Dź

1. po­łą­cze­nie li­te­ro­we oz­na­cza­ją­ce spół­gło­skę "dź";
2. spół­gło­ska środ­ko­wo­ję­zy­ko­wa, dźwięcz­na, zwar­to-szcze­li­no­wa, ustna


Źródła:

SJP.pl

Dźabalpur

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. zob. Ja­bal­pur.


Źródła:

Wiktionary

Dźajnizm

sy­stem re­li­gij­no-etycz­ny, który pow­stał w In­diach około VI wieku p.n.e; za­ło­ży­cie­lem był Ward­ha­ma­na Ma­ha­wi­ra; dźi­nizm; dżi­nizm; dżaj­nizm


Źródła:

SJP.pl

Dźataka

in­dyj­ska opo­wieść o po­przed­nich wcie­le­niach Buddy; dża­ta­ka


Źródła:

SJP.pl

Dźati

kasta hin­du­ska


Dźati (san­skryt जाति, „uro­dze­nie”, ang. jati) – ele­ment sy­ste­mu stra­ty­fi­ka­cji spo­łecz­nej w In­diach, okre­śla­ny nie do końca po­praw­nie ter­mi­nem kasta. Wyż­szym w ran­dze, od­no­szą­cym się do sta­nów spo­łecz­nych w In­diach, jest ter­min warna. Bó­stwo opie­kuń­cze dla kon­kret­nej dźati to dźa­ti­de­wa­ta.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dźganie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|dźgać.


Źródła:

Wiktionary

Dźgać

ude­rzać, go­dzić w kogoś czymś ostrym, kłu­ją­cym; źgać; żgać


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. dźgnąć)

 (1.1) ude­rzać lub pchać czymś spi­cza­stym i/lub ostrym

 (1.2) daw. jeść długo i żar­łocz­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dźgnięcie

ude­rzyć kogoś czymś ostrym, kłu­ją­cym, ukłuć; źgnąć; żgnąć


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) ugo­dze­nie ostrym przed­mio­tem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dźgnąć

ude­rzyć kogoś czymś ostrym, kłu­ją­cym, ukłuć; źgnąć; żgnąć


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. dźgać)

 (1.1) zadać cios kłu­ją­cy; wbić ostro za­koń­czo­ne na­rzę­dzie

 (1.2) przen. gwał­tow­nie za­bo­leć; prze­szyć bólem lub uczu­ciem

cza­sow­nik zwrot­ny do­ko­na­ny dźgnąć się (ndk. dźgać się)

 (2.1) dźgać jeden dru­gie­go


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dźinijski

→ dźi­nizm; dżi­nij­ski


Źródła:

SJP.pl

Dźinista

wyz­naw­ca dźi­niz­mu


Źródła:

SJP.pl

Dźinistka

→ dźi­ni­sta; dżi­nist­ka


Źródła:

SJP.pl

Dźinizm

sy­stem re­li­gij­no-etycz­ny, który pow­stał w In­diach około VI wieku p.n.e; za­ło­ży­cie­lem był Ward­ha­ma­na Ma­ha­wi­ra; dźaj­nizm; dżi­nizm; dżaj­nizm


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) filoz. rel. non­te­i­stycz­ny sy­stem fi­lo­zo­ficz­ny i re­li­gij­ny pow­sta­ły w In­diach w VII-VI wieku p.n.e.;


Dźi­nizm (też dżi­nizm daw­niej dżaj­nizm, dża­i­nizm, जैन धर्म – trl. "jaina dhar­ma", trb. dźaj­na dhar­ma) – non­te­i­stycz­ny sy­stem fi­lo­zo­ficz­ny i re­li­gij­ny, który pow­stał w In­diach około VI wieku p.n.e. w re­ak­cji na sil­nie zry­tu­a­li­zo­wa­ny bra­mi­nizm.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dźiwanmukta

czło­wiek, który osią­gnął wyz­wo­le­nie za życia (tzw. mukti); dżi­wan­muk­ta


Dźi­wan­muk­ta (de­wa­na­ga­ri, trl. "jīvanmukta" „Wyz­wo­lo­ny za życia”) – hin­du­i­stycz­ny tytuł od­no­szą­cy się do czło­wie­ka, który je­szcze żyje w ciele fi­zycz­nym, ale jest już wyz­wo­lo­ny z ko­ło­wro­tu wcie­leń (sam­sa­ry).

Tra­dy­cja hin­du­iz­mu uz­na­je, że czyny dźi­wan­muk­ty nie pod­le­ga­ją kon­wen­cjo­nal­nym za­sa­dom mo­ral­no­ści. Gdy czło­wiek zre­a­li­zo­wał swoją wew­nętrz­ną na­tu­rę Ab­so­lu­tu, jego dzia­ła­nia są zgod­ne z osta­tecz­nym źró­dłem wszel­kich war­to­ści.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dźwierze

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) daw. drzwi


Źródła:

Wiktionary

Dźwierzucianin

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Dźwie­rzut

 (1.2) osoba po­cho­dzą­ca z Dźwie­rzut, uro­dzo­na w Dźwie­rzu­tach


Źródła:

Wiktionary

Dźwierzucianka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Dźwie­rzut

 (1.2) ko­bie­ta po­cho­dzą­ca z Dźwie­rzut, uro­dzo­na w Dźwie­rzu­tach


Źródła:

Wiktionary

Dźwierzucki

przy­miot­nik od: Dźwie­rzu­ty


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Dźwie­rzu­ta­mi, do­ty­czą­cy Dźwie­rzut


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dźwierzuty

wieś w Pol­sce


Dźwie­rzu­ty (daw­niej "Swer­sut­ten", Mens­guth) – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim, w po­wie­cie szczy­cień­skim, w gmi­nie Dźwie­rzu­ty.

Miej­sco­wość jest sie­dzi­bą gminy Dźwie­rzu­ty. Znaj­du­je się tu przy­sta­nek PKS, urząd gminy, oś­ro­dek zdro­wia, pocz­ta, bank spół­dziel­czy z ogól­no­do­stęp­nym ban­ko­ma­tem, gmin­ny oś­ro­dek kul­tu­ry, skle­py.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dźwig

1. ma­szy­na słu­żą­ca do prze­no­sze­nia cięż­kich ła­dun­ków, zaz­wy­czaj na bu­do­wie
2. winda


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) pot. techn. żuraw, ma­szy­na słu­żą­ca do prze­no­sze­nia ła­dun­ku w pio­nie i w po­zio­mie

 (1.2) zob. winda.


Dźwig – urzą­dze­nie pod­no­szą­ce ob­słu­gu­ją­ce okre­ślo­ne po­zio­my, wy­po­sa­żo­ne w pod­sta­wę ła­dun­ko­wą po­ru­sza­ją­cą się wzdłuż sztyw­nych pro­wad­nic, na­chy­lo­nych do po­zio­mu pod kątem więk­szym niż 15 stop­ni, lub urzą­dze­nie pod­no­szą­ce po­ru­sza­ją­ce się po okre­ślo­nym torze.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dźwigacz

1. pier­wszy kręg szyj­ny krę­go­słu­pa; kręg szczy­to­wy; atlas;
2. mię­sień, któ­re­go skurcz po­wo­du­je unie­sie­nie da­ne­go na­rzą­du;
3. prze­sta­rza­łe, dziś iro­nicz­ne: osoba, która dźwi­ga cięż­kie przed­mio­ty


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) anat. kręg szyj­ny, na któ­rym opie­ra się czasz­ka;

 (1.2) sport. spor­to­wiec pod­no­szą­cy cię­ża­ry


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dźwiganie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|dźwi­gać.

 (1.2) gw-pl|Bu­ko­wi­na. bu­do­wa­nie domu


Źródła:

Wiktionary

Dźwigar

1. ele­ment kon­struk­cyj­ny, belka pod­trzy­mu­ją­ca jakąś kon­struk­cję, np. strop, skrzy­dło sa­mo­lo­tu;
2. daw­niej: dźwig


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ele­ment kon­struk­cyj­ny pod­trzy­mu­ją­cy jakąś kon­struk­cję


Dźwi­gar – ele­ment kon­struk­cyj­ny (np. wią­zar lub belka), po­zio­my lub uko­śny (np. dźwi­gar da­cho­wy, stro­po­wy); frag­ment bu­dow­li (np. dźwi­gar mo­sto­wy, sta­no­wią­cy zaz­wy­czaj przę­sło mostu) prze­no­szą­cy ob­cią­że­nia kon­struk­cji na pod­po­ry głów­ne (ścia­ny, słupy lub fi­la­ry).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dźwigarka

ma­szy­na do prze­no­sze­nia lub pod­no­sze­nia cię­ża­rów; lewar; winda śru­bo­wa


Źródła:

SJP.pl

Dźwigarowy

przy­miot­nik od: dźwi­gar


Źródła:

SJP.pl

Dźwigać

cza­sow­nik

 (1.1) pod­no­sić z wy­sił­kiem w górę coś cięż­kie­go

 (1.2) nieść cięż­kie rze­czy

 (1.3) przen. pod­no­sić na wyż­szy po­ziom

 (1.4) przen. dawać radę ja­kimś tru­dom

cza­sow­nik zwrot­ny

 (2.1) dźwi­gać się → pod­no­sić się, wsta­wać

 (2.2) dźwi­gać się → przen. być od­bu­do­wy­wa­nym

 (2.3) dźwi­gać się → przen. wy­do­sta­wać się włas­ny­mi si­ła­mi z bar­dzo cięż­kiej sy­tu­a­cji


Źródła:

Wiktionary

Dźwigienka

nie­wiel­ka dźwi­gnia


Źródła:

SJP.pl

Dźwigienkowy

przy­miot­nik od: dźwi­gien­ka


Źródła:

SJP.pl

Dźwignia

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) techn. prze­łącz­nik zre­a­li­zo­wa­ny za po­mo­cą da­ją­ce­go się prze­su­wać drąż­ka

 (1.2) fiz. jedna z ma­szyn pro­stych, któ­rych za­da­niem jest uzy­ska­nie dzia­ła­nia więk­szej siły przez za­sto­so­wa­nie mniej­szej siły;

 (1.3) sport. chwyt w sztu­kach walki, unie­ru­cha­mia­ją­cy prze­ciw­ni­ka przez zmu­sze­nie jego sta­wów do pracy w nie­na­tu­ral­nych wa­run­kach;

 (1.4) ekon. in­stru­ment fi­nan­so­wy po­le­ga­ją­cy na zwięk­sze­niu za­dłu­że­nia w celu pod­nie­sie­nia zy­skow­no­ści in­we­sty­cji; dzię­ki wy­ko­rzy­sta­niu ka­pi­ta­łu ob­ce­go, po jego spła­ce­niu wraz z kosz­ta­mi, zwięk­sza się cał­ko­wi­ty zysk, mimo po­zo­sta­wie­nia wkła­du włas­ne­go na niez­mie­nio­nym po­zio­mie

 (1.5) ekon. bank. fi­nan­so­wy in­stru­ment po­chod­ny po­le­ga­ją­cy na zwie­lo­krot­nie­niu efek­tów zmian kursu in­stru­men­tu ba­zo­we­go za po­mo­cą ni­skie­go de­po­zy­tu, sta­no­wią­ce­go tylko część in­we­sto­wa­nej sumy


Dźwi­gnia – ma­szy­na pro­sta, jest to sztyw­na belka za­wie­szo­na (pod­par­ta) na osi mo­gą­ca obra­cać się wokół niej, umoż­li­wia uzy­ska­nie więk­szej siły przy za­sto­so­wa­niu mniej­szej siły lub więk­sze­go prze­su­nię­cia wy­wo­ła­ne­go mniej­szym.

Dźwi­gnia wcho­dzi w skład wielu me­cha­niz­mów, które rów­nież czę­sto na­zy­wa­ne są w skró­cie dźwi­gnią (np.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Dźwignica

urzą­dze­nie do pod­no­sze­nia i prze­mie­szcza­nia ła­dun­ków na nie­wiel­kie od­le­gło­ści


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) techn. ma­szy­na z dłu­gim, ru­cho­mym ra­mie­niem słu­żą­ca do prze­no­sze­nia ła­dun­ku;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dźwignicowy

przy­miot­nik od: dźwi­gni­ca


Źródła:

SJP.pl

Dźwignik

urzą­dze­nie słu­żą­ce do pod­no­sze­nia przed­mio­tów na małą wy­so­kość


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) techn. urzą­dze­nie słu­żą­ce do pod­no­sze­nia, uno­sze­nia lub prze­no­sze­nia cięż­kich przed­mio­tów na nie­du­że wy­so­ko­ści


Dźwi­gnik, dźwi­gnik o ruchu pro­sto­li­nio­wym (pot. le­wa­rek) – urzą­dze­nie dźwi­go­we do pio­no­we­go (lub zbli­żo­ne­go do pio­no­we­go) prze­mie­szcza­nia (pod­no­sze­nia) obiek­tów, zwy­kle na nie­wiel­ką wy­so­kość. Naj­czę­ściej sto­so­wa­nym dźwi­gni­kiem jest pod­no­śnik. Wszyst­kie dźwi­gni­ki sto­so­wa­ne w warsz­ta­tach i wul­ka­ni­za­cjach, a mo­co­wa­ne na stałe do po­dło­ża, pod­le­ga­ją do­zo­ro­wi tech­nicz­ne­mu UDT.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dźwigniowy

przy­miot­nik od: dźwi­gnia


przy­miot­nik

 (1.1) techn. zwią­za­ny z dźwi­gnią; dzia­ła­ją­cy na za­sa­dzie dźwi­gni


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dźwigowy

przy­miot­nik od: dźwig


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba ob­słu­gu­ją­ca dźwig

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (2.1) zwią­za­ny z dźwi­giem, do­ty­czą­cy dźwi­gu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dźwigoń

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) stpol. tra­garz


Źródła:

Wiktionary

Dźwina

rzeka prze­pły­wa­ją­ca przez Rosję, Bia­ło­ruś i Łotwę


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. rzeka pły­ną­ca przez Rosję, Bia­ło­ruś i Łotwę, ucho­dzą­ca do Za­to­ki Ry­skiej;


Nie mylić z: Dwina.

Dźwi­na ( Da­u­ga­va, Дзвіна – Dzwi­na lub Заходняя Дзвіна – "Za­chod­nia­ja Dzwi­na", Западная Двина – "Za­pad­na­ja Dwina", Da­u­gu­va, liw. "Väina", Düna, dawna nazwa: "Rubon") – druga (po Wiśle) pod wzglę­dem dłu­go­ści rzeka ucho­dzą­ca do Bał­ty­ku. Prze­pły­wa­ją­ca przez Rosję, Bia­ło­ruś i Łotwę, ma­ją­ca swoje źró­dła na wzgó­rzach Wał­da­ju w za­chod­niej Rosji, na pół­noc­ny za­chód od mia­sta An­drie­a­pol, ucho­dzą­ca do Za­to­ki Ry­skiej.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dźwirze

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) stpol. śrpol. drzwi


Źródła:

Wiktionary

Dźwirzynianin

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Dźwi­rzy­na


Źródła:

Wiktionary

Dźwirzyno

wieś w Pol­sce


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wieś ry­bac­ka w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim;


Port, przy­stań, most, dęby

Dźwi­rzy­no (niem. "Kol­ber­ger Deep") – wieś so­łec­ka w pół­noc­no-za­chod­niej Pol­sce, w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie ko­ło­brze­skim, w gmi­nie Ko­ło­brzeg. Miej­sco­wość po­ło­żo­na jest nad Mo­rzem Bał­tyc­kim, na Po­brze­żu Szcze­ciń­skim, nad je­zio­rem Resko Przy­mor­skie.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dźwirzyński

do­ty­czą­cy Dźwi­rzy­na, ką­pie­li­ska nad Mo­rzem Bał­tyc­kim


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy Dźwi­rzy­na, zwią­za­ny z Dźwi­rzy­nem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dźwiyrka

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. drzwicz­ki


Źródła:

Wiktionary

Dźwiyrza

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. drzwi


Źródła:

Wiktionary

Dźwiyrze

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk, Śląsk Cie­szyń­ski. drzwi


Źródła:

Wiktionary

Dźwięczeć

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. dźwię­knąć, dk. za­dzę­czeć)

 (1.1) wy­da­wać dźwięk

 (1.2) być wy­czu­wal­nym w mowie


Źródła:

Wiktionary

Dźwięczniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: dźwięcz­nie


Źródła:

SJP.pl

Dźwięczniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: dźwięcz­ny


Źródła:

SJP.pl

Dźwięcznik

Dźwięcz­nik, czara gło­so­wa – wylot (za­koń­cze­nie) in­stru­men­tu dę­te­go, które na­da­je dźwię­kom wy­da­wa­nym przez po­szcze­gól­ne in­stru­men­ty dęte spe­cy­ficz­ną barwę, w za­leż­no­ści od kształ­tu i ma­te­ria­łu, z któ­re­go zo­stał wy­ko­na­ny.


Źródła:

Wikipedia

Dźwięczność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co dźwięcz­ne

 (1.2) jęz. cecha ar­ty­ku­la­cji gło­sek wy­ma­wia­nych z drga­niem wię­za­deł gło­so­wych;


Dźwięcz­ność (fo­na­cja) – jedna z cech ar­ty­ku­la­cji gło­sek zwią­za­na z pracą wię­za­deł gło­so­wych. Gło­ski wy­ma­wia­ne z wy­mu­sze­niem drgań wię­za­deł przy pro­duk­cji dźwię­ku na­zy­wa­ne są gło­ska­mi dźwięcz­ny­mi, na­to­miast wy­ma­wia­ne bez ich drga­nia na­zy­wa­ne są gło­ska­mi bezdź­więcz­ny­mi.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Dźwięczny

ma­ją­cy wy­raź­ne, przy­jem­ne brzmie­nie; dźwię­czą­cy


przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) o moc­nym, har­mo­nij­nym, czy­stym brzmie­niu

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (2.1) jęz. wy­ma­wia­ny przy zsu­nię­tych i drga­ją­cych wię­za­dłach gło­so­wych


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dźwięk

1. wra­że­nie słu­cho­we spo­wo­do­wa­ne falą aku­stycz­ną roz­cho­dzą­cą się w oś­rod­ku sprę­ży­stym;
2. za­bu­rze­nia fa­lo­we w oś­rod­ku sprę­ży­stym, np. w po­wie­trzu, wo­dzie, zdol­ne do wy­wo­ła­nia wra­że­nia słu­cho­we­go;
3. w ję­zy­koz­naw­stwie: gło­ska;
4. w mu­zy­ce: brzmie­nie o okre­ślo­nej wy­so­ko­ści, na­tę­że­niu i bar­wie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) fala aku­stycz­na od­bie­ra­na przez słuch czło­wie­ka;


Plik audio zo­stał ut­wo­rzo­ny na pod­sta­wie wer­sji z i nie obej­mu­je póź­niej­szych edy­cji.

Dźwięk – za­bu­rze­nie me­cha­nicz­ne fa­lo­we roz­cho­dzą­ce się w oś­rod­ku sprę­ży­stym, zdol­ne do wra­że­nia słu­cho­we­go u czło­wie­ka lub zwie­rząt, a także wra­że­nie słu­cho­we wy­wo­ła­ne taką falą. Dla czło­wie­ka pasmo sły­sze­nia mie­ści się w gra­ni­cach 20Hz do 20kHz. Czę­stot­li­wo­ści po­ni­żej 20Hz to in­fradź­wię­ki, a po­wy­żej 20kHz to ul­tradź­wię­ki.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dźwięki

1. wra­że­nie słu­cho­we spo­wo­do­wa­ne falą aku­stycz­ną roz­cho­dzą­cą się w oś­rod­ku sprę­ży­stym;
2. za­bu­rze­nia fa­lo­we w oś­rod­ku sprę­ży­stym, np. w po­wie­trzu, wo­dzie, zdol­ne do wy­wo­ła­nia wra­że­nia słu­cho­we­go;
3. w ję­zy­koz­naw­stwie: gło­ska;
4. w mu­zy­ce: brzmie­nie o okre­ślo­nej wy­so­ko­ści, na­tę­że­niu i bar­wie


Źródła:

SJP.pl

Dźwiękliwy

rzad­ko: wy­da­ją­cy dźwięk; dźwię­czą­cy


Źródła:

SJP.pl

Dźwięknięcie

wydać wy­raź­ny, wy­so­ki dźwięk; zadź­wię­czeć


Źródła:

SJP.pl

Dźwięknąć

wydać wy­raź­ny, wy­so­ki dźwięk; zadź­wię­czeć


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. dźwię­czeć)

 (1.1) do­ko­na­ny od|dźwię­czeć.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dźwiękochłonność

→ dźwię­ko­chłon­ny


Patrz:dźwiękochłonny

Źródła:

SJP.pl

Dźwiękochłonny

przy­miot­nik

 (1.1) tłu­mią­cy, po­chła­nia­ją­cy dźwię­ki, za­po­bie­ga­ją­cy roz­pra­sza­niu się dźwię­ków


Źródła:

Wiktionary

Dźwiękonaśladowczość

dźwię­ko­na­śla­dow­nict­wo, ono­ma­to­pe­ja;
1. wyraz lub ze­spół wy­ra­zów na­śla­du­ją­cych dźwię­ki i od­gło­sy;
2. odt­wa­rza­nie środ­ka­mi ję­zy­ko­wy­mi dźwię­ków i od­gło­sów


Źródła:

SJP.pl

Dźwiękonaśladowczy

na­śla­du­ją­cych swym brzmie­niem dźwię­ki na­tu­ral­ne


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) jęz. liter. na­śla­du­ją­cy dźwię­ki lub od­gło­sy na­tu­ry


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dźwiękonaśladownictwo

ono­ma­to­pe­ja, dźwię­ko­na­śla­dow­czość;
1. wyraz lub ze­spół wy­ra­zów na­śla­du­ją­cych dźwię­ki i od­gło­sy;
2. odt­wa­rza­nie środ­ka­mi ję­zy­ko­wy­mi dźwię­ków i od­gło­sów


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) liter. zob. ono­ma­to­pe­ja.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dźwiękoszczelność

→ dźwię­ko­szczel­ny


Patrz:dźwiękoszczelny

Źródła:

SJP.pl

Dźwiękoszczelny

przy­miot­nik

 (1.1) nie prze­pu­szcza­ją­cy dźwię­ków


Źródła:

Wiktionary

Dźwiękowiec

spe­cja­li­sta w za­kre­sie udź­wię­ko­wia­nia; re­a­li­za­tor dźwię­ku


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba, która zaj­mu­je się re­a­li­za­cją dźwię­ku w stu­diu – ra­dio­wym, te­le­wi­zyj­nym lub na­gra­nio­wym

 (1.2) osoba od­po­wie­dzial­na za na­gło­śnie­nie kon­cer­tu lub spek­ta­klu

 (1.3) re­a­li­za­tor na­grań dźwię­ku na pla­nie filmu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dźwiękowisko

słu­cho­wi­sko (czę­ściej), ra­dio­słu­cho­wi­sko (rzad­ko);
1. utwór li­te­rac­ki (ko­me­dia lub dra­mat) na­pi­sa­ny spe­cjal­nie lub przy­sto­so­wa­ny na po­trze­by radia;
2. ga­tu­nek ra­dio­wej dra­ma­tur­gii obej­mu­ją­cy takie ut­wo­ry;
3. au­dy­cja ra­dio­wa, w cza­sie któ­rej na­da­wa­ne są takie ut­wo­ry


Źródła:

SJP.pl

Dźwiękowy

przy­miot­nik od: dźwięk


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy dźwię­ku


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dźwińsk

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) hist. geogr. Dy­ne­burg


Źródła:

Wiktionary

Dźwiński

przy­miot­nik od: Dźwi­na


Źródła:

SJP.pl