Ik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. hy­drol. rzeka w Rosji, w Basz­kor­to­sta­nie i Ta­tar­sta­nie, lewy do­pływ Kamy w do­rze­czu Wołgi;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Ikacki

przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z Ika­tem (rzeką na Sy­be­rii w Rosji)


Źródła:

Wiktionary

Ikacyna

1. krzew z ro­dzi­ny ika­cy­no­wa­tych;
2. al­ka­lo­id ek­stra­ho­wa­ny z tego krze­wu


Źródła:

SJP.pl

Ikacynowate

ro­dzi­na ro­ślin z rzędu ostro­krze­wow­ców


Źródła:

SJP.pl

Ikacynowaty

o ce­chach ika­cy­no­wa­tych (ro­dzi­na ro­ślin)


Źródła:

SJP.pl

Ikar

mo­dra­szek ikar - motyl dzien­ny z ro­dzi­ny mo­drasz­ko­wa­tych; mno­go­o­czak la­zu­rek


Ikar (gr. Ἴκαρος "Íkaros", łac. "Ica­rus") – w mi­to­lo­gii grec­kiej syn De­da­la i Na­u­kra­te, nie­wol­ni­cy wład­cy Krety – Mi­no­sa.

Dedal, oj­ciec Ikara, był ateń­skim ko­wa­lem. Mimo że na­le­żał do naj­wy­bit­niej­szych rze­mieśl­ni­ków i wy­na­laz­ców, jego uczeń Talos prze­ści­gnął go w sztu­ce – zaz­dros­ny Dedal zabił go więc, po czym uciekł z Aten na rzą­dzo­ną przez Mi­no­sa Kretę.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ikaria

grec­ka wyspa na Morzu Egej­skim


Ika­ria ( Ικαρία) – grec­ka wyspa na Morzu Egej­skim, w ad­mi­ni­stra­cji zde­cen­tra­li­zo­wa­nej Wyspy Egej­skie, w re­gio­nie Wyspy Egej­skie Pół­noc­ne, w jed­nost­ce re­gio­nal­nej Ika­ria, w gmi­nie Ika­ria.

W 2011 roku li­czy­ła 8423 miesz­kań­ców, mając po­wierzch­nię 255 km². Głów­na miej­sco­wość to Ajos Ki­ri­kos.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ikariański

→ Ika­ria; ika­ryj­ski


Źródła:

SJP.pl

Ikarowy

→ Ikar; ika­ryj­ski


Źródła:

SJP.pl

Ikarus

marka au­to­bu­sów


Ika­rus – przed­się­bior­stwo spe­cja­li­zu­ją­ce się w pro­duk­cji au­to­bu­sów. Jego głów­na sie­dzi­ba mie­ści się w Bu­da­pesz­cie na Wę­grzech. Au­to­bu­sy pro­du­ko­wa­ne są w Székesfehérvárze. Ika­rus na­le­żał do 2006 roku do kon­cer­nu Iris­bus.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ikaryjczyk

miesz­ka­niec Ika­rii


Źródła:

SJP.pl

Ikaryjka

miesz­kan­ka Ika­rii


Źródła:

SJP.pl

Ikaryjski

1. → Ikar; ika­ro­wy;
2. → Ika­ria; ika­riań­ski;
3. → Ika­ryj­czyk


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy Morza Ika­ryj­skie­go


Patrz:Ikar; ikarowy;
2. → Ikaria; ikariański;
3. → Ikaryjczyk

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ikawizm

wła­ści­wość fo­ne­tycz­na niek­tó­rych chor­wac­kich dia­lek­tów, w któ­rych hi­sto­rycz­ną sa­mo­gło­skę "ĕ" wy­ma­wia się jak "i"


Ika­wizm ( ікавізм, ікання) – zja­wi­sko fo­ne­tycz­ne w ję­zy­ku ukra­iń­skim po­le­ga­ją­ce na za­stą­pie­niu daw­ne­go dźwię­ku „je” (ѣ – jać) oraz dźwię­ków „o”, „e” przez „i”. Pod­czas za­ni­ku jera twar­de­go – „ъ” oraz jera mięk­kie­go – „ь” i w wy­ni­ku dyf­ton­gi­za­cji więk­szość tych dźwię­ków zmie­ni­ła się w „i” (стōл → стіл), (сēл → сіл).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ike

skrót od: In­dy­wi­du­al­ne Konto Eme­ry­tal­ne


skró­to­wiec, rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) = ekon. in­dy­wi­du­al­ne konto eme­ry­tal­ne;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ikea

szwedz­ki kon­cern me­blar­ski; Ikea


skró­to­wiec w funk­cji rze­czow­ni­ka ro­dza­ju żeń­skie­go, nazwa włas­na

 (1.1) szwedz­ka firma pro­du­ku­ją­ca meble i ar­ty­ku­ły de­ko­ra­cyj­ne;

 (1.2) marka pro­duk­tów sprze­da­wa­nych przez firmę IKEA (1.1)

 (1.3) sklep na­le­żą­cy do firmy IKEA (1.1)


IKEA (albo Ikea) – przed­się­bior­stwo z sie­dzi­bą w Ho­lan­dii, zaj­mu­ją­ce się pro­duk­cją oraz sprze­da­żą mebli, ar­ty­ku­łów de­ko­ra­cyj­nych oraz żyw­no­ści, za­ło­żo­ne przez Ing­va­ra Kam­pra­da w 1943 roku w Szwe­cji. Nazwa jest akro­ni­mem od wy­ra­zów: Ing­var, Kam­prad, El­ma­ta­ryd, Agun­na­ryd.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ikebana

1. sztu­ka ukła­da­nia kom­po­zy­cji kwia­to­wych, po­cho­dzą­ca z Ja­po­nii;
2. kom­po­zy­cja uło­żo­na we­dług tej sztu­ki;
3. na­czy­nie do ukła­da­nia kwia­tów


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) tra­dy­cyj­na ja­poń­ska sztu­ka ukła­da­nia kom­po­zy­cji z kwia­tów i in­nych czę­ści ro­ślin;

 (1.2) kom­po­zy­cja uło­żo­na we­dług zasad sztu­ki ike­ba­na (1.1)

 (1.3) na­czy­nie do ukła­da­nia kom­po­zy­cji ike­ba­na (1.2)


Ike­ba­na (jap. 生花, 活花, 生け花, 活け花; „oży­wić kwia­ty” (po wy­cię­ciu z ziemi) – ja­poń­ska sztu­ka ukła­da­nia kwia­tów, na­zy­wa­na także kadō (華道, 花道) – „droga kwia­tów” (spo­sób opa­no­wa­nia kom­po­zy­cji kwia­to­wej).

W prze­ci­wień­stwie do de­ko­ra­cyj­nych bu­kie­tów w stylu za­chod­nim, ja­poń­ska sztu­ka ukła­da­nia kwia­tów sku­pia się na two­rze­niu har­mo­nii li­ne­ar­nych kon­struk­cji, rytmu i ko­lo­ru.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ikebanka

zdrob­nie­nie od: ike­ba­na


Źródła:

SJP.pl

Ikebanowy

→ ike­ba­na, np. kom­po­zy­cja ike­ba­no­wa


Źródła:

SJP.pl

Ikeowski

przy­miot­nik

 (1.1) wy­pro­du­ko­wa­ny i sprze­da­wa­ny przez kon­cern IKEA; ma­ją­cy zwią­zek z tym kon­cer­nem


Źródła:

Wiktionary

Ikiel

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. rzeka w Moł­da­wii, prawy do­pływ Dnie­stru


Ikiel (rum. Ichel) – rzeka w Moł­da­wii, prawy do­pływ Dnie­stru. Ma 101 ki­lo­me­try dłu­go­ści, co czyni ją 8 naj­dłuż­szą rzeką w Moł­da­wii.

Rocz­ny prze­pływ wody wy­no­si 20,5 mln m³, a śred­ni wy­no­si 0,7 m³/s

Woda w rzece jest sil­nie za­nie­czy­szczo­na, a brze­gi są w wielu miej­scach za­śmie­co­ne od­pa­da­mi z go­spo­darstw do­mo­wych.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Ikon

w se­mio­ty­ce: znak na­zy­wa­ją­cy przed­mio­ty, rze­czy, stan rze­czy


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ikon.

skrót od: iko­no­gra­fia


Źródła:

SJP.pl

Ikona

1. obraz o te­ma­ty­ce re­li­gij­nej w sztu­ce wschod­nio­chrze­ści­jań­skiej i bi­zan­tyj­skiej
2. nie­wiel­ki znak gra­ficz­ny sym­bo­li­zu­ją­cy fol­der, plik, pro­gram lub po­le­ce­nie, sto­so­wa­ny w in­for­ma­ty­ce w apli­ka­cjach z gra­ficz­nym in­ter­fej­sem


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) szt. rel. obraz sa­kral­ny, ma­lo­wa­ny na drew­nie, wy­o­bra­ża­ją­cy po­sta­cie świę­tych, sceny z ich życia, sceny bi­blij­ne lub li­tur­gicz­no-sym­bo­licz­ne;

 (1.2) przen. osoba lub rzecz sym­bo­li­zu­ją­ca ja­kieś zja­wi­sko, po­dzi­wia­na w danej bran­ży

 (1.3) in­form. nie­wiel­ki obra­zek wi­docz­ny na ekra­nie, sym­bo­li­zu­ją­cy okre­ślo­ny plik, fol­der, apli­ka­cję lub pro­gram i sta­no­wią­cy od­sy­łacz uru­cha­mia­ją­cy je;


Ikona (gr. εἰκών "eikón" „obraz”) – obraz sa­kral­ny pow­sta­ły w kręgu kul­tu­ry bi­zan­tyń­skiej, wy­o­bra­ża­ją­cy po­sta­cie świę­tych, sceny z ich życia, sceny bi­blij­ne lub li­tur­gicz­no-sym­bo­licz­ne, cha­rak­te­ry­stycz­ny dla chrze­ści­jań­skich Ko­ścio­łów wschod­nich, w tym pra­wo­sław­ne­go i grec­ko­ka­to­lic­kie­go. Pier­wow­zo­rem ikon były (praw­do­po­dob­nie, po­nie­waż nie ma pew­no­ści wśród hi­sto­ry­ków sztu­ki) por­tre­ty gro­bo­we z Fajum lub wczes­no­chrze­ści­jań­skie ma­lar­stwo ka­ta­kum­bo­we.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ikoniczność

1. cecha cze­goś przed­sta­wia­ją­ce­go świę­te po­sta­cie w oto­cze­niu sym­bo­li re­li­gij­nych, cha­rak­te­ry­stycz­ne­go dla stylu sztu­ki bi­zan­tyj­skiej lub wczes­no­chrze­ści­jań­skiej; iko­no­gra­ficz­ność, iko­no­wość;
2. cecha kogoś lub cze­goś po­strze­ga­ne­go za sym­bol cze­goś; iko­no­wość;
3. cecha cze­goś przy­po­mi­na­ją­ce­go swym kształ­tem to, co przed­sta­wia


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest iko­nicz­ne; cecha tych, któ­rzy są iko­nicz­ni


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ikoniczny

iko­no­wy;
1. zwią­za­ny z ikoną - obra­zem w cerk­wi;
2. zwią­za­ny z ikoną - obraz­kiem na ekra­nie; ikon­ko­wy;
3. zwią­za­ny z ikoną - sym­bo­lem; em­ble­ma­tycz­ny;
4. zwią­za­ny z ikoną - przed­sta­wie­niem


Źródła:

SJP.pl

Ikonium

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. hist. dawna nazwa mia­sta Konya w Tur­cji


Źródła:

Wiktionary

Ikonka

1. mała ikona;
2. gra­ficz­ny znak na mo­ni­to­rze kom­pu­te­ra ot­wie­ra­ją­cy pro­gram, plik, fol­der itp.


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) mała ikona

 (1.2) ek­spre­syw­nie o kimś lub czymś bę­dą­cym ikoną, sym­bo­lem cze­goś

 (1.3) in­form. sche­ma­tycz­na ilu­stra­cja ja­kiejś rze­czy, opro­gra­mo­wa­nia albo czyn­no­ści, wyś­wiet­la­na na ekra­nie mo­ni­to­ra, spo­ty­ka­na czę­sto w in­for­ma­ty­ce, grach kom­pu­te­ro­wych i In­ter­ne­cie, po kli­knię­ciu któ­rej prze­pro­wa­dza­na jest okre­ślo­na ope­ra­cja w sy­ste­mie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ikonkowy

→ ikon­ka


Patrz:ikonka

Źródła:

SJP.pl

Ikonnik

osoba two­rzą­ca ikony - obra­zy o te­ma­ty­ce re­li­gij­nej; iko­no­pis, iko­no­pi­sarz, iko­no­gra­fik, iko­no­graf


Źródła:

SJP.pl

Ikono-

temat sło­wot­wór­czy

 (1.1) pier­wszy człon wy­ra­zów zło­żo­nych wska­zu­ją­cy na ich zwią­zek zna­cze­nio­wy z obra­zem


Źródła:

Wiktionary

Ikonoburca

czło­nek iko­no­klaz­mu - ruchu re­li­gij­ne­go, który prze­ciw­sta­wiał się czci figur i obra­zów re­li­gij­nych; iko­no­kla­sta, obra­zo­bur­ca


Źródła:

SJP.pl

Ikonodul

czło­wiek bro­nią­cy czci obra­zów świę­tych; obra­zo­chwal­ca


Źródła:

SJP.pl

Ikonodulia

od­da­wa­nie czci iko­nom i sym­bo­lom rze­czy świę­tych


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) rel. od­da­wa­nie czci iko­nom


Iko­no­du­lia (gr. "douleía" „służ­ba nie­wol­ni­cza, nie­wo­la”) – od­da­wa­nie czci iko­nom, obra­zom, wi­ze­run­kom bó­stwa i sym­bo­lom rze­czy świę­tych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ikonograf

1. osoba two­rzą­ca ikony - obra­zy o te­ma­ty­ce re­li­gij­nej; iko­no­gra­fik, iko­no­pis, iko­no­pi­sarz, ikon­nik;
2. spe­cja­li­sta in­ter­pre­tu­ją­cy dzie­ła wi­zu­al­ne; iko­no­gra­fik, iko­no­log;
3. osoba two­rzą­ca dzie­ła wi­zu­al­ne przed­sta­wia­ją­ce okre­ślo­ny temat


Iko­no­graf (iko­no­pi­sarz, iko­no­pis, ma­larz ikon) – to te­o­log, który wy­ra­ża wiarę Ko­ścio­ła po­przez sztu­kę ko­ściel­ną, która może być do­pu­szczo­na do udzia­łu w li­tur­gii (np. ikony, obra­zy, rzeź­by, od­le­wy, fre­ski, hafty, mo­za­i­ki, itp.).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ikonografia

1. dzie­dzi­na hi­sto­rii sztu­ki zaj­mu­ją­ca się opi­sem i in­ter­pre­ta­cją dzieł pla­stycz­nych i wy­stę­pu­ją­cych na nich mo­ty­wów;
2. ogół zwią­za­nych ze sobą dzieł pla­stycz­nych;
3. nauka po­moc­ni­cza hi­sto­rii zaj­mu­ją­ca się ba­da­niem dzieł pla­stycz­nych jako źró­deł in­for­ma­cji hi­sto­rycz­nych


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) szt. pi­sa­nie ikon

 (1.2) nauk. szt. na­u­ko­we in­ter­pre­to­wa­nie obra­zów;

 (1.3) książk. ogół przed­sta­wień wi­zu­al­nych po­łą­czo­nych ze sobą osobą twór­cy lub te­ma­ty­ką

 (1.4) książk. przed­sta­wie­nie wi­zu­al­ne

 (1.5) książk. ele­men­ty uwa­ża­ne za cha­rak­te­ry­stycz­ne dla przed­sta­wia­ne­go pod­mio­tu


Iko­no­gra­fia (gr. ei­ko­no­grah­pia - 'przed­sta­wie­nie, wy­o­bra­że­nie' od eikon - 'obraz', grah­pia - 'opis') – dzie­dzi­na badań hi­sto­rii sztu­ki, któ­rej za­da­niem jest opis i in­ter­pre­ta­cja ele­men­tów tre­ścio­wych i sym­bo­licz­nych w dzie­łach sztu­ki. Ter­min użyty w pi­śmien­nict­wie grec­kim jako "ei­ko­no­grap­hia" ma oz­na­cze­nie przed­sta­wie­nia obra­zo­we­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ikonograficzny

→ iko­no­gra­fia


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) nauk. zwią­za­ny z iko­no­gra­fią (nauką)

 (1.2) szt. bę­dą­cy przy­kła­dem iko­no­gra­fii


Patrz:ikonografia

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ikonografik

iko­no­graf;
1. osoba two­rzą­ca ikony - obra­zy o te­ma­ty­ce re­li­gij­nej; iko­no­pis, iko­no­pi­sarz, ikon­nik;
2. spe­cja­li­sta in­ter­pre­tu­ją­cy dzie­ła wi­zu­al­ne; iko­no­log


Źródła:

SJP.pl

Ikonografika

iko­no­graf;
1. osoba two­rzą­ca ikony - obra­zy o te­ma­ty­ce re­li­gij­nej; iko­no­pis, iko­no­pi­sarz, ikon­nik;
2. spe­cja­li­sta in­ter­pre­tu­ją­cy dzie­ła wi­zu­al­ne; iko­no­log


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) szt. ogół przed­sta­wień wi­zu­al­nych po­łą­czo­nych ze sobą osobą twór­cy lub te­ma­ty­ką

 (1.2) szt. gra­ficz­na wi­zu­a­li­za­cja in­for­ma­cji


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ikonografka

1. ko­bie­ta two­rzą­ca ikony - obra­zy o te­ma­ty­ce re­li­gij­nej; iko­no­pi­sar­ka, iko­no­pi­ska;
2. ko­bie­ta two­rzą­ca dzie­ła wi­zu­al­ne przed­sta­wia­ją­ce okre­ślo­ny temat;
3. mała iko­no­gra­fi­ka


Źródła:

SJP.pl

Ikonoklasta

czło­nek iko­no­klaz­mu - ruchu re­li­gij­ne­go, który prze­ciw­sta­wiał się czci figur i obra­zów re­li­gij­nych; iko­no­bur­ca, obra­zo­bur­ca


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) rel. prze­ciw­nik kultu obra­zów, wi­ze­run­ków i figur re­li­gij­nych


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ikonoklastka

→ iko­no­kla­sta


Patrz:ikonoklasta

Źródła:

SJP.pl

Ikonoklastyczny

→ iko­no­klazm; obra­zo­bur­czy


Źródła:

SJP.pl

Ikonoklazm

ruch zwal­cza­ją­cy od­da­wa­nie czci obra­zom i fi­gu­rom re­li­gij­nym, roz­wi­ja­ją­cy się na prze­ło­mie VIII i IX wieku w Bi­zan­cjum; obra­zo­bur­stwo


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) rel. ruch zwal­cza­ją­cy od­da­wa­nie czci obra­zom i fi­gu­rom re­li­gij­nym, roz­wi­ja­ją­cy się na prze­ło­mie VIII i IX wieku w Bi­zan­cjum;


Iko­no­klazm, obra­zo­bur­stwo (od gr. "eikōn" – obraz; "klásis" – zła­ma­nie) – ruch re­li­gij­ny sze­rzą­cy się w łonie chrze­ści­jań­stwa w VIII–IX wieku w Bi­zan­cjum i pań­stwie Fran­ków oraz w Ni­der­lan­dach w XVI w., sprze­ci­wia­ją­cy się kul­to­wi obra­zów i wi­ze­run­ków.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ikonolatria

od­da­wa­nie czci obra­zom i fi­gu­rom re­li­gij­nym


Źródła:

SJP.pl

Ikonolog

spe­cja­li­sta w za­kre­sie iko­no­lo­gii


Źródła:

SJP.pl

Ikonologia

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nauk. szt. na­u­ko­we in­ter­pre­to­wa­nie obra­zów;

 (1.2) szt. ele­men­ty uwa­ża­ne za cha­rak­te­ry­stycz­ne dla przed­sta­wia­ne­go pod­mio­tu


Iko­no­lo­gia (gr. kl., εικών „ma­lar­stwo” i λόγος „nauka”) – nauka o sym­bo­li­ce obra­zów i ich tre­ści. Jest też trak­to­wa­na jako me­to­da od­czy­ty­wa­nia tre­ści dzie­ła sztu­ki przez roz­szy­fro­wy­wa­nie zna­czeń przed­sta­wio­nych i ze­sta­wio­nych w tym dzie­le sym­bo­li.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Ikonometr

przy­rząd do wyz­na­cza­nia za­się­gu zdję­cia na­ziem­ne­go


Źródła:

SJP.pl

Ikonopis

osoba two­rzą­ca ikony - obra­zy o te­ma­ty­ce re­li­gij­nej; ikon­nik, iko­no­pi­sarz, iko­no­gra­fik, iko­no­graf


Źródła:

SJP.pl

Ikonopisarka

ko­bie­ta two­rzą­ca ikony - obra­zy o te­ma­ty­ce re­li­gij­nej; iko­no­pi­ska, iko­no­graf­ka


Źródła:

SJP.pl

Ikonopisarski

→ iko­no­pi­sar­stwo, np. szko­ły iko­no­pi­sar­skie


Źródła:

SJP.pl

Ikonopisarstwo

1. two­rze­nie ikon - obra­zów w cerk­wi; iko­no­gra­fia;
2. ogół ikon - obra­zów w cerk­wi;
3. kie­ru­nek stu­diów zaj­mu­ją­cy się two­rze­niem ikon - obra­zów w cerk­wi


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) szt. sztu­ka two­rze­nia ikon

 (1.2) szt. zbiór po­sia­da­nych ikon

 (1.3) szt. nauk. kie­ru­nek stu­diów zaj­mu­ją­cych się pi­sa­niem ikon


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ikonopisarz

osoba two­rzą­ca ikony - obra­zy o te­ma­ty­ce re­li­gij­nej; iko­no­pis, iko­no­gra­fik, iko­no­graf, ikon­nik


Źródła:

SJP.pl

Ikonopiska

ko­bie­ta two­rzą­ca ikony - obra­zy o te­ma­ty­ce re­li­gij­nej; iko­no­pi­sar­ka, iko­no­graf­ka


Źródła:

SJP.pl

Ikonosfera

1. ogół obra­zów, wi­do­ków, doz­nań wzro­ko­wych cha­rak­te­ry­stycz­nych dla ja­kie­goś miej­sca, okre­su lub ja­kiejś kul­tu­ry


Źródła:

SJP.pl

Ikonoskop

te­le­wi­zyj­na lampa elek­tro­no­wa naj­star­sze­go typu


Iko­no­skop – ro­dzaj lampy ana­li­zu­ją­cej, do przet­wa­rza­nia obra­zu na sy­gna­ły elek­trycz­ne. Lampa ta skła­da się z bańki próż­nio­wej, w któ­rej znaj­du­je się świa­tło­czu­ła mo­za­i­ka. Jest to w isto­cie płyt­ka mi­ko­wa, na któ­rej osa­dzo­ne są (izo­lo­wa­ne elek­trycz­nie od sie­bie) cząst­ki (tzw.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ikonostas

cer­kiew­na prze­gro­da od­dzie­la­ją­ca oł­tarz od resz­ty świą­ty­ni


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) szt. rel. w cerk­wiach: ozdob­na, po­kry­ta rzę­da­mi ikon prze­gro­da od­dzie­la­ją­ca oł­tarz od resz­ty świą­ty­ni, za­wie­ra­ją­ca troje drzwi;


Iko­no­stas (gr. "ei­ko­no­sta­sion", "ei­ko­no­sta­sis" (od: "eikón" „obraz”, "stásis" „po­sta­wie­nie” ew. "hi­ste­mi" „sta­wiać”, „usta­wiać”); cs. "iko­no­staw" lub "obra­zo­staw") – we wschod­nich Ko­ścio­łach chrze­ści­jań­skich tra­dy­cji bi­zan­tyń­skiej ozdob­na, wy­ko­na­na z ka­mie­nia, drew­na lub me­ta­lu, po­kry­ta iko­na­mi prze­gro­da we wnę­trzu cerk­wi, która znaj­du­je się mię­dzy miej­scem oł­ta­rzo­wym ("swia­tły­szcze", sank­tu­a­rium, pre­zbi­te­rium) a nawą ("naos") przez­na­czo­ną dla wier­nych. Innym grec­kim okre­śle­niem jest "tem­plo".


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ikonowicz

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ikonowość

iko­nicz­ność;
1. cecha cze­goś przed­sta­wia­ją­ce­go świę­te po­sta­cie w oto­cze­niu sym­bo­li re­li­gij­nych, cha­rak­te­ry­stycz­ne­go dla stylu sztu­ki bi­zan­tyj­skiej lub wczes­no­chrze­ści­jań­skiej; iko­no­gra­ficz­ność;
2. cecha kogoś lub cze­goś po­strze­ga­ne­go za sym­bol cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Ikonowy

iko­nicz­ny;
1. zwią­za­ny z ikoną - obra­zem w cerk­wi;
2. zwią­za­ny z ikoną - obraz­kiem na ekra­nie; ikon­ko­wy;
3. zwią­za­ny z ikoną - sym­bo­lem; em­ble­ma­tycz­ny;
4. zwią­za­ny z ikoną - przed­sta­wie­niem


Źródła:

SJP.pl

Ikos

stro­fa w daw­nych hym­nach i pie­śniach bi­zan­tyj­skich o nie­o­kre­ślo­nej licz­bie wer­sów i sylab w wer­sie, re­gu­lo­wa­nej przez kon­sek­went­ne sto­so­wa­nie w danym ut­wo­rze


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ikosaedr

jedna z pię­ciu brył pla­toń­skich; dwu­dzie­sto­ścian fo­rem­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) geom. dwu­dzie­sto­ścian fo­rem­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ikosaedralny

→ iko­sa­edr


Patrz:ikosaedr

Źródła:

SJP.pl

Ikra

1. po­pu­lar­na nazwa jaj ryb;
2. tem­pe­ra­ment, wigor


rze­czow­nik zbio­ro­wy, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) icht. jaja ryb

 (1.2) przen. pot. ener­gia ży­cio­wa


Ikra – ko­mór­ki ja­jo­we ryb. W bu­do­wie i funk­cji za­sad­ni­czo nie od­bie­ga od jaj in­nych zwie­rząt – naj­waż­niej­sza róż­ni­ca to znacz­nie więk­sza ilość żółt­ka w ikrze, po­rów­nu­jąc z ty­po­wy­mi przed­sta­wi­cie­la­mi in­nych grup. Po­ję­cie to bywa także uży­wa­ne do okre­śla­nia jaj czę­ści wod­nych sta­wo­no­gów, mię­cza­ków i szkar­łup­ni.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ikrorodny

mo­gą­cy ro­dzić, wyt­wa­rzać ikrę


Źródła:

SJP.pl

Ikrowiec

skała osa­do­wa skła­da­ją­ca się z oo­i­dów (ku­li­stych zia­ren mi­ne­ral­nych o śred­ni­cy po­ni­żej 2 mm); oolit


Źródła:

SJP.pl

Ikrowy

→ ikra


Patrz:ikra

Źródła:

SJP.pl

Ikrzak

sa­mi­ca ryb z doj­rza­ły­mi ja­ja­mi (ikrą), go­to­wa do tarła; ikrzy­ca


Ikrzak (ikrzy­ca) – nazwa ho­dow­la­na okre­śla­ją­ca doj­rza­łą sa­mi­cę ryby go­to­wą do roz­ro­du, wy­peł­nio­ną ja­ja­mi zwa­ny­mi ikrą.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ikrzyca

sa­mi­ca ryb z doj­rza­ły­mi ja­ja­mi (ikrą), go­to­wa do tarła; ikrzak


Źródła:

SJP.pl

Ikrzysko

miej­sce skła­da­nia przez ryby ikry


Źródła:

SJP.pl

Ikrzyć

ikrzyć się - o ry­bach: skła­dać ikrę; trzeć się


Źródła:

SJP.pl

Iks

1. nazwa li­te­ry X;
2. nie­wia­do­ma


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) nazwa li­te­ry x / X

 (1.2) mat. okre­śle­nie nie­wia­do­mej

li­czeb­nik nie­o­kre­ślo­ny

 (2.1) pot. nie­o­kre­ślo­na ilość lub licz­ba


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Iksde

wy­krzy­knik

 (1.1) slang. zob. XD.


Źródła:

Wiktionary

Ikselka

po­tocz­nie: odzież, bie­liz­na o roz­mia­rze XL


Źródła:

SJP.pl

Ikseska

po­tocz­nie o roz­mia­rze XS


Źródła:

SJP.pl

Iksikselka

po­tocz­nie: odzież, bie­liz­na o roz­mia­rze XXL


Źródła:

SJP.pl

Iksińska

o bli­żej nie­o­kre­ślo­nej ko­bie­cie; pani Iks, Ik­siń­ska


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. bli­żej nie­o­kre­ślo­na lub niez­na­na ko­bie­ta


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Iksiński

po­tocz­nie: bli­żej nie­o­kre­ślo­na osoba; jakiś czło­wiek, pewna osoba; Ik­siń­ski, igre­kow­ski, Igre­kow­ski


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pot. bli­żej nie­o­kre­ślo­ny lub niez­na­ny męż­czyz­na


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Iksja

ro­dzaj wie­lo­let­nich ro­ślin z ro­dzi­ny ko­sać­co­wa­tych; lep­nicz­ka


Iksja, lep­nicz­ka ("Ixia") – ro­dzaj wie­lo­let­nich ro­ślin na­le­żą­cy do ro­dzi­ny ko­sać­co­wa­tych ("Iri­da­ce­ae"). Na­le­ży do niego ok. 100 ga­tun­ków ro­ślin wy­stę­pu­ją­cych w po­łud­nio­wej Afry­ce, w re­gio­nie przy­ląd­ko­wym. Przed­sta­wi­cie­le tego ro­dza­ju zo­sta­li in­tro­du­ko­wa­ni do Eu­ro­py, Au­stra­lii, Pa­ki­sta­nu i Ka­li­for­nii. Nazwa ła­ciń­ska po­cho­dzi z grec­kie­go słowa "ixios", oz­na­cza­ją­ce­go klej uży­wa­ny przy ła­pa­niu pta­ków, ze wzglę­du na lep­kość soku tej ro­śli­ny. Ga­tun­kiem ty­po­wym jest "Ixia po­ly­sta­chya ('po­ly­sta­chia')" L..


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Iksjon

1. mit. gr. król La­pi­tów w Te­sa­lii, strą­co­ny do Tar­ta­ru i wple­cio­ny w cią­gle obra­ca­ją­ce się koło ogni­ste, uka­ra­ny w ten spo­sób za tar­gnię­cie się na cześć Hery;
2. koło Ik­sjo­na - mę­czar­nie, ka­tu­sze bez kresu


Ik­sjon – we­dług mi­to­lo­gii grec­kiej król La­pi­tów strą­co­ny do Tar­ta­ru, gdzie po­no­sił karę przy­ku­ty do koła obra­ca­ją­ce­go się w pło­mie­niach.

Był pier­wszym czło­wie­kiem, który zabił swo­je­go krew­ne­go – Ejo­ne­u­sa. Inne mity po­da­ją, że zabił przysz­łe­go te­ścia, nie chcąc pła­cić za żonę.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Iksora

ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny ma­rza­no­wa­tych, obej­mu­ją­cy około 400 ga­tun­ków, np. ik­so­ra szkar­łat­na


Ik­so­ra ("Ixora") – ro­dzaj ro­ślin na­le­żą­cych do ro­dzi­ny ma­rza­no­wa­tych. Na­le­ży do niego około 400 ga­tun­ków. Ga­tun­kiem ty­po­wym jest "Ixora coc­ci­nea" L.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Iksowaty

po­dob­ny kształ­tem do li­te­ry X


Źródła:

SJP.pl

Iksowy

zwią­za­ny z iksem


Źródła:

SJP.pl

Iksty

po­tocz­nie: któ­ryś z kolei (np. Po raz iksty widzę to ogło­sze­nie!); x-ty


Źródła:

SJP.pl

Ikt

ak­cent me­trycz­ny pa­da­ją­cy na arsę; iktus; ictus


Źródła:

SJP.pl

Iktus

ak­cent me­trycz­ny pa­da­ją­cy na arsę; ictus; ikt


Źródła:

SJP.pl

Ikwa

rzeka na Ukra­i­nie, do­pływ Styru


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. hy­dron. rzeka na Wo­ły­niu na Ukra­i­nie, prawy do­pływ Styru;


Ikwa ( Іква "Ikwa") – rzeka na Wo­ły­niu, prawy do­pływ Styru.

Dłu­gość rzeki wy­no­si 155 km. Swoje źró­dło ma w oko­li­cach Czer­ni­cy k. Bro­dów. Jeden z więk­szych do­pły­wów gór­ne­go Styru. Two­rzy dość sze­ro­ką do­li­nę. Prze­pły­wa koło Krze­mień­ca i Dubna. Na po­łud­nie od tego ostat­nie­go jej do­li­na od­dzie­la Pasmo Peł­czań­skie od Pasma Mi­zoc­kie­go. Koło Tar­go­wi­cy wpada do Styru (na jego 283 ki­lo­me­trze).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia