Em

nazwa li­te­ry M


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) nazwa li­te­ry m/M


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Em.

skrót od: eme­ry­to­wa­ny


Źródła:

SJP.pl

Emablowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|ema­blo­wać.


Źródła:

Wiktionary

Emablować

zwy­kle o męż­czyz­nach: ota­czać szcze­gól­ny­mi wzglę­da­mi ko­bie­tę, usil­nie za­ba­wiać; nad­ska­ki­wać


cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny (dk. brak)

 (1.1) książk. ota­czać wy­jąt­ko­wy­mi wzglę­da­mi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Emagram

Ema­gram – ro­dzaj dia­gra­mu ter­mo­dy­na­micz­ne­go uży­wa­ny w opi­sie son­da­żu at­mos­fe­rycz­ne­go. Nie­za­leż­ny­mi zmien­ny­mi na dia­gra­mie są tem­pe­ra­tu­ra i ci­śnie­nie od­po­wia­da­ją­ce wy­so­ko­ści. Skalę osi ci­śnie­nia (wy­so­ko­ści) do­bra­no tak by adia­ba­ty su­che­go po­wie­trza two­rzy­ły w kąt 45° z po­zio­my­mi izo­ba­ra­mi. Dla po­szcze­gól­nych ci­śnień (wy­so­ko­ści) na­no­si się tem­pe­ra­tu­rę i tem­pe­ra­tu­rę punk­tu rosy.


Źródła:

Wikipedia

Email

[czy­taj: imejl] mail, mejl, e-mail; rzad­ko:
1. pocz­ta elek­tro­nicz­na;
2. wia­do­mość wy­sła­na za po­mo­cą pocz­ty elek­tro­nicz­nej;
3. adres użyt­kow­ni­ka pocz­ty elek­tro­nicz­nej


Źródła:

SJP.pl

Emaile

forma rze­czow­ni­ka.

 (1.1) M., W. plu­ral|email.


Źródła:

Wiktionary

Emailowy

→ email [czy­taj: imej­lo­wy]; mej­lo­wy, ma­i­lo­wy, e-ma­i­lo­wy


Źródła:

SJP.pl

Emaki

uzu­peł­nio­ny tek­stem obraz ma­lo­wa­ny na zwoju pa­pie­ru lub jed­wa­biu, ele­ment daw­nej kul­tu­ry ja­poń­skiej; ma­ki­mo­no, ema­ki­mo­no


Źródła:

SJP.pl

Emakimono

uzu­peł­nio­ny tek­stem obraz ma­lo­wa­ny na zwoju pa­pie­ru lub jed­wa­biu, ele­ment daw­nej kul­tu­ry ja­poń­skiej; ma­ki­mo­no, emaki


Źródła:

SJP.pl

Emalia

1. masa sto­so­wa­na do po­kry­wa­nia wy­ro­bów ce­ra­micz­nych; szkli­wo;
2. ar­ty­stycz­na tech­ni­ka zdo­bie­nia przed­mio­tów; przed­miot zdo­bio­ny tą tech­ni­ką;
3. ma­te­riał do po­kry­wa­nia zęba w celu od­bu­do­wa­nia szkli­wa; lak


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) techn. masa szkli­sta do po­kry­wa­nia wy­ro­bów głów­nie me­ta­lo­wych w ce­lach de­ko­ra­cyj­nych lub ochron­nych

 (1.2) bud. szt. ma­lar­ski wyrób la­kie­ro­wy, za­wie­ra­ją­cy mniej pig­men­tu oraz spo­i­wo wyż­szej ja­ko­ści, da­ją­cy gład­sze i trwal­sze po­wło­ki

 (1.3) anat. sto­mat. twar­da sub­stan­cja po­kry­wa­ją­ca zew­nętrz­ną część zęba


Ema­lia (fr. "émail", daw­niej: szmelc, smalc) – sprosz­ko­wa­ne szkło: mie­sza­ni­na mi­ne­ra­łów (pia­sek, kreda, glina) oraz top­ni­ków (bo­raks) z do­dat­kiem pig­men­tów, które na­nie­sio­ne na me­ta­lo­we po­dło­że i sto­pio­ne w tem­pe­ra­tu­rze ok. 800–900 °C two­rzy szkli­stą po­wło­kę, także tech­ni­ka ar­ty­stycz­na zdo­bie­nia wy­ro­bów me­ta­lo­wych, naj­czę­ściej zło­tych lub mie­dzia­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Emalier

spe­cja­li­sta trud­nią­cy się ema­lio­wa­niem; ema­lier­nik


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) ema­lier­nik


Ema­lier – spe­cja­li­sta zaj­mu­ją­cy się ema­lio­wa­niem, tj. po­kry­wa­niem po­wierzch­ni przed­mio­tów ema­lią.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Emaliernia

dział fa­bry­ki zaj­mu­ją­cy się ema­lio­wa­niem


Źródła:

SJP.pl

Emalierniczka

→ ema­lier­nik


Patrz:emaliernik

Źródła:

SJP.pl

Emaliernik

spe­cja­li­sta trud­nią­cy się ema­lio­wa­niem; ema­lier


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pra­cow­nik ema­lier­ni wy­spe­cja­li­zo­wa­ny w ema­lio­wa­niu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Emaliowany

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) po­kry­ty ema­lią


Źródła:

Wiktionary

Emaliować

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. wy­e­ma­lio­wać)

 (1.1) techn. po­kry­wać ema­lią


Źródła:

Wiktionary

Emaliowy

przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy emali


Źródła:

Wiktionary

Eman

w tech­ni­ce: jed­nost­ka stę­że­nia sub­stan­cji ra­dio­ak­tyw­nej w rozt­wo­rze, za po­mo­cą któ­rej można mie­rzyć sto­pień ra­dio­ak­tyw­no­ści ta­kie­go rozt­wo­ru (skrót: Em.)


Źródła:

SJP.pl

Emanacja

1. wy­dzie­la­nie cze­goś, np. cie­pła, ener­gii itp. do oto­cze­nia; pro­mie­nio­wa­nie, emi­sja;
2. to, co się wy­dzie­la, pro­mie­niu­je;
3. prze­no­śnie: uzew­nętrz­nia­nie się, wy­dzie­la­nie się, pro­mie­nio­wa­nie czymś, np. ema­na­cja siły; ema­no­wa­nie;
4. w che­mii: na­tu­ral­ny izo­top pro­mie­niot­wór­czy ra­do­nu;
5. w fi­lo­zo­fii: wy­ła­nia­nie się bytów z pra­pier­wiast­ka uz­na­wa­ne­go za byt do­sko­na­ły, nie­ska­żo­ny;
6. w fi­lo­zo­fii: te­o­ria ema­na­cji - po­gląd, zgod­nie z któ­rym roz­wój świa­ta po­le­ga na wy­ła­nia­niu się róż­nych ka­te­go­rii i bytów z ab­so­lu­tu; ema­na­tyzm;
7. w ge­o­lo­gii: go­rą­cy rozt­wór, para lub gaz po­cho­dze­nie mag­mo­we­go, zło­żo­ne ze skład­ni­ków trud­no lot­nych


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) wy­dzie­la­nie, pro­mie­nio­wa­nie; także. to, co jest wy­ni­kiem tego pro­ce­su

 (1.2) pro­ces uzew­nętrz­nia­nia, ujaw­nia­nia się cze­goś

 (1.3) filoz. zob. ema­na­tyzm.


Zo­bacz też: ema­na­cja jako nazwa ra­do­nu i jego izo­to­pów.

Ema­na­cja (in. ema­na­tyzm, ema­na­cjo­nizm, ema­na­tio – wy­pływ) – w kos­mo­go­nii egip­skiej i fe­nic­kiej, a także hel­leń­skiej, spo­sób pow­sta­nia i roz­wo­ju wszechś­wia­ta; pro­ces wy­ła­nia­nia się z pier­wszej za­sa­dy (czę­sto utoż­sa­mia­nej z Bo­giem) sze­re­gu bytów two­rzą­cych całą rze­czy­wi­stość. Ema­na­cja jest pro­ce­sem ko­niecz­nym, a jej efek­ty tracą na do­sko­na­ło­ści wraz z od­da­la­niem się od swego źró­dła.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Emanacje

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) daw. chem. trzy na­tu­ral­ne izo­to­py pro­mie­niot­wór­cze­go ra­do­nu – ak­ty­non, toron i radon

 (1.2) geol. gazy roz­pu­szczo­ne w mag­mie, prze­ni­ka­ją­ce do są­sied­nich skał, po­wo­du­ją­ce pow­sta­wa­nie no­wych mi­ne­ra­łów i skał

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) M., B. i W. lm. od: ema­na­cja


Źródła:

Wiktionary

Emanacjonizm

nurt fi­lo­zo­ficz­ny od­no­szą­cy się do po­ję­cia ema­na­cji; ema­na­tyzm


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) filoz. zob. ema­na­tyzm.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Emanacyjny

→ ema­na­cja


Patrz:emanacja

Źródła:

SJP.pl

Emanatyzm

te­o­ria fi­lo­zo­ficz­no-te­o­lo­gicz­na gło­szo­na przez ne­o­pla­toń­czy­ków, tłu­ma­czą­ca pow­sta­nie i roz­wój świa­ta stop­nio­wym wy­ła­nia­niem się róż­no­rod­nych po­sta­ci bytu z jed­ne­go pra­pier­wiast­ka; te­o­ria ema­na­cji


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) filoz. kon­cep­cja fi­lo­zo­ficz­na tłu­ma­czą­ca pow­sta­nie i roz­wój świa­ta jako pro­ces wy­ła­nia­nia się z ab­so­lu­tu wie­lo­ra­kich po­sta­ci bytu;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Emancypacja

1. uwol­nie­nie (się) od uci­sku, za­leż­no­ści, prze­są­dów itp. i zdo­by­cie lep­szej po­zy­cji spo­łecz­nej; rów­no­u­praw­nie­nie, unie­za­leż­nie­nie;
2. w sta­ro­żyt­nym Rzy­mie: unie­za­leż­nie­nie się syna od ojca


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) społ. uwol­nie­nie się od za­leż­no­ści i zdo­by­cie lep­szej po­zy­cji w struk­tu­rze spo­łecz­nej


Eman­cy­pa­cja ( eman­ci­pa­tio, dosł. wy­pu­szcze­nie z rąk) – wyz­wo­le­nie i ob­da­rze­nie kogoś peł­nią praw.

Po­cząt­ko­wo, w pra­wie rzym­skim, "eman­cy­pa­cja" oz­na­cza­ła wyz­wo­le­nie spod wła­dzy oj­cow­skiej. Współ­czes­ne zna­cze­nie tego słowa wy­wo­dzi się z XVII i XVIII w. i oz­na­cza wyj­ście jed­no­stek czy grup spo­łecz­nych ze stanu znie­wo­le­nia.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Emancypacyjność

→ eman­cy­pa­cyj­ny


Patrz:emancypacyjny

Źródła:

SJP.pl

Emancypacyjny

zwią­za­ny z uwol­nie­niem się jed­nost­ki lub grupy spo­łecz­nej od za­leż­no­ści spo­łecz­no-po­li­tycz­nych i uzy­ska­niem praw przy­słu­gu­ją­cych innym jed­nost­kom lub gru­pom


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy eman­cy­pa­cji


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Emancypant

zwo­len­nik eman­cy­pa­cji ko­biet


Źródła:

SJP.pl

Emancypantka

zwo­len­nicz­ka eman­cy­pa­cji ko­biet


Źródła:

SJP.pl

Emancypowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) do­ko­ny­wa­nie pro­ce­su eman­cy­pa­cji, usa­mo­dziel­nia­nie się


Źródła:

Wiktionary

Emancypować

do­ko­ny­wać eman­cy­pa­cji; wyz­wa­lać, os­wo­ba­dzać, usa­mo­dziel­niać


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) do­ko­ny­wać pro­ce­su eman­cy­pa­cji

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny eman­cy­po­wać się (dk. wy­e­man­cy­po­wać się)

 (2.1) usa­mo­dziel­niać się, unie­za­leż­niać się


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Emanowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) wy­dzie­la­nie, pro­mie­nio­wa­nie, uzew­nętrz­nia­nie


Źródła:

Wiktionary

Emanować

pro­mie­nio­wać, wy­ka­zy­wać, wy­dzie­lać coś


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. brak)

 (1.1) pro­mie­nio­wać, wy­dzie­lać coś z sie­bie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Emanuel

imię mę­skie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|m.;


Ema­nu­el – imię mę­skie po­cho­dze­nia bi­blij­ne­go. Wy­wo­dzi się od słowa עִמָּנוּאֵל oz­na­cza­ją­ce­go „Bóg z nami”. Imię me­sja­sza oraz kilku świę­tych ka­to­lic­kich. Żeń­ski od­po­wied­nik to Ema­nu­e­la.

Ema­nu­el imie­ni­ny ob­cho­dzi: 25 stycz­nia, 26 marca, 10 lipca i 11 paź­dzier­ni­ka.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Emanuela

imię żeń­skie


Ema­nu­e­la, Ma­nu­e­la – żeń­ski od­po­wied­nik imie­nia Ema­nu­el, po­cho­dzi z ję­zy­ka he­braj­skie­go.

Jest imie­niem rzad­kim, któ­re­go po­pu­lar­ność ro­śnie. W marcu 2001 za­re­je­stro­wa­nych było 891 Polek o tym imie­niu. W stycz­niu 2024 r. w re­je­strze PESEL, wśród pu­blicz­nie do­stęp­nych da­nych do­ty­czą­cych osób ży­ją­cych, wy­ka­za­no 1051 ko­biet o imie­niu Ema­nu­e­la na­da­nym jako imię pier­wsze oraz 674 ko­bie­ty o imie­niu Ema­nu­e­la na­da­nym jako imię dru­gie.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Emanueliny

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Ema­nu­e­li lub z nią zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Emanuelowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Ema­nu­e­la (Ema­nu­e­li) lub z nim (z nią) zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Emaskulator

we­te­ry­na­ryj­ne na­rzę­dzie do ka­stra­cji zwie­rząt


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) na­rzę­dzie słu­żą­ce do trze­bie­nia zwie­rząt, głów­nie ogie­rów


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Emaus

za­ba­wa lu­do­wa urzą­dza­na w po­nie­dzia­łek wiel­ka­noc­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) za­ba­wa lu­do­wa lub ob­chód, or­ga­ni­zo­wa­ne w Po­nie­dzia­łek Wiel­ka­noc­ny w niek­tó­rych miej­sco­wo­ściach Pol­ski, Czech i Sło­wa­cji;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Emausowy

→ emaus


Patrz:emaus

Źródła:

SJP.pl

Emballage

[czy­taj: ąbaLAŻ] w sztu­ce współ­czes­nej: opa­ko­wy­wa­nie róż­nych obiek­tów, np. bu­dow­li lub frag­men­tów na­tu­ral­ne­go kra­jo­bra­zu; em­pa­qu­e­ta­ge, am­ba­laż


Źródła:

SJP.pl

Embargo

zakaz przy­wo­zu lub wy­wo­zu to­wa­ru z pań­stwa


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) polit. zakaz przy­wo­zu lub wy­wo­zu okre­ślo­nych to­wa­rów do lub z da­ne­go pań­stwa ogła­sza­ny przez inne pań­stwo lub or­ga­ni­za­cję mię­dzy­na­ro­do­wą;

 (1.2) zakaz opu­szcza­nia przez obce stat­ki hand­lo­we por­tów albo wód te­ry­to­rial­nych da­ne­go pań­stwa

 (1.3) za­rek­wi­ro­wa­nie w cza­sie wojny mie­nia (stat­ków, przed­mio­tów za­o­pa­trze­nia wo­jen­ne­go itp.) pań­stwa ne­u­tral­ne­go

 (1.4) zakaz pu­bli­ko­wa­nia w środ­kach ma­so­we­go prze­ka­zu ja­kiejś wia­do­mo­ści przed okre­ślo­nym dniem i okre­ślo­ną go­dzi­ną


Em­bar­go (hiszp. „za­ję­cie, sek­westr”) – zakaz im­por­tu lub ek­spor­tu okre­ślo­nych to­wa­rów do lub z da­ne­go pań­stwa, czyli ogra­ni­cze­nie hand­lu i in­nych sto­sun­ków z okre­ślo­nym pań­stwem i jego boj­kot na are­nie mię­dzy­na­ro­do­wej. Em­bar­go jest in­stru­men­tem prawa ad­mi­ni­stra­cyj­ne­go na­kła­da­ne przez rząd lub mię­dzy­na­ro­do­we or­ga­ni­za­cje, trak­to­wa­ne jako szcze­gól­ny śro­dek od­we­to­wy.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Embaterion

pieśń wo­jen­na śpie­wa­na w cza­sie po­cho­du w sta­ro­żyt­nej Gre­cji


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) śpie­wa­na pod­czas po­cho­dów, ana­pe­stycz­na pieśń wo­jen­na w sta­ro­żyt­nej Gre­cji


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Embedować

śro­do­wi­sko­wo: osa­dzać, udo­stęp­niać na stro­nach in­ter­ne­to­wych tre­ści po­cho­dzą­ce ze stro­ny źró­dło­wej


Źródła:

SJP.pl

Emblem

przed­miot lub jego przed­sta­wie­nie sym­bo­li­zu­ją­ce ja­kieś po­ję­cie, ideę, czyn­ność


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Emblemacik

zdrob­nie­nie od: em­ble­mat


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od em­ble­mat


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Emblemat

przed­miot lub znak gra­ficz­ny sym­bo­li­zu­ją­cy ja­kieś po­ję­cie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) kom­po­zy­cja pla­stycz­ny­a­stycz­na sym­bo­li­zu­ją­ca coś, np. or­ga­ni­za­cję, ideę


Em­ble­mat (gr. "ἔμβλημα" „wy­pu­kła de­ko­ra­cja”) – kom­po­zy­cja li­te­rac­ko-obra­zo­wa, ga­tu­nek pow­sta­ły w XVI wieku. Na doj­rza­łą po­stać em­ble­ma­tu (druga poł. XVI w. i wiek XVII) skła­da­ły się:

Celem em­ble­ma­tu było wy­szu­ka­nie związ­ków po­mię­dzy sło­wem a obra­zem – przez ze­sta­wie­nie tre­ści motta z tre­ścią imago na za­sa­dzie in­try­gu­ją­cej gry zna­czeń, enig­ma­tycz­ne­go re­bu­su, a na­stęp­nie wy­ja­śnie­nie ich związ­ku tre­ścio­we­go w sub­skryp­cji.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Emblematowy

→ em­ble­mat


Patrz:emblemat

Źródła:

SJP.pl

Emblematyczność

→ em­ble­ma­tycz­ny


Patrz:emblematyczny

Źródła:

SJP.pl

Emblematyczny

taki, który ma wła­ści­wo­ści, cechy em­ble­ma­tu (przed­mio­tu za­stę­pu­ją­ce­go ab­strak­cyj­ną ka­te­go­rię); sym­bo­licz­ny, ale­go­rycz­ny


przy­miot­nik

 (1.1) taki, który coś sym­bo­li­zu­je

 (1.2) liter. zwią­za­ny z em­ble­ma­tem – ga­tun­kiem li­te­rac­kim


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Emblematyka

1. sztu­ka two­rze­nia sym­bo­li;
2. zbiór em­ble­ma­tów


Źródła:

SJP.pl

Embolektomia

ope­ra­cyj­ne usu­nię­cie za­to­ru tęt­ni­cze­go


Em­bo­lek­to­mia – za­bieg ope­ra­cyj­ny po­le­ga­ją­cy na ot­war­ciu tęt­ni­cy ma­ją­cy na celu usu­nię­cie ma­te­ria­łu za­to­ro­we­go wy­ko­ny­wa­ne w sy­tu­a­cjach na­głe­go za­gro­że­nia życia. Za­bieg ten wy­ko­nu­je się w celu udroż­nie­nia na­czy­nia krwio­no­śne­go je­że­li za­cho­waw­cze me­to­dy le­cze­nia za­wio­dły.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Embolia

w me­dy­cy­nie: zat­ka­nie na­czy­nia krwio­no­śne­go przez czopy, czyli znaj­du­ją­ce się we krwi nie­nor­mal­ne dla niej skład­ni­ki, np. cząst­ki skrze­pli­ny, pę­che­rzy­ki po­wie­trza; zator


Źródła:

SJP.pl

Embolion

ro­dzaj prze­ryw­ni­ka w te­a­trze rzym­skim i grec­kim w przer­wach wy­sta­wia­nej sztu­ki


Źródła:

SJP.pl

Embolizacja

zam­knię­cie świa­tła na­czy­nia żyl­ne­go lub tęt­ni­cze­go w ce­lach lecz­ni­czych


Em­bo­li­za­cja – za­bieg po­le­ga­ją­cy na wpro­wa­dze­niu cew­ni­ka z ma­te­ria­łem za­to­ro­wym do pro­ble­ma­tycz­ne­go na­czy­nia, dzię­ki czemu lik­wi­du­je się nie­pra­wi­dło­wo­ści tęt­ni­cze lub żylne. Za­bieg ten ma za­sto­so­wa­nie w wielu dzie­dzi­nach me­dy­cy­ny (m.in. w gi­ne­ko­lo­gii, uro­lo­gii oraz ne­u­ro­chi­rur­gii). Za­bie­giem od­wrot­nym do em­bo­li­za­cji jest em­bo­lek­to­mia.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Embolizacyjny

→ em­bo­li­za­cja


Patrz:embolizacja

Źródła:

SJP.pl

Embolizm

1. daw­niej w li­tur­gii chrze­ści­jań­skiej: krót­ka mod­lit­wa od­ma­wia­na lub śpie­wa­na po Mod­lit­wie Pań­skiej;
2. rzad­ko: do­da­wa­nie jed­ne­go dnia w ka­len­da­rzu roku prze­stęp­ne­go


Em­bo­lizm ( ἐμβολισμός, „wstaw­ka”, „do­da­tek”) – część mod­lit­wy li­tur­gicz­nej, wy­po­wia­da­na (lub śpie­wa­na) przez ce­le­bran­sa po „Ojcze nasz” w cza­sie mszy świę­tej.

Jest roz­wi­nię­ciem proś­by Mod­lit­wy Pań­skiej, w któ­rej ka­płan prosi o wy­ba­wie­nie od zła i za­cho­wa­nie Ko­ścio­ła w po­ko­ju. Wy­ra­ża ocze­ki­wa­nie na przyj­ście Pana.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Embolizować

za­my­kać świa­tło na­czy­nia żyl­ne­go lub tęt­ni­cze­go w ce­lach lecz­ni­czych


Źródła:

SJP.pl

Embr.

skrót od: em­brio­lo­gia, em­brio­lo­gicz­ny


Źródła:

SJP.pl

Embrioblast

węzeł za­rod­ko­wy bla­sto­cy­sty, za­rod­ka ssa­ków we wczes­nej fazie roz­wo­ju


Źródła:

SJP.pl

Embriofor

osłon­ka pow­sta­ła w pro­ce­sie roz­wo­ju em­brio­nal­ne­go


Źródła:

SJP.pl

Embriogenetyczny

→ em­brio­ge­ne­za


Patrz:embriogeneza

Źródła:

SJP.pl

Embriogeneza

roz­wój za­rod­ka od mo­men­tu za­płod­nie­nia do wy­klu­cia się (u ja­jo­rod­nych) lub uro­dze­nia (u ży­wo­rod­nych)


Em­brio­ge­ne­za, roz­wój za­rod­ko­wy – roz­wój za­rod­ka, który roz­po­czy­na się w chwi­li za­płod­nie­nia, aż do mo­men­tu wy­do­sta­nia się (klu­cia) za­rod­ka z osłon ja­jo­wych (u ja­jo­rod­nych) lub do opu­szcze­nia ukła­du roz­rod­cze­go sa­mi­cy (uro­dze­nie u ży­wo­rod­nych).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Embriogenia

ogół pro­ce­sów zwią­za­nych z roz­wo­jem za­rod­ka


Źródła:

SJP.pl

Embriografia

obra­zo­wa­nie i opis roz­wo­ju za­rod­ka


Źródła:

SJP.pl

Embriolog

spe­cja­li­sta w dzie­dzi­nie em­brio­lo­gii


Źródła:

SJP.pl

Embriologia

nauka o em­brio­nach, or­ga­niz­mach w za­rod­ko­wej fazie życia


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) biol. nauka zaj­mu­ją­ca się roz­wo­jem za­rod­ko­wym or­ga­niz­mów zwie­rzę­cych (w tym czło­wie­ka) i ro­ślin­nych;


Em­brio­lo­gia, en­do­ge­ne­za (z ἔμβρυον – za­ro­dek) – nauka zaj­mu­ją­ca się roz­wo­jem za­rod­ko­wym or­ga­niz­mów zwie­rzę­cych (w tym czło­wie­ka) i ro­ślin­nych. Zaj­mu­je się pro­ce­sem roz­wo­jo­wym cha­rak­te­ry­stycz­nym dla zwie­rząt i ro­ślin wie­lo­ko­mór­ko­wych, rozm­na­ża­ją­cych się płcio­wo, obej­mu­ją­cym okres od za­płod­nie­nia do opu­szcze­nia osło­nek ja­jo­wych (w przy­pad­ku zwie­rząt ja­jo­rod­nych) lub or­ga­niz­mu matki w cza­sie po­ro­du (w przy­pad­ku zwie­rząt ży­wo­rod­nych) lub wyt­wo­rze­nia na­sion u ro­ślin.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Embriologiczny

→ em­brio­lo­gia


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) biol. zwią­za­ny z em­brio­lo­gią, do­ty­czą­cy em­brio­lo­gii


Patrz:embriologia

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Embriolożka

→ em­brio­log


Patrz:embriolog

Źródła:

SJP.pl

Embrion

or­ga­nizm ludz­ki lub zwie­rzę­cy roz­wi­ja­ją­cy się z za­płod­nio­ne­go jaja; za­ro­dek


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zool. med. biol. or­ga­nizm ludz­ki lub zwie­rzę­cy w sta­dium roz­wo­jo­wym po­prze­dza­ją­cym poród bądź wy­klu­cie się

 (1.2) zwł. o po­zy­cji ciała kształt em­brio­nu (1.1)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Embrional

isto­ta z ob­ja­wa­mi em­brio­na­liz­mu - za­ha­mo­wa­nia wzro­stu w okre­sie roz­wo­ju pło­do­we­go


Źródła:

SJP.pl

Embrionalizm

za­ha­mo­wa­nie wzro­stu w okre­sie roz­wo­ju pło­do­we­go, nie­do­roz­wój pło­do­wy


Źródła:

SJP.pl

Embrionalny

do­ty­czą­cy em­brio­nu; za­rod­ko­wy


przy­miot­nik

 (1.1) biol. za­rod­ko­wy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Embrionia

em­brio­nia przy­by­szo­wa - pow­sta­wa­nie za­rod­ka poza wo­recz­kiem za­ląż­ko­wym


Źródła:

SJP.pl

Embrionowaty

przy­po­mi­na­ją­cy em­brion, ma­ją­cy cechy em­brio­nu


Źródła:

SJP.pl

Embriopatia

za­bu­rze­nie roz­wo­ju za­rod­ka


Źródła:

SJP.pl

Embriopatologiczny

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) med. zwią­za­ny z wadą roz­wo­jo­wą płodu ludz­kie­go, do­ty­czą­cy wady roz­wo­jo­wej płodu ludz­kie­go


Źródła:

Wiktionary

Embriotomia

w me­dy­cy­nie: po­cię­cie płodu pod­czas po­ro­du, wy­ko­ny­wa­ne w sy­tu­a­cji za­gro­że­nia życia matki


Em­brio­to­mia – za­bieg wy­ko­na­ny w cza­sie po­ro­du w celu ra­to­wa­nia życia ro­dzą­cej, po­le­ga­ją­cy na zmniej­sze­niu roz­mia­ru mart­we­go płodu po­przez jego po­cię­cie przed opu­szcze­niem przez niego ma­ci­cy, gdy nie­moż­li­wy jest na­tu­ral­ny poród. Pier­wsze opisy za­bie­gów em­brio­to­mii znaj­du­ją się w pra­cach Hi­po­kra­te­sa.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Embriotransfer

me­to­da ho­dow­la­na po­le­ga­ją­ca na prze­no­sze­niu za­rod­ków jed­nej sa­mi­cy do innej, sto­so­wa­na m.in. w le­cze­niu nie­płod­no­ści lub w celu wy­ko­rzy­sta­nia sa­mi­cy o bar­dzo do­brych ce­chach ge­ne­tycz­nych


Źródła:

SJP.pl

Embriotrof

wy­dzie­li­na ma­ci­cy odży­wia­ją­ca za­ro­dek ssa­ków w pier­wszych dniach roz­wo­ju; mlecz­ko ma­cicz­ne


Em­brio­trof, mlecz­ko ma­cicz­ne – wy­dzie­li­na en­do­me­trium (błony ślu­zo­wej ma­ci­cy) oraz prze­sącz krwi matki, za­wie­ra­ją­ce sub­stan­cje odży­wia­ją­ce em­brion więk­szo­ści ssa­ków w okre­sie przed za­gnież­dże­niem się w bło­nie ślu­zo­wej ma­ci­cy.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Emc

skró­to­wiec w funk­cji rze­czow­ni­ka ro­dza­ju mę­sko­rze­czo­we­go

 (1.1) = in­form. książk. elek­tro­nicz­na ma­szy­na cy­fro­wa


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Emea

1. an­giel­ski skrót od: Eu­ro­pej­ska Agen­cja Leków;
2. skró­to­we okre­śle­nie ob­sza­ru Eu­ro­py, Bli­skie­go Wscho­du i Afry­ki (z an­giel­skie­go: Eu­ro­pe, Midd­le East, Afri­ca)


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Emeczka

zdrob­nie­nie od: emka


Źródła:

SJP.pl

Emelina

imię żeń­skie


Źródła:

SJP.pl

Emelininy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Eme­li­ny lub z nią zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Ememes

wia­do­mość mul­ti­me­dial­na; MMS (z ang. Mul­ti­me­dia Mes­sa­ging Ser­vi­ce)


Źródła:

SJP.pl

Ememesować

wy­sy­łać wia­do­mo­ści mul­ti­me­dial­ne te­le­fo­nem ko­mór­ko­wym; MMS-ować


Źródła:

SJP.pl

Ememesowy

przy­miot­nik od: eme­mes (MMS), np. kart­ka eme­me­so­wa; MMS-owy


Źródła:

SJP.pl

Ememowiec

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) za­wod­nik mie­sza­nych sztuk walki


Źródła:

Wiktionary

Emendacja

zmia­na tek­stu ut­wo­ru nie­ży­ją­ce­go pi­sa­rza, do­ko­na­na przez wy­daw­cę na pod­sta­wie badań fi­lo­lo­gicz­nych


 "Zo­bacz też: Emen­da­cja (nauki przy­rod­ni­cze)."Emen­da­cja ( emen­da­tio, usu­nię­cie błędu, ko­rek­ta) – ter­min z kry­ty­ki tek­stu; po­praw­ka, wpro­wa­dzo­na przez tek­sto­lo­ga w pro­ce­sie usta­la­nia tek­stu dzie­ła li­te­rac­kie­go, opar­ta na do­ku­men­tach (ma­te­ria­ły bio­gra­ficz­ne, listy, za­cho­wa­ne bru­lio­ny, w przy­pad­ku dzieł tłu­ma­czo­nych – ory­gi­nal­ne wy­da­nia dzieł) lub in­nych prze­słan­kach, które upraw­nia­ją do in­ge­ren­cji w tekst au­tor­ski.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Ementaler

wy­so­kiej ja­ko­ści, szwaj­car­ski ser pod­puszcz­ko­wy; ser emen­tal­ski, em­men­ta­ler, em­men­tal


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) kulin. ro­dzaj szwaj­car­skie­go sera pod­puszcz­ko­we­go, twar­de­go, doj­rze­wa­ją­ce­go, o słod­kim smaku


Ser emen­tal­ski, emen­ta­ler (em­men­ta­ler) – ro­dzaj szwaj­car­skie­go sera, który jest pro­du­ko­wa­ny z kro­wie­go mleka. Ser ten jest za­li­cza­ny do serów twar­dych, pod­puszcz­ko­wych oraz doj­rze­wa­ją­cych. Ser emen­tal­ski ma smak ła­god­ny oraz słod­ko-orze­cho­wy.

Emen­ta­ler w prze­kro­ju ma wi­docz­ne duże dziu­ry. [].


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Ementalski

przy­miot­nik od: Em­men­tal, kra­i­na w Szwaj­ca­rii


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z do­li­ną rzeki Emme w Szwaj­ca­rii, po­cho­dzą­cy stam­tąd


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Emerencja

imię żeń­skie


Eme­ren­cja, Eme­ren­cja­na, Eme­ren­cjan­na – imię żeń­skie po­cho­dze­nia ła­ciń­skie­go, o zna­cze­niu „ta, która się do­brze za­słu­ży­ła”. Chrze­ści­jań­ską pa­tron­ką tego imie­nia jest św. Eme­ren­cja­na, rzym­ska mę­czen­ni­ca.

Eme­ren­cja imie­ni­ny ob­cho­dzi 23 stycz­nia.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Emerencjana

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) rzad. imię|pol­ski|ż.


Źródła:

Wiktionary

Emergencja

1. nagłe, sko­ko­we po­ja­wia­nie się or­ga­niz­mów le­piej przy­sto­so­wa­nych do życie w okre­ślo­nych wa­run­kach; ewo­lu­cja emer­gent­na;
2. wy­ro­stek na skó­rze ro­śli­ny, nie­ma­ją­cy po­wią­za­nia z jej wew­nętrz­ną struk­tu­rą;
3. po­ja­wie­nie się ja­ko­ścio­wo no­wych form i funk­cji w ukła­dach prost­szych ele­men­tów


Emer­gen­cja (łac. "emer­go" – wy­nu­rzam się) – pow­sta­wa­nie ja­ko­ścio­wo no­wych form i za­cho­wań z od­dzia­ły­wa­nia mię­dzy prost­szy­mi ele­men­ta­mi. Przy­kła­dem ta­kie­go zja­wi­ska jest pro­ces my­śle­nia, pow­sta­ją­cy z in­te­rak­cji po­mię­dzy wie­lo­ma ne­u­ro­na­mi w ludz­kim mózgu (choć żaden ne­u­ron nie jest sam z sie­bie zdol­ny do my­śle­nia).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Emergencyjny

→ emer­gen­cja


Patrz:emergencja

Źródła:

SJP.pl

Emergentny

wy­nu­rza­ją­cy się; ro­dzą­cy cią­gle nowe, nie­da­ją­ce się uprzed­nio prze­wi­dzieć wła­ści­wo­ści


Źródła:

SJP.pl

Emergentyzm

te­o­ria opra­co­wa­na na po­cząt­ku XX wieku, gło­szą­ca nie­u­stan­ny roz­wój świa­ta


Emer­gen­tyzm – spo­sób wy­ja­śnia­nia zja­wisk prze­ciw­staw­ny za­rów­no ho­liz­mo­wi jak i re­duk­cjo­niz­mo­wi; sta­no­wi­sko gło­szą­ce, że włas­no­ści zja­wisk nie mogą być wy­wie­dzio­ne na pod­sta­wie zna­jo­mo­ści cech ich skład­ni­ków. Przy­kła­do­wo, wła­ści­wo­ści grupy nie można usta­lić na pod­sta­wie zna­jo­mo­ści cech jej człon­ków. Emer­gen­cja oz­na­cza po­ja­wie­nie się no­wych cech i wła­ści­wo­ści na wyż­szych po­zio­mach or­ga­ni­za­cji.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Emerson

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Emerycki

przy­miot­nik od: eme­ryt


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy eme­ry­ta

 (1.2) przy­słu­gu­ją­cy eme­ry­to­wi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Emeryk

imię mę­skie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|m.;


Eme­ryk, Ama­la­ryk, Amal­ryk – imię mę­skie po­cho­dze­nia ger­mań­skie­go. Wy­wo­dzi się ze sta­ro­ger­mań­skie­go imie­nia Ama­la­ryk, oz­na­cza­ją­ce­go „wład­ca Ama­lów” (Ama­lo­wie we­dług goc­kiej le­gen­dy to ród kró­lew­ski po­cho­dze­nia bo­skie­go). Człon "amal" może także oz­na­czać „gor­li­wy” lub „dziel­ny, ak­tyw­ny”. Eme­ryk może wy­wo­dzić się rów­nież z sak­soń­skie­go "Em­me­rich", oz­na­cza­ją­ce­go „za­wsze bo­ga­ty”.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Emerykowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Eme­ry­ka lub z nim zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Emeryt

czło­wiek do­sta­ją­cy eme­ry­tu­rę


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba, która prze­pra­co­wa­ła usta­wo­wo wy­ma­ga­ną licz­bę lat i osią­gną­wszy wy­ma­ga­ny wiek, prze­sta­ła pra­co­wać i otrzy­mu­je eme­ry­tu­rę


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Emerytalny

1. zwią­za­ny z eme­ry­tu­rą, eme­ry­ta­mi;
2. wiek eme­ry­tal­ny - wiek, w któ­rym prze­cho­dzi się na eme­ry­tu­rę


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy eme­ry­tu­ry


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Emerytka

→ eme­ryt


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta po­bie­ra­ją­ca eme­ry­tu­rę


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Patrz:emeryt

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Emerytowany

prze­nieść, prze­no­sić kogoś na eme­ry­tu­rę, w stan spo­czyn­ku


przy­miot­nik

 (1.1) bę­dą­cy na eme­ry­tu­rze; otrzy­mu­ją­cy eme­ry­tu­rę


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Emerytować

prze­nieść, prze­no­sić kogoś na eme­ry­tu­rę, w stan spo­czyn­ku


Źródła:

SJP.pl

Emerytura

do­ży­wot­nia płaca mie­sięcz­na przy­słu­gu­ją­ca pra­cow­ni­ko­wi (lub jego ro­dzi­nie) po prze­pra­co­wa­niu usta­wo­wej licz­by lat i po osią­gnię­ciu okre­ślo­ne­go wieku


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) okre­so­we świad­cze­nia pie­nięż­ne (pen­sja) otrzy­my­wa­ne za prze­pra­co­wa­nie usta­wo­wej licz­by lat lub po osią­gnię­ciu wy­ma­ga­ne­go wieku;


Eme­ry­tu­ra (z eme­re­re „za­słu­żyć”; w ję­zy­ku pol­skim eme­ry­tu­rę daw­niej zwano rów­nież rentą star­czą) – co­mie­sięcz­ne świad­cze­nie pie­nięż­ne przy­słu­gu­ją­ce w ra­mach za­bez­pie­cze­nia spo­łecz­ne­go w za­leż­no­ści od osią­gnię­te­go lub prze­wi­dy­wa­ne­go osią­gnię­cia wieku eme­ry­tal­ne­go. W celu za­pew­nie­nia bez­pie­czeń­stwa fi­nan­so­we­go na eme­ry­tu­rze, świad­cze­nia te przyj­mu­ją zaz­wy­czaj formę do­ży­wot­nich wy­płat.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Emeryturka

zdrob­nie­nie od: eme­ry­tu­ra


Źródła:

SJP.pl

Emesa

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) hist. sta­roż. Hims


Źródła:

Wiktionary

Emetofobia

cho­ro­bli­wy lęk przed wy­mio­to­wa­niem i prze­by­wa­niem w po­bli­żu wy­mio­tów


Eme­to­fo­bia (gr. "eme­ti­kós" 'sto­su­ją­cy środ­ki wy­miot­ne') – lęk przed wy­mio­to­wa­niem lub prze­by­wa­niem w po­bli­żu osób wy­mio­tu­ją­cych. W niek­tó­rych przy­pad­kach u osób cier­pią­cych na tę fobię do­cho­dzi do za­ni­ku życia to­wa­rzy­skie­go i nie po­ja­wia­nia się w pu­blicz­nych miej­scach (ze stra­chu, że ktoś mógł­by nie­da­le­ko nich zwy­mio­to­wać), a także mogą wy­stę­po­wać za­bu­rze­nia w je­dze­niu – cho­rzy mogą bać się, że po zje­dze­niu cze­goś mogą zwy­mio­to­wać; dla­te­go mogą być myl­nie dia­gno­zo­wa­ni jako cho­rzy na ano­rek­sję.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Emetyczny

przy­miot­nik od: eme­tyk


Źródła:

SJP.pl

Emetyk

lek wy­wo­łu­ją­cy wy­mio­ty


Źródła:

SJP.pl

Emetyna

al­ka­lo­id wy­stę­pu­ją­cy w ko­rze­niu ipe­ka­ku­a­ny, wy­ka­zu­ją­cy dzia­ła­nie wykrz­tu­śne, wy­miot­ne i pier­wot­nia­ko­bój­cze


Eme­ty­na – or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny, al­ka­lo­id wy­stę­pu­ją­cy w ko­rze­niu ipe­ka­ku­a­ny. Uzy­ski­wa­ny jest przez pół­syn­te­tycz­ną me­ty­la­cję ke­fa­li­ny, in­ne­go al­ka­lo­i­du tej ro­śli­ny. Jego dzia­ła­nie pier­wot­nia­ko­bój­cze było wy­ko­rzy­sty­wa­ne do le­cze­nia czer­won­ki ame­bo­wej oraz mo­ty­li­cy wą­tro­bo­wej. Dzia­ła­nie wykrz­tu­śne i wy­miot­ne eme­ty­ny jest po­wo­do­wa­ne przez silne draż­nie­nie błony ślu­zo­wej żo­łąd­ka. Eme­ty­nę po­da­je się wów­czas, gdy le­cze­nie me­tro­ni­da­zo­lem jest nie­sku­tecz­ne lub prze­ciww­ska­za­ne.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Emezja

skłon­ność do wy­mio­tów


Źródła:

SJP.pl

Emfatyczniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: em­fa­tycz­nie


Źródła:

SJP.pl

Emfatyczniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: em­fa­tycz­ny


Źródła:

SJP.pl

Emfatyczność

→ em­fa­tycz­ny


Patrz:emfatyczny

Źródła:

SJP.pl

Emfatyczny

1. nad wyraz uczu­cio­wy;
2. pod­kre­śla­ją­cy war­tość emo­cjo­nal­ną ja­kie­goś ele­men­tu ję­zy­ko­we­go


Źródła:

SJP.pl

Emfaza

afek­ta­cja, patos; prze­sad­ny na­cisk emo­cjo­nal­ny kła­dzio­ny na sy­la­by, zda­nia


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) prze­sa­da w mó­wie­niu po­le­ga­ją­ca na nad­mier­nym po­ka­zy­wa­niu uczuć


Em­fa­za ( ἔμφασις, emp­ha­sis) – śro­dek sty­li­stycz­ny od­wo­łu­ją­cy się do dia­lek­tycz­nej i lo­gicz­nej re­gu­ły od­wrot­nej pro­por­cjo­nal­no­ści tre­ści nazwy i za­kre­su nazwy, po­le­ga­ją­cy na uży­ciu pod­czas wy­po­wie­dzi szer­sze­go lub węż­sze­go za­kre­su zna­cze­nio­we­go osób, fak­tów i pojęć, za­miast za­kre­su wła­ści­we­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Emfiteuta

dzier­żaw­ca grun­tu na mocy prawa em­fi­te­u­zy


Źródła:

SJP.pl

Emfiteutka

→ em­fi­te­u­ta


Patrz:emfiteuta

Źródła:

SJP.pl

Emfiteutyczny

→ em­fi­te­u­za


Patrz:emfiteuza

Źródła:

SJP.pl

Emfiteuza

wie­lo­let­nia, dzie­dzicz­na dzier­ża­wa grun­tu z moż­li­wo­ścią czer­pa­nia z niego zy­sków, ale bez prawa włas­no­ści grun­tu i moż­li­wo­ści na­by­cia tego prawa przez za­sie­dze­nie


Em­fi­te­u­za ("gr." "ἐμφύτευσις", "emphýteusis" z "emphyteúein" „za­sa­dzać ro­śli­ny”) – w pra­wie rzym­skim prawo do czer­pa­nia ko­rzy­ści z nie­ru­cho­mo­ści grun­to­wej, prze­ję­tej ty­tu­łem wie­czy­stej i dzie­dzicz­nej dzier­ża­wy bez moż­li­wo­ści na­by­cia prawa włas­no­ści przy jed­no­czes­nym dzie­dzicz­nym i zby­wal­nym pra­wie do dy­spo­no­wa­nia tą dzier­ża­wą.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Emfizema

nad­mier­ne na­gro­ma­dze­nie po­wie­trza w niek­tó­rych na­rzą­dach


Źródła:

SJP.pl

Emg

elek­tro­mio­gram; emg.


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Emg.

elek­tro­mio­gram; EMG


Źródła:

SJP.pl

Emgieer

po­tocz­nie: ma­gi­ster


Źródła:

SJP.pl

Emhadowiec

pra­cow­nik MHD (Miej­skie­go Hand­lu De­ta­licz­ne­go); MHD-owiec


Źródła:

SJP.pl

Emhadowski

przy­miot­nik od: MHD (Miej­ski Han­del De­ta­licz­ny); MHD-owski


Źródła:

SJP.pl

Emi

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) pot. zdrobn. Emi­lia


EMI Group, wcze­śniej Elec­tric and Mu­si­cal In­du­stries Ltd – przed­się­bior­stwo z sie­dzi­bą w Lon­dy­nie za­li­cza­ne do wiel­kiej czwór­ki wyt­wór­ni pły­to­wych.

Pow­sta­ło z po­łą­cze­nia bry­tyj­skie­go Co­lum­bia Grap­hop­ho­ne Com­pa­ny i w marcu 1931. Pier­wot­nie był to kon­glo­me­rat prze­my­sło­wy bran­ży elek­tro­nicz­nej, pro­du­ku­ją­cy m.in. gra­mo­fo­ny, od­bior­ni­ki ra­dio­we, te­le­wi­zo­ry i sy­ste­my ra­da­ro­we.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Emiczny

w me­to­do­lo­gii: taki, w któ­rym wy­stę­pu­ją po­wią­za­nia im­ma­nent­ne


Źródła:

SJP.pl

Emigr.

skrót od: emi­gra­cja, emi­gra­cyj­ny


Źródła:

SJP.pl

Emigracja

1. wy­wę­dro­wy­wa­nie osob­ni­ków poza areał prze­strzen­ny po­pu­la­cji;
2. wy­jeż­dża­nie oby­wa­te­li poza gra­ni­ce pań­stwa


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) wy­jazd z oj­czy­ste­go kraju do in­ne­go pań­stwa w celu osied­le­nia się w nim

 (1.2) ogół emi­gran­tów miesz­ka­ją­cych w ja­kimś kraju


Emi­gra­cja (z łac. "emi­gra­tio" – wy­pro­wa­dze­nie się), rów­nież wy­chodź­stwo – wy­jazd za gra­ni­cę na pobyt cza­so­wy lub w celu za­miesz­ka­nia na stałe. Emi­gra­cja może mieć cha­rak­ter do­bro­wol­ny lub przy­mu­so­wy.

Za­leż­nie od przy­czyn emi­gra­cję dzie­li się na: po­li­tycz­ną, go­spo­dar­czą (za­rob­ko­wą), re­li­gij­ną, z przy­czyn ro­dzin­nych i in­nych oso­bi­stych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Emigracyjny

zwią­za­ny z emi­gra­cją


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z emi­gra­cją, do­ty­czą­cy emi­gra­cji


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Emigrancki

→ emi­grant


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy emi­gran­tów


Patrz:emigrant

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Emigranctwo

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) rzad. ogół emi­gran­tów


Źródła:

Wiktionary

Emigrant

osoba, która opu­szcza lub opu­ści­ła swój oj­czy­sty kraj w celu osied­le­nia się (na stałe lub okre­so­wo) w innym pań­stwie; wy­chodź­ca


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) ktoś, kto na stałe lub na pe­wien okres czasu za­miesz­kał poza swoją oj­czyz­ną


Emi­grant – osoba, która opu­szcza miej­sce za­miesz­ka­nia w celu osied­le­nia się w innej miej­sco­wo­ści lub w innym kraju.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Emigrantka

→ emi­grant


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta, która na stałe lub na pe­wien okres czasu za­miesz­ka­ła poza swoją oj­czyz­ną


Emi­grant­ka – trze­ci dwu­pły­to­wy album Ka­ta­rzy­ny Gro­niec. Pier­wsza część płyty za­wie­ra dzie­więć pre­mie­ro­wych pio­se­nek poś­wię­co­nych mi­ło­ści. Są to ut­wo­ry me­lan­cho­lij­ne i utrzy­ma­ne w pa­ste­lo­wym kli­ma­cie. Aran­ża­cją mu­zy­ki, jak rów­nież kie­row­nict­wem mu­zycz­nym, zajął się tutaj Piotr Dziu­bek. Druga płyta to zaś ze­staw pio­se­nek po­cho­dzą­cych z przed­wo­jen­ne­go ka­ba­re­tu ber­liń­skie­go. Znaj­dzie­my tutaj za­rów­no ut­wo­ry Kurta We­il­la, Mis­chy Spo­lian­sky'ego, jak i Pe­te­ra Kre­u­de­ra oraz Fre­de­ric­ka Hol­la­en­de­ra.


Patrz:emigrant

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Emigrowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) opu­szcza­nie oj­czy­ste­go kraju w celu osied­le­nia się w innym pań­stwie


Źródła:

Wiktionary

Emigrować

wy­jeż­dżać lub wy­je­chać z kraju oj­czy­ste­go w celu osied­le­nia się w obcym pań­stwie


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. wy­e­mi­gro­wać)

 (1.1) wy­jeż­dżać z kraju oj­czy­ste­go w celu osied­le­nia się w obcym pań­stwie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Emil

imię mę­skie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) slang. mail, e-mail


Emil – imię mę­skie po­cho­dze­nia ła­ciń­skie­go. Wy­wo­dzi się od naz­wi­ska rzym­skie­go rodu Emi­liu­szów ("Ae­mi­lius"). Ła­ciń­skie słowo "ae­mu­lor" oz­na­cza „ry­wa­li­zu­ją­cy”. Pa­tro­nem imie­nia jest Emil z Kor­do­by (†852), mę­czen­nik i świę­ty ka­to­lic­ki wspo­mi­na­ny 15 wrze­śnia.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Emila

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) pot. Emi­lia


Źródła:

Wiktionary

Emilcia

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) pot. zdrobn. od: Emi­lia


Źródła:

Wiktionary

Emilcin

wieś w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, w po­wie­cie opol­skim


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w gmi­nie Opole Lu­bel­skie, w po­wie­cie opol­skim, w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim;


Emil­cin – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, w po­wie­cie opol­skim, w gmi­nie Opole Lu­bel­skie.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do ów­czes­ne­go wo­je­wództ­wa lu­bel­skie­go.

Wieś sta­no­wi so­łect­wo w gmi­nie Opole Lu­bel­skie. We­dług Na­ro­do­we­go Spisu Po­wszech­ne­go z roku 2011 li­czy­ła wtedy 221 miesz­kań­ców.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Emilczyn

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. osied­le typu miej­skie­go w ob­wo­dzie ży­to­mier­skim Ukra­i­ny, sie­dzi­ba władz re­jo­nu emil­czyń­skie­go;


Emil­czyn (ukr. Ємільчине, "Je­mil­czy­ne") – osied­le typu miej­skie­go w ob­wo­dzie ży­to­mier­skim Ukra­i­ny, sie­dzi­ba władz re­jo­nu emil­czyń­skie­go.

Pier­wsza wzmian­ka o miej­sco­wo­ści po­cho­dzi z 1585 roku, sta­tus osied­la typu miej­skie­go po­sia­da od 1919.

Uro­dził się tu Mie­czy­sław Ma­li­now­ski, ofi­cer Woj­ska Pol­skie­go, do­wód­ca po­cią­gu pan­cer­ne­go nr 53 „Śmia­ły”, za­stęp­ca do­wód­cy 1 Pułku w I Dy­wiz­ji Pan­cer­nej, odz­na­czo­ny Srebr­nym Krzy­żem Or­de­ru Vir­tu­ti Mi­li­ta­ri.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Emilek

zdrob­nie­nie od: Emi­lia (imię żeń­skie)


Źródła:

SJP.pl

Emili

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) pot. Emi­lia


Źródła:

Wiktionary

Emilia

imię żeń­skie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|ż.;

 (1.2) geogr. kra­i­na hi­sto­rycz­na we Wło­szech za­wie­ra­ją­ca ob­sza­ry od Pia­cen­zy po Bo­lo­nię i Fer­ra­rę


Emi­lia – imię żeń­skie po­cho­dze­nia ła­ciń­skie­go. Po­cho­dzi od nazwy rzym­skie­go rodu Emi­liu­szów i oz­na­cza osobę gor­li­wą, pilną, żar­li­wą. „Ae­mu­lus” (emu­lus) po ła­ci­nie zna­czy „za­wod­nik, rywal, kon­ku­rent”, może też oz­na­czać kogoś, kto się gor­li­wie o coś stara.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Emilia-Romania

re­gion ad­mi­ni­stra­cyj­ny w pół­noc­nych Wło­szech


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. adm. re­gion ad­mi­ni­stra­cyj­ny w pół­noc­nych Wło­szech;


Emi­lia-Ro­ma­nia ( Emi­lia-Ro­ma­gna) – re­gion ad­mi­ni­stra­cyj­ny w pół­noc­nych Wło­szech, w skład któ­re­go wcho­dzą dwie kra­i­ny hi­sto­rycz­ne: Emi­lia i Ro­ma­nia (stąd jego nazwa). Po­ło­żo­ny w Ape­ni­nach Pół­noc­nych i nad Mo­rzem Adria­tyc­kim. Od pół­no­cy gra­ni­czy z Lom­bar­dią i We­ne­cją Eu­ga­nej­ską, na za­cho­dzie z Li­gu­rią i Pie­mon­tem, a na po­łud­niu z To­ska­nią, Mar­che i San Ma­ri­no. Sto­li­cą re­gio­nu jest Bo­lo­nia.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Emilian

imię mę­skie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|m.;


Emi­lian – imię mę­skie po­cho­dze­nia ła­ciń­skie­go a. etru­skie­go.

Wy­wo­dzi się od naz­wi­ska po­cho­dzą­ce­go z Etru­rii, rzym­skie­go rodu pa­try­cju­szy Emi­liu­szów ( Ae­mi­lia­nus). We­dług tra­dy­cji oz­na­cza tyle co "żar­li­wy", "rywal" ( ae­mu­lus) a. "zaz­dros­ny" ( emu­lus), lub po pro­stu: "po­cho­dzą­cy z rzym­skie­go rodu Emi­liu­szów".


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Emiliana

imię żeń­skie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|ż.;


Emi­lia­na, Emi­lian­na - żeń­ski od­po­wied­nik imie­nia Emi­lian. Pa­tron­ką tego imie­nia w Ko­ście­le ka­to­lic­kim jest św. Emi­lia­na, ży­ją­ca w VI wieku.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Emilianiny

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Emi­lii lub z nią zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Emilianostwo

Emi­lian z mał­żon­ką; Emi­lia­no­wie


Źródła:

SJP.pl

Emilianowie

Emi­lian z mał­żon­ką; Emi­lia­no­stwo


Źródła:

SJP.pl

Emilianowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Emi­lia­na lub z nim zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Emiliański

przy­miot­nik od: Emi­lia-Ro­ma­nia


Źródła:

SJP.pl

Emilijski

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Emi­lią (kra­i­ną hi­sto­rycz­ną we Wło­szech)

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) jęz. język emi­lij­ski;


Źródła:

Wiktionary

Emiliusz

imię mę­skie


Źródła:

SJP.pl

Emiliuszek

zdrob­nie­nie od: Emi­liusz (imię mę­skie)


Źródła:

SJP.pl

Emiliuszkowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Emi­liusz­ka lub z nim zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Emiliuszostwo

Emi­liusz z mał­żon­ką; Emi­liu­szo­wie


Źródła:

SJP.pl

Emiliuszowie

Emi­liusz z mał­żon­ką; Emi­liu­szo­stwo


Źródła:

SJP.pl

Emiliuszowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Emi­liu­sza lub z nim zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Emilka

zdrob­nie­nie od: Emi­lia (imię żeń­skie)


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) zdrobn. Emi­lia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Emilostwo

Emil z mał­żon­ką; Emi­lo­wie


Źródła:

SJP.pl

Emilowie

Emil z mał­żon­ką; Emi­lo­stwo


Źródła:

SJP.pl

Emilowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Emila lub z nim zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Emilunia

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) pot. zdrobn. Emi­lia


Źródła:

Wiktionary

Emilusia

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) pot. zdrobn. Emi­lia


Źródła:

Wiktionary

Emiluś

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) pot. zdrobn. Emi­lia


Źródła:

Wiktionary

Emiluśka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) pot. zdrobn. Emi­lia


Źródła:

Wiktionary

Emina

imię żeń­skie


Źródła:

SJP.pl

Eminem

ame­ry­kań­ski raper


Emi­nem, właśc. Mars­hall Bruce Mat­hers III (ur. 17 paź­dzier­ni­ka 1972 w St. Jo­seph) – ame­ry­kań­ski raper, pro­du­cent mu­zycz­ny, pro­du­cent fil­mo­wy, autor tek­stów pio­se­nek, aktor, fi­lan­trop oraz bu­si­ness­man.

Jest jed­nym z naj­le­piej sprze­da­ją­cych się ar­ty­stów na świe­cie oraz naj­le­piej sprze­da­ją­cym się ar­ty­stą pier­wszej de­ka­dy XXI wieku.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Eminencja

1. tytuł ho­no­ro­wy na­da­wa­ny wy­so­kim do­stoj­ni­kom ko­ściel­nym, głów­nie kar­dy­na­łom;
2. osoba no­szą­ca ten tytuł;
3. szara emi­nen­cja - osoba bar­dzo wpły­wo­wa, ale nie po­sia­da­ją­ca for­mal­nych upraw­nień do rzą­dze­nia


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) tytuł przy­słu­gu­ją­cy kar­dy­na­łom, wiel­kie­mu mi­strzo­wi Za­ko­nu Mal­tań­skie­go, niek­tó­rym pa­triar­chom i me­tro­po­li­tom pra­wo­sław­nym, w Pol­sce rów­nież pry­ma­so­wi;


Emi­nen­cja (łac. "emi­nen­tia" – wy­nio­słość, do­stoj­ność) – tytuł przy­słu­gu­ją­cy do­stoj­ni­kom ko­ściel­nym:

Tytuł na­le­ży pisać wiel­ką li­te­rą, do­da­jąc formę „Wasza” lub „Jego”. Przy­kła­do­wo: "Wasza Emi­nen­cjo Księ­że Kar­dy­na­le" lub "Jego Emi­nen­cja Ksiądz Kar­dy­nał". W for­mie dłuż­szej także: "Jego Emi­nen­cja, Naj­prze­wie­leb­niej­szy Ksiądz Kar­dy­nał". Omi­nię­cie za­im­ka może świad­czyć o pew­nej po­u­fa­ło­ści z osobą ty­tu­ło­wa­ną.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Eminentny

wy­róż­nia­ją­cy się, wy­bit­ny, wspa­nia­ły


przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) książk. wy­bit­ny, zna­ko­mi­ty


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Eminowicz

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Emir

do VII w. do­wód­ca wojsk w kra­jach arab­skich


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) tytuł ksią­żę­cy przy­słu­gu­ją­cy wład­com w pań­stwach arab­skich

 (1.2) w sta­ro­żyt­no­ści: do­wód­ca woj­sko­wy w kra­jach arab­skich

 (1.3) w kra­jach arab­skich: za­rząd­ca pod­bi­tej pro­win­cji


Emir (arab. "Amir") – wódz, do­wód­ca, ksią­żę. Tytuł mu­zuł­mań­skich do­stoj­ni­ków pań­stwo­wych. Wład­ca emi­ra­tu.

W okre­sie pow­sta­wa­nia pań­stwa mu­zuł­mań­skie­go do­wód­ca woj­sko­wy, a na­stęp­nie wiel­ko­rząd­ca pod­bi­tej pro­win­cji z na­da­nia ka­li­fa, spra­wu­ją­cy jed­no­cze­śnie wła­dzę woj­sko­wą, ad­mi­ni­stra­cyj­ną i fi­nan­so­wą. Za Ab­ba­sy­dów za­kres wła­dzy emi­rów uległ znacz­ne­mu ogra­ni­cze­niu. Niek­tó­rzy emi­ro­wie za­kła­da­li włas­ne dy­na­stie w pod­le­głych sobie pro­win­cjach.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Emiracki

przy­miot­nik od: Zjed­no­czo­ne Emi­ra­ty Arab­skie


przy­miot­nik

 (1.1) od­no­szą­cy się do Zjed­no­czo­nych Emi­ra­tów Arab­skich, pań­stwa na Pół­wy­spie Arab­skim


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Emirat

1. te­ry­to­rium rzą­dzo­ne przez emira;
2. wła­dza emira


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) adm. polit. te­ry­to­rium pod­le­głe wła­dzy emira;


Emi­rat (arab. "ima­rah", l. mnoga "ima­rat") – is­lam­skie pań­stwo lub pro­win­cja, któ­re­go pa­nu­ją­cy wład­ca nosi tytuł emira. Od­po­wied­nik za­chod­nio­e­u­ro­pej­skie­go księ­stwa.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Emiratczyk

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) oby­wa­tel Zjed­no­czo­nych Emi­ra­tów Arab­skich


Źródła:

Wiktionary

Emiratka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) oby­wa­tel­ka Zjed­no­czo­nych Emi­ra­tów Arab­skich


Źródła:

Wiktionary

Emiraty

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) pot. Zjed­no­czo­ne Emi­ra­ty Arab­skie


Źródła:

Wiktionary

Emisariusz

tajny wy­słan­nik w waż­nej spra­wie lub misji, czę­sto po­li­tycz­nej


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) tajny wy­słan­nik po­li­tycz­ny


Emi­sa­riusz ( emis­sa­rius) – wy­słan­nik po­li­tycz­ny (naj­czę­ściej tajny), ba­da­ją­cy sy­tu­a­cję, jaka ma miej­sce na danym ob­sza­rze.

W cza­sach "na­po­le­oń­skich" emi­sa­riu­szem na­zy­wa­no wy­słan­ni­ka na pola bitew, który spi­sy­wał naz­wi­ska po­le­głych w walce, a na­stęp­nie in­for­mo­wał o śmier­ci ro­dzi­nę lub bli­skich zmar­łe­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Emisariuszka

→ emi­sa­riusz


Patrz:emisariusz

Źródła:

SJP.pl

Emisja

1. na­da­wa­nie pro­gra­mu te­le­wi­zyj­ne­go lub ra­dio­we­go;
2. wy­pu­szcza­nie do at­mos­fe­ry gazów lub pyłów;
3. pu­szcza­nie w obieg znacz­ków pocz­to­wych, pie­nię­dzy, pa­pie­rów war­to­ścio­wych itp.


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) na­da­wa­nie pro­gra­mu te­le­wi­zyj­ne­go lub ra­dio­we­go

 (1.2) wy­pu­szcza­nie do at­mos­fe­ry gazów lub pyłów

 (1.3) ekon. pu­szcza­nie w obieg znacz­ków pocz­to­wych, pie­nię­dzy, pa­pie­rów war­to­ścio­wych itp.

 (1.4) fiz. wy­pu­szcza­nie przez ciało czą­stek (np. pro­mie­nio­wa­nia, elek­tro­nów)

 (1.5) muz. spo­sób wy­da­wa­nia dźwię­ków


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Emiskop

przy­rząd do po­mia­ru wiel­ko­ści emi­sji świa­tła, sto­so­wa­ny głów­nie w op­to­e­lek­tro­ni­ce


Źródła:

SJP.pl

Emisyjność

fiz. sto­su­nek ener­gii wy­pro­mie­nio­wa­nej przez obiekt w okre­ślo­nej tem­pe­ra­tu­rze do ener­gii wy­e­mi­to­wa­nej przez ide­al­ne źró­dło pro­mie­nio­wa­nia albo ciało czar­ne w tej samej tem­pe­ra­tu­rze


Źródła:

SJP.pl

Emisyjny

→ emi­sja


Patrz:emisja

Źródła:

SJP.pl

Emitancja

ilość ener­gii pro­mie­nio­wa­nia prze­cho­dzą­cej przez jed­nost­ko­wą po­wierzch­nię w jed­nost­ce czasu


Źródła:

SJP.pl

Emitent

pod­miot go­spo­dar­czy upraw­nio­ny do emi­sji pa­pie­rów war­to­ścio­wych


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) ekon. pod­miot emi­tu­ją­cy pa­pie­ry war­to­ścio­we (np. akcje, obli­ga­cje itp.)

 (1.2) media in­sty­tu­cja emi­tu­ją­ca pewne tre­ści w środ­kach ma­so­we­go prze­ka­zu

 (1.3) ekol. za­kład prze­my­sło­wy emi­tu­ją­cy szkod­li­we sub­stan­cje


Emi­tent (od łac. "emit­to" – wy­pu­szczam, wy­sy­łam) – każdy pod­miot wpro­wa­dza­ją­cy do obie­gu hand­lo­we­go pie­niądz go­tów­ko­wy w ja­kiej­kol­wiek po­sta­ci (mo­ne­ty, ban­kno­ty), a także pa­pie­ry war­to­ścio­we (akcje, obli­ga­cje, bony itp., także znacz­ki pocz­to­we).

Ter­min le­gal­ny okre­śla­ją­cy pod­miot prawa pry­wat­ne­go lub pu­blicz­ne­go emi­tu­ją­cy lub za­mie­rza­ją­cy emi­to­wać in­stru­men­ty fi­nan­so­we.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Emiter

1. ob­szar tran­zy­sto­ra, a także elek­tro­da emi­tu­ją­ca no­śni­ki mniej­szo­ścio­we do­pro­wa­dzo­na do tego ob­sza­ru
2. sub­stan­cja emi­tu­ją­ca pro­mie­nio­wa­nie


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Emiterowy

→ emi­ter


Patrz:emiter

Źródła:

SJP.pl

Emitor

1. za­kład prze­my­sło­wy albo urzą­dze­nie emi­tu­ją­ce do at­mos­fe­ry pyły lub gazy;
2. urzą­dze­nie wy­sy­ła­ją­ce ener­gię w po­sta­ci pro­mie­nio­wa­nia


Źródła:

SJP.pl

Emitowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|emi­to­wać.


Źródła:

Wiktionary

Emitować

1. pu­szczać, pu­ścić coś w obieg, np. pa­pie­ry war­to­ścio­we, znacz­ki pocz­to­we;
2. na­da­wać, nadać pro­gram te­le­wi­zyj­ny lub ra­dio­wy; trans­mi­to­wać;
3. wy­dzie­lać, wy­dzie­lić do at­mos­fe­ry pyły lub gazy;
4. w mu­zy­ce: wy­do­by­wać, wy­do­być głos w cza­sie śpie­wu;
5. w fi­zy­ce: wy­sy­łać, wy­słać ener­gię, zwy­kle w po­sta­ci pro­mie­nio­wa­nia; pro­mie­nio­wać


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) fiz. wy­sy­łać pro­mie­nio­wa­nie lub cząst­ki

 (1.2) ekon. wy­pu­szczać na rynek pa­pie­ry war­to­ścio­we lub pie­nią­dze

 (1.3) wy­pu­szczać coś do at­mos­fe­ry

 (1.4) na­da­wać pro­gram ra­dio­wy lub te­le­wi­zyj­ny

 (1.5) wy­do­by­wać z sie­bie głos


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Emitron

lampa elek­tro­no­wa sto­so­wa­na w ka­me­rach te­le­wi­zyj­nych; su­pe­ri­ko­no­skop


Źródła:

SJP.pl

Emka

po­tocz­nie: odzież, bie­liz­na o roz­mia­rze M


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. ubra­nie w roz­mia­rze M, śred­nim


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Emkaes

po­tocz­nie: au­to­bus miej­ski


Źródła:

SJP.pl

Emma

imię żeń­skie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|ż.;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Emmanuel

1. imię mę­skie;
2. naz­wi­sko


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|m.;


Em­ma­nu­el – sym­bo­licz­ne imię (z he­braj­skie­go " 'im­ma­nu 'el" – "Bóg jest z nami"), przy­pi­sy­wa­ne przez pro­ro­ka Iza­ja­sza chłop­cu, któ­re­go król Achaz­miał mieć z młodą ko­bie­tą (Iz 7,14) w mo­men­cie po­waż­ne­go za­gro­że­nia dy­na­stii. W chwi­li wy­gło­sze­nia pro­roct­wa król Da­masz­ku, Resin, i król Iz­ra­e­la, Pe­kach, oble­gli Je­ro­zo­li­mę w ra­mach to­czą­cej się wojny syro-efra­im­skiej. Em­ma­nu­el miał być zna­kiem Bożej łaski wobec Acha­za, skut­ku­ją­cej nie­po­wo­dze­niem ko­a­li­cji.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Emmanuelle

[czy­taj: emanuEL]
1. imię żeń­skie;
2. tytuł fran­cu­skie­go filmu ero­tycz­ne­go


Em­ma­nu­el­le – głów­na bo­ha­ter­ka serii fran­cu­skich fil­mów ero­tycz­nych opar­tych na po­sta­ci wy­kre­o­wa­nej przez Em­ma­nu­el­le Arsan w po­wie­ści "The Joys of a Woman". W pier­wszej wer­sji filmu z 1974 roku w rolę Em­ma­nu­el­le wcie­li­ła się Syl­via Kri­stel.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Emmanuelostwo

Em­ma­nu­el z mał­żon­ką; Em­ma­nu­e­lo­wie


Źródła:

SJP.pl

Emmanuelowie

Em­ma­nu­el z mał­żon­ką; Em­ma­nu­e­lo­stwo


Źródła:

SJP.pl

Emmanuelowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Em­ma­nu­e­la lub z nim zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Emmental

wy­so­kiej ja­ko­ści, szwaj­car­ski ser pod­puszcz­ko­wy; emen­ta­ler, em­men­ta­ler, ser emen­tal­ski


Em­men­tal (gsw. "Ämmitau") – pa­gór­ko­wa­ta wy­ży­na znaj­du­ją­ca się w Szwaj­ca­rii na te­re­nie kan­to­nu Berno. Kra­jo­braz wy­ży­ny cha­rak­te­ry­zu­ją łąki i pa­stwi­ska. Wiele wzgórz po­kry­tych jest w dużej mie­rze lasem igla­stym. Em­men­tal obej­mu­je zlew­nie rzek Emme oraz Ilfis. Naj­waż­niej­sze miej­sco­wo­ści: Burg­dorf, Lan­gnau im Em­men­tal oraz Su­mis­wald.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Emmentaler

wy­so­kiej ja­ko­ści, szwaj­car­ski ser pod­puszcz­ko­wy; ser emen­tal­ski, emen­ta­ler, em­men­tal


Źródła:

SJP.pl

Emmerich

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Emmetropia

stan oka za­pew­nia­ją­cy naj­lep­sze wi­dze­nie; mia­ro­wość oka


Eme­tro­pia, mia­ro­wość oka (gr. "émmetros" ‘na miarę, mia­ro­wy’ + "óps" ‘oko’) – ter­min sto­so­wa­ny w oku­li­sty­ce i op­to­me­trii, słu­żą­cy do okre­śle­nia pra­wi­dło­we­go wi­dze­nia, czyli pra­wi­dło­we­go ogni­sko­wa­nia świa­tła na siat­ków­ce oka. Jej prze­ci­wień­stwem jest ame­tro­pia.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Emo

1. pod­ga­tu­nek mu­zy­ki hard core punk, ist­nie­ją­cy od po­ło­wy lat 80. XX wieku, cha­rak­te­ry­zu­ją­cy się dy­na­miz­mem, cha­o­tycz­ny­mi przej­ścia­mi od mu­zy­ki gło­śnej i szyb­kiej do de­li­kat­nej i spo­koj­nej, przer­wa­mi me­lo­dycz­ny­mi, czę­sty­mi krzy­ka­mi i wrza­ska­mi oraz wście­kły­mi, in­tro­spek­tyw­ny­mi tek­sta­mi; emo­co­re;
2. slan­go­wo: moda, styl po­wią­za­ny z mu­zy­ką post hard­co­re, pop punk, a także me­tal­co­re, cha­rak­te­ry­zu­ją­cy się no­sze­niem dżin­sów rurek, pro­sty­mi wło­sa­mi, dłu­gi­mi uko­śny­mi grzyw­ka­mi za­cze­sa­ny­mi na jedną po­ło­wę twa­rzy, na jedno lub oboje oczu oraz ocza­mi za­ry­so­wa­ny­mi czar­ną kred­ką;
3. slan­go­wo: po­sta­wa, któ­rej celem jest wy­ra­ża­nie sie­bie i uzew­nętrz­nia­nie swo­ich emo­cji, cha­rak­te­ry­zu­ją­ca się emo­cjo­nal­no­ścią, wraż­li­wo­ścią, nie­śmia­ło­ścią, zam­knię­ciem w sobie, po­nu­ro­ścią i ci­cho­ścią;
4. śro­do­wi­sko­wo: osoba o skłon­no­ściach sa­mo­bój­czych i do sa­mo­o­ka­le­cza­nia, która w ten spo­sób szuka ak­cep­ta­cji i pró­bu­je zwró­cić na sie­bie uwagę spo­łe­czeń­stwa;
5. prze­no­śnie: ktoś przy­gnę­bio­ny, ze zła­ma­nym ser­cem


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) muz. ga­tu­nek hard­co­ro­we­go punku;

 (1.2) kult. styl i po­sta­wa emo­cjo­nal­ne­go sprze­ci­wu wobec rze­czy­wi­sto­ści;

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy lub żeń­ski

 (2.1) osoba hoł­du­ją­ca sty­lo­wi emo (1.2)


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Emocja

silne od­czu­cie wy­wo­ła­ne jakąś sy­tu­a­cją


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) silne po­ru­sze­nie, wzru­sze­nie, prze­ję­cie, pod­nie­ce­nie; prze­ży­wa­nie cze­goś pod wzglę­dem emo­cjo­nal­nym, uczu­cio­wym;


Na tę stro­nę wska­zu­je „Emo­cje”. Zo­bacz też: album mu­zycz­ny „Emo­cje”.

Emo­cja (od łac. "e mo­ve­re", „w ruchu”) – stan znacz­ne­go po­ru­sze­nia umy­słu. Emo­cje cha­rak­te­ry­zu­ją się tym, że po­ja­wia­ją się nagle i za­wsze łączą się z po­bu­dze­niem so­ma­tycz­nym; mogą osią­gnąć dużą in­ten­syw­ność, ale są przej­ścio­we.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Emocje

silne od­czu­cie wy­wo­ła­ne jakąś sy­tu­a­cją


Źródła:

SJP.pl

Emocjonalista

książ­ko­wo: czło­wiek kie­ru­ją­cy się uczu­cia­mi, ule­ga­ją­cy emo­cjom; uczu­cio­wiec


Źródła:

SJP.pl

Emocjonalistka

→ emo­cjo­na­li­sta


Patrz:emocjonalista

Źródła:

SJP.pl

Emocjonalistyczny

→ emo­cjo­na­lizm


Patrz:emocjonalizm

Źródła:

SJP.pl

Emocjonalizm

1. w fi­lo­zo­fii: uz­na­wa­nie uczuć za pod­sta­wo­wy motor ludz­kiej dzia­łal­no­ści;
2. kie­ro­wa­nie się uczu­cia­mi, pod­da­wa­nie się emo­cjom; uczu­cio­wość


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) filoz. po­gląd, we­dług któ­re­go mo­to­rem wszel­kich dzia­łań czło­wie­ka są emo­cje


Emo­cjo­na­lizm − w zna­cze­niu naj­bar­dziej ogól­nym po­gląd, we­dług któ­re­go głów­nym mo­to­rem wszel­kich dzia­łań czło­wie­ka są emo­cje.

W fi­lo­zo­fii emo­cjo­na­liz­mem na­zy­wa się kie­run­ki, które szcze­gól­nie pod­kre­śla­ły zna­cze­nie emo­cji w etyce i epi­ste­mo­lo­gii, np. na­tu­ra­lizm w wer­sji Ro­us­se­au.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Emocjonalnie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób do­ty­czą­cy emo­cji, z za­an­ga­żo­wa­niem emo­cji


Źródła:

Wiktionary

Emocjonalność

→ emo­cjo­nal­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co jest emo­cjo­nal­ne

 (1.2) skłon­ność do wzru­szeń, do emo­cji

 (1.3) sfera uczu­cio­wa / emo­cjo­nal­na, ogół emo­cji


Patrz:emocjonalny

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Emocjonalny

1. skłon­ny do wzru­szeń; uczu­cio­wy;
2. wy­ra­ża­ją­cy emo­cje, zwią­za­ny z ludz­ki­mi uczu­cia­mi lub od­no­szą­cy się do nich


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy emo­cji, emo­cjo­nal­no­ści

 (1.2) łatwo ule­ga­ją­cy emo­cjom


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Emocjonowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|emo­cjo­no­wać.


Źródła:

Wiktionary

Emocjonować

1. wy­wo­ły­wać silne uczu­cia; ek­scy­to­wać, pod­nie­cać;
2. emo­cjo­no­wać się - prze­ży­wać coś mocno; ek­scy­to­wać się, pod­nie­cać się


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) po­ru­szać emo­cje, wzbu­dzać emo­cje; pod­nie­cać

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny emo­cjo­no­wać się

 (2.1) pod­nie­cać się czymś, za­chwy­cać się; być wzru­szo­nym, po­ru­szo­nym


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Emocjonujący

taki, który wzru­sza, pod­nie­ca, trzy­ma w na­pię­ciu


Źródła:

SJP.pl

Emocyjny

przy­miot­nik od: emo­cja


Źródła:

SJP.pl

Emoji

[czy­taj: eMOdżi] mały obra­zek uży­wa­ny w ko­mu­ni­ka­cji elek­tro­nicz­nej do wy­ra­ża­nia myśli lub emo­cji


Emoji (jap. 絵文字) – pik­to­gram sto­so­wa­ny przez użyt­kow­ni­ków In­ter­ne­tu. Po­dob­nie jak emo­ti­ko­ny, emoji służą do wy­ra­ża­nia emo­cji po­przez wi­ze­run­ki twa­rzy, ale w prze­ci­wień­stwie do nich obej­mu­ją rów­nież przed­mio­ty, miej­sca, ro­dza­je po­go­dy, ro­śli­ny, zwie­rzę­ta i służą do uwy­dat­nia­nia wia­do­mo­ści, co jest szcze­gól­nie ważne ze wzglę­du na duży na­pływ in­for­ma­cji na osiach czasu.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Emolak

marka ema­lii


Źródła:

SJP.pl

Emolient

w kos­me­ty­ce: pre­pa­rat na­tłu­szcza­ją­cy skórę


Emo­lient (od emol­lie­re, oz­na­cza­ją­ce­go zmięk­czać) – obo­jęt­ny bio­lo­gicz­nie pre­pa­rat uży­wa­ny we współ­czes­nej kos­me­to­lo­gii i der­ma­to­lo­gii, sto­so­wa­ny na skórę i dzia­ła­ją­cy zmięk­cza­ją­co, na­wil­ża­ją­co i na­tłu­szcza­ją­co oraz re­ge­ne­ra­cyj­nie. Emo­lien­ty mają istot­ne zna­cze­nie w pie­lę­gna­cji skóry w wielu cho­ro­bach, mię­dzy in­ny­mi przy ato­po­wym za­pa­le­niu skóry, łu­szczy­cy i ob­ja­wach aler­gii (rów­nież u nie­mow­ląt).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Emolientowy

→ emo­lient


Patrz:emolient

Źródła:

SJP.pl

Emorejski

→ Emo­rej­czyk; amo­rej­ski, amo­ryc­ki


Źródła:

SJP.pl

Emot

pro­sty znak gra­ficz­ny zbu­do­wa­ny ze zna­ków do­stęp­nych na kla­wia­tu­rze, przed­sta­wia­ją­cy zwy­kle wyraz twa­rzy; smi­ley, emo­ti­ko­na, emo­ti­con, emo­ti­kon, emot­ka, emot


Źródła:

SJP.pl

Emota

pro­sty znak gra­ficz­ny zbu­do­wa­ny ze zna­ków do­stęp­nych na kla­wia­tu­rze, przed­sta­wia­ją­cy zwy­kle wyraz twa­rzy; smi­ley, emo­ti­ko­na, emo­ti­con, emo­ti­kon, emot­ka, emot


Źródła:

SJP.pl

Emoticon

[czy­taj: emo­ti­kon] pro­sty znak gra­ficz­ny zbu­do­wa­ny ze zna­ków do­stęp­nych na kla­wia­tu­rze, przed­sta­wia­ją­cy zwy­kle wyraz twa­rzy; emot­ka, emo­ti­ko­na, smi­ley, emo­ti­kon, emot, emota


Źródła:

SJP.pl

Emotikon

pro­sty znak gra­ficz­ny zbu­do­wa­ny ze zna­ków do­stęp­nych na kla­wia­tu­rze, przed­sta­wia­ją­cy zwy­kle wyraz twa­rzy; emot­ka, emo­ti­ko­na, emo­ti­con, smi­ley, emot, emota


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) in­form. te­le­kom. znak gra­ficz­ny pow­sta­ły z róż­nych sym­bo­li li­te­ro­wych i zna­ków do­stęp­nych na kla­wia­tu­rze, zwy­kle wy­ra­ża­ją­cy czy­jeś emo­cje;


Emo­ti­kon – ide­o­gram zło­żo­ny z sek­wen­cji zna­ków ty­po­gra­ficz­nych, słu­żą­cy do wy­ra­ża­nia emo­cji. Zwy­kle przed­sta­wia gry­mas twa­rzy, obró­co­ny o 90° w kie­run­ku prze­ciw­nym do ruchu wska­zó­wek ze­ga­ra. Wiele apli­ka­cji przeksz­tał­ca emo­ti­ko­ny w tzw. emoji, które to czę­sto są po­tocz­nie okre­śla­ne jako "emo­ti­ko­ny (obraz­ko­we)", pod­czas gdy rze­czy­wi­ste emo­ti­ko­ny okre­śla­ne są jako "emo­ti­ko­ny zna­ko­we".


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Emotikona

pro­sty znak gra­ficz­ny zbu­do­wa­ny ze zna­ków do­stęp­nych na kla­wia­tu­rze, przed­sta­wia­ją­cy zwy­kle wyraz twa­rzy; emot­ka, smi­ley, emo­ti­con, emo­ti­kon, emot, emota


Źródła:

SJP.pl

Emotikonka

pro­sty znak gra­ficz­ny zbu­do­wa­ny ze zna­ków do­stęp­nych na kla­wia­tu­rze, przed­sta­wia­ją­cy zwy­kle wyraz twa­rzy; emot­ka, smi­ley, emo­ti­con, emo­ti­kon, emo­ti­ko­na


Źródła:

SJP.pl

Emotikonowy

→ emo­ti­ko­na, → emo­ti­kon


Patrz:emotikona, → emotikon

Źródła:

SJP.pl

Emotka

pro­sty znak gra­ficz­ny zbu­do­wa­ny ze zna­ków do­stęp­nych na kla­wia­tu­rze, przed­sta­wia­ją­cy zwy­kle wyraz twa­rzy; smi­ley, emo­ti­ko­na, emo­ti­con, emo­ti­kon, emot, emota


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. in­form. emo­ti­kon


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Emotywizm

po­gląd we współ­czes­nej etyce, sfor­mu­ło­wa­ny przez Al­fre­da Ju­le­sa Ayera, gło­szą­cy iż etycz­ny na­mysł i wy­ni­ka­ją­ce z niego po­sta­no­wie­nia mają je­dy­nie cha­rak­ter ek­spre­sji su­biek­tyw­nych doz­nań i uczuć jed­nost­ki


Emo­ty­wizm (od emo­tus – po­ru­szo­ny) – kie­ru­nek w me­ta­e­ty­ce, sfor­mu­ło­wa­ny przez an­giel­skie­go fi­lo­zo­fa ana­li­tycz­ne­go Al­fre­da Jules’a Ayera, gło­szą­cy, iż etycz­ny na­mysł, a także wy­ni­ka­ją­ce z niego po­sta­no­wie­nia, mają je­dy­nie cha­rak­ter ek­spre­sji su­biek­tyw­nych doz­nań i uczuć jed­nost­ki.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Emotywnie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób emo­tyw­ny, emo­cjo­nal­nie, uczu­cio­wo


Źródła:

Wiktionary

Emotywność

→ emo­tyw­ny


Patrz:emotywny

Źródła:

SJP.pl

Emotywny

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) emo­cjo­nal­ny, uczu­cio­wy


Źródła:

Wiktionary

Empanada

pie­ro­żek na­dzie­wa­ny zwy­kle mięs­nym far­szem z wa­rzy­wa­mi lub serem, sma­żo­ny w oleju lub pie­czo­ny na bla­sze


Em­pa­na­da – ro­ga­lik, pie­ro­żek na­dzie­wa­ny naj­czę­ściej mięs­nym far­szem z wa­rzy­wa­mi lub serem. Sma­żo­ny w oleju lub pie­czo­ny na bla­sze. Do zro­bie­nia em­pa­na­das można wy­ko­rzy­sty­wać cia­sto po­dob­ne do cia­sta fran­cu­skie­go, pie­ro­go­we­go lub chle­bo­we­go. Wy­stę­pu­ją w róż­nych od­mia­nach, za­leż­nie od kraju i re­gio­nu (ist­nie­je np. kil­ka­na­ście ich od­mian w Ar­gen­ty­nie). Są po­pu­lar­nym da­niem w Ame­ry­ce Po­łud­nio­wej, szcze­gól­nie w Ar­gen­ty­nie, Chile i Ko­lum­bii.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Empaquetage

[czy­taj: ąpakTAŻ] w sztu­ce współ­czes­nej: opa­ko­wy­wa­nie róż­nych obiek­tów, np. bu­dow­li lub frag­men­tów na­tu­ral­ne­go kra­jo­bra­zu; em­bal­la­ge, am­ba­laż


Źródła:

SJP.pl

Empata

osoba, która łatwo od­czu­wa i ro­zu­mie emo­cje in­nych ludzi; em­pa­tyk


Źródła:

SJP.pl

Empatia

zdol­ność od­czu­wa­nia emo­cji in­nych ludzi i ro­zu­mie­nia ich spo­so­bu my­śle­nia; in­tro­pa­tia


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) psych. zdol­ność do od­czu­wa­nia sta­nów emo­cjo­nal­nych in­nych osób i umie­jęt­ność przy­ję­cia ich spo­so­bu my­śle­nia;


Em­pa­tia (gr. "empátheia" „cier­pie­nie”) – zdol­ność wspó­łod­czu­wa­nia sta­nów psy­chicz­nych in­nych osób (em­pa­tia emo­cjo­nal­na), umie­jęt­ność przy­ję­cia ich spo­so­bu my­śle­nia, spoj­rze­nia z ich per­spek­ty­wy na rze­czy­wi­stość (em­pa­tia poz­naw­cza).

Sam poz­naw­czy kom­po­nent em­pa­tii, czyli zdol­ność do wy­o­bra­że­nia sobie per­spek­ty­wy my­ślo­wej na­le­żą­cej do innej osoby (in­ny­mi słowy, ro­zez­na­nia spo­so­bów ro­zu­mo­wa­nia innej osoby), okre­śla­ny jest mia­nem de­cen­tra­cji (czemu może, ale nie musi to­wa­rzy­szyć kom­po­nent emo­cjo­nal­ny em­pa­tii, czyli zdol­ność do jed­no­czes­ne­go wspó­łod­czu­wa­nia sta­nów emo­cjo­nal­nych owej innej osoby).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Empatka

ko­bie­ta zdol­na do wczu­wa­nia się w czyjś stan psy­chicz­ny, dzie­lą­ca z kimś jego doz­na­nia, emo­cje


Źródła:

SJP.pl

Empatogen

sub­stan­cja che­micz­na wy­wo­łu­ją­ca uczu­cie em­pa­tii


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) sub­stan­cja, która po­głę­bia em­pa­tię


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Empatogenny

→ em­pa­to­gen


Patrz:empatogen

Źródła:

SJP.pl

Empatycznie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób em­pa­tycz­ny, oka­zu­jąc em­pa­tię


Źródła:

Wiktionary

Empatyczność

→ em­pa­tycz­ny


Patrz:empatyczny

Źródła:

SJP.pl

Empatyczny

zdol­ny do wczu­wa­nia się w czyjś stan psy­chicz­ny, dzie­lą­cy z kimś jego doz­na­nia, emo­cje; wspó­łod­czu­wa­ją­cy


przy­miot­nik

 (1.1) wy­ka­zu­ją­cy się em­pa­tią, wspó­łod­czu­wa­niem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Empatyk

osoba, która łatwo od­czu­wa i ro­zu­mie emo­cje in­nych ludzi; em­pa­ta


Em­pa­ta lub em­pa­tyk – po­ję­cie, od­no­szą­ce się do osoby bar­dzo wy­czu­lo­nej na uczu­cia i emo­cje ota­cza­ją­cych ją osób. Em­pa­tyk to pol­ski od­po­wied­nik an­giel­skie­go słowa „em­path”. Nie cho­dzi je­dy­nie o bycie em­pa­tycz­nym. Po­ję­cie od­no­si się do kogoś, kto po­su­wa em­pa­tię o krok dalej, do­słow­nie będąc w sta­nie przy­jąć uczu­cia in­nych ludzi tak, jakby były ich włas­ny­mi. Po­ję­cie spo­pu­la­ry­zo­wa­ne w książ­ce The Em­path's Sur­vi­val Guide.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Empatyzować

od­czu­wać em­pa­tię w sto­sun­ku do kogoś


Źródła:

SJP.pl

Empeczwórka

po­tocz­nie:
1. plik w for­ma­cie MP4;
2. odt­wa­rzacz pli­ków MP4


Źródła:

SJP.pl

Empedokles

Em­pe­do­kles z Akra­gas (ok. 490-ok. 430), grec­ki fi­lo­zof, le­karz, poeta


Em­pe­do­kles z Akra­gas (gr. Ἐμπεδοκλῆς ὁ Ἀκραγαντῖνος "Em­pe­do­kles ho Akra­gan­ti­nos", ur. ok. 494, zm. ok. 434 p.n.e.) – sta­ro­grec­ki uczo­ny: uz­dro­wi­ciel, fi­lo­zof, poeta i po­li­tyk. Twór­ca kon­cep­cji czte­rech ży­wio­łów.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Empereur

[czy­taj: ąpeRÖR] ce­sarz fran­cu­ski, w szcze­gól­no­ści w od­nie­sie­niu do Na­po­le­o­na I


Źródła:

SJP.pl

Empetrójka

po­tocz­nie:
1. plik (głów­nie utwór mu­zycz­ny) w for­ma­cie MP3;
2. prze­no­śny odt­wa­rzacz pli­ków w for­ma­cie MP3


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. odt­wa­rzacz MP3


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Empi

śro­do­wi­sko­wo: pi­sto­let ma­szy­no­wy; peem


Źródła:

SJP.pl

Empidonka

ro­dzaj pta­ków z ro­dzi­ny ty­ran­ko­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Empik

po­tocz­nie: lokal MPiK-u


Empik (nazwa po­cho­dzą­ca od skró­tu KMPiK) – pol­ska sieć hand­lo­wa, plat­for­ma e-com­mer­ce i mar­ket­pla­ce, dzia­ła­ją­ca w mo­de­lu om­ni­chan­nel. Ofe­ru­je pro­duk­ty i usłu­gi w ka­te­go­riach zwią­za­nych z li­fe­sty­le i wy­po­czyn­kiem, w tym m.in. książ­ki, elek­tro­ni­kę, kos­me­ty­ki, pro­duk­ty zwią­za­ne ze zdro­wiem i urodą oraz spor­tem, za­baw­ki, ar­ty­ku­ły do domu, mu­zy­kę, filmy, gry, oraz usłu­gi cy­fro­we, au­dio­bo­o­ki, ebo­o­ki, a także bi­le­ty na wy­da­rze­nia kul­tu­ral­ne i roz­ryw­ko­we.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Empir

[czy­taj: ąPIR albo amPIR] mebel w stylu empir; em­pi­re


Źródła:

SJP.pl

Empire

[czy­taj: ąPIR albo amPIR] od­mia­na póź­ne­go kla­sy­cyz­mu pow­sta­ła we Fran­cji w la­tach 1800-1815; empir, styl ce­sar­stwa


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) szt. późna od­mia­na kla­sy­cyz­mu, na­wią­zu­ją­ca do sztu­ki an­tycz­nej, roz­wi­nię­ta w okre­sie pa­no­wa­nia fran­cu­skie­go ce­sa­rza Na­po­le­o­na I;


Em­pi­re, styl Ce­sar­stwa – od­mia­na póź­ne­go kla­sy­cyz­mu pow­sta­ła we Fran­cji w la­tach 1800–1815, wy­stę­pu­ją­ca w mo­dzie, ar­chi­tek­tu­rze, ma­lar­stwie i sztu­ce użyt­ko­wej pod­czas pa­no­wa­nia Na­po­le­o­na w Eu­ro­pie, zwła­szcza na te­re­nach obec­nej Pol­ski (Księ­stwo War­szaw­skie) i w Rosji. W Niem­czech i Au­strii em­pi­re wspó­łist­niał ze sty­lem Bie­der­me­ier. Styl wzo­ro­wał się na sztu­ce sta­ro­żyt­nej Gre­cji, Rzymu i Egip­tu.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Empirejski

→ em­pi­re­um


Patrz:empireum

Źródła:

SJP.pl

Empireum

1. we­dług sta­ro­żyt­nej i śred­nio­wiecz­nej kos­mo­lo­gii: naj­wyż­sza część nieba, sie­dzi­ba bogów
2. u fi­lo­zo­fów chrze­ści­jań­skich: niebo


Źródła:

SJP.pl

Empiria

poz­na­nie za poś­red­nict­wem zmy­słów; doś­wiad­cze­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) książk. filoz. poz­na­nie za po­mo­cą doś­wiad­cze­nia

 (1.2) książk. doś­wiad­cze­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Empiriokrytycyzm

kie­ru­nek fi­lo­zo­ficz­ny łą­czą­cy ide­a­lizm i ma­te­ria­lizm, gło­szą­cy, że rze­czy­wi­stość jest zło­żo­na z ogółu kon­kret­nych wra­żeń zmy­sło­wych; ma­chizm


Em­pi­rio­kry­ty­cyzm, drugi po­zy­ty­wizm – po­zy­ty­wi­stycz­ny nurt fi­lo­zo­ficz­ny z prze­ło­mu XIX i XX wieku. Jego naj­waż­niej­szy­mi przed­sta­wi­cie­la­mi byli Ernst Mach i Ri­chard Ave­na­rius.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Empiriokrytyczny

→ em­pi­rio­kry­ty­cyzm


Patrz:empiriokrytycyzm

Źródła:

SJP.pl

Empiriokrytyk

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) filoz. zwo­len­nik em­pi­rio­kry­ty­cyz­mu


Źródła:

Wiktionary

Empirowy

przy­miot­nik od: em­pi­re


przy­miot­nik

 (1.1) szt. w stylu em­pi­re


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Empiry

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) rzem. meble w stylu em­pi­re


Źródła:

Wiktionary

Empirycy

w sta­ro­żyt­nej Gre­cji: szko­ła me­dycz­na za­ło­żo­na w III wieku p.n.e. przez Fi­li­no­sa z Kos, w któ­rej le­ka­rze opie­ra­li się na doś­wiad­cze­niu


Źródła:

SJP.pl

Empiryczka

→ em­pi­ryk


Patrz:empiryk

Źródła:

SJP.pl

Empirycznie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) po­przez doś­wiad­cze­nie


Źródła:

Wiktionary

Empiryczność

opie­ra­nie się na doś­wiad­cze­niach


Źródła:

SJP.pl

Empiryczny

opar­ty na doś­wiad­cze­niu


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) filoz. poz­na­ny w doś­wiad­cze­niu, opar­ty na nim


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Empiryk

1. czło­wiek opie­ra­ją­cy się bar­dziej na doś­wiad­cze­niu niż ro­zu­mo­wa­niu; prak­tyk;
2. w fi­lo­zo­fii: zwo­len­nik em­pi­ryz­mu, kie­run­ku uz­na­ją­ce­go doś­wiad­cze­nie jako źró­dło wszel­kie­go poz­na­nia;
3. w na­u­kach przy­rod­ni­czych: osoba zaj­mu­ją­ca się doś­wiad­cze­nia­mi; doś­wiad­czal­nik


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) książk. prak­tyk

 (1.2) filoz. zwo­len­nik em­pi­ryz­mu w fi­lo­zo­fii


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Empirysta

zwo­len­nik po­sta­wy, która bar­dziej ufa doś­wiad­cze­niu niż te­o­rii


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) książk. prak­tyk; osoba, która swoją wie­dzę z ja­kiejś dzie­dzi­ny zaw­dzię­cza włas­ne­mu doś­wiad­cze­niu

 (1.2) filoz. książk. em­pi­ryk; zwo­len­nik em­pi­ryz­mu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Empirystka

zwo­len­nicz­ka po­sta­wy przed­kła­da­ją­cej doś­wiad­cze­nie nad te­o­rię


Źródła:

SJP.pl

Empirystyczny

→ em­pi­ryzm


przy­miot­nik

 (1.1) zgod­ny z em­pi­ryz­mem


Patrz:empiryzm

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Empiryzm

1. ufa­nie bar­dziej doś­wiad­cze­niu niż ro­zu­mo­wa­niu;
2. kie­ru­nek fi­lo­zo­ficz­ny prze­ciw­staw­ny ra­cjo­na­liz­mo­wi, uz­na­ją­cy doś­wiad­cze­nie jako źró­dło wszel­kie­go poz­na­nia


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) filoz. dok­try­na gło­szą­ca, że źró­dłem ludz­kie­go poz­na­nia są bodź­ce zmy­sło­we do­cie­ra­ją­ce ze świa­ta zew­nętrz­ne­go i wobec nich wszyst­kie idee, te­o­rie są wtór­ne;


Em­pi­ryzm (od ἐμπειρία "empeiría" – „doś­wiad­cze­nie”) – kie­ru­nek fi­lo­zo­ficz­ny gło­szą­cy, że źró­dłem ludz­kie­go poz­na­nia są wy­łącz­nie lub prze­de wszyst­kim bodź­ce zmy­sło­we do­cie­ra­ją­ce do na­sze­go umy­słu ze świa­ta zew­nętrz­ne­go, na­to­miast wszel­kie idee, te­o­rie itp. są w sto­sun­ku do nich (bodź­ców zmy­sło­wych) wtór­ne. Em­pi­ryzm stoi w ostrej sprzecz­no­ści z ra­cjo­na­liz­mem fi­lo­zo­ficz­nym, który głosi, iż źró­dłem poz­na­nia są wła­śnie idee, zaś bodź­ce zmy­sło­we mają zna­cze­nie dru­go­rzęd­ne.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Emploi

[czy­taj: ąpluA]
1. za­wo­do­wa spe­cjal­ność ak­to­ra, np. amant;
2. ro­dzaj ról, w któ­rych spe­cja­li­zu­je się aktor, np. em­ploi sce­nicz­ne, ko­me­dio­we


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) teatr. film. typ ról, w któ­rych spe­cja­li­zu­je się aktor


Em­ploi (wym. /ãplua/, z franc. "em­ploi –" "po­sa­da, za­trud­nie­nie") – ro­dzaj roli, w ja­kiej spe­cja­li­zu­je się aktor lub do ja­kiej po­sia­da pre­dy­spo­zy­cje fi­zycz­ne (wiek, typ urody, wy­gląd) bądź oso­bo­we (pre­zen­cja, styl gry, siła wy­ra­zu). W na­jo­gól­niej­szym po­dzia­le wy­róż­nia się em­ploi ko­micz­ne i tra­gicz­ne, jed­nak roz­ma­i­tość em­ploi unie­moż­li­wia ich do­kład­ne wy­li­cze­nie czy kla­sy­fi­ka­cję.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Empoli

mia­sto we Wło­szech


Em­po­li – mia­sto i gmina we Wło­szech, w re­gio­nie To­ska­nia, w pro­win­cji Flo­ren­cja.

We­dług da­nych na rok 2004 gminę za­miesz­ki­wa­ło 44 012 osób, 709,9 os./km².


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Empora

ro­dzaj ga­le­rii lub try­bu­ny, wspar­tej na ko­lum­nach, głów­nie w ko­ścio­łach, ma­ją­cej na celu po­więk­sze­nie po­wierzch­ni lub wy­dzie­le­nie prze­strze­ni dla okre­ślo­nej grupy osób


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ar­chit. ga­le­ria nad przed­sion­kiem lub nawą ko­ścio­ła;


Em­po­ra (niem. "Em­po­re"), chór mu­zycz­ny – ele­ment ar­chi­tek­to­nicz­ny wy­stę­pu­ją­cy naj­czę­ściej w ko­ście­le w po­sta­ci odręb­nej kon­dy­gna­cji o cha­rak­te­rze an­tre­so­li, zaz­wy­czaj usy­tu­o­wa­nej nad kruch­tą lub nad­wie­szo­nej nad głów­nym wej­ściem do świą­ty­ni.

Em­po­ra jest ga­le­rią wspar­tą na ko­lum­nach lub fi­la­rach, ot­war­tą do wnę­trza ko­ścio­ła.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Emporium

w sta­ro­żyt­nej Gre­cji i w sta­ro­żyt­nym Rzy­mie: część hand­lo­wa mia­sta, zwy­kle zwią­za­na z por­tem


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) książk. miej­sce hand­lo­we o dużym zna­cze­niu, cen­tral­ny oś­ro­dek roz­le­głe­go hand­lu z sze­ro­kim asor­ty­men­tem, np. duży dom to­wa­ro­wy lub mia­sto bę­dą­ce waż­nym oś­rod­kiem hand­lo­wym


Em­po­rium (łac. "empŏrĭŭm" z gr. ἐμπόριον "em­pó­rion", od ἐμπόρια – to­wa­ry) – w sta­ro­żyt­no­ści plac miej­ski, na któ­rym skła­do­wa­no i pro­wa­dzo­no han­del to­wa­ra­mi za­mor­ski­mi, zaz­wy­czaj po­ło­żo­ny w po­bli­żu portu. Grecy na­zy­wa­li tak część mia­sta wy­dzie­lo­ną dla hand­lu z ob­cy­mi. Póź­niej na ogół okre­śla­no tak hand­lo­wą część mia­sta zwią­za­ną z por­tem.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Emporowy

przy­miot­nik od: em­po­ra


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) od­no­szą­cy się do em­po­ry, ma­ją­cy zwią­zek z em­po­rą


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Ems

1. mia­sto w Niem­czech;
2. Bad Ems - mia­sto w Niem­czech


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Emski

→ Ems (mia­sto, rzeka)


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z nie­miec­kim mia­stem Bad Ems (daw­niej Ems)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Emskie

po­tocz­nie: pa­styl­ki em­skie


Źródła:

SJP.pl

Emszer

dawny ro­dzaj szam­ba; stud­nia em­sze­row­ska, stud­nia Im­hof­fa


Źródła:

SJP.pl

Emszerowski

zwią­za­ny z em­sze­rem - daw­nym ro­dza­jem szam­ba


Źródła:

SJP.pl

Emu

1. ro­dzi­na pta­ków z rzędu ka­zu­a­ro­wych;
2. ga­tu­nek nie­lot­ne­go ptaka z ro­dzi­ny emu


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy lub ni­ja­ki

 (1.1) ornit. syst. po­dro­dzi­na pta­ków nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Dro­ma­ii­dae|ref=tak. z rzędu ka­zu­a­ro­wych;

 (1.2) ornit. syst. ga­tu­nek du­że­go ptaka au­stra­lij­skie­go, nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Dro­ma­ius no­va­e­hol­lan­diae|ref=tak.;

 (1.3) ornit. ptak z ga­tun­ku emu (1.2), je­dy­ny ży­ją­cy przed­sta­wi­ciel po­dro­dzi­ny emu (1.1)


Emu (Dro­ma­ii­nae) – mo­no­ty­po­wa po­dro­dzi­na pta­ków z ro­dzi­ny ka­zu­a­ro­wa­tych (Ca­su­a­rii­dae).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Emulacja

1. in­for­ma­ty­ka: zdol­ność wy­ko­ny­wa­nia po­le­ceń prze­wi­dzia­nych dla in­ne­go urzą­dze­nia;
2. prze­sta­rza­łe: ry­wa­li­za­cja


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) in­form. pro­gra­mo­wa sy­mu­la­cja dzia­ła­nia ja­kie­goś sprzę­tu lub opro­gra­mo­wa­nia

 (1.2) daw. współ­za­wod­nict­wo, ry­wa­li­za­cja


Emu­la­cja (ang. "emu­la­tion") – pro­gra­mo­wa re­pro­duk­cja dzia­ła­nia okre­ślo­ne­go opro­gra­mo­wa­nia lub plat­for­my sprzę­to­wej przez inny sy­stem lub na sprzę­cie in­ne­go typu. Pro­ces ten do­ko­ny­wa­ny jest za po­mo­cą spe­cjal­ne­go pro­gra­mu na­zy­wa­ne­go emu­la­to­rem.

Emu­la­cja może od­by­wać się na róż­nych po­zio­mach ab­strak­cji, w tym na po­zio­mie ukła­dów cy­fro­wych, lo­gicz­ne­go funk­cjo­no­wa­nia urzą­dzeń lub ca­łe­go sy­ste­mu ope­ra­cyj­ne­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Emulacyjny

→ emu­la­cja


Patrz:emulacja

Źródła:

SJP.pl

Emulator

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) in­form. pro­gram kom­pu­te­ro­wy na­śla­du­ją­cy dzia­ła­nie sy­ste­mu kom­pu­te­ro­we­go lub in­ne­go pro­gra­mu;


Emu­la­tor – pro­gram kom­pu­te­ro­wy (cza­sem wraz z ko­niecz­nym sprzę­tem), który uru­cho­mio­ny w danym sy­ste­mie kom­pu­te­ro­wym emu­lu­je funk­cje in­ne­go sy­ste­mu kom­pu­te­ro­we­go. Pier­wszy sy­stem na­zy­wa­ny jest go­spo­da­rzem ( host), a drugi go­ściem (ang. "guest"). Mó­wi­my, że drugi sy­stem jest emu­lo­wa­ny przez pier­wszy.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Emule

pro­gram typu p2p do ko­pio­wa­nia pli­ków mię­dzy użyt­kow­ni­ka­mi in­ter­ne­tu


eMule – pro­gram w ar­chi­tek­tu­rze peer-to-peer, który dzia­ła w opar­ciu o dwie sieci ko­mu­ni­ka­cyj­ne: eDonkey i Kad. Sta­no­wi al­ter­na­ty­wę dla ory­gi­nal­ne­go klien­ta sieci eDonkey2000.

eMule jest opro­gra­mo­wa­niem typu ot­war­te­go opro­gra­mo­wa­nia na Po­wszech­nej Li­cen­cji Pu­blicz­nej GNU. Dzia­ła pod sy­ste­mem Mi­cro­soft Win­dows, ale jego kod źró­dło­wy jest do­stęp­ny rów­nież pod Li­nuk­sa (jako mod xMule). Ist­nie­je rów­nież jego wie­lo­plat­for­mo­wy od­po­wied­nik – aMule.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Emulgacja

pro­ces łą­cze­nia dwóch nie­mie­szal­nych sub­stan­cji, z któ­rych przy­najm­niej jedna jest cie­czą, pro­wa­dzą­cy do pow­sta­nia trwa­łej emul­sji; emul­sy­fi­ka­cja


Źródła:

SJP.pl

Emulgacyjny

→ emul­ga­cja


Patrz:emulgacja

Źródła:

SJP.pl

Emulgator

1. sub­stan­cja wspo­ma­ga­ją­ca two­rze­nie się emul­sji, mie­sza­ni­ny wza­jem­nie nie­roz­pu­szczal­nych cie­czy, np. wody i oleju;
2. apa­rat do wyt­wa­rza­nia emul­sji


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) chem. zwią­zek che­micz­ny umoż­li­wia­ją­cy pow­sta­nie emul­sji;

 (1.2) chem. urzą­dze­nie wyt­wa­rza­ją­ce emul­sję


Emul­ga­tor – zwią­zek che­micz­ny (lub mie­sza­ni­na), który umoż­li­wia pow­sta­nie emul­sji oraz za­pew­nia jej trwa­łość. Gro­ma­dzi się na po­wierzch­ni gra­nicz­nej, pro­wa­dząc do pow­sta­nia trwa­łych mi­ce­li. Emul­ga­to­ry można po­dzie­lić na czte­ry grupy: anio­no­wo czyn­ne, ka­tio­no­wo czyn­ne, nie­jo­no­we i stałe.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Emulgować

do­pro­wa­dzać do trwa­łe­go po­łą­cze­nia dwóch wza­jem­nie nie­mie­sza­ją­cych się cie­czy, np. wody i oleju


Źródła:

SJP.pl

Emulować

1. w in­for­ma­ty­ce: na­śla­do­wać dzia­ła­nie in­ne­go sy­ste­mu kom­pu­te­ro­we­go;
2. daw­niej: współ­za­wod­ni­czyć, ry­wa­li­zo­wać


Źródła:

SJP.pl

Emulsja

1. mie­sza­ni­ny pły­nów nie­roz­pu­szcza­ją­cych się wza­jem­nie w sobie, gdzie jeden jest roz­pro­szo­ny w dru­gim w po­sta­ci kro­pe­lek
2. za­wie­si­na sub­stan­cji świa­tło­czu­łej po­kry­wa­ją­ca kli­sze, błony i pa­pie­ry fo­to­gra­ficz­ne


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) mie­sza­ni­na dwóch sub­stan­cji;

 (1.2) pot. farba emul­syj­na;


Emul­sja – dwu­fa­zo­wy układ dy­sper­syj­ny dwóch nie­mie­sza­ją­cych się wza­jem­nie cie­czy, po­lar­nej i nie­po­lar­nej. Jest to układ ter­mo­dy­na­micz­nie nietr­wa­ły. Ki­ne­tycz­nie trwa­łe emul­sje można je­dy­nie otrzy­mać w obec­no­ści emul­ga­to­ra. Emul­sja jest szcze­gól­nym przy­pad­kiem ukła­du ko­lo­i­dal­ne­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Emulsor

cie­kły roz­pu­szczal­nik uży­wa­ny do czy­szcze­nia i od­tłu­szcza­nia


Źródła:

SJP.pl

Emulsyfikacja

pro­ces łą­cze­nia dwóch nie­mie­szal­nych sub­stan­cji, z któ­rych przy­najm­niej jedna jest cie­czą, pro­wa­dzą­cy do pow­sta­nia trwa­łej emul­sji; emul­ga­cja


Źródła:

SJP.pl

Emulsyjny

przy­miot­nik od: emul­sja


Źródła:

SJP.pl

Emulsyna

enzym wy­stę­pu­ją­cy m.in. w mig­da­łach, roz­szcze­pia­ją­cy wią­za­nie b-gli­ko­zy­do­we


Źródła:

SJP.pl

Emzetka

po­tocz­nie: mo­to­cykl marki MZ (Mo­tor­rad­werk Zscho­pau)


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. mot. mo­to­cykl marki MZ


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Emów

wieś w Pol­sce


Emów – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie ot­woc­kim, w gmi­nie Wią­zow­na.

Miej­sco­wość jest odręb­ną jed­nost­ką po­moc­ni­czą w gmi­nie Wią­zow­na o naz­wie Osied­le Emów.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa war­szaw­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia