­cjo­nal­nym wspar­ciem lub współ­pra­cą biz­ne­so­wą;

 (1.2) pot. wie­lo­po­ko­le­nio­wa ro­dzi­na, któ­rej człon­ko­wie są sil­nie ze sobą zwią­za­ni

 (1.3) hist. pa­triar­chal­ny klan (1.2) z sil­nym przy­wód­cą w daw­nej Ir­lan­dii i Szko­cji;

 (1.4) środ. gry­komp. ro­dzaj ze­spo­łu w spor­tach elek­tro­nicz­nych;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klang

1. w że­glar­stwie: po­je­dyn­cze ude­rze­nie w dzwon okrę­to­wy;
2. gwa­ro­wo: dźwięk, brzmie­nie;
3. śro­do­wi­sko­wo: dźwięk sil­ni­ka;
4. slap­ping; w mu­zy­ce:
a) tech­ni­ka gry na gi­ta­rze ba­so­wej i elek­trycz­nej po­le­ga­ją­ca na sil­nym ude­rze­niu lub szarp­nię­ciu stru­ny, która wy­da­je cha­rak­te­ry­stycz­ny dźwięk, ude­rza­jąc o gryf;
b) część ut­wo­ru mu­zycz­ne­go wy­ko­na­na tą tech­ni­ką


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. dźwięk, brzmie­nie


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klangor

jed­no­staj­ny dźwięk roz­le­ga­ją­cy się wy­so­ko w po­wie­trzu, zwła­szcza głos żu­ra­wi cią­gną­cych w prze­lo­cie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ornit. gło­śny, jed­no­staj­ny wie­lo­krot­nie pow­ta­rza­ny dźwięk wy­da­wa­ny przez le­cą­ce ptact­wo


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klangowanie

tech­ni­ka gry na gi­ta­rze ba­so­wej, po­łą­cze­nie slap­pin­gu i pop­pin­gu


Źródła:

SJP.pl

Klanik

zdrob­nie­nie od: klan


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od klan


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klank

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. dźwięk, brzmie­nie


Źródła:

Wiktionary

Klanowicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Klanowy

1. cha­rak­te­ry­stycz­ny dla klanu;
2. ro­do­wy, ro­dzin­ny, zwią­za­ny wię­za­mi krwi;
3. ko­te­ryj­ny, ko­nek­syj­ny


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy klanu, wła­ści­wy kla­no­wi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klanówka

1. po­tocz­nie: roz­gryw­ka mię­dzy kla­na­mi w grze;
2. ro­dzaj na­szyj­ni­ka z dwoma po­łą­czo­ny­mi lub sple­cio­ny­mi kół­ka­mi


Źródła:

SJP.pl

Klap

od­głos ude­rze­nia, kla­śnię­cia


Źródła:

SJP.pl

Klapa

1. po­kry­wa na za­wia­sach za­my­ka­ją­ca jakiś otwór;
2. część koł­nie­rza za­gi­na­na i wy­kła­da­na;
3. nie­po­wo­dze­nie ja­kichś pla­nów


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) po­kry­wa na za­wia­sach przy­kry­wa­ją­ca coś

 (1.2) wyłóg pła­szcza, fraka lub ma­ry­nar­ki

 (1.5) bot. ele­ment blasz­ki li­ścio­wej kla­po­wa­nej, od­dzie­lo­ny in­ter­lo­bia­mi, np. u nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Ta­ra­xa­cum|ref=tak. (mni­szek)


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klapaczka

1. ro­dzaj cho­ro­by owiec;
2. gwa­ro­wo: packa na muchy


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. plot­kar­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klapak

w ło­wiect­wie: młoda, nie­lot­na je­szcze kacz­ka


Źródła:

SJP.pl

Klapać

1. wy­da­wać głu­chy od­głos po­przez ude­rza­nie czymś pła­skim;
2. zde­cy­do­wa­nie sia­dać lub upa­dać;
3. wy­da­wać cha­rak­te­ry­stycz­ny od­głos pod­czas pta­sich godów


Źródła:

SJP.pl

Klapeczka

zdrob­nie­nie od: klap­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. zdrobn. od: klap­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klapek

letni, wsu­wa­ny pan­to­fel, bez pięty, przy cho­dze­niu lekko stu­ka­ją­cy, kla­pią­cy; la­czek


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) obuw. lek­kie obu­wie skła­da­ją­ce się z samej po­desz­wy i paska na palce;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klapiasty

ob­wi­sły, zwi­sa­ją­cy


Źródła:

SJP.pl

Klapitka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) łódź. ro­dzaj ka­mie­ni­cy


Źródła:

Wiktionary

Klapka

1. mała klapa, po­kry­wa;
2. ka­wa­łek skóry lub gumy przy­mo­co­wa­ny do kijka, słu­żą­cy do za­bi­ja­nia much; packa


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od: klapa

 (1.2) mała klapa

 (1.3) prze­sło­na na oczy konia, ogra­ni­cza­ją­ca pole wi­dze­nia

 (1.4) reg. packa (na muchy)

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. lp. od: kla­pek


Klap­ka – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie łódz­kim, w po­wie­cie wie­luń­skim, w gmi­nie Biała.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa sie­radz­kie­go. W 2011 roku we wsi Klap­ka licz­ba miesz­kań­ców wy­no­si­ła 132.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klapki

letni, wsu­wa­ny pan­to­fel, bez pięty, przy cho­dze­niu lekko stu­ka­ją­cy, kla­pią­cy; la­czek


Klap­ki – ro­dzaj lek­kie­go od­kry­te­go obu­wia skła­da­ją­ce­go się z po­desz­wy utrzy­mu­ją­cej się na sto­pie za po­mo­cą paska (lub pa­sków).

Kla­pek cha­rak­te­ry­zu­je się od­kry­tą piętą i (czę­sto) pal­ca­mi stóp. Czę­sto klap­ki trzy­ma­ją się stóp je­dy­nie za po­mo­cą paska (o róż­nej sze­ro­ko­ści) umiej­sco­wio­ne­go po­mię­dzy pal­ca­mi a śród­sto­piem.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klapkowy

→ klap­ka


Patrz:klapka

Źródła:

SJP.pl

Klapnięty

1. ude­rzyć czymś pła­skim;
2. po­ru­szyć szczę­ką;
3. lekko ude­rzyć dło­nią;
4. upaść be­zład­nie;
5. wydać cha­rak­te­ry­stycz­ny od­głos pod­czas pta­sich godów


Źródła:

SJP.pl

Klapnąć

1. ude­rzyć czymś pła­skim;
2. po­ru­szyć szczę­ką;
3. lekko ude­rzyć dło­nią;
4. upaść be­zład­nie;
5. wydać cha­rak­te­ry­stycz­ny od­głos pod­czas pta­sich godów


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. kla­pać)

 (1.1) ude­rzyć o coś na płask z ha­ła­sem

 (1.2) upaść na po­ślad­ki

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. kla­pać)

 (2.1) opaść zwie­sza­jąc się


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klapok

1. żywy pol­ski ta­niec lu­do­wy z re­gio­nu ło­wic­kie­go, cha­rak­te­ry­zu­ją­cy się ryt­micz­nym kla­pa­niem ob­ca­sa­mi;
2. ro­dzaj tę­czo­wej wy­ci­nan­ki po­pu­lar­nej zwła­szcza w Pol­sce środ­ko­wej i na Ma­zo­wszu


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klapolotka

klapa na kra­wę­dzi spły­wu skrzy­dła słu­żą­ca do zwięk­sza­nia siły no­śnej płata i jed­no­cze­śnie prze­chy­la­nia stat­ku po­wietrz­ne­go na boki, wokół osi po­dłuż­nej


Kla­po­lot­ka – ru­cho­ma po­wierzch­nia ste­ro­wa sa­mo­lo­tu, łą­czą­ca funk­cje lotki i klapy. Umie­szczo­na jest na kra­wę­dzi spły­wu skrzy­dła, zaz­wy­czaj w jego zew­nętrz­nej czę­ści. W za­leż­no­ści od wy­chy­le­nia może dzia­łać sy­me­trycz­nie – zwięk­sza­jąc siłę nośną jak klapa – lub róż­ni­co­wo – wy­wo­łu­jąc mo­ment prze­chy­la­ją­cy jak lotka.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klapowany

o li­ściu: ma­ją­cy wcię­cia dzie­lą­ce go na kilka czę­ści; kla­po­wa­ty


Źródła:

SJP.pl

Klapowaty

o li­ściu: ma­ją­cy wcię­cia dzie­lą­ce go na kilka czę­ści; kla­po­wa­ny


Źródła:

SJP.pl

Klapować

po­tocz­nie: pa­so­wać, od­po­wia­dać


Źródła:

SJP.pl

Klapowisko

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) mors. wyz­na­czo­ne miej­sce na morzu, w któ­rym skła­du­je się osady i inny ma­te­riał wy­bra­ny z dna portu pod­czas jego po­głę­bia­nia


Źródła:

Wiktionary

Klapowy

przy­miot­nik od: klapa (w zna­cze­niu: zwier­cia­dło za­wo­ru kla­po­we­go), np. zwrot­nik kla­po­wy


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy klapy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klaps

1. ude­rze­nie dło­nią na pła­sko, wy­wo­łu­ją­ce cha­rak­te­ry­stycz­ne kla­śnię­cie;
2. wczes­na od­mia­na gru­szy o so­czy­stych owo­cach; owoc tej gru­szy; klap­sa;
3. pro­sty przy­rząd uży­wa­ny na pla­nie fil­mo­wym;
4. scena, uję­cie w cza­sie krę­ce­nia filmu


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) ude­rze­nie ot­war­tą dło­nią w po­śla­dek

 (1.2) spoż. owoc klap­sy

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) film. urzą­dze­nie wy­ko­rzy­sty­wa­ne mię­dzy uję­cia­mi;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klapsa

od­mia­na gru­szek; także owoc z drze­wa tej od­mia­ny


Źródła:

SJP.pl

Klapser

pra­cow­nik ekipy fil­mo­wej ob­słu­gu­ją­cy klaps


Źródła:

SJP.pl

Klapserka

→ klap­ser


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pra­cow­ni­ca ekipy fil­mo­wej ob­słu­gu­ją­ca klaps


Patrz:klapser

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klapsznita

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. ka­nap­ka, krom­ka z dwóch zło­żo­nych ka­wał­ków chle­ba z czymś po­mię­dzy


Źródła:

Wiktionary

Klapsztula

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Poz­nań. gw-pl|Byd­goszcz. ka­nap­ka zło­żo­na z dwóch warstw pie­czy­wa


Źródła:

Wiktionary

Klapy

1. po­kry­wa na za­wia­sach za­my­ka­ją­ca jakiś otwór;
2. część koł­nie­rza za­gi­na­na i wy­kła­da­na;
3. nie­po­wo­dze­nie ja­kichś pla­nów


Zo­bacz też: Klapy (ubra­nie).

Klapy – ele­men­ty me­cha­ni­za­cji skrzy­dła, umiej­sco­wio­ne zaz­wy­czaj w tyl­nej czę­ści skrzy­dła stat­ku po­wietrz­ne­go, poz­wa­la­ją­ce w razie po­trze­by znacz­nie zwięk­szyć siłę nośną (nawet o 50–80%) oraz opór skrzy­dła. Wy­ko­rzy­sty­wa­ne zwy­kle aby umoż­li­wić lot z mniej­szą pręd­ko­ścią, a także aby skró­cić start i zmniej­szyć pręd­kość po­dej­ścia do lą­do­wa­nia.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klar

1. wy­ko­ny­wa­nie prac po­rząd­ko­wych na stat­ku;
2. gwa­ro­wo: ład, po­rzą­dek;
3. przez­ro­czy­sty syrop, lu­kier;
4. daw­niej: kla­row­ność, przez­ro­czy­stość


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) kulin. daw. cia­sto, w któ­rym przy­rzą­dza się ryby, mięsa

 (1.2) żegl. po­rzą­dek na po­kła­dzie


Zro­bić klar - Zro­bić po­rzą­dek na po­kła­dzie, w kok­pi­cie i w ka­bi­nie, wraz z buch­tą lin, umy­ciem po­kła­du, kok­pi­tu i ka­bi­ny. Na stat­kach mor­skich okre­śle­nie to oz­na­cza zro­bie­nie ja­kich­kol­wiek po­rząd­ków, pos­przą­ta­nie. W ję­zy­ku ma­ry­nar­skim ist­nie­je też cza­sow­nik kla­ro­wać ma­ją­cy zna­cze­nie: sprzą­tać, a także: sy­ste­ma­ty­zo­wać, tłu­ma­czyć, wy­ja­śnić.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klara

imię żeń­skie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) reg-pl|Poz­nań. gw-pl|Górny Śląsk. Słoń­ce


Klara – imię żeń­skie po­cho­dze­nia ła­ciń­skie­go. Wy­wo­dzi się od przy­miot­ni­ka "cla­rus" oz­na­cza­ją­ce­go „jasny”, „ja­śnie­ją­cy”, „sław­ny”.

Klara imie­ni­ny ob­cho­dzi: 20 marca, 17 kwiet­nia, 11 sierp­nia, 12 sierp­nia i 18 sierp­nia.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klarcia

zdrob­nie­nie od: Klara (imię żeń­skie)


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) zdrobn. imię|pol­ski|ż. Klara


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klarciny

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Klar­ci lub z nią zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Klarecki

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Klaretyn

czło­nek Zgro­ma­dze­nia Mi­sjo­na­rzy Kla­re­ty­nów, ka­to­lic­kie­go zgro­ma­dze­nia za­kon­ne­go


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) rel. za­kon­nik ze zgro­ma­dze­nia za­ło­żo­ne­go przez św. An­to­nie­go Marię Kla­re­ta;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klaretynka

człon­ki­ni ka­to­lic­kie­go za­ko­nu żeń­skie­go: Mi­sjo­nar­ki św. An­to­nie­go Marii Kla­re­ta


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) rel. za­kon­ni­ca ze zgro­ma­dze­nia kla­re­tyń­skie­go


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klaretynki

człon­ki­ni ka­to­lic­kie­go za­ko­nu żeń­skie­go: Mi­sjo­nar­ki św. An­to­nie­go Marii Kla­re­ta


Źródła:

SJP.pl

Klaretyński

przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z kla­re­ty­na­mi lub kla­re­tyn­ka­mi, do­ty­czą­cy kla­re­ty­nów lub kla­re­ty­nek


Źródła:

Wiktionary

Klariański

przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z kla­ry­ska­mi i du­cho­wo­ścią św. Klary z Asyżu


Źródła:

Wiktionary

Klark

urzęd­nik opie­ku­ją­cy się za­ła­dun­kiem i wy­ła­dun­kiem stat­ku


Źródła:

SJP.pl

Klarkia

ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny wie­sioł­ko­wa­tych, po­cho­dzą­cy z Ame­ry­ki Pół­noc­nej; dzie­rot­ka


Klar­kia, dzie­rot­ka, mar­sza­wa ("Clar­kia" Pursh) – ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny wie­sioł­ko­wa­tych ("Ona­gra­ce­ae"), obej­mu­ją­cy ok. 40 ga­tun­ków ro­dzi­mych dla Ame­ry­ki Pół­noc­nej (głów­nie jej za­chod­niej czę­ści). Wy­jąt­kiem jest ga­tu­nek "Clar­kia te­nel­la", ro­dzi­my dla Ame­ry­ki Po­łud­nio­wej.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klarnecik

zdrob­nie­nie od: klar­net


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od: klar­net


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klarnecista

muzyk gra­ją­cy na klar­ne­cie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) muz. osoba gra­ją­ca na klar­ne­cie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klarnecistka

ko­bie­ta gra­ją­ca na klar­ne­cie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) muz. ko­bie­ta gra­ją­ca na klar­ne­cie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klarnet

in­stru­ment dęty na­le­żą­cy do grupy in­stru­men­tów drew­nia­nych


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) muz. in­stru­ment dęty drew­nia­ny ze stro­i­kiem;

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) reg. żart. osoba nie­zbyt roz­gar­nię­ta


Klar­net ("kla­ry­net", wł. "cla­ri­net­to", skrót: "cl".) – in­stru­ment dęty drew­nia­ny z grupy ae­ro­fo­nów stro­i­ko­wych z po­je­dyn­czym stro­i­kiem. Do tej samej ro­dzi­ny na­le­żą także sak­so­fo­ny.

Dzi­siaj skala klar­ne­tu wy­no­si od e (brzmią­ce d, gdyż klar­net jest in­stru­men­tem tran­spo­nu­ją­cym) do g3.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klarnetnik

ro­dzaj pta­ków z ro­dzi­ny dro­zdo­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Klarnetowy

przy­miot­nik od: klar­net


przy­miot­nik

 (1.1) muz. przy­miot­nik od rze­czow­ni­ka → klar­net


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klarowacz

przy­rząd do kla­ro­wa­nia pły­nów


Źródła:

SJP.pl

Klarowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kla­ro­wać.


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Klarować

1. oczy­szczać płyny
2. po­tocz­nie: tłu­ma­czyć coś komuś, wy­ja­śniać
3. po­rząd­ko­wać liny na stat­ku; przy­go­to­wy­wać sta­tek do ma­ne­wru


cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny (dk. wy­kla­ro­wać)

 (1.1) wy­ja­śniać, tłu­ma­czyć

 (1.2) oczy­szczać płyn z za­wie­sin, szu­mo­win

 (1.3) daw. czy­ścić

 (1.4) zwi­jać linę

 (1.5) przy­go­to­wy­wać sta­tek do ma­ne­wru

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny kla­ro­wać się (dk. wy­kla­ro­wać się)

 (2.1) wy­ja­śniać się, usta­lać się

 (2.2) oczy­szczać się


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klarownia

in­sta­la­cja do oczy­szcza­nia ście­ków i wód z ka­na­łów


Źródła:

SJP.pl

Klarownica

1. urzą­dze­nie w bro­wa­rze lub cu­krow­ni słu­żą­ce do kla­ro­wa­nia płynu
2. łyżka z dziur­ka­mi słu­żą­ca do kla­ro­wa­nia sy­ro­pu


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) spoż. urzą­dze­nie do oczy­szcza­nia pły­nów z za­wie­sin


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klarowniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: kla­row­nie


Źródła:

SJP.pl

Klarowniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: kla­row­ny


Źródła:

SJP.pl

Klarownik

urzą­dze­nie do kla­ro­wa­nia wody


Źródła:

SJP.pl

Klarowność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co kla­row­ne


Źródła:

Wiktionary

Klarowny

1. przez­ro­czy­sty, jasny
2. o bar­wie głosu: dźwięcz­ny, har­mo­nij­ny
3. prze­no­śnie: cał­ko­wi­cie zro­zu­mia­ły, pro­sty, wy­ra­zi­sty


przy­miot­nik

 (1.1) jasny, zro­zu­mia­ły

 (1.2) przez­ro­czy­sty, po­zba­wio­ny za­wie­sin i za­nie­czy­szczeń


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klaryfikacja

uści­śle­nie lub wy­ja­śnie­nie zna­cze­nia cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Klaryfikacyjny

→ kla­ry­fi­ka­cja


Patrz:klaryfikacja

Źródła:

SJP.pl

Klaryfikować

czy­nić kla­row­nym, uści­ślać


Źródła:

SJP.pl

Klarygować

daw­niej: wy­ja­śniać, tłu­ma­czyć; kla­ro­wać


Źródła:

SJP.pl

Klarynowo

Kla­ry­no­wo – osada w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ku­jaw­sko-po­mor­skim, w po­wie­cie sę­po­leń­skim, w gmi­nie Więc­bork.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa byd­go­skie­go. We­dług Na­ro­do­we­go Spisu Po­wszech­ne­go (III 2011 r.) li­czy­ła 129 miesz­kań­ców. Jest pięt­na­stą co do wiel­ko­ści miej­sco­wo­ścią gminy Więc­bork.


Źródła:

Wikipedia

Klarysa

imię żeń­skie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) rzad. imię|pol­ski|ż.;


Kla­ry­sa – imię żeń­skie, po­krew­ne imie­niu Klara.

Kla­ry­sa imie­ni­ny ob­cho­dzi: 1 lipca i 9 sierp­nia.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klarysczyny

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Kla­ry­sy lub z nią zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Klarysiny

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Kla­ry­sy lub z nią zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Klaryska

człon­ki­ni ka­to­lic­kie­go za­ko­nu żeń­skie­go: Zakon Świę­tej Klary


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) rel. za­kon­ni­ca z za­ko­nu kla­riań­skie­go


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klaryski

człon­ki­ni ka­to­lic­kie­go za­ko­nu żeń­skie­go: Zakon Świę­tej Klary


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klaryt

wę­giel pół­bły­szczą­cy, bę­dą­cy od­mia­ną węgla ka­mien­ne­go


Źródła:

SJP.pl

Klarzyny

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Klary lub z nią zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Klarówka

rozt­wór cukru przy­go­to­wa­ny do kla­ro­wa­nia


Źródła:

SJP.pl

Klas

forma rze­czow­ni­ka.

 (1.1) D. lm. od: klasa


Źródła:

Wiktionary

Klas.

skrót od: kla­sycz­ny; kl.


Źródła:

SJP.pl

Klasa

1. ka­te­go­ria cze­goś
2. grupa spo­łecz­na
3. rok w szko­le
4. szkol­na sala
5. dział na­u­cza­nia w szko­le ar­tyst.
6. typ wa­go­nu
7. sto­pień war­to­ści techn.
8. jed­nost­ka syst. w biol.
9. zbiór dy­stry­bu­tyw­ny
10. pewne po­ję­cie mat.
11. szcze­bel li­go­wy


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) eduk. grupa dzie­ci w szko­le

 (1.2) po­mie­szcze­nie (sala) w szko­le, gdzie od­by­wa­ją się lek­cje

 (1.3) bot. jed­nost­ka po­dzia­łu świa­ta ro­ślin;

 (1.4) po­ziom ja­ko­ści ja­kie­goś przed­mio­tu, oce­nia­ny na pod­sta­wie uży­tych ma­te­ria­łów, wy­ko­na­nia itp.

 (1.5) dobry styl

 (1.6) in­form. w pro­gra­mo­wa­niu obiek­to­wym: typ wy­ra­żo­ny przez re­kord da­nych wraz z funk­cja­mi ope­ru­ją­cy­mi na tych da­nych;

 (1.7) mat. uo­gól­nie­nie po­ję­cia zbio­ru na do­wol­ne ko­lek­cje obiek­tów speł­nia­ją­cych pe­wien wa­ru­nek;

 (1.8) stan­dard środ­ków lo­ko­mo­cji, np. kolei, sa­mo­lo­tów; śro­dek lo­ko­mo­cji tego stan­dar­du

 (1.9) so­cjol. grupa spo­łecz­na na okre­ślo­nym po­zio­mie hie­rar­chii eko­no­micz­no-kul­tu­ro­wej

 (1.10) zob. klasy.


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klasa-Pracownia

sala lek­cyj­na przy­go­to­wa­na do ucze­nia okre­ślo­ne­go przed­mio­tu; kla­so­pra­cow­nia


Źródła:

SJP.pl

Klaser

album do znacz­ków pocz­to­wych, z przez­ro­czy­sty­mi pa­ska­mi, za które wsuwa się znacz­ki


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) fi­la­tel. spe­cjal­ny album do prze­cho­wy­wa­nia ko­lek­cji znacz­ków pocz­to­wych, pocz­tó­wek, ety­kiet itp.;


Kla­ser (wkład­nik) – ro­dzaj al­bu­mu, w któ­rym ko­lek­cjo­ne­rzy umie­szcza­ją drob­ne, pła­skie obiek­ty. Naj­czę­ściej sto­so­wa­ny do znacz­ków pocz­to­wych; ist­nie­ją także kla­se­ry do monet, ko­pert, pocz­tó­wek, kart i po­dob­nych obiek­tów.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klaserowy

przy­miot­nik od: kla­ser


Źródła:

SJP.pl

Klasistowski

→ kla­sizm


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kla­siz­mem, do­ty­czą­cy kla­siz­mu

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (2.1) cha­rak­te­ry­zu­ją­cy się kla­siz­mem, prze­ja­wia­ją­cy takie po­sta­wy


Patrz:klasizm

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klasizm

dy­skry­mi­na­cja zwią­za­na z przy­na­leż­no­ścią do klasy spo­łecz­no-eko­no­micz­nej


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) so­cjol. polit. uprze­dze­nie lub dy­skry­mi­na­cja ze wzglę­du na klasę spo­łecz­ną; okre­śle­nie zwią­za­ne z kon­cep­cją walki klas;


Kla­sizm, dy­skry­mi­na­cja kla­so­wa – okre­śle­nie po­wią­za­ne z kon­cep­cją walki klas, oz­na­cza w naj­więk­szym upro­szcze­niu uprze­dze­nie lub dy­skry­mi­na­cję ze wzglę­du na klasę spo­łecz­ną. Obej­mu­je in­dy­wi­du­al­ne po­sta­wy, za­cho­wa­nia, po­li­ty­kę i sy­ste­mo­we prak­ty­ki, które dają ko­rzy­ści kla­sie wyż­szej kosz­tem klasy niż­szej.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klask

od­głos pow­sta­ją­cy przy kla­ska­niu


Źródła:

SJP.pl

Klaskacz

po­tocz­nie: ten, kto kla­szcze, okla­sku­je; okla­ski­wacz


Źródła:

SJP.pl

Klaskanie

1. ude­rzać ręką o rękę po­wo­du­jąc pow­sta­nie cha­rak­te­ry­stycz­ne­go dźwię­ku; bić brawo;
2. ude­rzać czymś, po­wo­du­jąc pow­sta­wa­nie cha­rak­te­ry­stycz­ne­go od­gło­su przy­po­mi­na­ją­ce­go ude­rze­nie dło­nią o dłoń; kla­pać, kła­pać, klą­skać, kle­ko­tać;
3. w ło­wiect­wie o pta­kach, naj­czę­ściej sło­wi­kach: wy­da­wać trele; klą­skać;
4. w ło­wiect­wie o głusz­cu: wy­da­wać głos w pier­wszej fazie śpie­wu to­ko­we­go


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kla­skać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klaskanina

po­tocz­nie: dłu­gotr­wa­łe okla­ski; apla­uz, owa­cje, okla­ski


Źródła:

SJP.pl

Klaskany

dawna od­mia­na po­lo­ne­za tań­czo­ne­go przy akom­pa­nia­men­cie kla­ska­nia w ręce


Źródła:

SJP.pl

Klaskać

1. ude­rzać ręką o rękę po­wo­du­jąc pow­sta­nie cha­rak­te­ry­stycz­ne­go dźwię­ku; bić brawo;
2. ude­rzać czymś, po­wo­du­jąc pow­sta­wa­nie cha­rak­te­ry­stycz­ne­go od­gło­su przy­po­mi­na­ją­ce­go ude­rze­nie dło­nią o dłoń; kla­pać, kła­pać, klą­skać, kle­ko­tać;
3. w ło­wiect­wie o pta­kach, naj­czę­ściej sło­wi­kach: wy­da­wać trele; klą­skać;
4. w ło­wiect­wie o głusz­cu: wy­da­wać głos w pier­wszej fazie śpie­wu to­ko­we­go


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. klas­nąć)

 (1.1) wie­lo­krot­nie ude­rzać dło­nią o dłoń, zwy­kle wy­ra­ża­jąc w ten spo­sób uz­na­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klasopracownia

sala lek­cyj­na przy­go­to­wa­na do ucze­nia okre­ślo­ne­go przed­mio­tu; klasa-pra­cow­nia


Źródła:

SJP.pl

Klasowe

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) eduk. wspól­ny fun­dusz przez­na­cza­ny na po­trze­by klasy

forma przy­miot­ni­ka.

 (2.1) lp. n., lm. nmos. zob. kla­so­wy.


Źródła:

Wiktionary

Klasowo

przy­słó­wek

 (1.1) eduk. razem z grupą ucz­niów z tej samej klasy

 (1.2) społ. w obrę­bie klasy spo­łecz­nej


Źródła:

Wiktionary

Klasowość

po­dział na klasy spo­łecz­ne, przy­na­leż­ność do danej klasy; ka­sto­wość


Źródła:

SJP.pl

Klasowy

przy­miot­nik od: klasa


przy­miot­nik

 (1.1) przym. od klasa (zwy­kle w zna­cze­niu klasy jako od­dzia­łu szkol­ne­go lub grupy spo­łecz­nej)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klaster

clu­ster;
1. grupa kilku ato­mów me­ta­lu wy­stę­pu­ją­ca w czą­stecz­ce albo krysz­ta­le;
2. wie­lodź­więk zło­żo­ny z są­sia­du­ją­cych ze sobą dźwię­ków;
3. jed­nost­ka pa­mię­ci dysku skła­daj. się z jed­ne­go lub kilku sek­to­rów;
4. grupa skła­daj. się z nie­za­leż­nych firm z tej samej bran­ży i in­nych pod­mio­tów z da­ne­go re­gio­nu, na­wią­zu­ją­cych współ­pra­cę dla wspól­nych ko­rzy­ści; grono


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) muz. wie­lodź­wię­ko­we współbrz­mie­nie zbu­do­wa­ne z bar­dzo ma­łych in­ter­wa­łów;

 (1.2) in­form. pod­sta­wo­wa jed­nost­ka prze­cho­wy­wa­nia da­nych w sy­ste­mie pli­ków;

 (1.3) in­form. techn. grupa po­łą­czo­nych jed­no­stek kom­pu­te­ro­wych;

 (1.4) fiz. zgru­po­wa­nie ma­te­rii ha­dro­no­wej;

 (1.5) chem. struk­tu­ra nad­czą­stecz­ko­wa;

 (1.6) biol. grupa są­sia­du­ją­cych genów, ko­du­ją­cych bli­sko spo­krew­nio­ne biał­ka;

 (1.7) wojsk. ele­ment pola mi­no­we­go skła­da­ją­cy się z usta­wio­nych we­dług sche­ma­tu min;

 (1.8) ekon. zarz. skon­cen­tro­wa­na ge­o­gra­ficz­nie grupa przed­się­biorstw, in­sty­tu­cji i or­ga­ni­za­cji po­wią­za­nych ze sobą sie­cią za­leż­no­ści;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klasterowy

→ kla­ster; kla­stro­wy


przy­miot­nik

 (1.1) wy­stę­pu­ją­cy w dużym sku­pie­niu w danym te­re­nie lub cza­sie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klastrowy

→ kla­ster; kla­ste­ro­wy


Źródła:

SJP.pl

Klastyczny

skła­da­ją­cy się z okru­chów skał, które ule­gły eroz­ji, np. skały kla­stycz­ne, osad kla­stycz­ny


Źródła:

SJP.pl

Klasy

1. gra dzie­cię­ca po­le­ga­ją­ca na prze­ska­ki­wa­niu na jed­nej nodze z krat­ki do krat­ki na­ry­so­wa­nych na ziemi i rzu­ca­niu lub prze­su­wa­niu nogą ka­wał­ka ja­kie­goś przed­mio­tu;
2. krat­ki na­ry­so­wa­ne do tej gry


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) za­ba­wa dzie­cię­ca po­le­ga­ją­ca na prze­ska­ki­wa­niu pól na­ry­so­wa­nych kredą;

forma rze­czow­ni­ka|ro­dzaj=żeń­ski.

 (2.1) M., B., i W. plu­ral|klasa.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klasycysta

1. re­pre­zen­tant kla­sy­cyz­mu; kla­syk
2. re­pre­zen­tant kla­sy­cyz­mu war­szaw­skie­go


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) szt. twór­ca re­pre­zen­tu­ją­cy kla­sy­cyzm albo na­wią­zu­ją­cy do wzor­ców an­tycz­nych

 (1.2) zwo­len­nik zasad kla­sycz­nych


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klasycystka

→ kla­sy­cy­sta


Patrz:klasycysta

Źródła:

SJP.pl

Klasycystyczny

do­ty­czą­cy kla­sy­cyz­mu; także kla­sy­cyz­mu war­szaw­skie­go


przy­miot­nik

 (1.1) szt. stwo­rzo­ny w stylu kla­sy­cyz­mu, na­wią­zu­ją­cym do kla­sycz­nych wzor­ców an­tycz­nych


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klasycyzm

w sztu­ce: ten­den­cja do na­śla­do­wa­nia wzo­rów an­tycz­nych, za­cho­wa­nia pro­por­cji i umia­ru, prze­strze­ga­nia czy­sto­ści ga­tun­ków


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ar­chit. szt. prąd w sztu­ce, mu­zy­ce, ar­chi­tek­tu­rze i li­te­ra­tu­rze eu­ro­pej­skiej za­po­cząt­ko­wa­ny w re­ne­san­sie a obec­ny do końca XVIII w., na­wią­zu­ją­cy do wzor­ców oraz te­ma­tów an­ty­ku grec­kie­go i rzym­skie­go;


Kla­sy­cyzm (z clas­si­cus „do­sko­na­ły, pier­wszo­rzęd­ny, wzo­ro­wy, wy­u­czo­ny”) – nurt w mu­zy­ce, sztu­ce, li­te­ra­tu­rze oraz ar­chi­tek­tu­rze od­wo­łu­ją­cy się do kul­tur sta­ro­żyt­nych Rzy­mian i Gre­ków. Styl ten na­wią­zy­wał głów­nie do an­ty­ku. W Eu­ro­pie tzw. „po­wrót do źró­deł” (kla­sycz­nych) po­ja­wił się już w re­ne­san­sie – jako odro­dze­nie kul­tu­ry sta­ro­żyt­ne­go Rzymu.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klasyczka

śro­do­wi­sko­wo:
1. nar­ciar­ka bie­ga­ją­ca tech­ni­ką kla­sycz­ną;
2. ko­bie­ta pły­wa­ją­ca sty­lem kla­sycz­nym;
3. fi­lo­loż­ka kla­sycz­na;
4. stu­dent­ka fi­lo­lo­gii kla­sycz­nej


Źródła:

SJP.pl

Klasycznie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób zgod­ny z an­tycz­ny­mi ka­no­na­mi pię­kna

 (1.2) w spo­sób ty­po­wy, zgod­nie z przy­ję­tym wzor­cem

 (1.3) iron. w spo­sób, któ­re­go by się nie chcia­ło


Kla­sycz­nie – trze­ci album stu­dyj­ny ame­ry­kań­sko-pol­skie­go pio­sen­ka­rza Kry­stia­na Och­ma­na. Wy­daw­nict­wo uka­za­ło się 22 li­sto­pa­da 2024 na­kła­dem wyt­wór­ni mu­zycz­nej Po­ly­dor Re­cords w dy­stry­bu­cji Uni­ver­sal Music Pol­ska.

Album jest utrzy­ma­ny w stylu mu­zy­ki po­waż­nej i pop. Skła­da się z wer­sji stan­dar­do­wej (1 CD).


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Klasyczniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: kla­sycz­nie


Źródła:

SJP.pl

Klasyczniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: kla­sycz­ny


Źródła:

SJP.pl

Klasyczność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest kla­sycz­ne; cecha tych, któ­rzy są kla­sycz­ni


Źródła:

Wiktionary

Klasyczny

1. zwią­za­ny z kul­tu­rą sta­ro­żyt­nych Gre­ków lub Rzy­mian, z jej ba­da­niem i wie­dzą o niej;
2. wy­róż­nia­ją­cy się har­mo­nią i pro­por­cją (tak jak sta­ro­żyt­ne dzie­ła sztu­ki);
3. do­sko­na­ły, słu­żą­cy za wzór;
4. tra­dy­cyj­ny, uz­na­wa­ny za do­sko­na­ły w po­przed­nim okre­sie


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z kul­tu­rą sta­ro­żyt­nych Gre­ków lub Rzy­mian

 (1.2) wy­róż­nia­ją­cy się har­mo­nią i do­bry­mi pro­por­cja­mi

 (1.3) tra­dy­cyj­ny, uz­na­wa­ny za do­sko­na­ły w po­przed­nim okre­sie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klasyfikacja

1. sy­ste­ma­tycz­ny po­dział cze­goś (np: przed­mio­tów lub zja­wisk) na klasy, dzia­ły, pod­dzia­ły itp. wg. okre­ślo­nej za­sa­dy;
2. za­kla­sy­fi­ko­wa­nie da­ne­go zja­wi­ska lub przed­mio­tu do od­po­wied­nie­go od­dzia­łu, grupy itp.;
3. ocena kogoś lub cze­goś w skali po­rów­naw­czej (np. wy­ni­ków w nauce, spor­cie itp.)


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) sy­ste­ma­tycz­ny po­dział cze­goś (przed­mio­tów lub zja­wisk) na klasy, dzia­ły, pod­dzia­ły itp. we­dług okre­ślo­nej za­sa­dy

 (1.2) za­kla­sy­fi­ko­wa­nie da­ne­go zja­wi­ska lub przed­mio­tu do od­po­wied­niej klasy, grupy itp.

 (1.3) ocena kogoś lub cze­goś w skali po­rów­naw­czej


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klasyfikacyjny

zwią­za­ny z kla­sy­fi­ka­cją


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kla­sy­fi­ka­cją, do­ty­czą­cy kla­sy­fi­ko­wa­nia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klasyfikator

osoba zaj­mu­ją­ca się kla­sy­fi­ka­cją cze­goś, do­ko­nu­ją­ca kla­sy­fi­ka­cji cze­goś


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba zaj­mu­ją­ca się kla­sy­fi­ka­cją cze­goś, do­ko­nu­ją­ca kla­sy­fi­ka­cji cze­goś

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) techn. urzą­dze­nie do roz­dzia­łu mie­sza­ni­ny ziar­ni­stych ciał sta­łych na frak­cje o róż­nej wiel­ko­ści

 (2.2) techn. al­go­rytm sztucz­nej in­te­li­gen­cji zaj­mu­ją­cy się kla­sy­fi­ka­cją cze­goś, do­ko­nu­ją­cy kla­sy­fi­ka­cji cze­goś;

 (2.3) jęz. mor­fem, słowo lub su­fiks poś­red­ni­czą­ce po­mię­dzy li­czeb­ni­kiem a wy­ra­zem okre­śla­nym;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klasyfikatorka

ko­bie­ta zaj­mu­ją­ca się kla­sy­fi­ka­cją cze­goś, do­ko­nu­ją­ca kla­sy­fi­ka­cji cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Klasyfikatorski

→ kla­sy­fi­ka­tor (osoba)


Źródła:

SJP.pl

Klasyfikowalność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest kla­sy­fi­ko­wal­ne; cecha tych, któ­rzy są kla­sy­fi­ko­wal­ni


Źródła:

Wiktionary

Klasyfikowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) za­li­cza­nie do po­szcze­gól­nych grup we­dług okre­ślo­nych kry­te­riów

 (1.2) ze­sta­wia­nie uczest­ni­ków we­dług wy­ni­ków


Źródła:

Wiktionary

Klasyfikować

1. de­fi­nio­wać w ja­kiejś dzie­dzi­nie ka­te­go­rie, sy­ste­ma­tycz­ny po­dział na grupy;
2. przy­po­rząd­ko­wy­wać ele­men­ty do okre­ślo­nych ka­te­go­rii;
3. oce­niać we­dług przy­ję­tych kry­te­riów


cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny

 (1.1) do­ko­ny­wać kla­sy­fi­ka­cji, dzie­lić osoby, przed­mio­ty, zja­wi­ska na grupy wedle okre­ślo­nej za­sa­dy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klasyk

1. re­pre­zen­tant kla­sy­cyz­mu; kla­sy­cy­sta
2. ar­ty­sta, pi­sarz, twór­ca za­li­cza­ny do naj­wy­bit­niej­szych w swo­jej dzie­dzi­nie
3. rzad­ko: re­pre­zen­tant kla­sy­cyz­mu war­szaw­skie­go


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) autor dzieł za­li­cza­nych do kla­sy­ki

 (1.2) przed­sta­wi­ciel kla­sy­cyz­mu


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klasyka

ogół dzieł uwa­ża­nych za pod­sta­wo­we, re­pre­zen­ta­tyw­ne i naj­cen­niej­sze w li­te­ra­tu­rze i sztu­ce


Źródła:

SJP.pl

Klasztor

1. zgro­ma­dze­nie re­li­gij­ne lub świec­kie sku­pia­ją­ce osoby zwią­za­ne ślu­ba­mi, prze­strze­ga­ją­ce okre­ślo­nych reguł; zakon;
2. bu­dy­nek, ze­spół bu­dyn­ków bę­dą­cych miej­scem za­miesz­ka­nia za­kon­ni­ków lub za­kon­nic; * forma do­peł­nia­cza l.poj. "klasz­to­ra" moż­li­wa tylko w przy­sło­wiu "Dłu­żej klasz­to­ra niż prze­o­ra." - dłu­żej ist­nie­je ja­kieś dzie­ło niż osoby, które je two­rzy­ły


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ar­chit. rel. bu­dy­nek lub kom­pleks bu­dyn­ków bę­dą­cy sie­dzi­bą za­kon­nic lub za­kon­ni­ków okre­ślo­nej re­gu­ły

 (1.2) ar­chit. rel. dom bud­dyj­skiej wspól­no­ty mni­szej

 (1.3) rel. adm. zakon, wspól­no­ta za­kon­ni­ków


Klasz­tor ( klášter, z Klo­ster, od cla­u­strum – miej­sce zam­knię­te) – bu­dy­nek lub ze­spół bu­dyn­ków, w któ­rym miesz­ka­ją wspól­no­ty re­li­gij­ne za­kon­ni­ków albo za­kon­nic. Klasz­to­ry są znane prze­de wszyst­kim z chrze­ści­jań­stwa i bud­dyz­mu, choć wy­stę­pu­ją lub wy­stę­po­wa­ły także w hin­du­iz­mie, dźi­niz­mie, is­la­mie i ju­da­iz­mie.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klasztorek

zdrob­nie­nie od: klasz­tor


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od: klasz­tor


Klasz­to­rek (do 31 grud­nia 2002 "Klasz­tor­ne", niem. "Klösterchen") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie kwi­dzyń­skim, w gmi­nie Gar­de­ja. Leży na wą­skim przes­my­ku lą­do­wym po­mię­dzy je­zio­ra­mi Klasz­tor­nym i Le­śnym. Ma sta­tus so­łect­wa.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa el­blą­skie­go. 1 stycz­nia 2003 na­stą­pi­ła zmia­na nazwy z "Klasz­tor­ne" na "Klasz­to­rek".


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klasztornie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób wła­ści­wy dla klasz­to­ru


Źródła:

Wiktionary

Klasztorny

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z klasz­to­rem, do­ty­czą­cy klasz­to­ru

przy­miot­nik dzier­żaw­czy

 (2.1) na­le­żą­cy do klasz­to­ru, bę­dą­cy jego włas­no­ścią


Źródła:

Wiktionary

Klasztorzanin

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Klasz­to­ru


Źródła:

Wiktionary

Klasztorzanka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Klasz­to­ru


Źródła:

Wiktionary

Klasówa

po­tocz­ne zgru­bie­nie od: kla­sów­ka


Źródła:

SJP.pl

Klasóweczka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od: kla­sów­ka


Źródła:

Wiktionary

Klasówka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. eduk. pi­sem­ne spraw­dze­nie wie­dzy ucz­niów z okre­ślo­nej par­tii ma­te­ria­łu, trwa­ją­ce pełną go­dzi­nę lek­cyj­ną;


Źródła:

Wiktionary

Klata

1. zgru­bie­nie od: klat­ka (zwy­kle w od­nie­sie­niu do klat­ki pier­sio­wej, cza­sem także po­mie­szcze­nia);
2. w gwa­rze ucz­niow­skiej: klasa, sala lek­cyj­na


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zgrub. od: klat­ka

 (1.2) pot. anat. klat­ka pier­sio­wa


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klateczka

zdrob­nie­nie od: klat­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. zdrobn. od: klat­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klatka

1. po­mie­szcze­nie o ścia­nach z prę­tów;
2. małe i cias­ne po­mie­szcze­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) skrzy­nia, po­mie­szcze­nie z prę­tów lub siat­ki

 (1.2) przen. pot. małe po­mie­szcze­nie

 (1.3) fot. film. po­je­dyn­czy, nie­ru­cho­my obraz na kli­szy

 (1.4) zob. klat­ka scho­do­wa.

 (1.5) zob. klat­ka pier­sio­wa.


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klatkaż

śro­do­wi­sko­wo: licz­ba kla­tek na se­kun­dę


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) środ. film. licz­ba kla­tek na se­kun­dę


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klatkowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|klat­ko­wać.


Źródła:

Wiktionary

Klatkowaty

przy­po­mi­na­ją­cy wy­glą­dem klat­kę; po­prze­gra­dza­ny


Źródła:

SJP.pl

Klatkować

cza­sow­nik

 (1.1) in­form. pot. wyś­wiet­lać obraz na ekra­nie w spo­sób umoż­li­wia­ją­cy roz­róż­nie­nie po­szcze­gól­nych kla­tek

 (1.2) techn. mon­to­wać lub de­mon­to­wać seg­men­ty (klat­ki) wieży żu­ra­wia bu­dow­la­ne­go w celu zmia­ny jego wy­so­ko­ści


Źródła:

Wiktionary

Klatkowiec

typ wie­lo­pię­tro­we­go bu­dyn­ku wie­lo­ro­dzin­ne­go z cią­giem kla­tek scho­do­wych


Źródła:

SJP.pl

Klatkowo

→ klat­ko­wy


Patrz:klatkowy

Źródła:

SJP.pl

Klatkowy

przy­miot­nik od: klat­ka


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy klat­ki, od­by­wa­ją­cy się w klat­ce


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klatrat

zwią­zek in­klu­zyj­ny, w któ­rym jeden ze skład­ni­ków zo­stał uwię­zio­ny w "klat­ce" sieci kry­sta­licz­nej dru­gie­go skład­ni­ka, np. gaz szla­chet­ny w hy­dro­chi­no­nie


Kla­trat (kom­pleks kla­tra­to­wy, zwią­zek kla­tra­to­wy, sieć typu "gość-go­spo­darz") – struk­tu­ra nad­czą­stecz­ko­wa, w któ­rej wy­stę­pu­je re­gu­lar­na sieć kry­sta­licz­na jed­ne­go związ­ku che­micz­ne­go, w lu­kach któ­rej nie­re­gu­lar­nie roz­mie­szczo­ne są czą­stecz­ki innej sub­stan­cji.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klatratowy

→ kla­trat


Patrz:klatrat

Źródła:

SJP.pl

Klatraty

zwią­zek in­klu­zyj­ny, w któ­rym jeden ze skład­ni­ków zo­stał uwię­zio­ny w "klat­ce" sieci kry­sta­licz­nej dru­gie­go skład­ni­ka, np. gaz szla­chet­ny w hy­dro­chi­no­nie


Źródła:

SJP.pl

Klaudetyt

mi­ne­rał, po­li­mor­ficz­na od­mia­na tlen­ku ar­se­nu


Źródła:

SJP.pl

Klaudia

imię żeń­skie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|ż.;


Kla­u­dia ( Cla­u­dia) – imię żeń­skie po­cho­dze­nia ła­ciń­skie­go. Wy­wo­dzi się od nazwy rzym­skie­go rodu Kla­u­diu­szów. Imię Kla­u­dia no­si­ły wszyst­kie ko­bie­ty z tego rodu. Od­no­to­wa­no trzy świę­te ka­to­lic­kie o tym imie­niu. Ist­nie­je też po­chod­na forma tego imie­nia: Kla­u­dy­na.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klaudiusz

imię mę­skie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|m.;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klaudiuszek

zdrob­nie­nie od: Kla­u­diusz (imię mę­skie)


Źródła:

SJP.pl

Klaudiuszkowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Kla­u­diusz­ka lub z nim zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Klaudiuszostwo

Kla­u­diusz z mał­żon­ką; Kla­u­diu­szo­wie


Źródła:

SJP.pl

Klaudiuszowie

Kla­u­diusz z mał­żon­ką; Kla­u­diu­szo­stwo


Źródła:

SJP.pl

Klaudiuszowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Kla­u­diu­sza lub z nim zwią­za­ny


przy­miot­nik dzier­żaw­czy

 (1.1) przest. gwara. taki, który na­le­ży do Kla­u­diu­sza


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klaudyna

imię żeń­skie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|ż.;


Kla­u­dy­na – po­chod­na forma imie­nia Kla­u­dia, pow­sta­ła od zdrob­nia­łe­go imie­nia "Cla­u­di­ne", co oz­na­cza 'na­le­żą­ca do rodu Cla­u­dia, córka Cla­u­diu­sa' lub 'mała, ko­cha­na Cla­u­dia'. Pa­tron­ką tego imie­nia jest św. Kla­u­dy­na Thévenet.

Kla­u­dy­na imie­ni­ny ob­cho­dzi 3 lu­te­go, jako wspom­nie­nie św. Kla­u­dy­ny Thévenet. Można też spot­kać dzień 18 li­sto­pa­da.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klaudyniny

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Kla­u­dy­ny lub z nią zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Klaudynka

zdrob­nie­nie od: Kla­u­dy­na (imię żeń­skie)


Źródła:

SJP.pl

Klaun

klown; clown;
1. komik cyr­ko­wy
2. pot. osoba, która swoim za­cho­wa­niem lub wy­glą­dem na­ra­ża się na kpiny


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) komik cyr­ko­wy

 (1.2) osoba za­cho­wu­ją­ca się nie­po­waż­nie


Klaun, klown (ang. "clown") – ar­ty­sta ko­me­dio­wy wy­stę­pu­ją­cy naj­czę­ściej w cyrku.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klaunada

klow­na­da; clow­na­da;
1. wy­stę­py kla­u­na
2. błaz­no­wa­nie, po­pi­sy­wa­nie się; bła­zeń­stwo


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) wy­stęp ko­micz­ny z udzia­łem kla­u­nów


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klaunowski

→ klaun; klow­now­ski, clow­now­ski


Źródła:

SJP.pl

Klaus

1. nie­miec­kie imię mę­skie;
2. naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klaustralny

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) daw. klasz­tor­ny, za­kon­ny


Źródła:

Wiktionary

Klaustrofil

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba, która lubi prze­by­wać w ma­łych, cias­nych po­mie­szcze­niach


Źródła:

Wiktionary

Klaustrofob

osoba prze­ja­wia­ją­ca cho­ro­bli­wy lęk przed cias­ny­mi i zam­knię­ty­mi po­mie­szcze­nia­mi; kla­u­stro­fo­bik


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba cier­pią­ca na kla­u­stro­fo­bię


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klaustrofobia

cho­ro­bli­wy lęk przed cias­ny­mi, zam­knię­ty­mi po­mie­szcze­nia­mi


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) med. psych. cho­ro­bli­wy lęk przed prze­by­wa­niem w po­mie­szcze­niu zam­knię­tym lub cias­nym;


Kla­u­stro­fo­bia ( cla­u­strum „zam­knię­cie, ry­giel”, gr. "phó­bos" „strach, lęk”) – jedna z od­mian fobii. Jest nią ni­czym nie­u­za­sad­nio­ny, pa­to­lo­gicz­ny lęk przed prze­by­wa­niem w zam­knię­tych, nie­du­żych po­mie­szcze­niach, np. ma­łych po­ko­jach, win­dach. Strach przed ut­knię­ciem i bra­kiem moż­li­wo­ści wyj­ścia np.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klaustrofobiczka

ko­bie­ta prze­ja­wia­ją­ca cho­ro­bli­wy lęk przed cias­ny­mi i zam­knię­ty­mi po­mie­szcze­nia­mi; kla­u­stro­fob­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta cier­pią­ca na kla­u­stro­fo­bię


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klaustrofobiczny

→ kla­u­stro­fo­bia


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) od­no­szą­cy się do kla­u­stro­fo­bii

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (2.1) przen. o po­mie­szcze­niu: bar­dzo cias­ny


Patrz:klaustrofobia

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klaustrofobik

osoba prze­ja­wia­ją­ca cho­ro­bli­wy lęk przed cias­ny­mi i zam­knię­ty­mi po­mie­szcze­nia­mi; kla­u­stro­fob


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) rzad. osoba cier­pią­ca na kla­u­stro­fo­bię


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klaustrofobka

ko­bie­ta prze­ja­wia­ją­ca cho­ro­bli­wy lęk przed cias­ny­mi i zam­knię­ty­mi po­mie­szcze­nia­mi; kla­u­stro­fo­bicz­ka


Źródła:

SJP.pl

Klaustrum

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) daw. klasz­tor

 (1.2) daw. zam­knię­cie, odo­sob­nie­nie


Źródła:

Wiktionary

Klauza

1. sztucz­ny zbior­nik wody bu­do­wa­ny na gór­skich rze­kach Kar­pat Wschod­nich, umoż­li­wia­ją­cy spław drze­wa
2. daw­niej: kla­u­zu­la


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) bu­dow­la hy­dro­tech­nicz­na, przez­na­czo­na do pię­trze­nia wód rzeki lub po­to­ku w celu okre­so­wej po­pra­wy ich spław­no­ści;


Kla­u­za – bu­dow­la hy­dro­tech­nicz­na, przez­na­czo­na do pię­trze­nia wód rzeki lub po­to­ku w celu okre­so­wej po­pra­wy ich spław­no­ści.

Nazwa z ję­zy­ka nie­miec­kie­go ("Kla­u­se", z ła­ciń­skie­go "cla­u­sus" – „zam­knię­ty”), spo­ty­ka­na głów­nie w kra­jach nie­miec­kich oraz w za­się­gu daw­ne­go pań­stwa au­stro-wę­gier­skie­go, w tym szcze­gól­nie w Kar­pa­tach.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klauzula

za­strze­że­nie, po­sta­no­wie­nie lub wa­ru­nek w umo­wie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) praw. za­strze­że­nie lub wa­ru­nek w do­ku­men­cie praw­nym;

 (1.2) liter. koń­co­wy od­ci­nek wersu o sta­łej bu­do­wie okre­śla­nej przez re­gu­ły da­ne­go sy­ste­mu wer­sy­fi­ka­cyj­ne­go;

 (1.3) w re­to­ry­ce an­tycz­nej: za­koń­cze­nie zda­nia lub jego czę­ści okre­ślo­nym ukła­dem sylab dłu­gich i krót­kich

 (1.4) muz. zwrot me­lo­dycz­ny głosu w ka­den­cji;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klauzulować

na­da­wać kla­u­zu­lę wy­ko­nal­no­ści ty­tu­ło­wi wy­ko­naw­cze­mu


Źródła:

SJP.pl

Klauzulowiec

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) med. pot. le­karz de­kla­ru­ją­cy kla­u­zu­lę su­mie­nia, która za­bra­nia mu wy­ko­ny­wa­nia niek­tó­rych prak­tyk me­dycz­nych, zwy­kle z po­bu­dek re­li­gij­nych


Źródła:

Wiktionary

Klauzulowy

przy­miot­nik od: kla­u­zu­la


Źródła:

SJP.pl

Klauzura

1. prze­pi­sy ogra­ni­cza­ją­ce ko­mu­ni­ko­wa­nie się za­kon­ni­ków z oso­ba­mi z zew­nątrz;
2. część klasz­to­ru zam­knię­ta dla osób z zew­nątrz


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) rel. zam­knię­ta dla nie­za­kon­ni­ków część klasz­to­ru;

 (1.2) praw. prze­pi­sy re­gu­lu­ją­ce życie wew­nątrz kla­u­zu­ry (1.1)


Kla­u­zu­ra (łac. "cla­u­sus" – zam­knię­ty) – zam­knię­ta część domu za­kon­ne­go lub klasz­to­ru. Nie mają do niej wstę­pu osoby z zew­nątrz, zwła­szcza płci od­mien­nej. Nie wolno jej opu­ścić za­kon­ni­kom bez zez­wo­le­nia prze­ło­żo­ne­go. Za­ko­ny z obo­wią­zu­ją­cą ści­słą kla­u­zu­rą na­zy­wa­ne są "za­ko­na­mi kla­u­zu­ro­wy­mi". Tylko nie­licz­ni za­kon­ni­cy zo­sta­ją wyz­na­cze­ni do kon­tak­tu z oto­cze­niem i oso­ba­mi z zew­nątrz (np. w spra­wach za­ku­pów, re­mon­tów itp.).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klauzuralny

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) przest. kla­u­zu­ro­wy

 (1.2) przest. su­ro­wy


Źródła:

Wiktionary

Klauzurowy

przy­miot­nik od: kla­u­zu­ra


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kla­u­zu­rą, do­ty­czą­cy kla­u­zu­ry


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klauzuryczny

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) daw. kla­u­zu­ro­wy


Źródła:

Wiktionary

Klawerianka

człon­ki­ni ka­to­lic­kie­go za­ko­nu żeń­skie­go: Zgro­ma­dze­nie Sióstr Mi­sjo­na­rek św.Pio­tra Kla­we­ra


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) rel. za­kon­ni­ca ze Zgro­ma­dze­nia Sióstr Mi­sjo­na­rek św. Pio­tra Kla­we­ra;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klawerianki

człon­ki­ni ka­to­lic­kie­go za­ko­nu żeń­skie­go: Zgro­ma­dze­nie Sióstr Mi­sjo­na­rek św.Pio­tra Kla­we­ra


Zgro­ma­dze­nie Sióstr Mi­sjo­na­rek św. Pio­tra Kla­we­ra (łac. So­da­li­tas Sanc­ti Petri Cla­ver pro Mis­sio­ni­bus Afri­ca­nis) – żeń­skie zgro­ma­dze­nie za­kon­ne, zaj­mu­ją­ce się opie­ką du­cho­wą i ma­te­rial­ną nad mi­sja­mi.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klawes

każdy z dwóch drew­nia­nych koł­ków rów­nej dłu­go­ści, two­rzą­cych ku­bań­ski in­stru­ment mu­zycz­ny za­li­cza­ny do grupy idio­fo­nów zde­rza­nych


Źródła:

SJP.pl

Klawesy

każdy z dwóch drew­nia­nych koł­ków rów­nej dłu­go­ści, two­rzą­cych ku­bań­ski in­stru­ment mu­zycz­ny za­li­cza­ny do grupy idio­fo­nów zde­rza­nych


Kla­we­sy, cla­ve­sy (z hiszp. "clave", klucz) – ku­bań­ski in­stru­ment mu­zycz­ny za­li­cza­ny do grupy idio­fo­nów zde­rza­nych, skła­da­ją­cy się z pary drew­nia­nych koł­ków rów­nej dłu­go­ści (15–25 cm); wy­stu­ki­wa­ny na kla­we­sach cha­rak­te­ry­stycz­ny rytm, okre­śla­ny jako clave, sta­no­wi pod­sta­wę salsy.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klawesyn

in­stru­ment kla­wi­szo­wo-stru­no­wy, po­dob­ny do for­te­pia­nu; kla­wi­cym­bał


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) muz. kla­wi­szo­wy in­stru­ment stru­no­wy, w któ­rym dźwięk wzbu­dza­ny jest przez piór­ka szar­pią­ce stru­ny;


Na tę stro­nę wska­zu­je „Cym­bał”. Zo­bacz też: Cym­ba­ły.

Kla­we­syn ( cem­ba­lo, cla­vi­cem­ba­lo, skrót: "cemb".; cla­ve­cin; harp­si­chord) – in­stru­ment stru­no­wy szar­pa­ny, wy­po­sa­żo­ny w kla­wia­tu­rę, za­li­cza­ny do ro­dzi­ny cytr. Znany po­wszech­nie w Eu­ro­pie od XV wieku.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klawesynista

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) muz. osoba gra­ją­ca na kla­we­sy­nie


Źródła:

Wiktionary

Klawesynistka

→ kla­we­sy­ni­sta


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) muz. ko­bie­ta gra­ją­ca na kla­we­sy­nie


Patrz:klawesynista

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klawesynowy

przy­miot­nik od: kla­we­syn


przy­miot­nik

 (1.1) muz. zwią­za­ny z kla­we­sy­nem, do­ty­czą­cy kla­we­sy­nu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klawiatura

1. rząd kla­wi­szy w in­stru­men­tach mu­zycz­nych;
2. od­po­wied­ni układ kilku rzę­dów kla­wi­szy, który ob­słu­gu­je róż­ne­go ro­dza­ju ma­szy­ny i me­cha­niz­my


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) muz. układ kla­wi­szy umie­szczo­nych ko­lej­no obok sie­bie, za­mo­co­wa­nych w od­po­wied­ni spo­sób, ułat­wia­ją­cy gra­nie na in­stru­men­tach kla­wi­szo­wych

 (1.2) techn. część ma­szy­ny do pi­sa­nia, kom­pu­te­ra i in­nych urzą­dzeń, wy­po­sa­żo­na w kla­wi­sze i poz­wa­la­ją­ca na wpro­wa­dza­nie zna­ków

 (1.3) środ. mot. górna część me­cha­niz­mu roz­rzą­du, wi­docz­na po zdję­ciu po­kry­wy sil­ni­ka


Kla­wia­tu­ra – ze­staw kla­wi­szy (przy­ci­sków), wy­stę­pu­ją­cy w róż­nych urzą­dze­niach: kom­pu­te­rach, ma­szy­nach do pi­sa­nia, kla­wi­szo­wych in­stru­men­tach mu­zycz­nych, kal­ku­la­to­rach, te­le­fo­nach, to­ke­nach.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klawiaturka

zdrob­nie­nie od: kla­wia­tu­ra


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od: kla­wia­tu­ra

 (1.2) mała kla­wia­tu­ra


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klawiaturowy

przy­miot­nik od: kla­wia­tu­ra


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kla­wia­tu­rą, do­ty­czą­cy kla­wia­tu­ry


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klawicymbał

in­stru­ment kla­wi­szo­wo-stru­no­wy, po­dob­ny do for­te­pia­nu; kla­we­syn


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) daw. kla­we­syn


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klawicyterium

dawny in­stru­ment mu­zycz­ny, od­mia­na ma­łe­go kla­we­sy­nu


Kla­wi­cy­te­rium ("cla­vi­cyt­he­rium") – ro­dzaj kla­we­sy­nu, w któ­rym stru­ny są usta­wio­ne pio­no­wo, a nie po­zio­mo. Były one po­pu­lar­ne w XVI wieku i XVII wieku.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klawik

spe­cjal­ny, ostry przy­rząd do uci­ska­nia skóry cho­re­go, wy­ko­rzy­sty­wa­ny w kla­wi­te­ra­pii


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) me­ta­lo­wy, za­o­strzo­ny pa­ty­czek wy­ko­rzy­sty­wa­ny jako na­rzę­dzie w pse­u­do­me­dycz­nej kla­wi­te­ra­pii


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klawikord

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) muz. in­stru­ment kla­wi­szo­wy stru­no­wy;


Kla­wi­kord – naj­star­szy in­stru­ment kla­wi­szo­wy stru­no­wy, skon­stru­o­wa­ny po raz pier­wszy przez Do­me­ni­co Pi­sa­u­ren­si­sa w XVI wieku.

Bu­do­wa, dzia­ła­nie i brzmie­nie in­stru­men­tu.

Stru­ny wpra­wia­ne są w drga­nia za po­mo­cą tan­gen­tów (li­ste­wek), które na­ci­ska­ją i dzie­lą stru­ny po przy­ci­śnię­ciu kla­wi­szy.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Klawikordzik

rzad­kie zdrob­nie­nie od: kla­wi­kord


Źródła:

SJP.pl

Klawikordzistka

→ kla­wi­kor­dzi­sta


Patrz:klawikordzista

Źródła:

SJP.pl

Klawikowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Klawirauscug

[czy­taj: klawirałsCUG] śro­do­wi­sko­wo, rzad­ko: opra­co­wa­nie ut­wo­ru or­kie­stro­we­go lub chó­ral­ne­go na for­te­pian; wy­ciąg for­te­pia­no­wy


Źródła:

SJP.pl

Klawisz

1. wąska płyt­ka w in­stru­men­tach mu­zycz­nych, wpro­wa­dza­ją­ca w ruch me­cha­nizm mło­tecz­ko­wy w in­stru­men­tach stru­no­wych lub ot­wie­ra­ją­ca i od­ci­na­ją­ca do­pływ po­wie­trza do pi­szcza­łek, stro­i­ków;
2. przy­cisk;
3. po­tocz­nie: do­zor­ca wię­zien­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ele­ment kla­wia­tu­ry od­po­wia­da­ją­cy za wy­do­by­wa­nie dźwię­ku w in­stru­men­tach mu­zycz­nych lub za wpro­wa­dze­nie znaku w kom­pu­te­rach, ma­szy­nach do pi­sa­nia itp.;

 (1.2) daw. gwara. więz. wy­trych

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) gwara. więz. straż­nik wię­zien­ny


Kla­wisz – ele­ment kla­wia­tu­ry, ro­dzaj przy­ci­sku, który speł­nia funk­cję ob­słu­gi ja­kie­goś urzą­dze­nia. Wy­ko­na­ny jest zwy­kle z two­rzy­wa sztucz­ne­go, rza­dziej z me­ta­lu; cza­sa­mi bywa podś­wiet­la­ny. Na­ci­śnię­cie kla­wi­sza zwy­kle po­wo­du­je zam­knię­cie ob­wo­du elek­trycz­ne­go lub wy­wo­łu­je ja­kieś zda­rze­nie me­cha­nicz­ne, jak na przy­kład w ma­szy­nie do pi­sa­nia lub w mu­zycz­nych in­stru­men­tach kla­wi­szo­wych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klawisze

śro­do­wi­sko­wo: in­stru­ment mu­zycz­ny kla­wi­szo­wy


Źródła:

SJP.pl

Klawiszka

→ kla­wisz


Patrz:klawisz

Źródła:

SJP.pl

Klawiszologia

śro­do­wi­sko­wo: wykaz i opis wszyst­kich kla­wi­szy uży­wa­nych w danej grze kom­pu­te­ro­wej


Źródła:

SJP.pl

Klawiszowi

forma przy­miot­ni­ka.

 (1.1) M. i W. mos. lm. od: kla­wi­szo­wy

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) C. lp. od: kla­wisz


Źródła:

Wiktionary

Klawiszowiec

1. muzyk gra­ją­cy na in­stru­men­tach kla­wi­szo­wych;
2. po­tocz­nie: osoba szyb­ko pi­szą­ca na kla­wia­tu­rze


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) muz. pot. in­stru­men­ta­li­sta gra­ją­cy na in­stru­men­tach kla­wi­szo­wych


Kla­wi­szo­wiec (rów­nież ke­y­bo­ar­dzi­sta) – muzyk gra­ją­cy na in­stru­men­tach kla­wi­szo­wych. Przed la­ta­mi 60. XX wieku mu­zy­cy gra­ją­cy na in­stru­men­tach kla­wi­szo­wych byli na­zy­wa­ni głów­nie pia­ni­sta­mi lub or­ga­ni­sta­mi. Od po­ło­wy lat 60. XX wieku mno­gość no­wych in­stru­men­tów z kla­wia­tu­ra­mi, które wesz­ły do użyt­ku w mu­zy­ce pop, wy­mo­gła bar­dziej ogól­ny ter­min okre­śla­ją­cy ludzi, któ­rzy na nich grają.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klawiszowy

przy­miot­nik od: kla­wisz


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z kla­wi­sza­mi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klawiterapia

w me­dy­cy­nie nie­kon­wen­cjo­nal­nej: le­cze­nie przy po­mo­cy kla­wi­ków


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pse­u­do­me­dycz­na prak­ty­ka rze­ko­mo le­czą­ca wszel­kie do­le­gli­wo­ści przez uci­ska­nie skóry za­o­strzo­ny­mi me­ta­lo­wy­mi pa­tycz­ka­mi – kla­wi­ka­mi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klawiński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Klawo

przy­słó­wek

 (1.1) pot. wspa­nia­le


Źródła:

Wiktionary

Klawość

→ klawy


Patrz:klawy

Źródła:

SJP.pl

Klawy

cie­ka­wy, in­te­re­su­ją­cy


przy­miot­nik

 (1.1) pot. przest. wspa­nia­ły

 (1.2) gwara. więz. dobry, po­rząd­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klaziemski

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Klaź­mą, do­ty­czą­cy Klaź­my


Źródła:

Wiktionary

Klaśnięcie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|klas­nąć.


Źródła:

Wiktionary

Klaźma

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. hy­dron. rzeka w Rosji, lewy do­pływ Oki w do­rze­czu Wołgi;


Klaź­ma ( "Клязьма") – rzeka w Rosji. Lewy do­pływ Oki, o dłu­go­ści 686 km i po­wierzch­ni do­rze­cza 42,5 tys. km². Jej źró­dła znaj­du­ją się w po­bli­żu miej­sco­wo­ści Soł­niecz­no­gorsk, a uj­ście w oko­li­cach Ili­no­gor­ska.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kld

skrót od: Kon­gres Li­be­ral­no-De­mo­kra­tycz­ny


Źródła:

SJP.pl

Kle

wyraz ma­ją­cy na­śla­do­wać głos bo­cia­na, zwy­kle pow­tó­rzo­ny


wy­krzy­knik

 (1.1) dźwięk. od­głos wy­da­wa­ny przez bo­cia­na


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kleantes

Kle­an­tes z Assos (gr. Κλεάνθης ὁ Ἄσσιος "Kle­ant­hes ho As­sios" łac. "Cle­ant­hes"; ur. ok. 331, zm. ok. 232 p.n.e.) – grec­ki fi­lo­zof, pi­sarz i poeta, przed­sta­wi­ciel sto­i­cyz­mu.


Źródła:

Wikipedia

Klebba

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Klebeta

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) daw. gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. ob­mo­wa


Źródła:

Wiktionary

Klebetnica

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. plot­kar­ka


Źródła:

Wiktionary

Klebocon

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) gwara. bo­cian, bo­cian biały


Źródła:

Wiktionary

Klecanka

ro­dzaj owa­dów z ro­dzi­ny oso­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Klecewo

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Klecha

1. po­gard­li­wie: ksiądz, du­chow­ny; księ­ży­na, ka­ta­bas, su­kien­ko­wy, suk­ma­niarz, labuś;
2. daw­niej:
a) po­moc­nik pro­bo­szcza;
b) na­u­czy­ciel szkol­ny na wsi


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pot. po­gard. du­chow­ny, ksiądz

 (1.2) daw. kośc. po­moc­nik pro­bo­szcza, zaz­wy­czaj pra­gną­cy zo­stać du­chow­nym

 (1.3) daw. eduk. na­u­czy­ciel wiej­ski


Kle­cha ( cle­ri­cus – du­chow­ny) – po­gard­li­we okre­śle­nie du­chow­ne­go, a pier­wot­nie sługa ko­ściel­ny, na­u­czy­ciel, or­ga­ni­sta, kan­tor, dzwon­nik, gra­barz. Nazwa jest zgru­bie­niem od kle­ry­ka bo­wiem służ­ba ko­ściel­na w śred­nio­wie­czu skła­da­ła się głów­nie z nie­dosz­łych księ­ży, któ­rzy z róż­nych przy­czyn nie zdo­by­li świę­ceń, ale znali tro­chę ła­ci­ny, przy­dat­nej w pracy w pa­ra­fii.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klechda

stare po­da­nie; baśń


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) po­da­nie lu­do­we;


Klech­da – po­da­nie lu­do­we wią­żą­ce się z miej­sco­wy­mi wie­rze­nia­mi, oby­cza­jo­wo­ścią i tra­dy­cja­mi kul­tu­ral­ny­mi.

Zaz­wy­czaj opo­wia­da o le­gen­dar­nej przesz­ło­ści re­gio­nu, niez­wy­kłych wy­da­rze­niach i po­sta­ciach czy oso­bli­wo­ściach kra­jo­bra­zu. Choć jest spo­krew­nio­na z ba­śnią, jest jed­nak sil­niej osa­dzo­na w re­a­liach spo­łecz­no-oby­cza­jo­wych re­gio­nu, a mniej fan­ta­stycz­na.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klechdowy

przy­miot­nik od: klech­da


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z klech­dą, do­ty­czą­cy klech­dy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klechostwo

po­gard­li­wie: du­cho­wień­stwo


Źródła:

SJP.pl

Kleciański

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Klet­nem, do­ty­czą­cy Klet­na


Źródła:

Wiktionary

Klecin

Kle­cin (daw­niej niem. "Klet­ten­dorf") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie świd­nic­kim, w gmi­nie Mar­ci­no­wi­ce.


Źródła:

Wikipedia

Klecić

1. bu­do­wać coś szyb­ko, nie­sta­ran­nie;
2. po­tocz­nie: two­rzyć coś nie­u­mie­jęt­nie


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. skle­cić)

 (1.1) two­rzyć, bu­do­wać coś po­spiesz­nie, nie­u­dol­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klecza

Zo­bacz też: Kle­cza (gmina).

Kle­cza – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie lwó­wec­kim, w gmi­nie Wleń.

Kle­cza to nie­wiel­ka wieś le­żą­ca na Po­gó­rzu Izer­skim, na po­łud­nio­wo-wschod­nim skra­ju Wzgórz Ra­do­mic­kich, na wy­so­ko­ści około 350–440 m n.p.m.


Źródła:

Wikipedia

Kleczanów

Kle­cza­nów – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim, w po­wie­cie san­do­mier­skim, w gmi­nie Obra­zów. Ma sta­tus so­łect­wa.

Wieś ko­ściel­na "Kli­cza­nów" po­ło­żo­na była w dru­giej po­ło­wie XVI wieku w po­wie­cie san­do­mier­skim wo­je­wództ­wa san­do­mier­skie­go. W la­tach 1954–1972 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Kle­cza­nów. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa tar­no­brze­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Kleczek

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kleczew

mia­sto w Pol­sce


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce;


}|-

Kle­czew – mia­sto po­ło­żo­ne we wschod­niej czę­ści wo­je­wództ­wa wiel­ko­pol­skie­go, w po­wie­cie ko­niń­skim, sie­dzi­ba gminy miej­sko-wiej­skiej Kle­czew.

W la­tach 1954–1972 mia­sto było sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Kle­czew, ale nie na­le­ża­ło do tej gro­ma­dy. W la­tach 1975–1998 mia­sto ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ło do woj. ko­niń­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kleczewianin

miesz­ka­niec Kle­cze­wa (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Kleczewianka

miesz­kan­ka Kle­cze­wa (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Kleczewo

Kle­cze­wo – osada w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie kwi­dzyń­skim, w gmi­nie Pra­bu­ty.

W skład so­łect­wa "Ra­nie­wo, Kle­cze­wo" wcho­dzą wieś Ra­nie­wo i osada Kle­cze­wo.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa el­blą­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Kleczewski

przy­miot­nik od: Kle­czew


Źródła:

SJP.pl

Kleczkowo

Klecz­ko­wo – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie ostro­łęc­kim, w gmi­nie Tro­szyn. Leży nad rzeką Ruż.


Źródła:

Wikipedia

Kleczkowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kleczyński

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kleeberg

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Klefedron

or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny, sto­so­wa­ny jako sty­mu­lant


Kle­fe­dron, 4-CMC, 4-chlo­ro­met­ka­ty­non – or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny, po­chod­na ka­ty­no­nu. Sto­so­wa­ny jako sty­mu­lant. Śro­dek uwal­nia­ją­cy do­pa­mi­nę, no­ra­dre­na­li­nę i se­ro­to­ni­nę. Ba­da­nia na my­szach wska­zu­ją, że jest ne­u­ro­tok­sycz­ny.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kleft

czło­nek grec­kich grup oporu prze­ciw Tur­kom, szcze­gól­nie ak­tyw­nych w cza­sie pow­sta­nia 1821-1829


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) hist. zbroj­ny góral grec­ki wal­czą­cy par­ty­zanc­ko prze­ciw­ko pa­no­wa­niu tu­rec­kie­mu, nie­rzad­ko trud­nią­cy się z po­bu­dek pa­trio­tycz­nych lub za­rob­ko­wych ro­zbo­jem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kleftiko

grec­ka po­tra­wa z mięsa mło­de­go ja­gnię­cia lub koź­lę­cia


Źródła:

SJP.pl

Kleftycki

→ kleft


Patrz:kleft

Źródła:

SJP.pl

Kleiber

[czy­taj: klaj­ber] naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kleiczek

zdrob­nie­nie od: kleik


Źródła:

SJP.pl

Kleidło

daw­niej: klej lub inna sub­stan­cja słu­żą­ca do kle­je­nia; spo­i­wo, le­pi­szcze


Źródła:

SJP.pl

Kleik

ro­dzaj die­te­tycz­nej po­tra­wy w po­sta­ci wy­wa­ru z kaszy lub ryżu


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od: klej

 (1.2) kulin. po­tra­wa z roz­go­to­wa­ne­go ryżu lub kaszy, po­da­wa­na głów­nie cho­rym lub dzie­ciom


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kleikować

1. za­pra­wiać karmę kle­i­kiem z mąki i cie­płej wody;
2. wyt­wa­rzać kleik skro­bio­wy


Źródła:

SJP.pl

Kleikowy

→ kleik


Patrz:kleik

Źródła:

SJP.pl

Klein

[czy­taj: klajn] naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kleiner

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Kleist

Kle­ist (Clest, Kle­yst, Klejst, Kle­i­sters) – nie­miec­ki, kur­landz­ki i po­mor­ski herb szla­chec­ki, uży­wa­ny przez starą sło­wiań­ską ro­dzi­nę wy­wo­dzą­cą się z Po­mo­rza Za­chod­nie­go.


Źródła:

Wikipedia

Kleistość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co kle­i­ste


Źródła:

Wiktionary

Kleisty

ma­ją­cy wła­ści­wo­ści kle­ją­ce; lepki


przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) o wła­ści­wo­ściach kle­je­nia się, cią­gną­cy się


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kleić

złą­czać coś ze sobą za po­mo­cą kleju


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) łą­czyć coś za po­mo­cą kleju, skle­jać coś z czymś

 (1.2) slang. przen. ro­zu­mieć

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny kleić się

 (2.1) mieć zdol­ność kle­je­nia

 (2.2) przy­wie­rać do cze­goś

 (2.3) być spo­co­nym

 (2.4) przen. na­mol­nie pró­bo­wać przy­tu­lać się


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klej

lepka sub­stan­cja słu­żą­ca do skle­ja­nia, łą­cze­nia przed­mio­tów


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) lepka sub­stan­cja, ro­dzaj spo­i­wa uży­wa­ne­go do łą­cze­nia przed­mio­tów;

 (1.2) bud. za­pra­wa bu­dow­la­na przy­go­to­wa­na fa­brycz­nie, słu­żą­ca do łą­cze­nia z po­dło­żem względ­nie drob­nych ele­men­tów bu­dow­la­nych, np. płyt ce­ra­micz­nych, sty­ro­pia­nu, in­nych ele­men­tów wy­koń­cze­nio­wych, izo­la­cyj­nych

forma cza­sow­ni­ka.

 (2.1) 2. os. lp. rozk. od: kleić


Klej – sub­stan­cja, która wpro­wa­dzo­na mię­dzy po­wierzch­nie przy­le­ga­ją­ce dwóch przed­mio­tów, wy­ko­na­nych z ta­kich sa­mych lub róż­nych ma­te­ria­łów, umoż­li­wia trwa­łe ich po­łą­cze­nie w pro­ce­sie kle­je­nia. Kleje są za­li­cza­ne do ma­te­ria­łów po­wierzch­nio­wo czyn­nych (po­dob­nie jak farby, la­kie­ry i de­ter­gen­ty), któ­rych cechą cha­rak­te­ry­stycz­ną jest zwięk­sza­nie ad­hez­ji.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klej-Kodesz

przed­mio­ty kultu re­li­gij­ne­go w sy­na­go­dze lub domu ży­dow­skim; świę­te na­czy­nia


Źródła:

SJP.pl

Klejarka

urzą­dze­nie pó­ła­u­to­ma­tycz­ne słu­żą­ce do kle­je­nia i sca­la­nia


Źródła:

SJP.pl

Klejarnia

kle­jow­nia;
1. za­kład prze­my­sło­wy pro­du­ku­ją­cy klej;
2. dział za­kła­du zaj­mu­ją­cy się kle­je­niem, skle­ja­niem cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Klejarski

do­ty­czą­cy kleju, kle­je­nia


Źródła:

SJP.pl

Klejarz

pra­cow­nik zaj­mu­ją­cy się kle­je­niem


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pra­cow­nik zaj­mu­ją­cy się skle­ja­niem cze­goś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klejce

przy­rząd ści­ska­ją­cy świe­żo skle­jo­ne po­wierzch­nie (ter­min rze­mieśl­ni­czy)


Źródła:

SJP.pl

Klejda

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Ma­zu­ry, War­mia. su­kien­ka


Źródła:

Wiktionary

Klejek

ro­dzaj grzy­bów z ro­dzi­ny kle­jów­ko­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Klejenie

kle­i­sta ciecz, która wy­peł­nia niek­tó­re tkan­ki no­wot­wo­ro­we


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kleić.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klejeń

kle­i­sta ciecz, która wy­peł­nia niek­tó­re tkan­ki no­wot­wo­ro­we


Źródła:

SJP.pl

Klejnocik

zdrob­nie­nie od: klej­not


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od klej­not


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klejnocki

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Klejnot

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) jubil. dro­go­cen­ny ka­mień lub wyrób ju­bi­ler­ski

 (1.2) przen. cenna rzecz lub osoba

 (1.3) ozdo­ba hełmu ry­cer­skie­go

 (1.4) he­rald. część herbu szla­chec­kie­go znaj­du­ją­ca się nad heł­mem lub ko­ro­ną

 (1.5) daw. pot. herb szla­chec­ki

 (1.6) god­ność szla­chec­ka

 (1.7) lm. zob. klej­no­ty.


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Klejnotka

słod­ko­wod­ny pier­wot­niak; eu­gle­na


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) słod­ko­wod­ny pier­wot­niak


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klejnotnik

ga­tu­nek pa­ją­ka z ro­dzi­ny klej­not­ni­ko­wa­tych


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) daw. szli­fierz klej­no­tów

 (1.2) daw. szlach­cic her­bo­wy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klejnotnikowate

o ce­chach klej­not­ni­ko­wa­tych (ro­dzi­na pa­ją­ków)


Źródła:

SJP.pl

Klejnotnikowaty

o ce­chach klej­not­ni­ko­wa­tych (ro­dzi­na pa­ją­ków)


Źródła:

SJP.pl

Klejnoty

1. bi­żu­te­ria, kosz­tow­no­ści;
2. po­tocz­nie: mę­skie jądra; zbuki


forma rze­czow­ni­ka|ro­dzaj=mę­sko­rze­czo­wy.

 (1.1) M., B. i W. lm. od: klej­not

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (2.1) eufem. mę­skie na­rzą­dy płcio­we


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klejnowo

Klej­no­wo – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim, w po­wie­cie bra­niew­skim, w gmi­nie Bra­nie­wo.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa el­blą­skie­go. Wieś znaj­du­je się w hi­sto­rycz­nym re­gio­nie War­mia.


Źródła:

Wikipedia

Klejnowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Klejnówko

Klej­nów­ko (niem. "Kle­nau-Gut") – osada w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim, w po­wie­cie bra­niew­skim, w gmi­nie Bra­nie­wo.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa el­blą­skie­go. Osada znaj­du­je się w hi­sto­rycz­nym re­gio­nie War­mia.


Źródła:

Wikipedia

Klejodajny

wy­dzie­la­ją­cy lepką, kle­i­stą sub­stan­cję; kle­jo­rod­ny


Źródła:

SJP.pl

Klejonka

1. sztyw­ne, mocno kroch­ma­lo­ne płót­no kra­wiec­kie wszy­wa­ne w śro­dek koł­nie­rza, man­kie­tów, klap itp.;
2. cien­ka deska skle­jo­na z kilku warstw drew­na;
3. narta kle­jo­na z kilku warstw róż­ne­go ro­dza­ju drew­na


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cien­ka deska skle­jo­na z kilku warstw drew­na


Kle­jon­ka – ro­dzaj płyty me­blo­wej sto­so­wa­nej w me­blar­stwie lub kan­tów­ki i kra­wę­dzia­ki o róż­nym prze­kro­ju pro­du­ko­wa­ne z drew­na kle­jo­ne­go war­stwo­wo na gru­bość sto­so­wa­ne w bu­dow­nict­wie i sto­lar­ce bu­dow­la­nej. Kle­jon­ka naj­czę­ściej pro­du­ko­wa­na jest z li­te­go drew­na ga­tun­ków li­ścia­stych lub igla­stych. Płyta jest kle­jo­na na dwa spo­so­by: z la­me­li tar­ci­cy litej (drew­no kle­jo­ne na sze­ro­ko­ści) lub łą­czo­nej na mi­krow­cze­py (drew­no kle­jo­ne na dłu­go­ści i sze­ro­ko­ści).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klejopodobny

ma­ją­cy wła­ści­wo­ści kleju; lepki; kle­i­sty


Źródła:

SJP.pl

Klejoporek

ro­dzaj grzy­bów z ro­dzi­ny strocz­ni­ko­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Klejorodny

wy­dzie­la­ją­cy lepką, kle­i­stą sub­stan­cję; kle­jo­daj­ny


Źródła:

SJP.pl

Klejowaty

lepki, kle­i­sty, ma­ją­cy wła­ści­wo­ści kleju


Źródła:

SJP.pl

Klejownia

kle­jar­nia;
1. za­kład prze­my­sło­wy pro­du­ku­ją­cy klej;
2. dział za­kła­du zaj­mu­ją­cy się kle­je­niem, skle­ja­niem cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Klejowy

przy­miot­nik od: klej


Źródła:

SJP.pl

Klejstenes

ateń­ski po­li­tyk ży­ją­cy na prze­ło­mie VI i V w. p.n.e.; Kli­ste­nes


Klej­ste­nes (gr. Κλεισθένης "Kle­ist­he­nes") – po­li­tyk ateń­ski, ży­ją­cy na prze­ło­mie VI i V w. p.n.e. Był synem Me­ga­kle­sa i Aga­ri­sty. Ojcem jego matki był Klej­ste­nes (tyran Sy­kio­nu).

Choć Klej­ste­nes po­zo­sta­je fun­da­men­tal­ną po­sta­cią w hi­sto­rio­gra­fii kla­sycz­nej, jego dzie­dzict­wo pod­le­ga­ło zna­czą­cej re­wiz­ji.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klejstogamia

szcze­gól­ny ro­dzaj sa­mo­pyl­no­ści za­cho­dzą­cy w pą­kach kwia­to­wych


Klej­sto­ga­mia (gr. "kle­i­stos" – zam­knię­ty, "gameo" – za­wie­ram mał­żeń­stwo) – szcze­gól­ny ro­dzaj sa­mo­pyl­no­ści za­cho­dzą­cy w zam­knię­tym kwie­cie. Kwia­ty klej­sto­ga­micz­ne po­zo­sta­ją cały czas zam­knię­te, płat­ki ko­ro­ny są czę­sto zre­du­ko­wa­ne, zmniej­szo­na bywa licz­ba prę­ci­ków. Doj­rze­wa w nich jed­nak pyłek, który wy­sy­pu­jąc się z pyl­ni­ków tra­fia na zna­mię słup­ka, po czym do­cho­dzi do za­płod­nie­nia.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klejstotecjum

typ owoc­ni­ka u grzy­bów


Klej­sto­te­cjum (l.mn. kle­i­sto­te­cja, cle­i­stot­he­cium) – ro­dzaj owoc­ni­ka u wor­kow­ców. Nazwa po­cho­dzi od dwóch grec­kich słów: "kle­i­stós" oz­na­cza­ją­ce­go "zam­knię­ty"’ i "théke" – scho­wa­nie, skrzy­nia.

Klej­so­te­cjum to owoc­nik cał­ko­wi­cie zam­knię­ty, bez ot­wo­ru.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klejówkowate

o ce­chach kle­jów­ko­wa­tych (ro­dzi­na grzy­bów)


Kle­jów­ko­wa­te ("Gomp­hi­dia­ce­ae" Maire ex Jülich) – ro­dzi­na grzy­bów z rzędu bo­ro­wi­kow­ców ("Bo­le­ta­les").


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klejówkowaty

o ce­chach kle­jów­ko­wa­tych (ro­dzi­na grzy­bów)


Źródła:

SJP.pl

Kleknąć

daw­niej: wydać dźwięk pow­sta­ją­cy przy ude­rze­niu o sie­bie twar­dych przed­mio­tów; za­ło­sko­tać, za­ter­ko­tać, za­kle­ko­tać


Źródła:

SJP.pl

Klekocik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od kle­kot


Źródła:

Wiktionary

Klekot

po­tocz­nie o zni­szczo­nym urzą­dze­niu, ma­szy­nie, po­jeź­dzie; grat, gru­chot


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ornit. od­głos wy­da­wa­ny przez bo­cia­ny

 (1.2) ter­ko­ta­nie ma­szy­ny lub mo­to­ru

 (1.3) stary przed­miot, naj­czę­ściej in­stru­ment lub urzą­dze­nie

 (1.4) przest. ko­ściel­na drew­nia­na ko­łat­ka


Kle­kot – osada leśna w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim, w po­wie­cie wło­szczow­skim, w gmi­nie Wło­szczo­wa.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa kie­lec­kie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klekotania

1. od­głos wy­da­wa­ny przez bo­cia­na;
2. po­tocz­nie: dźwięk wy­da­wa­ny przez pra­cu­ją­ce ma­szy­ny lub ich czę­ści


Źródła:

SJP.pl

Klekotanie

1. od­głos wy­da­wa­ny przez bo­cia­na;
2. po­tocz­nie: dźwięk wy­da­wa­ny przez pra­cu­ją­ce ma­szy­ny lub ich czę­ści


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) wy­da­wa­nie kle­ko­tu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klekotać

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. za­kle­ko­tać)

 (1.1) o bo­cia­nie wy­da­wać od­gło­sy dzio­bem, kła­pać

 (1.2) o mo­to­rze wy­da­wać war­kot

 (1.3) pot. pa­plać, traj­ko­tać


Źródła:

Wiktionary

Klekotka

1. po­tocz­nie: ko­bie­ta mó­wią­ca dużo i szyb­ko, czę­sto bez sensu; traj­kot­ka, ple­ciuch, plo­ciuch, ple­ciu­ga;
2. prze­sta­rza­łe: ko­łat­ka wy­ko­na­na z drew­na;
3. w gór­nict­wie: urzą­dze­nie do me­cha­nicz­ne­go prze­su­wa­nia prze­no­śni­ka, któ­rym tran­spor­tu­je się fe­dru­nek


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. plot­kar­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klekotliwy

wy­da­ją­cy dźwięk po­dob­ny do kle­ko­ta­nia bo­cia­na; kle­ko­czą­cy


Źródła:

SJP.pl

Klekotnica

wie­lo­ga­tun­ko­wa ro­śli­na z ro­dzi­ny bo­bo­wa­tych; kro­to­la­ria


Kle­kot­ni­ca, kro­ta­la­ria, gru­chat­ka ("Cro­ta­la­ria" L.) – ro­dzaj ro­ślin na­le­żą­cy do ro­dzi­ny bo­bo­wa­tych. Obej­mu­je około 700 ga­tun­ków (715 ga­tun­ków o naz­wach zwe­ry­fi­ko­wa­nych i za­ak­cep­to­wa­nych wy­mie­nia baza da­nych "Plants of the World"). Naj­więk­sza ich licz­ba ro­śnie we wschod­niej i po­łud­nio­wej Afry­ce (ok.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klekotowo

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Klekotun

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) bia­ły­stok. bo­cian


Źródła:

Wiktionary

Klekoty

po­tocz­nie o zni­szczo­nym urzą­dze­niu, ma­szy­nie, po­jeź­dzie; grat, gru­chot


Źródła:

SJP.pl

Klekowiec

Kle­ko­wiec – przy­sió­łek wsi Bobry w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie łódz­kim, w po­wie­cie ra­dom­szczań­skim, w gmi­nie Ra­dom­sko, miej­sco­wość w do­li­nie rzeki Warty, po­ło­żo­na w po­bli­żu po­to­ku Bry­li­sko.


Źródła:

Wikipedia

Klekowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kleks

1. plama z atra­men­tu
2. daw­niej: barw­na plama na obra­zie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) plama atra­men­tu lub tuszu na pa­pie­rze

 (1.2) kulin. nie­wiel­ka ilość bitej śmie­ta­ny, jo­gur­tu, sosu itp. po­ło­żo­na na po­tra­wie

 (1.3) pot. barw­na plama na obra­zie, sta­no­wią­ca część kom­po­zy­cji ma­lar­skiej


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kleksik

zdrob­nie­nie od: kleks


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od kleks


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klektać

1. o głusz­cu: wy­da­wać dźwięk w cza­sie toków;
2. daw­niej: kle­ko­tać


Źródła:

SJP.pl

Klem

1. za­cisk mo­cu­ją­cy kable za­si­la­ją­ce do aku­mu­la­to­ra;
2. za­cisk mo­cu­ją­cy szynę do to­ro­wi­ska


Źródła:

SJP.pl

Klema

1. za­cisk mo­cu­ją­cy kable za­si­la­ją­ce do aku­mu­la­to­ra;
2. za­cisk mo­cu­ją­cy szynę do to­ro­wi­ska


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. mot. techn. za­cisk aku­mu­la­to­ro­wy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klematis

ro­śli­na pnąca z ro­dzi­ny ja­skro­wa­tych, o drew­nie­ją­cych ło­dy­gach i du­żych, barw­nych kwia­tach, do­ra­sta­ją­ca do 8 me­trów dłu­go­ści; cle­ma­tis, po­woj­nik


Źródła:

SJP.pl

Klembowski

przy­miot­nik od: Klem­bów


Źródła:

SJP.pl

Klembów

wieś w Pol­sce


Klem­bów – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie wo­ło­miń­skim, w gmi­nie Klem­bów. Ma sta­tus so­łect­wa. Przez miej­sco­wość prze­pły­wa rzeka Cien­ka, do­pływ Rzą­dzy.

Pry­wat­na wieś szla­chec­ka "Klem­bo­wo" po­ło­żo­na była w dru­giej po­ło­wie XVI wieku w po­wie­cie ka­mie­niec­kim ziemi nur­skiej wo­je­wództ­wa ma­zo­wiec­kie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klemczak

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Klemencice

nazwa kilku wsi w Pol­sce


Kle­men­ci­ce – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim, w po­wie­cie ję­drze­jow­skim, w gmi­nie Wo­dzi­sław. Ma sta­tus so­łect­wa. Leży przy dro­dze kra­jo­wej nr 7.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa kie­lec­kie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klemencja

imię żeń­skie


Kle­men­cja – imię żeń­skie po­cho­dze­nia ła­ciń­skie­go, żeń­ski od­po­wied­nik imie­nia Kle­mens. Imie­ni­ny ob­cho­dzi 21 marca.

[]. W Pol­sce imię to zo­sta­ło za­pi­sa­ne po raz pier­wszy w 1265, czyli dużo wcze­śniej od po­krew­nej Kle­men­ty­ny, która roz­po­wszech­ni­ła się do­pie­ro w XVIII wieku, ale obec­nie jest mniej od Kle­men­ty­ny znane.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klemens

imię mę­skie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|m.;


Kle­mens – imię mę­skie po­cho­dze­nia ła­ciń­skie­go. Wy­wo­dzi się od słowa oz­na­cza­ją­ce­go „czło­wiek o ła­god­nym uspo­so­bie­niu”, „de­li­kat­ny”, „po­błaż­li­wy”. Jego żeń­skim od­po­wied­ni­kiem jest Kle­men­cja.

Kle­mens imie­ni­ny ob­cho­dzi 23 stycz­nia, 17 lu­te­go, 15 marca, 20 marca, 10 wrze­śnia, 20 wrze­śnia, 23 li­sto­pa­da i 4 grud­nia.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klemensiewicz

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klemensik

zdrob­nie­nie od: Kle­mens (imię mę­skie)


Źródła:

SJP.pl

Klemensikowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Kle­men­si­ka lub z nim zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Klemensostwo

Kle­mens z mał­żon­ką; Kle­men­so­wie


Źródła:

SJP.pl

Klemensowa

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) przest. żona Kle­men­sa

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. lp. od: Kle­men­so­wo

 (2.2) D. lp. od: Kle­men­sów

forma przy­miot­ni­ka.

 (3.1) ż. lp. od: Kle­men­so­wy


Źródła:

Wiktionary

Klemensowie

imię mę­skie


Źródła:

SJP.pl

Klemensowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Kle­men­sa lub z nim zwią­za­ny


przy­miot­nik dzier­żaw­czy

 (1.1) przest. gwara. na­le­żą­cy do Kle­men­sa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klement

1. obce imię mę­skie;
2. naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Klementowice

Kle­men­to­wi­ce – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, w po­wie­cie pu­ław­skim, w gmi­nie Kurów.

Wieś zo­sta­ła za­ło­żo­na przez Kle­men­sa herbu Szre­nia­wa pod ko­niec XIV wieku. Wieś szla­chec­ka po­ło­żo­na była w dru­giej po­ło­wie XVI wieku w po­wie­cie lu­bel­skim wo­je­wództ­wa lu­bel­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Klementyn

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|m.;

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. lm. od: Kle­men­ty­na


Kle­men­tyn – imię mę­skie po­cho­dzą­ce od imie­nia Kle­mens. Pa­tro­nem tego imie­nia jest św. Kle­men­tyn, wspo­mi­na­ny razem ze świę­ty­mi św. Fi­lo­me­nem i Te­o­do­tem.

Kle­men­tyn imie­ni­ny ob­cho­dzi 14 li­sto­pa­da.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Klementyna

imię żeń­skie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|ż.;

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. i B. lp. od: Kle­men­tyn


Kle­men­ty­na – żeń­ski od­po­wied­nik ła­ciń­skie­go imie­nia Kle­men­tyn.

Imię spo­ty­ka­ne nie­zbyt czę­sto w XVIII wieku pod wpły­wem li­te­ra­tu­ry, na­to­miast po­krew­ne imię Kle­men­cy­ja znane było w 1265. W XXI wieku imię Kle­men­ty­na po­zo­sta­je rzad­kie. W stycz­niu 2024 r. w re­je­strze PESEL, wśród pu­blicz­nie do­stęp­nych da­nych do­ty­czą­cych osób ży­ją­cych, wy­ka­za­no 1712 ko­biet o imie­niu Kle­men­ty­na na­da­nym jako imię pier­wsze.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klementyniny

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Kle­men­ty­ny lub z nią zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Klementynka

od­mia­na man­da­ryn­ki


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ogrod. tro­pi­kal­ne drze­wo owo­co­we, krzy­żów­ka man­da­ryn­ki z po­ma­rań­czą gorz­ką

 (1.2) spoż. kulin. owoc kle­men­tyn­ki (1.1)


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klementynów

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Klementyński

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) od­no­szą­cy się do pon­ty­fi­ka­tu pa­pie­ża o imie­niu Kle­mens, zwią­za­ny z pon­ty­fi­ka­tem pa­pie­ża Kle­men­sa


Źródła:

Wiktionary

Klemować

uci­skać (np. pę­po­wi­nę, tęt­ni­cę) lub łą­czyć (np. brze­gi rany) za po­mo­cą klemu


Źródła:

SJP.pl

Klenbuterol

or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny sto­so­wa­ny w me­dy­cy­nie oraz jako śro­dek do­pin­gu­ją­cy; clen­bu­te­rol


Klen­bu­te­rol ( clen­bu­te­ro­lum) – wie­lo­funk­cyj­ny or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny sto­so­wa­ny jako lek z grupy β2-mi­me­ty­ków, roz­sze­rza­ją­cy os­krze­la. W Pol­sce nie jest sto­so­wa­ny w le­cze­niu ludzi, po­dob­nie jak w Sta­nach Zjed­no­czo­nych. W kra­jach eu­ro­pej­skich zo­stał wy­co­fa­ny z lecz­nict­wa w 1988, po afe­rze z DES.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klenczon

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Klenica

Kle­ni­ca ( "Kle­i­nitz") – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bu­skim, w po­wie­cie zie­lo­no­gór­skim, w gmi­nie Bo­ja­dła.


Źródła:

Wikipedia

Kleniec

daw­niej: de­secz­ka (zwy­kle dę­bo­wa lub osi­no­wa) uży­wa­na do kry­cia da­chów


Źródła:

SJP.pl

Kleniowy

→ kleń


Patrz:kleń

Źródła:

SJP.pl

Kleofas

imię mę­skie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|m.;


Kle­o­fas – imię mę­skie po­cho­dze­nia grec­kie­go. Pow­sta­ło ono przez skró­ce­nie Κλεοπατρος (Kle­o­pa­tros), które sta­no­wi zło­że­nie czło­nów κλεος ("kleos") „chwa­ła, sława” i πατρος ("pa­tros") „ojca, oj­cow­ska” (zob. też Kle­o­pa­tra).

W chrze­ści­jań­stwie pa­tro­nem tego imie­nia jest św. Kle­o­fas ("Kle­o­pas"), uczeń Je­zu­sa Chry­stu­sa, który jako jeden z pier­wszych po Marii Mag­da­le­nie wi­dział Go po zmart­wychw­sta­niu.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kleofasek

zdrob­nie­nie od: Kle­o­fas (imię mę­skie)


Źródła:

SJP.pl

Kleofaskowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Kle­o­fa­ska lub z nim zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Kleofasostwo

Kle­o­fas z mał­żon­ką; Kle­o­fa­so­wie


Źródła:

SJP.pl

Kleofasowie

Kle­o­fas z mał­żon­ką; Kle­o­fa­so­stwo


Źródła:

SJP.pl

Kleofasowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Kle­o­fa­sa lub z nim zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Kleome

ro­dzaj ro­ślin ziel­nych z rzędu ka­pu­stow­ców


Kle­o­me ("Cle­o­me" L.) – ro­dzaj ro­ślin ziel­nych lub drew­nie­ją­cych bylin z ro­dzi­ny "Cle­o­ma­ce­ae". W przesz­ło­ści i w niek­tó­rych współ­czes­nych uję­ciach do ro­dza­ju tego za­li­cza­nych było od około 75, przez ponad 120 do ponad 200 ga­tun­ków. W re­wiz­ji tak­so­no­micz­nej w 2007 za­pro­po­no­wa­no po­zo­sta­wie­nie w nim tylko około 20 ga­tun­ków, po­zo­sta­łe prze­no­sząc do ro­dza­jów "Ari­ve­la", "Cle­o­ser­ra­ta", "Gy­nan­drop­sis" i "Ta­re­na­ya". W bazie tak­so­no­micz­nej "Plants of the World On­li­ne" ro­dzaj jest sze­ro­ko uj­mo­wa­ny.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kleopatra

imię żeń­skie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) mitgr. kró­lo­wa Tra­cji; córka Bo­re­a­sza i Orej­tyi oraz żona Fi­ne­u­sa;

 (1.2) mitgr. córka Idasa i Mar­pes­sy oraz żona Me­le­a­gra;

 (1.3) imię|pol­ski|ż.;

 (1.4) astr. pla­ne­to­i­da o nu­me­rze ka­ta­lo­go­wym 216, z pasa głów­ne­go pla­ne­to­id, od­kry­ta w 1880 r.;


Kle­o­pa­tra VII Fi­lo­pa­tor ( Κλεοπάτρα Φιλοπάτωρ; ur. 69 rok p.n.e., zm. 12 sierp­nia 30 roku p.n.e. w Alek­san­drii) – ostat­nia kró­lo­wa hel­le­ni­stycz­ne­go Egip­tu, pa­nu­ją­ca w la­tach 51–30 p.n.e.

No­si­ła ty­tu­ły: „Kró­lo­wa, Nowa Bo­gi­ni, Bo­gi­ni Mi­łu­ją­ca Ojca, Bo­gi­ni Mi­łu­ją­ca Oj­czyz­nę”.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kleopatrzyny

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Kle­o­pa­try lub z nią zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Kleosin

Kle­o­sin – osada w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie pod­la­skim, w po­wie­cie bia­ło­stoc­kim, w gmi­nie Juch­no­wiec Ko­ściel­ny. Leży przy gra­ni­cy z Bia­łym­sto­kiem, tuż przy linii ko­le­jo­wej Bia­ły­stok–Cze­rem­cha. W miej­sco­wo­ści znaj­du­je się Wy­dział In­ży­nie­rii Za­rzą­dza­nia Po­li­tech­ni­ki Bia­ło­stoc­kiej.


Źródła:

Wikipedia

Klep

przy­rząd do za­pę­dza­nia ryb w sieci


Źródła:

SJP.pl

Klepacki

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klepacz

1. daw­niej: fał­szy­wa, po­dra­bia­na przez fał­sze­rzy mo­ne­ta;
2. młot uży­wa­ny w fa­bry­kach wy­ro­bów me­ta­lo­wych


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) daw. po­dra­bia­na mo­ne­ta

 (1.2) met. młot uży­wa­ny w fa­bry­ce wy­ro­bów me­ta­lo­wych

 (1.3) rzad. lub dial. przy­rząd do kle­pa­nia lnu lub ko­no­pii


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klepaczka

przy­rząd do kle­pa­nia lnu lub ko­no­pi


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) przy­rząd do kle­pa­nia


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klepadło

małe ko­wa­dło, na któ­rym opie­ra się przed­miot z bla­chy przy kle­pa­niu młot­kiem


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) ro­dzaj ma­łe­go ko­wad­la, na któ­rym opie­ra się przed­miot z bla­chy przy kle­pa­niu młot­kiem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klepak

1. młot do kle­pa­nia bla­chy;
2. po­tocz­nie: drob­na mo­ne­ta;
3. po­tocz­nie: czło­wiek ga­dat­li­wy;
4. ma­szy­na do wstęp­ne­go oczy­szcza­nia su­row­ca włó­kien­ni­cze­go o dużym za­nie­czy­szcze­niu; kle­par­ka


Źródła:

SJP.pl

Klepalność

zdol­ność me­ta­lu do zmia­ny kształ­tu pod wpły­wem kucia; ko­wal­ność, kuj­ność


Źródła:

SJP.pl

Klepalny

o me­ta­lach: da­ją­cy się łatwo kuć; kujny, ko­wal­ny


Źródła:

SJP.pl

Klepanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kle­pać.


Źródła:

Wiktionary

Klepaniec

daw­niej: po­dra­bia­na przez fał­sze­rzy mo­ne­ta; kle­pacz


Źródła:

SJP.pl

Kleparka

ma­szy­na do wstęp­ne­go oczy­szcza­nia su­row­ca włó­kien­ni­cze­go o dużym za­nie­czy­szcze­niu; kle­pak


Kle­par­ka – wznie­sie­nie po­mię­dzy miej­sco­wo­ścia­mi Ka­mień, Ru­so­ci­ce i Prze­gi­nia Du­chow­na w wo­je­wództ­wie ma­ło­pol­skim, po­wie­cie kra­kow­skim, gmi­nie Czer­ni­chów, w gra­ni­cach wsi Ka­mień i Ru­so­ci­ce. Kle­par­ka znaj­du­je się w pa­śmie wznie­sień po­mię­dzy wznie­sie­nia­mi Ki­zar­ka (311 m) i Ga­la­sów­ki (264 m), pod wzglę­dem ge­o­gra­ficz­nym na Gar­bie Ten­czyń­skim (część Wy­ży­ny Kra­kow­sko-Czę­sto­chow­skiej) w obrę­bie Rud­niań­skie­go Parku Kra­jo­bra­zo­we­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kleparnia

śred­nio­wiecz­na huta lub kuź­nia, w któ­rej wy­ra­bia­no szta­by że­laz­ne za po­mo­cą kucia mło­tem; caj­niar­nia


Źródła:

SJP.pl

Kleparski

przy­miot­nik od: Kle­parz


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Kle­pa­rzem, do­ty­czą­cy Kle­pa­rza


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kleparz

rze­mieśl­nik zaj­mu­ją­cy się kle­pa­niem przed­mio­tów z bla­chy


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. hi­sto­rycz­na dziel­ni­ca Kra­ko­wa, dawne mia­sto kró­lew­skie;

 (1.2) pot. każde z dwóch sta­łych tar­go­wisk w dziel­ni­cy Kle­parz (1.1)


Kle­parz – ob­szar Kra­ko­wa wcho­dzą­cy w skład Dziel­ni­cy I Stare Mia­sto, po­ło­żo­ny na pół­noc od Sta­re­go Mia­sta. Od 1366 do końca XVIII w. sa­mo­dziel­ne mia­sto. Był mia­stem kró­lew­skim Ko­ro­ny Kró­le­stwa Pol­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kleparzanin

miesz­ka­niec Kle­pa­rza


Źródła:

SJP.pl

Kleparzanka

miesz­kan­ka Kle­pa­rza


Źródła:

SJP.pl

Klepać

1. ude­rzać nie­zbyt sil­nie dło­nią;
2. roz­pła­szczać za po­mo­cą młota, prze­de wszyst­kim metal; kuć;
3. mówić coś bez prze­my­śle­nia, bez zro­zu­mie­nia; pleść, pa­plać


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. klep­nąć)

 (1.1) ude­rzać lekko dło­nią

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. wy­kle­pać)

 (2.1) bijąc mło­tem, roz­pła­szczać metal

 (2.2) mówić bez na­my­słu; bez­myśl­nie wy­po­wia­dać


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klepczarek

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Klepczyński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Klepiec

ga­tu­nek słod­ko­wod­nej ryby z ro­dzi­ny kar­pio­wa­tych; sapa


Źródła:

SJP.pl

Klepisko

1. ro­dzaj po­dło­gi w daw­nych bu­dyn­kach miesz­kal­nych albo w sto­do­le;
2. równa, ubita gład­ko pła­szczyz­na z ziemi lub gliny, przez­na­czo­na np. do tańca;
3. część apa­ra­tu młó­cą­ce­go mło­car­ni lub kom­baj­nu zbo­żo­we­go


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) ro­dzaj po­wierzch­ni wy­ko­na­nej z ubi­tej, wysch­nię­tej gliny, zaz­wy­czaj speł­nia­ło rolę po­dło­gi w cha­tach lub sto­do­łach;

 (1.2) miej­sce młó­ce­nia zboża


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klepiskowy

przy­miot­nik od: kle­pi­sko


Źródła:

SJP.pl

Klepka

de­szczuł­ka z twar­de­go drew­na do ukła­da­nia po­sa­dzek, do wy­ro­bów bed­nar­skich lub na po­szy­cie po­kła­du łodzi


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ro­dzaj nie­du­żej deski z trwa­łe­go drew­na, która po od­po­wied­niej obrób­ce jest uży­wa­na w ro­bo­cie bed­nar­skiej lub do wy­kła­da­nia po­dłóg

 (1.2) gw-pl|Po­mo­rze. miara masła


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klepkarz

osoba wy­ra­bia­ją­ca klep­ki do be­czek


Źródła:

SJP.pl

Klepkowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|klep­ko­wać.


Źródła:

Wiktionary

Klepkowy

przy­miot­nik od: klep­ka


przy­miot­nik

 (1.1) wy­ko­na­ny z kle­pek


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klepnięcie

ude­rzyć lekko dło­nią


Źródła:

SJP.pl

Klepnąć

ude­rzyć lekko dło­nią


Źródła:

SJP.pl

Klepsydra

1. przy­rząd słu­żą­cy do od­mie­rza­nia czasu na pod­sta­wie ilo­ści prze­pły­wa­ją­cej cie­czy (wody, rtęci) lub prze­mie­szcza­ją­ce­go się ma­te­ria­łu syp­kie­go (pia­sku);
2. afisz za­wia­da­mia­ją­cy o czy­jejś śmier­ci i po­grze­bie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) przy­rząd do od­mie­rza­nia czasu, skła­da­ją­cy się z dwóch po­łą­czo­nych ze sobą iden­tycz­nych, szkla­nych na­czyń, w któ­rym woda lub pia­sek prze­cho­dzą przez wąski ka­na­lik łą­czą­cy;

 (1.2) nie­wiel­ki pla­kat in­for­mu­ją­cy o czy­jejś śmier­ci oraz ter­mi­nie i miej­scu po­grze­bu


Klep­sy­dra (gr. "κλεψύδρα" od "κλέπτω, κλέπτειν" „kraść, ucho­dzić ukrad­kiem, wy­my­kać się” i "ὕδωρ" „woda”) – zegar wodny, w póź­niej­szych cza­sach także pia­sko­wy, skła­da­ją­cy się z dwóch, zaz­wy­czaj szkla­nych ba­niek, z któ­rych jedna znaj­du­je się nad drugą, po­łą­czo­nych rurką prze­pu­szcza­ją­cą okre­ślo­ną ilość wody lub pia­sku w okre­ślo­nym cza­sie. Znane są klep­sy­dry od­mie­rza­ją­ce od kil­ku­dzie­się­ciu se­kund do doby.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klepsydrowaty

przy­po­mi­na­ją­cy kształ­tem klep­sy­drę


Źródła:

SJP.pl

Klepsydrowy

przy­miot­nik od: klep­sy­dra


Źródła:

SJP.pl

Kleptokracja

forma wła­dzy ze sko­rum­po­wa­ny­mi wład­ca­mi nied­ba­ją­cy­mi o dobro pań­stwa


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) polit. rządy zło­dziei, osób sko­rum­po­wa­nych;


Klep­to­kra­cja (gr. κλέπτης "kléptēs" – zło­dziej, κράτος "krátos" – wła­dza) – do­słow­nie „wła­dza zło­dziei”, forma spra­wo­wa­nia wła­dzy, w któ­rej rzą­dzą­ca elita wy­ko­rzy­stu­je apa­rat pań­stwo­wy do sy­ste­ma­tycz­ne­go za­wła­szcza­nia środ­ków pu­blicz­nych i bo­gactw na­tu­ral­nych dla pry­wat­nych ko­rzy­ści. Po­ję­cie to nie okre­śla odręb­ne­go ustro­ju kon­sty­tu­cyj­ne­go, lecz spo­sób funk­cjo­no­wa­nia wła­dzy opar­ty na ko­rup­cji na wiel­ką skalę i nie­mal cał­ko­wi­tej bez­kar­no­ści rzą­dzą­cych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kleptokrata

sko­rum­po­wa­ny wład­ca nied­ba­ją­cy o dobro pań­stwa


Źródła:

SJP.pl

Kleptokratka

sko­rum­po­wa­na urzęd­nicz­ka nied­ba­ją­ca o dobro pań­stwa


Źródła:

SJP.pl

Kleptokratyczny

→ klep­to­kra­cja


Patrz:kleptokracja

Źródła:

SJP.pl

Kleptoman

osoba prze­ja­wia­ją­ca cho­ro­bli­wą skłon­ność do drob­nych kra­dzie­ży


Źródła:

SJP.pl

Kleptomania

cho­ro­bli­wa po­trze­ba do­ko­ny­wa­nia drob­nych kra­dzie­ży


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) med. psych. za­bu­rze­nie psy­chicz­ne, ob­ja­wia­ją­ce się jako trud­na lub nie­moż­li­wa do pow­strzy­ma­nia po­trze­ba kra­dzie­ży, zwy­kle nie mo­ty­wo­wa­na zy­skiem, ani chę­cią po­sia­da­nia;


Klep­to­ma­nia (gr. "κλεπτειν" / "klep­te­in" → kraść, za­bie­rać) – za­bu­rze­nie psy­chicz­ne, ob­ja­wia­ją­ce się jako trud­na lub nie­moż­li­wa do pow­strzy­my­wa­nia po­trze­ba kra­dzie­ży. Kra­dzie­że nie są do­ko­ny­wa­ne z po­trze­by po­sia­da­nia okre­ślo­ne­go przed­mio­tu bądź chęci zysku; po jej do­ko­na­niu przed­mio­ty mogą zo­stać wy­rzu­co­ne bądź od­da­ne komuś in­ne­mu albo zbie­ra­ne.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kleptomanka

ko­bie­ta prze­ja­wia­ją­ca cho­ro­bli­wą skłon­ność do drob­nych kra­dzie­ży


Źródła:

SJP.pl

Kleptomański

→ klep­to­man


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) med. psych. zwią­za­ny z klep­to­ma­nią lub klep­to­ma­na­mi; ma­ją­cy cechy klep­to­ma­na


Patrz:kleptoman

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kleptopasożytnictwo

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) wy­kra­da­nie innym zwie­rzę­tom wy­ni­ków po­lo­wań lub pracy


Klep­to­pa­so­żyt­nict­wo (ang. "klep­to­pa­ra­si­tism, clep­to­pa­ra­si­tism") – forma za­cho­wa­nia niek­tó­rych ga­tun­ków zwie­rząt po­le­ga­ją­ca na wy­kra­da­niu lub wy­ko­rzy­sty­wa­niu po­ży­wie­nia zdo­by­te­go lub spre­pa­ro­wa­ne­go przez inne osob­ni­ki tego sa­me­go albo ob­ce­go ga­tun­ku.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Klepulec

klo­cek z twar­de­go drew­na o gład­kiej po­wierzch­ni dol­nej, słu­żą­cy do skle­py­wa­nia po­wierzch­ni formy ty­po­gra­ficz­nej


Źródła:

SJP.pl

Kler

ogół du­chow­nych w danym Ko­ście­le lub kraju; du­cho­wień­stwo


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ogół du­cho­wień­stwa da­ne­go wyz­na­nia lub kraju


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klerk

clerk;
1. in­te­lek­tu­a­li­sta, osoba uczo­na nie an­ga­żu­ją­ca się w spra­wy spo­łecz­ne ani pań­stwo­we;
2. w śred­nio­wie­czu: wę­drow­ny stu­dent lub uczo­ny;
3. daw­niej: urzęd­nik


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) rzad. książk. osoba wyksz­tał­co­na trzy­ma­ją­ca się z dala od życia po­li­tycz­ne­go

 (1.2) książk. śred­nio­wiecz­ny stu­dent lub ma­gi­ster wę­dru­ją­cy z jed­nej Alma Mater do dru­giej

 (1.3) daw. urzęd­nik


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klerkizm

po­sta­wa in­te­lek­tu­a­li­stów wyz­na­ją­cych za­sa­dę nie­an­ga­żo­wa­nia się w bie­żą­ce życie po­li­tycz­ne


Kler­kizm – świa­to­po­gląd, we­dług któ­re­go in­te­lek­tu­a­li­sta po­wi­nien dy­stan­so­wać się wobec spraw po­li­ty­ki i nie uczest­ni­czyć w spo­rach po­li­tycz­nych. Ma on za za­da­nie poś­wię­cać się spra­wom zwią­za­nym ze sztu­ką lub nauką i uni­kać an­ga­żo­wa­nia się w pro­ce­sy ma­ją­ce na celu zmia­nę za­sta­ne­go świa­ta. W związ­ku z tym przez niek­tó­rych po­sta­wa taka może być wią­za­na z eska­piz­mem.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klerkowski

→ klerk


Patrz:klerk

Źródła:

SJP.pl

Klermoncki

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Cler­mon­tem, do­ty­czą­cy Cler­mon­tu (współcz. Cler­mont-Fer­rand)


Źródła:

Wiktionary

Klerodendron

drze­wo, krzew lub pną­cze z ro­dzi­ny wer­be­no­wa­tych; wol­ka­me­ria; szczę­ślin


Kle­ro­den­dron, szczę­ślin ("Cle­ro­den­drum" L.) – ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny jas­no­to­wa­tych. Obej­mu­je 258 ga­tun­ków. Wy­stę­pu­ją one w nie­mal całej stre­fie mię­dzyz­wrot­ni­ko­wej, a w stre­fie umiar­ko­wa­nej się­ga­ją na pół­no­cy po pół­noc­ne Chiny i Ja­po­nię. Naj­bar­dziej zróż­ni­co­wa­ne są w stre­fie tro­pi­kal­nej i sub­tro­pi­kal­nej Sta­re­go Świa­ta. Ro­śli­ny te wy­stę­pu­ją w for­ma­cjach za­ro­ślo­wych i le­śnych. Ich kwia­ty za­py­la­ne są przez owady, czę­sto przez mo­ty­le.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klerofob

osoba od­czu­wa­ją­ca nie­chęć i odra­zę do du­chow­nych chrze­ści­jań­skich


Źródła:

SJP.pl

Klerofobia

nie­chęt­ny lub wrogi sto­su­nek do kleru, du­chow­nych


Źródła:

SJP.pl

Klerokracja

rządy, wła­dza kleru


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) polit. sy­stem rzą­dze­nia, w któ­rym wła­dza na­le­ży do kleru


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kleruch

w sta­ro­żyt­nej Gre­cji: osied­le­niec na pod­bi­tych zie­miach, któ­re­mu przyz­na­no dział­kę w za­mian za zo­bo­wią­za­nie do służ­by woj­sko­wej i in­nych świad­czeń


Źródła:

SJP.pl

Kleruchia

1. ko­lo­nia rol­ni­czo-woj­sko­wa w sta­ro­żyt­nych Ate­nach
2. w pań­stwach hel­le­ni­stycz­nych: na­dział ziemi na­da­wa­ny z obo­wiąz­kiem służ­by woj­sko­wej


Kle­ru­chia — ko­lo­nia oby­wa­te­li ateń­skich na zie­miach bun­tu­ją­ce­go się polis Związ­ku Mor­skie­go. Naj­star­szą kle­ru­chią mogła być pla­ców­ka na Sa­la­mi­nie, zdo­by­tej w VI wieku p.n.e. od Me­ga­ry. Ateń­skich osad­ni­ków do­bie­ra­no spoś­ród na­ju­boż­szych miesz­kań­ców. Otrzy­my­wa­li oni przy­dzie­la­ne przez lo­so­wa­nie dział­ki (kle­ros). Osied­leń­cy na­zy­wa­ni byli kle­ru­cha­mi, zwy­kle otrzy­my­wa­li naj­lep­sze zie­mie, sta­no­wi­li też lo­kal­ny gar­ni­zon ateń­ski. W V i IV wieku p.n.e. jeden z ele­men­tów ateń­skie­go im­pe­ria­liz­mu.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klerycki

zwią­za­ny z kle­ry­kiem


przy­miot­nik

 (1.1) od­no­szą­cy się do kleru, ma­ją­cy zwią­zek z kle­rem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kleryczka

w świe­cie fan­ta­sy: przysz­ła ka­płan­ka


Źródła:

SJP.pl

Kleryk

uczeń se­mi­na­rium du­chow­ne­go


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) rel. stu­dent se­mi­na­rium du­chow­ne­go;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klerykalistka

→ kle­ry­ka­li­sta


Patrz:klerykalista

Źródła:

SJP.pl

Klerykalizacja

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zja­wi­sko stop­nio­we­go pod­po­rząd­ko­wa­nia kle­ro­wi i Ko­ścio­ło­wi wszel­kich dzie­dzin życia w pań­stwie


Źródła:

Wiktionary

Klerykalizm

dą­że­nie do zwięk­sze­nia wpły­wu du­cho­wień­stwa i Ko­ścio­ła na po­li­ty­kę pań­stwa i za­cho­wa­nie spo­łecz­ne


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ten­den­cja do pod­po­rząd­ko­wa­nia kle­ro­wi i Ko­ścio­ło­wi wszel­kich dzie­dzin życia w pań­stwie;


Kle­ry­ka­lizm (fr. "cléricalisme") – sta­no­wi­sko ide­o­lo­gicz­ne opo­wia­da­ją­ce się za do­mi­na­cją idei re­li­gij­nych oraz wpły­wem in­sty­tu­cjo­nal­ne­go kleru na życie spo­łecz­ne, po­li­tycz­ne oraz kul­tu­ral­ne aż do cał­ko­wi­te­go pod­po­rząd­ko­wa­nia go du­cho­wień­stwu i Ko­ścio­ło­wi. Ze słow­ni­ka fran­cu­skie­go okre­śle­nie kle­ry­ka­lizm prze­ni­knę­ło do ter­mi­no­lo­gii sto­so­wa­nej w in­nych kra­jach.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klerykalizować

1. dążyć do zwięk­sze­nia wpły­wów du­cho­wień­stwa i Ko­ścio­ła po­li­ty­kę pań­stwa i za­cho­wa­nie spo­łecz­ne;
2. kle­ry­ka­li­zo­wać się - ule­gać takim dą­że­niom


Źródła:

SJP.pl

Klerykalność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest kle­ry­kal­ne; cecha tych, któ­rzy są kle­ry­kal­ni


Źródła:

Wiktionary

Klerykalny

do­ty­czą­cy kleru, zwią­za­ny z du­cho­wień­stwem


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z kle­ry­ka­liz­mem, cha­rak­te­ry­stycz­ny dla kle­ry­ka­liz­mu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klerykat

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) rel. pot. se­mi­na­rium du­chow­ne

 (1.2) rel. pot. część klasz­to­ru, w któ­rej miesz­ka­ją alum­ni

 (1.3) rel. pot. okres stu­diów se­mi­na­ryj­nych


Źródła:

Wiktionary

Klerykał

zwo­len­nik kle­ry­ka­liz­mu


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) zwo­len­nik kle­ry­ka­liz­mu, zwo­len­nik pod­po­rząd­ko­wa­nia życia spo­łecz­ne­go, po­li­ty­ki oraz kul­tu­ry du­cho­wień­stwu i Ko­ścio­ło­wi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klerykałka

→ kle­ry­kał


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zwo­len­nicz­ka kle­ry­ka­liz­mu, zwo­len­nicz­ka pod­po­rząd­ko­wa­nia życia spo­łecz­ne­go, po­li­ty­ki oraz kul­tu­ry du­cho­wień­stwu i Ko­ścio­ło­wi


Patrz:klerykał

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klerykowski

do­ty­czą­cy kle­ry­ka (np. kle­ry­kow­skie życie)


Źródła:

SJP.pl

Kleszcz

pa­ję­czak ży­wią­cy się krwią zwie­rząt i ludzi


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) zool. pa­so­żyt­ni­czy pa­ję­czak ży­wią­cy się krwią;

forma cza­sow­ni­ka.

 (2.1) 2. os. lp. rozk. od: kle­szczyć


Kleszcz – dawna osada mły­nar­ska, od 1953 w gra­ni­cach mia­sta Piotr­ków Try­bu­nal­ski. Leży we wschod­niej czę­ści mia­sta, wzdłuż ulicy Kleszcz, po po­łud­nio­wej stro­nie je­zio­ra Bugaj.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kleszczak

eg­zo­tycz­ny duży ptak z ro­dzi­ny bo­cia­no­wa­tych; kle­szczak az­ja­tyc­ki lub kle­szczak afry­kań­ski


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) ornit. duży ptak bro­dzą­cy z ro­dza­ju nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Ana­sto­mus|Bon­na­ter­re|ref=tak.;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kleszczaki

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Ana­sto­mus|ref=tak., ro­dzaj pta­ków z ro­dzi­ny bo­cia­no­wa­tych;

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) M., B. i W. od: kle­szczak


Źródła:

Wiktionary

Kleszczanka

ga­tu­nek skor­ka


Kle­szczan­ka ("Labia minor") – ga­tu­nek skor­ka z ro­dzi­ny kle­szczan­ko­wa­tych. Jest małym owa­dem, dłu­go­ści 4–6,5 mm. Barwa żół­to­bru­nat­na, głowa ciem­niej­sza. Ciało po­kry­te wło­ska­mi. Przy­dat­ki od­wło­ko­we (szczyp­ce) sam­ców dłu­gie (1,3–2,5 mm), przy pod­sta­wie lekko się po­sze­rza­ją, wy­gię­te, pod­czas gdy u samic pra­wie pro­ste, krót­sze (0,8–1,5 mm). Ga­tu­nek kos­mo­po­li­tycz­ny, pre­fe­ru­je wil­got­ne bio­to­py. Wy­stę­pu­je w całej Pol­sce, lo­kal­nie i jest rzad­ko spo­ty­ka­ny. Żywi się mart­wą ma­te­rią or­ga­nicz­ną (sa­pro­fag).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kleszczasty

po­dob­ny do kle­szczy, przy­po­mi­na­ją­cy kle­szcze


Źródła:

SJP.pl

Kleszcze

1. na­rzę­dzie do chwy­ta­nia przed­mio­tów; cęgi
2. za­koń­cze­nie od­nó­ży raka, kraba


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) techn. na­rzę­dzie z uchwy­ta­mi słu­żą­ce do chwy­ta­nia przed­mio­tów

 (1.2) med. zob. kle­szcze po­ro­do­we.

 (1.3) przen. coś wy­wie­ra­ją­ce­go na­cisk, pre­sję

 (1.4) przen. coś utrud­nia­ją­ce­go wy­do­sta­nie się

 (1.5) bud. w kon­struk­cji dachu: ele­ment po­zio­my usz­tyw­nia­ją­cy po­przecz­nie więź­bę, wy­stę­pu­ją­cy w for­mie zdwo­jo­nej;

 (1.6) zool. przy­po­mi­na­ją­ce kle­szcze (1.1) za­koń­cze­nie od­nó­ży u niek­tó­rych sta­wo­no­gów

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) M., B. i W. lm. od: kleszcz


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kleszczelanin

miesz­ka­niec Kle­szczel (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Kleszczelanka

miesz­kan­ka Kle­szczel (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Kleszczele

mia­sto w Pol­sce


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce;


Kle­szcze­le – mia­sto w Pol­sce w wo­je­wództ­wie pod­la­skim, w po­wie­cie haj­now­skim, nad rzeką Nu­rzec, po­ło­żo­ne przy gra­ni­cy z Bia­ło­ru­sią. Sie­dzi­ba gminy miej­sko-wiej­skiej Kle­szcze­le. W la­tach 1975–1998 mia­sto ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ło do wo­je­wództ­wa bia­ło­stoc­kie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kleszczelowski

→ Kle­szcze­le; kle­szczel­ski


Źródła:

SJP.pl

Kleszczelski

→ Kle­szcze­le; kle­szcze­low­ski


Źródła:

SJP.pl

Kleszczewko

Kle­szczew­ko (niem. "Klesch­kau") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie gdań­skim, w gmi­nie Pszczół­ki. Ma sta­tus so­łect­wa.


Źródła:

Wikipedia

Kleszczewo

nazwa wielu miej­sco­wo­ści w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kleszczewski

przy­miot­nik od: Kle­szcze­wo


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kleszczka

szy­dło ry­bac­kie


Źródła:

SJP.pl

Kleszczojad

ptak z ro­dzi­ny ku­kuł­ko­wa­tych, ży­ją­cy w Ame­ry­ce Po­łud­nio­wej i Środ­ko­wej


Źródła:

SJP.pl

Kleszczojady

ptak z ro­dzi­ny ku­kuł­ko­wa­tych, ży­ją­cy w Ame­ry­ce Po­łud­nio­wej i Środ­ko­wej


Kle­szczo­ja­dy (Cro­top­ha­gi­nae) – po­dro­dzi­na pta­ków z ro­dzi­ny ku­kuł­ko­wa­tych (Cu­cu­li­dae).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kleszczotek

ja­do­wi­ty sta­wo­nóg z gro­ma­dy pa­ję­cza­ków, po­dob­ny do skor­pio­na; za­le­szczo­tek


Źródła:

SJP.pl

Kleszczowice

Kle­szczo­wi­ce – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie wo­łow­skim, w gmi­nie Wiń­sko.


Źródła:

Wikipedia

Kleszczowina

1. część ma­te­ria­łu, którą się chwy­ta kle­szcza­mi pod­czas kucia;
2. ro­śli­na z ro­dzi­ny wil­czom­le­czo­wa­tych; rącz­nik


Źródła:

SJP.pl

Kleszczowski

przy­miot­nik od: Kle­szczo­wa, Kle­szczów


Źródła:

SJP.pl

Kleszczowy

→ kleszcz, → kle­szcze


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z kle­szcza­mi


Patrz:kleszcz, → kleszcze

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kleszczołapka

przy­rząd do usu­wa­nia kle­szczy


Źródła:

SJP.pl

Kleszczyk

zdrob­nie­nie od: kleszcz


Źródła:

SJP.pl

Kleszczyki

zdrob­nie­nie od: kle­szcze


Źródła:

SJP.pl

Kleszczyniec

Kle­szczy­niec (ka­szub. Kle­szczińc) – wieś ka­szub­ska w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie by­tow­skim, w gmi­nie Czar­na Dą­brów­ka. Leży przy dro­dze wo­je­wódz­kiej nr.

W skład so­łect­wa "Kle­szczy­niec" wcho­dzi także osada Po­łu­pi­no.

Wieś sły­nie z ga­le­rii sztu­ki Hops z wy­sta­wą prac Je­rze­go Ha­po­niu­ka oraz czę­ścią et­no­gra­ficz­ną.


Źródła:

Wikipedia

Kleszczyny

drew­nia­ne czę­ści cho­mą­ta


Kle­szczy­ny – dziel­ni­ca we wschod­niej czę­ści mia­sta Su­ched­nio­wa w woj. świę­to­krzy­skim, w po­wie­cie skar­ży­skim. Roz­po­ście­ra się wzdłuż ulicy Lan­gie­wi­cza w kie­run­ku na Most­ki. Do końca 1955 roku sa­mo­dziel­na wieś.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kleszczyński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kleszczów

1. na­rzę­dzie do chwy­ta­nia przed­mio­tów; cęgi
2. za­koń­cze­nie od­nó­ży raka, kraba


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kleszczówka

wieś w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kleszewo

Kle­sze­wo (nazwa hi­sto­rycz­na: Nowe Kle­sze­wo) – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie puł­tu­skim, w gmi­nie Puł­tusk. Ma sta­tus so­łect­wa. Leży nad Nar­wią przy uj­ściu Pełty.

Wieś du­chow­na po­ło­żo­na była w dru­giej po­ło­wie XVI wieku w ziemi za­kro­czym­skiej wo­je­wództ­wa ma­zo­wiec­kie­go.


Źródła:

Wikipedia

Klesztów

Klesz­tów – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, w po­wie­cie chełm­skim, w gmi­nie Żmudź. Leży w od­le­gło­ści 20 km od Cheł­ma.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa chełm­skie­go.

Wieś sta­no­wi so­łect­wo gminy Żmudź. We­dług Na­ro­do­we­go Spisu Po­wszech­ne­go z roku 2011 wieś li­czy­ła 269 miesz­kań­ców i była czwar­tą co do licz­by lud­no­ści miej­sco­wo­ścią gminy.


Źródła:

Wikipedia

Kleszy

przy­miot­nik od: kle­cha


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kle­chą, do­ty­czą­cy kle­chy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy

 (2.1) na­le­żą­cy do kle­chy, bę­dą­cy jego włas­no­ścią


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klet

imię mę­skie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|m.;

 (1.2) zdrobn. Ana­klet (hi­po­ko­ry­styk)


Klet – imię mę­skie o nie­jas­nej ety­mo­lo­gii. Może być ono uży­tym jako nazwa włas­na grec­kim przy­miot­ni­kiem "kl-tós" oz­na­cza­ją­cym: "wy­bra­ny", "wez­wa­ny", jak rów­nież może być aluz­ją do grec­kie­go ewan­ge­licz­ne­go cy­ta­tu: ""pol­loi eisi kl-toi, olígoi d- eklek­toi" -" "wielu wez­wa­nych, mało wy­bra­nych".


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kleta

imię mę­skie


Źródła:

SJP.pl

Kleterek

rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) but do wspi­nacz­ki


Źródła:

Wiktionary

Kleterki

obu­wie do wspi­nacz­ki wy­so­ko­gór­skiej


Źródła:

SJP.pl

Kletka

1. daw­niej: kram;
2. daw­niej: klit­ka (cias­ne, nie­du­że po­mie­szcze­nie);
3. dawne zdrob­nie­nie od: kleta (nędz­ny dom, bu­dy­nek)


Źródła:

SJP.pl

Kletno

Zo­bacz też: Klet­no na Bia­ło­ru­si.

Klet­no (daw­niej Kles­sen­grund) – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie kłodz­kim, w gmi­nie Stro­nie Ślą­skie.


Źródła:

Wikipedia

Kletuśnica

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) reg. pozn. plot­kar­ka


Źródła:

Wiktionary

Klewianka

wieś w Pol­sce


Kle­wian­ka – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie pod­la­skim, w po­wie­cie mo­niec­kim, w gmi­nie Go­niądz.

W la­tach 1954–1971 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Kle­wian­ka, po prze­nie­sie­niu sie­dzi­by i zmia­nie nazwy gro­ma­dy w gro­ma­dzie Go­niądz. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa łom­żyń­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klewinowo

Kle­wi­no­wo – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie pod­la­skim, w po­wie­cie bia­ło­stoc­kim, w gmi­nie Juch­no­wiec Ko­ściel­ny.

We­dług Po­wszech­ne­go Spisu Lud­no­ści z 1921 roku wieś za­miesz­ki­wa­ło 399 osób, wśród któ­rych 384 było wyz­na­nia rzym­sko­ka­to­lic­kie­go, 13 pra­wo­sław­ne­go a 2 moj­że­szo­we­go. Jed­no­cze­śnie 398 miesz­kań­ców za­de­kla­ro­wa­ło pol­ską przy­na­leż­ność na­ro­do­wą a 9 bia­ło­ru­ską. We wsi było 56 bu­dyn­ków miesz­kal­nych.


Źródła:

Wikipedia

Klewki

wieś w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klewków

Klew­ków – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie łódz­kim, w po­wie­cie ło­wic­kim, w gmi­nie Ło­wicz.

Wieś du­chow­na po­ło­żo­na była w dru­giej po­ło­wie XVI wieku w po­wie­cie gą­biń­skim ziemi go­sty­niń­skiej wo­je­wództ­wa raw­skie­go. Była wsią klu­cza ło­wic­kie­go ar­cy­bi­sku­pów gnieź­nień­skich. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa skier­nie­wic­kie­go.


Źródła:

Wikipedia

Klewno

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Klezmer

1. ży­dow­ski muzyk, któ­re­go gra na­wią­zu­je do tra­dy­cyj­nej mu­zy­ki ży­dow­skiej;
2. po­gard­li­wie: muzyk gra­ją­cy w lo­ka­lach roz­ryw­ko­wych lub na we­se­lach, któ­re­go głów­nym celem jest za­ro­bek, a nie twór­czość ar­ty­stycz­na


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) muz. lud. ży­dow­ski mu­zy­kant;

 (1.2) po­gard. muzyk gry­wa­ją­cy na im­pre­zach to­wa­rzy­skich lub w lo­ka­lach


Klez­mer ( ‏כלי‎ „na­rzę­dzie, in­stru­ment”; ‏זמר‎ „pio­sen­karz”) – tra­dy­cyj­ny mu­zy­kant ży­dow­ski we­sel­no-karcz­mia­ny lub gra­ją­cy na in­nych przy­ję­ciach (np. na bar mic­wie). W pol­szczyź­nie słowo to na­bra­ło bar­dziej ne­ga­tyw­nych ko­no­ta­cji: kiep­ski muzyk gra­ją­cy bez mi­ło­ści do mu­zy­ki, a tylko dla pie­nię­dzy, tzw. gra­ją­cy „do kot­le­ta”. W swoim pier­wot­nym zna­cze­niu ter­min „klez­mer” oz­na­czał mu­zy­ka o spe­cy­ficz­nych, niem­niej wy­so­kich umie­jęt­no­ściach.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klezmerka

daw­niej: mu­zy­kant­ka gra­ją­ca w lo­ka­lach roz­ryw­ko­wych, na we­se­lach itp.


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) po­gard. ko­bie­ta pra­cu­ją­ca jako muzyk na im­pre­zach to­wa­rzy­skich lub w lo­ka­lach

 (1.2) pot. praca klez­me­ra


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klezmerski

1. do­ty­czą­cy klez­me­ra;
2. mu­zy­ka klez­mer­ska - od­mia­na in­stru­men­tal­no-wo­kal­nej mu­zy­ki ży­dow­skiej


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z klez­me­rem, do­ty­czą­cy klez­me­ra

przy­miot­nik dzier­żaw­czy

 (2.1) na­le­żą­cy do klez­me­ra, bę­dą­cy jego włas­no­ścią lub dzie­łem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klezmersko

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) na spo­sób klez­mer­ski, po klez­mer­sku


Źródła:

Wiktionary

Kleć

daw­niej:
1. małe, cias­ne po­mie­szcze­nie; klit­ka;
2. licha bu­dow­la; le­pian­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) rzad. nie­wiel­kie i cias­ne po­mie­szcze­nie

 (1.2) daw. lichy, marny bu­dy­nek


Kleć – ko­lo­nia w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie ślą­skim, w po­wie­cie kło­buc­kim, w gmi­nie Opa­tów.

Do 31 grud­nia 2025 miej­sco­wość była czę­ścią wsi Zwie­rzy­niec Drugi.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kleń

ryba z ro­dzi­ny kar­pio­wa­tych


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) icht. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Squ­a­lius cep­ha­lus|ref=tak|L.., ga­tu­nek śred­niej wiel­ko­ści ryby słod­ko­wod­nej z ro­dzi­ny kar­pio­wa­tych;

 (1.2) icht. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Squ­a­lius|ref=tak|Bo­na­par­te., ro­dzaj ryby słod­ko­wod­nej z ro­dzi­ny kar­pio­wa­tych


Kleń ("Squ­a­lius cep­ha­lus") – ga­tu­nek słod­ko­wod­nej ryby kar­pioksz­tałt­nej z ro­dzi­ny kar­pio­wa­tych (Cy­pri­ni­dae).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kleśnica

ga­tu­nek ro­śli­ny z ro­dzi­ny obraz­ko­wa­tych ros­ną­ca na pod­mo­kłych te­re­nach Po­li­nez­ji, na Wy­spach Ha­waj­skich, w Afry­ce i Ame­ry­kach; taro, ko­lo­kaz­ja


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. bot. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Co­lo­ca­sia escu­len­ta|ref=tak., ko­lo­kaz­ja ja­dal­na


Kle­śni­ca (niem. "Kles­sen Bach" – potok, lewy do­pływ Mo­raw­ki o dłu­go­ści 8,89 km.

Potok bie­rze swój po­czą­tek na stoku Śnież­ni­ka, drą­żąc wąską, głę­bo­ką do­lin­kę zwaną "Gęsią Gar­dzie­lą". Prze­pły­wa przez wsie Klet­no i Stara Mo­ra­wa oraz przez re­zer­wat przy­ro­dy Ja­ski­nia Niedź­wie­dzia chro­nią­cy uni­ka­to­wą ja­ski­nię oraz zja­wi­ska kra­so­we.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kleśniec

ro­dzaj ro­ślin ziel­nych z ro­dzi­ny obraz­ko­wa­tych


Kle­śniec ("Ari­sa­rum") – ro­dzaj ro­ślin ziel­nych na­le­żą­cy do ro­dzi­ny obraz­ko­wa­tych, li­czą­cy 3 ga­tun­ki po­cho­dzą­ce z ob­sza­ru Ma­ka­ro­nez­ji i re­jo­nu śró­dziem­no­mor­skie­go do za­chod­niej Tran­ska­u­kaz­ji.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kleśno

Kle­śno ( Hin­ter See) – je­zio­ro w Bruź­dzie Zbą­szyń­skiej, w gmi­nie Ble­dzew.


Źródła:

Wikipedia

Kliber

rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) gw-pl|Poz­nań. nos


Źródła:

Wiktionary

Klich

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klicki

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kliczka

zdrob­nie­nie od: klika


Źródła:

SJP.pl

Kliczków

Klicz­ków (niem. "Klitsch­dorf") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie bo­le­sła­wiec­kim, w gmi­nie Osiecz­ni­ca.


Źródła:

Wikipedia

Kliencki

od­no­szą­cy się do klien­ta, wła­ści­wy klien­tom


Źródła:

SJP.pl

Klient

1. ku­pu­ją­cy, in­te­re­sant, pe­tent;
2. po­tocz­nie: bli­żej nie­o­kre­ślo­ny męż­czyz­na;
3. oby­wa­tel sta­ro­żyt­ne­go Rzymu, bę­dą­cy pod opie­ką praw­ną pa­try­cju­sza;
4. ta­jem­ni­czy klient - osoba ano­ni­mo­wo ba­da­ją­ca ja­kość ob­słu­gi klien­ta w punk­cie hand­lo­wym


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) hand. osoba ku­pu­ją­ca w skle­pie, in­te­re­sant za­łat­wia­ją­cy spra­wy w urzę­dzie lub pla­ców­ka­a­ców­ce usłu­go­wej, do­wol­ny usłu­go­bior­ca

 (1.2) daw. hist. ubogi czło­wiek uza­leż­nio­ny od swo­je­go pa­tro­na

 (1.3) pot. bli­żej nie­o­kre­ślo­ny męż­czyz­na

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) in­form. opro­gra­mo­wa­nie ko­rzy­sta­ją­ce z usług do­star­cza­nych przez ser­wer


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klientela

ogół klien­tów


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ogół klien­tów ja­kiejś in­sty­tu­cji, ja­kie­goś skle­pu, punk­tu usłu­go­we­go itp.


Klien­te­la "hist." ina­czej klien­te­lizm – względ­nie trwa­ły układ mię­dzy oso­ba­mi nie­rów­ny­mi sobie, w któ­rym moc­niej­szy (moż­niej­szy), czyli pa­tron, dy­spo­nu­ją­cy znacz­ny­mi za­so­ba­mi, za­pew­nia słab­sze­mu, czyli klien­to­wi, osło­nę i za to może do­ma­gać się od niego róż­no­rod­nych świad­czeń.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klientelistyczny

→ klien­te­lizm; klien­ty­stycz­ny


Źródła:

SJP.pl

Klientelizm

klien­tyzm:
1. po­pie­ra­nie i pro­te­go­wa­nie przez osoby wpły­wo­we tych, któ­rzy świad­czą na ich rzecz usłu­gi;
2. w sta­ro­żyt­nym Rzy­mie: sy­stem za­leż­no­ści klien­ta od pa­tro­na


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) nie­for­mal­ny układ za­leż­no­ści po­le­ga­ją­cy na po­pie­ra­niu i chro­nie­niu przez osoby wpły­wo­we tych, które świad­czą usłu­gi na ich rzecz;


Klien­te­lizm – układ nie­for­mal­nych za­leż­no­ści typu eko­no­micz­no-po­li­tycz­ne­go, w ra­mach któ­rych wpły­wo­wy de­cy­dent po­li­tycz­ny (lub za­sob­ny dy­spo­nent dóbr eko­no­micz­nych) – (pa­tron) roz­ta­cza opie­kę nad osobą (lub grupą spo­łecz­ną) – (klien­te­la) w za­mian za po­par­cie po­li­tycz­ne.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klientka

→ klient


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ekon. hand. ko­bie­ta ku­pu­ją­ca, na­by­wa­ją­ca to­wa­ry lub usłu­gi


Patrz:klient

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klientocentryczność

sta­wia­nie po­trzeb klien­ta w cen­trum dzia­łań firmy


Źródła:

SJP.pl

Klientowski

→ klient


Patrz:klient

Źródła:

SJP.pl

Klientoza

po­tocz­nie: po­czu­cie wyż­szo­ści nad sprze­daw­cą lub usłu­go­daw­cą, ob­ja­wia­ją­ce się po­gar­dą, ma­ni­pu­la­cją i prze­sad­ny­mi ro­szcze­nia­mi


Źródła:

SJP.pl

Klientystyczny

→ klien­tyzm; klien­te­li­stycz­ny


Źródła:

SJP.pl

Klientyzm

klien­te­lizm:
1. po­pie­ra­nie i pro­te­go­wa­nie przez osoby wpły­wo­we tych, któ­rzy świad­czą na ich rzecz usłu­gi;
2. w sta­ro­żyt­nym Rzy­mie: sy­stem za­leż­no­ści klien­ta od pa­tro­na


Źródła:

SJP.pl

Klif

ur­wi­sty brzeg morza i je­zio­ra; fa­le­za


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) geogr. geol. wy­so­ki i stro­my, czę­sto pio­no­wy, ur­wi­sty brzeg morza lub je­zio­ra, pow­sta­ły w wy­ni­ku abraz­ji;


Klif (fa­le­za, ur­wi­sko brze­go­we) – stro­ma, czę­sto pio­no­wa ścia­na brze­gu mor­skie­go lub je­zior­ne­go, ut­wo­rzo­na wsku­tek pro­ce­su abraz­ji (ście­ra­nia brze­gu przez okru­chy skal­ne po­ru­sza­ne przez fale) za­cho­dzą­ce­go u jej pod­sta­wy na styku z plat­for­mą abra­zyj­ną.

We­dług Księ­gi re­kor­dów Gu­in­nes­sa naj­więk­szy klif na Ziemi znaj­du­je się na Ha­wa­jach, na pół­noc­nym wy­brze­żu wyspy Molokaʻi nie­da­le­ko Umi­le­hi Point i wzno­si się 1010 m nad po­zio­mem wody.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klifowy

przy­miot­nik od: klif


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kli­fem, do­ty­czą­cy klifu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klik

na­ci­śnię­cie kla­wi­sza mysz­ki; kli­knię­cie


wy­krzy­knik

 (1.1) dźwięk. od­głos, jaki wy­da­je na­ci­śnię­ty przy­cisk myszy kom­pu­te­ro­wej

 (1.2) gw-pl|Ra­dom­sko. wy­dzie­li­na z nosa.

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. lm. od: klika


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klika

grupa osób wspie­ra­ją­cych się wza­jem­nie, dą­żą­ca do osią­gnię­cia ja­kichś ko­rzy­ści, przy­no­szą­ca szko­dę innym oso­bom; ko­te­ria, sitwa


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) so­cjol. grupa ludzi po­wią­za­nych wspól­ny­mi in­te­re­sa­mi i wspie­ra­ją­cych się wza­jem­nie, wbrew in­te­re­so­wi szer­szej grupy, do któ­rej na­le­żą;

 (1.2) mat. część grafu, w któ­rej każdy wierz­cho­łek jest po­łą­czo­ny z każ­dym róż­nym od niego;

cza­sow­nik

 (2.1) 3 os. lp. ter. zob. kli­kać.


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klikacz

kli­ker;
1. ro­dzaj ma­łe­go licz­ni­ka zli­cza­ją­ce­go kli­knię­cia przy­ci­skiem;
2. za­baw­ka, która po kli­knię­ciu wy­da­je cha­rak­te­ry­stycz­ny dźwięk;
3. pro­gram kom­pu­te­ro­wy do au­to­ma­ty­za­cji kli­knięć myszy;
4. gra kom­pu­te­ro­wa opar­ta na wska­zy­wa­niu i kli­ka­niu myszą


Kli­kacz ( Кликач) – wieś w Buł­ga­rii, w ob­wo­dzie Bur­gas, w gmi­nie Kar­no­bat. W 2023 roku li­czy­ła 780 miesz­kań­ców.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klikalność

1. współ­czyn­nik kli­kal­no­ści - sto­su­nek po­mię­dzy licz­bą kli­ków a wyś­wiet­le­nia­mi re­kla­my in­ter­ne­to­wej, wy­ra­żo­ny w pro­cen­tach; CTR;
2. cecha tego, co da się kli­knąć


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co kli­kal­ne


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klikalny

da­ją­cy się kli­knąć


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) taki, który można kli­knąć

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (2.1) (o in­ter­ne­to­wych tre­ściach) taki, który po­bu­dza za­in­te­re­so­wa­nie od­bior­cy lub ma na celu je po­bu­dzić; za­chę­ca­ją­cy od­bior­cę do kli­knię­cia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klikanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kli­kać.


Źródła:

Wiktionary

Klikać

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. kli­knąć)

 (1.1) in­form. na­ci­skać przy­cisk myszy kom­pu­te­ro­wej

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. brak)

 (2.1) pot. in­form. roz­ma­wiać za po­mo­cą ko­mu­ni­ka­to­ra in­ter­ne­to­we­go lub na cza­cie


Źródła:

Wiktionary

Klikbajt

rzad­ko: chwyt­li­wa treść od­no­śni­ka na stro­nie in­ter­ne­to­wej, pro­wo­ku­ją­ca do jego kli­knię­cia; click­ba­it


Źródła:

SJP.pl

Klikbajtowy

→ klik­bajt; click­ba­i­to­wy


Źródła:

SJP.pl

Kliker

kli­kacz;
1. ro­dzaj ma­łe­go licz­ni­ka zli­cza­ją­ce­go kli­knię­cia przy­ci­skiem;
2. za­baw­ka, która po kli­knię­ciu wy­da­je cha­rak­te­ry­stycz­ny dźwięk;
3. pro­gram kom­pu­te­ro­wy do au­to­ma­ty­za­cji kli­knięć myszy;
4. gra kom­pu­te­ro­wa opar­ta na wska­zy­wa­niu i kli­ka­niu myszą


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) pro­sty me­cha­nicz­ny przy­rząd do przy­wo­ły­wa­nia psa; po na­ci­śnię­ciu wy­da­je dźwięk – kli­knię­cie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klikerowy

→ kli­ker


Patrz:kliker

Źródła:

SJP.pl

Kliknięcie

na­cis­nąć jeden z przy­ci­sków myszy kom­pu­te­ro­wej


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) in­form. od­cza­sow­ni­ko­wy od|kli­knąć.

 (1.2) in­form. po­je­dyn­cze na­ci­śnię­cie i zwol­nie­nie przy­ci­sku myszy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kliknąć

na­cis­nąć jeden z przy­ci­sków myszy kom­pu­te­ro­wej


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. kli­kać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|kli­kać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klikon

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) hist. osoba, któ­rej za­da­niem jest ob­wie­szcza­nie gło­sem za­rzą­dzeń lub pow­ta­rza­nie tłu­mo­wi słów pa­nu­ją­ce­go


Źródła:

Wiktionary

Klikowicz

osoba na­le­żą­ca do kliki; kli­ko­wiec


Źródła:

SJP.pl

Klikowiec

czło­nek kliki


Źródła:

SJP.pl

Klikowy

przy­miot­nik od: klika


Źródła:

SJP.pl

Kliktywista

po­gard­li­wie: osoba an­ga­żu­ją­ca się w dzia­łal­ność spo­łecz­no-po­li­tycz­ną przez in­ter­net, ogra­ni­cza­ją­ca się do oce­nia­nia tre­ści pu­bli­ka­cji w me­diach spo­łecz­no­ścio­wych


Źródła:

SJP.pl

Kliktywizm

po­gard­li­wie: dzia­łal­ność spo­łecz­no-po­li­tycz­na przez in­ter­net, ogra­ni­cza­ją­ca się do oce­nia­nia tre­ści pu­bli­ka­cji w me­diach spo­łecz­no­ścio­wych


Źródła:

SJP.pl

Klikuszowa

wieś w wo­je­wództ­wie ma­ło­pol­skim, w po­wie­cie no­wo­tar­skim


Kli­ku­szo­wa – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­ło­pol­skim, w po­wie­cie no­wo­tar­skim, w gmi­nie Nowy Targ.

Wieś kró­lew­ska "Klu­ko­szo­wa", po­ło­żo­na w dru­giej po­ło­wie XVI wieku w po­wie­cie są­dec­kim wo­je­wództ­wa kra­kow­skie­go, na­le­ża­ła do te­nu­ty no­wo­tar­skiej. W la­tach 1954–1972 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Kli­ku­szo­wa. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa no­wo­są­dec­kie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klikuszowski

przy­miot­nik od: Kli­ku­szo­wa


Źródła:

SJP.pl

Klim

po­tocz­nie: kli­ma­ty­za­cja


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klima

po­tocz­nie: kli­ma­ty­za­cja


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. kli­ma­ty­za­cja


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klimacik

zdrob­nie­nie od: kli­mat


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od: kli­mat


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klimakonwektor

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) urzą­dze­nie grzew­czo-chło­dzą­ce


Kli­ma­kon­wek­tor – urzą­dze­nie słu­żą­ce do utrzy­my­wa­nia za­da­nej tem­pe­ra­tu­ry w po­mie­szcze­niu, sto­so­wa­ne prze­waż­nie w biu­rach i bu­dyn­kach uży­tecz­no­ści pu­blicz­nej. Po­tocz­na nazwa "fan-coil" jest bar­dziej po­pu­lar­na, choć nie za­wsze pra­wi­dło­wa. An­giel­skie słowo "fan" oz­na­cza wen­ty­la­tor, w związ­ku z tym po­ję­cie fan-coil od­no­si się tylko do kli­ma­kon­wek­to­rów wen­ty­la­to­ro­wych.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Klimaks

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) stan względ­nej rów­no­wa­gi w śro­do­wi­sku / bio­ce­no­zie


Kli­maks – koń­co­we, sta­bil­ne sta­dium roz­wo­jo­we bio­ce­no­zy (zo­bacz suk­ce­sja eko­lo­gicz­na). Stan koń­co­wy roz­wo­ju bio­ce­no­zy uwa­run­ko­wa­ny jest lo­kal­nym kli­ma­tem.

Kli­maks to koń­co­we, sta­bil­ne sta­dium roz­wo­ju ro­ślin­no­ści i gleby, osią­ga­ją­ce rów­no­wa­gę pro­duk­cji, de­kom­po­zy­cji i licz­by ga­tun­ków, zdol­ne do re­ge­ne­ra­cji po za­bu­rze­niu.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Klimaksowy

→ kli­maks


Patrz:klimaks

Źródła:

SJP.pl

Klimakter

daw­niej:
1. okres sied­miu lat;
2. nie­szczę­śli­wy rok, przy­pa­da­ją­cy co sie­dem lat;
3. przek­wi­ta­nie; kli­mak­te­rium


Źródła:

SJP.pl

Klimakterium

okres w życiu ko­bie­ty, w któ­rym na­stę­pu­je stop­nio­we za­ni­ka­nie czyn­no­ści gru­czo­łów płcio­wych i zdol­no­ści roz­rod­czej; przek­wi­ta­nie


Źródła:

SJP.pl

Klimakteryczny

do­ty­czą­cy kli­mak­te­rium


Źródła:

SJP.pl

Klimakteryjny

→ kli­mak­te­rium


Patrz:klimakterium

Źródła:

SJP.pl

Klimas

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klimaszewski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klimat

1. zwią­za­ny z danym ob­sza­rem ze­spół zja­wisk i wa­run­ków at­mos­fe­rycz­nych
2. na­strój pa­nu­ją­cy w ja­kimś śro­do­wi­sku, gru­pie, epoce itp.


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) geogr. wa­run­ki po­go­do­we prze­wa­ża­ją­ce na danym ob­sza­rze przez wiele lat;

 (1.2) przen. at­mos­fe­ra, sto­sun­ki mię­dzy człon­ka­mi grupy


Kli­mat (z gr. κλίμα lm. κλίματα - skłon­ność) – wol­noz­mien­ne cechy od­dzia­ły­wań w, obej­mu­ją­cym at­mos­fe­rę, hy­dros­fe­rę i po­wierzch­nie lądów. Usta­la­ny jest na pod­sta­wie wie­lo­let­nich ob­ser­wa­cji róż­no­rod­nych skład­ni­ków, naj­czę­ściej po­mia­rów tem­pe­ra­tu­ry, opa­dów at­mos­fe­rycz­nych i wia­tru uś­red­nia­nych w skali mie­sią­ca lub dłuż­sze­go okre­su.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klimat.

skrót od: kli­ma­to­lo­gia


Źródła:

SJP.pl

Klimatogram

wy­kres przed­sta­wia­ją­cy łącz­nie prze­bieg tem­pe­ra­tu­ry i opa­dów lub tem­pe­ra­tu­ry i wil­got­no­ści względ­nej po­wie­trza w okre­ślo­nym cza­sie


Kli­ma­to­gram – gra­ficz­ny dia­gram słu­żą­cy do zi­lu­stro­wa­nia cech kli­ma­tu dla da­ne­go miej­sca.

Kli­ma­to­gram może pre­zen­to­wać rocz­ny prze­bieg wy­bra­nych ele­men­tów kli­ma­tu, np. opadu i tem­pe­ra­tu­ry, albo za­leż­ność dwóch ele­men­tów od sie­bie.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klimatolog

spe­cja­li­sta w za­kre­sie kli­ma­to­lo­gii


Źródła:

SJP.pl

Klimatologia

dział ge­o­gra­fii fi­zycz­nej, nauka zaj­mu­ją­ca się ba­da­niem kli­ma­tu


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) me­te­o­rol. nauka zaj­mu­ją­ca się ba­da­niem kli­ma­tu


Kli­ma­to­lo­gia – dział ge­o­gra­fii fi­zycz­nej, nauka o kli­ma­cie.

Zaj­mu­je się na­stę­pu­ją­cy­mi za­gad­nie­nia­mi:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klimatologiczny

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z kli­ma­to­lo­gią, do­ty­czą­cy kli­ma­to­lo­gii


Źródła:

Wiktionary

Klimatolożka

→ kli­ma­to­log


Patrz:klimatolog

Źródła:

SJP.pl

Klimator

urzą­dze­nie do chło­dze­nia po­wie­trza wodą


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) urzą­dze­nie do schła­dza­nia po­wie­trza za po­mo­cą pa­ro­wa­nia wody


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klimatoterapeutyczny

→ kli­ma­to­te­ra­pia


Patrz:klimatoterapia

Źródła:

SJP.pl

Klimatoterapia

Kli­ma­to­te­ra­pia, le­cze­nie kli­ma­tycz­ne (od gr. "klíma" = stre­fa + "therapeíã" = pie­lę­gno­wa­nie) – dzie­dzi­na fi­zy­ko­te­ra­pii wy­zy­sku­ją­ca ko­rzyst­ne wa­run­ki kli­ma­tycz­ne okre­ślo­nych miej­sco­wo­ści w po­szcze­gól­nych po­rach roku dla celów lecz­ni­czych. Le­cze­nie to po­le­ga na po­bu­dza­niu i prze­stra­ja­niu czyn­no­ści fiz­jo­lo­gicz­nych ustro­ju bodź­ca­mi kli­ma­tycz­ny­mi, wy­wie­ra­jąc ko­rzyst­ny wpływ w te­ra­pii pew­nych cho­rób, a także za­po­bie­gaw­czo, utr­wa­la­jąc wy­ni­ki le­cze­nia kli­nicz­ne­go.


Źródła:

Wikipedia

Klimatotwórczy

ma­ją­cy wpływ na kli­mat


Źródła:

SJP.pl

Klimatowo

→ kli­ma­to­wy


Patrz:klimatowy

Źródła:

SJP.pl

Klimaty

na­strój pa­nu­ją­cy w ja­kimś śro­do­wi­sku, gru­pie, epoce itp.; kli­mat, at­mos­fe­ra


Źródła:

SJP.pl

Klimatycznie

przy­słó­wek

 (1.1) miło, przy­tul­nie


Źródła:

Wiktionary

Klimatyczność

cecha cze­goś two­rzą­ce­go cha­rak­te­ry­stycz­ny na­strój lub at­mos­fe­rę


Źródła:

SJP.pl

Klimatyczny

1. zwią­za­ny z kli­ma­tem, ze­spo­łem zja­wisk i wa­run­ków at­mos­fe­rycz­nych na ja­kimś te­re­nie;
2. po­sia­da­ją­cy szcze­gól­ny na­strój, ma­ją­cy swój spe­cy­ficz­ny urok


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z kli­ma­tem

 (1.2) przen. o do­brym na­stro­ju, at­mos­fe­rze


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klimatysta

zwo­len­nik ide­o­lo­gii, we­dług któ­rej nad­cią­ga wiel­ka ka­ta­stro­fa kli­ma­tycz­na, wy­wo­ła­na przez czło­wie­ka, a je­dy­nym ra­tun­kiem jest zmniej­sze­nie emi­sji dwut­len­ku węgla


Źródła:

SJP.pl

Klimatystka

→ kli­ma­ty­sta


Patrz:klimatysta

Źródła:

SJP.pl

Klimatyzacja

1. utrzy­my­wa­nie okre­ślo­nej tem­pe­ra­tu­ry po­wie­trza, wil­got­no­ści itp. w po­mie­szcze­niu
2. urzą­dze­nie słu­żą­ce do tego celu


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) au­to­ma­tycz­ny sy­stem utrzy­my­wa­nia sta­łej tem­pe­ra­tu­ry i in­nych wa­run­ków kli­ma­tycz­nych w zam­knię­tym po­mie­szcze­niu;

 (1.2) techn. ogół urzą­dzeń słu­żą­cych do kli­ma­ty­zo­wa­nia


Kli­ma­ty­za­cja – pro­ces przet­wa­rza­nia po­wie­trza w po­mie­szcze­niu, ma­ją­cy na celu utrzy­my­wa­nie za­da­nych wa­run­ków kli­ma­tycz­nych, czyli od­po­wied­nie­go za­kre­su tem­pe­ra­tur i wil­got­no­ści po­wie­trza, za­pew­nia­ją­cych do­god­ne wa­run­ki do pracy i funk­cjo­no­wa­nia czło­wie­ka (wa­run­ki kom­for­tu) lub op­ty­mal­ne wa­run­ki dla okre­ślo­ne­go pro­ce­su prze­my­sło­we­go (np. w prze­my­śle elek­tro­nicz­nym).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klimatyzacyjny

→ kli­ma­ty­za­cja


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z kli­ma­ty­za­cją, do­ty­czą­cy kli­ma­ty­za­cji


Patrz:klimatyzacja

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klimatyzator

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) techn. urzą­dze­nie słu­żą­ce do kli­ma­ty­zo­wa­nia po­mie­szczeń;


Kli­ma­ty­za­tor – urzą­dze­nie do chło­dze­nia po­mie­szcze­nia.

Skła­da się ze sprę­żar­ki, pa­row­ni­ka i skra­pla­cza (te dwa ostat­nie wy­po­sa­żo­ne w wen­ty­la­tor). Wen­ty­la­tor pro­mie­nio­wy wy­mu­sza obieg po­wie­trza na pa­row­ni­ku umie­szczo­nym wew­nątrz chło­dzo­ne­go po­mie­szcze­nia.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Klimatyzm

ide­o­lo­gia, we­dług któ­rej nad­cią­ga wiel­ka ka­ta­stro­fa kli­ma­tycz­na, wy­wo­ła­na przez czło­wie­ka, a je­dy­nym ra­tun­kiem jest zmniej­sze­nie emi­sji dwut­len­ku węgla


Źródła:

SJP.pl

Klimatyzowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) utrzy­my­wa­nie sta­łej tem­pe­ra­tu­ry i in­nych wa­run­ków kli­ma­tycz­nych w zam­knię­tym po­mie­szcze­niu


Źródła:

Wiktionary

Klimatyzowany

taki, w któ­rym dzia­ła­ją urzą­dze­nia kli­ma­ty­za­cyj­ne


forma cza­sow­ni­ka.

 (1.1) imie­słów przy­miot­ni­ko­wy bier­ny od kli­ma­ty­zo­wać

przy­miot­nik

 (2.1) z moż­li­wo­ścią re­gu­la­cji stanu po­wie­trza i wy­so­ko­ści tem­pe­ra­tu­ry


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klimatyzować

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. skli­ma­ty­zo­wać)

 (1.1) utrzy­my­wać po­żą­da­ną wil­got­ność i tem­pe­ra­tu­rę po­wie­trza w prze­strze­ni zam­knię­tej

 (1.2) pot. wy­po­sa­żać w kli­ma­ty­za­to­ry

 (1.3) przy­sto­so­wy­wać do no­wych wa­run­ków śro­do­wi­sko­wych, np. ro­śli­ny

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny kli­ma­ty­zo­wać się (dk. brak)

 (2.1) przy­sto­so­wy­wać się do no­wych wa­run­ków

 (2.2) sta­wać się chłod­niej­szym dzię­ki włą­czo­nej kli­ma­ty­za­cji


Źródła:

Wiktionary

Klimazon

śro­do­wi­sko­wo: fryz­jer­skie urzą­dze­nie przy­spie­sza­ją­ce za­bie­gi che­micz­ne i pie­lę­gna­cyj­ne na wło­sach; in­fra­zon


Źródła:

SJP.pl

Klimczak

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klimczewski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Klimczok

Klim­czok (1117 m n.p.m.) – szczyt w Pa­śmie Klim­czo­ka i Szyn­dziel­ni w Be­ski­dzie Ślą­skim. Prze­bie­ga prze­zeń gra­ni­ca ad­mi­ni­stra­cyj­na mię­dzy Biel­skiem-Białą i Szczyr­kiem. Przez szczyt bie­gnie też hi­sto­rycz­na gra­ni­ca po­mię­dzy Ślą­skiem i Ma­ło­pol­ską.


Źródła:

Wikipedia

Klimczuk

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klimczyce

Klim­czy­ce – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie ło­sic­kim, w gmi­nie Sar­na­ki. Leży nad Bu­giem.

Klim­czy­ce to swo­i­sty re­gion sa­dow­ni­czy po­ło­żo­ny na krań­cu wschod­nim wo­je­wództ­wa ma­zo­wiec­kie­go. Pię­kne sady do­sko­na­le wkom­po­no­wa­ły się w kra­jo­braz nad­bu­żań­ski, dzię­ki czemu oko­li­ca ta jest je­szcze pię­kniej­sza.


Źródła:

Wikipedia

Klimczyk

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klimecki

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klimek

1. naz­wi­sko;
2. zdrob­nie­nie od: Kle­mens, Kle­men­tyn (imio­na mę­skie)


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klimenia

wy­mar­ły gło­wo­nóg mor­ski z ro­dzi­ny amo­ni­tów; kly­me­nia


Źródła:

SJP.pl

Klimeniowy

przy­miot­nik od: kli­me­nia


Źródła:

SJP.pl

Klimiuk

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Klimkiewicz

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klimkowski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klimkówka

wieś w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klimogram

wy­kres łą­czą­cy tem­pe­ra­tu­rę i wil­got­ność (ilość opa­dów) na danym te­re­nie w okre­ślo­nym cza­sie


Źródła:

SJP.pl

Klimontowianin

miesz­ka­niec Kli­mon­to­wa (mia­sta lub wsi w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Klimontowianka

miesz­kan­ka Kli­mon­to­wa (mia­sta lub wsi w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Klimontowice

daw­niej: Kle­men­to­wi­ce


Źródła:

SJP.pl

Klimontowski

przy­miot­nik od: Kli­mon­tów, wieś gmin­na w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim lub dziel­ni­ca Sos­now­ca


Źródła:

SJP.pl

Klimontów

1. mia­sto w Pol­sce;
2. nazwa kilku wsi w Pol­sce;
3. dziel­ni­ca Sos­now­ca


Zo­bacz też: Kli­mon­tów w in­nych zna­cze­niach tej nazwy.

Kli­mon­tów – mia­sto w Pol­sce po­ło­żo­ne w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim, w po­wie­cie san­do­mier­skim, na Wy­ży­nie San­do­mier­skiej. Sie­dzi­ba gminy Kli­mon­tów. Mia­sto jest człon­kiem Unii Mia­ste­czek Pol­skich.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa tar­no­brze­skie­go. Przez mia­sto prze­bie­ga droga kra­jo­wa nr 9 z Ra­do­mia do Rze­szo­wa, a także droga wo­je­wódz­ka nr 758. Mia­sto znaj­du­je się też na Ma­ło­pol­skiej Dro­dze św. Ja­ku­ba.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klimowicz

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klimowski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klimt

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Klimusin

Kli­mu­sin – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, w po­wie­cie świd­nic­kim, w gmi­nie Pia­ski.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do ów­czes­ne­go wo­je­wództ­wa lu­bel­skie­go.

Wieś jest so­łect­wem w gmi­nie Pia­ski. We­dług Na­ro­do­we­go Spisu Po­wszech­ne­go z roku 2011 wieś li­czy­ła 133 miesz­kań­ców.


Źródła:

Wikipedia

Klimuszko

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Klin

1. ka­wa­łek drew­na lub me­ta­lu o za­o­strzo­nym kształ­cie słu­żą­cy do ro­zbi­ja­nia twar­dych ma­te­ria­łów,
2. coś w kształ­cie trój­ką­ta ostre­go,
3. szyk bo­jo­wy woj­ska,
4. szyk sa­mo­lo­tów w cza­sie lotu


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) fiz. ma­szy­na pro­sta, o kształ­cie trój­ką­ta;

 (1.2) kształt tej ma­szy­ny

 (1.3) wojsk. ro­dzaj szyku bo­jo­we­go

 (1.4) pot. kie­li­szek al­ko­ho­lu pity jako le­kar­stwo na kaca

 (1.5) kraw. ka­wa­łek tka­ni­ny w kształ­cie trój­ką­ta

 (1.6) gw-pl|Górny Śląsk. far­tuch


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klincz

1. w bok­sie, za­pa­sach: po­zy­cja, w któ­rej żaden z za­wod­ni­ków nie może wy­ko­nać ruchu, gdyż blo­ku­ją się wza­jem­nie;
2. sy­tu­a­cja bez wyj­ścia z po­wo­du wza­jem­ne­go unie­moż­li­wia­nia sobie dzia­ła­nia


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) sport. w bok­sie: przy­trzy­ma­nie się bok­se­rów w zwar­ciu ma­ją­cym unie­moż­li­wiać za­da­wa­nie cio­sów

 (1.2) przen. sy­tu­a­cja kon­flik­to­wa, która unie­moż­li­wia ja­ki­kol­wiek ruch ku po­jed­na­niu


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klinczować

w bok­sie: stwa­rzać sy­tu­a­cję klin­czu, przy­trzy­my­wać prze­ciw­ni­ka w zwar­ciu, unie­moż­li­wia­jąc za­da­wa­nie cio­sów


Źródła:

SJP.pl

Kline

sta­ro­grec­kie łoże bie­siad­ne na wy­so­kich no­gach i o wy­gię­tym pod­głów­ku


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klinek

zdrob­nie­nie od: klin; kli­nik


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od: klin

 (1.2) anat. część płata po­ty­licz­ne­go mózgu ludz­kie­go;

 (1.3) kulin. spoż. twa­róg ufor­mo­wa­ny w kształt klinu o za­o­krą­glo­nych kra­wę­dziach i wierz­choł­kach


Zo­bacz też: Kli­nek (gmina).

Kli­nek ( cu­ne­us) – część płata po­ty­licz­ne­go mózgu ludz­kie­go. Od przo­du od przed­klin­ka od­dzie­la go bru­zda cie­mie­nio­wo-po­ty­licz­na, od dołu na­to­miast bru­zda ostro­go­wa. Ma w przy­bli­że­niu kształt trój­kąt­ny. Znaj­du­je się na przyś­rod­ko­wej po­wierzch­ni pół­kul.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klinga

ostrze broni bia­łej typu siecz­ne­go; głow­nia; brze­szczot


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ostrze broni siecz­nej

 (1.2) gw-pl|War­mia, Ma­zu­ry. dzwo­nek


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klingenthal

Klin­gent­hal – mia­sto w Niem­czech, w kraju związ­ko­wym Sak­so­nia, w Ru­da­wach (Vogt­land), przy gra­ni­cy z Cze­cha­mi. Sie­dzi­ba wspól­no­ty ad­mi­ni­stra­cyj­nej Klin­gent­hal. 1 stycz­nia 2013 do mia­sta przy­łą­czo­no gminę Zwota, która stała się jego dziel­ni­cą. Do 29 lu­te­go 2012 na­le­ża­ła do okrę­gu ad­mi­ni­stra­cyj­ne­go Chem­nitz. We­dług da­nych na 31 grud­nia 2022 za­miesz­ki­wa­ny przez 7764 osoby.


Źródła:

Wikipedia

Klinger

Klin­ger – sztucz­ny zbior­nik wodny w Gó­rach Szczaw­nic­kich na Sło­wa­cji, ok. 1 km na po­łud­nio­wy za­chód od cen­trum Bań­skiej Szczaw­ni­cy. Jeden z mniej­szych daw­nych "taj­chów" (z niem. "der Teich" – staw) – sztucz­nych zbior­ni­ków pię­trzą­cych wodę do na­pę­dza­nia ma­szyn i urzą­dzeń gór­ni­czych i hut­ni­czych w hi­sto­rycz­nym bań­sko­szczaw­nic­kim re­wi­rze gór­ni­czym.


Źródła:

Wikipedia

Klingeryt

ma­te­riał uszczel­nia­ją­cy, otrzy­my­wa­ny przez spra­so­wa­nie włó­kna azbe­sto­we­go z kle­jem ka­u­czu­ko­wym, uży­wa­ny do wy­ro­bu uszcze­lek; klin­kie­ryt


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) techn. ma­te­riał uszczel­nia­ją­cy ze spra­so­wa­nych włó­kna azbe­sto­we­go z kle­jem ka­u­czu­ko­wym, ma­ją­cy za­sto­so­wa­nie w urzą­dze­niach pra­cu­ją­cych pod wy­so­kim ci­śnie­niem i w wy­so­kiej tem­pe­ra­tu­rze


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klingoni

fik­cyj­na rasa hu­ma­no­i­dal­na w serii Star Trek


Klin­go­ni (w ję­zy­ku klin­goń­skim tlhİngan) – fik­cyj­na rasa hu­ma­no­i­dal­na przed­sta­wio­na w serii Star Trek.

Klin­go­ni są rasą wo­jow­ni­ków. Ich oj­czy­stą pla­ne­tą jest Qo'noS. Klin­go­ni słyną z wiel­kie­go mę­stwa oraz chęci do walki, a ich spo­łe­czeń­stwo funk­cjo­nu­je w opar­ciu o bru­tal­ne za­sa­dy, w któ­rych współ­czu­cie i sła­bość trak­to­wa­ne są z naj­więk­szą odra­zą. W swo­ich po­czy­na­niach Klin­go­ni kie­ru­ją się za­sa­da­mi ho­no­ru i chę­cią zdo­by­cia chwa­ły.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klingoński

→ Klin­go­ni (rasa hu­ma­no­i­dal­na w serii Star Trek)


przy­miot­nik

 (1.1) film. do­ty­czą­cy Klin­go­nów

rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (2.1) jęz. film. sztucz­ny język uży­wa­ny przez przed­sta­wi­cie­li rasy Klin­go­nów z se­ria­lu "Star Trek"


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kliniak

spe­cja­li­stycz­ny mło­tek gór­ni­czy słu­żą­cy do wy­ku­wa­nia w skale gnia­zdek na kliny


Kli­niak ( Klin­kei) – potok w po­łud­nio­wo-za­chod­niej Pol­sce, w Su­de­tach; prawy do­pływ By­strzy­cy Dusz­nic­kiej.

Potok ma źró­dła po­mię­dzy wznie­sie­nia­mi Pta­sia Góra a Ko­niuch na wy­so­ko­ści 730 m n.p.m. a uj­ście na wy­so­ko­ści 480 m n.p.m. w miej­sco­wo­ści Szczyt­na.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kliniasty

po­dob­ny kształ­tem do klina


Źródła:

SJP.pl

Klinicysta

spe­cja­li­sta w dzie­dzi­nie me­dy­cy­ny kli­nicz­nej


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) med. le­karz ma­ją­cy prak­ty­kę w kli­ni­ce, od­dzia­le, w pracy szpi­tal­nej


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klinicystka

→ kli­ni­cy­sta


Patrz:klinicysta

Źródła:

SJP.pl

Kliniczny

przy­miot­nik od: kli­ni­ka


przy­miot­nik

 (1.1) med. do­ty­czą­cy lecz­nict­wa zam­knię­te­go

 (1.2) med. zwią­za­ny z opi­sem cho­ro­by


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kliniec

1. cios ka­mien­ny lub cegła o kształ­cie klina jako ele­ment kon­struk­cyj­ny łuku lub skle­pie­nia
2. drob­no tłu­czo­ne kru­szy­wo ka­mien­ne


Kli­niec – ter­mi­nem tym okre­śla się w bu­dow­nict­wie:

Kliń­ce usy­tu­o­wa­ne obok sie­bie, pod­da­ne na­tu­ral­ne­mu cią­że­niu ku do­ło­wi kon­struk­cji, zwie­ra­ją się ze sobą dzię­ki swemu kształ­to­wi. Nie do­pu­szcza­ją tym samym do roz­pad­nię­cia się bu­dow­li oraz prze­no­szą jej cię­żar na boki. Ob­cią­że­nie przej­mu­ją mury lub fi­la­ry sta­no­wią­ce pod­po­ry łuku ar­chi­tek­to­nicz­ne­go lub skle­pie­nia.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kliniecki

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Kliń­ca­mi, do­ty­czą­cy Kliń­cy


Źródła:

Wiktionary

Klinik

zdrob­nie­nie od: klin; kli­nek


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od: klin

forma rze­czow­ni­ka|ro­dzaj=żeń­ski.

 (2.1) D. lm. od: kli­ni­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klinika

szpi­tal peł­nią­cy rów­nież funk­cje na­u­ko­wo-ba­daw­cze oraz pro­wa­dzą­cy szko­le­nia stu­den­tów me­dy­cy­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) med. eduk. spe­cja­li­stycz­ny od­dział szpi­tal­ny dzia­ła­ją­cy przy uczel­ni lub in­sty­tu­cie na­u­ko­wym;

 (1.2) ar­chit. bu­dy­nek bę­dą­cy sie­dzi­bą kli­ni­ki (1.1)

forma rze­czow­ni­ka|ro­dzaj=mę­sko­rze­czo­wy.

 (2.1) D. lp. od: kli­nik


Zo­bacz też: Kli­ni­ka (ze­spół mu­zycz­ny).

Kli­ni­ka – spe­cja­li­stycz­ny od­dział szpi­tal­ny wcho­dzą­cy w skład uczel­ni lub in­sty­tu­tu na­u­ko­we­go, który oprócz le­cze­nia cho­rych pro­wa­dzi prace dy­dak­tycz­ne oraz ba­daw­cze.

Wyraz po­cho­dzi z ję­zy­ka grec­kie­go i od­no­si się do łóżka – kli­ni­ka jest miej­scem na­u­cza­nia me­dy­cy­ny „przy łóżku cho­re­go”.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klinkier

1. ka­mion­ko­wy ma­te­riał bu­dow­la­ny (wy­pa­lo­na mie­sza­ni­na mar­gli z gliną);
2. spie­czo­ne wy­ro­by ce­ra­micz­ne sto­so­wa­ne na na­wierzch­nie dróg, płyt­ki ścien­ne


Wy­ro­by z klin­kie­ru

Klin­kier – two­rzy­wa ce­ra­micz­ne o cze­re­pie spie­czo­nym, ale bez zesz­kli­wie­nia po­wierzch­ni. Są otrzy­my­wa­ne przez wy­pa­la­nie glin wa­pien­no-że­la­zi­stych, wa­pien­no-ma­gnez­jo­wych lub że­la­zi­stych w tem­pe­ra­tu­rze około od 1000 do 1300 °C. Wła­ści­wo­ści klin­kie­ru za­le­żą w dużej mie­rze od tlen­ku wap­nio­we­go w gli­nie.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klinkiernia

wyt­wór­nia klin­kie­ru


Źródła:

SJP.pl

Klinkierowy

przy­miot­nik od: klin­kier


Źródła:

SJP.pl

Klinkieryt

że­laz­na za­su­wa do łą­cze­nia lub od­dzie­la­nia komór wod­nych na stat­ku


Źródła:

SJP.pl

Klinkierówka

ro­dzaj ozdob­nej cegły


Źródła:

SJP.pl

Klinkosz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Klinochlor

mi­ne­rał, gli­no­krze­mian ma­gne­zo­wy; se­ra­fi­nit


Kli­noch­lor – mi­ne­rał z gro­ma­dy krze­mia­nów (gli­no­krze­mia­nów), z grupy chlo­ry­tów (ma­gne­zo­wych). Nazwa po­cho­dzi od zło­że­nia grec­kich słów "kli­nos" – uko­śny, i "chlo­ros" – zie­lo­ny. Opi­sa­ny w 1851 r. Przez W.P.Blade’a.

"Prze­drost­ka „klino” czę­sto sto­su­je się w na­zew­nict­wie mi­ne­ra­łów jed­no­sko­śnych".


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klinodziobek

kli­no­dzio­bek szary - ga­tu­nek ptaka z ro­dzi­ny mu­cho­ty­ra­ni­ko­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Klinolist

ro­śli­na ko­pal­na, skrzyp o kli­no­wa­tych li­ściach


Źródła:

SJP.pl

Klinolisty

wy­mar­ły rząd skrzy­pów (pną­cych lub pło­żą­cych) o kli­no­wa­tych li­ściach


Kli­no­li­sty ("Sphe­nop­hyl­la­les") – wy­mar­ły rząd skrzy­pów, ży­ją­cych od końca de­wo­nu do permu. Swój rozk­wit osią­gnę­ły w póź­nym kar­bo­nie, sta­no­wiąc ważny skład­nik ni­skiej ro­ślin­no­ści ba­gnisk wę­glot­wór­czych. Praw­do­po­dob­nie były pną­cza­mi.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klinometr

przy­rząd do po­mia­ru kąta na­chy­le­nia po­wierzch­ni w te­re­nie wzglę­dem po­zio­mu; po­chy­ło­mierz, spad­ko­mierz, ekli­metr, po­chyl­nik


Kli­no­metr (spad­ko­mierz) – przy­rząd do mie­rze­nia kątów pio­no­wych warstw skal­nych i in­nych po­wierzch­ni, a także struk­tur ge­o­lo­gicz­nych. Jest wbu­do­wa­ny w kom­pas ge­o­lo­gicz­ny (jako kli­no­metr wa­ha­dło­wy i/lub płyt­ko­wy). Sto­so­wa­ny w te­re­no­wych pra­cach ge­o­lo­gicz­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klinopiroksen

mi­ne­rał z pod­gru­py pi­rok­se­nów, np. augit, diop­syd


Źródła:

SJP.pl

Klinostat

urzą­dze­nie la­bo­ra­to­ryj­ne do sy­mu­lo­wa­nia zmie­nio­nej siły cią­że­nia, sto­so­wa­ne przy ba­da­niu roz­wo­ju or­ga­niz­mów


Źródła:

SJP.pl

Klinowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kli­no­wać.


Kli­no­wa­nie — picie al­ko­ho­lu, aby usu­nąć złe sa­mo­po­czu­cie bę­dą­ce efek­tem picia po­przed­nie­go dnia. Kli­no­wa­nie jest cha­rak­te­ry­stycz­ne dla fazy ostrej cho­ro­by al­ko­ho­lo­wej, po­prze­dza uza­leż­nie­nie fi­zycz­ne i cał­ko­wi­tą utra­tę kon­tro­li.

Po­ję­cie kli­no­wa­nia jest znane od co najm­niej okre­su śred­nio­pol­skie­go to jest od XVI wieku i przetr­wa­ło do cza­sów współ­czes­nych w po­sta­ci fra­ze­o­lo­giz­mu w po­wie­dze­niach: "Klin kli­nem wybić; upi­łeś się wczo­ra, je­ślić głowa fa­lu­je; pij znowu, bę­dziesz zdrów" lub "Miał tę zdu­mie­wa­ją­cą wła­ści­wość, że je­że­li w nie­dzie­lę się upił, to do­pie­ro w pią­tek cho­ro­wał, a przez so­bo­tę i nie­dzie­lę klin kli­nem wy­bi­jał.".


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Klinowaty

po­dob­ny kształ­tem do klina


Źródła:

SJP.pl

Klinować

wbi­jać klin


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. za­kli­no­wać)

 (1.1) umo­co­wy­wać za po­mo­cą klina

 (1.2) ro­złu­py­wać kli­nem i mło­tem głazy na mniej­sze

 (1.3) pot. le­czyć kaca pi­ciem al­ko­ho­lu

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny kli­no­wać się (dk. za­kli­no­wać się)

 (2.1) sta­wać się unie­ru­cho­mio­nym


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klinowotrzonowy

si­no­bo­ro­wik kli­no­wo­trzo­no­wy - ga­tu­nek grzy­bów z ro­dzi­ny bo­ro­wi­ko­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Klinowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Klinowy

przy­miot­nik od: klin


przy­miot­nik

 (1.1) skła­da­ją­cy się z kli­nów lub wy­ko­na­ny za po­mo­cą klina

 (1.2) w kształ­cie klina


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klio

[czy­taj: klijo albo klio] w mi­to­lo­gii grec­kiej: muza hi­sto­rii wy­o­bra­ża­na ze zwo­jem pa­pi­ru­su; Clio


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) mitgr. muza hi­sto­rii, jedna z to­wa­rzy­szek Apol­la; córka Zeusa i Mne­mo­sy­ne;

 (1.2) mitgr. jedna z ne­re­id, córka Ne­re­u­sa i Doris

 (1.3) astr. pla­ne­to­i­da o nu­me­rze ka­ta­lo­go­wym 84, z pasa głów­ne­go pla­ne­to­id, od­kry­ta w 1865 r.;

 (1.4) imię|pol­ski|ż.

 (1.5) geogr. grec­ka wieś w pół­noc­nej czę­ści Les­bos


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kliochinol

or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny, śro­dek o dzia­ła­niu prze­ciw­bak­te­ryj­nym, prze­ciw­pier­wot­nia­ko­wym i prze­ciw­grzy­bi­czym; En­te­ro­sep­tol


Klio­chi­nol – or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny, chlo­ro- i jo­do­po­chod­na 8-hy­drok­sy­chi­no­li­ny. Jas­no­żół­ta­wy miał­ki pro­szek. Zna­lazł za­sto­so­wa­nie w lecz­nict­wie jako śro­dek o sil­nym i dłu­gotr­wa­łym dzia­ła­niu od­ka­ża­ją­cym i wy­su­sza­ją­cym. Po­sia­da także dzia­ła­nie od­wa­nia­ją­ce.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kliometria

Klio­me­tria (z gr. "Klio" – muza hi­sto­rii; "métron" – miara) – sto­sun­ko­wo nowy[] kie­ru­nek badań hi­sto­rii go­spo­dar­czej sy­ste­ma­tycz­nie wy­ko­rzy­stu­ją­cy te­o­rie eko­no­micz­ne i ilo­ścio­we tech­ni­ki eko­no­me­trii. Klio­me­tria za­li­cza­na jest cza­sa­mi do hi­sto­rii kon­tra­fak­tycz­nej.


Źródła:

Wikipedia

Klip

ilu­stra­cja fil­mo­wa pio­sen­ki; te­le­dysk, wi­de­o­klip, clip


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klipa

1. gra chło­pię­ca po­le­ga­ją­ca na umie­jęt­nym pod­bi­ja­niu kij­kiem dre­wien­ka za­o­strzo­ne­go kli­no­wa­to po obu koń­cach
2. mo­ne­ta kwa­dra­to­wa, uży­wa­na w sta­ro­żyt­no­ści i w śred­nio­wie­czu


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) środ. gra ze­spo­ło­wa, daw­niej szcze­gól­nie po­pu­lar­na wśród dzie­ci i mło­dzie­ży;

 (1.2) nu­mizm. mo­ne­ta nie­o­krą­gła, ob­cię­ta w for­mie kwa­dra­tu lub in­ne­go wie­lo­ką­ta;


Klipa (ze szw. "klip­pa" – ob­ci­nać [no­ży­ca­mi]) – wszel­ka mo­ne­ta nie­o­krą­gła.

Nazwę tę na­da­je się wszyst­kim mo­ne­tom o kształ­cie czwo­ro- i wie­lo­ką­ta: kwa­dra­to­wym (rom­bo­wa­tym), pro­sto­kąt­nym, sze­ścio-, a nawet ośmio­kąt­nym. Wy­bi­ja­no je stem­plem okrą­głym bądź czwo­ro­kąt­nym.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klipart

śro­do­wi­sko­wo: pro­sty obra­zek ofe­ro­wa­ny przez dany pro­gram, umie­szcza­ny w do­ku­men­cie kom­pu­te­ro­wym; cli­part, clip art


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) in­form. go­to­wy plik gra­ficz­ny wsta­wia­ny do do­ku­men­tu kom­pu­te­ro­we­go;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kliper

szyb­ki ża­glo­wiec re­jo­wy


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) mar. żegl. dzie­więt­na­sto­wiecz­ny ża­glo­wiec tran­spor­to­wy;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klipfisz

so­lo­ny i su­szo­ny dorsz


Źródła:

SJP.pl

Klipować

1. za­kła­dać spe­cjal­ne klip­sy na towar skle­pie w celu ochro­ny przed jego kra­dzie­żą; kli­po­wać;
2. za­kła­dać kon­struk­cję ma­ją­cą na celu utrzy­ma­nie danej rze­czy w od­po­wied­niej po­zy­cji; kli­po­wać;
3. za­ci­skać na żyłce klips węd­kar­ski; kli­po­wać;
4. śro­do­wi­sko­wo o urzą­dze­niu elek­trycz­nym: wy­da­wać dziw­ne dźwię­ki


Źródła:

SJP.pl

Klipowy

→ klip; cli­po­wy


Źródła:

SJP.pl

Kliprowy

przy­miot­nik od: kli­per


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) mar. żegl. zwią­za­ny z kli­prem, do­ty­czą­cy kli­pe­ra


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klips

1. ele­ment bi­żu­te­rii za­kła­da­nej naj­czę­ściej na uszy;
2. uchwyt przy dłu­go­pi­sie, pió­rze lub ołów­ku, słu­żą­cy do za­cze­pia­nia ich o coś, np. o brzeg kie­sze­ni;
3. guzik do po­ście­li;
4. sprę­ży­nu­ją­cy spi­nacz


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ele­ment bi­żu­te­rii przy­pi­na­ny naj­czę­ściej do ucha

 (1.2) sprę­ży­nu­ją­cy spi­nacz

 (1.3) uchwyt przy dłu­go­pi­sie lub innym przed­mio­cie o po­dob­nym kształ­cie słu­żą­cy do za­cze­pia­nia ich o coś, np. o okład­kę ze­szy­tu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klipsowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|klip­so­wać.


Źródła:

Wiktionary

Klipsować

1. oz­na­czać bydło ho­dow­la­ne klip­sa­mi; kol­czy­ko­wać bydło;
2. za­my­kać usz­ko­dzo­ny na­rząd wew­nętrz­ny klip­sem na­czy­nio­wym;
3. za­kła­dać spe­cjal­ne klip­sy na towar skle­pie w celu ochro­ny przed jego kra­dzie­żą; kli­po­wać;
4. za­kła­dać kon­struk­cję ma­ją­cą na celu utrzy­ma­nie danej rze­czy w od­po­wied­niej po­zy­cji; kli­po­wać;
5. za­ci­skać na żyłce klips węd­kar­ski; kli­po­wać


Źródła:

SJP.pl

Klipsownica

na­rzę­dzie lub urzą­dze­nie do mo­co­wa­nia klip­sów


Źródła:

SJP.pl

Klipsy

para klip­sów (ozdób)


Klip­sy – ele­ment bi­żu­te­rii za­kła­da­nej naj­czę­ściej na uszy.

Nie­in­wa­zyj­ne pier­ście­nie imi­tu­ją­ce tra­dy­cyj­ne kol­czy­ki.

Jed­nym z wa­rian­tów klip­sów są pier­ście­nie typu "Lobe-pin­ching ear­ring".


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klirens

wskaź­nik oczy­szcza­nia oso­cza uka­zu­ją­cy zdol­ność nerek do usu­wa­nia zbęd­nych sub­stan­cji z krwi; kli­rens ner­ko­wy


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) fizj. współ­czyn­nik okre­śla­ją­cy ob­ję­tość oso­cza, jakie w jed­nost­ce czasu zo­sta­nie oczy­szczo­ne z pew­nej sub­stan­cji;


Kli­rens (współ­czyn­nik oczy­szcza­nia; nazwa to kalka z ang. "cle­a­ran­ce" – prześ­wit) – ob­ję­tość oso­cza cał­ko­wi­cie oczy­szczo­ne­go z danej sub­stan­cji w jed­nost­ce czasu. Wy­ra­ża spraw­ność, z jaką oso­cze zo­sta­je oczy­szczo­ne z danej sub­stan­cji. Kli­rens danej sub­stan­cji obli­cza­my ze wzoru:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klirensowy

→ kli­rens


Patrz:klirens

Źródła:

SJP.pl

Kliring

cle­a­ring;
1. roz­li­cze­nie bez­go­tów­ko­we wza­jem­nych zo­bo­wią­zań;
2. stwa­rza­nie rów­no­wa­gi mię­dzy po­py­tem a po­da­żą na pracę przez od­po­wied­nie ro­zło­że­nie siły ro­bo­czej


Źródła:

SJP.pl

Kliringowy

zwią­za­ny z kli­rin­giem (cle­a­rin­giem); cle­a­rin­go­wy


Źródła:

SJP.pl

Kliros

ros. po­dium przez­na­czo­ne dla chóru cer­kiew­ne­go, znaj­du­ją­ce się po obu stro­nach oł­ta­rza


Kli­ros (gr. "κλῆρος" – część ziemi, która przy­pa­dła w lo­so­wa­niu) – w cerk­wi pra­wo­sław­nej pod­wyż­sze­nie przed iko­no­sta­sem, na któ­rym pod­czas na­bo­żeń­stwa znaj­du­ją się chór, lek­to­rzy, kan­to­rzy oraz osoby du­chow­ne, które nie biorą udzia­łu w ce­le­bro­wa­niu na­bo­żeń­stwa, lecz po­ma­ga­ją pod­czas czy­ta­nia i śpie­wu.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klisiewicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Klistenes

ateń­ski po­li­tyk ży­ją­cy na prze­ło­mie VI i V w. p.n.e.; Klej­ste­nes


Źródła:

SJP.pl

Klister

smar do nart


rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) wosk uży­wa­ny w nar­ciar­stwie, bar­dzo lepki


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klistera

daw­niej: przy­rząd do ro­bie­nia le­wa­ty­wy


Źródła:

SJP.pl

Klistron

mi­kro­fa­lo­wa lampa elek­tro­no­wa


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) techn. urzą­dze­nie do wyt­wa­rza­nia mi­kro­fal;


Kli­stron – lampa mi­kro­fa­lo­wa z mo­du­la­cją pręd­ko­ści elek­tro­nów. Służy do wzmac­nia­nia i ge­ne­ra­cji prze­bie­gów mi­kro­fa­lo­wych (o czę­stot­li­wo­ściach od setek me­ga­her­ców w górę). Skła­da się z ka­to­dy wy­sy­ła­ją­cej elek­tro­ny, ze­spo­łu elek­trod ogni­sku­ją­cych wy­e­mi­to­wa­ne elek­tro­ny w wąską wiąz­kę, anody przyś­pie­sza­ją­cej oraz przy­najm­niej dwóch re­zo­na­to­rów i ko­lek­to­ra.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klistronowy

przy­miot­nik od: kli­stron


Źródła:

SJP.pl

Klisz

sztyw­na, szkla­na płyt­ka fo­to­gra­ficz­na, pot. błona fo­to­gra­ficz­na


Źródła:

SJP.pl

Klisza

sztyw­na, szkla­na płyt­ka fo­to­gra­ficz­na, pot. błona fo­to­gra­ficz­na


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) fot. błona po­kry­ta sub­stan­cją che­micz­ną w celu wy­ko­na­nia ne­ga­ty­wu zdję­cia

 (1.2) druk. fot. ro­dzaj ma­try­cy w po­sta­ci sztyw­nej, pła­skiej płyty

 (1.3) jęz. liter. ste­re­o­ty­po­we ze­sta­wie­nie wy­ra­zów

 (1.4) liter. nie­o­ry­gi­nal­ny, pow­ta­rza­ny wątek


Nie mylić z: błoną fo­to­gra­ficz­ną.

Kli­sza – ro­dzaj ma­try­cy w po­sta­ci pła­skiej, sztyw­nej płyty.

W fo­to­gra­fii pier­wsze kli­sze w po­sta­ci szkla­nych płyt po­ja­wi­ły się w II poł. XIX w. Były to kli­sze ne­ga­ty­wo­we, słu­żą­ce do fo­to­gra­fo­wa­nia, a na­stęp­nie re­pro­duk­cji zdjęć fo­to­gra­ficz­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kliszarnia

dział dru­kar­ni lub odręb­ny za­kład prze­my­sło­wy wy­ko­nu­ją­cy kli­sze dru­kar­skie


Źródła:

SJP.pl

Kliszcz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kliszczacy

gó­ra­le z Gor­ców


Źródła:

SJP.pl

Kliszczaczka

gó­ral­ka z Gor­ców


Źródła:

SJP.pl

Kliszczak

góral z Gor­ców


Źródła:

SJP.pl

Kliszewski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kliszka

zdrob­nie­nie od: kli­sza


Źródła:

SJP.pl

Kliszkowice

Klisz­ko­wi­ce (nazwa obocz­na: Klisz­ko­wi­ce Duże) – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie trzeb­nic­kim, w gmi­nie Żmi­gród.


Źródła:

Wikipedia

Kliszograf

urzą­dze­nie wyt­wa­rza­ją­ce kli­sze dru­kar­skie me­to­dą gra­we­ro­wa­nia fo­to­e­lek­trycz­ne­go


Źródła:

SJP.pl

Kliszować

przy­go­to­wy­wać kli­sze dru­kar­skie


Źródła:

SJP.pl

Kliszowianin

miesz­ka­niec Kli­szo­wa


Źródła:

SJP.pl

Kliszowianka

miesz­kan­ka Kli­szo­wa


Źródła:

SJP.pl

Kliszowski

przy­miot­nik od: Kli­szów, wieś w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim


Źródła:

SJP.pl

Kliszowy

→ kli­sza


Patrz:klisza

Źródła:

SJP.pl

Kliszów

nazwa kilku wsi w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klita

zgru­bie­nie od klit­ka


Źródła:

SJP.pl

Klitajmestra

w mi­to­lo­gii grec­kiej: kró­lew­na spar­tań­ska i kró­lo­wa my­keń­ska


Kli­taj­me­stra (także Kly­taj­me­stra, Kli­tajm­ne­stra, gr. Κλυταιμήστρα "Klytaimḗstra", „Słyn­na-Oblu­bie­ni­ca”) – w mi­to­lo­gii grec­kiej kró­lew­na spar­tań­ska i kró­lo­wa my­keń­ska, po­cho­dzą­ca od Tyn­da­re­o­sa i Ledy.

Żona i we­spół ze swym ko­chan­kiem Aj­gi­stem za­bój­czy­ni wodza i zwy­cięz­cy spod Troi Aga­mem­no­na, ojca ich trój­ki dzie­ci, pom­szczo­ne­go przez ich syna Ore­ste­sa, ści­ga­ne­go póź­niej za przy­czy­nie­nie się do śmier­ci matki przez ery­nie.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klitemestra

po­stać z mi­to­lo­gii grec­kiej; Kli­taj­me­stra


Źródła:

SJP.pl

Klitka

po­tocz­nie: małe, nie­wy­god­ne po­mie­szcze­nie; ciup­ka, ciupa


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) małe, cias­ne po­mie­szcze­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klitoralny

→ kli­to­ris; łech­tacz­ko­wy


Źródła:

SJP.pl

Klitoria

ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny bo­bo­wa­tych, zioło sto­so­wa­ne w me­dy­cy­nie ajur­we­dyj­skiej


Kli­to­ria ("Cli­to­ria" L.) – ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny bo­bo­wa­tych. Obej­mu­je co najm­niej 66 ga­tun­ków, wy­stę­pu­ją­cych dziko w stre­fie tro­pi­kal­nej i sub­tro­pi­kal­nej, z kil­ko­ma ga­tun­ka­mi się­ga­ją­cy­mi do stre­fy kli­ma­tu umiar­ko­wa­ne­go. Nazwa na­u­ko­wa na­da­na zo­sta­ła z po­wo­du po­do­bień­stwa kwia­tów do łech­tacz­ki ("cli­to­ris"). Z tych sa­mych po­wo­dów ro­śli­ny wy­ko­rzy­sty­wa­ne były w me­dy­cy­nie tra­dy­cyj­nej jako afro­dyz­jak i w le­cze­niu cho­rób we­ne­rycz­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klitoridektomia

za­bieg po­le­ga­ją­cy na usu­nię­ciu łech­tacz­ki


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) chi­rur­gicz­ne usu­nię­cie łech­tacz­ki; obrze­za­nie dziew­cząt po­le­ga­ją­ce na usu­nię­ciu łech­tacz­ki


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klitoris

żeń­ski zew­nętrz­ny na­rząd płcio­wy; cli­to­ris; łech­tacz­ka


Źródła:

SJP.pl

Klitoroplastyka

chi­rur­gicz­na zmia­na wiel­ko­ści łech­tacz­ki


Źródła:

SJP.pl

Klituś-Bajduś

po­tocz­nie: ga­du­ła; ple­ciu­ga, papla, kli­tuś baj­duś


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) pot. żart. lub lek­cew. głu­pie ga­da­nie, nie­praw­dzi­we opo­wie­ści

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) pot. żart. lub lek­cew. osoba opo­wia­da­ją­ca rze­czy nie­praw­do­po­dob­ne, nie­wia­ry­god­ne, bzdur­ne


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kliważ

rów­no­le­głe spę­ka­nia w skale pow­sta­łe wsku­tek ci­śnień bocz­nych zwią­za­nych z ru­cha­mi tek­to­nicz­ny­mi


Kli­waż – gęste (do kilku cm) spę­ka­nia se­ryj­ne skał o upo­rząd­ko­wa­niu kie­run­ko­wym, wy­stę­pu­ją­ce w ze­spo­łach.

Czę­sto spę­ka­nia kli­wa­żo­we nie są wi­docz­ne ma­kro­sko­po­wo, tylko pod mi­kro­sko­pem. Można wy­róż­nić cią­gły, kre­nu­la­cyj­ny, ołów­ko­wy (prę­ci­ko­wy), osio­wy, spę­ka­nio­wy.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kliwer

trój­kąt­ny ża­giel przed­ni pod­no­szo­ny na szta­gu (sta­lo­wej linie pod­trzy­mu­ją­cej maszt) umo­co­wa­nym do buksz­pry­tu (belki na dziob­ni­cy ża­glow­ca)


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) żegl. trój­kąt­ny przed­ni ża­giel


Kli­wer – ża­giel za­li­cza­nych do sztaks­li przed­nich. Cha­rak­te­ry­zu­je się wy­so­ko unie­sio­nym ro­giem hal­so­wym. Wy­stę­pu­je przed fo­kiem, a przy więk­szej licz­bie sztaks­li przed­nich może być do­dat­ko­wo po­prze­dzo­ny la­ta­czem i (rza­dziej)

bom­kli­wrem. Daw­niej na­zy­wa­ny był rów­nież yan­kee.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kliwerbom

prze­dłu­że­nie buksz­pry­tu, przed­nia na­sta­wa buksz­pry­tu; bom­sten­ga; buksz­pir; dzio­bak drugi


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) żegl. zob. bom­sten­ga.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kliwerszkot

lina do na­da­wa­nia kli­wro­wi (trój­kąt­ne­mu ża­glo­wi przed­nie­mu) od­po­wied­nie­go uło­że­nia wzglę­dem wia­tru; kli­wer­szot


Źródła:

SJP.pl

Kliwerszot

lina do na­wa­nia kli­wro­wi (trój­kąt­ne­mu ża­glo­wi przed­nie­mu) od­po­wied­nie­go uło­że­nia wzglę­dem wia­tru; kli­wersz­kot


Źródła:

SJP.pl

Kliwia

ozdob­na ro­śli­na cie­nio­lub­na z ro­dzi­ny ama­ryl­ko­wa­tych, o ciem­no­zie­lo­nych li­ściach i po­ma­rań­czo­wych, czer­wo­nych z żół­tym środ­kiem lub żół­to­bia­łych kwia­tach ze­bra­nych w bal­da­chy; cli­wia


Kli­wia ("Cli­via" Lindl.) – ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny ama­ryl­ko­wa­tych, wy­stę­pu­ją­cych na­tu­ral­nie w po­łud­nio­wej Afry­ce. Kli­wia cy­no­bro­wa zo­sta­ła in­tro­du­ko­wa­na do Mek­sy­ku. Nazwa ro­dza­ju zo­sta­ła na­da­na dla ucz­cze­nia lady Clive, hra­bi­ny Nort­hum­ber­land, która była zna­nym pa­tro­nem ogrod­nict­wa i w jej ogro­dzie po raz pier­wszy zak­wi­tła "Cli­via no­bi­lis". Ro­śli­ny z tego ro­dza­ju upra­wia­ne są jako ozdob­ne w kli­ma­cie umiar­ko­wa­nym, w tym w Pol­sce głów­nie jako ro­śli­ny po­ko­jo­we.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klizin

Kli­zin – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie łódz­kim, w po­wie­cie ra­dom­szczań­skim, w gmi­nie Ko­drąb.

W la­tach 1975–1998 wieś ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa piotr­kow­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Klizma

za­bieg po­le­ga­ją­cy na wpro­wa­dze­niu do od­byt­ni­cy cie­płej wody, czę­sto z do­dat­kiem soli lub leków, w celu spo­wo­do­wa­nia wy­próż­nie­nia; le­wa­ty­wa; wlew do­od­byt­ni­czy; enema


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) med. za­bieg płu­ka­nia je­li­ta gru­be­go, le­wa­ty­wa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klizmafil

osoba osią­ga­ją­ca sa­tys­fak­cję sek­su­al­ną po­przez sto­so­wa­nie le­wa­ty­wy


Źródła:

SJP.pl

Klizmafilia

typ pa­ra­fi­lii, w któ­rej sa­tys­fak­cja sek­su­al­na osią­ga­na jest po­przez sto­so­wa­nie le­wa­ty­wy


Kliz­ma­fi­lia (ang. "klis­map­hi­lia") – pa­ra­fi­lia, w któ­rej sa­tys­fak­cja sek­su­al­na jest osią­ga­na po­przez wlewy do­od­byt­ni­cze (le­wa­ty­wa). Niek­tó­rzy pro­du­cen­ci prze­my­słu por­no­gra­ficz­ne­go po­sia­da­ją w ofer­cie ze­sta­wy do le­wa­ty­wy słu­żą­ce do za­spo­ko­je­nia po­trzeb klis­ma­fi­licz­nych. Klis­ma­fi­lię okre­śla się cza­sa­mi jako ro­dzaj ma­stur­ba­cji anal­nej. An­giel­ski ter­min zo­stał ukuty w 1973 przez Jo­an­ne Denko.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klizmafilka

→ kliz­ma­fil


Patrz:klizmafil

Źródła:

SJP.pl

Klizymetr

przy­rząd op­tycz­ny do mie­rze­nia kątów pio­no­wych; po­chy­ło­ścio­mierz


Kli­zy­metr (po­chy­ło­ścio­mierz) – pro­sty op­tycz­ny przy­rząd ge­o­de­zyj­ny sto­so­wa­ny w ge­o­lo­gicz­nych pra­cach te­re­no­wych, słu­żą­cy do mie­rze­nia kątów pio­no­wych przez ce­lo­wa­nie, w tym po­mia­ru kąta na­chy­le­nia stoku, do wyz­na­cza­nia pła­szczyz­ny po­zio­mej i mo­gą­cy rów­nież słu­żyć za od­le­gło­ścio­mierz. Może być wbu­do­wa­ny w kom­pas ge­o­lo­gicz­ny lub wy­stę­po­wać nie­za­leż­nie.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klińce

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. adm. mia­sto w Rosji, w ob­wo­dzie briań­skim, po­ło­żo­ne nad Tu­ros­ną;


Kliń­ce ( Клинцы́, Клинці) – mia­sto w Rosji, w ob­wo­dzie briań­skim, nad Tu­ros­ną (do­pływ Desny). Mia­sto w 2021 roku za­miesz­ki­wa­ło 62 704 miesz­kań­ców. Jest sie­dzi­bą re­jo­nu kli­niec­kie­go.

Miej­sco­wość zo­sta­ła za­ło­żo­na w 1707 roku na ob­sza­rze, który Car­stwo Ro­syj­skie uzy­ska­ło kosz­tem Pol­ski na mocy ro­zej­mu an­dru­szow­skie­go 40 lat wcze­śniej. Prawa miej­skie od 1925 roku.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Kliński

naz­wi­sko


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Kli­nem, do­ty­czą­cy Klina


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kliś

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klm

skró­to­wiec w funk­cji rze­czow­ni­ka ro­dza­ju mę­sko­rze­czo­we­go

 (1.1) lotn. Kró­lew­skie To­wa­rzy­stwo Lot­ni­cze, nazwa ho­len­der­skich linii lot­ni­czych;

 (1.2) pot. sa­mo­lot KLM-u (1.1)


KLM Royal Dutch Air­li­nes ("Kró­lew­skie To­wa­rzy­stwo Lot­ni­cze") – ho­len­der­ska linia lot­ni­cza, wcho­dzą­ce w skład hol­din­gu Air Fran­ce-KLM. Na­le­ży do so­ju­szu lot­ni­cze­go SkyTeam. Głów­nym por­tem jest Am­ster­dam-Schip­hol. Jest naj­star­szą linią lot­ni­czą na świe­cie, za­ło­żo­ną i la­ta­ją­cą nie­przer­wa­nie od 1919.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Klo

po­tocz­nie: to­a­le­ta, ubi­ka­cja; wucet, wuce, WC, klop, klo­zet, kibel


Źródła:

SJP.pl

Kloacznie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób klo­acz­ny


Źródła:

Wiktionary

Kloaczny

przy­miot­nik od: klo­a­ka (w zna­cze­niu: ustęp), np. klo­acz­ny dół; klo­a­ko­wy (rza­dziej)


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z klo­a­ką


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kloaka

1. koń­co­wy od­ci­nek prze­wo­du po­kar­mo­we­go ryb spo­do­u­stych, pła­zów, gadów, pta­ków i ste­kow­ców; stek;
2. dół, zbior­nik bę­dą­cy miej­scem gro­ma­dze­nia od­cho­dów; szam­bo;
3. po­tocz­nie: to­a­le­ta, ubi­ka­cja; wucet, wuce, WC, kibel, klo, klo­zet, klop


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) dół lub zbior­nik przez­na­czo­ny do gro­ma­dze­nia od­cho­dów

 (1.2) anat. koń­co­wy od­ci­nek je­li­ta krę­gow­ców


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kloakalny

→ klo­a­ka (koń­co­wy od­ci­nek prze­wo­du po­kar­mo­we­go)


Źródła:

SJP.pl

Kloakowy

przy­miot­nik od: klo­a­ka (w zna­cze­niu: ustęp), np. klo­a­ko­wy dół; klo­acz­ny (czę­ściej)


Źródła:

SJP.pl

Klobocon

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) gwara. bo­cian, bo­cian biały


Źródła:

Wiktionary

Kloc

1. duży kawał drew­na; kłoda
2. po­tocz­nie, lek­ce­wa­żą­co o kimś cięż­kim i nie­zdar­nym


rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) gruby pniak

 (1.2) pot. ktoś gruby lub po­kracz­ny

 (1.3) pot. coś gru­be­go lub nie­fo­rem­ne­go

 (1.4) pot. gruba noga

 (1.5) reg. za­pu­sto­wy zwy­czaj ob­no­sze­nia po wsi ka­wał­ka drew­na za­wi­nię­te­go jak dziec­ko

 (1.6) od­mia­na sza­chów roz­gry­wa­na na dwóch plan­szach przez czte­ry osoby;


Kloc – od­mia­na sza­chów roz­gry­wa­na na dwóch sza­chow­ni­cach przez dwie dwu­o­so­bo­we dru­ży­ny. W dru­ży­nie gra­cze grają róż­ny­mi ko­lo­ra­mi.

W klocu obo­wią­zu­ją nor­mal­ne za­sa­dy sza­chów mię­dzy­na­ro­do­wych. Wy­róż­ni­kiem gry jest za­sa­da, że bier­ki zdo­by­te przez jed­ne­go z gra­czy prze­cho­dzą "do ręki" part­ne­ra z dru­ży­ny, który może po­sta­wić je na swo­jej sza­chow­ni­cy.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klocek

1. zdrob­nie­nie od: kloc;
2. za­baw­ka dzie­cię­ca;
3. kilka ksią­żek razem opra­wio­nych;
4. ele­ment ha­mul­ca cier­ne­go;
5. deska lub płyta drew­nia­na;
6. jeden z kilku wa­łecz­ków, na które na­wi­ja­ne są nici do ro­bie­nia ko­ro­nek (bez uży­cia igły, szy­deł­ka, dru­tów) me­to­dą prze­pla­ta­nia nitek


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od: kloc

 (1.2) dzie­cię­ca za­baw­ka o kształ­cie gra­nia­sto­słu­pa

 (1.3) pot. grub. od­cho­dy, kał

 (1.4) mech. część ukła­du ha­mul­co­we­go sa­mo­cho­du

 (1.5) bi­bliot. kilka ksią­żek opra­wio­nych razem

 (1.6) plast. płyta z wy­ry­tym ry­sun­kiem do od­bi­ja­nia go na pa­pie­rze lub tka­ni­nie


Klo­cek ( Klot­zek) – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ku­jaw­sko-po­mor­skim, w po­wie­cie tu­chol­skim, w gmi­nie Tu­cho­la, na ob­sza­rze Tu­chol­skie­go Parku Kra­jo­bra­zo­we­go.

W 1943 roku oku­pan­ci nie­miec­cy zmie­ni­li nazwę miej­sco­wo­ści na "Klot­zeck". W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa byd­go­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kloch

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Klocia

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) zdrobn. po­u­fa­ła forma imie­nia Klo­tyl­da


Źródła:

Wiktionary

Klockowaty

po­dob­ny do kloc­ka


Źródła:

SJP.pl

Klockowy

przy­miot­nik od: klo­cek


Źródła:

SJP.pl

Klocowanie

usta­wiać kloce za­bez­pie­cza­ją­ce strop w ko­pal­ni


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|klo­co­wać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klocowaty

po­dob­ny kształ­tem do kloca; cięż­ki, duży


Źródła:

SJP.pl

Klocować

usta­wiać kloce za­bez­pie­cza­ją­ce strop w ko­pal­ni


Źródła:

SJP.pl

Klocownik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) gwara. prze­bra­ny za dzia­da chłop no­szą­cy kloc w za­pu­sty


Źródła:

Wiktionary

Klocowy

→ kloc


Patrz:kloc

Źródła:

SJP.pl

Klocuszek

zdrob­nie­nie od: klo­cek


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) zdrobn. od: klo­cek


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klocuszki

zdrob­nie­nie od: klo­cek


Źródła:

SJP.pl

Klocówka

tama zbu­do­wa­na z drew­nia­nych klo­ców, zwy­kle na za­pra­wie gli­no­wej, słu­żą­ca jako tama po­ża­ro­wa osta­tecz­na; tama klo­co­wa


Klo­ców­ka – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, w po­wie­cie to­ma­szow­skim, w gmi­nie Tar­na­wat­ka.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa za­moj­skie­go.

Wieś jest so­łect­wem w gmi­nie Tar­na­wat­ka. We­dług Na­ro­do­we­go Spisu Po­wszech­ne­go z roku 2011 wieś li­czy­ła 106 miesz­kań­ców.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klodwig

imię kró­lów Fran­ków; Chlod­wig


Źródła:

SJP.pl

Klofta

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) reg. pozn. kłoda, pień drze­wa

 (1.2) reg. pozn. tęga ko­bie­ta


Źródła:

Wiktionary

Klojz

nie­wiel­ki bu­dy­nek lub jego część, uży­wa­ny do mod­lit­wy przez cha­sy­dów


Klojz, klaus ( ‏קלויז‎ "klojz", z Kla­u­se „cela”), klajzł (zdrob­nia­łe ‏קלײַזל‎ "klajzl") – mały bu­dy­nek lub jego część, słu­żą­cy jako dom mod­lit­wy (nie­wiel­ka bóż­ni­ca lub bet mi­drasz), na­le­żą­cy do okre­ślo­nej grupy za­wo­do­wej bądź spo­łecz­nej.

Okre­śle­nia tego uży­wa­li Żydzi środ­ko­wej i wschod­niej Eu­ro­py od XVII wieku. Szcze­gól­nie czę­sto swoje domy mod­lit­wy na­zy­wa­li tak cha­sy­dzi za­miesz­ku­ją­cy Ga­li­cję.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klomb

1. wy­dzie­lo­ne miej­sce w ogro­dzie, oto­czo­ne kwia­ta­mi lub krze­wa­mi
2. daw­niej: kilka drzew


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ro­dzaj okrą­głej bądź owal­nej grząd­ki ogro­do­wej, cza­sem znaj­du­ją­cej się na pod­wyż­sze­niu.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klombik

zdrob­nie­nie od: klomb; kwiet­ni­czek, ra­bat­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. klomb


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klombowy

przy­miot­nik od: klomb


Źródła:

SJP.pl

Klomifen

or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny, uży­wa­ny jako lek hor­mo­nal­ny w le­cze­niu nie­płod­no­ści oraz jako śro­dek do­pin­gu­ją­cy


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) chem. farm. zwią­zek or­ga­nicz­ny, lek hor­mo­nal­ny blo­ku­ją­cy dzia­ła­nie estro­ge­nów, sto­so­wa­ny w le­cze­niu bez­płod­no­ści wy­ni­kłej z za­bu­rzeń ja­jecz­ko­wa­nia;


Klo­mi­fen – or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny, lek hor­mo­nal­ny z grupy se­lek­tyw­nych mo­du­la­to­rów re­cep­to­ra estro­ge­no­we­go. Jego dzia­ła­nie po­le­ga na blo­ko­wa­niu efek­tów żeń­skich hor­mo­nów płcio­wych – estro­ge­nów. Wska­za­ny w le­cze­niu nie­płod­no­ści z po­wo­du za­bu­rzeń owu­la­cji. Sto­so­wa­ny rów­nież przez osoby uży­wa­ją­ce far­ma­ko­lo­gicz­ne­go do­pin­gu wy­dol­no­ścio­we­go w celu zła­go­dze­nia jego skut­ków ubocz­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klon

1. drze­wo li­ścia­ste z ro­dzi­ny klo­no­wa­tych;
2. drew­no drze­wa o tej samej naz­wie; klo­ni­na


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy lub mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) dendr. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Acer|L.|ref=tak., ro­dzaj drzew i krze­wów z ro­dzi­ny klo­no­wa­tych;

 (1.2) biol. zbiór ko­mó­rek lub cały or­ga­nizm wy­wo­dzą­cy się z jed­nej ko­mór­ki, iden­tycz­ny pod wzglę­dem ge­ne­tycz­nym;

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) sf. żoł­nierz w uni­wer­sum „Gwiezd­nych wojen”;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klonalność

→ klo­nal­ny


Patrz:klonalny

Źródła:

SJP.pl

Klonalny

przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z lub pow­sta­ły w wy­ni­ku klo­no­wa­nia


Źródła:

Wiktionary

Klonazepam

or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny, lek psy­cho­tro­po­wy o sil­nym i dłu­gotr­wa­łym dzia­ła­niu prze­ciwdr­gaw­ko­wym i prze­ciw­lę­ko­wym


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) farm. ank­sjo­li­tyk z grupy ben­zo­dia­ze­pin o sil­nym, dłu­gotr­wa­łym dzia­ła­niu;


Klo­na­ze­pam ( clo­na­ze­pa­mum) – or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny z grupy ben­zo­dia­ze­pin, sto­so­wa­ny jako lek psy­cho­tro­po­wy o sil­nym i dłu­gotr­wa­łym dzia­ła­niu prze­ciwdr­gaw­ko­wym i prze­ciw­lę­ko­wym. Pro­fi­lem dzia­ła­nia przy­po­mi­na fe­no­bar­bi­tal. Dzia­ła na struk­tu­ry oś­rod­ko­we­go ukła­du ner­wo­we­go (OUN), głów­nie na układ lim­bicz­ny i podwz­gó­rze (ułat­wia prze­kaź­nict­wo GABA-er­gicz­ne).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klondike

[czy­taj: klon­dajk] dawny okręg gór­ni­czy w Ka­na­dzie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski (rzad. mę­sko­rze­czo­wy), nazwa włas­na

 (1.1) geogr. rzeka w Ka­na­dzie;

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki (rzad. mę­sko­rze­czo­wy), nazwa włas­na

 (2.1) geogr. re­gion ota­cza­ją­cy rzekę Klon­di­ke (1.1)


Klon­di­ke – rzeka w Ju­ko­nie w za­chod­niej Ka­na­dzie. Jej nazwa zo­sta­ła trwa­le zwią­za­na z od­kry­ciem złota w oko­li­cach Daw­son City w sierp­niu 1896 (go­rącz­ka złota nad Klon­di­ke).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klonek

mały kleń


Klo­nek – je­zio­ro w gmi­nie No­win­ka, w po­wie­cie au­gu­stow­skim, w woj. pod­la­skim.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klonia

jeden z ob­ja­wów ją­ka­nia się; skur­czo­we pow­ta­rza­nie sylab, słów


Źródła:

SJP.pl

Klonik

1. ro­śli­na ziel­na lub krzew z ro­dzi­ny śla­zo­wa­tych; za­ślaz, abu­ti­lon
2. mały klon


Źródła:

SJP.pl

Klonina

drew­no klonu; klon


Klo­ni­na – część wsi Ja­strzę­bia w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim, w po­wie­cie skar­ży­skim, w gmi­nie Bli­żyn.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa kie­lec­kie­go.

Przed 2023 r. miej­sco­wość była miej­sco­wo­ścią typu osada leśna.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kloning

rzad­ko: two­rze­nie or­ga­niz­mów o in­for­ma­cji ge­ne­tycz­nej iden­tycz­nej z dawcą; klo­no­wa­nie


Źródła:

SJP.pl

Klonolistny

pla­tan klo­no­list­ny - ga­tu­nek drze­wa z ro­dzi­ny pla­ta­no­wa­tych, ro­śli­na ozdob­na


przy­miot­nik

 (1.1) bot. ma­ją­cy li­ście jak klon


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klonowa

przy­miot­nik od: klon (w zna­cze­niu:
1. drze­wo li­ścia­ste, np. li­ście klo­no­we;
2. drew­no tego drze­wa, np. par­kiet klo­no­wy)


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klonowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|klo­no­wać.;


W ro­zu­mie­niu po­tocz­nym klo­no­wa­niem okre­śla się pro­ces two­rze­nia iden­tycz­nej kopii z ory­gi­na­łu.

W bio­lo­gii mia­nem klonu okre­śla się or­ga­niz­my ma­ją­ce iden­tycz­ny lub pra­wie iden­tycz­ny ma­te­riał ge­ne­tycz­ny. Klo­na­mi są więc or­ga­niz­my pow­sta­łe w pro­ce­sie rozm­na­ża­nia we­ge­ta­tyw­ne­go, takie jak ko­lo­nie bak­te­rii, jed­no­ko­mór­kow­ców, odro­śla i rozm­nóż­ki ro­ślin etc.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Klonowate

ro­dzi­na ro­ślin z rzędu myd­leń­cow­ców


Klo­no­wa­te ("Ace­ra­ce­ae" Juss.) – ro­dzi­na ro­ślin wy­róż­nia­na w niek­tó­rych (zwła­szcza daw­niej­szych) sy­ste­mach kla­sy­fi­ka­cyj­nych w obrę­bie rzędu myd­leń­cow­ców ("Sa­pin­da­les"). Zgod­nie ze współ­czes­ną wie­dzą wy­o­dręb­nie­nie za­li­cza­nych tu dwóch ro­dza­jów (klon "Acer" i "Dip­te­ro­nia") w ran­dze ro­dzi­ny, zmie­nia myd­leń­co­wa­te w tak­son pa­ra­fi­le­tycz­ny. Dla­te­go w no­wszych sy­ste­mach ro­dzi­na klo­no­wa­tych nie jest wy­róż­nia­na.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klonowaty

o ce­chach klo­no­wa­tych (ro­dzi­na ro­ślin)


Źródła:

SJP.pl

Klonować

1. two­rzyć or­ga­niz­my o in­for­ma­cji ge­ne­tycz­nej iden­tycz­nej z dawcą;
2. po­tocz­nie: two­rzyć iden­tycz­ną kopię z ory­gi­na­łu


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. sklo­no­wać)

 (1.1) two­rzyć klona czyli wier­ną kopię cze­goś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klonowianin

miesz­ka­niec Klo­no­wej


Źródła:

SJP.pl

Klonowianka

miesz­kan­ka Klo­no­wej


Źródła:

SJP.pl

Klonowo

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Klonowski

przy­miot­nik od: Klo­no­wa, gmina w wo­je­wództ­wie łódz­kim


Źródła:

SJP.pl

Klonowy

przy­miot­nik od: klon (w zna­cze­niu:
1. drze­wo li­ścia­ste, np. li­ście klo­no­we;
2. drew­no tego drze­wa, np. par­kiet klo­no­wy)


przy­miot­nik

 (1.1) skła­da­ją­cy się z klonu

 (1.2) wy­ko­na­ny z drew­na lub innej czę­ści klonu

 (1.3) bę­dą­cy czę­ścią klonu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klonus

drże­nie mię­śni spa­stycz­nych po ich na­głym roz­cią­gnię­ciu


Klo­nus (trząs) – ciąg mi­mo­wol­nych skur­czów włó­kien mię­śnio­wych wy­wo­ła­nych przez nagłe roz­cią­ga­nie mię­śnia. Klo­nu­sy są cha­rak­te­ry­stycz­ne dla ze­spo­łu pi­ra­mi­do­we­go. W prze­ci­wień­stwie do sa­mo­ist­nych drob­nych drgań (fa­scy­ku­la­cji) wy­stę­pu­ją­cych w przy­pad­ku usz­ko­dze­nia dol­ne­go (ob­wo­do­we­go) ne­u­ro­nu ru­cho­we­go klo­nu­sy za­wsze są wy­wo­ła­ne na dro­dze odru­cho­wej (są wy­ni­kiem znacz­ne­go wy­gó­ro­wa­nia odru­chu) oraz po­sia­da­ją znacz­ną am­pli­tu­dę.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klonówek

wie­czer­ni­ca klo­nów­ka - ga­tu­nek mo­ty­la z ro­dzi­ny sów­ko­wa­tych


Klo­nó­wek – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie łódz­kim, w po­wie­cie sie­radz­kim, w gmi­nie Warta.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klonówka

wie­czer­ni­ca klo­nów­ka - ga­tu­nek mo­ty­la z ro­dzi­ny sów­ko­wa­tych


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klop

po­tocz­nie: ubi­ka­cja


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) pot. ubi­ka­cja

 (1.2) pot. sedes


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kloper

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. trze­pacz­ka do dy­wa­nów


Źródła:

Wiktionary

Klopidogrel

or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny ha­mu­ją­cy agre­ga­cję pły­tek we krwi


Klo­pi­do­grel (clo­pi­do­grel, B01AC) – or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny, po­chod­na tie­no­pi­ry­dy­ny, in­hi­bi­tor agre­ga­cji pły­tek krwi in­du­ko­wa­nej przez ADP. Sto­so­wa­nie na­sy­ca­ją­cej dawki klo­pi­do­gre­lu w sko­ja­rze­niu z kwa­sem ace­ty­lo­sa­li­cy­lo­wym (ASA) uz­na­no za złoty stan­dard w pre­wen­cji in­cy­den­tów ser­co­wo-na­czy­nio­wych po PCI u cho­rych z nie­sta­bil­ną dła­wi­cą pier­sio­wą i za­wa­łem bez unie­sie­nia od­cin­ka ST.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klopik

zdrob­nie­nie od: klop


Źródła:

SJP.pl

Klopnięcie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|klop­nąć.


Źródła:

Wiktionary

Klopnąć

cza­sow­nik prze­chod­ni

 (1.1) reg. pozn. sprze­dać


Źródła:

Wiktionary

Klops

1. upie­czo­ne lub us­ma­żo­ne mięso mie­lo­ne;
2. po­tocz­nie: po­raż­ka, nie­po­wo­dze­nie, fia­sko


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) kulin. mięs­na kulka du­szo­na w sosie;

 (1.2) pot. przen. fia­sko, nie­po­wo­dze­nie


Klops – po­tra­wa z za­pie­ka­nej masy mięsa mie­lo­ne­go z do­dat­ka­mi (tarta bułka i ce­bu­la, jajka, przy­pra­wy), do obrób­ki ter­micz­nej i do kon­sump­cji for­mo­wa­na w po­sta­ci walca.

W kuch­ni pol­skiej za­leż­nie od spo­so­bu wy­ko­na­nia dzie­li się na klop­sy pie­czo­ne lub na­dzie­wa­ne.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klopsik

zdrob­nie­nie od: klops


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy lub mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) spoż. mały klops


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klopsiki

zdrob­nie­nie od: klop­sy


Źródła:

SJP.pl

Klopsikowy

→ klop­sik


Patrz:klopsik

Źródła:

SJP.pl

Klopsy

1. upie­czo­ne lub us­ma­żo­ne mięso mie­lo­ne;
2. po­tocz­nie: po­raż­ka, nie­po­wo­dze­nie, fia­sko


Źródła:

SJP.pl

Klopsztanga

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. trze­pak


Źródła:

Wiktionary

Klorek

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Klose

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Klosik

zdrob­nie­nie od klosz


Źródła:

SJP.pl

Kloska

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kloskowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Klosnowo

Klos­no­wo (ka­szub. "Klósnowò") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie choj­nic­kim, w gmi­nie Choj­ni­ce. Ma sta­tus so­łect­wa.

W skład so­łect­wa "Klos­no­wo" wcho­dzi także osada Jó­ze­fo­wo. W końcu 2024 so­łect­wo li­czy­ło 154 miesz­kań­ców.

Wieś po­ło­żo­na na wschod­nim obrze­żu Za­bor­skie­go Parku Kra­jo­bra­zo­we­go. Po­łą­cze­nie z cen­trum Choj­nic umoż­li­wia­ją au­to­bu­sy ko­mu­ni­ka­cji miej­skiej (linia nr 4).


Źródła:

Wikipedia

Klosowicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kloss

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Klossowski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klosz

1. osło­na lampy, naj­czę­ściej szkla­na, słu­żą­ca do czę­ścio­we­go roz­pro­sze­nia świa­tła po­cho­dzą­ce­go z ża­rów­ki lub zmia­ny jego barwy; aba­żur;
2. szkla­na lub pla­sti­ko­wa po­kry­wa, pod którą prze­cho­wu­je się żyw­ność;
3. ozdob­ne na­czy­nie wy­ko­na­ne ze szkła, przez­na­czo­ne do po­da­wa­nia ciast, owo­ców lub do prze­cho­wy­wa­nia kwia­tów; pa­te­ra


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) szkla­na osło­na na ża­rów­kę

 (1.2) ro­dzaj kroju spód­ni­cy, sukni albo spod­ni roz­sze­rza­ją­cych się ku do­ło­wi na kształt dzwo­nu

 (1.3) pół­ko­li­sta osło­na do przy­kry­wa­nia żyw­no­ści

 (1.4) ro­dzaj ka­pe­lu­sza dam­skie­go

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) slang. osoba ży­ją­ca w ba­ła­ga­nie lub śmie­cą­ca na im­pre­zie


Klosz – ele­ment opra­wy oś­wiet­le­nio­wej wy­ko­na­ny z ma­te­ria­łu czę­ścio­wo lub cał­ko­wi­cie prze­pu­szcza­ją­ce­go świa­tło. Głów­ną funk­cją klo­szy jest ochro­na źró­dła świa­tła. Po­nad­to klo­sze z ma­te­ria­łów czę­ścio­wo prze­pu­szcza­ją­cych świa­tło mają włas­no­ści roz­pra­sza­ją­ce świa­tło, dzię­ki czemu mogą re­du­ko­wać lu­mi­na­cję i kształ­to­wać roz­sył świa­tła.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kloszard

be­zdom­ny że­brak, włó­czę­ga; clo­chard


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) odzia­ny w łachy że­brak, czę­sto be­zdom­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kloszardka

→ klo­szard; clo­chard­ka


Źródła:

SJP.pl

Kloszardowski

→ klo­szard: klo­szardz­ki


Źródła:

SJP.pl

Kloszardzki

→ klo­szard: klo­szar­dow­ski


Źródła:

SJP.pl

Kloszowany

o ubra­niu: uszy­ty w klosz, ro­sze­rza­ją­cy się ku do­ło­wi; klo­szo­wa­ty


Źródła:

SJP.pl

Kloszowaty

o ubra­niu: uszy­ty w klosz, ro­sze­rza­ją­cy się ku do­ło­wi; klo­szo­wa­ny


Źródła:

SJP.pl

Kloszowy

przy­miot­nik od: klosz


przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) ma­ją­cy formę klo­sza, taki jak klosz


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klosztor

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. klasz­tor


Źródła:

Wiktionary

Kloszyk

zdrob­nie­nie od: klosz


Źródła:

SJP.pl

Klot

ba­weł­nia­na tka­ni­na z sil­nym po­ły­skiem


Klot – gęsta ba­weł­nia­na tka­ni­na z przę­dzy mer­ce­ry­zo­wa­nej, o splo­cie atła­so­wym, cha­rak­te­ry­zu­ją­ca się po­ły­skiem o róż­nym stop­niu. Może to być rów­nież cze­san­ko­wa tka­ni­na pół­weł­nia­na, wąt­ko­wa na os­no­wie z ba­weł­ny. Klotu używa się do wy­ro­bu pod­sze­wek ubra­nio­wych, daw­niej także m.in. cha­ła­tów i spo­de­nek gim­na­stycz­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klotka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. klat­ka


Źródła:

Wiktionary

Kloto

Kloto (gr. Κλωθώ "Klōthṓ", łac. "Clot­ho", "Nona" – "Prząd­ka") – w mi­to­lo­gii grec­kiej jedna z trzech Mojr, wyz­na­cza­ją­cych czas życia i los czło­wie­ka. Kloto, przed­sta­wia­na z wrze­cio­nem, przę­dła nić ludz­kie­go ży­wo­ta. Miała dwie sio­stry – La­che­sis, która jako pier­wsza snuła nić, oraz Atro­pos, która prze­ci­na­ła ją, gdy życie do­bie­ga­ło końca.


Źródła:

Wikipedia

Klotoida

krzy­wa pła­ska wy­stę­pu­ją­ca w te­o­rii dy­frak­cji świa­tła


Klo­to­i­da, spi­ra­la Cornu, spi­ra­la Eu­le­ra – krzy­wa, któ­rej krzy­wiz­na jest pro­por­cjo­nal­na do dłu­go­ści łuku – li­cząc od usta­lo­ne­go punk­tu (0,0).

Opi­sa­na przez fran­cu­skie­go fi­zy­ka Marie Al­fre­da Cornu w roku 1874, w związ­ku z ba­da­nia­mi w dzie­dzi­nie op­ty­ki fa­lo­wej, kon­kret­niej dy­frak­cji świa­tła.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klotowy

przy­miot­nik od: klot


Źródła:

SJP.pl

Klotrimazol

or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny, lek prze­ciw­grzy­bi­czy; klo­try­ma­zol


Klo­tri­ma­zol, klo­try­ma­zol ( clo­tri­ma­zo­lum) – or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny, po­chod­na imi­da­zo­lu, miej­sco­wo dzia­ła­ją­cy śro­dek prze­ciw­grzy­bi­czy. Prak­tycz­nie nie wchła­nia się przez skórę, a w nie­wiel­kim stop­niu wchła­nia się przez błony ślu­zo­we.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klotrymazol

or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny, lek prze­ciw­grzy­bi­czy; klo­tri­ma­zol


Źródła:

SJP.pl

Klotylda

imię żeń­skie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|ż.;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klotyldowo

Zo­bacz też: Klo­tyl­do­wo (rejon bra­sław­ski).

Klo­tyl­do­wo – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ku­jaw­sko-po­mor­skim, w po­wie­cie żniń­skim, w gmi­nie Ła­bi­szyn. Miej­sco­wość wcho­dzi w skład so­łect­wa Ostat­ko­wo.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa byd­go­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Klotyldziny

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Klo­tyl­dy lub z nią zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Klown

[czy­taj: klałn] klaun, clown;
1. komik cyr­ko­wy;
2. po­tocz­nie: osoba, która swoim za­cho­wa­niem lub wy­glą­dem na­ra­ża się na kpiny


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) komik cyr­ko­wy

 (1.2) osoba za­cho­wu­ją­ca się nie­po­waż­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klownada

[czy­taj: kla­u­na­da] clow­na­da; kla­u­na­da;
1. wy­stę­py klow­na;
2. błaz­no­wa­nie, po­pi­sy­wa­nie się; bła­zeń­stwo


Źródła:

SJP.pl

Klownowski

→ klown; clow­now­ski, kla­u­now­ski


Źródła:

SJP.pl

Klozapina

or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny, lek prze­ciwp­sy­cho­tycz­ny


Klo­za­pi­na – or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny, po­chod­na di­ben­zo­dia­ze­pi­ny. Jest pier­wszym opra­co­wa­nym aty­po­wym le­kiem prze­ciwp­sy­cho­tycz­nym. Nie wy­wo­łu­je ob­ja­wów po­za­pi­ra­mi­do­wych ani hi­per­pro­lak­ty­ne­mii, jej sto­so­wa­nie wiąże się z mniej­szym ry­zy­kiem póź­nych dy­ski­nez.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klozecik

zdrob­nie­nie od: klo­zet


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) nie­wiel­ki klo­zet

 (1.2) zdrobn|klo­zet. od: klo­zet


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klozet

to­a­le­ta, ubi­ka­cja


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) pot. miej­sce przez­na­czo­ne do za­łat­wia­nia po­trzeb fiz­jo­lo­gicz­nych;

 (1.2) pot. urzą­dze­nie przez­na­czo­ne do za­łat­wia­nia po­trzeb fiz­jo­lo­gicz­nych


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klozetka

ubi­ka­cja z urzą­dze­niem wo­do­cią­go­wo-ka­na­li­za­cyj­nym; klo­zet


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) reg. ubi­ka­cja


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klozetowy

przy­miot­nik od: klo­zet


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z klo­ze­tem, do­ty­czą­cy klo­ze­tu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klub

1. or­ga­ni­za­cja sku­pia­ją­ca ludzi okre­ślo­ne­go za­wo­du lub wspól­nych za­in­te­re­so­wań, ma­ją­ca na celu or­ga­ni­zo­wa­nie roz­ry­wek, gier itp;
2. lokal roz­ryw­ko­wy czyn­ny wie­czo­rem i nocą;
3. w par­la­men­cie: grupa po­słów z tej samej par­tii po­li­tycz­nej


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) sto­wa­rzy­sze­nie, grupa osób o wspól­nych za­in­te­re­so­wa­niach

 (1.2) kult. ro­dzaj lo­ka­lu roz­ryw­ko­we­go

 (1.3) polit. grupa po­słów i se­na­to­rów two­rzą­ca frak­cję w par­la­men­cie;

 (1.4) gw-pl|Bu­ko­wi­na. kult. dom kul­tu­ry


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klub-Kawiarnia

po­łą­cze­nie ka­wiar­ni z klu­bem; klu­bo­ka­wiar­nia


Źródła:

SJP.pl

Kluba

1. dawne na­rzę­dzie tor­tur;
2. wziąć w kluby - zmu­sić kogoś do po­słu­szeń­stwa, ogra­ni­czyć, ujarz­mić


Źródła:

SJP.pl

Kluber

rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) gw-pl|Poz­nań. nos


Źródła:

Wiktionary

Klubik

zdrob­nie­nie od: klub


Źródła:

SJP.pl

Klubing

re­gu­lar­ne spę­dza­nie wol­ne­go czasu w lo­ka­lach roz­ryw­ko­wych; club­bing, kla­bing


Źródła:

SJP.pl

Klubista

daw­niej: czło­nek klubu; klu­bo­wiec, klu­bo­wicz, klub­man


Źródła:

SJP.pl

Klubistka

daw­niej: klu­bo­wicz­ka (człon­ki­ni klubu)


Źródła:

SJP.pl

Klubka

zdrob­nie­nie od: kluba


Źródła:

SJP.pl

Klubman

rzad­ko: czło­nek klubu; klu­bo­wicz, klu­bo­wiec, klu­bi­sta


Źródła:

SJP.pl

Klubokawiarnia

po­łą­cze­nie ka­wiar­ni z klu­bem; klub-ka­wiar­nia


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) typ lo­ka­lu bę­dą­cy po­łą­cze­niem klubu z ka­wiar­nią


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klubowe

przy­miot­nik od: klub


Klu­bo­we – trze­ci album stu­dyj­ny pol­skie­go ra­pe­ra oraz au­to­ra tek­stów Tymka. Płyta uka­za­ła się 22 marca 2019 roku w na­kła­dzie wyt­wór­ni mu­zycz­nej Re­ne­sans w dy­stry­bu­cji My Music.

Album utrzy­my­wa­ny jest w stylu mu­zy­ki hip-hop. Album do­stęp­ny jest na pły­cie kom­pat­ko­wej (CD).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klubowicz

1. czło­nek klubu (sto­wa­rzy­sze­nia); klu­bo­wiec, klub­man, klu­bi­sta;
2. by­wa­lec klubu (lo­ka­lu)


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) czło­nek klubu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klubowiczka

1. człon­ki­ni klubu (sto­wa­rzy­sze­nia); klu­bist­ka;
2. by­wal­czy­ni klubu (lo­ka­lu)


Źródła:

SJP.pl

Klubowiec

czło­nek klubu; klu­bi­sta, klu­bo­wicz, klub­man


Źródła:

SJP.pl

Klubowość

1. przy­na­leż­ność do klubu;
2. ze­spół cech ty­po­wych dla mu­zy­ki klu­bo­wej


Źródła:

SJP.pl

Klubowy

przy­miot­nik od: klub


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z klu­bem, do­ty­czą­cy klubu

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy lub mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) daw. pa­pie­ros marki „Klu­bo­we”, po­pu­lar­nej w PRL


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klubry

rze­czow­nik

 (1.1) gw-pl|Poz­nań. kulin. grud­ki mąki w po­tra­wie


Źródła:

Wiktionary

Klubzaga

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) stpol. kłod­ni­ca


Źródła:

Wiktionary

Klubówka

po­tocz­nie:
1. im­pre­za w klu­bie;
2. książ­ka wy­da­na w pry­wat­nym gro­nie


Klu­bów­ka – pół­le­gal­na pu­bli­ka­cja zwar­ta za­wie­ra­ją­ca utwór fan­ta­stycz­ny prze­tłu­ma­czo­na bez zgody au­to­ra na język pol­ski i wy­da­na me­to­dą małej po­li­gra­fii. Klu­bów­ki były wy­da­wa­ne od dru­giej po­ło­wy lat 70. do końca lat 80. w PRL, naj­czę­ściej przez lo­kal­ne kluby fa­now­skie i roz­pro­wa­dza­ne poza ofi­cjal­nym obie­giem księ­gar­skim wśród fanów fan­ta­sty­ki, np. na kon­wen­tach czy spot­ka­niach klu­bo­wych. Wy­daw­nict­wa te cza­sem okre­śla się mia­nem trze­cie­go obie­gu.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kluch

1. zgru­bie­nie od: klu­sek;
2. za­ka­lec


Źródła:

SJP.pl

Klucha

zgru­bie­nie od: klu­ska


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zgrub. od klu­ska

 (1.2) duża klu­ska


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kluchowaty

klu­sko­wa­ty;
1. o cie­ście: nie­do­pie­czo­ny; za­kal­co­wa­ty;
2. prze­no­śnie: pulch­ny, niez­grab­ny, gruby


Źródła:

SJP.pl

Kluchy

zgru­bie­nie od: klu­ska


Źródła:

SJP.pl

Klucki

1. przy­miot­nik od: Kluki;
2. przy­miot­nik od: Klu­cze; klu­czań­ski


Źródła:

SJP.pl

Klucz

1. na­rzę­dzie do za­my­ka­nia i ot­wie­ra­nia zam­ków i kłó­dek;
2. szyfr;
3. ob­ja­śnia­ją­cy ko­men­tarz;
4. znak gra­ficz­ny umie­szcza­ny na po­cząt­ku pię­cio­li­nii, okre­śla­ją­cy wy­so­kość dźwię­ków przy­pi­sa­nych nutom;
5. szyk, w jakim lecą ptaki wę­drow­ne;
6. na­rzą­dzie do przy­krę­ca­nia lub od­krę­ca­nia na­krę­tek;
7. przy­cisk w apa­ra­tu­rze te­le­gra­ficz­nej lub ra­dio­wej, umoż­li­wia­ją­cy na­da­wa­nie in­for­ma­cji za po­mo­cą al­fa­be­tu Morse'a;
8. kon­struk­cyj­ne, zwy­kle zdo­bio­ne zam­knię­cie skle­pie­nia lub łuku; kli­niec szczy­to­wy, zwor­nik;
9. ze­spół ma­jąt­ków ziem­skich, fol­war­ków, bę­dą­cych pod wspól­nym za­rzą­dem;
10. prze­no­śnie: spo­sób poz­wa­la­ją­cy na osią­gnię­cie cze­goś


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) przy­rząd do ot­wie­ra­nia zamka;

 (1.2) kod do szy­fru;

 (1.3) pod­po­wiedź umoż­li­wia­ją­ca roz­wią­za­nie za­gad­ki

 (1.4) szyk lotu stada pta­ków;

 (1.5) wojsk. jed­nost­ka tak­tycz­na lot­nict­wa zło­żo­na z trzech lub czte­rech sa­mo­lo­tów;

 (1.6) na­rzę­dzie w po­sta­ci dźwi­gni roz­wid­lo­nej na końcu do od­krę­ca­nia i przy­krę­ca­nia śrub

 (1.7) muz. znak na pię­cio­li­nii okre­śla­ją­cy wy­so­kość opi­sy­wa­nych dźwię­ków;

 (1.8) elek­tron. przy­cisk do zwie­ra­nia ob­wo­du elek­trycz­ne­go

 (1.9) in­form. ko­lum­na bazy da­nych lub ich zbiór, które iden­ty­fi­ku­ją re­kord

 (1.10) ar­chit. zwor­nik, ele­ment kon­struk­cyj­ny w kształ­cie klina w naj­wyż­szym punk­cie skle­pie­nia lub łęku;

 (1.11) muz. po­krę­tło do na­cią­gu strun i stro­je­nia in­stru­men­tu

 (1.12) kilka po­sia­dło­ści jed­ne­go wła­ści­cie­la ziem­skie­go, zor­ga­ni­zo­wa­nych w jeden or­ga­nizm go­spo­dar­czy, pod wspól­nym za­rzą­dem;

 (1.13) sym­bo­licz­ny przed­miot w kształ­cie klu­cza (1.1) wrę­cza­ny za­słu­żo­nym oso­bom

forma cza­sow­ni­ka.

 (2.1) 2 os., lp., trybu roz­ka­zu­ją­ce­go od klu­czyć


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kluczanin

miesz­ka­niec Klu­czy lub Kluk


Źródła:

SJP.pl

Kluczanka

miesz­kan­ka Klu­czy lub Kluk


Źródła:

SJP.pl

Kluczański

przy­miot­nik od: Klu­cze; kluc­ki


Źródła:

SJP.pl

Kluczborczanin

miesz­ka­niec Klucz­bor­ka (mia­sta w Pol­sce)


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Klucz­bor­ka

 (1.2) osoba po­cho­dzą­ca z Klucz­bor­ka, uro­dzo­na w Klucz­bor­ku


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kluczborczanka

miesz­kan­ka Klucz­bor­ka (mia­sta w Pol­sce)


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Klucz­bor­ka

 (1.2) ko­bie­ta po­cho­dzą­ca z Klucz­bor­ka, uro­dzo­na w Klucz­bor­ku


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kluczbork

mia­sto w Pol­sce


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto na Opol­szczyź­nie;


Klucz­bork ( Kre­u­zburg) – mia­sto w po­łud­nio­wej Pol­sce, w wo­je­wództ­wie opol­skim, w po­wie­cie klucz­bor­skim, sie­dzi­ba gminy miej­sko-wiej­skiej Klucz­bork. Leży na po­gra­ni­czu Ni­zi­ny Ślą­skiej i Wy­ży­ny Ślą­skiej. Prze­pły­wa przez nie rzeka Sto­bra­wa.

W la­tach 1975–1998 mia­sto ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ło do wo­je­wództ­wa opol­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kluczborski

przy­miot­nik od: Klucz­bork


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) od­no­szą­cy się do Klucz­bor­ka, zwią­za­ny z Klucz­bor­kiem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kluczborzak

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) hist. etn. czło­nek hi­sto­rycz­nej grupy et­nicz­nej za­miesz­ku­ją­cej Klucz­bork i oko­li­ce


Źródła:

Wiktionary

Klucze

1. na­rzę­dzie do za­my­ka­nia i ot­wie­ra­nia zam­ków i kłó­dek;
2. szyfr;
3. ob­ja­śnia­ją­cy ko­men­tarz;
4. znak gra­ficz­ny umie­szcza­ny na po­cząt­ku pię­cio­li­nii, okre­śla­ją­cy wy­so­kość dźwię­ków przy­pi­sa­nych nutom;
5. szyk, w jakim lecą ptaki wę­drow­ne;
6. na­rzą­dzie do przy­krę­ca­nia lub od­krę­ca­nia na­krę­tek;
7. przy­cisk w apa­ra­tu­rze te­le­gra­ficz­nej lub ra­dio­wej, umoż­li­wia­ją­cy na­da­wa­nie in­for­ma­cji za po­mo­cą al­fa­be­tu Morse'a;
8. kon­struk­cyj­ne, zwy­kle zdo­bio­ne zam­knię­cie skle­pie­nia lub łuku; kli­niec szczy­to­wy, zwor­nik;
9. ze­spół ma­jąt­ków ziem­skich, fol­war­ków, bę­dą­cych pod wspól­nym za­rzą­dem;
10. prze­no­śnie: spo­sób poz­wa­la­ją­cy na osią­gnię­cie cze­goś


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kluczek

1. ro­dzaj pro­ste­go węzła;
2. pętla ze sznu­ra lub rze­mie­nia za­ci­ska­ją­ca się, słu­żą­ca do wią­za­nia cze­goś;
3. tycz­ka z od­no­gą, słu­żą­ca do wy­cią­ga­nia wia­dra ze stud­ni, na­gi­na­nia ga­łę­zi itp.;
4. w ło­wiect­wie: zbo­cze­nie zwie­rzy­ny z kie­run­ku, w któ­rym się prze­mie­szcza; klu­cze­nie


Źródła:

SJP.pl

Kluczewo

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Kluczewski

1. przy­miot­nik od: Klu­czew­sko;
2. przy­miot­nik od: Klu­cze; kluc­ki, klu­czań­ski


Źródła:

SJP.pl

Kluczewsko

1. przy­miot­nik od: Klu­czew­sko;
2. przy­miot­nik od: Klu­cze; kluc­ki, klu­czań­ski


Klu­czew­sko – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim, w po­wie­cie wło­szczow­skim, w gmi­nie Klu­czew­sko.

Na te­re­nie wsi usta­no­wio­no dwa so­łect­wa "Klu­czew­sko" i "Klu­czew­sko - osied­le Ło­kiet­ka".

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa piotr­kow­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kluczka

1. ro­dzaj pro­ste­go węzła;
2. pętla ze sznu­ra lub rze­mie­nia za­ci­ska­ją­ca się, słu­żą­ca do wią­za­nia cze­goś;
3. tycz­ka z od­no­gą, słu­żą­ca do wy­cią­ga­nia wia­dra ze stud­ni, na­gi­na­nia ga­łę­zi itp.;
4. w ło­wiect­wie: zbo­cze­nie zwie­rzy­ny z kie­run­ku, w któ­rym się prze­mie­szcza; klu­cze­nie


Klucz­ka – węzeł sto­so­wa­ny w że­glar­stwie i wspi­nacz­ce, głów­nie do łą­cze­nia lin o zbli­żo­nej śred­ni­cy oraz for­mo­wa­nia pętli. Pod­czas wią­za­nia klucz­ki na­le­ży pa­mię­tać o po­zo­sta­wie­niu sto­sun­ko­wo dłu­gich wol­nych koń­ców lin (około dzie­się­cio­krot­no­ści śred­ni­cy liny).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kluczkowice

Klucz­ko­wi­ce – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, w po­wie­cie opol­skim, w gmi­nie Opole Lu­bel­skie.

Typ za­bu­do­wy: uli­ców­ka. We wsi znaj­du­je się szko­ła pod­sta­wo­wa, było gim­naz­jum.

W la­tach 1954–1959 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Klucz­ko­wi­ce, po jej znie­sie­niu w gro­ma­dzie Wrze­lo­wiec. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa lu­bel­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Kluczkowo

Klucz­ko­wo (niem. "Klützkow") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie świd­wiń­skim, w gmi­nie Świd­win.


Źródła:

Wikipedia

Klucznica

ko­bie­ta za­rzą­dza­ją­ca klu­cza­mi do cze­goś; klucz­nicz­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) daw. ko­bie­ta za­rzą­dza­ją­ca klu­cza­mi do da­ne­go obiek­tu

 (1.2) szaf­ka lub ga­blot­ka na klu­cze


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klucznictwo

urząd ad­mi­ni­stra­cji go­spo­dar­czej ziem Wiel­kie­go Księ­stwa Li­tew­skie­go, póź­niej god­ność ho­no­ro­wa


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) hist. ogół, zawód albo funk­cja zwią­za­na z na­dzo­rem nad klu­cza­mi bu­dyn­ków lub ma­jąt­ku ziem­skie­go


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kluczniczka

ko­bie­ta za­rzą­dza­ją­ca klu­cza­mi do cze­goś; klucz­ni­ca


Źródła:

SJP.pl

Klucznik

1. osoba ma­ją­ca pod swoim za­rzą­dem klu­cze do cze­goś;
2. daw­niej urzęd­nik za­rzą­dza­ją­cy klu­czem ma­jąt­ków ziem­skich, póź­niej tytuł ho­no­ro­wy


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) ktoś kto pil­nu­je klu­czy do po­mie­szczeń w bu­dyn­ku


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kluczować

1. na­da­wać wia­do­mość te­le­gra­ficz­ną lub ra­dio­wą al­fa­be­tem Morse'a za po­mo­cą spe­cjal­ne­go przy­ci­sku w apa­ra­tu­rze;
2. w ki­ne­ma­to­gra­fii, gra­fi­ce kom­pu­te­ro­wej: na­kła­da­nie na obraz pew­ne­go frag­men­tu in­ne­go obra­zu;
3. w te­le­ko­mu­ni­ka­cji, elek­tro­ni­ce: mo­du­lo­wać sy­gnał;
4. daw­niej: or­ga­ni­zo­wać, po­rząd­ko­wać coś we­dług ja­kie­goś sy­ste­mu;
5. daw­niej: klu­czyć


Źródła:

SJP.pl

Kluczowość

→ klu­czo­wy


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest klu­czo­we; cecha tych, któ­rzy są klu­czo­wi


Patrz:kluczowy

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kluczowy

1. przy­miot­nik od: klucz (w zna­cze­niu: środ­ko­wy kli­niec szczy­to­wy, np. klin klu­czo­wy);
2. de­cy­du­ją­cy, naj­waż­niej­szy


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) książk. głów­ny, pod­sta­wo­wy, naj­waż­niej­szy, de­cy­du­ją­cy z okre­ślo­ne­go punk­tu wi­dze­nia

 (1.2) daw. przym. od klucz


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kluczwójt

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) daw. zabór ro­syj­ski, Litwa: naj­niż­szy stop­niem urzęd­nik na ob­sza­rze jed­nost­ki te­ry­to­rial­nej od­po­wia­da­ją­cej pa­ra­fii


Źródła:

Wiktionary

Kluczyce

Klu­czy­ce – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim, w po­wie­cie wło­szczow­skim, w gmi­nie Se­ce­min. Ma sta­tus so­łect­wa.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa czę­sto­chow­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Kluczyk

1. mały klucz
2. ro­śli­na z ro­dzi­ny pier­wiosn­ko­wa­tych


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od: klucz

 (1.2) klucz do sa­mo­cho­du

 (1.3) pro­sty me­cha­nizm ot­wie­ra­ją­cy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kluczykomat

au­to­mat do od­bie­ra­nia i od­da­wa­nia klu­czy­ków sa­mo­cho­do­wych przez osoby wy­naj­mu­ją­ce auta


Źródła:

SJP.pl

Kluczykowy

przy­miot­nik od: klu­czyk


Źródła:

SJP.pl

Kluczyć

iść, je­chać, po­su­wać się do celu okręż­ną drogą, zmie­nia­jąc cią­gle kie­ru­nek


cza­sow­nik

 (1.1) błą­kać się bez celu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kluczyński

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kludzenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|klu­dzić.


Źródła:

Wiktionary

Kludzić

cza­sow­nik

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. wy­pro­wa­dzać się

 (1.2) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. pro­wa­dzić kogoś

 (1.3) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. prze­no­sić, zwo­zić siano


Źródła:

Wiktionary

Kluft

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) reg-pl|Poz­nań. odzież, ubra­nie

 (1.2) reg-pl|Poz­nań. gar­ni­tur

 (1.3) reg-pl|Poz­nań. mun­dur


Źródła:

Wiktionary

Kluj

kluć się:
1. lę­gnąć się, wy­do­by­wać się z jaja;
2. prze­no­śne: pow­sta­wać, for­mo­wać się


Źródła:

SJP.pl

Klujnik

część apa­ra­tu­ry do wy­lę­gu pis­kląt


Źródła:

SJP.pl

Kluk

1. okręt­ka do po­łą­cze­nia prze­wo­du wiert­ni­cze­go z łań­cu­chem wiert­ni­czym;
2. w gwa­rze poz­nań­skiej: nos; kluka


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. chło­piec


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kluka

w gwa­rze poz­nań­skiej: nos; kluk


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Poz­nań. nos

 (1.2) gw-pl|Ma­zu­ry. kwoka


Kluka (kaszb. "klëka") - ro­dzaj laski, cha­rak­te­ry­stycz­nej dla kul­tu­ry ka­szub­skiej.

Kluka była zwią­za­na była z urzę­dem soł­ty­sa i słu­ży­ła np. do zwo­ły­wa­nia wiej­skich ze­brań. Laskę prze­ka­zy­wa­no od są­sia­da do są­sia­da, aż wró­ci­ła do soł­ty­sa, co było zna­kiem, że wszy­scy za­poz­na­li się z wez­wa­niem czy wia­do­mo­ścią.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kluki

w gwa­rze poz­nań­skiej: nos; kluk


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klukowo

1. nazwa kilku wsi w Pol­sce;
2. osied­le w Gdań­sku


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klukowski

przy­miot­nik od: Klu­ko­wo


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klukowszczyzna

wieś w Pol­sce


Klu­kow­szczyz­na – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, w po­wie­cie bial­skim, w gmi­nie Leśna Pod­la­ska.

Wieś du­chow­na Kłu­kow­szczyz­na, włas­ność pa­u­li­nów z Le­śniej, po­ło­żo­na była w 1795 roku w ziemi miel­nic­kiej wo­je­wództ­wa pod­la­skie­go. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa bial­sko­pod­la­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klukwa

żu­ra­wi­na błot­na - krze­win­ka


Kluk­wa ( Клюква) – wieś (ros. село, trb. sieło) w za­chod­niej Rosji, w siel­so­wie­cie kluk­win­skim re­jo­nu kur­skie­go w ob­wo­dzie kur­skim.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klukówek

Klu­kó­wek – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie puł­tu­skim, w gmi­nie Świer­cze. Ma sta­tus so­łect­wa.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa cie­cha­now­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Kluniacki

od re­for­my klu­niac­kiej z XI wieku


przy­miot­nik

 (1.1) hist. do­ty­czą­cy Cluny, mia­sta w środ­ko­wo-wschod­niej Fran­cji lub tam­tej­sze­go klasz­to­ru;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klunkier

w gwa­rze poz­nań­skiej: grat, śmieć, ru­pieć


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) reg-pl|Poz­nań. grat, ru­pieć


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klupa

przy­rząd do mie­rze­nia śred­ni­cy drzew; fita; śred­ni­co­mierz


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) środ. leśn. przy­rząd do mie­rze­nia gru­bo­ści drzew na pniu lub ścię­te­go drew­na okrą­głe­go


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klupanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|klu­pać.


Źródła:

Wiktionary

Klupać

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. szu­kać, szpe­rać

 (1.2) gw-pl|Górny Śląsk. pukać, stu­kać

 (1.3) gw-pl|Górny Śląsk. trze­pać

 (1.4) gw-pl|Górny Śląsk. bić


Źródła:

Wiktionary

Klupczyński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Klupować

do­ko­ny­wać po­mia­ru klupą


Źródła:

SJP.pl

Klupś

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kluseczek

zdrob­nie­nie od: klu­sek


Źródła:

SJP.pl

Kluseczka

zdrob­nie­nie od: klu­ska


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. zdrobn. od: klu­ska


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kluseczki

zdrob­nie­nie od: klu­ski


Źródła:

SJP.pl

Klusek

(zwy­kle w licz­bie mno­giej) mały ka­wa­łek cia­sta, zwy­kle za­gnia­ta­ne­go z mąki i jaj; klu­ska


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klusia

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Klusię

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) stpol. śrpol. zwie­rzę po­cią­go­we lub jucz­ne, zaz­wy­czaj młode da­ta­def|1434|1616}}


Źródła:

Wiktionary

Kluska

(zwy­kle w licz­bie mno­giej) mały ka­wa­łek cia­sta, zwy­kle za­gnia­ta­ne­go z mąki i jaj; klu­sek


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) spoż. kulin. go­to­wa­na po­tra­wa z cia­sta z do­dat­kiem mąki i in­nych skład­ni­ków, po­da­wa­na do zup lub jako pod­sta­wa dru­gie­go dania;

 (1.2) przen. pot. obraź. osoba otyła, nie­zdar­nie się po­ru­sza­ją­ca

 (1.3) reg. spoż. ma­ka­ron


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kluski

po­tra­wa z cia­sta, zwy­kle za­gnia­ta­ne­go z mąki i jaj, także z ugo­to­wa­nych, roz­tar­tych ziem­nia­ków, sera, po­da­wa­na do zup lub jako dru­gie danie


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kluskowaty

klu­cho­wa­ty;
1. o cie­ście: nie­do­pie­czo­ny; za­kal­co­wa­ty;
2. prze­no­śnie: pulch­ny, niez­grab­ny, gruby


przy­miot­nik

 (1.1) o kon­sy­sten­cji po­dob­nej do klu­ski


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kluskowy

przy­miot­nik od: klu­sek albo klu­ska


Źródła:

SJP.pl

Kluszczyński

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kluszewo

Klu­sze­wo – wieś so­łec­ka w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie mław­skim, w gmi­nie Szy­dło­wo.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa cie­cha­now­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Kluszkowce

wieś w wo­je­wództ­wie ma­ło­pol­skim, w po­wie­cie no­wo­tar­skim


Klusz­kow­ce – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­ło­pol­skim, w po­wie­cie no­wo­tar­skim, w gmi­nie Czorsz­tyn, przy dro­dze wo­je­wódz­kiej nr 969 (Stary Sącz – Nowy Targ). Za­bu­do­wa­nia i pola upraw­ne wsi znaj­du­ją się w do­li­nie po­to­ku Klusz­ko­wian­ka, u pod­nó­ży po­łud­nio­wych sto­ków Pasma Lu­ba­nia w Gor­cach. Od wschod­niej stro­ny nad miej­sco­wo­ścią wzno­si się góra Wdżar.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kluza

1. otwór w bur­cie, po­kła­dzie lub nad­bur­ciu stat­ku, przez który prze­su­wa się m.in. cuma;
2. daw­niej: zam­knię­ty dom dla psy­chicz­nie cho­rych


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) żegl. otwór w bur­cie stat­ku do prze­cią­ga­nia cum, łań­cu­cha kot­wicz­ne­go itp.;

 (1.2) stpol. wię­zie­nie


Kluza (prze­wło­ka) – okrą­gły lub owal­ny otwór w bur­cie, nad­bur­ciu lub po­wierzch­ni po­kła­du jed­nost­ki pły­wa­ją­cej, czę­sto o wzmoc­nio­nych brze­gach, przez który prze­pro­wa­dza się liny cu­mow­ni­cze albo linę bądź łań­cuch kot­wicz­ny. Na ma­łych jed­nost­kach kluza może mieć po­stać oku­cia w kształ­cie me­ta­lo­we­go ucha.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Kluzak

w że­glar­stwie: przy­kry­wa słu­żą­ca do za­my­ka­nia kluzy (ot­wo­ru w bur­cie), gdy łań­cuch kot­wi­czy jest wy­cią­gnię­ty


Źródła:

SJP.pl

Kluzik

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kluzja

krzew lub drze­wo ros­ną­ce w tro­pi­kal­nej Ame­ry­ce, do­star­cza­ją­ce żywic uży­wa­nych do celów lecz­ni­czych i tech­nicz­nych; okręt­ni­ca


Kluz­ja, okręt­ni­ca ("Clu­sia" L.) – ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny kluz­jo­wa­tych po­cho­dzą­cy z re­jo­nu Morza Ka­ra­ib­skie­go. Ży­wi­ca tych ro­ślin bywa uży­wa­na do uszczel­nia­nia łodzi.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kluzjowate

ro­dzi­na ro­ślin z rzędu mal­pi­giow­ców; okręt­ni­co­wa­te


Kluz­jo­wa­te, okręt­ni­co­wa­te ("Clu­sia­ca­ce­ae" Lindl., "Gut­ti­fe­rae" Juss.) – ro­dzi­na ro­ślin ziel­nych i drze­wia­stych z rzędu mal­pi­giow­ców. Obej­mu­je ok. 750 ga­tun­ków gru­po­wa­nych w 14 ro­dza­jów. Ro­śli­ny te wy­stę­pu­ją w stre­fie mię­dzyz­wrot­ni­ko­wej, we flo­rze Pol­ski brak jej ro­dzi­mych przed­sta­wi­cie­li.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kluzjowaty

o ce­chach kluz­jo­wa­tych (ro­dzi­na krze­wów i drzew)


Źródła:

SJP.pl

Kluć

kluć się:
1. lę­gnąć się, wy­do­by­wać się z jaja;
2. prze­no­śne: pow­sta­wać, for­mo­wać się


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. wy­kluć)

 (1.1) daw. wy­sia­dy­wać pis­klę­ta

 (1.2) daw. kłuć, ude­rzać dzio­bem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kluś

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Kluźniak

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kluż

okręg w Ru­mu­nii


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. hist. Kluż-Na­po­ka, dawna nazwa mia­sta

 (1.2) geogr. okręg w pół­noc­no-za­chod­niej Ru­mu­nii (Sied­mio­gród);


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kluż-Napoka

mia­sto w Ru­mu­nii


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy lub ni­ja­ki, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Ru­mu­nii, w pół­noc­no-za­chod­nim Sied­mio­gro­dzie;


Na tę stro­nę wska­zu­je „Kluż”. Zo­bacz też: okręg Kluż.

Kluż-Na­po­ka (hi­sto­rycz­nie "Ko­loż­war", Cluj-Na­po­ca, Kolozsvár, Kla­u­sen­burg; do 1974 Kluż) – mia­sto w pół­noc­no-za­chod­niej Ru­mu­nii, na Wy­ży­nie Tran­syl­wań­skiej, nad Małym Sa­mo­szem, naj­więk­sze mia­sto i hi­sto­rycz­na sto­li­ca Sied­mio­gro­du, oś­ro­dek ad­mi­ni­stra­cyj­ny okrę­gu Kluż.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klużański

→ Kluż-Na­po­ka (mia­sto w Ru­mu­nii)


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Klu­żem-Na­po­ką (Klu­żem), do­ty­czą­cy Klużu-Na­po­ki (Klużu)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klwowski

przy­miot­nik od: Klwów


Źródła:

SJP.pl

Klwów

wieś w Pol­sce


Klwów – wieś (d. mia­sto) w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie przy­su­skim, w gmi­nie Klwów. Leży nad rzeką Sław­ną. Wieś ma sta­tus so­łect­wa.

Wieś jest sie­dzi­bą gminy Klwów oraz rzym­sko­ka­to­lic­kiej pa­ra­fii św. Ma­cie­ja Apo­sto­ła.

W la­tach 1954–1972 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Klwów. W la­tach 1975–1998 wieś ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa ra­dom­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klybanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kly­bać.


Źródła:

Wiktionary

Klybać

cza­sow­nik

 (1.1) reg. pozn. plot­ko­wać, ob­ga­dy­wać

 (1.2) reg. pozn. ma­ru­dzić


Źródła:

Wiktionary

Klydesdale

[czy­taj: klaj­des­dal] rzad­ko: cięż­ki koń po­cią­go­wy maści gnia­dej; klaj­des­dal, cly­des­da­le


Źródła:

SJP.pl

Klyma

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. mot. techn. za­cisk aku­mu­la­to­ro­wy


Źródła:

Wiktionary

Klymenia

wy­mar­ły gło­wo­nóg mor­ski z ro­dzi­ny amo­ni­tów; kli­me­nia


Źródła:

SJP.pl

Klymenie

rząd wy­mar­łych gło­wo­no­gów


Źródła:

SJP.pl

Klympiorz

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. techn. bla­charz


Źródła:

Wiktionary

Klympiyrz

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. bla­charz


Źródła:

Wiktionary

Klympnerstwo

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. bla­char­stwo


Źródła:

Wiktionary

Klynkanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. rel. Anioł Pań­ski


Źródła:

Wiktionary

Klynkać

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. klę­kać


Źródła:

Wiktionary

Klynknóńć

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni do­ko­na­ny

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. klę­knąć


Źródła:

Wiktionary

Klyszcz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Klyszcze

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. techn. kle­szcze


Źródła:

Wiktionary

Klyta

naz­wi­sko


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. plot­kar­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kląsk

1. śpiew sło­wi­ka;
2. dud­nią­cy od­głos


Źródła:

SJP.pl

Kląskanie

1. cha­rak­te­ry­stycz­ny stłu­mio­ny od­głos, jaki pow­sta­je przy ude­rze­niu koń­skich kopyt o bruk; stu­ka­nie;
2. śpiew sło­wi­ka, jego trele; kla­ska­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|klą­skać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kląskawka

mały ptak wę­drow­ny z ro­dzi­ny dro­zdów


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Kląskać

1. mla­skać ję­zy­kiem przy je­dze­niu;
2. w ło­wiect­wie o pta­kach, naj­czę­ściej sło­wi­kach: wy­da­wać trele; kla­skać;
3. o ko­py­tach koń­skich: wy­da­wać cha­rak­te­ry­stycz­ny stłu­mio­ny od­głos przy ude­rza­niu ko­py­ta­mi o bruk


cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny

 (1.1) ornit. o sło­wi­ku: śpie­wać

 (1.2) lo­go­pe­dia eduk. ude­rzać ję­zy­kiem o zęby, wy­da­jąc dźwię­ki po­dob­ne do klą­ska­nia sło­wi­ka, lub stu­ko­tu kopyt koń­skich o bruk

 (1.3) stpol. mla­skać

 (1.4) trza­skać, ude­rzać wy­da­jąc cha­rak­te­ry­stycz­ny od­głos np. stą­pa­jąc


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klątewny

→ kląt­wa


Patrz:klątwa

Źródła:

SJP.pl

Klątwa

1. wy­łą­cze­nie kogoś ze spo­łecz­no­ści ko­ściel­nej; ek­sko­mu­ni­ka;
2. prze­klę­cie, wy­klę­cie kogoś;
3. prze­kli­na­nie zło­rze­cze­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) rel. kara wy­łą­cze­nia kogoś ze wspól­no­ty wier­nych

 (1.2) ży­cze­nie komuś nie­szczę­ścia

 (1.3) daw. prze­kli­na­nie, wy­krzy­ki­wa­nie złych słów


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klątwić

daw­niej: zło­rze­czyć, prze­kli­nać kogoś, rzu­cać kląt­wy


Źródła:

SJP.pl

Kląć

uży­wać słów wul­gar­nych, naj­czę­ściej w zło­ści, chcąc kogoś obra­zić; zło­rze­czyć; prze­kli­nać


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. brak)

 (1.1) uży­wać wy­ra­zów obel­ży­wych lub wul­gar­nych

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny kląć się (dk. brak)

 (2.1) przy­się­gać, za­kli­nać się


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Kląża

drze­wo ros­ną­ce na mo­cza­rach i ba­gnach w Ame­ry­ce Pół­noc­nej


Źródła:

SJP.pl

Klążowate

o ce­chach klą­żo­wa­tych (ro­dzi­na ro­ślin)


Źródła:

SJP.pl

Klążowaty

o ce­chach klą­żo­wa­tych (ro­dzi­na ro­ślin)


Źródła:

SJP.pl

Klęcie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|kląć.


Źródła:

Wiktionary

Klęcino

Klę­ci­no (kaszb. "Klicëno", "Knicëno" lub też "Klisëno", Klen­zin) – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie słup­skim, w gmi­nie Głów­czy­ce. Ma sta­tus so­łect­wa.


Źródła:

Wikipedia

Klęczeć

trwać w po­zy­cji z ugię­ty­mi ko­la­na­mi opar­ty­mi na ziemi


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni

 (1.1) mając nogi zgię­te w ko­la­nach i opie­ra­jąc ko­la­na na ziemi, trwać w tej po­zy­cji


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klęczki

po­zy­cja z ugię­ty­mi ko­la­na­mi opar­ty­mi o zie­mię; naj­czę­ściej w wy­ra­że­niach:
a) na klęcz­ki, na klęcz­kach - w po­zy­cji klę­czą­cej;
b) z klę­czek - z po­zy­cji klę­czą­cej


Źródła:

SJP.pl

Klęczkowo

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Klęcznik

ro­dzaj po­de­stu lub mebel przez­na­czo­ny do klę­cze­nia


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) mebel słu­żą­cy do klę­cze­nia


Klęcz­nik – sprzęt lub ro­dzaj mebla słu­żą­cy do klę­cze­nia lub sie­dze­nia z rów­no­czes­nym opar­ciem kolan o pod­nó­żek.

Ty­po­wy klęcz­nik skła­da się z pod­nóż­ka i pul­pi­tu, czę­sto także z ła­wecz­ki.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klęcznikowy

→ klęcz­nik


Patrz:klęcznik

Źródła:

SJP.pl

Klęczny

siad klęcz­ny - siad na klęcz­kach


Źródła:

SJP.pl

Klęcząco

w po­zy­cji klę­czą­cej, na ko­la­nach


Źródła:

SJP.pl

Klęk

po­sta­wa w ćwi­cze­niach gim­na­stycz­nych


Klęk – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie łódz­kim, w po­wie­cie zgier­skim, w gmi­nie Stry­ków.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość na­le­ża­ła ad­mi­ni­stra­cyj­nie do ów­czes­ne­go wo­je­wództ­wa łódz­kie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klękanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|klę­kać.


Źródła:

Wiktionary

Klękany

od­mia­na ober­ka, w któ­rej jedną z figur jest przy­klę­knię­cie tan­ce­rza


Źródła:

SJP.pl

Klękać

zgi­na­jąc ko­la­na, przy­bie­rać po­zy­cję klę­czą­cą


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. klę­knąć)

 (1.1) zgi­nać ko­la­na, przyj­mu­jąc po­zy­cję opie­ra­ją­cą się na nich


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klęknięcie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|klę­knąć.


Źródła:

Wiktionary

Klęknąć

przy­brać po­zy­cję klę­czą­cą; upaść na ko­la­na


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. klę­kać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|klę­kać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Klękosiad

krze­sło er­go­no­micz­ne skła­da­ją­ce się zwy­kle z sie­dzi­ska oraz czę­ści sta­no­wią­cej pod­par­cie dla kolan lub go­le­ni


Klę­ko­siad – forma krze­sła er­go­no­micz­ne­go. Skła­da się zwy­kle z sie­dzi­ska oraz czę­ści sta­no­wią­cej pod­par­cie dla kolan lub go­le­ni. Bu­do­wa klę­ko­sia­du poz­wa­la zwy­kle na re­gu­la­cję jego wy­so­ko­ści po­przez zmia­nę kąta po­mię­dzy sie­dzi­skiem i pod­par­ciem. Za głów­ną za­le­tę klę­ko­sia­du uważa się wy­mu­sze­nie na użyt­kow­ni­ku po­zy­cji wy­pro­sto­wa­nej, ko­rzyst­nej zdro­wot­nie oraz istot­nej z punk­tu wi­dze­nia er­go­no­mii pracy.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klępa

1. w ło­wiect­wie: sa­mi­ca łosia; ło­si­ca, łosza;
2. obel­ży­wie: ko­bie­ta niez­grab­na, ocię­ża­ła, nie­po­rząd­na, niech­luj­na; flą­dra, jędza, wiedź­ma


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) łow. sa­mi­ca łosia

 (1.2) pejor. obraź. nie­zdar­na, niez­grab­na ko­bie­ta


Klępa, łosza – okre­śle­nie sa­mi­cy łosia w gwa­rze my­śliw­skiej.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klępnica

Klęp­ni­ca (niem. "Gliet­zig") – wieś so­łec­ka w pół­noc­no-za­chod­niej Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie ło­be­skim, w gmi­nie Łobez.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa szcze­ciń­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Klęska

po­raż­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) fa­tal­na prze­gra­na w bit­wie

 (1.2) wiel­kie nie­szczę­ście, nie­po­wo­dze­nie lub zni­szcze­nie


Klę­ska (fr. "La débâcle") – dzie­więt­na­sty tom cyklu Ro­u­gon-Mac­qu­ar­to­wie. Tłem fa­bu­ły jest seria zda­rzeń po­li­tycz­no-mi­li­tar­nych, które to­wa­rzy­szy­ły koń­co­wi pa­no­wa­nia Na­po­le­o­na III i upad­ku II Ce­sar­stwa Fran­cu­skie­go w 1870 r., ta­kich jak: wojna fran­cu­sko-pru­ska, bitwa pod Se­da­nem czy pow­sta­nie Ko­mu­ny Pa­ry­skiej. Po­wieść zo­sta­ła wy­da­na w roku 1892.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Klęskowo

→ klę­sko­wy


Klę­sko­wo (hist. "Cle­scow", niem. "Hökendorf") – część mia­sta Szcze­ci­na na osied­lu Bu­ko­we-Klę­sko­wo, po­ło­żo­na w po­łud­nio­wo-wschod­niej czę­ści mia­sta, w do­li­nach Ru­dzian­ki i Choj­nów­ki.


Patrz:klęskowy

Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Klęskowy

→ klę­ska


Patrz:klęska

Źródła:

SJP.pl

Klęsnąć

1. ugi­nać się, opa­dać, za­pa­dać się;
2. tra­cić obrzęk; tęch­nąć


Źródła:

SJP.pl