Gnacik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od gnat


Źródła:

Wiktionary

Gnacisko

zgru­bie­nie od: gnat (kość)


Źródła:

SJP.pl

Gnanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|gnać.


Źródła:

Wiktionary

Gnarowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|gna­ro­wać.


Źródła:

Wiktionary

Gnarować

w ło­wiect­wie: kar­mić zwie­rzy­nę na te­re­nie ogro­dzo­nym, np. w zwie­rzyń­cu


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) stpol. utrzy­my­wać się

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny gna­ro­wać się

 (2.1) stpol. żywić się


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Gnaszyn

dawna wieś kró­lew­ska


Źródła:

SJP.pl

Gnaszyński

przy­miot­nik od: Gna­szyn


Źródła:

SJP.pl

Gnat

1. kość;
2. po­tocz­nie: pi­sto­let


rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) pot. kość

 (1.2) slang. pi­sto­let

 (1.3) stpol. kość go­le­nio­wa, także kość w ogóle


Zo­bacz też: Gnat (ko­miks).

„Gnat” – pio­sen­ka ame­ry­kań­skie­go ra­pe­ra Emi­ne­ma z luk­su­so­wej edy­cji jego je­de­na­ste­go al­bu­mu stu­dyj­ne­go Music to Be Mur­de­red By. Zo­sta­ła wy­da­na 18 grud­nia 2020 roku.

Pio­sen­ka za­de­biu­to­wa­ła na 65. miej­scu na UK Sin­gles Chart i na 11. miej­scu na UK R&B Sin­gles Chart.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Gnatarz

gna­tarz rze­pa­ko­wiec - owad z ro­dzi­ny pi­la­rzo­wa­tych, któ­re­go larwy że­ru­ją na ole­i­stych ro­śli­nach krzy­żo­wych


Źródła:

SJP.pl

Gnatosoma

Gna­to­so­ma – część ciała roz­to­czy, obej­mu­ją­ca ich na­rzą­dy gę­bo­we: parę che­li­cer i parę pe­di­palp. Skła­da się z trzech seg­men­tów: pre­che­li­ce­ral­ne­go, che­li­ce­ral­ne­go i pe­di­pal­po­we­go.


Źródła:

Wikipedia

Gnatowski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Gnatowy

→ gnat


Patrz:gnat

Źródła:

SJP.pl

Gnatyczny

wady gna­tycz­ne - szczę­ko­wo-twa­rzo­we wady zgry­zu


Źródła:

SJP.pl

Gnawa

ro­dzaj afry­kań­skiej mu­zy­ki


Gnawa lub Gna­o­ua ( ‏غناوة‎) – grupa et­nicz­na oraz re­li­gij­ne bract­wo Sufi w Ma­ro­ku. Gnawa są po czę­ści po­tom­ka­mi nie­wol­ni­ków z Afry­ki Sub­sa­ha­ryj­skiej lub czar­nych Afry­ka­nów, któ­rzy przy­by­li w ka­ra­wa­nach hand­lo­wych prze­mie­rza­ją­cych Sa­ha­rę.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Gnać

1. biec, pę­dzić
2. po­pę­dzać, na­ga­niać


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. po­gnać)

 (1.1) pę­dzić, spie­szyć się, je­chać bar­dzo szyb­ko

 (2.2) pot. po­spie­szać do dzia­ła­nia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Gnejs

skała me­ta­mor­ficz­na o skła­dzie gra­ni­tu pow­sta­ła z jego prze­o­bra­że­nia


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) geol. skała me­ta­mor­ficz­na śred­nio- i gru­bo­ziar­ni­sta o tek­stu­rze kie­run­ko­wej;


Gnejs – skała me­ta­mor­ficz­na pow­sta­ją­ca w wa­run­kach me­ta­mor­fiz­mu re­gio­nal­ne­go lub dys­lo­ka­cyj­ne­go. Prze­waż­nie jest to me­ta­mor­fizm śred­nie­go stop­nia stre­fy mezo, rza­dziej wy­so­ki sto­pień kata. Nazwa po­cho­dzi od sta­re­go sło­wiań­skie­go ter­mi­nu gór­ni­cze­go oz­na­cza­ją­ce­go zgnie­cio­ny ka­mień ("G. Agri­co­la, 1556; A.G. Wer­ner, 1786"), bądź od sta­ro­nor­dyc­kie­go "gne­i­sta" – „krze­sać ka­mień”.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Gnejsowy

przy­miot­nik od: gnejs


Źródła:

SJP.pl

Gnet

drze­wo z ro­dzi­ny gne­to­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Gnetowate

ro­dzi­na ro­ślin na­go­na­sien­nych obej­mu­ją­ca jeden tylko ro­dzaj: gnet wy­so­kop­ną­cy, ros­ną­cy w stre­fie zwrot­ni­ko­wej; gnio­to­wa­te


Źródła:

SJP.pl

Gnetowaty

o ce­chach gne­to­wa­tych (ro­dzi­na ro­ślin)


Źródła:

SJP.pl

Gnetowe

klasa ro­ślin na­go­za­ląż­ko­wych; gnio­to­we, gnio­tow­ce


Źródła:

SJP.pl

Gniada

gnia­da klacz


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. gnia­da klacz

forma przy­miot­ni­ka.

 (2.1) ż. zob. gnia­dy.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Gniadek

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Gniadodereszowaty

o maści konia: de­re­szo­wa­ty o gnia­dym od­cie­niu


Źródła:

SJP.pl

Gniadosz

koń o maści brą­zo­wej z czar­ną grzy­wą i czar­nym ogo­nem; gnia­dy


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) jeźdz. hipol. gnia­dy koń


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Gniady

o koniu: ma­ją­cy maść brą­zo­wą z czar­ną grzy­wą i ogo­nem


przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) hipol. ma­ją­cy brą­zo­wą (jasną bądź ciem­ną) sierść oraz czar­ną grzy­wę, ogon i dolne od­cin­ki koń­czyn

 (1.2) jas­no­bru­nat­ny, kasz­ta­no­wa­ty

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) hipol. pot. gnia­dosz


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Gniatkowski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Gniazdeczko

po­tocz­nie: bar­dzo ma­łych roz­mia­rów gniazd­ko pta­ków lub zwie­rząt


Źródła:

SJP.pl

Gniazdko

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) zdrobn. od: gnia­zdo

 (1.2) pot. gnia­zdo do łą­cze­nia urzą­dzeń sieci elek­trycz­nej, te­le­fo­nicz­nej itp.

 (1.3) kulin. ro­dzaj wy­pie­ku z cia­sta pącz­ko­we­go


Źródła:

Wiktionary

Gniazdkowaty

przy­po­mi­na­ją­cy wy­glą­dem pta­sie gniazd­ko


Źródła:

SJP.pl

Gniazdkowy

przy­miot­nik od: gniazd­ko


Źródła:

SJP.pl

Gniazdnicowate

o ce­chach gniazd­ni­co­wa­tych (ro­dzi­na grzy­bów)


Źródła:

SJP.pl

Gniazdnicowaty

o ce­chach gniazd­ni­co­wa­tych (ro­dzi­na grzy­bów)


Źródła:

SJP.pl

Gniazdnicowce

przed­sta­wi­ciel rzędu grzy­bów pod­staw­ko­wych


Źródła:

SJP.pl

Gniazdnicowiec

przed­sta­wi­ciel rzędu grzy­bów pod­staw­ko­wych


Źródła:

SJP.pl

Gniazdo

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) zool. kon­struk­cja lę­go­wa naj­czę­ściej pta­ków i in­nych zwie­rząt;

 (1.2) techn. ele­ment kon­struk­cyj­nie przy­sto­so­wa­ny do łą­cze­nia urzą­dzeń sieci elek­trycz­nej, te­le­fo­nicz­nej itp.;

 (1.3) techn. miej­sce, gdzie do kom­pu­te­ra po­dłą­cza się pro­ce­sor, kartę gra­ficz­ną lub inne karty

 (1.4) geol. na­tu­ral­ne sku­pie­nie mi­ne­ra­łów;

 (1.5) przen. dom ro­dzin­ny, miej­sce po­cho­dze­nia

 (1.6) przen. sied­li­sko, oś­ro­dek cze­goś pe­jo­ra­tyw­ne­go, np. spi­sku, he­rez­ji

 (1.7) sku­pi­sko cze­goś, np. pleś­ńe­śni, bo­ro­wi­ków

 (1.8) bud. wgłę­bie­nie w murze słu­żą­ce do umie­szcza­nia w nim koń­ców belek; miej­sce wy­cię­te w belce dla osa­dze­nia czopu dru­giej belki

 (1.9) jęz. ro­dzi­na wy­ra­zów

 (1.10) techn. dwu­kie­run­ko­we łącza ko­mu­ni­ka­cyj­ne umoż­li­wia­ją­ce prze­sy­ła­nie da­nych po­mię­dzy pro­ce­sa­mi dzia­ła­ją­cy­mi na jed­nej lub wielu ma­szy­nach;

 (1.11) wojsk. sku­pi­sko, z któ­re­go pro­wa­dzo­ny jest ogień z ta­kie­go sa­me­go typu broni


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Gniazdosz

1. dwu­let­nia lub wie­lo­let­nia ro­śli­na cu­dzo­żyw­na o ło­dy­dze, li­ściach i kwia­tach barwy żół­to­brą­zo­wej, ma­ją­ca ko­rze­nie splą­ta­ne na kształt pta­sie­go gnia­zda, ros­ną­ca w cie­ni­stych la­sach li­ścia­stych; gnieź­nik leśny;
2. pis­klę ptaka dra­pież­ne­go po­zo­sta­ją­ce naj­dłu­żej w gnieź­dzie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy lub mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) bot. zob. gnieź­nik.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Gniazdowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|gnia­zdo­wać.


Źródła:

Wiktionary

Gniazdowaty

przy­po­mi­na­ją­cy wy­glą­dem pta­sie gnia­zdo


Źródła:

SJP.pl

Gniazdować

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. brak)

 (1.1) ornit. o pta­kach: za­kła­dać gnia­zda, od­by­wać lęgi

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. brak)

 (2.1) jęz. ukła­dać w słow­ni­ku wy­ra­zy w grupy na pod­sta­wie ich mo­ty­wa­cji sło­wot­wór­czej lub po­kre­wień­stwa ety­mo­lo­gicz­ne­go


Źródła:

Wiktionary

Gniazdowisko

miej­sce za­kła­da­nia przez ptaki gniazd


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) ornit. miej­sce za­kła­da­nia gniazd przez ptaki i zwie­rzę­ta


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Gniazdownictwo

zja­wi­sko po­le­ga­ją­ce na miesz­ka­niu do­ro­słych dzie­ci z ro­dzi­ca­mi, bez za­kła­da­nia włas­nej ro­dzi­ny


Źródła:

SJP.pl

Gniazdownik

ptak wy­cho­wu­ja­cy nie­zdol­ne przez dłuż­szy czas do sa­mo­dziel­ne­go życia pis­klę­ta w gnieź­dzie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) zool. zwie­rzę nie­zdol­ne do sa­mo­dziel­ne­go życia i wy­ma­ga­ją­ce opie­ki ro­dzi­ców w okre­sie po na­ro­dzi­nach lub wy­klu­ciu;

 (1.2) łow. ptak za­bra­ny z gnia­zda w celu wyć­wi­cze­nia do łowów


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Gniazdowość

→ gnia­zdo­wy


Patrz:gniazdowy

Źródła:

SJP.pl

Gniazdowski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Gniazdowy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z gnia­zdem, do­ty­czą­cy gnia­zda


Źródła:

Wiktionary

Gniazdów

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Gniazdówka

1. mor­ski małż o bia­ła­wej musz­li, bu­du­ją­cy z ka­my­ków i ka­wał­ków musz­li ku­li­ste gnia­zdo w pia­sku, chro­nią­ce go przed dra­pież­ni­ka­mi i ude­rze­nia­mi fal;
2. gnia­zdów­ka czer­wo­na­wa - nie­ja­dal­ny grzyb sa­pro­fi­tycz­ny, wy­stę­pu­ją­cy gro­mad­nie w do­brze oś­wiet­lo­nych la­sach


Źródła:

SJP.pl

Gnicie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) biol. pro­ces roz­kła­du ma­te­rii oży­wio­nej pod wpły­wem drob­no­u­stro­jów

 (1.2) pot. prze­by­wa­nie gdzieś w nie­ko­rzyst­nych wa­run­kach lub pod przy­mu­sem

 (1.3) pot. prze­by­wa­nie gdzieś z le­ni­stwa czy wy­go­dy


Źródła:

Wiktionary

Gnida

1. jajo wszy (we wło­sach lub sier­ści ży­wi­cie­la);
2. obel­ży­wie: czło­wiek nie­po­zor­ny, pod­stęp­nie coś knu­ją­cy, dzia­ła­ją­cy na czy­jąś szko­dę; szuja


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) jajo wszy;

 (1.2) przen. obraź. osoba podła, fał­szy­wa, zło­śli­wa


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Gnidosz

pół­pa­so­żyt­ni­cza ro­śli­na ziel­na z ro­dzi­ny trę­dow­ni­ko­wa­tych


Gni­dosz ("Pe­di­cu­la­ris") – ro­dzaj pół­pa­so­żyt­ni­czych ro­ślin ziel­nych z ro­dzi­ny za­ra­zo­wa­tych ("Oro­ban­cha­ce­ae"). Obej­mu­je ok. 680–750 ga­tun­ków. Ro­śli­ny te wy­stę­pu­ją na pół­ku­li pół­noc­nej w stre­fie umiar­ko­wa­nej i oko­ło­bie­gu­no­wej, w po­łud­nio­wej czę­ści za­się­gu na ob­sza­rach gór­skich. W Pol­sce spo­ty­ka­nych jest 8–9 ga­tun­ków (w za­leż­no­ści od uję­cia sy­ste­ma­tycz­ne­go), wszyst­kie pod­le­ga­ją ochro­nie praw­nej.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Gnidzi

→ gnida


Patrz:gnida

Źródła:

SJP.pl

Gniecenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|gnieść.


Źródła:

Wiktionary

Gniechowice

Gnie­cho­wi­ce (niem. "Gni­chwitz", "Al­ten­ro­de N.S.") – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie wroc­ław­skim, w gmi­nie Kąty Wroc­ław­skie.


Źródła:

Wikipedia

Gnieciuch

1. po­tocz­nie: źle wy­pie­czo­ne pie­czy­wo lub cia­sto; gnio­tek;
2. nowe cia­sto za­gnie­cio­ne z resz­tek sta­re­go;
3. tka­ni­na lub odzież łatwo się gnio­tą­ca


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) nie­u­da­ne cia­sto, kiep­sko wy­pie­czo­ne

 (1.2) wy­piek z resz­tek cia­sta

 (1.3) ubra­nie z łatwo mną­cej się tka­ni­ny


Gnie­ciuch, gniot, gnio­tek, gnie­tek, gno­cek, gno­tek, wiek – demon sło­wiań­ski, z ka­te­go­rii de­mo­nów du­szą­cych ludzi, czę­sto rów­noz­nacz­ny zmo­rom.

W Ma­ło­pol­sce wy­o­bra­ża­ny pod po­sta­cią ma­łe­go, gru­be­go chłop­ca, z wiel­kim brzu­chem, który nosi czer­wo­ną cza­pecz­kę i po­sia­da wiele pie­nię­dzy. Dusi on ludzi po­grą­żo­nych we śnie, lecz przed tym wyj­mu­je ze swo­je­go brzu­cha je­li­ta, aby nie zgnieść na śmierć swoim cię­ża­rem tego, co dusi.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Gnieciuchy

1. po­tocz­nie: źle wy­pie­czo­ne pie­czy­wo lub cia­sto; gnio­tek;
2. nowe cia­sto za­gnie­cio­ne z resz­tek sta­re­go;
3. tka­ni­na lub odzież łatwo się gnio­tą­ca


Źródła:

SJP.pl

Gniew

nie­za­do­wo­le­nie; iry­ta­cja; złość; wście­kłość


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) uczu­cie zło­ści, silne nie­za­do­wo­le­nie z cze­goś lub kogoś;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Gniewać

1. wy­wo­ły­wać w kimś gniew, po­wo­do­wać czy­jeś wzbu­rze­nie emo­cjo­nal­ne; zło­ścić, draż­nić, de­ner­wo­wać;
2. gnie­wać się:
a) wy­bu­chać gnie­wem, zło­ścią; iry­to­wać się, zło­ścić się;
b) żyć z kimś w niez­go­dzie, mieć do sie­bie wza­jem­ną urazę; bo­czyć się, dąsać się


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. po­gnie­wać, za­gnie­wać)

 (1.1) wy­wo­ły­wać w kimś gniew

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny gnie­wać się (dk. po­gnie­wać się, za­gnie­wać się)

 (2.1) czuć gniew

 (2.2) żyć w niez­go­dzie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Gniewczyna

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. to­po­nim, zob. Gniew­czy­na Try­niec­ka.

 (1.2) geogr. to­po­nim, zob. Gniew­czy­na Łań­cuc­ka.


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Gniewek

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Gniewianin

miesz­ka­niec Gnie­wa


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Gnie­wu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Gniewianka

miesz­kan­ka Gnie­wa


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Gnie­wu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Gniewino

wieś w Pol­sce


Gnie­wi­no (kaszb. "Gniéwino", niem. "Gne­win") – wieś ka­szub­ska w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie wej­he­row­skim, w gmi­nie Gnie­wi­no. Leży na tra­sie linii ko­le­jo­wej Wej­he­ro­wo–Cho­cze­wo–Lę­bork (obec­nie za­wie­szo­nej).

Wieś jest sie­dzi­bą so­łect­wa "Gnie­wi­no" w któ­re­go skład wcho­dzą rów­nież miej­sco­wo­ści Strze­bie­li­nek i Strze­bie­lin­ko.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Gniewiński

przy­miot­nik od: Gnie­wi­no


Źródła:

SJP.pl

Gniewko

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Gniewkowa

1. mia­sto w Pol­sce;
2. nazwa dwóch wsi w Pol­sce


Źródła:

SJP.pl

Gniewkowianin

miesz­ka­niec Gniew­ko­wa (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Gniewkowianka

miesz­kan­ka Gniew­ko­wa (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Gniewkowo

1. mia­sto w Pol­sce;
2. nazwa dwóch wsi w Pol­sce


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce;


Gniew­ko­wo ( Ar­ge­nau, Kni­pig) – mia­sto w Pol­sce po­ło­żo­ne w wo­je­wództ­wie ku­jaw­sko-po­mor­skim, w po­wie­cie ino­wroc­ław­skim, sie­dzi­ba gminy miej­sko-wiej­skiej Gniew­ko­wo. W la­tach 1975–1998 mia­sto ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ło do wo­je­wództ­wa byd­go­skie­go. Jest lo­kal­nym oś­rod­kiem prze­my­sło­wym, a także hand­lo­wo-usłu­go­wym. We­dług da­nych GUS z 1 stycz­nia 2025 r. Gniew­ko­wo li­czy­ło 6621 miesz­kań­ców.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Gniewkowski

przy­miot­nik od: Gniew­ko­wo


Źródła:

SJP.pl

Gniewliwiej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: gniew­li­wie


Źródła:

SJP.pl

Gniewliwość

→ gniew­li­wy


Patrz:gniewliwy

Źródła:

SJP.pl

Gniewliwszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: gniew­li­wy


Źródła:

SJP.pl

Gniewliwy

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) daw. ma­ją­cy skłon­ność do oka­zy­wa­nia gnie­wu

 (1.2) daw. świad­czą­cy o skłon­no­ści do oka­zy­wa­nia gnie­wu

 (1.3) daw. po­wo­do­wa­ny gnie­wem, wy­ra­ża­ją­cy gniew


Źródła:

Wiktionary

Gniewnie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób gniew­ny


Źródła:

Wiktionary

Gniewniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: gniew­nie


Źródła:

SJP.pl

Gniewniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: gniew­ny; bar­dziej gniew­ny


Źródła:

SJP.pl

Gniewnik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) stpol. za­gnie­wa­ny czło­wiek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) pot. azyl, do któ­re­go ktoś chowa się, gdy gnie­wa się


Źródła:

Wiktionary

Gniewno

daw­niej: gniew­nie


Gniew­no – osada w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie człu­chow­skim, w gmi­nie Debrz­no.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa słup­skie­go.

W miej­sco­wo­ści dzia­ła­ło "Pań­stwo­we Go­spo­dar­stwo Rolne Gniew­no".


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Gniewność

cecha kogoś gnie­wa­ją­ce­go się, czu­ją­ce­go do kogoś urazę


Źródła:

SJP.pl

Gniewny

1. bę­dą­cy wy­ra­zem gnie­wu, iry­ta­cji;
2. od­czu­wa­ją­cy gniew; za­gnie­wa­ny, obra­żo­ny, po­i­ry­to­wa­ny;
3. groź­ny, srogi, su­ro­wy


przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy w sobie gniew lub po­dat­ny nań

 (1.2) wy­ra­ża­ją­cy gniew


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Gniewomir

imię mę­skie


Gnie­wo­mir, Gnie­wo­miar, Gnie­wo­mier, Gnie­mir – sta­ro­pol­skie imię mę­skie, za­no­to­wa­ne w do­ku­men­tach od XII wieku.

Imię "Gnie­wo­mir" jest przy­kła­dem sta­ro­pol­skie­go, zło­żo­ne­go, oso­bo­we­go imie­nia dwucz­ło­no­we­go, które jest re­lik­tem po­gań­skich imion uży­wa­nych we wczes­nym śred­nio­wie­czu przez Sło­wian. Skła­da się z czło­nu "Gnie­wo-" ("gniew") oraz "-mir" ("pokój, spo­kój, dobro"). Mogło zatem oz­na­czać "ten, który uśmie­rza gniew". Wi­told Ta­szyc­ki za­li­czył je do grupy naj­star­szych pol­skich imion oso­bo­wych.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Gniewomirostwo

Gnie­wo­mir z mał­żon­ką; Gnie­wo­mi­ro­wie


Źródła:

SJP.pl

Gniewomirowie

imię mę­skie


Źródła:

SJP.pl

Gniewomirowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Gnie­wo­mi­ra lub z nim zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Gniewosz

gnie­wosz pla­mi­sty - nie­ja­do­wi­ty wąż z rzędu po­ło­zo­wa­tych; mie­dzian­ka


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Gniewoszowski

przy­miot­nik od: Gnie­wo­szów


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Gnie­wo­szo­wem, do­ty­czą­cy Gnie­wo­szo­wa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Gniewoszów

gnie­wosz pla­mi­sty - nie­ja­do­wi­ty wąż z rzędu po­ło­zo­wa­tych; mie­dzian­ka


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Gniewski

→ Gniew (mia­sto)


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy Gnie­wu, zwią­za­ny z Gnie­wem, po­cho­dzą­cy z Gnie­wu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Gniezdnik

1. w ło­wiect­wie: wy­bra­ny z gnia­zda młody sokół; gnieź­nik;
2. li­stwa z gnia­zda­mi na prze­łącz­ni­cy głów­nej umoż­li­wia­ją­ca prze­łą­cza­nie stro­ny sta­cyj­nej i stro­ny li­nio­wej łącza te­le­fo­nicz­ne­go mię­dzy­cen­tra­lo­we­go na sta­no­wi­sko po­mia­ro­we


Źródła:

SJP.pl

Gniezdny

przed­niak gniezd­ny: prze­dłu­że­nie ko­lum­ny fok­masz­tu, słu­żą­ce do roz­pi­na­nia gór­nych żagli sko­śnych; fok­sten­ga


Źródła:

SJP.pl

Gniezna

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. hy­dron. rzeka na Ukra­i­nie, lewy do­pływ Se­re­tu;

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. lp. od: Gniez­no


Gniez­na ( Гнізна, "Hniz­na") – rzeka na Ukra­i­nie na Po­do­lu; lewy do­pływ Se­re­tu, o dłu­go­ści 81 km i po­wierzch­ni do­rze­cza 1110 km².

Bie­rze po­czą­tek z dwóch stru­mie­ni: jed­ne­go z pół­noc­no-za­chod­niej czę­ści miej­sco­wo­ści Szym­kow­ce (rejon tar­no­pol­ski) i dru­gie­go – wschod­nie­go – bie­gną­ce­go na po­łud­nie przez wieś Sie­nia­wa.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Gniezno

mia­sto w Pol­sce


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. adm. mia­sto w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim;


Gniez­no – mia­sto w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, pier­wsza sto­li­ca Pol­ski, pier­wsza me­tro­po­lia ko­ściel­na w Pol­sce, mia­sto św. Woj­cie­cha. Sie­dzi­ba władz po­wia­tu gnieź­nień­skie­go i gminy Gniez­no oraz ar­chi­die­cez­ji (ar­cy­bi­sku­pów gnieź­nień­skich i pry­ma­sów Pol­ski).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Gnieść

1. ści­skać, miaż­dżyć, ugnia­tać;
2. uwie­rać, uci­skać, do­le­gać


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) miaż­dżyć

 (1.2) miąć

 (1.3) uci­skać, uwie­rać, do­le­gać

 (1.4) kulin. wy­ra­biać (cia­sto)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Gnieźnianin

miesz­ka­niec Gniez­na; Gnieź­nień­czyk


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Gniez­na


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Gnieźnianka

miesz­kan­ka Gniez­na; Gnieź­nien­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Gniez­na


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Gnieźnienka

miesz­kan­ka Gniez­na; Gnieź­nian­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Gniez­na


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Gnieźnieńczyk

miesz­ka­niec Gniez­na; Gnieź­nia­nin


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Gniez­na


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Gnieźnieński

przy­miot­nik od: Gniez­no


przy­miot­nik

 (1.1) przym. od Gniez­no


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Gnieźnik

1. gnieź­nik leśny - dwu­let­nia lub wie­lo­let­nia ro­śli­na cu­dzo­żyw­na o ło­dy­dze, li­ściach i kwia­tach barwy żół­to­brą­zo­wej, ma­ją­ca ko­rze­nie splą­ta­ne na kształt pta­sie­go gnia­zda, ros­ną­ca w cie­ni­stych la­sach li­ścia­stych; gnia­zdosz;
2. w ło­wiect­wie: wy­bra­ny z gnia­zda młody sokół; gniezd­nik


Gnieź­nik ("Ne­ot­tia") – ro­dzaj ro­ślin na­le­żą­cy do ro­dzi­ny stor­czy­ko­wa­tych ("Or­chi­da­ce­ae"). Na­le­żą do niego 73 ga­tun­ki (w uję­ciu obej­mu­ją­cym po­dro­dzaj li­ste­ra "Li­ste­ra"). Wy­stę­pu­ją one w Ame­ry­ce Pół­noc­nej (na po­łud­niu po Ka­li­for­nię, Tek­sas i Flo­ry­dę), Eu­ro­pie, w pół­noc­nej i wschod­niej Azji, przy czym kilka ga­tun­ków sięga na po­łud­niu do tro­pi­kal­nej czę­ści Azji (Mjan­ma, Wiet­nam).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Gnieżdżewo

wieś w Pol­sce


Gnież­dże­wo ( Gniéżdżewò lub Gnieżdżewò) – wieś ka­szub­ska w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie puc­kim, w gmi­nie Puck. Leży przy dro­dze wo­je­wódz­kiej nr 216. Ma sta­tus so­łect­wa.

Wieś kró­lew­ska w sta­ro­stwie puc­kim w po­wie­cie puc­kim wo­je­wództ­wa po­mor­skie­go w II po­ło­wie XVI wieku. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa gdań­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Gnijący

ule­gać zep­su­ciu, roz­kła­dać się, but­wieć


Źródła:

SJP.pl

Gnilcowy

przy­miot­nik od: gni­lec


Źródła:

SJP.pl

Gnilec

1. cho­ro­ba wy­wo­ła­na nie­do­bo­rem wi­ta­mi­ny C, ob­ja­wia­ją­ca się m.in. owrzo­dze­niem dzią­seł i błony ślu­zo­wej oraz wy­pa­da­niem zębów; cynga, szkor­but;
2. za­kaź­na cho­ro­ba jed­wab­ni­ków wy­wo­ła­na przez bak­te­rie gnil­ne


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) med. cho­ro­ba wy­wo­ła­na bra­kiem wi­ta­mi­ny C;

 (1.2) ent. pszcz. groź­na, za­kaź­na cho­ro­ba czer­wiu pszczół i jed­wab­ni­ków


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Gnilica

ro­dzaj grzy­ba z ro­dzi­ny gni­li­co­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Gnilik

gni­lik czer­wo­no­pla­my, gni­lik czar­ny, gni­lik czte­ro­pla­my - ga­tun­ki chrzą­szczy z ro­dzi­ny gni­li­ko­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Gnilikowate

ro­dzi­na chrzą­szczy li­czą­ca około 4000 ga­tun­ków


Gni­li­ko­wa­te (Hi­ste­ri­dae) – ro­dzi­na owa­dów z rzędu chrzą­szczy li­czą­ca około 4000 ga­tun­ków. Więk­szość ga­tun­ków gni­li­ko­wa­tych wy­stę­pu­je w kra­jach tro­pi­kal­nych. W Pol­sce stwier­dzo­no ok. 80 ga­tun­ków.

Chrzą­szcze z tej ro­dzi­ny osią­ga­ją zwy­kle roz­mia­ry do około 10 mm, niek­tó­re tro­pi­kal­ne ga­tun­ki do­ra­sta­ją do 22 mm.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Gnilikowaty

o ce­chach gni­li­ko­wa­tych (ro­dzi­na chrzą­szczy)


Źródła:

SJP.pl

Gnilny

po­wo­du­ją­cy gni­cie, spo­wo­do­wa­ny gni­ciem; po­le­ga­ją­cy na gni­ciu


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy pro­ce­su gni­cia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Gniocik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od gniot


Źródła:

Wiktionary

Gniot

po­tocz­nie:
1. nie­u­da­ny wy­piek; za­ka­lec;
2. utwór li­te­rac­ki, film, sztu­ka itp. bez żad­nych war­to­ści ar­ty­stycz­nych, wy­wo­łu­ją­cy znu­że­nie od­bior­cy; szmi­ra


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy lub pot. mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) pot. nie­u­da­na praca, dzie­ło rąk

 (1.2) pot. nie­u­da­ne bądź źle upie­czo­ne pie­czy­wo


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Gniotek

po­tocz­nie:
1. cia­sto nie­u­da­ne, źle wy­pie­czo­ne lub za­gnie­cio­ne ze stward­nia­łych resz­tek; gnie­ciuch, wy­skro­bek;
2. przed­miot da­ją­cy się łatwo gnieść w dło­niach


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) za­baw­ka an­ty­stre­so­wa do ści­ska­nia, naj­czę­ściej włas­no­ręcz­nie wy­ko­na­na z ba­lo­ni­ka wy­peł­nio­ny mąką ziem­nia­cza­ną

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) źle wy­pie­czo­ne cia­sto lub chleb

 (2.2) zdrobn. od: gniot


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Gniotliwość

skłon­ność do gnie­ce­nia się


Źródła:

SJP.pl

Gniotliwy

skłon­ny do gnie­ce­nia się


Źródła:

SJP.pl

Gniotowate

ro­dzi­na ro­ślin na­go­na­sien­nych obej­mu­ją­ca jeden tylko ro­dzaj: gnet wy­so­kop­ną­cy, ros­ną­cy w stre­fie zwrot­ni­ko­wej; gne­to­wa­te


Gnio­to­wa­te ("Gne­ta­ce­ae") – mo­no­ty­po­wa ro­dzi­na z rzędu gnio­tow­ców ("Gne­ta­les"). Na­le­ży tu jeden ro­dzaj – gniot ("Gne­tum" L.) z 43 ga­tun­ka­mi. Ro­śli­ny te wy­stę­pu­ją w stre­fie mię­dzyz­wrot­ni­ko­wej osią­ga­jąc naj­więk­sze zróż­ni­co­wa­nie w Azji po­łud­nio­wej i po­łud­nio­wo-wschod­niej (naj­bar­dziej roz­po­wszech­nio­ny tam­tej­szy ga­tu­nek – "Gne­tum gne­mon" sięga po pół­noc­ne krań­ce au­stra­lij­skie­go stanu Qu­e­ens­land i Va­nu­a­tu).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Gniotowaty

o ce­chach gnio­to­wa­tych (ro­dzi­na ro­ślin)


Źródła:

SJP.pl

Gniotowce

ro­śli­na z klasy na­go­za­ląż­ko­wych


Gnio­tow­ce ("Gne­ta­les" Mart.) – grupa ro­ślin o róż­nej ran­dze sy­ste­ma­tycz­nej w za­leż­no­ści od kla­sy­fi­ka­cji i uję­cia sy­ste­ma­tycz­ne­go. Daw­niej zwy­kle klasa "Gne­top­si­da", cza­sem pod­gro­ma­da "Gne­top­hy­ti­na" lub nawet gro­ma­da "Gne­top­hy­ta". Współ­cze­śnie we­dług róż­nych au­to­rów grupa opi­sy­wa­na jest zwy­kle w ran­dze rzędu, cza­sem pod­kla­sy lub klasy.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Gniotowe

o ce­chach gnio­to­wych (klasa ro­ślin)


Źródła:

SJP.pl

Gniotowiec

ro­śli­na z klasy na­go­za­ląż­ko­wych


Źródła:

SJP.pl

Gniotownik

urzą­dze­nie do roz­drab­nia­nia, mie­sza­nia i wy­ra­bia­nia róż­nych su­row­ców


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Gniotowy

o ce­chach gnio­to­wych (klasa ro­ślin)


Źródła:

SJP.pl

Gniozdo

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. zool. gnia­zdo


Źródła:

Wiktionary

Gniozdurek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. naj­młod­sze dziec­ko


Źródła:

Wiktionary

Gnić

ule­gać zep­su­ciu, roz­kła­dać się, but­wieć


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) ule­gać pro­ce­so­wi roz­kła­du pod wpły­wem dzia­ła­nia drob­no­u­stro­jów: bak­te­rii i grzy­bów

 (1.2) przen. ule­gać de­ge­ne­ra­cji

 (1.3) pot. przen. prze­by­wać gdzieś z le­ni­stwa lub wy­god­nict­wa

 (1.4) pot. przen. prze­by­wać gdzieś pod przy­mu­sem lub w złych wa­run­kach


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Gniła

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. rzeka na Po­do­lu na za­chod­niej Ukra­i­nie, do­pływ Zbru­cza;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Gniłek

ślu­zo­wiec żół­tej barwy; wyk­wit


Źródła:

SJP.pl

Gniłun

mu­chów­ka z ro­dzi­ny bzy­go­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Gnocchi

[czy­taj: niok­ki] klu­ski w sosie po­da­wa­ne z par­me­za­nem


Gnoc­chi – ro­dzaj wło­skich klu­sek. Po wło­sku słowo "gnoc­chi" to licz­ba mnoga od "gnoc­co", czyli do­słow­nie „gruda”. Ist­nie­je wiele re­gio­nal­nych wer­sji tej po­tra­wy, m.in. z ziem­nia­ków, wa­rzyw­ne­go purée, sera, mąki gry­cza­nej. Są po­dob­ne do pol­skich ko­py­tek.

Do­dat­ka­mi do "gnoc­chi" są różne sosy, np. te ty­po­we dla ma­ka­ro­nów, jak "po­mo­do­ro", "fung­hi", "pesto".


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Gnoić

1. w rol­nict­wie: na­wo­zić zie­mię obor­ni­kiem;
2. po­tocz­nie: do­pro­wa­dzać do gni­cia cze­goś;
3. po­spo­li­cie: ni­szczyć kogoś psy­chicz­nie lub fi­zycz­nie, po­ni­żać, drę­czyć;
4. gnoić się - po­tocz­nie, o ra­nach: ją­trzyć się


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) roln. na­wo­zić zie­mię gno­jem

 (1.2) pot. do­pu­szczać do gni­cia cze­goś

 (1.3) posp. ni­szczyć kogoś psy­chicz­nie lub fi­zycz­nie

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny gnoić się

 (2.1) pot. o ra­nach: ją­trzyć się, ro­pieć


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Gnoiński

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Gnojak

1. duży, gra­na­to­wy chrząszcz, ży­wią­cy się na­wo­zem, po­spo­li­ty w środ­ko­wej Eu­ro­pie; żuk gno­jak, gno­jo­wiec;
2. wóz uży­wa­ny do wo­że­nia gnoju; gnoj­ni­ca, gnoj­nik


Źródła:

SJP.pl

Gnojanka

1. ro­dzaj grzy­bów z ro­dzi­ny gno­jan­ko­wa­tych;
2. re­gio­nal­nie: gno­jów­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) daw. roln. płyn­ne od­cho­dy zwie­rząt go­spo­dar­skich

 (1.2) daw. roln. miej­sce gro­ma­dze­nia się gno­jan­ki (1.1)

 (1.3) mykol. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Bol­bi­tius|Fr.|ref=tak., grzyb z ro­dzi­ny gno­jan­ko­wa­tych;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Gnojankowate

o ce­chach gno­jan­ko­wa­tych (ro­dzi­na grzy­bów)


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) syst. mykol. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Bol­bi­tia­ce­ae|Sin­ger|ref=tak., ro­dzi­na grzy­bów w rzę­dzie pie­czar­kow­ców;


Gno­jan­ko­wa­te ("Bol­bi­tia­ce­ae" Sin­ger) – ro­dzi­na grzy­bów znaj­du­ją­ca się w rzę­dzie pie­czar­kow­ców.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Gnojankowaty

o ce­chach gno­jan­ko­wa­tych (ro­dzi­na grzy­bów)


Źródła:

SJP.pl

Gnojarek

żuk gno­ja­rek - chrząszcz z ro­dzi­ny gno­ja­rzo­wa­tych ży­wią­cy się od­cho­da­mi


Źródła:

SJP.pl

Gnojarnia

1. dół lub zbior­nik przez­na­czo­ny do prze­cho­wy­wa­nia gnoju; gno­jów­ka, gnoj­nik, gno­jo­wi­sko, gno­jow­nik, gno­jow­nia;
2. po­gard­li­wie: ogół mło­dych ludzi; gów­nia­rze­ria


Źródła:

SJP.pl

Gnojarz

obel­ży­we wyz­wi­sko sto­so­wa­ne do ludzi ze wsi


Źródła:

SJP.pl

Gnojarzowate

o ce­chach gno­ja­rzo­wa­tych (ro­dzi­na chrzą­szczy)


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) syst. ent. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Ge­o­tru­pi­dae|La­tre­il­le|ref=tak., ro­dzi­na chrzą­szczy z na­dro­dzi­ny żu­koksz­tałt­nych;


Gno­ja­rzo­wa­te (Ge­o­tru­pi­dae) – ro­dzi­na chrzą­szczy z po­drzę­du wie­lo­żer­nych i na­dro­dzi­ny żuków. Obej­mu­je około 340 opi­sa­nych ga­tun­ków. Za­miesz­ku­ją głów­nie Ho­lark­ty­kę i po­łud­nie kra­i­ny ne­o­tro­pi­kal­nej; zaw­le­czo­ne zo­sta­ły do Au­stra­lii. Więk­szość jest ko­pro­fa­gicz­na; rzad­sza jest my­ko­fa­gia czy fi­to­fa­gia. Larwy roz­wi­ja­ją się w gle­bie, że­ru­jąc na ma­te­ria­łach zgro­ma­dzo­nych przez ro­dzi­ców. W za­pi­sie ko­pal­nym znane są od ty­to­nu w jurze.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Gnojarzowaty

o ce­chach gno­ja­rzo­wa­tych (ro­dzi­na chrzą­szczy)


Źródła:

SJP.pl

Gnojek

obraź­li­wie o młod­szym od sie­bie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) posp. obraź. czło­wiek, naj­czę­ściej młody, wzbu­dza­ją­cy nie­chęć

 (1.2) daw. obraź. czło­wiek bied­ny

 (1.3) daw. obraź. bru­das, flej­tuch

 (1.4) daw. obraź. ską­piec, skne­ra


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Gnojenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|gnoić.


Źródła:

Wiktionary

Gnojeński

zwią­za­ny z Gnoj­nem, do­ty­czą­cy Gnoj­na


Źródła:

SJP.pl

Gnojka

owad po­dob­ny do pszczo­ły; gnój­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) owad z rzędu mu­chó­wek po­dob­ny do pszczo­ły


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Gnojnica

1. wóz uży­wa­ny do prze­wo­że­nia gnoju; gnoj­ni­ca, gno­jak;
2. bocz­na deska na­kła­da­na na wóz do wo­że­nia gnoju


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Gnojnicki

przy­miot­nik od: Gnoj­nik


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) od­no­szą­cy się do Gnoj­ni­ka, zwią­za­ny z Gnoj­ni­kiem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Gnojniczanin

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Gnoj­ni­ka

 (1.2) osoba po­cho­dzą­ca z Gnoj­ni­ka, uro­dzo­na w Gnoj­ni­ku


Źródła:

Wiktionary

Gnojniczanka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Gnoj­ni­ka

 (1.2) ko­bie­ta po­cho­dzą­ca z Gnoj­ni­ka, uro­dzo­na w Gnoj­ni­ku


Źródła:

Wiktionary

Gnojnik

1. wóz uży­wa­ny do prze­wo­że­nia gnoju; gnoj­ni­ca, gno­jak;
2. dół lub zbior­nik przez­na­czo­ny do prze­cho­wy­wa­nia gnoju; gno­jów­ka, gno­jow­nik, gno­jo­wi­sko, gno­jar­nia, gno­jow­nia;
3. grzy­bek ros­ną­cy w ogro­dach i na po­lach na­wo­żo­nych gno­jem


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) roln. dół lub ja­kieś miej­sce przez­na­czo­ne do skła­da­nia obor­ni­ka

 (1.2) roln. wóz uży­wa­ny do wo­że­nia gnoju


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Gnojno

1. nazwa kilku miej­sco­wo­ści w Pol­sce;
2. wieś na Ukra­i­nie


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Gnojny

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z gno­jem, do­ty­czą­cy gnoju

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (2.1) przest. wy­peł­nio­ny gno­jem


Źródła:

Wiktionary

Gnojowica

nawóz or­ga­nicz­ny bę­dą­cy roz­cień­czo­ną i prze­fer­men­to­wa­ną mie­sza­ni­ną sta­łych i płyn­nych od­cho­dów zwie­rząt ho­dow­la­nych; gno­jow­ni­ca, gno­jów­ka, obor­nik płyn­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) roln. nawóz z prze­fer­men­to­wa­nych od­cho­dów krów lub świń;


Gno­jo­wi­ca, rza­dziej gno­jow­ni­ca – płyn­na, prze­fer­men­to­wa­na mie­sza­ni­na od­cho­dów (kału i moczu) zwie­rząt go­spo­dar­skich i wody, ewen­tu­al­nie z do­miesz­ką nie­wy­ko­rzy­sta­nych pasz, po­cho­dzą­ca z obór bez­ściół­ko­wych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Gnojowiec

duży, gra­na­to­wy chrząszcz, ży­wią­cy się na­wo­zem, po­spo­li­ty w środ­ko­wej Eu­ro­pie; żuk gno­jak


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) chrząszcz ży­wią­cy się od­cho­da­mi ssa­ków


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Gnojowisko

miej­sce skła­do­wa­nia gnoju; gno­jów­ka


Źródła:

SJP.pl

Gnojownia

dół lub zbior­nik przez­na­czo­ny do prze­cho­wy­wa­nia gnoju; gno­jów­ka, gnoj­nik, gno­jo­wi­sko, gno­jow­nik, gno­jow­nia


Źródła:

SJP.pl

Gnojownica

nawóz or­ga­nicz­ny bę­dą­cy roz­cień­czo­ną i prze­fer­men­to­wa­ną mie­sza­ni­ną sta­łych i płyn­nych od­cho­dów zwie­rząt ho­dow­la­nych; gno­jo­wi­ca, gno­jów­ka, obor­nik płyn­ny


Źródła:

SJP.pl

Gnojownik

dół lub zbior­nik przez­na­czo­ny do prze­cho­wy­wa­nia gnoju; gno­jów­ka, gnoj­nik, gno­jo­wi­sko, gno­jar­nia, gno­jow­nia


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) roln. gno­jów­ka, płyn­ne od­cho­dy zwie­rząt

 (1.2) daw. roln. ro­bot­nik pra­cu­ją­cy przy na­wo­że­niu ziemi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Gnojowy

przy­miot­nik od: gnój


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z gno­jem, do­ty­czą­cy gnoju

 (1.2) przen. wstręt­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Gnojówka

1. nawóz or­ga­nicz­ny bę­dą­cy roz­cień­czo­ną i prze­fer­men­to­wa­ną mie­sza­ni­ną sta­łych i płyn­nych od­cho­dów zwie­rząt ho­dow­la­nych; gno­jow­ni­ca, gno­jo­wi­ca, obor­nik płyn­ny;
2. dół lub zbior­nik przez­na­czo­ny do prze­cho­wy­wa­nia gnoju; gno­jow­nik, gnoj­nik, gno­jo­wi­sko, gno­jar­nia, gno­jow­nia


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) roln. prze­fer­men­to­wa­ne płyn­ne od­cho­dy zwie­rzę­ce sto­so­wa­ne jako nawóz or­ga­nicz­ny;


Gno­jów­ka – prze­fer­men­to­wa­ny mocz gro­ma­dzo­ny w zbior­ni­kach. Jest na­wo­zem jed­no­stron­nym, gdyż pra­wie cał­ko­wi­cie po­zba­wio­nym fos­fo­ru. Za­wie­ra prze­cięt­nie 1-3% su­chej masy, 0,3-0,6% N, 0,68-0,83% K i po­ni­żej 0,04% P.

Na­wo­że­nie gno­jów­ką po­win­no być uzu­peł­nio­ne na­wo­że­niem fos­fo­ro­wym np.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Gnoll

[czy­taj: gnol] stwo­rze­nia fan­ta­stycz­ne bę­dą­ce skrzy­żo­wa­niem gnoma z trol­lem


Źródła:

SJP.pl

Gnom

krót­kie zda­nie wy­ra­ża­ją­ce jakąś ogól­ną myśl; ina­czej: gnoma


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) liter. ba­śnio­wy, kar­ło­wa­ty opie­kun ko­pal­ni i skar­bów

 (1.2) przen. czło­wiek ni­skie­go wzro­stu, o po­kracz­nym wy­glą­dzie


Gnom – le­gen­dar­na lub ba­śnio­wa isto­ta o nie­wiel­kim wzro­ście, wy­wo­dzą­ca się z eu­ro­pej­skie­go fol­klo­ru, miesz­ka­ją­ca zaz­wy­czaj pod zie­mią. Słowo to bywa czę­sto uży­wa­ne jako sy­no­nim kras­no­lud­ka i go­bli­na, które rów­nież na­le­żą do ka­te­go­rii "ma­łe­go ludu". W XVI wieku Pa­ra­cel­sus umie­ścił je na li­ście ży­wio­ła­ków okre­śla­jąc je mia­nem naj­waż­niej­szych z du­chów ży­wio­łu ziemi. Kras­no­lud­ki po­tra­fi­ły po­ru­szać się w ziemi z taką samą łat­wo­ścią, jak lu­dzie po ziemi a pro­mie­nie sło­necz­ne zmie­nia­ły je w ka­mień.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Gnoma

forma grec­kiej po­ez­ji li­rycz­nej: krót­kie zda­nie wy­ra­ża­ją­ce jakąś ogól­ną myśl; gnom


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) liter. sen­ten­cja, przy­sło­wie w li­ry­ce grec­kiej


Gnoma, gnom (z gr. "gnōmē" – rozum, mnie­ma­nie) w re­to­ry­ce lub w li­te­ra­tu­rze – zwię­złe zda­nie wy­ra­ża­ją­ce głęb­szą myśl, zwy­kle o cha­rak­te­rze mo­ral­nym. Pier­wot­ną formą gnomy były przy­sło­wia. Za­ab­sor­bo­wa­na przez re­to­ry­kę i li­te­ra­tu­rę zy­ska­ła bar­dziej wy­ra­fi­no­wa­ną formę. W li­te­ra­tu­rze czę­sto ma po­stać ry­mo­wa­ne­go dy­sty­chu.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Gnome

skrót od: GNU Net­work Ob­ject Model En­vi­ron­ment, w in­for­ma­ty­ce: nazwa dar­mo­we­go śro­do­wi­ska gra­ficz­ne­go dla sy­ste­mu Linux


GNOME (daw­niej GNU Net­work Ob­ject Model En­vi­ron­ment) – gra­ficz­ne śro­do­wi­sko użyt­kow­ni­ka opar­te na wi­dże­tach GTK+ i GDK. Dzia­ła na więk­szo­ści sy­ste­mów typu Unix.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Gnomi

→ gnom


Patrz:gnom

Źródła:

SJP.pl

Gnomiczny

przy­miot­nik od: gnoma


Źródła:

SJP.pl

Gnomka

→ gnom


Patrz:gnom

Źródła:

SJP.pl

Gnomolog

znaw­ca ze­ga­rów sło­necz­nych


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) znaw­ca ze­ga­rów sło­necz­nych


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Gnomologia

zbiór gno­mów - ut­wo­rów po­ez­ji li­rycz­nej


Źródła:

SJP.pl

Gnomologiczny

→ gno­mo­lo­gia


Patrz:gnomologia

Źródła:

SJP.pl

Gnomon

1. palik słu­żą­cy do wyz­na­cza­nia po­łud­ni­ka miej­sco­we­go;
2. naj­prost­szy zegar sło­necz­ny; so­la­rium


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) pro­sty zegar sło­necz­ny


Gno­mon ( γνώμων – wska­zów­ka ze­ga­ra sło­necz­ne­go) – jeden z naj­star­szych i naj­prost­szych przy­rzą­dów astro­no­micz­nych. Naj­czę­ściej jest to od­po­wied­nio osa­dzo­ny pręt (ko­lum­na, pio­no­wy słup lub kijek wbity w zie­mię), któ­re­go cień wska­zu­je po­ło­że­nie Słoń­ca (de­kli­na­cja). Dłu­gość i kie­ru­nek cie­nia gno­mo­nu wyz­na­cza­ją wy­so­kość i azy­mut słoń­ca. Uży­wa­ny czę­sto też w ze­ga­rach sło­necz­nych. Gno­mon był uży­wa­ny przez astro­no­mów sta­ro­żyt­nych do oz­na­cza­nia wy­so­ko­ści i zbo­czeń ciał nie­bie­skich.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Gnomonika

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) sztu­ka bu­do­wa­nia ze­ga­rów sło­necz­nych;


Gno­mo­ni­ka (gr. "gnomoniké téchne" od "gnó­mon", "γνόμον" – ‘pręt wska­zu­ją­cy go­dzi­nę w ze­ga­rze sło­necz­nym’) – nauka zwią­za­na z astro­no­mią do­ty­czą­ca obli­cza­nia i kre­śle­nia ze­ga­rów sło­necz­nych. Był to jeden z przed­mio­tów wy­kła­da­nych w ko­le­giach je­zu­ic­kich po­pu­lar­nych w XVII - XVIII wieku.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Gnoseolog

fi­lo­zof ba­da­ją­cy źró­dła, moż­li­wo­ści i środ­ki na­u­ko­we­go poz­na­nia; gno­ze­o­log


Źródła:

SJP.pl

Gnoseologia

dział fi­lo­zo­fii ba­da­ją­cy re­la­cje po­mię­dzy poz­na­wa­niem, poz­na­niem a rze­czy­wi­sto­ścią; gno­ze­o­lo­gia, epi­ste­mo­lo­gia, te­o­ria poz­na­nia, fi­lo­zo­fia poz­na­nia


Źródła:

SJP.pl

Gnoseologiczny

przy­miot­nik od: gno­se­o­lo­gia (np. an­tro­po­cen­tryzm gno­se­o­lo­gicz­ny; pro­ble­ma­ty­ka gno­se­o­lo­gicz­na); gno­ze­o­lo­gicz­ny; epi­ste­mo­lo­gicz­ny


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z gno­se­o­lo­gią, do­ty­czą­cy gno­se­o­lo­gii


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Gnostycki

gno­stycz­ny;
1. od­no­szą­cy się do gno­sty­cyz­mu - typu te­o­zo­fii opie­ra­ją­ce­go się na gno­zie;
2. zwią­za­ny z wyz­naw­cą gno­sty­cyz­mu


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) filoz. rel. zwią­za­ny z gno­sty­ka­mi, do­ty­czą­cy gno­sty­ków


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Gnostycyzm

kie­ru­nek re­li­gij­no-fi­lo­zo­ficz­ny pow­sta­ły w pier­wszych wie­kach chrze­ści­jań­stwa na wscho­dzie ce­sar­stwa rzym­skie­go, łą­czą­cy ele­men­ty chrze­ści­jań­stwa, fi­lo­zo­fii hel­le­ni­stycz­nej i re­li­gii wschod­nich


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) filoz. rel. syn­kre­tycz­ny nurt fi­lo­zo­ficz­no-re­li­gij­ny wczes­ne­go chrze­ści­jań­stwa gło­szą­cy du­a­li­sty­czą kon­cep­cję świa­ta, który łą­czył ele­men­ty re­li­gii chrze­ści­jań­skiej, fi­lo­zo­fii hel­le­ni­stycz­nej i z re­li­gii po­gań­skich Azji Mniej­szej, Ba­bi­lo­nu, Egip­tu, Gre­cji i Syrii oraz mo­ty­wy z astro­lo­gii i ju­da­iz­mu;


Gno­sty­cyzm (z γνωστικός "gno­sti­kos" „do­ty­czą­cy wie­dzy, słu­żą­cy poz­na­niu wie­dzy ist­nie­nia wsze­chrze­czy”) – dok­try­ny i ruchy re­li­gij­ne pow­sta­ją­ce na wscho­dzie ce­sar­stwa rzym­skie­go [] do II w., gł. w Syrii i Egip­cie, du­a­li­stycz­ne, łą­czą­ce chrze­ści­jań­stwo z po­gań­ski­mi (grec­ko-egip­ski­mi) wie­rze­nia­mi re­li­gij­ny­mi.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Gnostyczka

→ gno­styk


Patrz:gnostyk

Źródła:

SJP.pl

Gnostyczny

gno­styc­ki;
1. od­no­szą­cy się do gno­sty­cyz­mu - typu te­o­zo­fii opie­ra­ją­ce­go się na gno­zie;
2. zwią­za­ny z wyz­naw­cą gno­sty­cyz­mu


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) filoz. rel. zwią­za­ny z gno­sty­cyz­mem, do­ty­czą­cy gno­sty­cyz­mu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Gnostyk

wyz­naw­ca gno­sty­cyz­mu


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) filoz. zwo­len­nik gno­sty­cyz­mu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Gnot

rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) lwów. dziec­ko

 (1.2) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. pień do rą­ba­nia drew­na


Źródła:

Wiktionary

Gnoza

w fi­lo­zo­fii hel­le­ni­stycz­nej:
1. wie­dza ta­jem­na, do­stęp­na tylko wy­brań­com;
2. spo­sób my­śle­nia po­le­ga­ją­cy na łą­cze­niu ro­zu­mu z wiarą;
3. syn­kre­tycz­ne nurty rel. w okre­sie hel­le­ni­stycz­nym i wczes­no­chrze­ści­jań­skim


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) rel. takie poz­na­nie isto­ty Boga, które daje zba­wie­nie


Gnoza ( γνῶσις "gno­sis" „poz­na­nie, wie­dza”) – forma świa­do­mo­ści re­li­gij­nej pod­kre­śla­ją­ca war­tość wie­dzy jako na­rzę­dzia (samo)zba­wie­nia. Mi­to­lo­gia gno­styc­ka przed­sta­wia czło­wie­ka jako po­grą­żo­ne­go we śnie – obu­dze­nie z niego to poz­na­nie praw­dy o swoim du­cho­wym po­wo­ła­niu.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Gnozeolog

fi­lo­zof ba­da­ją­cy źró­dła, moż­li­wo­ści i środ­ki na­u­ko­we­go poz­na­nia; gno­se­o­log


Źródła:

SJP.pl

Gnozeologia

dział fi­lo­zo­fii ba­da­ją­cy re­la­cje po­mię­dzy poz­na­wa­niem, poz­na­niem a rze­czy­wi­sto­ścią; gno­se­o­lo­gia, epi­ste­mo­lo­gia, te­o­ria poz­na­nia, fi­lo­zo­fia poz­na­nia


Źródła:

SJP.pl

Gnozeologiczny

przy­miot­nik od: gno­ze­o­lo­gia (np. im­ma­nen­tyzm gno­ze­o­lo­gicz­ny; pro­ble­ma­ty­ka gno­ze­o­lo­gicz­na); gno­se­o­lo­gicz­ny; epi­ste­mo­lo­gicz­ny


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) filoz. zwią­za­ny z gno­ze­o­lo­gią, do­ty­czą­cy gno­ze­o­lo­gii


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Gnozja

zdol­ność do roz­poz­na­wa­nia (np. kształ­tów, wiel­ko­ści, tem­pe­ra­tu­ry da­nych przed­mio­tów); u nie­wi­do­mych: tzw. "wi­dze­nie ręcz­ne"


Gnoz­ja (z gr. "gno­sis" – wie­dza) – zdol­ność do roz­poz­na­wa­nia np. kształ­tów, wiel­ko­ści, tem­pe­ra­tu­ry da­nych przed­mio­tów; tzw. "wi­dze­nie ręcz­ne". Szcze­gól­nie do­brze roz­wi­nię­ta jest u osób nie­wi­do­mych.

Szcze­gól­nym przy­pad­kiem gnoz­ji jest gnoz­ja pal­ców.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Gnu

(r. żeń­ski lub ni­ja­ki) ga­tu­nek an­ty­lo­py ży­ją­cej na rów­ni­nach po­łud­nio­wej i wschod­niej Afry­ki


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki lub żeń­ski

 (1.1) zool. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Con­no­cha­e­tes|ref=tak., ro­dzaj du­żych an­ty­lop z ro­dzi­ny krę­to­ro­gich;

 (1.2) zool. an­ty­lo­pa z ro­dza­ju gnu (1.1)


Gnu ("Con­no­cha­e­tes") – ro­dzaj ssa­ków z po­dro­dzi­ny an­ty­lop (An­ti­lo­pi­nae) w obrę­bie ro­dzi­ny wo­ło­wa­tych (Bo­vi­dae).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Gnus

grupa krwio­pij­nych mu­chó­wek obej­mu­ją­ca ro­dzi­ny ko­ma­ro­wa­tych, kucz­ma­no­wa­tych, mu­sty­ko­wa­tych i bą­ko­wa­tych


Gnus (wy­ma­wia­my co­di­ce_1) – czyt­nik wia­do­mo­ści w edy­to­rach GNU Emacs i XEmacs. Umoż­li­wia czy­ta­nie i kom­po­no­wa­nie li­stów elek­tro­nicz­nych i wia­do­mo­ści grup dy­sku­syj­nych. Do­dat­ko­wo, po­tra­fi ko­rzy­stać ze źró­deł na stro­nach in­ter­ne­to­wych.

Użyt­kow­ni­cy Gnusa mają do dy­spo­zy­cji pro­gram, w któ­rym wia­do­mo­ści pocz­to­we i use­ne­to­we są zwięź­le za­sy­mi­lo­wa­ne, nie wspo­mi­na­jąc już o moż­li­wo­ści uży­wa­nia Emac­sa do pi­sa­nia li­stów elek­tro­nicz­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Gnuśniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: gnu­śnie


Źródła:

SJP.pl

Gnuśniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: gnu­śny


Źródła:

SJP.pl

Gnuśnieć

nic nie robić; pod­da­wać się apa­tii i znie­chę­ce­niu


Źródła:

SJP.pl

Gnuśność

bez­wład, bez­czyn­ność


Źródła:

SJP.pl

Gnuśny

le­ni­wy, bez­wład­ny


przy­miot­nik

 (1.1) (o oso­bach) cha­rak­te­ry­zu­ją­cy się le­ni­stwem, ospa­ło­ścią

 (1.2) (o rze­czach) cha­rak­te­ry­zu­ją­cy się bra­kiem dzia­łal­no­ści, ak­tyw­no­ści


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Gnyk

kość bę­dą­ca miej­scem przy­cze­pu mię­śni ję­zy­ka i krta­ni u czło­wie­ka, ssa­ków i pta­ków; kość gny­ko­wa


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) przest. anat. kość gny­ko­wa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Gnykowy

przy­miot­nik od: gnyk; kość gny­ko­wa - kość bę­dą­ca miej­scem przy­cze­pu mię­śni ję­zy­ka i krta­ni u czło­wie­ka, ssa­ków i pta­ków


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) anat. zwią­za­ny z gny­kiem, do­ty­czą­cy gnyka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Gnyp

krót­ki nóż szew­ski; knyp


Źródła:

SJP.pl

Gnypek

po­gard­li­wie: smar­kacz, wy­ro­stek


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) gw-pl|Za­brzeg. obraź. osoba o ni­skim wzro­ście

 (1.2) gw-pl|War­mia. małe dziec­ko

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) gw-pl|Bytom. mały nóż kra­wiec­ki

 (2.2) gw-pl|War­mia. tępy nóż


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Gnój

wul­gar­nie: bru­das, pry­mi­tyw, leń


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) roln. nawóz zwie­rzę­cy; stałe i płyn­ne od­cho­dy zwie­rzę­ce, zmie­sza­ne ze ściół­ką, uży­wa­ne do na­wo­że­nia gleby;

 (1.2) pot. nie­po­rzą­dek, ba­ła­gan, po­łą­czo­ny z bru­dem

 (1.3) gw-pl|Bu­ko­wi­na. ropna wy­dzie­li­na

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) pejor. obraź. lek­cew. wulg. dzie­ciak

 (2.2) pejor. obraź. wulg. pod­stęp­ny, zło­śli­wy lub wred­ny męż­czyz­na

forma cza­sow­ni­ka.

 (3.1) 2. os. lp. rozk. od: gnoić


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Gnójka

owad po­dob­ny do pszczo­ły; gnoj­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ent. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Eri­sta­lis tenax|Lin­na­e­us|ref=tak., owad z ro­dzi­ny bzy­go­wa­tych;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Gnębiciel

ktoś, kto gnębi kogoś, prze­śla­du­je; prze­śla­dow­ca; cie­mięż­ca


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) ktoś, kto gnębi in­nych; ten, który za­cho­wu­je się okrut­nie w sto­sun­ku do kogoś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Gnębicielka

→ gnę­bi­ciel; cie­mię­ży­ciel­ka, cie­mięż­czy­ni, krzyw­dzi­ciel­ka


Źródła:

SJP.pl

Gnębicielski

przy­miot­nik od: gnę­bi­ciel


Źródła:

SJP.pl

Gnębienie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|gnę­bić.


Źródła:

Wiktionary

Gnębić

1. uci­skać, prze­śla­do­wać;
2. po­wo­do­wać nie­po­kój; tra­pić, nękać;
3. gnę­bić się - przej­mo­wać się, mart­wić się, tra­pić się, drę­czyć się


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. po­gnę­bić, zgnę­bić)

 (1.1) znę­cać się psy­chicz­nie lub fi­zycz­nie nad kim lub nad czym

 (1.2) po­wo­do­wać zły stan psy­chicz­ny

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny gnę­bić się (dk. po­gnę­bić się, zgnę­bić się)

 (2.1) trwać w złym sta­nie psy­chicz­nym


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary