Ew

skró­to­wiec

 (1.1) = eduk. edu­ka­cja wczes­nosz­kol­na


Ew ew

Ew – dwuz­nak skła­da­ją­cy się z liter E i W. Wy­stę­pu­je w or­to­gra­fii ję­zy­ka an­giel­skie­go. Oz­na­cza dźwięk wy­ma­wia­ny w ilo­cza­sie jako sy­la­ba ju lub jak pol­skie u.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Ew.

skrót od: ewen­tu­al­nie, ewen­tu­al­ny; ewent.


skrót

 (1.1) = ewen­tu­al­nie

 (1.2) = ewen­tu­al­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ewa

w prze­no­śnym zna­cze­niu: ko­bie­ta


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) bibl. bi­blij­ne imię pier­wszej ko­bie­ty oraz pro­to­plast­ki rodu ludz­kie­go;

 (1.2) imię|pol­ski|ż.;

 (1.3) przen. książk. każda ko­bie­ta


Ewa – imię żeń­skie, które pier­wszy raz po­ja­wia się 2000 lat p.n.e. w ję­zy­ku su­me­ryj­skim jako „Awa” gdzie oz­na­cza „życie”[].

W ję­zy­ku he­braj­skim, który za­po­ży­czył to imię od Su­me­rów wy­wo­dzi się od rdze­nia חוה "hajja" lub hawwa – i rów­nież oz­na­cza ‘da­ją­ca życie’. Imię wy­pro­wa­dza­ne też z arab­skie­go słowa "hajja" ‘wąż’.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ewak

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Ewakuacja

wy­wo­że­nie ludzi i do­byt­ku z te­re­nów za­gro­żo­nych klę­ską ży­wio­ło­wą lub wojną


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) opu­szcze­nie ja­kie­goś te­re­nu lub obiek­tu przez ludzi, naj­czę­ściej wraz z do­byt­kiem i in­wen­ta­rzem, z po­wo­du klę­ski ży­wio­ło­wej, wojny lub in­ne­go za­gro­że­nia;

 (1.2) żart. po­spiesz­ny wy­jazd

 (1.3) fiz. opróż­nie­nie z po­wie­trza


Ewa­ku­a­cja (łac. "eva­cu­a­tio" – ‘opróż­nia­nie; zni­ka­nie’ od "ex" ‘od, z czego’ i "va­cu­um" ‘pust­ka’) – zor­ga­ni­zo­wa­ne prze­mie­szcze­nie ludzi, cza­sem wraz z do­byt­kiem, z miej­sca, w któ­rym wy­stę­pu­je za­gro­że­nie, na ob­szar bez­piecz­ny.

Ewa­ku­a­cja może być za­rów­no dzia­ła­niem na sto­sun­ko­wo nie­wiel­ką skalę, jak na przy­kład wy­pro­wa­dze­nie ludzi z po­je­dyn­cze­go bu­dyn­ku za­gro­żo­ne­go po­ża­rem, jak rów­nież może sta­no­wić dużą i zło­żo­ną akcję lo­gi­stycz­ną, jak w przy­pad­ku te­re­nów za­gro­żo­nych przez nie­przy­ja­cie­la pod­czas dzia­łań wo­jen­nych, lub ob­sza­rów dot­knię­tych ży­wio­łem (np.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ewakuacyjny

zwią­za­ny z ewa­ku­a­cją


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z ewa­ku­a­cją, do­ty­czą­cy ewa­ku­a­cji


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ewakuant

osoba ewa­ku­u­ją­ca się z ja­kie­goś miej­sca


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba ewa­ku­o­wa­na


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ewakuantka

→ ewa­ku­ant


Patrz:ewakuant

Źródła:

SJP.pl

Ewakuator

1. urzą­dze­nie do usu­wa­nia po­wie­trza pu­szek kon­ser­wo­wych w pro­ce­sie ich na­peł­nia­nia; od­po­wie­trzacz;
2. urzą­dze­nie do usu­wa­nia dymu i za­nie­czy­szczeń; wy­ciąg, eks­ha­u­stor;
3. dźwig na pod­wo­ziu sa­mo­cho­do­wym, słu­żą­cy do od­ho­lo­wy­wa­nia po­ja­zdów;
4. opro­gra­mo­wa­nie kom­pu­te­ro­we wspo­ma­ga­ją­ce two­rze­nie pro­ce­dur ewa­ku­a­cji


Źródła:

SJP.pl

Ewakuowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ewa­ku­o­wać.


Źródła:

Wiktionary

Ewakuować

1. wy­wo­zić (usu­wać) lud­ność, ma­ją­tek, in­sty­tu­cje (lub ich człon­ków) z te­re­nu za­gro­żo­ne­go;
2. ewa­ku­o­wać się -
a) opu­ścić, opu­szczać te­re­ny za­gro­żo­ne przez nie­przy­ja­cie­la lub na­wie­dzo­ne klę­ską ży­wio­ło­wą;
b) po­tocz­nie: opu­ścić, opu­szczać ja­kieś miej­sce, po­mie­szcze­nie


cza­sow­nik prze­chod­ni dwu­a­spek­to­wy

 (1.1) prze­mie­szczać ludzi, zwie­rzę­ta, mie­nie z nie­bez­piecz­ne­go miej­sca

cza­sow­nik zwrot­ny dwu­a­spek­to­wy ewa­ku­o­wać się

 (2.1) opu­szczać sa­me­mu ja­kieś nie­bez­piecz­ne miej­sce


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ewald

imię mę­skie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|m.;

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. lm. od: Ewal­da


Ewald – imię mę­skie po­cho­dze­nia ger­mań­skie­go. Wy­wo­dzi się ze zło­że­nia słów "eo" – „prawo” i "wald" – „rzą­dzić”, „pa­no­wać”. Jego zna­cze­nie można in­ter­pre­to­wać jako „pa­nu­ją­cy spra­wied­li­wie, w zgo­dzie z pra­wem”. Pa­tro­na­mi tego imie­nia są bra­cia św. Ewald Biały i św. Ewald Czar­ny (VII wiek), wspo­mi­na­ni 3 paź­dzier­ni­ka.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ewalda

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|ż.;

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D., B. lp. od: Ewald


Ewal­da – imię żeń­skie po­cho­dze­nia ger­mań­skie­go, żeń­ski od­po­wied­nik imie­nia Ewald. Wy­wo­dzi się ze zło­że­nia słów "eo" – „prawo” i "wald" – „rzą­dzić”, „pa­no­wać”. Jego zna­cze­nie można in­ter­pre­to­wać jako „pa­nu­ją­ca spra­wied­li­wie, w zgo­dzie z pra­wem”. Pa­tro­na­mi tego imie­nia są bra­cia śwśw. Ewald Biały i Ewald Czar­ny (VII wiek), wspo­mi­na­ni 3 paź­dzier­ni­ka.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Ewaldostwo

Ewald z mał­żon­ką; Ewal­do­wie


Źródła:

SJP.pl

Ewaldowie

Ewald z mał­żon­ką; Ewal­do­stwo


Źródła:

SJP.pl

Ewaldowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Ewal­da lub z nim zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Ewaluacja

osza­co­wa­nie, okre­śle­nie war­to­ści


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ba­da­nie war­to­ści albo cech pro­gra­mu, planu lub obiek­tu w celu jego uspraw­nie­nia i roz­wo­ju;


Ewa­lu­a­cja ( eva­lu­a­te „oce­niać, sza­co­wać”, z eva­le­sco „sta­wać się, być zdol­nym, po­tęż­nieć” i eva­leo „móc, zdo­łać”) – sy­ste­ma­tycz­ne ba­da­nie war­to­ści albo cech kon­kret­ne­go pro­gra­mu, planu, dzia­ła­nia (ek­spe­ry­men­tu) bądź obiek­tu (pro­gra­mu kom­pu­te­ro­we­go, pro­gra­mu na­u­cza­nia, le­kar­stwa, roz­wią­za­nia tech­nicz­ne­go) z punk­tu wi­dze­nia przy­ję­tych kry­te­riów, w celu jego uspraw­nie­nia, roz­wo­ju lub lep­sze­go zro­zu­mie­nia.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ewaluacyjny

zwią­za­ny z ewa­lu­a­cją


Źródła:

SJP.pl

Ewaluator

kon­tro­ler pro­ce­su ewa­lu­a­cji


Źródła:

SJP.pl

Ewaluatorka

→ ewa­lu­a­tor


Patrz:ewaluator

Źródła:

SJP.pl

Ewaluować

prze­pro­wa­dzać ewa­lu­a­cję; war­to­ścio­wać, obli­czyć, oce­nić


Źródła:

SJP.pl

Ewander

Ewan­der (gr. Εὔανδρος Eu­an­dros 'dobry czło­wiek', łac. Evan­der, Eu­an­der) – w mi­to­lo­gii grec­kiej i rzym­skiej syn Her­me­sa i Kar­men­ty lub Eche­mo­sa i Ti­man­dry. We­dług innej wer­sji mitu syn króla Ar­ka­dii Pal­la­sa. Po za­bój­stwie ojca (lub matki) opu­ścił Ar­ka­dię i udał się do Ita­lii. Wy­da­rze­nie to miało mieć miej­sce na kilka lat przed wojną tro­jań­ską.


Źródła:

Wikipedia

Ewang.

skrót od: ewan­ge­lic­ki


Źródła:

SJP.pl

Ewangelia

1. utwór wczes­no­chrze­ści­jań­ski za­wie­ra­ją­cy opis życia i naukę Je­zu­sa
2. część mszy z czy­ta­niem frag­men­tu ewan­ge­lii
3. prze­no­śnie: ze­spół niewz­ru­szo­nych zasad, na­ka­zów mo­ral­nych


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) bibl. hist. wczes­no­chrze­ści­jań­ski utwór za­wie­ra­ją­cy opis życia i nauki Je­zu­sa;

 (1.2) rel. dzie­le­nie się wiarą chrze­ści­jań­ską, gło­sze­nie „do­brej no­wi­ny”

 (1.3) rel. nauka chrze­ści­jań­ska nio­są­ca słowa Je­zu­sa


Ewan­ge­lia (z gr. εὐαγγέλιον, "eu­an­ge­lion", dosł. „dobra no­wi­na”) – ter­min wie­loz­nacz­ny:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ewangeliarz

księ­ga li­tur­gicz­na za­wie­ra­ją­ca wy­bra­ne na po­szcze­gól­ne dni wy­jąt­ki z Ewan­ge­lii


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) rel. bi­bliot. księ­ga li­tur­gicz­na z po­dzie­lo­ny­mi na pe­ry­ko­py ewan­ge­lia­mi;


Ewan­ge­liarz – w Ko­ścio­łach chrze­ści­jań­skich ozdob­na księ­ga li­tur­gicz­na za­wie­ra­ją­ca tek­sty Ewan­ge­lii od­czy­ty­wa­ne w li­tur­gii.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ewangelicki

→ ewan­ge­li­cyzm


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z ewan­ge­li­cyz­mem


Patrz:ewangelicyzm

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ewangelicko-Augsburski

Ko­ściół ewan­ge­lic­ko-augs­bur­ski - pro­te­stanc­ki, au­to­no­micz­ny Ko­ściół kra­jo­wy, opar­ty na lu­te­ra­niz­mie; Ko­ściół Ewan­ge­lic­ko-Augs­bur­ski


Źródła:

SJP.pl

Ewangelicko-Reformowany

Ko­ściół ewan­ge­lic­ko-re­for­mo­wa­ny - pro­te­stanc­ki, au­to­no­micz­ny Ko­ściół kra­jo­wy, opar­ty na kal­wi­niz­mie; Ko­ściół Ewan­ge­lic­ko-Re­for­mo­wa­ny


Źródła:

SJP.pl

Ewangelickość

→ ewan­ge­lic­ki


Patrz:ewangelicki

Źródła:

SJP.pl

Ewangelicyzm

ogół dok­tryn re­li­gij­nych i wyz­nań chrze­ści­jań­skich, pow­sta­łych w wy­ni­ku re­for­ma­cji w XVI w., opie­ra­ją­cych się na Bi­blii jako je­dy­nym źród­le wiary; pro­te­stan­tyzm


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) rel. wyz­na­nia chrze­ści­jań­skie pow­sta­łe w wy­ni­ku re­for­ma­cji;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ewangeliczka

→ ewan­ge­lik


Patrz:ewangelik

Źródła:

SJP.pl

Ewangelicznie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) na spo­sób ewan­ge­licz­ny


Źródła:

Wiktionary

Ewangeliczny

od­no­szą­cy się do Ewan­ge­lii, opie­ra­ją­cy się na prze­sła­niu mo­ral­nym Je­zu­sa Chry­stu­sa


przy­miot­nik

 (1.1) zgod­ny z Ewan­ge­lią

 (1.2) za­war­ty w Ewan­ge­lii


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ewangelijny

przy­miot­nik

 (1.1) za­war­ty w Ewan­ge­lii


Źródła:

Wiktionary

Ewangelijo

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. rel. ewan­ge­lia


Źródła:

Wiktionary

Ewangelik

osoba wyz­na­nia ewan­ge­lic­kie­go; pro­te­stant


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) rel. wyz­naw­ca ewan­ge­li­cyz­mu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ewangelikalizm

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) rel. nurt po­boż­no­ścio­wy w pro­te­stan­tyz­mie;


Ewan­ge­li­ka­lizm ("ewan­ge­li­kal­ne chrze­ści­jań­stwo", "ewan­ge­licz­ne chrze­ści­jań­stwo") – nurt po­boż­no­ścio­wy w pro­te­stan­tyz­mie, opar­ty na spe­cy­ficz­nej du­cho­wo­ści. W więk­szo­ści pro­te­stan­tyzm ewan­ge­li­kal­ny jest śro­do­wi­skiem kon­ser­wa­tyw­nym i sprze­ci­wia się ten­den­cjom li­be­ral­ne­go chrze­ści­jań­stwa, które zaz­na­cza­ją się w głów­nym nur­cie pro­te­stan­tyz­mu.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Ewangelikalny

→ ewan­ge­li­ka­lizm


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) rel. od­no­szą­cy się do ewan­ge­li­ka­liz­mu, zwią­za­ny z ewan­ge­li­ka­liz­mem

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (2.1) rel. cha­rak­te­ry­stycz­ny dla ewan­ge­li­ka­liz­mu, ma­ją­cy cechy lub wła­ści­wo­ści przy­pi­sy­wa­ne ewan­ge­li­ka­liz­mo­wi


Patrz:ewangelikalizm

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ewangelista

1. jeden z au­to­rów Ewan­ge­lii: Jan, Łu­kasz, Marek lub Ma­te­usz;
2. śro­do­wi­sko­wo: pra­cow­nik firmy lub klient pro­mu­ją­cy swoją dzia­łal­no­ścią daną markę


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) rel. każdy z czte­rech au­to­rów ka­no­nicz­nych ewan­ge­lii;

 (1.2) rel. każdy z au­to­rów ewan­ge­lii apo­kry­ficz­nych


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ewangelistarz

ro­dzaj ewan­ge­lia­rza, księ­ga li­tur­gicz­na ze zbio­rem pe­ry­kop do odś­pie­wa­nia lub od­czy­ta­nia w cza­sie mszy przy­pa­da­ją­cych w dni świą­tecz­ne


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) rel. bi­bliot. księ­ga li­tur­gicz­na za­wie­ra­ją­ca tylko pe­ry­ko­py ewan­ge­licz­ne przez­na­czo­ne do od­czy­ta­nia pod­czas mszy;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ewangelistka

śro­do­wi­sko­wo: pra­cow­nicz­ka firmy lub klient­ka pro­mu­ją­ca swoją dzia­łal­no­ścią daną markę


Źródła:

SJP.pl

Ewangelizacja

pro­pa­go­wa­nie głów­nych ka­no­nów wiary chrze­ści­jań­skiej, a prze­de wszyst­kim nauki o Je­zu­sie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) teol. gło­sze­nie ewan­ge­lii (ja­kość wiary)

 (1.2) teol. chry­stia­ni­zo­wa­nie, za­bie­ga­nie o wzrost licz­by człon­ków Ko­ścio­ła (ilość wie­rzą­cych)


Ewan­ge­li­za­cja (gr. "eu­ag­ge­li­ze­in" – gło­sić dobrą no­wi­nę) – pro­pa­go­wa­nie głów­nych ka­no­nów wiary chrze­ści­jań­skiej, a prze­de wszyst­kim nauki o Je­zu­sie.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ewangelizacyjnie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) w spo­sób ewan­ge­li­za­cyj­ny


Źródła:

Wiktionary

Ewangelizacyjny

zwią­za­ny z ewan­ge­li­za­cją


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z ewan­ge­li­za­cją, do­ty­czą­cy ewan­ge­li­za­cji


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ewangelizator

osoba, któ­rej za­da­niem jest na­wra­ca­nie ludzi na chrze­ści­jań­stwo


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba roz­po­wszech­nia­ją­ca dok­try­nę ewan­ge­licz­ną


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ewangelizatorka

ko­bie­ta, która pro­pa­gu­je za­sa­dy wiary chrze­ści­jań­skiej, zdo­by­wa no­wych wyz­naw­ców


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta roz­po­wszech­nia­ją­ca dok­try­nę ewan­ge­licz­ną


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ewangelizm

wyz­na­wa­nie zasad Ewan­ge­lii


Źródła:

SJP.pl

Ewangelizowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) pro­wa­dze­nie dzia­łal­no­ści ewan­ge­li­za­cyj­nej

 (1.2) gło­sze­nie ewan­ge­lii


Źródła:

Wiktionary

Ewangelizować

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) teol. gło­sić ewan­ge­lię

 (1.2) pro­wa­dzić dzia­łal­ność ewan­ge­li­za­cyj­ną


Źródła:

Wiktionary

Ewangelos

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|m.


Źródła:

Wiktionary

Ewansyt

amor­ficz­ny mi­ne­rał za­wie­ra­ją­cy glin, wodór, tlen i siar­kę


Źródła:

SJP.pl

Ewaporacja

pa­ro­wa­nie wody z po­wierzch­ni te­re­nu, z wol­nej prze­strze­ni zbior­ni­ków wod­nych lub z po­wierzch­ni ro­ślin; od­pa­ro­wy­wa­nie


Źródła:

SJP.pl

Ewaporacyjnie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób ewa­po­ra­cyj­ny


Źródła:

Wiktionary

Ewaporacyjny

przy­miot­nik od: ewa­po­ra­cja


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy ewa­po­ra­cji


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ewaporant

pro­dukt sztucz­ne­go lub na­tu­ral­ne­go od­pa­ro­wa­nia roz­pu­szczal­ni­ka


Źródła:

SJP.pl

Ewaporat

mi­ne­rał lub skała zło­żo­na z roz­pu­szczal­nych soli, pow­sta­ła przez od­pa­ro­wa­nie rozt­wo­rów wod­nych; np. kal­cyt, gips, an­hy­dryt


Ewa­po­ra­ty (ewa­po­ry­ty) – osady po­cho­dze­nia che­micz­ne­go, ut­wo­rzo­ne z łatwo roz­pu­szczal­nych mi­ne­ra­łów, które wy­trą­ca­ją się z rozt­wo­ru wod­ne­go w cza­sie jego od­pa­ro­wa­nia (łac. eva­po­ra­tio = pa­ro­wa­nie).

Ewa­po­ra­ty pow­sta­ją wsku­tek sil­ne­go pa­ro­wa­nia wody mor­skiej (zatok, lagun, zam­knię­tych mórz) lub sło­nych je­zior w kli­ma­cie su­chym i go­rą­cym.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ewaporograf

sa­mo­pi­szą­cy ewa­po­ro­metr (przy­rząd do po­mia­ru szyb­ko­ści pa­ro­wa­nia wody z po­wierzch­ni grun­tu lub po­wierzch­ni zbior­ni­ka wod­ne­go)


Źródła:

SJP.pl

Ewaporometr

przy­rząd do mie­rze­nia szyb­ko­ści pa­ro­wa­nia wody z po­wierzch­ni zbior­ni­ków wod­nych lub grun­tu; at­mo­metr


Źródła:

SJP.pl

Ewaporować

daw­niej: ulat­niać się, pa­ro­wać; su­bli­mo­wać


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. brak)

 (1.1) przest. ulat­niać się w for­mie pary, pa­ro­wać


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ewaporyt

skała osa­do­wa po­cho­dze­nia che­micz­ne­go, pow­sta­ła przez strą­ce­nie się sub­stan­cji mi­ne­ral­nych z wod­ne­go ich rozt­wo­ru pod­czas od­pa­ro­wa­nia wody; ewa­po­rat


Źródła:

SJP.pl

Ewaporyzacja

rzad­ko: cał­ko­wi­te za­ni­ka­nie ja­kiejś sub­stan­cji spo­wo­do­wa­ne pa­ro­wa­niem


Źródła:

SJP.pl

Ewapotranspiracja

pro­ces od­pro­wa­dza­nia pary wod­nej do at­mos­fe­ry wsku­tek tran­spi­ra­cji ro­ślin i pa­ro­wa­nia z gleby


Ewa­po­tran­spi­ra­cja – pro­ces pa­ro­wa­nia te­re­no­we­go (np. w obrę­bie użyt­ku zie­lo­ne­go), obej­mu­ją­cy tran­spi­ra­cję (pa­ro­wa­nie z ko­mó­rek ro­ślin­nych) oraz ewa­po­ra­cję (pa­ro­wa­nie z grun­tu).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ewaryst

1. świę­ty Ewa­ryst (98?-ok. 105), pa­pież od ok. 97 r. n.e.;
2. imię mę­skie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) rzad. imię|pol­ski|m.;


Ewa­ryst – imię mę­skie po­cho­dze­nia grec­kie­go, które oz­na­cza "miły, przy­jem­ny, naj­lep­szy". Imię to na­da­wa­ne jest w Pol­sce co najm­niej od XVII w. Ist­nie­je kilku świę­tych Ewa­ry­stów, m.in. Ewa­ryst, pa­pież oraz św. Ewa­ryst z Kon­stan­ty­no­po­la.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ewarysta

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|ż.;

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. i B. lp. od: Ewa­ryst


Ewa­ry­sta – żeń­ski od­po­wied­nik imie­nia Ewa­ryst.

Ewa­ry­sta imie­ni­ny ob­cho­dzi 26 paź­dzier­ni­ka i 23 grud­nia.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Ewarystek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) zdrobn. Ewa­ryst


Źródła:

Wiktionary

Ewarystostwo

Ewa­ryst z mał­żon­ką; Ewa­ry­sto­wie


Źródła:

SJP.pl

Ewarystowie

Ewa­ryst z mał­żon­ką; Ewa­ry­sto­stwo


Źródła:

SJP.pl

Ewarystowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Ewa­ry­sta lub z nim zwią­za­ny


przy­miot­nik dzier­żaw­czy

 (1.1) przest. gwara. na­le­żą­cy do Ewa­ry­sta


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ewazja

w daw­nym pra­wie pol­skim:
1. upa­dek spra­wy, w któ­rej powód nie sta­wił się na ter­min spra­wy;
2. od­par­cie do­wo­du


Źródła:

SJP.pl

Ewcia

zdrob­nie­nie od: Ewa (imię żeń­skie); Ewka, Ewu­nia, Ewu­sia


Źródła:

SJP.pl

Ewdokia

imię żeń­skie


Źródła:

SJP.pl

Ewe

język afry­kań­ski z ro­dzi­ny ni­ge­ro-kon­gij­skiej, za­li­cza­ny do ję­zy­ków kwa, uży­wa­ny mię­dzy in­ny­mi przez lud Ewe


Ewe (także: "Ehwe", "Eibe", "Kpere" lub "Adża") – lud afry­kań­ski zaj­mu­ją­cy te­re­ny na wschód od dol­ne­go biegu Wolty, gdzie gra­ni­czy z lu­da­mi Akan, po dolny bieg Ueme, gdzie spo­ty­ka­ją się z Jo­ru­ba­mi (te­re­ny dzi­siej­szej Ghany, Togo i Be­ni­nu). Jest ich około 5,7 mln, po­ro­zu­mie­wa­ją się ję­zy­kiem ewe, na­le­żą­cym do grupy ję­zy­ków kwa. Jest to język to­nal­ny. Po­sia­da­ją także al­fa­bet ewe.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ewekcja

okre­so­we za­kłó­ce­nie ruchu Księ­ży­ca pod wpły­wem przy­cią­ga­nia Słoń­ca


Ewek­cja (łac. evec­tio – "pod­nie­sie­nie") – duża nie­rów­ność w ruchu obie­go­wym Księ­ży­ca wokół Ziemi, zwią­za­na z per­tur­ba­cja­mi wy­wo­ła­ny­mi wpły­wem gra­wi­ta­cyj­nym Słoń­ca.

Ewek­cja jest drugą pod wzglę­dem wiel­ko­ści nie­rów­no­ścią w ruchu Księ­ży­ca w sto­sun­ku do jed­no­staj­ne­go ruchu ko­ło­we­go (po okrę­gu), zaraz po rów­na­niu środ­ka zna­nym już przez Hip­par­cho­sa (II wiek p.n.e.).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ewelina

imię żeń­skie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|ż.;


Ewe­li­na – imię żeń­skie.

Wedle da­nych re­je­stru PESEL imię Ewe­li­na we­dług stanu na 22 stycz­nia 2025 w Pol­sce nosi 148 117 ko­biet. Jest na 49. miej­scu pod wzglę­dem po­pu­lar­no­ści. Formę wa­rian­to­wą "Ewe­lin" noszą 3 ko­bie­ty.

Wedle da­nych re­je­stru PESEL imię Ewe­li­na we­dług stanu na 19 stycz­nia 2024 w Pol­sce no­si­ło 148 205 ko­biet. Było wów­czas na 49. miej­scu pod wzglę­dem po­pu­lar­no­ści.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ewelinka

zdrob­nie­nie od: Ewe­li­na (imię żeń­skie)


Źródła:

SJP.pl

Ewen

czło­nek ludu miesz­ka­ją­ce­go w pół­noc­nej Sy­be­rii


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ewenement

coś nie­spo­ty­ka­ne­go, dziw­ne­go


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) oso­bli­we zaj­ście, niez­wy­kłe wy­da­rze­nie

 (1.2) rzecz o nie­o­cze­ki­wa­nych wła­ści­wo­ściach lub sła­wie

 (1.3) prak­ty­ka od­bie­ga­ją­ca (zaz­wy­czaj, ale nie­ko­niecz­nie, ne­ga­tyw­nie) od normy


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Eweni

(daw­niej La­mu­ci) lud miesz­ka­ją­cy w pół­noc­nej Sy­be­rii


Eweni ( эвены, daw­niej La­mu­ci) – au­toch­to­nicz­ny etnos sy­be­ryj­ski, spo­krew­nio­ny z Ewen­ka­mi i wraz z nimi okre­śla­ny daw­niej jako Tun­gu­zi.

Eweni za­miesz­ku­ją głów­nie obwód ma­ga­dań­ski i Kraj Kam­czac­ki, Czu­ko­cję, wy­brze­że Morza Ochoc­kie­go oraz pół­noc­ne re­jo­ny Ja­ku­cji. We­dług da­nych z roku 2010 w Rosji żyje 22 383 Ewe­nów.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ewenk

czło­nek ludu miesz­ka­ją­ce­go w Eu­raz­ji (głów­nie w Fe­de­ra­cji Ro­syj­skiej, Chi­nach i Mon­go­lii); daw­niej: Tun­guz


Źródła:

SJP.pl

Ewenka

1. człon­ki­ni ludu miesz­ka­ją­ce­go w pół­noc­nej Sy­be­rii;
2. człon­ki­ni ludu miesz­ka­ją­ce­go w Eu­raz­ji (głów­nie w Fe­de­ra­cji Ro­syj­skiej, Chi­nach i Mon­go­lii); daw­niej: Tun­guz­ka


Źródła:

SJP.pl

Ewenkia

daw­niej: Ewen­kij­ski Okręg Au­to­no­micz­ny


Źródła:

SJP.pl

Ewenkijka

człon­ki­ni ludu za­miesz­ku­ją­ce­go Eu­raz­ję (głów­nie Fe­de­ra­cję Ro­syj­ską, Chiny i Mon­go­lię); daw­niej: Tun­guz­ka


Źródła:

SJP.pl

Ewenkijski

do­ty­czą­cy Ewen­ków, cha­rak­te­ry­stycz­ny dla Ewen­ków


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy Ewen­ków

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) jęz. język Ewen­ków;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ewenkowie

lud miesz­ka­ją­cy w Eu­raz­ji (głów­nie w Fe­de­ra­cji Ro­syj­skiej, Chi­nach i Mon­go­lii); daw­niej: Tun­gu­zi


Ewen­ko­wie (dawna nazwa Tun­gu­zi) – my­śliw­sko-zbie­rac­kie ludy, z grupy tun­gu­skiej, za­miesz­ku­ją­ce po­łud­nio­wo-środ­ko­wą Sy­be­rię (Rosja).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ewent

rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) daw. na­stęp­stwo, wynik, sku­tek


Źródła:

Wiktionary

Ewent.

skrót od: ewen­tu­al­nie, ewen­tu­al­ny; ew.


Źródła:

SJP.pl

Ewentualnie

moż­li­wy, przy­pu­szczal­ny


przy­słó­wek

 (1.1) w razie za­ist­nie­nia pew­nych oko­licz­no­ści

 (1.2) lub, albo, czy też


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ewentualność

moż­li­wość na­stą­pie­nia cze­goś, wy­stą­pie­nia ja­kie­goś zja­wi­ska; oko­licz­ność


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) moż­li­wość na­stą­pie­nia ja­kie­goś zda­rze­nia, oko­licz­ność


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ewentualny

moż­li­wy, przy­pu­szczal­ny


przy­miot­nik

 (1.1) przy­pu­szczal­ny, moż­li­wy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ewersja

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) anat. ruch stopy, pod­czas któ­re­go po­desz­wa kie­ru­je się od środ­ka na zew­nątrz wzglę­dem wy­i­ma­gi­no­wa­nej osi ciała dzie­lą­cej ciało na lewą i prawą stro­nę


Źródła:

Wiktionary

Ewertowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Eweński

do­ty­czą­cy Ewe­nów, cha­rak­te­ry­stycz­ny dla Ewe­nów


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Ewe­na­mi, do­ty­czą­cy Ewe­nów

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) jęz. język eweń­ski;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ewg

Eu­ro­pej­ska Wspól­no­ta Go­spo­dar­cza, dawna nazwa Unii Eu­ro­pej­skiej


skró­to­wiec

 (1.1) = ekon. Eu­ro­pej­ska Wspól­no­ta Go­spo­dar­cza

 (1.2) = ekon. Eu­ro­az­ja­tyc­ka Wspól­no­ta Go­spo­dar­cza


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ewicja

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) daw. praw. wy­zu­cie z dóbr


Źródła:

Wiktionary

Ewid.

skrót od: ewi­den­cja, ewi­den­cyj­ny


Źródła:

SJP.pl

Ewidencja

1. spis za­wie­ra­ją­cy dane do­ty­czą­ce stanu licz­bo­we­go i ruchu lud­no­ści, spraw lub rze­czy;
2. spo­rzą­dza­nie ta­kich spi­sów


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) stale ak­tu­a­li­zo­wa­ny spis

 (1.2) spo­rzą­dza­nie ewi­den­cji (1.1)


Ewi­den­cja – wykaz, spis do­ty­czą­cy np. stanu i ruchu lud­no­ści lub rze­czy.

W Pol­sce pro­wa­dzo­na jest m.in. ewi­den­cja grun­tów i bu­dyn­ków, jak też ewi­den­cja lud­no­ści łą­czą­ca się z obo­wiąz­kiem mel­dun­ko­wym.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ewidencjonować

wpi­sy­wać do ewi­den­cji, czyli wpi­sy­wać do re­je­strów, tabel, robić spisy, re­je­stry, za­pi­sy­wać


Źródła:

SJP.pl

Ewidencyjny

zwią­za­ny z ewi­den­cją


przy­miot­nik

 (1.1) urz. do­ty­czą­cy ewi­den­cji (re­je­stru, za­pi­su urzę­do­we­go)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ewidentnie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) w spo­sób ewi­dent­ny, oczy­wi­sty, jasny, jawny, wy­raź­ny, wi­docz­ny


Źródła:

Wiktionary

Ewidentniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: ewi­dent­nie


Źródła:

SJP.pl

Ewidentniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: ewi­dent­ny; bar­dziej ewi­dent­ny


Źródła:

SJP.pl

Ewidentność

coś uz­na­wa­ne­go za oczy­wi­ste i nie­wy­ma­ga­ją­ce­go uza­sad­nie­nia; oczy­wi­stość


Źródła:

SJP.pl

Ewidentny

oczy­wi­sty, wi­docz­ny, wy­raź­ny, nie bu­dzą­cy wąt­pli­wo­ści


przy­miot­nik

 (1.1) książk. oczy­wi­sty, wi­docz­ny, wy­raź­ny, nie bu­dzą­cy wąt­pli­wo­ści


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ewikcja

są­do­we po­zba­wie­nie kogoś prawa włas­no­ści rze­czy na­by­tej praw­nie na rzecz kogoś in­ne­go


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) praw. są­dow­ne lub ad­mi­ni­stra­cyj­ne po­zba­wie­nie prawa włas­no­ści


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ewikcyjny

przy­miot­nik od: ewik­cja


Źródła:

SJP.pl

Ewikszta

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. rzeka na Łot­wie, prawy do­pływ Dźwi­ny, wy­pły­wa z je­zio­ra Łubań;


Ewiksz­ta ( Ai­viek­ste) – rzeka na Łot­wie, prawy do­pływ Dźwi­ny. Wy­pły­wa z je­zio­ra Łubań.

Rzeka Ewiksz­ta wraz z jej do­pły­wem rzeką Pe­de­dze two­rzy gra­ni­cę mię­dzy dwie­ma kra­i­na­mi hi­sto­rycz­ny­mi Łotwy – Li­wo­nią i Łat­ga­lią.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Ewingi

je­zio­ro w Pol­sce


Ewin­gi, Je­zio­ro Za­lew­skie (niem. "Ewing See") – je­zio­ro mo­re­no­we w Pol­sce, po­ło­żo­ne w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim, w po­wie­cie iław­skim, w gmi­nie Za­le­wo, w gra­ni­cach ad­mi­ni­stra­cyj­nych mia­sta Za­le­wo.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ewinkowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ewin­ko­wać.


Źródła:

Wiktionary

Ewinkować

1. do­cho­dzić są­dow­nie swego prawa do rze­czy w sto­sun­ku do osoby, która na­by­ła tę rzecz od nie­wła­ści­cie­la
2. daw­niej: udo­wad­niać, wy­ka­zy­wać


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) daw. przy­wła­szczać


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ewiny

przy­miot­nik dzier­żaw­czy

 (1.1) daw. na­le­żą­cy do Ewy, zwła­szcza tej bi­blij­nej


Źródła:

Wiktionary

Ewipan

hi­sto­rycz­na nazwa hand­lo­wa leku na­sen­ne­go i uspo­ka­ja­ją­ce­go, za­wie­ra­ją­ce­go hek­so­bar­bi­tal


Źródła:

SJP.pl

Ewka

zdrob­nie­nie od: Ewa (imię żeń­skie); Ewcia, Ewu­nia, Ewu­sia


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) pot. zdrobn. od: Ewa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ewodia

au­stra­lij­skie ozdob­ne drze­wo z ro­dzi­ny ru­to­wa­tych


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ewok

kos­mi­ta, bo­ha­ter sagi "Gwiezd­ne Wojny"


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ewokacja

1. przy­wo­ła­nie wspom­nie­nia, wizji cze­goś;
2. daw­niej: od­wo­ła­nie się do wyż­szej in­sty­tu­cji


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) książk. wizja cze­goś, wspom­nie­nie


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ewokacyjny

zwią­za­ny z ewo­ka­cją


Źródła:

SJP.pl

Ewokowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ewo­ko­wać.


Źródła:

Wiktionary

Ewokować

przy­wo­ły­wać (przy­wo­łać) wspom­nie­nie, wizję cze­goś


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) książk. wy­wo­ły­wać


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ewolucja

1. pro­ces stop­nio­wych, ro­zło­żo­nych na wiele po­ko­leń prze­mian w bu­do­wie or­ga­niz­mów, pro­wa­dzą­cy do pow­sta­wa­nia no­wych ga­tun­ków;
2. forma roz­wo­ju, pro­ces stop­nio­wych zmian cze­goś, pro­wa­dzą­cy do pow­sta­nia no­wych rze­czy, zja­wisk;
3. fi­gu­ra gim­na­stycz­na, akro­ba­tycz­na lub ta­necz­na


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pro­ces stop­nio­we­go zwięk­sza­nia zło­żo­no­ści bądź ja­ko­ści cze­goś

 (1.2) biol. cią­gły pro­ces, po­le­ga­ją­cy na stop­nio­wych zmia­nach cech ga­tun­ko­wych ko­lej­nych po­ko­leń wsku­tek eli­mi­na­cji przez dobór na­tu­ral­ny lub sztucz­ny czę­ści osob­ni­ków z po­pu­la­cji;

 (1.3) trud­na fi­gu­ra akro­ba­tycz­na, gim­na­stycz­na bądź ta­necz­na

 (1.4) wojsk. ma­newr ze­spo­łu okrę­tów


Ewo­lu­cja – stop­nio­wy pro­ces zmian za­cho­dzą­cych w cza­sie.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ewolucjonista

zwo­len­nik te­o­rii ewo­lu­cji


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) nauk. ba­dacz ewo­lu­cji

 (1.2) zwo­len­nik ewo­lu­cjo­niz­mu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ewolucjonistka

→ ewo­lu­cjo­ni­sta


Patrz:ewolucjonista

Źródła:

SJP.pl

Ewolucjonistyczny

→ ewo­lu­cjo­nizm


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z ewo­lu­cjo­niz­mem lub ewo­lu­cjo­ni­sta­mi, do­ty­czą­cy ewo­lu­cjo­niz­mu lub ewo­lu­cjo­ni­stów


Patrz:ewolucjonizm

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ewolucjonizm

1. nauka o zmia­nach ga­tun­ków i pow­sta­wa­niu no­wych w pro­ce­sie stop­nio­wych prze­mian or­ga­niz­mów;
2. w na­u­kach spo­łecz­nych: kon­cep­cja roz­wo­ju jako ku­mu­la­cji zmian pro­wa­dzą­cych do pow­sta­nia no­wych war­to­ści


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) biol. dzie­dzi­na nauki zaj­mu­ją­ca się ba­da­niem ewo­lu­cji jako pro­ce­su świa­ta or­ga­nicz­ne­go;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ewolucyjność

→ ewo­lu­cyj­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co ewo­lu­cyj­ne


Patrz:ewolucyjny

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ewolucyjny

taki, który pod­le­ga ewo­lu­cji, jest zdol­ny do ewo­lu­cji; ewo­lu­tyw­ny


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z ewo­lu­cją


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ewoluowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) stop­nio­we i po­wol­ne zmie­nia­nie się, przeksz­tał­ca­nie się


Źródła:

Wiktionary

Ewoluować

roz­wi­jać się, prze­ra­dzać się, prze­cho­dzić ewo­lu­cję


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. brak)

 (1.1) prze­cho­dzić od sta­diów prost­szych ku bar­dziej roz­wi­nię­tym

 (1.2) książk. stop­nio­wo pod­le­gać zmia­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ewoluta

krzy­wa roz­wi­nię­ta


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) geom. krzy­wa ut­wo­rzo­na ze środ­ków krzy­wiz­ny krzy­wej K;


Ewo­lu­ta (łac. "evo­lu­tus", roz­wi­nię­ty) albo roz­wi­nię­ta krzy­wej for­mu­la_1 – krzy­wa ut­wo­rzo­na ze środ­ków krzy­wiz­ny krzy­wej for­mu­la_1.

Każda krzy­wa jest ewo­lu­tą swo­jej ewol­wen­ty.

Jeśli krzy­wa jest ewo­lu­tą danej krzy­wej for­mu­la_3 to jej stycz­ne są nor­mal­ny­mi do krzy­wej for­mu­la_4


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ewolutywny

taki, który pod­le­ga ewo­lu­cji, jest zdol­ny do ewo­lu­cji; ewo­lu­cyj­ny


Źródła:

SJP.pl

Ewolwenta

krzy­wa, którą kre­śli punkt le­żą­cy na pro­stej to­czą­cej się po innej krzy­wej


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) geom. krzy­wa pła­ska ut­wo­rzo­na przez punkt le­żą­cy na pro­stej (zwa­nej two­rzą­cą), która toczy się bez po­śliz­gu po innej, nie­ru­cho­mej krzy­wej (zwa­nej ewo­lu­tą); krzy­wa bę­dą­ca miej­scem ge­o­me­trycz­nym punk­tu koń­co­we­go na­pię­tej nici, która jest od­wi­ja­na z innej krzy­wej;


Ewol­wen­ta (łac. "evol­vens", roz­wi­ja­ją­cy) albo roz­wi­ja­ją­ca krzy­wej for­mu­la_1 – krzy­wa wy­kre­ślo­na przez punkt le­żą­cy na pro­stej to­czą­cej się po krzy­wej for­mu­la_2 Krzy­wa for­mu­la_1 jest dla swo­jej ewol­wen­ty ewo­lu­tą.

Wy­ni­ka stąd, że nor­mal­na wy­sta­wio­na w do­wol­nym punk­cie for­mu­la_4 ewol­wen­ty jest za­wsze stycz­na do ewo­lu­ty, przy czym punkt stycz­no­ści jest środ­kiem krzy­wiz­ny ewol­wen­ty w punk­cie for­mu­la_5


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ewolwentowy

→ ewol­wen­ta


Patrz:ewolwenta

Źródła:

SJP.pl

Eworsja

drą­że­nie dna rzecz­ne­go przez okru­chy skal­ne obra­ca­ne wi­ra­mi wod­ny­mi


Ewor­sja – zja­wi­sko ni­szczą­ce­go wpły­wu ruchu wi­ro­we­go wody pły­ną­cej na dno cieku wod­ne­go. Ewor­sja za­li­cza­na jest do pro­ce­sów eroz­ji den­nej.

Ter­min ewor­sja wy­wo­dzi się od ła­ciń­skie­go "vorso": obra­cam i "e"-: z (cze­goś), od (cze­goś). Do li­te­ra­tu­ry na­u­ko­wej ter­min ten wpro­wa­dził w 1951 r. O. Ängeby.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Eworsyjny

przy­miot­nik od: ewor­sja


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z ewor­sją, do­ty­czą­cy ewor­sji


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ewp

skró­to­wiec

 (1.1) = ewi­den­cja par­tii po­li­tycz­nych


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Ewunia

zdrob­nie­nie od: Ewa (imię żeń­skie); Ewcia, Ewu­nia, Ewu­sia


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) zdrobn. Ewa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ewuniny

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Ewuni lub z nią zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Ewusia

zdrob­nie­nie od: Ewa (imię żeń­skie); Ewcia, Ewu­nia, Ewu­sia


Źródła:

SJP.pl

Ewusiny

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Ewusi lub z nią zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Ewuś

zdrob­nie­nie od: Ewa (imię żeń­skie); Ewcia, Ewu­nia, Ewu­sia


Źródła:

SJP.pl

Ewzon

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) wojsk. grec­ki żoł­nierz gwar­dii ho­no­ro­wej, peł­nią­cy straż w tra­dy­cyj­nym stro­ju;

 (1.2) hist. żoł­nierz bo­jo­wej, eli­tar­nej jed­nost­ki pie­cho­ty gór­skiej


Źródła:

Wiktionary