Dz

skrót od: Dzie­je Apo­stol­skie - jedna z ksiąg bi­blij­nych, wcho­dzą­ca w skład No­we­go Te­sta­men­tu


skrót

 (1.1) = Dzie­je Apo­stol­skie


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dz.

skrót od: dzien­nik


Źródła:

SJP.pl

Dzadziki

[czy­taj: dzadz-iki] grec­ki sos ze świe­żych, roz­drob­nio­nych ogór­ków z czosn­kiem i jo­gur­tem albo śmie­ta­ną, zwy­kle do­da­wa­ny do po­traw mięs­nych; tzat­zi­ki, tzat­zy­ki, ca­ci­ki, ca­cy­ki


Źródła:

SJP.pl

Dzawchański

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Dzaw­cha­nem, do­ty­czą­cy Dzaw­cha­nu


Źródła:

Wiktionary

Dzban

1. na­czy­nie użyt­ko­we lub de­ko­ra­cyj­ne zwy­kle zwę­żo­ne u góry, czę­sto z jed­nym uchem i dziób­kiem;
2. po­tocz­nie: osoba głu­pia, tępa; cym­bał, tuman, tępak


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) na­czy­nie użyt­ko­we lub de­ko­ra­cyj­ne zwy­kle zwę­żo­ne u góry, czę­sto z jed­nym uchem;

 (1.2) za­war­tość dzba­na (1.1)

 (1.3) środ. pejor. osoba głu­pia, tępa;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dzbaneczek

zdrob­nie­nie od: dzba­nek; dzba­nu­szek


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) mały dzban


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dzbaneczkowaty

po­dob­ny w kształ­cie do dzba­necz­ka


Źródła:

SJP.pl

Dzbanecznik

ro­śli­na ży­wią­ca się owa­da­mi, ros­ną­ca w dżun­gli


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) bot. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Ne­pent­hes|L.|ref=tak., ro­dzaj ro­ślin owa­do­żer­nych z ro­dzi­ny dzba­necz­ni­ko­wa­tych;


Dzba­necz­nik ("Ne­pent­hes" L.) – ro­dzaj ro­ślin mię­so­żer­nych z mo­no­ty­po­wej ro­dzi­ny dzba­necz­ni­ko­wa­tych "Ne­pent­ha­ce­ae". Obej­mu­je co najm­niej 168 ga­tun­ków. Więk­szość z nich wy­stę­pu­je w po­łud­nio­wo-wschod­niej Azji, ale za­sięg ro­dza­ju roz­cią­ga się od Ma­da­ga­ska­ru po za­chod­nią Oce­a­nię.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dzbanecznikowate

ro­dzi­na owa­do­żer­nych ro­ślin o li­ściach w kształ­cie dzban­ków


Dzba­necz­ni­ko­wa­te ("Ne­pent­ha­ce­ae" Du­mort.) – mo­no­ty­po­wa ro­dzi­na ro­ślin mię­so­żer­nych wy­stę­pu­ją­cych w Azji po­łud­nio­wo-wschod­niej, pół­noc­nej Au­stra­lii oraz na wy­spach od Ma­da­ga­ska­ru po Nową Ka­le­do­nię na Pa­cy­fi­ku. Do ro­dzi­ny na­le­ży tylko jeden ro­dzaj - dzba­necz­nik ("Ne­pent­hes" L.) z ok. 160 ga­tun­ka­mi.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dzbanecznikowaty

o ce­chach dzba­necz­ni­ko­wa­tych (ro­dzi­na ro­ślin)


Źródła:

SJP.pl

Dzbanecznikowiec

przed­sta­wi­ciel rzędu ro­ślin okry­to­na­sien­nych


Źródła:

SJP.pl

Dzbanek

zdrob­nie­nie od: dzban


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od dzban

 (1.2) nie­wiel­ki dzban


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dzbaniwo

ro­dzaj drzew z ro­dzi­ny bi­gno­nio­wa­tych


Dzba­ni­wo ("Cre­scen­tia" L.) – ro­dzaj drzew z ro­dzi­ny bi­gno­nio­wa­tych. Obej­mu­je 6 ga­tun­ków. Ro­śli­ny te rosną w Ame­ry­ce Cen­tral­nej od Mek­sy­ku po Pa­na­mę, na An­ty­lach i w pół­noc­nej czę­ści Ame­ry­ki Po­łud­nio­wej się­ga­jąc po Peru i pół­noc­ną Bra­zy­lię na po­łud­niu. Jako ro­śli­ny in­tro­du­ko­wa­ne za­re­je­stro­wa­ne zo­sta­ły w po­łud­nio­wo-wschod­niej Bra­zy­lii, na wy­spach Ga­la­pa­gos oraz w Afry­ce (Czad, Benin i Gam­bia).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dzbankowaty

przy­po­mi­na­ją­cy kształ­tem dzba­nek


Źródła:

SJP.pl

Dzbankowy

→ dzba­nek


Patrz:dzbanek

Źródła:

SJP.pl

Dzbanowy

przy­miot­nik od: dzban


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z dzba­nem, ma­ją­cy po­stać dzba­nu

 (1.2) med. przy­po­mi­na­ją­cy dźwięk pow­sta­ją­cy pod­czas dmu­cha­nia w szyj­kę szkla­nej bu­tel­ki, wska­zu­ją­cy na ist­nie­nie jamy w płu­cach


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dzbanuszek

zdrob­nie­nie od: dzba­nek; dzba­ne­czek


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od: dzba­nek

 (1.2) małe na­czy­nie sto­ło­we z uchem i dziob­kiem, np. do mleka


Dzba­nu­szek – ory­gi­nal­na pol­ska wer­sja im­po­stu, sto­so­wa­na w ar­chi­tek­tu­rze re­ne­san­su. Ka­mien­ny ele­ment w kształ­cie dzba­nusz­ka. Wy­stę­pu­je jako na­sa­da na gło­wi­cy ko­lum­ny, jako pod­po­ra kon­struk­cji dachu, motyw tral­ki. Cha­rak­te­ry­stycz­ny ele­ment gór­nej kon­dy­gna­cji kruż­gan­ku dzie­dziń­ca na Wa­we­lu.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dzbanuszkowaty

po­dob­ny kształ­tem do dzba­nusz­ka


Źródła:

SJP.pl

Dzbenin

wieś w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dzboneczek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. dzba­nu­szek


Źródła:

Wiktionary

Dzbonek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. dzba­nek


Źródła:

Wiktionary

Dzeolit

mi­ne­rał, uwod­nio­ny krze­mian wy­stę­pu­ją­cy głów­nie w szcze­li­nach skał wy­lew­nych i głę­bi­no­wych


Źródła:

SJP.pl

Dzeta

li­te­ra al­fa­be­tu grec­kie­go; zeta


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nazwa szó­stej li­te­ry al­fa­be­tu grec­kie­go, ζ;


Dzeta ( ζῆτα, Ζ ζ) – szó­sta li­te­ra al­fa­be­tu grec­kie­go. W grec­kim sy­ste­mie licz­bo­wym oz­na­cza licz­bę 7. Dzeta po­cho­dzi od li­te­ry al­fa­be­tu fe­nic­kie­go zajin (‏𐤆‎). Od zety po­cho­dzą ła­ciń­skie Z i cy­ry­lic­kie З.

Dzeta re­pre­zen­tu­je w ję­zy­ku no­wo­grec­kim spół­gło­skę szcze­li­no­wą dzią­sło­wą dźwięcz­ną /z/, w grece kla­sycz­nej oz­na­cza­ła afry­ka­tę // lub zbit­kę /zd/.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dzeus

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) mitgr. zob. Zeus.


Źródła:

Wiktionary

Dziaba

po­tocz­nie: cze­kan uży­wa­ny w al­pi­niz­mie i wspi­nacz­ce lo­do­wej


Dzia­ba – pol­ski szy­bo­wiec ama­tor­ski z okre­su mię­dzy­wo­jen­ne­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dziabanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|dzia­bać.


Źródła:

Wiktionary

Dziabaszewski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Dziabać

cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny (dk. dziab­nąć)

 (1.1) pot. ude­rzać ostrym na­rzę­dziem; łupać, rąbać

 (1.2) gw-pl|Poz­nań. pleć, spulch­niać zie­mię mo­ty­ką


Źródła:

Wiktionary

Dziabka

po­tocz­nie o małej mo­ty­ce lub tego typu za­baw­ce do pia­skow­ni­cy


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Poz­nań. mo­ty­ka

 (1.2) pot. cze­kan (we wspi­nacz­ce)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziabnięcie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|dziab­nąć.


Źródła:

Wiktionary

Dziabąg

pie­szczot­li­wie o uko­cha­nej oso­bie


Źródła:

SJP.pl

Dziad

dzia­dek;
1. oj­ciec matki lub ojca;
2. przo­dek


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) przest. podn. dzia­dek

 (1.2) przo­dek

 (1.3) daw. wojsk. het­man Czar­nec­ki

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) po­gard. sta­ruch, star­szy czło­wiek

 (2.2) po­gard. że­brak, bie­dak; Glo­ger.

 (2.3) łódź. ka­pu­śniak z ziem­nia­ka­mi

 (2.4) pot. rzep ło­pia­nu

 (2.5) środ. żegl. fala za­le­wa­ją­ca po­kład


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziadek

1. oj­ciec matki albo ojca
2. sta­ru­szek
3. w niek­tó­rych grach: fik­cyj­ny gracz na miej­scu bra­ku­ją­ce­go part­ne­ra


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) oj­ciec ojca

 (1.2) oj­ciec matki

 (1.3) pot. star­szy pan, męż­czyz­na w po­desz­łym wieku

 (1.4) karc. w bry­dżu: wy­my­ślo­ny gracz, który za­stę­pu­je bra­ku­ją­ce­go part­ne­ra

 (1.5) daw. wojsk. Józef Pił­sud­ski

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) zob. dzia­dek do orze­chów.

 (2.2) środ. żegl. fala za­le­wa­ją­ca po­kład


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dziaderka

ko­bie­ta trak­tu­ją­ca mło­dych ludzi w lek­ce­wa­żą­cy i pro­tek­cjo­nal­ny spo­sób


Źródła:

SJP.pl

Dziaders

osoba trak­tu­ją­ca mło­dych ludzi w lek­ce­wa­żą­cy i pro­tek­cjo­nal­ny spo­sób


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy lub mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) pejor. męż­czyz­na w sile wieku, zwy­kle wpły­wo­wy, który trak­tu­je ko­bie­ty lub młode osoby lek­ce­wa­żą­co, pro­tek­cjo­nal­nie, przed­mio­to­wo, z po­czu­ciem wyż­szo­ści

 (1.2) pot. obraź. męż­czyz­na wy­ko­rzy­stu­ją­cy swoją uprzy­wi­le­jo­wa­ną po­zy­cję spo­łecz­ną do bu­do­wa­nia swo­je­go wi­ze­run­ku

 (1.3) pot. żart. osoba o po­glą­dach, gu­stach lub spo­so­bie bycia, które zda­niem ko­men­ta­to­ra są prze­sta­rza­łe i nie­a­dek­wat­ne do te­raź­niej­szo­ści


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziaderski

→ dzia­ders


Patrz:dziaders

Źródła:

SJP.pl

Dziaderstwo

po­glą­dy ty­po­we dla dzia­der­sa


Źródła:

SJP.pl

Dziadeusz

żar­to­bli­wie o kimś przy­po­mi­na­ją­cym dzia­da


Źródła:

SJP.pl

Dziadkers

żar­to­bli­wie: sta­ru­szek


Źródła:

SJP.pl

Dziadkiewicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Dziadkowice

wieś w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dziadkowicki

przy­miot­nik od: Dziad­ko­wi­ce; dziad­kow­ski


Źródła:

SJP.pl

Dziadkowie

ro­dzi­ce ojca lub matki; bab­cia z dziad­kiem


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) pot. ro­dzi­ce ro­dzi­ców; bab­cia i dzia­dek

 (1.2) lm. zob. dzia­dek.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziadkowiec

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Dziadkowizna

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) daw. lub reg. ma­ją­tek, spa­dek po dziad­ku


Źródła:

Wiktionary

Dziadkowski

przy­miot­nik od: Dziad­ko­wi­ce; dziad­ko­wic­ki


Źródła:

SJP.pl

Dziadkowy

przy­miot­nik od: dzia­dek


przy­miot­nik dzier­żaw­czy

 (1.1) na­le­żą­cy do dziad­ka, bę­dą­cy jego włas­no­ścią


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziadocen

żar­to­bli­wie: epoka rzą­dów sta­rych osób o kon­ser­wa­tyw­nych po­glą­dach


Źródła:

SJP.pl

Dziadoch

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) daw. kiść ogona wo­le­go

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) daw. bie­dak


Dzia­doch (nazwa obocz­na: Kołek) – osada w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie ko­niń­skim, w gmi­nie Wierz­bi­nek, na lewym brze­gu No­te­ci. Do 31 grud­nia 2016 część wsi Te­re­se­wo pod nazwą Dzia­dak.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość na­le­ża­ła ad­mi­ni­stra­cyj­nie do wo­je­wództ­wa ko­niń­skie­go.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Dziadocha

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) daw. obręcz że­laz­na do szcze­pia­nia pługa z kół­ka­mi


Źródła:

Wiktionary

Dziadoparking

po­tocz­nie: pro­wi­zo­rycz­ny, zwy­kle nie­le­gal­ny par­king


Źródła:

SJP.pl

Dziadostwo

daw­niej: dzia­dek z żoną; dziad­ko­wie


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) po­gard. coś tan­det­ne­go lub li­che­go

 (1.2) po­gard. grupa ludzi bied­nych lub nie­po­wa­ża­nych

 (1.3) pot. życie osoby bied­nej, ubo­giej

 (1.4) pot. grupa że­bra­ków


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziadosz

naz­wi­sko


Dzia­dosz – pol­skie naz­wi­sko.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dziadoszanie

ślą­skie ple­mię sło­wiań­skie, za­miesz­ku­ją­ce we wczes­nym śred­nio­wie­czu te­re­ny mię­dzy dol­nym Bo­brem a Odrą


Dzia­do­sza­nie, Dzia­do­szy­ce, Dzia­do­si­cze ( Da­do­se­sa­ni, Die­de­si­si, Die­de­si, Die­de­sa, De­do­si­ze, De­do­se­se) – ple­mię sło­wiań­skie lo­ka­li­zo­wa­ne na ob­sza­rze środ­ko­we­go Bobru, w oko­li­cach Szpro­ta­wy oraz Gło­go­wa, gdzie rze­ko­mo miał­by znaj­do­wać się ich gród cen­tral­ny. Licz­ne gro­dzi­ska ple­mien­ne znane z oko­lic Gło­go­wa świad­czą o tym, że osad­nict­wo dzia­do­szań­skie w IX – X w. miało zde­cen­tra­li­zo­wa­ny cha­rak­ter.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dziadoszanin

czło­nek ślą­skie­go ple­mie­nia sło­wiań­skie­go, za­miesz­ku­ją­ce­go we wczes­nym śred­nio­wie­czu te­re­ny mię­dzy dol­nym Bo­brem a Odrą


Źródła:

SJP.pl

Dziadowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|dzia­do­wać.

 (1.2) pot. po­zo­sta­wa­nie w nie­do­stat­ku, w bie­dzie

 (1.3) pot. pro­sze­nie o jał­muż­nę, pomoc, wspar­cie


Źródła:

Wiktionary

Dziadowaty

wy­glą­da­ją­cy jak dziad


Źródła:

SJP.pl

Dziadować

po­tocz­nie:
1. żyć w bie­dzie, nie­do­stat­ku; bie­do­wać;
2. że­brać


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) pot. bie­do­wać, żyć w bie­dzie

 (1.2) pot. że­brać

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny dzia­do­wać się

 (2.1) gwara. guz­drać się


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziadowicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Dziadowizna

daw­niej: grunt odzie­dzi­czo­ny po dzia­dzie; dzia­dziz­na


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) daw. lub reg. ma­ją­tek, spa­dek po dziad­ku

 (1.2) reg. grunt otrzy­ma­ny po matce


Dzia­do­wiz­na – we­dług TERYT jest to część mia­sta Kra­śni­ka w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, w po­wie­cie kra­śnic­kim. We­dług Ge­o­por­ta­lu miej­sco­wość znaj­du­je się w gra­ni­cach wsi Pa­sie­ka-Ko­lo­nia, którą wy­łą­czo­no z Kra­śni­ka 1 stycz­nia 1973.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dziadownia

po­tocz­nie:
1. miej­sca za­nied­ba­ne lub nie­wła­ści­wie funk­cjo­nu­ją­ce;
2. dom star­ców;
3. sklep z odzie­żą uży­wa­ną; ciuch­land, ciu­cho­land, lum­peks, szma­teks, szmat­land, bu­blow­nia


Dzia­dow­nia – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie łódz­kim, w po­wie­cie wie­luń­skim, w gmi­nie Biała.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa sie­radz­kie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dziadowokłodzki

przy­miot­nik od: Dzia­do­wa Kłoda


Źródła:

SJP.pl

Dziadowski

1. po­tocz­nie: na­le­żą­cy do że­bra­ka, że­bra­czy;
2. po­tocz­nie: mało wart; tan­det­ny, nędz­ny;
3. daw­niej: na­le­żą­cy do przod­ka, dzia­da;
4. po dzia­dow­sku - nędz­nie, byle jak, jak że­brak


przy­miot­nik

 (1.1) na­le­żą­cy do że­bra­ka, wła­ści­wy że­bra­ko­wi

 (1.2) tan­det­nie zro­bio­ny, licho, nędz­nie wy­glą­da­ją­cy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziadowsko

przy­słó­wek

 (1.1) licho, nędz­nie, tan­det­nie


Źródła:

Wiktionary

Dziadowskość

→ dzia­dow­ski


Patrz:dziadowski

Źródła:

SJP.pl

Dziadowy

przy­miot­nik od: dziad


Źródła:

SJP.pl

Dziadulek

pie­szczot­li­wie: dzia­dek; dzia­du­lo, dzia­du­nio, dzia­du­szek, dzia­duś, dzia­dzia, dzia­dzio, dzia­dziu­nio, dzia­dziuś


Źródła:

SJP.pl

Dziadulisko

zgru­bie­nie od: dzia­du­lo


Źródła:

SJP.pl

Dziadulo

pie­szczot­li­wie: dzia­dek; dzia­du­lek, dzia­du­nio, dzia­du­szek, dzia­duś, dzia­dzia, dzia­dzio, dzia­dziu­nio, dzia­dziuś


Źródła:

SJP.pl

Dziadunio

pie­szczot­li­wie: dzia­dek; dzia­du­lo, dzia­du­lek, dzia­du­szek, dzia­duś, dzia­dzia, dzia­dzio, dzia­dziu­nio, dzia­dziuś


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pot. pieszcz. o dziad­ku

 (1.2) pot. pieszcz. o star­szym męż­czyź­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziaduniowy

przy­miot­nik od: dzia­du­nio


Źródła:

SJP.pl

Dziadura

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Dziaduszek

pie­szczot­li­wie: dzia­dek; dzia­du­lo, dzia­du­nio, dzia­du­lek, dzia­duś, dzia­dzia, dzia­dzio, dzia­dziu­nio, dzia­dziuś


Źródła:

SJP.pl

Dziaduś

pie­szczot­li­wie: dzia­dek; dzia­du­lo, dzia­du­nio, dzia­du­szek, dzia­du­lek, dzia­dzia, dzia­dzio, dzia­dziu­nio, dzia­dziuś


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pieszcz. także żart. dzia­dek

 (1.2) pieszcz. także żart. sta­ru­szek

 (1.3) pieszcz. także żart. że­brak


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziady

dawny obrzęd lu­do­wy Sło­wian i Bał­tów, wy­wo­dzą­cy się z przed­chrze­ści­jań­skich obrzę­dów sło­wiań­skich, po­le­ga­ją­cy na zbie­ra­niu się ludu w celu na­wią­za­nia kon­tak­tu z du­sza­mi zmar­łych i po­zy­ska­nia ich przy­chyl­no­ści


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) kult. rel. obrzęd lu­do­wy z te­re­nu Kre­sów, pod­czas któ­re­go przy­wo­łu­je się duchy zmar­łych; ; Glo­ger.

 (1.2) daw. chmu­ry

 (1.3) daw. ru­pie­cie, stare sprzę­ty

 (1.9) lud. ło­pian

 (1.10) lud. je­ży­na

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) M., B. i W. lm. od: dziad


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dziadyga

po­gard­li­wie o męż­czyź­nie w star­szym wieku; sta­ruch


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pot. po­gard. męż­czyz­na, szcze­gól­nie stary


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziadykiewicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Dziadzia

pie­szczot­li­wie: dzia­dek; dzia­du­lo, dzia­du­nio, dzia­du­szek, dzia­duś, dzia­du­lek, dzia­dzio, dzia­dziu­nio, dzia­dziuś


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) in­fant. pieszcz. dzia­dek


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziadzia-Dzidzia

żar­to­bli­wie: sta­ru­szek ubie­ra­ją­cy się mło­dzie­żo­wo


Źródła:

SJP.pl

Dziadzieć

po­tocz­nie:
1. sta­wać się sta­rym; sta­rzeć się;
2. sta­wać się bied­nym; bied­nieć


Źródła:

SJP.pl

Dziadzina

po­tocz­nie: z po­li­to­wa­niem o sta­rym męż­czyź­nie


Źródła:

SJP.pl

Dziadziny

daw­niej: na­le­żą­cy do dzia­da, do­ty­czą­cy dzia­da; dzia­do­wy


Źródła:

SJP.pl

Dziadzio

pie­szczot­li­wie: dzia­dek; dzia­du­lo, dzia­du­nio, dzia­du­szek, dzia­duś, dzia­dzia, dzia­du­lek, dzia­dziu­nio, dzia­dziuś


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pieszcz. dzia­dek

 (1.2) pieszcz. sta­ru­szek


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziadziowie

pie­szczot­li­wie: dzia­dek; dzia­du­lo, dzia­du­nio, dzia­du­szek, dzia­duś, dzia­du­lek, dzia­dzio, dzia­dziu­nio, dzia­dziuś


Źródła:

SJP.pl

Dziadzisko

zgru­bie­nie od: dziad; po­gard­li­wie lub z po­li­to­wa­niem o sta­rym męż­czyź­nie albo o że­bra­ku


Źródła:

SJP.pl

Dziadziu

pie­szczot­li­wie: dzia­dek; dzia­du­lo, dzia­du­nio, dzia­du­szek, dzia­duś, dzia­du­lek, dzia­dzio, dzia­dziu­nio, dzia­dziuś


Źródła:

SJP.pl

Dziadziunio

pie­szczot­li­wie: dzia­dek; dzia­du­lo, dzia­du­nio, dzia­du­szek, dzia­duś, dzia­dzia, dzia­dzio, dzia­du­lek, dzia­dziuś


Źródła:

SJP.pl

Dziadziuś

pie­szczot­li­wie: dzia­dek; dzia­du­lo, dzia­du­nio, dzia­du­szek, dzia­duś, dzia­dzia, dzia­dzio, dzia­dziu­nio, dzia­du­lek


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) zdrobn. od: dzia­dek


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziadzizna

daw­niej: grunt odzie­dzi­czo­ny po dzia­dzie; dzia­do­wiz­na


Źródła:

SJP.pl

Dziadówa

1. obraź­li­wie: stara ko­bie­ta; sta­ru­cha;
2. po­tocz­nie: coś kiep­skie­go; dzia­dów­ka


Źródła:

SJP.pl

Dziadówka

1. obraź­li­wie:
a) że­bracz­ka;
b) uboga ko­bie­ta;
2. po­tocz­nie: coś kiep­skie­go; dzia­dó­wa;
3. żar­to­bli­wie: ma­te­ria­ło­wa torba na za­ku­py;
4. ka­szub­ska zupa na ma­ślan­ce z bocz­kiem i ziem­nia­ka­mi


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dziak

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dziaknąć

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. dzia­ko­wać)

 (1.1) daw. środ. więz. i prze­stęp., także. skrót|ochweśn.|kmina ochwe­śnic­ka, gwara ochwe­śnic­ka|w:Gwara ochwe­śnic­ka. dać

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny

 (2.1) daw. środ. więz. i prze­stęp. wziąć ude­rzyć

 (2.5) daw. środ. więz. i prze­stęp. roz­nie­cić, roz­pa­lić, wy­krze­sać (ogień)

 (2.6) gw-pl|Borki Wiel­kie, po­wiat sztum­ski. dźgnąć, ukłuć

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni do­ko­na­ny

 (3.1) daw. środ. więz. i prze­stęp. pójść

 (3.2) daw. środ. więz. i prze­stęp. po­je­chać

 (3.3) gw-pl|po­wiat ry­piń­ski, po­wiat to­ruń­ski. dać ła­pów­kę

cza­sow­nik zwrot­ny do­ko­na­ny dzia­knąć się

 (4.1) daw. środ. więz. i prze­stęp. pu­ścić się (w po­ścig)


Źródła:

Wiktionary

Dziakować

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) środ. więz. i prze­stęp., gw-pl|Lwów., skrót|ochweśn.|kmina ochwe­śnic­ka, gwara ochwe­śnic­ka|w:Gwara ochwe­śnic­ka. dawać

 (1.2) skrót|ochweśn.|kmina ochwe­śnic­ka, gwara ochwe­śnic­ka|w:Gwara ochwe­śnic­ka. robić


Źródła:

Wiktionary

Dziakło

dawna da­ni­na zbo­żo­wa na Lit­wie


Źródła:

SJP.pl

Dziamać

1. jeść, prze­żu­wać po­karm bar­dzo po­wo­li;
2. robić coś bar­dzo wolno, źle i nie­do­kład­nie;
3. w zwro­cie "nic nie dzia­mie" - nic nie ro­zu­mie


Źródła:

SJP.pl

Dziamdzianie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|dziam­dziać.


Źródła:

Wiktionary

Dziamdziać

mla­skać przy je­dze­niu


cza­sow­nik

 (1.1) prze­żu­wać coś po­wo­li, naj­czę­ściej mla­szcząc

 (1.2) dłu­bać przy czymś, robić coś bez prze­ko­na­nia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziamgać

mówić dużo i szyb­ko


Źródła:

SJP.pl

Dziamgotać

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) pot. na­rze­kać, skar­żyć się

 (1.2) gw-pl|War­sza­wa. mówić, gadać


Źródła:

Wiktionary

Dziamkać

jeść, prze­żu­wać po­karm bar­dzo po­wo­li; dzia­mać


Źródła:

SJP.pl

Dziamolić

na­rze­kać, nu­dzić


Źródła:

SJP.pl

Dziamski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Dzianet

pię­kny koń wierz­cho­wy lub cu­go­wy rasy hisz­pań­skiej, wło­skiej lub tu­rec­kiej


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) jeźdz. pię­kny, ra­so­wy koń


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dzianie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|dziać.


Źródła:

Wiktionary

Dzianina

wyrób włó­kien­ni­czy


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) włók. ma­te­riał pow­sta­ją­cy przez two­rze­nie oczek z przę­dzy i łą­cze­nie ich;

 (1.2) włók. wyrób z dzia­ni­ny (1.1)


Dzia­ni­na, dzian­ka – wyrób włó­kien­ni­czy pow­sta­ją­cy w pro­ce­sie dzia­nia z jed­nej lub wielu nitek two­rzą­cych po­łą­czo­ne ze sobą oczka (pętle z nitek).

Dzia­ni­na może być luźna lub gęsta, cha­rak­te­ry­zu­je się wy­so­ką sprę­ży­sto­ścią; pro­du­ko­wa­na jest z przę­dzy dzie­wiar­skiej w pro­ce­sie dzia­nia ręcz­ne­go lub ma­szy­no­we­go, a na­stęp­nie od­po­wied­nio wy­kań­cza­na. Może mieć okre­ślo­ny kształt lub wy­stę­po­wać jako ma­te­riał me­tra­żo­wy.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dzianinopodobny

ma­ją­cy niek­tó­re wła­ści­wo­ści dzia­ni­ny; przy­po­mi­na­ją­cy dzia­ni­nę


Źródła:

SJP.pl

Dzianinowiec

rze­mieśl­nik pra­cu­ją­cy przy wy­ro­bie dzia­nin


Źródła:

SJP.pl

Dzianinowy

przy­miot­nik od: dzia­ni­na


Źródła:

SJP.pl

Dzianwa

dwu­let­nia ro­śli­na ozdob­na z ro­dzi­ny astro­wa­tych; ga­i­lar­dia; gaj­lar­dia


Źródła:

SJP.pl

Dziany

1. zro­bio­ny z dzia­ni­ny;
2. po­tocz­nie: bo­ga­ty, za­moż­ny


przy­miot­nik

 (1.1) kraw. wy­ko­na­ny z dzia­ni­ny

 (1.2) pot. za­moż­ny, bo­ga­ty

forma cza­sow­ni­ka.

 (2.1) imie­słów przy­miot­ni­ko­wy bier­ny od cza­sow­ni­ka dziać


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziara

po­tocz­nie: ta­tu­aż


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. ta­tu­aż


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziarać

po­tocz­nie: ta­tu­o­wać; dzia­bać, dzier­gać, dziar­gać


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. wy­dzia­rać)

 (1.1) pot. ta­tu­o­wać, robić ta­tu­aż

 (1.2) pot. dzia­rać (1.1) re­gu­lar­nie

 (1.3) pot. robić sobie ta­tu­aż na ja­kiejś czę­ści ciała

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny dzia­rać się (dk. wy­dzia­rać się)

 (2.1) pot. mieć ro­bio­ny ta­tu­aż

 (2.2) pot. robić sa­me­mu sobie ta­tu­aż


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziargać

dzier­gać; po­tocz­nie:
1. robić na dru­tach, szy­deł­kiem; dzierz­gać;
2. haf­to­wać, wy­szy­wać;
3. ta­tu­o­wać; dzia­bać, dzia­rać


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. wy­dziar­gać)

 (1.1) pot. robić na dru­tach

 (1.2) pot. szy­deł­ko­wać

 (1.3) pot. haf­to­wać, wy­szy­wać

 (1.4) pot. ta­tu­o­wać

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny dziar­gać się

 (2.1) gwara wię­zien­na sa­mo­o­ka­le­czać się, robić sobie szny­ty


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziarka

zdrob­nie­nie od: dzia­ra


Źródła:

SJP.pl

Dziarmagowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Dziarnina

miód pszcze­li w sta­nie skry­sta­li­zo­wa­nym; kru­piec


Źródła:

SJP.pl

Dziarno

wieś w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dziarny

przy­miot­nik

 (1.1) gw-pl|zie­mia cheł­miń­sko-do­brzyń­ska,Gru­dziądz,Ko­cie­wie. dziar­ski, żwawy


Dziar­ny – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim, w po­wie­cie iław­skim, w gmi­nie Iława. Jest sie­dzi­bą so­łect­wa.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Dziarski

książ­ko­wo:
1. pełen życia, ener­gii; ocho­czy, żwawy;
2. dziel­ny, wa­lecz­ny; chwac­ki, zu­cho­wa­ty


przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) książk. pełen życia, ener­gii, tem­pe­ra­men­tu

 (1.2) książk. świad­czą­cy o dziar­sko­ści, ener­gii, tem­pe­ra­men­cie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziarsko

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób dziar­ski


Źródła:

Wiktionary

Dziarskość

spo­sób za­cho­wa­nia wy­ra­ża­ją­cy ener­gię, tem­pe­ra­ment, ra­dość życia; żwa­wość, ży­wość, rześ­kość


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego kto jest dziar­ski


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziarstwa

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) stpol. żwir


Źródła:

Wiktionary

Dziateczki

zdrob­nie­nie od: dziat­ki


Źródła:

SJP.pl

Dziatki

daw­niej: dzie­ci; dziat­wa, dzie­ciar­nia


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) przest. dzie­ci


Dziat­ki ( Дзеткі; Детки) – wieś na Bia­ło­ru­si, w ob­wo­dzie gro­dzień­skim, w re­jo­nie we­re­now­skim, w siel­so­wie­cie Za­błoć.

W dwu­dzie­sto­le­ciu mię­dzy­wo­jen­nym le­ża­ły w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie no­wo­gródz­kim, w po­wie­cie lidz­kim, w gmi­nie Za­błoć.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dziatkiewicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Dziatkowiak

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Dziatwa

prze­sta­rza­le: dzie­ci; dziat­ki, dzie­ciar­nia


rze­czow­nik zbio­ro­wy, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) przest. lub książk. nie­do­ro­słe po­tom­stwo; dzie­ci


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziać

1. robić na dru­tach;
2. dziać się - mieć miej­sce, wy­da­rzać się


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) włók. robić dzia­ni­nę: ubra­nie, tka­ni­nę z nitek na dru­tach, szy­deł­kiem

 (1.2) stpol. mówić

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny dziać się

 (2.1) od­by­wać się, mieć miej­sce, zda­rzać się


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dział

część książ­ki, cza­so­pis­ma, wy­sta­wy poś­wię­co­na okre­ślo­nym za­gad­nie­niom


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) dzie­dzi­na, np. nauki, go­spo­dar­ki itp.

 (1.2) część cza­so­pis­ma poś­wię­co­na okre­ślo­nym za­gad­nie­niom

 (1.3) część wy­sta­wy, skle­pu poś­wię­co­na okre­ślo­nym za­gad­nie­niom

 (1.4) część in­sty­tu­cji

 (1.5) daw. po­dział, zwła­szcza ma­jąt­ku

 (1.6) część włas­no­ści przy­pa­da­ją­ca komuś z po­dzia­łu

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (2.1) D. lm. zob. dzia­ło.

forma cza­sow­ni­ka.

 (3.1) 3 os. lp. m. czasu przesz­łe­go zob. dziać.


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Działa

1. robić na dru­tach;
2. dziać się - mieć miej­sce, wy­da­rzać się


Źródła:

SJP.pl

Działacz

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba ak­tyw­na w okre­ślo­nej dzie­dzi­nie życia pu­blicz­ne­go


Źródła:

Wiktionary

Działaczka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta ak­tyw­na w okre­ślo­nej dzie­dzi­nie życia pu­blicz­ne­go


Źródła:

Wiktionary

Działaczowski

→ dzia­łacz


Patrz:działacz

Źródła:

SJP.pl

Działak

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Działalność

1. ze­spół czyn­no­ści, dzia­łań, po­dej­mo­wa­nych w ja­kimś celu; dzia­ła­nie, praca;
2. funk­cjo­no­wa­nie cze­goś lub wpływ na coś


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zor­ga­ni­zo­wa­ny ze­spół dzia­łań, ak­tyw­no­ści pod­ję­tych w okre­ślo­nym celu i ma­ją­cych jasno okre­ślo­ny za­kres

 (1.2) od­dzia­ły­wa­nie cze­goś, wpływ


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Działalny

daw­niej: dzia­ła­ją­cy, zdol­ny do dzia­ła­nia


Źródła:

SJP.pl

Działanie

1. zwy­kle w lm: akcja woj­sko­wa, walka zbroj­na;
2. w ma­te­ma­ty­ce: ope­ra­cja na ele­men­tach zbio­ru, np. dzia­ła­nia aryt­me­tycz­ne na licz­bach


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) ze­spół ru­chów i czyn­no­ści zmie­rza­ją­cych do cze­goś, wy­ko­ny­wa­nie czyn­no­ści w okre­ślo­nym celu, ak­tyw­ne dą­że­nie do zmia­ny cze­goś

 (1.2) mat. funk­cja, na ogół dwu­ar­gu­men­to­wa i tra­dy­cyj­nie oz­na­cza­na okre­ślo­nym sym­bo­lem po­mię­dzy jej ar­gu­men­ta­mi;

 (1.3) od­cza­sow­ni­ko­wy od|dzia­łać.


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Działaniowy

zwią­za­ny z dzia­ła­niem, na­sta­wio­ny na prak­tycz­ne wy­ko­na­nie


Źródła:

SJP.pl

Działać

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) ak­tyw­nie uczest­ni­czyć, pra­co­wać

 (1.2) być spraw­nym, funk­cjo­no­wać

 (1.3) wy­wo­ły­wać okre­ślo­ny efekt (o leku)

 (1.4) stpol. czy­nić, robić

 (1.5) gw-pl|Górny Śląsk. robić masło


Źródła:

Wiktionary

Działdowianin

miesz­ka­niec Dział­do­wa


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Dział­do­wa

 (1.2) osoba po­cho­dzą­ca z Dział­do­wa, uro­dzo­na w Dział­do­wie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Działdowianka

miesz­kan­ka Dział­do­wa


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­kan­ka Dział­do­wa

 (1.2) ko­bie­ta po­cho­dzą­ca z Dział­do­wa, uro­dzo­na w Dział­do­wie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Działdowo

mia­sto i gmina w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim, w po­wie­cie dział­dow­skim


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim;


}|-

Dział­do­wo ( Sol­dau) – mia­sto w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim, w po­wie­cie dział­dow­skim. Po­ło­żo­ne jest na Wznie­sie­niach Mław­skich, nad rzeką Dział­dów­ką (nazwa od­cin­ka Wkry); w po­bli­żu prze­bie­ga droga ek­spre­so­wa S7. Dział­do­wo leży na Ma­zu­rach, w po­łud­nio­wej czę­ści hi­sto­rycz­nych Prus Gór­nych, na ob­sza­rze daw­nej ziemi Sa­si­nów.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Działdowski

zwią­za­ny z Dział­do­wem, do­ty­czą­cy Dział­do­wa


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy Dział­do­wa, zwią­za­ny z Dział­do­wem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Działeczka

zdrob­nia­le o dział­ce


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. zdrobn. od: dział­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Działka

1. ka­wa­łek ziemi na te­re­nie mia­sta lub poza nim, słu­żą­cy miesz­kań­co­wi mia­sta do od­po­czyn­ku, upra­wy wa­rzyw, owo­ców itp.;
2. ob­szar grun­tu przez­na­czo­ny pod upra­wy rolne lub za­bu­do­wę;
3. prze­dział mię­dzy dwoma kre­ska­mi po­dział­ki na przy­rzą­dzie po­mia­ro­wym;
4. po­tocz­nie: za­kres czy­ichś obo­wiąz­ków;
5. po­tocz­nie: część przy­pa­da­ją­ca na kogoś po po­dzia­le;
6. po­tocz­nie: por­cja nar­ko­ty­ku


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) wyz­na­czo­ny ob­szar ziemi przez­na­czo­ny pod za­bu­do­wę lub upra­wę

 (1.2) ogrod. pot. ogród dział­ko­wy

 (1.3) pot. na­leż­na komuś część cze­goś, np. pie­nię­dzy

 (1.4) pot. por­cja nar­ko­ty­ku

forma rze­czow­ni­ka|ro­dzaj=ni­ja­ki.

 (2.1) D. lp. oraz M., B. i W. lm. od: dział­ko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Działkarz

wła­ści­ciel dział­ki, osoba upra­wia­ją­ca dział­kę; dział­ko­wicz, dział­ko­wiec


Źródła:

SJP.pl

Działking

żar­to­bli­wie: spę­dza­nie wol­ne­go czasu na dział­ce


Źródła:

SJP.pl

Działko

zdrob­nie­nie od: dzia­ło


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) zdrobn. od: dzia­ło

 (1.2) wojsk. małe dzia­ło, ar­ma­ta ka­li­bru 20-50 mm;

forma rze­czow­ni­ka|ro­dzaj=żeń­ski.

 (2.1) W. lp. od: dział­ka


Dział­ko – po­pu­lar­ne okre­śle­nie ma­ło­ka­li­bro­wych dział (naj­czę­ściej armat) o ka­li­brze od 20 mm do ok. 50 mm.

W za­leż­no­ści od przez­na­cze­nia i kon­struk­cji wy­róż­nia się:

W za­leż­no­ści od kon­struk­cji wy­róż­nia się m.in.:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Działkować

po­tocz­nie: spę­dzać czas na dział­ce


Źródła:

SJP.pl

Działkowicz

wła­ści­ciel dział­ki, osoba upra­wia­ją­ca dział­kę; dział­ko­wiec, dział­karz


Źródła:

SJP.pl

Działkowiczka

→ dział­ko­wicz


Patrz:działkowicz

Źródła:

SJP.pl

Działkowiec

wła­ści­ciel dział­ki, osoba upra­wia­ją­ca dział­kę; dział­ko­wicz, dział­karz


Źródła:

SJP.pl

Działkowy

przy­miot­nik od: dział­ka


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z dział­ką, do­ty­czą­cy dział­ki

 (1.2) zwią­za­ny z dział­kiem, do­ty­czą­cy dział­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Działo

broń palna mio­ta­ją­ca po­ci­ski o ka­li­brze ponad 20 mm na znacz­ne od­le­gło­ści, za po­mo­cą ci­śnie­nia gazów pow­sta­łych ze spa­la­nia pro­chu


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) wojsk. broń palna du­że­go ka­li­bru mio­ta­ją­ca po­ci­ski na znacz­ne od­le­gło­ści;

 (1.2) stpol., także. gw-pl|Bra­sław­szczyz­na. dzie­ło, czyn, praca, wy­ko­na­nie cze­goś

 (1.3) stpol. dzie­ło, wyt­wór ar­ty­stycz­ny lub rze­mieśl­ni­czy

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) gw-pl|Kra­kow­skie. niez­grab­ny czło­wiek

forma cza­sow­ni­ka.

 (3.1) 3. os. lp. n. przesz. od: dziać


Dzia­ło – lu­fo­wa ar­ty­le­ryj­ska broń palna o ka­li­brze co najm­niej 20 mm. Daw­niej ogól­na nazwa ma­chin mio­ta­ją­cych uży­wa­nych od XIV wieku.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Działobitnia

w woj­sku: sta­no­wi­sko ognio­we ba­te­rii ar­ty­le­ryj­skiej


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) wojsk. umoc­nio­ne sta­no­wi­sko ba­te­rii ar­ty­le­ryj­skiej wraz ze schro­na­mi i ma­ga­zy­na­mi amu­ni­cji


Dzia­ło­bit­nia – sta­no­wi­sko ognio­we dzia­ła, w pełni wy­po­sa­żo­ne; skła­da się z:

Dzia­ło­bit­nie mogą być po­lo­we lub stałe, ot­war­te lub zam­knię­te. Kilka dzia­ło­bit­ni w ze­spo­le two­rzy ba­te­rię.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Działolejnia

daw­niej: od­lew­nia dział; lud­wi­sar­nia


Źródła:

SJP.pl

Działomiar

przy­rząd ar­ty­le­ryj­ski uży­wa­ny do okre­śla­nia cię­ża­ru lub ka­li­bru kul ar­mat­nich


Źródła:

SJP.pl

Działon

jed­no­dzia­ło­wa, najm­niej­sza jed­nost­ka ar­ty­le­rii


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) wojsk. najm­niej­sza jed­nost­ka ar­ty­le­rii, skła­da­ją­ca się z dzia­ła i jego ob­słu­gi;


Dzia­łon – najm­niej­szy po­dod­dział ognio­wy w ar­ty­le­rii za­wie­ra­ją­cy jedno dzia­ło z ob­słu­gą i środ­kiem tran­spor­tu. W ka­wa­le­rii do­dat­ko­wo za­wie­rał ja­szcze i przod­ki.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Działonowy

przy­miot­nik od: dzia­łon


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z dzia­ło­nem, do­ty­czą­cy dzia­ło­nu


Dzia­ło­no­wy – żoł­nierz, czło­nek ob­słu­gi dzia­ła peł­nią­cy zbli­żo­ne ale od­mien­ne funk­cje w za­leż­no­ści od ro­dza­ju wojsk w jakim służy.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Działoszyce

mia­sto w Pol­sce


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce;


}|-

Dzia­ło­szy­ce – mia­sto w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim, w po­wie­cie piń­czow­skim, sie­dzi­ba gminy miej­sko-wiej­skiej Dzia­ło­szy­ce i pa­ra­fii Trój­cy Świę­tej w Dzia­ło­szy­cach. Po­ło­żo­ne w wi­dłach rzek Ja­ku­bów­ka i San­cy­gniów­ka, która jest do­pły­wem rzeki Ni­dzi­ca. Przez śro­dek mia­sta prze­cho­dzi DW768.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Działoszycki

przy­miot­nik od: Dzia­ło­szy­ce


Źródła:

SJP.pl

Działoszyczanin

miesz­ka­niec Dzia­ło­szyc (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Działoszyczanka

miesz­kan­ka Dzia­ło­szyc (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Działoszyn

1. mia­sto w Pol­sce;
2. wieś w Pol­sce


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce;


Dzia­ło­szyn – mia­sto w środ­ko­wo-po­łud­nio­wej Pol­sce, w wo­je­wództ­wie łódz­kim, w po­wie­cie pa­ję­czań­skim, sie­dzi­ba gminy miej­sko-wiej­skiej Dzia­ło­szyn, po­ło­żo­ne na ob­sza­rze hi­sto­rycz­nej ziemi wie­luń­skiej. W la­tach 1975–1998 mia­sto ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ło do wo­je­wództ­wa sie­radz­kie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Działoszynianin

miesz­ka­niec Dzia­ło­szy­na (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Działoszynianka

miesz­kan­ka Dzia­ło­szy­na (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Działoszyński

przy­miot­nik od: Dzia­ło­szyn


Źródła:

SJP.pl

Działownia

po­mie­szcze­nie przez­na­czo­ne do prze­cho­wy­wa­nia dział


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) wojsk. po­mie­szcze­nie lub bu­dy­nek do prze­cho­wy­wa­nia sprzę­tu ar­ty­le­ryj­skie­go;


Dzia­łow­nia – zam­knię­te po­mie­szcze­nie do prze­cho­wy­wa­nia sprzę­tu ar­ty­le­ryj­skie­go.

Po­mie­szcze­nia te muszą speł­niać pewne wy­ma­ga­nia. Na­le­żą do nich: za­bez­pie­cze­nie prze­ciw­po­ża­ro­we oraz po­sia­da­nie od­po­wied­niej ilo­ści bram wja­zdo­wych. Dzia­łow­nie do prze­cho­wy­wa­nia sprzę­tu ar­ty­le­ryj­skie­go wy­po­sa­żo­ne­go w urzą­dze­nia elek­tro­nicz­ne, zimą po­win­ny być ogrze­wa­ne. Poza prze­glą­da­mi oraz ob­słu­gą tech­nicz­ne­go sprzę­tu, można w ogra­ni­czo­nym stop­niu prze­pro­wa­dzać szko­le­nie ob­słu­gi dział.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Działowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Działowy

1. przy­miot­nik od: dzia­ło, np. wózek dzia­ło­wy;
2. przo­dek dzia­ło­wy - po­jazd dwu­ko­ło­wy bę­dą­cy pod­po­rą czę­ści ogo­no­wej dzia­ła w cza­sie jazdy, prze­wo­żą­cy rów­nież skrzy­nię z amu­ni­cją


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) przest. ka­no­nier

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (2.1) zwią­za­ny z dzia­łem, do­ty­czą­cy dzia­łu

 (2.2) zwią­za­ny z dzia­łem, do­ty­czą­cy dzia­ła


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Działyński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Działówka

cien­ka ścian­ka bez funk­cji kon­struk­cyj­nej, od­dzie­la­ją­ca po­mie­szcze­nia; ścian­ka dzia­ło­wa


Źródła:

SJP.pl

Dziażka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) bia­ły­stok. pasek


Źródła:

Wiktionary

Dzicz

1. dzicy, nie­cy­wi­li­zo­wa­ni lu­dzie; bar­ba­rzyń­cy;
2. teren nie­u­pra­wia­ny, po­zo­sta­ją­cy w sta­nie pier­wot­nym;
3. dzika zwie­rzy­na


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) grupa pry­mi­tyw­nych, dzi­kich, nie­cy­wi­li­zo­wa­nych ludzi

 (1.2) od­lud­ne, nie­u­pra­wia­ne miej­sce


Dzicz − każde śro­do­wi­sko na­tu­ral­ne na Ziemi w mało zna­czą­cym stop­niu na­ru­szo­ne przez dzia­łal­ność czło­wie­ka, lub też ostat­nie niet­knię­te ob­sza­ry na­szej pla­ne­ty, nad któ­ry­mi lu­dzie nie spra­wu­ją kon­tro­li, nie bu­du­ją osied­li, dróg i linii prze­sy­ło­wych. Ob­sza­ry te są ważne dla przetr­wa­nia niek­tó­rych ga­tun­ków ro­ślin i zwie­rząt oraz dla pro­wa­dze­nia badań bo­ta­nicz­nych, zo­o­lo­gicz­nych i eko­lo­gicz­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dziczej

do­ty­czą­cy dzika


Źródła:

SJP.pl

Dziczek

1. zdrob­nie­nie od: dzik;
2. młoda ro­śli­na wy­ro­sła z na­sie­nia dzi­kich lub upraw­nych ro­ślin usz­la­chet­nia­na póź­niej za po­mo­cą szcze­pie­nia lub ocz­ko­wa­nia


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) pot. warch­lak

 (1.2) młody lub mały dzik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) ogrod. drze­wo lub krzew z ga­tun­ku upra­wia­ne­go przez czło­wie­ka, który na­tu­ral­nie wy­siał się sam w ja­kimś miej­scu

 (2.2) ogrod. dziki pęd na drze­wie owo­co­wym albo krze­wie ozdob­nym

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (3.1) pot. od­lu­dek


Dzi­czek ( Vor­de­rer Sa­u­berg) – szczyt (732 m n.p.m.) w po­łud­nio­wo-za­chod­niej Pol­sce, w Su­de­tach Środ­ko­wych.

Szczyt po­ło­żo­ny w środ­ko­wej czę­ści Gór So­wich, zbu­do­wa­ny z pre­kam­bryj­skich pa­ra­gnej­sów i mig­ma­ty­tów, po­ro­śnię­ty lasem świer­ko­wo-bu­ko­wym.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dziczenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|dzi­czeć.


Źródła:

Wiktionary

Dziczeć

sta­wać się dzi­kim


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) o ro­śli­nach i zwie­rzę­tach: sta­wać się dzi­kim, wra­cać do na­tu­ral­ne­go stanu

 (1.2) o czło­wie­ku: sta­wać się dzi­kim, tra­cić cechy kogoś cy­wi­li­zo­wa­ne­go

 (1.3) o czło­wie­ku: od­wra­cać się, stro­nić od in­nych, tra­cąc umie­jęt­ność ob­co­wa­nia z ludź­mi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziczka

dzi­kie drze­wo owo­co­we lub młode drzew­ko przez­na­czo­ne do szcze­pie­nia


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta stro­nią­ca od ludzi


Dzicz­ka – ter­min z za­kre­su sa­dow­nict­wa, który może oz­na­czać:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dziczy

do­ty­czą­cy dzika


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z dzi­kiem; do­ty­czą­cy dzika

przy­miot­nik dzier­żaw­czy

 (2.1) na­le­żą­cy do dzika, bę­dą­cy jego włas­no­ścią

forma rze­czow­ni­ka|ro­dzaj=żeń­ski.

 (3.1) D., C., Ms., W. lp. i D. lm. od dzicz


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziczyzna

mięso z dzi­kich zwie­rząt


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) spoż. mięso z ubi­tej zwie­rzy­ny łow­nej

 (1.2) kulin. po­tra­wa z dzi­czyz­ny (1.1)

 (1.3) łow. dzika zwie­rzy­na lub ptact­wo łowne

 (1.4) przest. dzika ro­ślin­ność

 (1.5) przest. zbio­ro­wość dzi­ku­sów, bar­ba­rzyń­ców

 (1.6) przest. cecha rze­czy, zja­wisk lub osób dzi­kich, bar­ba­rzyń­skich, za­co­fa­nych

 (1.7) przest. miej­sce dzi­kie i nie­przy­stęp­ne


Dzi­czyz­na – mięso po­zy­ska­ne z upo­lo­wa­nych zwie­rząt łow­nych ży­ją­cych w sta­nie dzi­kim (ssa­ków i pta­ków), przez­na­czo­ne do spo­ży­cia przez ludzi. Wpro­wa­dza­nie dzi­czyz­ny do obro­tu pod­le­ga wy­ma­ga­niom hi­gie­nicz­nym i kon­tro­li urzę­do­wej, w tym na­dzo­ro­wi we­te­ry­na­ryj­ne­mu. Dzi­czyz­na jest opi­sy­wa­na jako mięso o wy­so­kiej za­war­to­ści biał­ka i re­la­tyw­nie ni­skiej za­war­to­ści tłu­szczu, przy czym skład za­le­ży m.in. od ga­tun­ku, wieku, płci, se­zo­nu i wa­run­ków śro­do­wi­sko­wych zwie­rząt.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dziczyć

daw­niej: dzi­czyć się - uni­kać, omi­jać kogoś, stro­nić od ludzi


Źródła:

SJP.pl

Dzida

1. dawna broń skła­da­ją­ca się z dłu­gie­go drzew­ca, na któ­rym osa­dzo­ne jest ostrze;
2. po­tocz­nie: naj­niż­sza ocena w szko­le;
3. obraź­li­wie: głu­pia, nie­o­gar­nię­ta ko­bie­ta


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) wojsk. dawna broń, lekka włócz­nia zło­żo­na z dłu­gie­go drzew­ca za­koń­czo­ne­go strzał­ko­wa­tym ostrzem

 (1.2) żart. czło­nek męski

 (1.3) środ. med. cew­nik do wkłu­cia cen­tral­ne­go


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dzidek

1. naz­wi­sko;
2. zdrob­nie­nie od: Dzi­do­sław (rzad­kie imię mę­skie)


Źródła:

SJP.pl

Dzidkowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Dzidosz

dzi­dosz mgli­sty - ga­tu­nek plusk­wia­ka z ro­dzi­ny tar­czów­ko­wa­tych


Dzi­dosz ("Rhap­hi­ga­ster") – ro­dzaj plusk­wia­ków z po­drzę­du róż­nos­krzy­dłych i ro­dzi­ny tar­czów­ko­wa­tych.

Plusk­wia­ki o ciele wy­dłu­żo­nym i znacz­nie ku przo­do­wi zwę­żo­nym w za­ry­sie i po­zba­wio­nym owło­sie­nia. Punk­ty na po­wierzch­ni ciała są gęsto roz­mie­szczo­ne i miej­sca­mi sku­pia­ją się.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dzidosław

rzad­kie imię mę­skie


Źródła:

SJP.pl

Dzidzia

1. pie­szczot­li­wie o małym dziec­ku; dzi­dziuś, dzi­dziul­ka;
2. żar­to­bli­wie: młoda, atrak­cyj­na ko­bie­ta; kizia, cizia, laska


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) in­fant. małe dziec­ko


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dzidzia-Piernik

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) środ. obraź. lub żart. doj­rza­ła ko­bie­ta ubie­ra­ją­ca się i za­cho­wu­ją­ca jak na­sto­lat­ka


Źródła:

Wiktionary

Dzidziulka

pie­szczot­li­wie o małym dziec­ku; dzi­dzia, dzi­dziuś


Źródła:

SJP.pl

Dzidziunia

dzi­dzia;
1. pie­szczot­li­wie o małym dziec­ku; dzi­dziuś, dzi­dziul­ka;
2. żar­to­bli­wie: młoda, atrak­cyj­na ko­bie­ta; kizia, cizia, laska


Źródła:

SJP.pl

Dzidziusiek

zdrob­nie­nie od: dzi­dziuś


Źródła:

SJP.pl

Dzidziuś

pie­szczot­li­wie o małym dziec­ku; dzi­dzia, dzi­dziul­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) pieszcz. małe dziec­ko


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziec.

skrót od: dzie­cię­cy


Źródła:

SJP.pl

Dziechciarz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Dziechcioł

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. dzieg­ciarz


Źródła:

Wiktionary

Dzieci-Kwiaty

dzie­ci kwia­ty;
1. ma­so­wy, pa­cy­fi­stycz­ny ruch mło­dzie­ży w la­tach 60. XX wieku; flo­wer power, flo­wer-power, ruch hip­pi­sow­ski;
2. hip­pi­si


Źródła:

SJP.pl

Dzieciaczek

zdrob­nie­nie od: dzie­ciak


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) zdrobn. od: dzie­ciak

 (1.2) pieszcz. dziec­ko


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dzieciaczyna

z po­li­to­wa­niem lub współ­czu­ciem o dziec­ku płci mę­skiej


Źródła:

SJP.pl

Dzieciaczysko

zgru­bie­nie od: dzie­ciak; z po­li­to­wa­niem o dziec­ku


Źródła:

SJP.pl

Dzieciak

po­tocz­nie:
1. małe dziec­ko; smar­kacz, dzie­ciuś, dzie­ciuch;
2. osoba do­ro­sła po­stę­pu­ją­ca w spo­sób nie­doj­rza­ły


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy lub mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) rub. (cza­sem pieszcz.) dziec­ko

 (1.2) przen. pot. do­ro­sły czło­wiek po­stę­pu­ją­cy dzie­cin­nie, nie­roz­sąd­nie


Dzie­ciak (tytuł ory­gi­nal­ny "The Kid", znany także jako "Dis­ney's The Kid") – ame­ry­kań­ska tra­gi­ko­me­dia z 2000 roku.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dzieciar

po­tocz­nie: dziec­ko, osoba nie­do­ro­sła; dzie­ciak, smark, smar­kacz, ba­chor, szczyl


Źródła:

SJP.pl

Dzieciarnia

1. gro­ma­da dzie­ci; dziat­wa, dziat­ki;
2. daw­niej: pokój dla dzie­ci; pokój dzie­cin­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) książk. gro­ma­da dzie­ci


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dzieciata

po­tocz­nie: ma­ją­cy dzie­ci, po­tom­stwo; dziet­ny


Źródła:

SJP.pl

Dzieciaty

po­tocz­nie: ma­ją­cy dzie­ci, po­tom­stwo; dziet­ny


przy­miot­nik

 (1.1) pot. ma­ją­cy dzie­ci


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziecina

z po­li­to­wa­niem: dziec­ko


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od: dziec­ko


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziecinada

za­cho­wa­nie dzie­cin­ne pew­nej osoby kon­tra­stu­ją­ce z do­ro­sło­ścią; rów­nież: spra­wa ma­łe­go zna­cze­nia, wręcz nie­po­waż­na


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. za­cho­wa­nie nie­po­waż­ne, dzie­cin­ny po­stę­pek

 (1.2) pot. spra­wa nie­po­waż­na, błaha, pro­sta


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dzieciniec

daw­niej:
1. se­zo­no­we przedsz­ko­le or­ga­ni­zo­wa­ne na wsi na okres na­si­le­nia prac w polu;
2. dom dziec­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Poz­nań. miej­sce gier i zabaw dla dzie­ci


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziecinka

pie­szczot­li­wie o dziec­ku lub w ser­decz­nym zwro­cie do osoby do­ro­słej


Źródła:

SJP.pl

Dziecinnie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób cha­rak­te­ry­stycz­ny dla dziec­ka

 (1.2) na­iw­nie, nie­po­waż­nie


Źródła:

Wiktionary

Dziecinniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: dzie­cin­nie


Źródła:

SJP.pl

Dziecinniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: dzie­cin­ny; bar­dziej dzie­cin­ny


Źródła:

SJP.pl

Dziecinnieć

wra­cać do po­zio­mu umy­sło­we­go dziec­ka, sta­wać się dzie­cin­nym, na­iw­nym; in­fan­tyl­nieć


cza­sow­nik

 (1.1) na­bie­rać cech dziec­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziecinność

→ dzie­cin­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest dzie­cin­ne; cecha tych, któ­rzy są dzie­cin­ni


Patrz:dziecinny

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziecinny

1. wła­ści­wy dziec­ku, taki jak u dziec­ka; dzie­cin­ny;
2. przez­na­czo­ny dla dziec­ka; dzie­cin­ny;
3. po­stę­pu­ją­cy jak dziec­ko; bez­tro­ski, na­iw­ny, nie­po­waż­ny


przy­miot­nik

 (1.1) wła­ści­wy dziec­ku, taki jak u dziec­ka

 (1.2) za­cho­wu­ją­cy się jak dziec­ko

 (1.3) przez­na­czo­ny dla dziec­ka; zob. dzie­cię­cy.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziecino

z po­li­to­wa­niem: dziec­ko


Źródła:

SJP.pl

Dziecinów

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wieś w Pol­sce;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Dzieciobójca

za­bój­ca włas­nych dzie­ci


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) książk. za­bój­ca dziec­ka lub dzie­ci


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dzieciobójczość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pro­ce­der mor­do­wa­nia dzie­ci, zwła­szcza włas­nych


Źródła:

Wiktionary

Dzieciobójczy

zwią­za­ny z za­bi­ciem dziec­ka, do­ty­czą­cy dzie­cio­bój­stwa, od­no­szą­cy się do dzie­cio­bój­stwa


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) geogr. zwią­za­ny z dzie­cio­bój­stwem, do­ty­czą­cy dzie­cio­bój­stwa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dzieciobójczyni

za­bój­czy­ni włas­nych dzie­ci


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta, która za­bi­ła włas­ne dziec­ko


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dzieciobójstwo

za­bi­cie dziec­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) książk. za­bój­stwo dziec­ka, naj­czę­ściej włas­ne­go;


Dzie­cio­bój­stwo – uśmier­ce­nia włas­ne­go dziec­ka przez matkę w cza­sie trwa­nia po­ro­du, a w szer­szym, zo­o­lo­gicz­nym zna­cze­niu – za­bi­cie mło­dych, które nie osią­gnę­ły je­szcze doj­rza­ło­ści poz­wa­la­ją­cej na pod­ję­cie sa­mo­dziel­ne­go życia. W wielu spo­łe­czeń­stwach dzie­cio­bój­stwo trak­to­wa­ne było jako do­pu­szczal­na, kul­tu­ro­wa me­to­da kon­tro­li po­pu­la­cji, przyj­mu­ją­ca czę­sto ry­tu­al­ne formy eli­mi­no­wa­nia dzie­ci nie­peł­no­spraw­nych lub cho­rych, poś­wię­ca­nia dzie­ci bogom w ofie­rze.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dzieciocentryzm

prze­sad­na na­do­pie­kuń­czość i bez­kry­tycz­ne uwiel­bie­nie dzie­ci


Źródła:

SJP.pl

Dzieciofobia

cho­ro­bli­wy lęk lub nie­chęć wobec dzie­ci; pe­do­fo­bia


Źródła:

SJP.pl

Dzieciontko

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki, nazwa włas­na

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. kult. rel. Dzie­ciąt­ko


Źródła:

Wiktionary

Dziecioodporny

żar­to­bli­wie: za­bez­pie­czo­ny przed dzieć­mi


Źródła:

SJP.pl

Dzieciorób

po­tocz­nie, z lek­ce­wa­że­niem: o męż­czyź­nie, który ma dużo dzie­ci (i nie­wie­le wię­cej)


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pot. po­gard. męż­czyz­na ma­ją­cy dużo dzie­ci, zwła­szcza taki, który ogra­ni­cza się tylko do ich pło­dze­nia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziecioróbka

→ dzie­cio­rób


Patrz:dzieciorób

Źródła:

SJP.pl

Dziecioróbstwo

po­tocz­nie: kon­cen­tro­wa­nie się na pro­kre­a­cji, przy­wią­zy­wa­nie nad­mier­nej wagi do licz­by po­sia­da­nych dzie­ci


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) po­gard­li­wie o pło­dze­niu dzie­ci, zwła­szcza w więk­szej licz­bie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dzieciska

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) gwara. pieszcz. (także. pejor.) dzie­ci

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. lp.; M., B. i W. lm. od: dzie­ci­sko


Źródła:

Wiktionary

Dziecisko

ek­spre­syw­nie: dziec­ko; dzie­cia­czy­na, dzie­ci­na, dzie­cin­ka, dzie­cia­czy­sko


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) pot. przest. pieszcz. dziec­ko


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dzieciszczko

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) gw-pl|Poz­nań. pieszcz. dziec­ko


Źródła:

Wiktionary

Dzieciuch

po­tocz­nie:
1. małe dziec­ko; smar­kacz, dzie­ciak, dzie­ciuś;
2. lek­ce­wa­żą­co: osoba młoda, in­fan­tyl­na, po­stę­pu­ją­ca w spo­sób nie­doj­rza­ły


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba do­ro­sła po­ste­pu­ją­ca w spo­sób nie­doj­rza­ły


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dzieciuchowatość

cho­ro­ba ziem­nia­ka wy­stę­pu­ją­ca po opa­dach po­prze­dzo­nych okre­sem suszy w polu lub w cza­sie prze­cho­wy­wa­nia w zbyt cie­płym po­mie­szcze­niu


Źródła:

SJP.pl

Dzieciuś

po­tocz­nie: małe dziec­ko; smar­kacz, dzie­ciak, dzie­ciuch


Źródła:

SJP.pl

Dzieciąteczko

zdrob­nie­nie od: dzie­ciąt­ko


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) pieszcz. zdrobn. od dziec­ko, dzie­ciąt­ko


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dzieciątko

1. małe dziec­ko; nie­mow­lę;
2. ślą­ski zwy­czaj dzie­le­nia się pre­zen­ta­mi w okre­sie świąt Bo­że­go Na­ro­dze­nia


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) zdrobn. od: dzie­cię


Dzie­ciąt­ko ("Dźěćetko", "Dźěčatko", "Janšojski bog") – ser­bo­łu­życ­ki zwy­czaj bo­żo­na­ro­dze­nio­wy.

Zwy­czaj wy­wo­dzi się z tra­dy­cyj­nej oprząd­ki, na którą wie­czo­ra­mi zbie­ra­ły się dziew­czę­ta, śpie­wa­jąc i wy­mie­nia­jąc mię­dzy sobą no­wi­ny. W ostat­nią oprząd­kę w roku, przy­pa­da­ją­cą w środę przed Bożym Na­ro­dze­niem, wy­bie­ra­ły spoś­ród sie­bie naj­star­szą pannę lub pannę na wy­da­niu, którą prze­bie­ra­ły za „Dzie­ciąt­ko”.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dziecię

pod­nio­śle albo po­e­tyc­ko: dziec­ko


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) podn. pieszcz. dziec­ko


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziecięcość

→ dzie­cię­cy


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest dzie­cię­ce; cecha tych, któ­rzy są dzie­cię­cy


Patrz:dziecięcy

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziecięctwo

prze­sta­rza­łe: wiek dzie­cię­cy; dzie­ciń­stwo


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) przest. wiek dzie­cin­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziecięcy

dzie­cin­ny;
1. zwią­za­ny z dziec­kiem, przez­na­czo­ny dla dziec­ka;
2. wła­ści­wy dziec­ku, taki jak u dziec­ka


przy­miot­nik

 (1.1) przez­na­czo­ny dla dziec­ka, na­le­żą­cy do dziec­ka, wła­ści­wy dziec­ku

 (1.2) zwią­za­ny z dzieć­mi, do­ty­czą­cy dzie­ci


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dzieciństwo

pier­wszy okres życia czło­wie­ka po­prze­dza­ją­cy doj­rze­wa­nie, lata dzie­cię­ce


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) okres roz­wo­ju w życiu czło­wie­ka po­prze­dza­ją­cy doj­rze­wa­nie i okres mło­dzień­czy;


Dzie­ciń­stwo – jeden z okre­sów roz­wo­jo­wych w życiu czło­wie­ka. Osob­ni­ka ludz­kie­go w tym okre­sie na­zy­wa się dziec­kiem. Do­kład­ne gra­ni­ce tego okre­su są trud­ne do okre­śle­nia, po­nie­waż prze­cho­dze­nie z okre­su dzie­cię­ce­go w do­ro­słość jest bar­dzo po­wol­ne i brak tu gwał­tow­nych zmian, które mo­gły­by sta­no­wić gra­ni­cę.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dziecka

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. dzie­ci

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. lp. od: dziec­ko


Źródła:

Wiktionary

Dziecki

rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) zob. dziec­ski.

przy­miot­nik

 (2.1) daw. dzie­cię­cy

 (2.2) daw. aresz­to­wa­ny, za­ję­ty, wzię­ty w sek­westr


Źródła:

Wiktionary

Dziecko

1. czło­wiek od na­ro­dzin do okre­su doj­rze­wa­nia;
2. po­to­mek ludz­ki nie­za­leż­nie od wieku, syn albo córka;
3. po­to­mek zwie­rzę­cia;
4. czło­wiek do­ro­sły za­cho­wu­ją­cy się na­iw­nie, nie­po­waż­nie (jak dziec­ko);
5. po­tocz­nie: wyt­wór czy­jejś pracy


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) po­to­mek nie­za­leż­nie od wieku: syn lub córka w od­nie­sie­niu do swo­ich ro­dzi­ców bio­lo­gicz­nych lub przy­bra­nych;

 (1.2) isto­ta ludz­ka w okre­sie wzro­stu i doj­rze­wa­nia, umow­nie do 18 roku życia

 (1.3) sport. w grze w pa­lan­ta: ten, kto ma prawo pod­bić raz piłkę (dziec­ko młod­sze) lub dwa razy (dziec­ko star­sze)

 (1.4) przen. dzie­ło, do któ­re­go twór­ca czuje się szcze­gól­nie przy­wią­za­ny emo­cjo­nal­nie

 (1.5) przen. pejor. pot. osoba nie­doj­rza­ła emo­cjo­nal­nie

 (1.6) in­form. pro­ces lub obiekt po­tom­ny


Dziec­ko – czło­wiek w okre­sie od uro­dze­nia do osią­gnię­cia doj­rza­ło­ści płcio­wej lub po­mię­dzy okre­sem nie­mow­lę­cym a wie­kiem mło­dzień­czym. Słowo to może rów­nież od­no­sić się do isto­ty ludz­kiej, która je­szcze się nie uro­dzi­ła. W uję­ciu praw­nym ter­min „dziec­ko” od­no­si się zaz­wy­czaj do osoby ma­ło­let­niej, czyli ta­kiej która nie osią­gnę­ła lo­kal­ne­go wieku peł­no­let­nio­ści. Dzie­ci mają na ogół mniej praw i obo­wiąz­ków niż do­ro­śli.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dziecski

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) stpol. (w Wiel­kim Księ­stwie Li­tew­skim) po­sła­niec, eg­ze­ku­tor są­do­wy lub ksią­żę­cy, ko­mor­nik

przy­miot­nik

 (2.1) stpol. dzie­cię­cy


Źródła:

Wiktionary

Dziectwo

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) stpol. dzie­ciń­stwo


Źródła:

Wiktionary

Dzieduszycki

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Dziedzic

1. wła­ści­ciel du­że­go ma­jąt­ku ziem­skie­go; ob­szar­nik; zie­mia­nin;
2. osoba obej­mu­ją­ca spa­dek; suk­ce­sor; spad­ko­bier­ca


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba, która coś po kimś przej­mu­je

 (1.2) przest. zie­mia­nin


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dziedzicki

naz­wi­sko


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Dzie­dzi­ca­mi, do­ty­czą­cy Dzie­dzic


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziedzictwo

1. dobra otrzy­ma­ne w spad­ku; sche­da
2. dobra du­cho­we, kul­tu­ral­ne itp. zo­sta­wio­ne jako spu­ściz­na dla na­stęp­nych po­ko­leń
3. prawo do ob­ję­cia spad­ku; dzie­dzi­cze­nie, dzie­dzicz­ność


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) dobra za­cho­wa­ne dla na­stęp­nych po­ko­leń

 (1.2) ma­ją­tek prze­ję­ty po kimś

 (1.3) prawo prze­ka­zy­wa­nia cze­goś


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dziedziczak

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dziedziczenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|dzie­dzi­czyć.


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Dziedziczka

1. ko­bie­ta wcho­dzą­ca w po­sia­da­nie cze­goś po­przez spa­dek;
2. daw­niej: żona dzie­dzi­ca lub wła­ści­ciel­ka po­sia­dło­ści ziem­skiej


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta, która coś po kimś przej­mu­je

 (1.2) przest. wła­ści­ciel­ka ziem­ska albo żona dzie­dzi­ca


Dzie­dzicz­ka (ang. "The He­i­ress") – ame­ry­kań­ski me­lo­dra­mat z 1949 roku w re­ży­se­rii Wil­lia­ma Wy­le­ra. Obraz pow­stał na pod­sta­wie po­wie­ści "Dom na Placu Wa­szyng­to­na" au­tor­stwa Henry’ego Ja­me­sa oraz sztu­ki te­a­tral­nej stwo­rzo­nej przez Ruth i Au­gu­stu­sa Go­et­zów.

Film zo­stał no­mi­no­wa­ny w ośmiu ka­te­go­riach do Osca­ra, otrzy­mu­jąc osta­tecz­nie czte­ry sta­tu­et­ki, w tym dla naj­lep­szej ak­tor­ki pier­wszo­pla­no­wej i za naj­lep­szą mu­zy­kę fil­mo­wą.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dziedzicznie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób dzie­dzicz­ny


Źródła:

Wiktionary

Dziedziczność

1. prze­ka­zy­wa­nie po­tom­stwu cech ge­ne­tycz­nych
2. prze­ka­zy­wa­nie po­tom­kom urzę­du, god­no­ści, prze­ka­zy­wal­ność cze­goś w po­sta­ci spad­ku; dzie­dzi­cze­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co jest dzie­dzicz­ne

 (1.2) biol. ze­spół pro­ce­sów za­cho­dzą­cych pod­czas pow­sta­wa­nia i roz­wo­ju osob­ni­cze­go or­ga­niz­mów, pro­wa­dzą­cy do odt­wa­rza­nia cech or­ga­niz­mów ro­dzi­ciel­skich;

 (1.3) hist. praw. prze­ka­zy­wal­ność cze­goś na pod­sta­wie spad­ku lub na­stęp­stwa po przod­kach


Dzie­dzicz­ność – ze­spół pro­ce­sów za­cho­dzą­cych w or­ga­niz­mach w prze­bie­gu pow­sta­wa­nia i roz­wo­ju osob­ni­cze­go or­ga­niz­mów po­tom­nych, który pro­wa­dzi do odt­wa­rza­nia cech or­ga­niz­mów ro­dzi­ciel­skich. Dzie­dzicz­ność jest pod­sta­wo­wą wła­ści­wo­ścią or­ga­niz­mów.

Cechy or­ga­niz­mów ży­wych mają uwa­run­ko­wa­nie dzie­dzicz­ne (ge­ne­tycz­ne), na które na­kła­da­ją się czyn­ni­ki śro­do­wi­sko­we.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dziedziczny

1. ob­ję­ty po kimś w spad­ku; spad­ko­wy
2. (o wła­ści­wo­ściach fi­zycz­nych i psy­chicz­nych) prze­ję­ty po ro­dzi­cach, prze­ka­zy­wa­ny przez przod­ków
3. o wład­cy: spra­wu­ją­cy wła­dzę na pod­sta­wie suk­ce­sji po przod­ku


przy­miot­nik

 (1.1) prze­ka­zy­wa­ny przez przod­ków lub prze­ję­ty od nich

 (1.2) praw. otrzy­my­wa­ny w spad­ku

 (1.3) o ty­tu­le, sta­no­wi­sku: pod­le­ga­ją­cy dzie­dzi­cze­niu, mo­gą­cy być prze­nie­sio­ny, roz­cią­gnię­ty na po­tom­ków


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziedziczyć

1. otrzy­my­wać coś w spad­ku
2. przej­mo­wać dobra du­cho­we, kul­tu­ral­ne itp. zo­sta­wio­ne jako spu­ściz­na przez przesz­łe po­ko­le­nia
3. przej­mo­wać cechy ge­ne­tycz­ne ro­dzi­ców, przod­ków


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. odzie­dzi­czyć)

 (1.1) otrzy­my­wać ma­ją­tek (spa­dek) lub tytuł szla­chec­ki po czy­jejś śmier­ci

 (1.2) być upraw­nio­nym do ta­kie­go otrzy­ma­nia

 (1.3) o po­tom­stwie or­ga­niz­mów ży­wych: przej­mo­wać cechy przod­ka

 (1.4) in­form. w pro­gra­mo­wa­niu obiek­to­wym o kla­sie bę­dą­cej po­chod­ną innej klasy;

 (1.5) in­form. mieć takie same upraw­nie­nia jak obiekt na­drzęd­ny (fol­der, grupa użyt­kow­ni­ków)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziedzierzysty

przy­miot­nik

 (1.1) stpol. krępy


Źródła:

Wiktionary

Dziedzina

pe­wien ob­szar, pole, dział badań, za­in­te­re­so­wań róż­nych nauk, kul­tu­ry itp.; za­kres, sfera


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) sfera czy­jejś ak­tyw­no­ści

 (1.2) mat. zbiór wszyst­kich moż­li­wych ar­gu­men­tów danej funk­cji;

 (1.3) gw-pl|Górny Śląsk, Śląsk Cie­szyń­ski. wieś

 (1.4) gw-pl|Górny Śląsk. go­spo­dar­stwo


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dziedziniec

plac wew­nątrz lub przy bu­dow­li, oto­czo­ny murem, bu­dyn­ka­mi itp.


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) wy­dzie­lo­na, nie­za­da­szo­na prze­strzeń w bu­dyn­ku lub ze­spo­le bu­dyn­ków;


Dzie­dzi­niec – wy­dzie­lo­na, nie­za­da­szo­na prze­strzeń w bu­dyn­ku lub ze­spo­le bu­dyn­ków.

Dzie­dzi­niec peł­nił nieg­dyś funk­cje użyt­ko­wo-re­pre­zen­ta­cyj­ne. Mógł być zam­knię­ty – oto­czo­ny ze wszyst­kich stron, albo ot­war­ty – przy­najm­niej jedna stro­na nie była zam­knię­ta. Dzie­dziń­ce wy­stę­po­wa­ły w bu­dow­nict­wie świec­kim i sa­kral­nym. W zam­kach były zam­knię­te kruż­gan­ka­mi, a w pa­ła­cach – ar­ka­do­we, oto­czo­ne log­gia­mi.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dziedzinowy

śro­do­wi­sko­wo: po­dzie­lo­ny na dzie­dzi­ny wie­dzy, spor­tu itp.; ga­łę­zio­wy


Źródła:

SJP.pl

Dziedziłów

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wieś na Ukra­i­nie, w ob­wo­dzie lwow­skim, w re­jo­nie ka­mio­nec­kim;


Dzie­dzi­łów ( Дідилів) – wieś w ob­wo­dzie lwow­skim, w re­jo­nie lwow­skim (wcze­śniej w re­jo­nie ka­mio­nec­kim) na Ukra­i­nie. Za­ło­żo­na w 1493 r.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Dziedzińczyk

zdrob­nie­nie od: dzie­dzi­niec


Źródła:

SJP.pl

Dziedziński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Dziegciarnia

dawny, pry­mi­tyw­ny warsz­tat, w któ­rym wyt­wa­rza­ło się smołę, dzie­gieć i maź; smo­łow­nia, smo­lar­nia, ma­ziar­nia


Dzieg­ciar­nia – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie pil­skim, w gmi­nie Łob­że­ni­ca.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa pil­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dziegciarstwo

wy­ra­bia­nie dzieg­ciu; ma­ziar­stwo


Źródła:

SJP.pl

Dziegciarz

daw­niej: czło­wiek ro­bią­cy lub sprze­da­ją­cy dzie­gieć


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) daw. rzem. czło­wiek zaj­mu­ją­cy się wy­ro­bem dzieg­ciu, czę­sto też roz­wo­że­niem go po wsiach oraz sprze­da­żą


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziegciowy

za­wie­ra­ją­cy dzie­gieć lub zro­bio­ny z dzieg­ciu (np. mydło)


Źródła:

SJP.pl

Dziegieć

ciem­no­bru­nat­na gęsta ciecz, smoła po su­chej de­sty­la­cji drew­na


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ciem­no­bru­nat­na, gęsta ciecz otrzy­my­wa­na w pro­ce­sie su­chej de­sty­la­cji drew­na o in­ten­syw­nym za­pa­chu, ma­ją­ca wła­ści­wo­ści grzy­bo­bój­cze i an­ty­sep­tycz­ne, daw­niej uży­wa­na także do im­pre­gna­cji płót­na i skóry, uszczel­nia­nia be­czek, itp.;


Dzie­gieć – pro­dukt o gę­stej, smo­li­stej kon­sy­sten­cji pow­sta­ją­cy w wy­ni­ku su­chej de­sty­la­cji drew­na bądź kory róż­nych ga­tun­ków drzew i krze­wów.

Wśród skla­sy­fi­ko­wa­nych ro­dza­jów (we­dług róż­nych źró­deł) wy­róż­nia się dzieg­cie ga­tun­ko­we: sos­no­wy ("Pix li­qu­i­da Pini"), bu­ko­wy ("Pix Fagi"), brzo­zo­wy ("Pix Be­tu­lae"), ja­łow­co­wy ("Pix Ju­ni­pe­ri") oraz dzie­gieć mie­sza­ny ("Pix li­qu­i­da") i jego za­gę­szczo­ną od­mia­nę – dzie­gieć okrę­to­wy ("Pix na­va­lis").


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dzieje

1. hi­sto­ria
2. prze­bieg wy­da­rzeń


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) ogół zda­rzeń, które wy­da­rzy­ły się daw­niej

forma cza­sow­ni­ka.

 (2.1) 3. os. lp. ter. od: dziać


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dziejopis

kro­ni­karz, hi­sto­ryk, hi­sto­rio­graf; dzie­jo­pi­sarz


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) przest. hi­sto­rio­graf, hi­sto­ryk, kro­ni­karz

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) daw. kro­ni­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziejopisarka

→ dzie­jo­pi­sarz; kro­ni­kar­ka


Źródła:

SJP.pl

Dziejopisarski

do­ty­czą­cy dzie­jo­pi­sa­rza, dzie­jo­pi­sar­stwa


Źródła:

SJP.pl

Dziejopisarstwo

pi­śmien­nict­wo hi­sto­rycz­ne; hi­sto­rio­gra­fia


Źródła:

SJP.pl

Dziejopisarz

kro­ni­karz, hi­sto­ryk, hi­sto­rio­graf; dzie­jo­pis


Źródła:

SJP.pl

Dziejopiska

→ dzie­jo­pis; kro­ni­kar­ka


Źródła:

SJP.pl

Dziejotwórczy

two­rzą­cy dzie­je, hi­sto­rię


Źródła:

SJP.pl

Dziejowy

1. do­ty­czą­cy dzie­jów, hi­sto­rii ja­kiejś zbio­ro­wo­ści; hi­sto­rycz­ny
2. ważny, prze­ło­mo­wy na tle in­nych zda­rzeń, nie­ma­ją­cy pre­ce­den­su w dzie­jach; hi­sto­rycz­ny
3. do­ko­nu­ją­cy się w biegu dzie­jów, ma­ją­cy się pot­wier­dzić w przysz­ło­ści


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z dzie­ja­mi, do­ty­czą­cy dzie­jów

 (1.2) ważny z punk­tu wi­dze­nia hi­sto­rii świa­ta


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziejoznawca

ba­dacz i opi­sy­wacz dzie­jów


Źródła:

SJP.pl

Dziejoznawczy

zwią­za­ny z ba­da­niem i opi­sy­wa­niem dzie­jów


Źródła:

SJP.pl

Dziejoznawstwo

prze­sta­rza­le: ba­da­nie i opi­sy­wa­nie dzie­jów


Źródła:

SJP.pl

Dziejski

tylko w prze­sta­rza­łym zwro­cie: panie dziej­ski (żar­to­bli­wie ut­wo­rzo­ne od "panie dzie­ju") - nie­o­kre­ślo­ne wtrą­ce­nie, uży­wa­ne z przyz­wy­cza­je­nia


Źródła:

SJP.pl

Dzieju

daw­niej: wyraz uży­wa­ny w zwro­tach adre­sa­tyw­nych grzecz­no­ścio­wych, np. panie dzie­ju, mości dzie­ju


Źródła:

SJP.pl

Dziek.

skrót od: dzie­kan


Źródła:

SJP.pl

Dziekan

1. pra­cow­nik na­u­ko­wy wyż­szej uczel­ni kie­ru­ją­cy jed­nym z jej wy­dzia­łów
2. ksiądz kie­ru­ją­cy de­ka­na­tem
3. prze­wod­ni­czą­cy rady ad­wo­kac­kiej
4. osoba prze­wo­dzą­ca kor­pu­so­wi dy­plo­ma­tycz­ne­mu


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) eduk. kie­row­nik wy­dzia­łu uczel­ni;

 (1.2) kośc. pre­zbi­ter kie­ru­ją­cy de­ka­na­tem, wi­ka­riusz re­jo­no­wy;

 (1.3) daw. kośc. sto­pień du­cho­wień­stwa Woj­ska Pol­skie­go

 (1.4) kośc. prze­wod­ni­czą­cy ko­le­gium kar­dy­na­łów;

 (1.5) dypl. naj­star­szy rangą i sta­żem przed­sta­wi­ciel kor­pu­su dy­plo­ma­tycz­ne­go

 (1.6) praw. prze­wod­ni­czą­cy rady ad­wo­kac­kiej


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dziekanacik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od dzie­ka­nat


Źródła:

Wiktionary

Dziekanat

1. biuro kie­ru­ją­ce wy­dzia­łem wyż­szej uczel­ni;
2. lu­dzie pra­cu­ją­cy w takim biu­rze;
3. w Ko­ście­le ka­to­lic­kim: jed­nost­ka ad­mi­ni­stra­cyj­na skła­da­ją­ca się z kilku pa­ra­fii, za­rzą­dza­na przez dzie­ka­na; de­ka­nat;
4. urząd, funk­cja dzie­ka­na ka­to­lic­kie­go; dzie­ka­nia, de­ka­nat


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) eduk. biuro, zaj­mu­ją­ce się ad­mi­ni­stra­cją wy­dzia­łu wyż­szej uczel­ni

 (1.2) kośc. jed­nost­ka or­ga­ni­za­cyj­na Ko­ścio­ła ka­to­lic­kie­go, obej­mu­ją­ca kilka do kil­ku­na­stu pa­ra­fii z dzie­ka­nem na czele

 (1.3) kośc. sta­no­wi­sko lub urząd dzie­ka­na, za­rząd­cy dzie­ka­na­tu (1.2)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziekania

daw­niej:
1. urząd, funk­cja dzie­ka­na ka­to­lic­kie­go; de­ka­nat, dzie­ka­nat;
2. dom, miesz­ka­nie dzie­ka­na ka­to­lic­kie­go


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) daw. urząd dzie­ka­na

 (1.2) rel. sie­dzi­ba księ­dza dzie­ka­na


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dziekanica

po­tocz­nie: ko­bie­ta peł­nią­ca funk­cję dzie­ka­na na uczel­ni; dzie­kan­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) środ. stud. pot. pra­cow­ni­ca dzie­ka­na­tu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziekanka

1. ko­bie­ta peł­nią­ca funk­cję dzie­ka­na na uczel­ni; dzie­ka­ni­ca;
2. śro­do­wi­sko­wo: urlop dzie­kań­ski;
3. dom ka­to­lic­kie­go dzie­ka­na; dzie­ka­nia


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) środ. stud. pot. zob. urlop dzie­kań­ski.

 (1.2) kośc. sie­dzi­ba dzie­ka­na ka­to­lic­kie­go

 (1.3) ko­bie­ta na sta­no­wi­sku dzie­ka­na w szko­le wyż­szej

 (1.4) przest. rzad. żona dzie­ka­na


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dziekanowa

→ dzie­kan (daw­niej); dzie­kań­ski


Źródła:

SJP.pl

Dziekanować

spra­wo­wać urząd, god­ność dzie­ka­na


Źródła:

SJP.pl

Dziekanowice

wieś w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dziekanowski

przy­miot­nik od: Dzie­ka­nów, Dzie­ka­nów Leśny, Dzie­ka­nów Pol­ski


Źródła:

SJP.pl

Dziekanowy

→ dzie­kan (daw­niej); dzie­kań­ski


Źródła:

SJP.pl

Dziekanówna

daw­niej: córka dzie­ka­na


Źródła:

SJP.pl

Dziekański

zwią­za­ny z dzie­ka­nem, do­ty­czą­cy dzie­ka­na


przy­miot­nik

 (1.1) urz. zwią­za­ny z dzie­ka­nem (na uczel­ni)

 (1.2) rel. zwią­za­ny z dzie­ka­nem (du­chow­nym)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziekaństwo

urząd, sta­no­wi­sko dzie­ka­na


Dzie­kań­stwo (do­dat­ko­wa nazwa w j. niem. Dzie­kan­stwo) – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie opol­skim, w po­wie­cie opol­skim, w gmi­nie Kom­prach­ci­ce.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dziekoński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Dziela

po­i­mek

 (1.1) stpol. dla


Źródła:

Wiktionary

Dzielarka

ma­szy­na lub urzą­dze­nie ręcz­ne do dzie­le­nia cia­sta na por­cje


Źródła:

SJP.pl

Dzielczy

daw­niej: zwią­za­ny z dzia­ła­mi ma­jąt­ko­wy­mi


Źródła:

SJP.pl

Dzielenie

dzia­ła­nie ma­te­ma­tycz­ne, prze­ci­wień­stwo mno­że­nia, po­le­ga­ją­ce na usta­le­niu, ile razy jedna licz­ba mie­ści się w dru­giej


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) mat. dzia­ła­nie aryt­me­tycz­ne, od­wrot­ne do mno­że­nia;


Dzie­le­nie – ope­ra­cja ma­te­ma­tycz­na zde­fi­nio­wa­na w do­wol­nym ciele jako:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dzielić

1. por­cjo­wać, wy­dzie­lać czę­ści
2. wy­o­dręb­niać podz­bio­ry z pew­nej grupy; gru­po­wać
3. wy­róż­niać klasy, ka­te­go­rie; kla­sy­fi­ko­wać
4. wy­ko­ny­wać dzia­ła­nie - dzie­le­nie
5. być przy­czy­ną roz­gra­ni­cze­nia mię­dzy przed­mio­ta­mi, ludź­mi itp.
6. róż­nić


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. po­dzie­lić)

 (1.1) do­ko­ny­wać po­dzia­łu, wy­róż­niać czę­ści jed­nej ca­ło­ści

 (1.2) mat. wyz­na­czać ilo­raz, sto­su­nek dwóch wiel­ko­ści, funk­cji itp.;

 (1.3) mieć z czymś / kimś coś wspól­ne­go

 (1.4) two­rzyć róż­ni­cę mię­dzy dwoma oso­ba­mi, po­glą­da­mi itp.

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny dzie­lić się (dk. po­dzie­lić się)

 (2.1) być roz­kła­dal­nym na okre­ślo­ne czę­ści

 (2.2) od­da­wać komuś część cze­goś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dzielna

w ma­te­ma­ty­ce: licz­ba, którą dzie­li się przez inną licz­bę


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) mat. licz­ba dzie­lo­na; pier­wsza z dwóch liczb na któ­rych wy­ko­nu­je się dzia­ła­nie dzie­le­nia, w za­pi­sie ułam­ko­wym od­po­wia­da jej licz­nik


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dzielnia

mło­dzie­żo­wo: dziel­ni­ca miesz­ka­nio­wa


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. dziel­ni­ca miesz­ka­nio­wa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dzielnica

1. ad­mi­ni­stra­cyj­na część mia­sta;
2. wy­róż­nio­ny ob­szar; re­gion, pro­win­cja;
3. lud­ność za­miesz­ku­ją­ca miej­ską dziel­ni­cę;
4. część kraju wy­dzie­lo­na w pew­nym okre­sie hi­sto­rycz­nym


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) wy­dzie­lo­na, zwy­cza­jo­wo lub ad­mi­ni­stra­cyj­nie, część du­że­go mia­sta;

 (1.2) re­gion, pro­win­cja hi­sto­rycz­na, ge­o­gra­ficz­na, et­no­gra­ficz­na, itp.


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dzielnicowość

→ dziel­ni­co­wy


Patrz:dzielnicowy

Źródła:

SJP.pl

Dzielnicowy

→ dziel­ni­ca


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) po­li­cjant na­dzo­ru­ją­cy okre­ślo­ny rejon mia­sta

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (2.1) zwią­za­ny z dziel­ni­cą mia­sta, do­ty­czą­cy dziel­ni­cy mia­sta

 (2.2) zwią­za­ny z dziel­ni­cą kraju, re­gio­nem


Dziel­ni­co­wy – funk­cjo­na­riusz po­li­cji pionu pre­wen­cji, zaz­wy­czaj w stop­niu od po­ste­run­ko­we­go do aspi­ran­ta szta­bo­we­go. Pro­wa­dzi roz­poz­na­nie w wyz­na­czo­nym re­jo­nie.

Do zadań dziel­ni­co­we­go na­le­żą, w szcze­gól­no­ści:

Zaj­mu­je się w Pol­sce opie­ką nad no­to­wa­ny­mi na Po­li­cji i posz­ko­do­wa­ny­mi przez nich na te­re­nie swo­je­go re­jo­nu, który może obej­mo­wać wieś, gminę, osied­le lub całą dziel­ni­cę mia­sta.


Patrz:dzielnica

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dzielnie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) odz­na­cza­jąc się od­wa­gą

 (1.2) nie ule­ga­jąc sła­bo­ściom, za­wa­ha­niu

 (1.3) wy­ka­zu­jąc sporą spraw­ność


Źródła:

Wiktionary

Dzielniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: dziel­nie


Źródła:

SJP.pl

Dzielniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: dziel­ny


Źródła:

SJP.pl

Dzielnik

licz­ba, przez którą dzie­li­my inną licz­bę


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) mat. licz­ba, przez którą dzie­li­my inną licz­bę;

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) stpol. ro­bot­nik


Dziel­nik – dwuz­nacz­ne po­ję­cie aryt­me­tycz­ne:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dzielność

1. umie­jęt­ność spro­sta­nia trud­nym sy­tu­a­cjom, re­a­go­wa­nia na wyz­wa­nia; hart ducha, od­wa­ga, śmia­łość;
2. dziel­ność mor­ska - ze­spół cech stat­ku sta­no­wią­cych o jego zdol­no­ści że­glu­go­wej;
3. daw­niej, w fi­zy­ce: moc


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cnota bycia śmia­łym i wa­lecz­nym

 (1.2) umie­jęt­ność ra­dze­nia sobie w każ­dej sy­tu­a­cji


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dzielny

odz­na­cza­ją­cy się od­wa­gą; od­waż­ny


przy­miot­nik

 (1.1) nie pod­da­ją­cy się prze­ciw­no­ściom

 (1.2) gw-pl|księ­stwo ło­wic­kie. duży, oka­za­ły, tłu­sty


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dzielski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dzielżan

by­li­na wy­stę­pu­ją­ca w wa­run­kach na­tu­ral­nych w Ame­ry­ce Pół­noc­nej; he­len­ka sło­necz­ni­ko­wa


Dziel­żan ("He­le­nium" L.) – ro­dzaj ro­ślin na­le­żą­cy do ro­dzi­ny astro­wa­tych. Obej­mu­je ok. 32–33 ga­tun­ków. Za­sięg ro­dza­ju obej­mu­je roz­le­głe ob­sza­ry w Ame­ry­ce Pół­noc­nej od Ka­na­dy po An­ty­le i Ko­sta­ry­kę, a także Chile, Ar­gen­ty­nę i Urug­waj w Ame­ry­ce Po­łud­nio­wej. Dziel­żan je­sien­ny "H. au­tum­na­le" oraz "He­le­nium ama­rum" zo­sta­ły roz­prze­strze­nio­ne i rosną zdzi­cza­łe w Eu­ro­pie, Azji i Au­stra­lii. Pier­wszy z tych ga­tun­ków no­to­wa­ny jest także jako przej­ścio­wo dzi­cze­ją­cy w Pol­sce.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dziemaszkiewicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Dziembowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Dziembówko

wieś w Pol­sce


Dziem­bów­ko (niem. "Gertraudenhütte") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie pil­skim, w gmi­nie Ka­czo­ry. Znaj­du­je się tam sta­cja ko­le­jo­wa Dziem­bów­ko.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa pil­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dziemiany

wieś w Pol­sce


Dzie­mia­ny (do­dat­ko­wa nazwa w j. ka­szub. Dzemiónë; Dzi­mia­nen) – wieś ka­szub­ska w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie ko­ścier­skim, w gmi­nie Dzie­mia­ny. Leży na obrze­żach Wdzydz­kie­go Parku Kra­jo­bra­zo­we­go nad je­zio­rem Rzuno. Przez Dzie­mia­ny pro­wa­dzą trasy drogi wo­je­wódz­kiej nr 235 i linii ko­le­jo­wej Ko­ście­rzy­na-Li­pusz-Brusy-Choj­ni­ce (przy­sta­nek ko­le­jo­wy "Dzie­mia­ny Ka­szub­skie"). Ma sta­tus so­łect­wa.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dziemiański

przy­miot­nik od : Dzie­mia­ny


Źródła:

SJP.pl

Dziemidowicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Dzien.

skrót od: dzien­ni­kar­ski


Źródła:

SJP.pl

Dziena

wy­krzy­knik

 (1.1) slang. dzię­ku­ję


Źródła:

Wiktionary

Dziendzioł

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. ornit. dzię­cioł


Źródła:

Wiktionary

Dzienie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) gw-pl|War­mia. barć


Źródła:

Wiktionary

Dzienisz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Dzieniszewski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Dzienniak

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Dziennica

1. by­li­na z ro­dzi­ny li­lio­wa­tych; li­lio­wiec;
2. daw­niej: ju­trzen­ka, pla­ne­ta Wenus;
3. daw­niej: barć


Źródła:

SJP.pl

Dzienniczek

1. zdrob­nie­nie od: dzien­nik;
2. ze­szyt ucz­nia słu­żą­cy do ko­re­spon­den­cji ro­dzi­ców z na­u­czy­cie­lem, za­pi­sy­wa­nia ocen


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od dzien­nik

 (1.2) eduk. spe­cjal­ny ze­szyt słu­żą­cy do za­pi­sy­wa­nia ko­re­spon­den­cji, zwol­nień i ocen ucz­nia


Dzien­ni­czek – dzien­nik św. Fa­u­sty­ny Ko­wal­skiej, zapis doś­wiad­czeń wew­nętrz­nych au­tor­ki. Fa­u­sty­na ujaw­nia w nim swe prze­ży­cia du­cho­we oraz głosi orę­dzie Mi­ło­sier­dzia, które we­dług niej prze­ka­zał jej Jezus Chry­stus.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dziennie

przy­słó­wek czasu

 (1.1) w ciągu dnia; do­ty­czy ilo­ści cze­goś

 (1.2) w ciągu dnia; do­ty­czy sy­ste­mu na­u­cza­nia

 (1.3) gw-pl|War­mia. co­dzien­nie


Źródła:

Wiktionary

Dziennik

1. co­dzien­na ga­ze­ta;
2. wia­do­mo­ści ogła­sza­ne przez radio lub te­le­wiz­ję w sta­łych po­rach;
3. księ­ga urzę­do­wa z co­dzien­ny­mi za­pi­sa­mi;
4. pa­mięt­nik pi­sa­ny co­dzien­nie; dia­riusz


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) eduk. ze­szyt, w któ­rym prze­cho­wu­je się oceny i listy obec­no­ści ucz­niów

 (1.2) druk. ga­ze­ta wy­da­wa­na co­dzien­nie

 (1.3) telew. in­for­ma­cyj­ny pro­gram te­le­wi­zyj­ny, ra­dio­wy

 (1.4) no­tat­ki za­pi­sy­wa­ne co­dzien­nie

 (1.5) adm. księ­ga urzę­do­wa do pro­wa­dze­nia co­dzien­nych za­pi­sów

 (1.6) księg. księ­ga, w któ­rej no­to­wa­ne są co­dzien­nie ope­ra­cje fi­nan­so­we

 (1.7) żegl. mors. księ­ga, w któ­rej od­no­to­wy­wa­ne są dane że­glu­gi oraz wy­da­rze­nia, jakie zasz­ły na okrę­cie (łodzi, stat­ku) pod­czas że­glu­gi

 (1.8) księ­ga, w któ­rej re­je­stro­wa­na jest ko­re­spon­den­cja


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dziennikarka

1. ko­bie­ta zaj­mu­ją­ca się za­wo­do­wo dzien­ni­kar­stwem;
2. za­ję­cie, zawód dzien­ni­ka­rza;
3. uczel­nia lub wy­dział uczel­ni kształ­cą­cy dzien­ni­ka­rzy


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta zaj­mu­ją­ca się dzien­ni­kar­stwem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziennikarski

przy­miot­nik od: dzien­ni­karz


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z dzien­ni­kar­stwem, do­ty­czą­cy dzien­ni­kar­stwa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziennikarskość

→ dzien­ni­kar­ski


Patrz:dziennikarski

Źródła:

SJP.pl

Dziennikarstwo

1. praca dzien­ni­ka­rza;
2. wy­dział lub kie­ru­nek stu­diów przy­go­to­wu­ją­cy do za­wo­du dzien­ni­ka­rza


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) za­ję­cie dzien­ni­ka­rzy i dzien­ni­ka­rek

 (1.2) nauk. kie­ru­nek na­u­cza­nia przy­go­to­wu­ją­cy do dzien­ni­kar­stwa (1.1)


Dzien­ni­kar­stwo – dzia­łal­ność po­le­ga­ją­ca na zbie­ra­niu i upu­blicz­nia­niu za po­mo­cą środ­ków ma­so­wej ko­mu­ni­ka­cji in­for­ma­cji o wy­da­rze­niach, lu­dziach oraz pro­ble­mach.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dziennikarszczyzna

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) na­le­cia­ło­ści, na­wy­ki dzien­ni­kar­skie, np. w stylu


Źródła:

Wiktionary

Dziennikarz

osoba zaj­mu­ją­ca się zbie­ra­niem, przy­go­to­wy­wa­niem i pre­zen­to­wa­niem ma­te­ria­łów w środ­kach ma­so­we­go prze­ka­zu; pra­cow­nik re­dak­cji ra­dio­wej, te­le­wi­zyj­nej lub pra­so­wej prze­pro­wa­dza­ją­cy wy­wia­dy


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba przy­go­to­wu­ją­ca in­for­ma­cje do prasy, radia, te­le­wiz­ji, In­ter­ne­tu, itp.;


Dzien­ni­karz – osoba zaj­mu­ją­ca się przy­go­to­wa­niem i pre­zen­to­wa­niem ma­te­ria­łów w środ­kach ma­so­we­go prze­ka­zu.

Pier­wot­nie ter­min ten oz­na­czał osobę pi­szą­cą tek­sty w ga­ze­tach; wraz z roz­wo­jem in­nych me­diów, objął także osoby zaj­mu­ją­ce się przy­go­to­wa­niem tek­stów w radiu, te­le­wiz­ji oraz in­ter­ne­cie.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dziennikarzyna

(r. męski) lek­ce­wa­żą­co: marny dzien­ni­karz; re­dak­to­rzy­na, re­dak­to­ru­nio, re­dak­to­rek


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pot. po­gard. kiep­ski dzien­ni­karz


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziennikowy

→ dzien­nik


Patrz:dziennik

Źródła:

SJP.pl

Dzienno-Nocny

do­ty­czą­cy dnia i nocy


Źródła:

SJP.pl

Dzienny

1. do­ty­czą­cy okre­su od wscho­du do za­cho­du słoń­ca;
2. do­ty­czą­cy dnia ka­len­da­rzo­we­go;
3. do­ty­czą­cy sy­ste­mu na­u­cza­nia dla osób nie­pra­cu­ją­cych, od­by­wa­ją­ce­go się w ciągu dnia


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy dnia jako czę­ści doby; ma­ją­cy miej­sce, ży­ją­cy, pra­cu­ją­cy, przez­na­czo­ny do uży­cia przed zmro­kiem

 (1.2) do­ty­czą­cy dnia jako całej doby; ma­ją­cy miej­sce w ciągu ca­łe­go dnia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziepiyro

par­ty­ku­ła

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. do­pie­ro


Źródła:

Wiktionary

Dziepro

par­ty­ku­ła

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. do­pie­ro


Źródła:

Wiktionary

Dzier

ro­dzaj chrzą­szczy z ro­dzi­ny bie­ga­czo­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Dzierganie

1. robić na dru­tach, szy­deł­kiem; dziar­gać, dzierz­gać;
2. haf­to­wać, wy­szy­wać; dziar­gać;
3. ta­tu­o­wać; dzia­bać, dzia­rać, dziar­gać;
4. re­a­li­zo­wać więk­szy cel po­przez wy­ko­ny­wa­nie licz­nych drob­nych czyn­no­ści;
5. śro­do­wi­sko­wo: łą­czyć me­ta­lo­we kółka kol­czu­gi


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) pot. ro­bie­nie cze­goś na dru­tach

 (1.2) pot. haf­to­wa­nie, wy­szy­wa­nie wzo­rów na ma­te­ria­le

 (1.3) środ. przest. wy­ko­ny­wa­nie ta­tu­a­żu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziergarka

ma­szy­na do zszy­wa­nia ma­te­ria­łu ście­giem umac­nia­ją­cym brze­gi


Źródła:

SJP.pl

Dziergać

1. robić na dru­tach, szy­deł­kiem; dziar­gać, dzierz­gać;
2. haf­to­wać, wy­szy­wać; dziar­gać;
3. ta­tu­o­wać; dzia­bać, dzia­rać, dziar­gać;
4. re­a­li­zo­wać więk­szy cel po­przez wy­ko­ny­wa­nie licz­nych drob­nych czyn­no­ści;
5. śro­do­wi­sko­wo: łą­czyć me­ta­lo­we kółka kol­czu­gi


Źródła:

SJP.pl

Dziergowice

wieś w Pol­sce


Dzier­go­wi­ce (do­dat­ko­wa nazwa w j. niem. Oder­wal­de, do 1931 "Dzier­go­witz") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie opol­skim, w po­wie­cie kę­dzie­rzyń­sko-ko­ziel­skim, w gmi­nie Bie­ra­wa.

W la­tach 1954–1972 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Dzier­go­wi­ce.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dzierlateczka

zdrob­nie­nie od: dzier­lat­ka


Źródła:

SJP.pl

Dzierlatka

1. we­so­ła, pełna op­ty­miz­mu, młoda dziew­czy­na;
2. nie­wiel­ki ptak osia­dły z ro­dzi­ny sko­wron­ków, o sza­ro­zie­mi­stym upie­rze­niu, z cha­rak­te­ry­stycz­nym, szcze­ci­nia­stym czub­kiem na gło­wie, wy­stę­pu­ją­cy w Eu­raz­ji oraz w pół­noc­nej Afry­ce (w Pol­sce ob­ję­ty ochro­ną); po­śmie­ciusz­ka; śmie­ciusz­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ornit. mały ptak z ro­dzi­ny sko­wron­ków, ze szcze­ci­nia­stym czu­bem na gło­wie, ubar­wio­ny na brą­zo­wo;

 (1.2) młoda, we­so­ła, trzpio­to­wa­ta dziew­czy­na


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dzierlica

że­laz­ny grze­bień do obrób­ki lnu; dzier­gacz­ka, czo­chra, rafa


Źródła:

SJP.pl

Dzierlin

wieś w Pol­sce


Dzier­lin – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie łódz­kim, w po­wie­cie sie­radz­kim, w gmi­nie Sie­radz.

Pry­wat­na wieś szla­chec­ka po­ło­żo­na była w dru­giej po­ło­wie XVI wieku w po­wie­cie sie­radz­kim wo­je­wództ­wa sie­radz­kie­go. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa sie­radz­kie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dzierotka

ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny wie­sioł­ko­wa­tych, po­cho­dzą­cy z Ame­ry­ki Pół­noc­nej; klar­kia


Źródła:

SJP.pl

Dziersław

imię żeń­skie


Źródła:

SJP.pl

Dziersława

imię żeń­skie


Źródła:

SJP.pl

Dzierzba

ptak z ro­dzi­ny o tej samej naz­wie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ornit. barw­ny ptak na­bi­ja­ją­cy swoje po­ży­wie­nie na cierń lub ostrą gałąź;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dzierzbik

1. przed­sta­wi­ciel ro­dzi­ny ko­lo­ro­wo ubar­wio­nych pta­ków z rzędu wró­blo­wych;
2. ro­dzaj ptaka z ro­dzi­ny dzierz­bi­ków


Źródła:

SJP.pl

Dzierzbowate

o ce­chach dzierz­bo­wa­tych (ro­dzi­na pta­ków)


Źródła:

SJP.pl

Dzierzbowaty

o ce­chach dzierz­bo­wa­tych (ro­dzi­na pta­ków)


Źródła:

SJP.pl

Dzierzbowron

ga­tu­nek ptaka z ro­dzi­ny ostro­lo­tów


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Gym­nor­hi­na ti­bi­cen|ref=tak., ga­tu­nek au­stra­lij­skie­go ptaka z ro­dzi­ny sro­ka­czy


Dzierz­bo­wron ("Gym­nor­hi­na ti­bi­cen") – śred­niej wiel­ko­ści czar­no-biały ptak z ro­dzi­ny ostro­lo­tów, któ­re­go ro­dzi­my za­sięg obej­mu­je Au­stra­lię i po­łud­nio­wą Nową Gwi­neę. Mimo że daw­niej roz­dzie­la­ny na trzy ga­tun­ki, obec­nie uz­na­wa­ny jest za jeden ga­tu­nek z ośmio­ma lub dzie­wię­cio­ma pod­ga­tun­ka­mi.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dzierzgać

daw­niej: dzier­gać;
1. robić na dru­tach, szy­deł­kiem;
2. haf­to­wać


Źródła:

SJP.pl

Dzierzgonianin

miesz­ka­niec Dzierz­go­nia


Źródła:

SJP.pl

Dzierzgonianka

miesz­kan­ka Dzierz­go­nia


Źródła:

SJP.pl

Dzierzgowo

wieś w Pol­sce


Dzierz­go­wo – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie mław­skim, w gmi­nie Dzierz­go­wo.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa cie­cha­now­skie­go. We wsi znaj­du­je się pa­ra­fia pw. Wnie­bow­zię­cia NMP. Miej­sco­wość jest sie­dzi­bą gminy Dzierz­go­wo.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dzierzgowski

przy­miot­nik od: Dzierz­go­wo


Źródła:

SJP.pl

Dzierzgoń

1. mia­sto w Pol­sce;
2. je­zio­ro w Pol­sce;
3. rzeka w Pol­sce


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce;


Dzierz­goń (hist. "Kisz­bork", "Kisz­pork", Christ­burg) – mia­sto w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie sztum­skim, sie­dzi­ba gminy miej­sko-wiej­skiej Dzierz­goń. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa el­blą­skie­go.

We­dług da­nych z 1 stycz­nia 2018 Dzierz­goń li­czył 5413 miesz­kań­ców.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dzierzgoński

przy­miot­nik od: Dzierz­goń


Źródła:

SJP.pl

Dzierzkowice

wieś w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dzierzkowicki

przy­miot­nik od: Dzierz­ko­wi­ce, Dzierz­ko­wi­ce-Góry, Dzierz­ko­wi­ce-Pod­wo­dy, Dzierz­ko­wi­ce-Rynek, Dzierz­ko­wi­ce-Wola, Dzierz­ko­wi­ce-Za­sta­wie


Źródła:

SJP.pl

Dzierzyk

dzie­rzyk so­ma­lij­ski - ga­tu­nek ptaka z ro­dzi­ny dzierz­bi­ków


Źródła:

SJP.pl

Dzierzążeński

przy­miot­nik od: Dzie­rząż­nia


Źródła:

SJP.pl

Dzierzążnia

wieś w Pol­sce


Dzie­rząż­nia (niem. "Güntersruhm") – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie płoń­skim, w gmi­nie Dzie­rząż­nia. Leży w obrę­bie rzeki Dzie­rząż­ni­cy i Płon­ki.

Do 1954 roku sie­dzi­ba wiej­skiej gminy Sar­no­wo. W la­tach 1954–1972 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Dzie­rząż­nia. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa cie­cha­now­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dzierzążno

wieś w Pol­sce


Zo­bacz też: Dzie­rząż­no w in­nych zna­cze­niach tej nazwy.

Dzie­rząż­no – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ku­jaw­sko-po­mor­skim, w po­wie­cie mo­gi­leń­skim, w gmi­nie Mo­gil­no.

Wieś kró­lew­ska po­ło­żo­na w II po­ło­wie XVI wieku w po­wie­cie krusz­wic­kim wo­je­wództ­wa brze­sko­ku­jaw­skie­go, na­le­ża­ła do sta­ro­stwa krusz­wic­kie­go. W la­tach 1975–1998 wieś ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa byd­go­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dzierżak

1. re­gio­nal­nie: ce­pi­sko - dłuż­sza część cepów trzy­ma­na w ręku przy młó­ce­niu;
2. daw­niej: kij


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) dłuż­sza część cepów

 (1.2) drą­żek do obra­ca­nia żaren


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dzierżanowski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dzierżawa

1. użyt­ko­wa­nie ziemi lub rze­czy przez usta­lo­ny w umo­wie okres za usta­lo­ną opła­tą;
2. opła­ta za użyt­ko­wa­nie rze­czy lub ziemi


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) praw. ekon. użyt­ko­wa­nie czy­jejś rze­czy lub prawa ma­jąt­ko­we­go przez okre­ślo­ny czas w za­mian za usta­lo­ną umową opła­tę

 (1.2) pot. czynsz opła­ca­ny przez dzier­żaw­cę


Dzier­ża­wa (daw­niej też: "aren­da, ha­ren­da") – jeden z typów umów prawa cy­wil­ne­go. Re­gu­lu­je ją Ko­deks cy­wil­ny w art. 693-709, przy od­po­wied­nim za­sto­so­wa­niu prze­pi­sów o naj­mie (art. 659-692). Dzier­ża­wa na­le­ży do umów naz­wa­nych, dwu­stron­nie zo­bo­wią­zu­ją­cych, wza­jem­nych i kon­sen­su­al­nych (tzn.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dzierżawca

osoba użyt­ku­ją­ca zie­mię lub rze­czy przez usta­lo­ny w umo­wie okres za usta­lo­ną opła­tą


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) praw. osoba użyt­ku­ją­ca mie­nie lub prawo ma­jąt­ko­we od­da­ne w dzier­ża­wę w za­mian za czynsz


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dzierżawczo

przy­słó­wek

 (1.1) rzad. na spo­sób dzier­żaw­czy


Źródła:

Wiktionary

Dzierżawczość

→ dzier­żaw­czy


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) jęz. okre­śla­nie przy­na­leż­no­ści przez czę­ści mowy


Patrz:dzierżawczy

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dzierżawczy

w gra­ma­ty­ce, o za­im­kach, przy­miot­ni­kach itp.: oz­na­cza­ją­cy przy­na­leż­ność do danej osoby lub rze­czy


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) jęz. oz­na­cza­ją­cy re­la­cję przy­na­leż­no­ści lub po­sia­da­nia

 (1.2) daw. zwią­za­ny z dzier­ża­wą, do­ty­czą­cy dzier­ża­wy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dzierżawczyni

ko­bie­ta użyt­ku­ją­ca nie­ru­cho­mość lub rzecz przez usta­lo­ny w umo­wie okres za usta­lo­ną opła­tą


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) praw. ko­bie­ta dzier­ża­wią­ca


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dzierżawienie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) praw. ekon. od­da­wa­nie w dzier­ża­wę

 (1.2) praw. ekon. bra­nie w dzier­ża­wę


Źródła:

Wiktionary

Dzierżawina

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) po­gard. dzier­ża­wio­na po­sia­dłość ze sła­by­mi do­cho­da­mi


Źródła:

Wiktionary

Dzierżawiony

przy­miot­nik od­cza­sow­ni­ko­wy

 (1.1) od­da­ny w dzier­ża­wę

 (1.2) wzię­ty w dzier­ża­wę od kogoś

forma cza­sow­ni­ka.

 (2.1) ims. przy­miot­ni­ko­wy bier­ny od: czas. dzier­ża­wić


Źródła:

Wiktionary

Dzierżawić

użyt­ko­wać nie­ru­cho­mość lub rzecz przez usta­lo­ny w umo­wie okres za usta­lo­ną opła­tą


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) praw. ekon. od­da­wać w dzier­ża­wę

 (1.2) praw. ekon. brać lub mieć w dzier­ża­wie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dzierżawka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nie­wiel­ki dzier­ża­wio­ny ma­ją­tek


Źródła:

Wiktionary

Dzierżawne

opła­ta za dzier­ża­wę


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) opła­ta na­leż­na za dzier­ża­wio­ny grunt

forma przy­miot­ni­ka.

 (2.1) n. lp. i ż. plu­ral|dzier­żaw­ny.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dzierżawnictwo

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) przest. od­da­wa­nie grun­tów w dzier­ża­wę

 (1.2) przest. bra­nie grun­tów w dzier­ża­wę


Źródła:

Wiktionary

Dzierżawność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co dzier­żaw­ne


Źródła:

Wiktionary

Dzierżawny

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z dzier­ża­wą, do­ty­czą­cy dzier­ża­wy


Źródła:

Wiktionary

Dzierżawski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Dzierżenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|dzier­żyć.


Dzier­że­nie – w ter­mi­no­lo­gii praw­ni­czej – ro­dzaj władzt­wa fak­tycz­ne­go nad rze­czą wy­ko­ny­wa­ne­go przez dzier­ży­cie­la. Dzier­ży­cie­lem, zgod­nie z art. 338 Ko­dek­su cy­wil­ne­go, jest ten, kto fak­tycz­nie włada rze­czą za kogo in­ne­go. Dzier­że­nie po­le­ga więc na fak­tycz­nym władzt­wie nad rze­czą – i w tym po­dob­ne jest do po­sia­da­nia.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Dzierżeć

cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk, Śląsk Cie­szyń­ski. trzy­mać


Źródła:

Wiktionary

Dzierżno

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Dzierżon

naz­wi­sko, m.in. Jan Dzier­żon (1811-1906), znany pol­ski pszcze­larz


Źródła:

SJP.pl

Dzierżoniowianin

miesz­ka­niec Dzier­żo­nio­wa


Źródła:

SJP.pl

Dzierżoniowianka

miesz­kan­ka Dzier­żo­nio­wa


Źródła:

SJP.pl

Dzierżoniowski

do­ty­czą­cy Dzier­żo­nio­wa


Źródła:

SJP.pl

Dzierżoniów

mia­sto w Pol­sce


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce;


}|-

Dzier­żo­niów (do 1946 "Rych­bach", też "Ry­cho­nek", Re­i­chen­bach im Eu­len­ge­bir­ge) – mia­sto w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, sie­dzi­ba po­wia­tu dzier­żo­niow­skie­go i gminy wiej­skiej Dzier­żo­niów. Po­ło­żo­ne w Kot­li­nie Dzier­żo­niow­skiej, nad rzeką Pi­ła­wą.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dzierżyciel

daw­niej: po­sia­dacz


Źródła:

SJP.pl

Dzierżycielka

→ dzier­ży­ciel


Patrz:dzierżyciel

Źródła:

SJP.pl

Dzierżykraj

sta­ro­pol­skie imię mę­skie


Dzier­ży­kraj, Dzir­ży­kraj – sta­ro­pol­skie imię mę­skie, zło­żo­ne z czło­nów "Dzir­ży-" („trzy­mać”) i "-kraj" („kraj”). Oz­na­cza­ło praw­do­po­dob­nie „tego, który pa­nu­je nad kra­jem”, „nad oko­li­cą”.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dzierżymir

dawne imię mę­skie


Dzier­ży­mir – imię mę­skie po­cho­dze­nia sło­wiań­skie­go, nie­no­to­wa­ne w źró­dłach sta­ro­pol­skich.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dzierżymorda

po­tocz­nie: osoba ty­ra­ni­zu­ją­ca pod­wład­nych; za­mor­dy­sta, sa­tra­pa


rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) pot. de­spo­ta; czło­wiek, który ty­ra­ni­zu­je pod­wład­nych


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dzierżysław

imię mę­skie


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dzierżysława

imię żeń­skie


Źródła:

SJP.pl

Dzierżysławice

wieś w Pol­sce


Dzier­ży­sła­wi­ce (do­dat­ko­wa nazwa w j. niem. Dirs­chel­witz) – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie opol­skim, w po­wie­cie prud­nic­kim, w gmi­nie Gło­gó­wek. Hi­sto­rycz­nie leży na Gór­nym Ślą­sku, na ziemi prud­nic­kiej. Po­ło­żo­na jest na te­re­nie Wy­so­czyz­ny Bial­skiej, bę­dą­cej czę­ścią Ni­zi­ny Ślą­skiej. Prze­pły­wa przez nią rzeka Oso­bło­ga.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dzierżysławiny

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Dzier­ży­sła­wy lub z nią zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Dzierżysławostwo

Dzier­ży­sław z mał­żon­ką; Dzier­ży­sła­wo­wie


Źródła:

SJP.pl

Dzierżysławowie

Dzier­ży­sław z mał­żon­ką; Dzier­ży­sła­wo­stwo


Źródła:

SJP.pl

Dzierżysławowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Dzier­ży­sła­wa (Dzier­ży­sła­wy) lub z nim (z nią) zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Dzierżyć

1. trzy­mać coś w ręce;
2. mieć coś w po­sia­da­niu


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. zdzier­żyć)

 (1.1) przest. albo książk. trzy­mać

 (1.2) mieć we wła­da­niu, po­sia­dać

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny dzier­żyć się

 (2.1) przest. trzy­mać się


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dzierżyńsk

mia­sta w Fe­de­ra­cji Ro­syj­skiej i na Bia­ło­ru­si


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. adm. mia­sto w eu­ro­pej­skiej Rosji, w ob­wo­dzie niż­no­no­wo­grodz­kim, port śród­lą­do­wy nad Oką;

 (1.2) geogr. to­po­nim, nazwa kilku ma­łych miej­sco­wo­ści w Rosji, na Ukra­i­nie i Bia­ło­ru­si


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dzierżyński

naz­wi­sko, np. Fe­liks Dzier­żyń­ski (1877-1926), ro­syj­ski dzia­łacz ko­mu­ni­stycz­ny pol­skie­go po­cho­dze­nia


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Dzier­żyń­skiem, do­ty­czą­cy Dzier­żyń­ska (mia­sta w Rosji)


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dzierżążno

nazwa kilku wsi w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dziesiona

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zgrub. od dzie­siąt­ka

 (1.2) slang. ro­zbój; do­ko­na­nie kra­dzie­ży z uży­ciem prze­mo­cy, naj­czę­ściej po­bi­ciem


Źródła:

Wiktionary

Dziesiąta

go­dzi­na dzie­sią­ta


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) go­dzi­na 10 przed po­łud­niem

 (1.2) go­dzi­na 10 (22) przed pół­no­cą

forma przy­miot­ni­ka.

 (2.1) ż. od zob. dzie­sią­ty.


Dzie­sią­ta (nazwa obocz­na: Dzie­sią­ta Wieś) – dziel­ni­ca miesz­ka­nio­wa Lu­bli­na. Nazwa dziel­ni­cy po­cho­dzi od ist­nie­ją­cej tam wcze­śniej wsi.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dziesiątak

po­tocz­nie: mo­ne­ta o war­to­ści dzie­się­ciu gro­szy


rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) jeleń lub ko­zioł ma­ją­cy dzie­sięć odnóg w wień­cu

 (1.2) mo­ne­ta o war­to­ści dzie­sięć


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziesiąteczka

zdrob­nie­nie od: dzie­siąt­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od: dzie­siąt­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziesiątek

1. dzie­sięć sztuk cze­goś;
2. kopa zboża zło­żo­na z dzie­się­ciu sno­pów


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) okres obej­mu­ją­cy dzie­sięć lat

 (1.2) dzie­sięć sztuk


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziesiątka

1. grupa dzie­się­ciu osób lub przed­mio­tów;
2. po­tocz­nie o bu­dyn­ku, po­ko­ju, po­jeź­dzie lub czym­kol­wiek, co oz­na­czo­ne jest licz­bą 10;
3. dzie­sięć lat


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nazwa licz­by 10

 (1.2) coś, co oz­na­czo­ne jest licz­bą 10

 (1.3) ca­łość skła­da­ją­ca się z dzie­się­ciu czę­ści, ele­men­tów lub jed­no­stek

 (1.4) środ. mapa w skali 1:10000

 (1.5) karc. karta o war­to­ści 10


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziesiątki

za­i­mek li­czeb­ny nie­o­kre­ślo­ny oz­na­cza­ją­cy dużą ilość kogoś lub cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Dziesiątkowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) książk. hist. za­bi­ja­nie co dzie­sią­tej osoby;

 (1.2) książk. ma­so­we ni­szcze­nie, tę­pie­nie, uśmier­ca­nie


Źródła:

Wiktionary

Dziesiątkować

za­bi­jać, wy­ni­szczać, tępić


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. zdzie­siąt­ko­wać)

 (1.1) książk. hist. bić, za­bi­jać, roz­strze­li­wać, karać co dzie­sią­tą osobę

 (1.2) książk. ni­szczyć, tępić, uśmier­cać ma­so­wo


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziesiątkowy

przy­miot­nik od: dzie­siąt­ka


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z licz­bą dzie­sięć, do­ty­czą­cy licz­by dzie­sięć


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziesiąty

li­czeb­nik po­rząd­ko­wy od­po­wia­da­ją­cy licz­bie 10


przy­miot­nik od­li­czeb­ni­ko­wy

 (1.1) od 10

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) dzień mie­sią­ca po dzie­wią­tym

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (3.1) dzie­sią­ta: go­dzi­na dzie­sią­ta


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziesięcina

1. dawny po­da­tek na rzecz in­sty­tu­cji ko­ściel­nych, sta­no­wią­cy dzie­sią­tą część plo­nów lub do­cho­du, pier­wot­nie prze­ka­zy­wa­ny w na­tu­rze, póź­niej w for­mie pie­nięż­nej;
2. ro­syj­ska jed­nost­ka po­wierzch­ni grun­tów


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) hist. obec­nie rzad. po­da­tek na rzecz in­sty­tu­cji ko­ściel­nych, wy­no­szą­cy dzie­sią­tą część do­cho­dów;


Dzie­się­ci­na – po­da­tek re­li­gij­ny w ju­da­iz­mie i chrze­ści­jań­stwie. Obo­wiąz­ko­we świad­cze­nie pie­nięż­ne lub rze­czo­we w po­sta­ci dzie­sią­tej czę­ści swo­je­go do­cho­du na rzecz Ko­ścio­ła, przez­na­czo­ne głów­nie na rzecz utrzy­ma­nia du­cho­wień­stwa. Obec­nie prak­ty­ka skła­da­nia dzie­się­ci­ny obec­na jest tylko w niek­tó­rych Ko­ścio­łach pro­te­stanc­kich, dzie­się­ci­nę płacą rów­nież mor­mo­ni.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dziesięcinny

→ dzie­się­ci­na


Patrz:dziesięcina

Źródła:

SJP.pl

Dziesięcioarowy

ma­ją­cy po­wierzch­nię 10 arów


Źródła:

SJP.pl

Dziesięcioboczny

do­ty­czą­cy dzie­się­cio­bo­ku, ma­ją­cy dzie­sięć boków, ogra­ni­czo­ny dzie­się­cio­ma pła­szczyz­na­mi itp.


Źródła:

SJP.pl

Dziesięcioboista

za­wod­nik bio­rą­cy udział w dzie­się­cio­bo­ju


Źródła:

SJP.pl

Dziesięcioboistka

→ dzie­się­cio­bo­i­sta


Patrz:dziesięcioboista

Źródła:

SJP.pl

Dziesięciobok

wie­lo­kąt ma­ją­cy 10 kątów; de­ka­gon; dzie­się­cio­kąt


Źródła:

SJP.pl

Dziesięciobój

dy­scy­pli­na spor­to­wa (prze­waż­nie lek­ko­at­le­tycz­na) zło­żo­na z dzie­się­ciu kon­ku­ren­cji; de­cath­lon


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) sport. dy­scy­pli­na spor­to­wa w któ­rej współ­za­wod­ni­czy się w dzie­się­ciu róż­nych kon­ku­ren­cjach, a zwy­cię­ża ten kto łącz­nie zdo­bę­dzie naj­wię­cej punk­tów;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziesięciocentowy

ma­ją­cy war­tość dzie­się­ciu cen­tów


przy­miot­nik

 (1.1) li­czą­cy dzie­sięć cen­tów, ma­ją­cy war­tość dzie­się­ciu cen­tów


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziesięciocentówka

mo­ne­ta o no­mi­na­le dzie­się­ciu cen­tów


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nu­mizm. mo­ne­ta o no­mi­na­le dzie­się­ciu cen­tów


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziesięcioczłonowy

przy­miot­nik

 (1.1) li­czą­cy dzie­sięć czło­nów, skła­da­ją­cy się z dzie­się­ciu czło­nów


Źródła:

Wiktionary

Dziesięciodniowy

ma­ją­cy dzie­sięć dni, trwa­ją­cy dzie­sięć dni itp.


przy­miot­nik

 (1.1) trwa­ją­cy dzie­sięć dni

 (1.2) bę­dą­cy w wieku dzie­się­ciu dni


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziesięciodniówka

po­tocz­nie o czymś, co od­by­wa się wcią­gu dzie­się­ciu dni, obej­mu­je dzie­sięć dni na­stę­pu­ją­cych po sobie


Dzie­się­ciod­niów­ka – ter­min oz­na­cza­ją­cy okres dzie­się­ciu dni.

Mia­nem dzie­się­ciod­niów­ki okre­śla się czas dzie­się­ciu dni, np. sta­no­wią­cy okres trwa­nia przed­sięw­zię­cia.

Pod okre­śle­niem dzie­się­ciod­niów­ka zwy­kło na­zy­wać się także cza­so­pis­mo uka­zu­ją­ce się co dzie­sięć dni (zwane także „Dzie­się­ciod­nio­wiec” i „de­ka­dów­ka”). Jako dzie­się­ciod­niów­ki były wy­da­wa­ne np.: „Myśl Nie­pod­le­gła”, „Wol­no­my­śli­ciel Pol­ski”, „Ga­ze­ta Sa­noc­ka – Au­to­san”, „Głos Świd­ni­ka”.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dziesięciodolarowy

przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy war­tość 10 do­la­rów


Źródła:

Wiktionary

Dziesięciodolarówka

ban­knot lub mo­ne­ta war­to­ści dzie­się­ciu do­la­rów


Źródła:

SJP.pl

Dziesięciodrzwiowy

przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy dzie­się­cio­ro drzwi


Źródła:

Wiktionary

Dziesięcioetapowo

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) w dzie­się­ciu eta­pach, fa­zach


Źródła:

Wiktionary

Dziesięcioetapowy

przy­miot­nik

 (1.1) skła­da­ją­cy się z dzie­się­ciu eta­pów


Źródła:

Wiktionary

Dziesięciofazowo

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) w dzie­się­ciu fa­zach, eta­pach


Źródła:

Wiktionary

Dziesięciofazowy

przy­miot­nik

 (1.1) skła­da­ją­cy się z dzie­się­ciu faz, eta­pów


Źródła:

Wiktionary

Dziesięciogodzinny

trwa­ją­cy dzie­sięć go­dzin


przy­miot­nik

 (1.1) trwa­ją­cy dzie­sięć go­dzin

 (1.2) bę­dą­cy w wieku dzie­się­ciu go­dzin


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziesięciogroszowy

ma­ją­cy war­tość dzie­się­ciu gro­szy


przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy war­tość dzie­się­ciu gro­szy, kosz­tu­ją­cy dzie­sięć gro­szy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziesięciogroszówka

mo­ne­ta war­to­ści dzie­się­ciu gro­szy


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) mo­ne­ta, któ­rej war­tość wy­no­si dzie­sięć gro­szy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziesięciogłowy

ma­ją­cy dzie­sięć głów


Źródła:

SJP.pl

Dziesięcioipółletni

ma­ją­cy dzie­sięć lat i pół roku


Źródła:

SJP.pl

Dziesięciojęzyczny

przy­miot­nik

 (1.1) po­słu­gu­ją­cy się dzie­się­cio­ma ję­zy­ka­mi

 (1.2) na­pi­sa­ny w dzie­się­ciu ję­zy­kach


Źródła:

Wiktionary

Dziesięciokilogramowy

1. wa­żą­cy 10 ki­lo­gra­mów;
2. przez­na­czo­ny na 10 ki­lo­gra­mów cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Dziesięciokilometrowy

ma­ją­cy dłu­gość dzie­się­ciu ki­lo­me­trów, skła­da­ją­cy się z dzie­się­ciu ki­lo­me­trów


przy­miot­nik

 (1.1) taki, który ma wiel­kość (dłu­gość) dzie­się­ciu ki­lo­me­trów


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziesięciokilowy

po­tocz­nie: dzie­się­cio­ki­lo­gra­mo­wy


Źródła:

SJP.pl

Dziesięcioklasowy

obej­mu­ją­cy dzie­sięć klas, ma­ją­cy dzie­sięć klas


Źródła:

SJP.pl

Dziesięciokolumnowy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) taki, który skła­da się z dzie­się­ciu ko­lumn


Źródła:

Wiktionary

Dziesięciokondygnacyjny

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) taki, który ma dzie­sięć kon­dy­gna­cji


Źródła:

Wiktionary

Dziesięciokonny

1. o po­jeź­dzie: za­przę­żo­ny w dzie­sięć koni;
2. o sil­ni­ku: ma­ją­cy moc dzie­się­ciu koni me­cha­nicz­nych


Źródła:

SJP.pl

Dziesięciokoronowy

przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy war­tość/li­czą­cy/wy­no­szą­cy 10 koron


Źródła:

Wiktionary

Dziesięciokoronówka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) mo­ne­ta o no­mi­na­le 10 koron


Źródła:

Wiktionary

Dziesięciokołowy

przy­miot­nik

 (1.1) taki, który ma dzie­sięć kół


Źródła:

Wiktionary

Dziesięciokrotnie

przy­słó­wek

 (1.1) dzie­sięć razy


Źródła:

Wiktionary

Dziesięciokrotność

→ dzie­się­cio­krot­ny


Patrz:dziesięciokrotny

Źródła:

SJP.pl

Dziesięciokrotny

1. pow­ta­rza­ją­cy się dzie­sięć razy;
2. dzie­sięć razy więk­szy lub mniej­szy od cze­goś po­rów­ny­wa­ne­go


przy­miot­nik

 (1.1) od­by­wa­ją­cy się/pow­ta­rza­ją­cy się dzie­sięć razy

 (1.2) taki, który osią­gnął/zdo­był/robił coś dzie­sięć razy

 (1.3) dzie­sięć razy więk­szy bądź mniej­szy od cze­goś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziesięciokroć

dzie­sięć razy; dzie­się­cio­krot­nie; dzie­sięć­kroć


przy­słó­wek

 (1.1) przest. dziś książk. dzie­sięć razy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziesięciokącik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od dzie­się­cio­kąt


Źródła:

Wiktionary

Dziesięciokąt

wie­lo­kąt ma­ją­cy 10 kątów; de­ka­gon; dzie­się­cio­bok


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) geom. wie­lo­kąt o dzie­się­ciu bo­kach


Dzie­się­cio­kąt, po grec­ku de­ka­gon – wie­lo­kąt o dzie­się­ciu (10) bo­kach. Suma miar wszyst­kich kątów w tej fi­gu­rze wy­no­si 1440°.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dziesięciokątny

ma­ją­cy dzie­sięć kątów; de­ka­go­nal­ny


przy­miot­nik

 (1.1) geom. ma­ją­cy dzie­sięć kątów


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziesięciolatek

chło­piec dzie­się­cio­let­ni


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) dziec­ko w wieku dzie­się­ciu lat

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) zwie­rzę, ro­śli­na lub rzecz ma­ją­ca dzie­sięć lat

forma rze­czow­ni­ka.

 (3.1) D. lm. od dzie­się­cio­lat­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziesięciolatka

1. dziew­czyn­ka albo sa­mi­ca zwie­rząt ma­ją­ca dzie­sięć lat;
2. okres obej­mu­ją­cy dzie­sięć lat


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) dziew­czyn­ka ma­ją­ca dzie­sięć lat

 (1.2) zwie­rzę, rzecz lub ro­śli­na ma­ją­ca dzie­sięć lat

 (1.3) dzie­się­cio­let­ni okres ob­ję­ty pla­nem go­spo­dar­czym

 (1.4) szko­ła, w któ­rej nauka trwa dzie­sięć lat

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D., B. lp. od dzie­się­cio­la­tek


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziesięciolatki

chło­piec dzie­się­cio­let­ni


Źródła:

SJP.pl

Dziesięciolecie

1. okres dzie­się­ciu lat;
2. dzie­sią­ta rocz­ni­ca cze­goś


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) okres dzie­się­ciu lat

 (1.2) dzie­sią­ta rocz­ni­ca (w la­tach)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziesięcioletni

1. trwa­ją­cy dzie­sięć lat; przy­pa­da­ją­cy za dzie­sięć lat;
2. bę­dą­cy w wieku dzie­się­ciu lat, ma­ją­cy dzie­sięć lat


przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy dzie­sięć lat

 (1.2) trwa­ją­cy dzie­sięć lat


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziesięcioliterowy

zło­żo­ny z dzie­się­ciu liter


przy­miot­nik

 (1.1) taki, który skła­da się z dzie­się­ciu liter


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziesięciolitrowy

1. ma­ją­cy po­jem­ność dzie­się­ciu li­trów;
2. za­wie­ra­ją­cy dzie­sięć li­trów cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Dziesięciomarkowy

przy­miot­nik

 (1.1) o war­to­ści 10 marek


Źródła:

Wiktionary

Dziesięciometrowiec

au­to­bus dłu­go­ści 10 me­trów


Źródła:

SJP.pl

Dziesięciometrowy

ma­ją­cy dłu­gość dzie­się­ciu me­trów, wy­no­szą­cy dzie­sięć me­trów


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) mie­rzą­cy dzie­sięć me­trów albo dzie­sięć me­trów kwa­dra­to­wych


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziesięciomiesięczny

ma­ją­cy dzie­sięć mie­się­cy, trwa­ją­cy dzie­sięć mie­się­cy itp.


przy­miot­nik

 (1.1) trwa­ją­cy dzie­sięć mie­się­cy

 (1.2) bę­dą­cy w wieku dzie­się­ciu mie­się­cy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziesięciomilionowy

li­czą­cy dzie­sięć mi­lio­nów cze­goś


przy­miot­nik

 (1.1) od 10000000


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziesięciominutowy

trwa­ją­cy dzie­sięć minut


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) trwa­ją­cy dzie­sięć minut


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziesięcionogi

rząd sko­ru­pia­ków z pod­gro­ma­dy pan­ce­rzow­ców, obej­mu­ją­cy ponad 6000 ga­tun­ków; na­le­żą tu raki, kraby, kre­wet­ki


Dzie­się­cio­no­gi (De­ca­po­da) – rząd sko­ru­pia­ków wyż­szych li­czą­cy ponad 6000 ga­tun­ków z na­drzę­du raków wła­ści­wych (Eu­ca­ri­da), u któ­rych zwy­kle pier­wsza para od­nó­ży krocz­nych jest przeksz­tał­co­na w duże szczyp­ce. Obej­mu­je kraby, ho­ma­ry, kre­wet­ki, raki oraz kilka mniej zna­nych ro­dzin.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dziesięcionożny

ma­ją­cy dzie­sięć nóg


Źródła:

SJP.pl

Dziesięcionóg

przed­sta­wi­ciel rzędu sko­ru­pia­ków, obej­mu­ją­ce­go ponad 6000 ga­tun­ków; zwy­kle pier­wsza para od­nó­ży przeksz­tał­co­na w szczyp­ce; np.: rak, krab, lan­gu­sta, homar, kre­wet­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) zool. przed­sta­wi­ciel rzędu sko­ru­pia­ków z gro­ma­dy pan­ce­rzow­ców, ma­ją­cych dzie­sięć od­nó­ży


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziesięcioodcinkowy

zło­żo­ny z dzie­się­ciu od­cin­ków


Źródła:

SJP.pl

Dziesięcioosobowy

zło­żo­ny z dzie­się­ciu osób; mo­gą­cy po­mie­ścić dzie­sięć osób


przy­miot­nik

 (1.1) przez­na­czo­ny dla dzie­się­ciu osób, mo­gą­cy po­mie­ścić dzie­sięć osób

 (1.2) zło­żo­ny z dzie­się­ciu osób, wy­ko­ny­wa­ny przez dzie­sięć osób


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziesięciopak

1. zgrzew­ka za­wie­ra­ją­ca dzie­sięć jed­no­stek da­ne­go pro­duk­tu, np. piwa, wody mi­ne­ral­nej;
2. po­tocz­nie: wyć­wi­czo­ne mię­śnie brzu­cha; sze­ścio­pak, ABS, six-pack, ka­lo­ry­fer, krat­ka, ośmio­pak


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) hand. pacz­ka zbior­cza po dzie­sięć sztuk to­wa­ru


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziesięciopalcowy

1. zwy­kle w od­nie­sie­niu do ludz­kich dłoni, stóp: ma­ją­cy dzie­sięć pal­ców;
2. wy­ko­ny­wa­ny dzie­się­cio­ma pal­ca­mi


Źródła:

SJP.pl

Dziesięciopensowy

przy­miot­nik

 (1.1) li­czą­cy dzie­sięć pen­sów, ma­ją­cy war­tość dzie­się­ciu pen­sów


Źródła:

Wiktionary

Dziesięciopensówka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nu­mizm. mo­ne­ta o no­mi­na­le dzie­się­ciu pen­sów


Źródła:

Wiktionary

Dziesięciopiętrowiec

po­tocz­nie: bu­dy­nek dzie­się­cio­pię­tro­wy


Źródła:

SJP.pl

Dziesięciopiętrowy

ma­ją­cy dzie­sięć pię­ter


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zło­żo­ny z par­te­ru i dzie­się­ciu wyż­szych kon­dy­gna­cji


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziesięcioplamek

gie­las dzie­się­cio­pla­mek - ga­tu­nek chrzą­szcza z ro­dzi­ny bie­dron­ko­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Dziesięciopokojowy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) z dzie­się­cio­ma po­ko­ja­mi


Źródła:

Wiktionary

Dziesięcioprocentowy

sta­no­wią­cy dzie­sięć pro­cent cze­goś


przy­miot­nik

 (1.1) sta­no­wią­cy 10%


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziesięcioprzejazdowy

np. kar­net dzie­się­cio­prze­ja­zdo­wy: upraw­nia­ją­cy do dzie­się­ciu prze­ja­zdów


Źródła:

SJP.pl

Dziesięciopunktowy

1. skła­da­ją­cy się z dzie­się­ciu punk­tów;
2. ma­ją­cy wy­miar dzie­się­ciu punk­tów (np. czcion­ka)


Źródła:

SJP.pl

Dziesięciopłaszczyznowy

przy­miot­nik

 (1.1) roz­mie­szczo­ny na dzie­się­ciu pła­szczyz­nach


Źródła:

Wiktionary

Dziesięcioraczek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) każde z dzie­się­cior­ga dzie­ci uro­dzo­nych z jed­nej ciąży mno­giej


Źródła:

Wiktionary

Dziesięcioraki

wy­stę­pu­ją­cy w dzie­się­ciu ro­dza­jach, ga­tun­kach, od­mia­nach itp.


li­czeb­nik wie­lo­ra­ki

 (1.1) do­ty­czą­cy dzie­się­ciu typów, ro­dza­jów


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziesięciorako

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) przysł. od przy­miot­ni­ka → dzie­się­cio­ra­ki


Źródła:

Wiktionary

Dziesięcioramienny

ma­ją­cy dzie­sięć ra­mion, odnóg itp.


Źródła:

SJP.pl

Dziesięciornica

ogól­na nazwa każ­de­go zwie­rzę­cia na­le­żą­ce­go do dzie­się­cior­nic, rzędu gło­wo­no­gów


Źródła:

SJP.pl

Dziesięciornice

rząd gło­wo­no­gów ma­ją­cych otwór gę­bo­wy oto­czo­ny 10 ra­mio­na­mi, w tym dwoma słu­żą­cy­mi do chwy­ta­nia zdo­by­czy; do tego po­drzę­du za­li­cza­ne są kal­ma­ry (ka­ła­mar­ni­ce), mątwy i be­lem­ni­ty (grupa wy­mar­ła)


[] (De­ca­po­di­for­mes) – na­drząd gło­wo­no­gów z pod­gro­ma­dy pła­szczo­o­bro­słych (Co­le­o­i­dea) obej­mu­ją­cy mątwy, mą­tew­ki i ka­ła­mar­ni­ce (kal­ma­ry) – zwie­rzę­ta bar­dzo zróż­ni­co­wa­ne pod wzglę­dem wiel­ko­ści, kształ­tów i zaj­mo­wa­nych sied­lisk. Zna­nych jest około 450 ga­tun­ków. Niek­tó­re (np. strza­li­ko­wa­te, kal­ma­ro­wa­te i mąt­wo­wa­te) są po­ła­wia­ne go­spo­dar­czo.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dziesięcioro

li­czeb­nik zbio­ro­wy od­po­wia­da­ją­cy licz­bie 10, uży­wa­ny w od­nie­sie­niu do osób róż­nej płci, dzie­ci i mło­dych zwie­rząt oraz do przed­mio­tów o naz­wie wy­stę­pu­ją­cej tylko w licz­bie mno­giej


li­czeb­nik zbio­ro­wy

 (1.1) …od­po­wia­da­ją­cy licz­bie 10


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziesięciorublowy

ma­ją­cy war­tość dzie­się­ciu rubli


Źródła:

SJP.pl

Dziesięciorublówka

mo­ne­ta lub ban­knot o no­mi­na­le dzie­się­ciu rubli


Źródła:

SJP.pl

Dziesięciostopniowo

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) w dzie­się­ciu eta­pach, fa­zach


Źródła:

Wiktionary

Dziesięciostopniowy

1. ma­ją­cy dzie­sięć stop­ni (w ja­kiejś skali);
2. ma­ją­cy dzie­sięć stop­ni, eta­pów


przy­miot­nik

 (1.1) skła­da­ją­cy się z dzie­się­ciu stop­ni, schod­ków

 (1.2) skła­da­ją­cy się z dzie­się­ciu stop­ni, eta­pów


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziesięciostrunny

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) ma­ją­cy dzie­sięć strun


Źródła:

Wiktionary

Dziesięciosylabowy

przy­miot­nik

 (1.1) li­czą­cy dzie­sięć sylab, skła­da­ją­cy się z dzie­się­ciu sylab


Źródła:

Wiktionary

Dziesięciotomowy

przy­miot­nik

 (1.1) skła­da­ją­cy się z dzie­się­ciu tomów, za­war­ty w dzie­się­ciu to­mach, wy­da­ny w dzie­się­ciu to­mach


Źródła:

Wiktionary

Dziesięciotygodniowy

przy­miot­nik

 (1.1) trwa­ją­cy dzie­sięć ty­god­ni

 (1.2) bę­dą­cy w wieku dzie­się­ciu ty­god­ni


Źródła:

Wiktionary

Dziesięciotysięcznik

sta­tek o no­śno­ści dzie­się­ciu ty­się­cy ton


Dzie­się­cio­ty­sięcz­nik – nie­for­mal­ne okre­śle­nie stat­ku to­wa­ro­we­go o no­śno­ści około 10 tys. ton (DWT). Okre­śla­no tak prze­de wszyst­kim pier­wsze za­pro­jek­to­wa­ne i zbu­do­wa­ne w Pol­sce jed­nost­ki tej wiel­ko­ści, na­le­żą­ce do serii 41 drob­ni­cow­ców mo­to­ro­wych typów B 54 i B 454 (uno­wo­cze­śnio­ny i zmo­dy­fi­ko­wa­ny typ 54 - zbu­do­wa­no sześć jed­no­stek w Stocz­ni Szcze­ciń­skiej), bu­do­wa­ne w pol­skich stocz­niach w la­tach 1955-1966.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dziesięciotysięczny

przy­miot­nik od­li­czeb­ni­ko­wy

 (1.1) bę­dą­cy ostat­nim ele­men­tem zbio­ru wiel­ko­ści dzie­się­ciu ty­się­cy

 (1.2) za­wie­ra­ją­cy dzie­sięć ty­się­cy jed­no­stek

 (1.3) bę­dą­cy jedną z dzie­się­ciu ty­się­cy czę­ści


Źródła:

Wiktionary

Dziesięciowarstwowy

przy­miot­nik

 (1.1) li­czą­cy dzie­sięć warstw, skła­da­ją­cy się z dzie­się­ciu warstw


Źródła:

Wiktionary

Dziesięciowiosłówka

łódź o dzie­się­ciu wio­słach


Źródła:

SJP.pl

Dziesięciowodny

w che­mii: za­wie­ra­ją­cy 10 czą­ste­czek wody


Źródła:

SJP.pl

Dziesięciozgłoskowiec

ro­dzaj ut­wo­ru po­e­tyc­kie­go, w któ­rym każdy wers skła­da się z dzie­się­ciu zgło­sek


Dzie­się­cioz­gło­sko­wiec – forma wier­szo­wa zło­żo­na z dzie­się­ciu sylab. We wczes­nej po­ez­ji pol­skiej wy­stę­pu­je mię­dzy in­ny­mi w twór­czo­ści Mi­ko­ła­ja Reja. Praw­do­po­dob­nie miał bar­dzo długą tra­dy­cję, wy­wo­dzą­cą się być może z cza­sów po­gań­skich, pra­sło­wiań­skich, za czym prze­ma­wia jego po­pu­lar­ność na Bał­ka­nach.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dziesięciozgłoskowy

zło­żo­ny z dzie­się­ciu zgło­sek (sylab); dzie­się­cio­sy­la­bo­wy


Źródła:

SJP.pl

Dziesięciozębny

ma­ją­cy dzie­sięć zębów


Źródła:

SJP.pl

Dziesięciozłotowy

ma­ją­cy war­tość dzie­się­ciu zło­tych


przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy war­tość dzie­się­ciu zło­tych

 (1.2) wy­no­szą­cy dzie­sięć zło­tych


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziesięciozłotówka

ban­knot lub mo­ne­ta o no­mi­na­le dzie­się­ciu zło­tych


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) mo­ne­ta lub ban­knot któ­re­go war­tość wy­no­si dzie­sięć zło­tych


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziesięciościan

bryła ogra­ni­czo­na dzie­się­cio­ma wie­lo­ką­ta­mi re­gu­lar­ny­mi; de­ka­edr


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) geom. wie­lo­ścian o dzie­sie­ciu ścia­nach


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziesięciościenny

przy­miot­nik

 (1.1) geom. ma­ją­cy dzie­sięć ścian


Źródła:

Wiktionary

Dziesiętnik

1. do­wód­ca dzie­się­ciu żoł­nie­rzy; zwierzch­nik do­wo­dzą­cy grupą dzie­się­cio­o­so­bo­wą;
2. daw­niej: niż­szy funk­cjo­na­riusz po­li­cji lub mi­li­cji


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) książk. prze­ło­żo­ny grupy dzie­się­cio­o­so­bo­wej;


Dzie­sięt­nik – sto­so­wa­ne w przesz­ło­ści okre­śle­nie do­wód­cy po­dod­dzia­łu woj­ska lub po­li­cji (mi­li­cji), zło­żo­ne­go z dzie­się­ciu wo­jow­ni­ków (żoł­nie­rzy, funk­cjo­na­riu­szy).

Dzie­się­ciu dzie­sięt­ni­ków wraz ze swo­i­mi pod­ko­mend­ny­mi two­rzy­ło od­dział zło­żo­ny ze stu zbroj­nych do­wo­dzo­ny przez set­ni­ka.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dziesiętny

ma­ją­cy za pod­sta­wę licz­bę 10, opar­ty na licz­bie 10, np. sy­stem dzie­sięt­ny (dzie­siąt­ko­wy), uła­mek dzie­sięt­ny, lo­ga­rytm dzi­sięt­ny


przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy za pod­sta­wę swego ukła­du lub kon­struk­cji licz­bę 10


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziesięć

li­czeb­nik oz­na­cza­ją­cy licz­bę 10


li­czeb­nik głów­ny

 (1.1) licz­ba 10


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziesięćkroć

dzie­sięć razy; dzie­się­cio­krot­nie


przy­słó­wek

 (1.1) przest. dziś książk. dzie­sięć razy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dzietniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: dziet­ny


Źródła:

SJP.pl

Dzietność

książ­ko­wo: po­sia­da­nie dzie­ci, po­tom­stwa


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) pot. współ­czyn­nik dziet­no­ści (prze­cięt­ną licz­ba dzie­ci, które uro­dzi­ła­by ko­bie­ta w ciągu ca­łe­go okre­su roz­rod­cze­go)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dzietny

prze­sta­rza­łe: ma­ją­cy dzie­ci, po­tom­stwo; dzie­cia­ty


Źródła:

SJP.pl

Dzietrzkowice

wieś w Pol­sce


Dzietrz­ko­wi­ce – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie łódz­kim, w po­wie­cie wie­ru­szow­skim, w gmi­nie Łub­ni­ce.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dzietrzych

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) stpol. imię|pol­ski|m.


Źródła:

Wiktionary

Dzieucha

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski, księ­stwo ło­wic­kie. dziew­czy­na

 (1.2) gw-pl|księ­stwo ło­wic­kie. córka


Źródła:

Wiktionary

Dziewa

naz­wi­sko


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) daw. dziew­czy­na

 (1.2) daw. dzie­wi­ca


Dzie­wa – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ku­jaw­sko-po­mor­skim, w po­wie­cie ino­wroc­ław­skim, w gmi­nie Dą­bro­wa Bi­sku­pia.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dziewanna

dwu­let­nia ro­śli­na ziel­na z ro­dzi­ny trę­dow­ni­ko­wa­tych, wy­stę­pu­ją­ca w 320 ga­tun­kach na ob­sza­rze śró­dziem­no­mor­skim (po Indie i pół­noc­ną Afry­kę) oraz nie­licz­nie na ob­sza­rach o kli­ma­cie umiar­ko­wa­nym, znaj­du­ją­ca za­sto­so­wa­nie jako ro­śli­na lecz­ni­cza oraz ozdob­na


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) bot. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Ver­ba­scum|L.|ref=tak., ro­śli­na z ro­dzi­ny trę­dow­ni­ko­wa­tych, upra­wia­na dla oka­za­łych kwia­to­sta­nów;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dziewannowiec

mrzyk dzie­wan­no­wiec - ga­tu­nek chrzą­szcza z ro­dzi­ny skór­ni­ko­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Dziewanowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Dziewałtowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Dziewczy

przy­miot­nik

 (1.1) stpol. śrpol. dziew­czę­cy da­ta­def|1455|XVIII w.}}

 (1.2) stpol. śrpol. pa­nień­ski, dzie­wi­czy da­ta­def|1455|XVIII w..


Źródła:

Wiktionary

Dziewczyna

młoda, nie­za­męż­na ko­bie­ta; na­rze­czo­na, sym­pa­tia


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) młoda, nie­za­męż­na ko­bie­ta

 (1.2) part­ner­ka, nie­for­mal­na na­rze­czo­na, kon­ku­bi­na

 (1.3) przest. żeń­ska pomoc do­mo­wa


Dziew­czy­na (rza­dziej: dziew­czę, pod­lo­tek, dzier­lat­ka; rów­nież dziew­czyn­ka, zwy­kle o ma­łych dzie­ciach) – młody czło­wiek płci żeń­skiej. Wiek, w któ­rym dziew­czy­na staje się ko­bie­tą, jest różny w róż­nych spo­łe­czeń­stwach. Zwy­kle przej­ście z okre­su doj­rze­wa­nia do doj­rza­ło­ści na­stę­pu­je w wieku kil­ku­na­stu lat.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dziewczyneczka

pie­szczot­li­wie o dziec­ku płci żeń­skiej; dziew­czyn­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. zdrobn. od: dziew­czyn­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziewczynina

ek­spre­syw­nie: dziew­czy­na; dzie­wu­cha, dziew­czy­ni­sko, dzie­wu­szy­sko


Źródła:

SJP.pl

Dziewczynisko

zgru­bie­nie od: dziew­czy­na; z po­li­to­wa­niem albo żar­to­bli­wie o dziew­czy­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) po­gard. dziew­czy­na


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziewczyniątko

pie­szczot­li­wie o dziew­czy­nie, mło­dej pan­nie


Źródła:

SJP.pl

Dziewczynka

1. dziec­ko płci żeń­skiej;
2. córka;
3. po­tocz­nie: młoda ko­bie­ta;
4. eu­fe­mi­stycz­nie: ko­bie­ta lek­kich oby­cza­jów;
5. po­tocz­nie: znie­wie­ścia­ły chło­pak


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) dziec­ko płci żeń­skiej

 (1.2) (w sto­sun­ku do do­ro­słej ko­bie­ty): eufem. pejor. pot. pieszcz. ko­bie­ta lek­kich oby­cza­jów, pro­sty­tut­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziewczynkowatość

→ dziew­czyn­ko­wa­ty


Patrz:dziewczynkowaty

Źródła:

SJP.pl

Dziewczynkowaty

przy­po­mi­na­ją­cy dziew­czyn­kę; po­dob­ny do dziew­czyn­ki


Źródła:

SJP.pl

Dziewczyny

młoda, nie­za­męż­na ko­bie­ta; na­rze­czo­na, sym­pa­tia


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dziewczyński

wła­ści­wy dziew­czy­nie (czę­sto z od­cie­niem lek­ce­wa­że­nia)


przy­miot­nik

 (1.1) pot. cha­rak­te­ry­stycz­ny dla dziew­czyn


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziewczyńskość

→ dziew­czyń­ski


Patrz:dziewczyński

Źródła:

SJP.pl

Dziewczątko

zdrob­nie­nie od: dziew­czę; pie­szczot­li­wie o dziec­ku płci żeń­skiej


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) zdrobn. od: dziew­czę


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziewczę

1. (w licz­bie po­je­dyn­czej) prze­sta­rza­le, obec­nie iro­nicz­nie: młoda, do­ra­sta­ją­ca ko­bie­ta; pod­lo­tek, dzier­lat­ka;
2. (w licz­bie mno­giej) dziew­czy­na


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) przest. doj­rze­wa­ją­ca, mło­dziut­ka dziew­czy­na


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziewczęco

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób dziew­czę­cy


Źródła:

Wiktionary

Dziewczęcość

→ dziew­czę­cy


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co dziew­czę­ce


Patrz:dziewczęcy

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziewczęctwo

→ dziew­czę­cy


Patrz:dziewczęcy

Źródła:

SJP.pl

Dziewczęcy

1. wła­ści­wy dziew­częct­wu, od­no­szą­cy się do wieku poś­red­nie­go mię­dzy dzie­cięct­wem a wie­kiem mło­dzień­czym; dziew­czyń­ski;
2. zło­żo­ny z dziew­cząt, np. ze­spół dziew­czę­cy


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy dziew­czy­ny, taki, jak u dziew­czy­ny/dziew­czyn­ki


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dzieweczka

pie­szczot­li­wie lub żar­to­bli­wie o dziew­czyn­ce


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. zdrobn. od: dziew­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziewiarka

1. ko­bie­ta zaj­mu­ją­ca się dzie­wiar­stwem;
2. ma­szy­na wyt­wa­rza­ją­ca dzia­ni­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) włók. ko­bie­ta zaj­mu­ją­ca się wy­ro­bem dzia­nin

 (1.2) włók. ma­szy­na włó­kien­ni­cza uży­wa­na do pro­duk­cji dzia­nin


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziewiarnia

za­kład lub dział za­kła­du pro­du­ku­ją­cy wy­ro­by dzie­wiar­skie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) za­kład zaj­mu­ją­cy się wy­ro­bem dzia­nin


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziewiarski

→ dzie­wiar­stwo


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z dzie­wiar­stwem, do­ty­czą­cy dzie­wiar­stwa


Patrz:dziewiarstwo

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziewiarstwo

pro­duk­cja dzia­nin


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) włók. dział prze­my­słu lub rę­ko­dziel­nict­wa po­le­ga­ją­cy na pro­duk­cji dzia­nin;


Dzie­wiar­stwo – dział rę­ko­dzie­ła lub prze­my­słu włó­kien­ni­cze­go zaj­mu­ją­cy się wyt­wa­rza­niem róż­ne­go ro­dza­ju dzia­nin. Pro­ces ten może być wy­ko­ny­wa­ny ręcz­nie, za po­mo­cą dru­tów dzie­wiar­skich lub szy­de­łek, a także me­cha­nicz­nie – przy uży­ciu ma­szyn dzie­wiar­skich. Dzie­wiar­stwem okre­śla się rów­nież samą tech­ni­kę wyt­wa­rza­nia dzia­nin.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dziewiarz

osoba zaj­mu­ją­ca się wy­ro­bem dzia­nin


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) włók. osoba zaj­mu­ją­ca się wy­ro­bem dzia­nin


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziewica

dziew­czy­na (ko­bie­ta), która nigdy nie od­by­wa­ła sto­sun­ku płcio­we­go


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) osoba płci żeń­skiej, która nie stra­ci­ła dzie­wict­wa; ko­bie­ta przed pier­wszym sto­sun­kiem sek­su­al­nym

 (1.2) poet. przest. lub żart. młoda ko­bie­ta, panna


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dziewictwo

1. fiz­jo­lo­gicz­ny stan ko­bie­ty przed pier­wszym sto­sun­kiem płcio­wym; pa­nień­stwo, cnota;
2. w prze­no­śni: czy­stość, nie­win­ność


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) fizj. stan ko­bie­ty do chwi­li pier­wsze­go sto­sun­ku płcio­we­go; bycie dzie­wi­cą

 (1.2) pot. o ko­bie­cie nie­po­dej­mo­wa­nie nigdy życia płcio­we­go z drugą osobą


Dzie­wict­wo, rów­nież pra­wict­wo – ter­min okre­śla­ją­cy stan osoby, która nigdy nie po­dej­mo­wa­ła sto­sun­ków sek­su­al­nych. Ist­nie­ją tra­dy­cje kul­tu­ro­we i re­li­gij­ne, które przy­wią­zu­ją szcze­gól­ną war­tość i zna­cze­nie temu sta­no­wi, zwła­szcza wobec nie­za­męż­nych ko­biet, ko­ja­rzo­ne­mu z po­ję­cia­mi czy­sto­ści oso­bi­stej, ho­no­ru i war­to­ści. Utra­ta dzie­wict­wa bywa na­zy­wa­na de­flo­ra­cją.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dziewiczość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co dzie­wi­cze


Źródła:

Wiktionary

Dziewiczy

1. wła­ści­wy dzie­wi­cy, na­le­żą­cy do dzie­wi­cy; pa­nień­ski;
2. taki, który nie miał sto­sun­ku płcio­we­go; nie­win­ny;
3. nie­u­bru­dzo­ny, czy­sty, nie­ska­la­ny;
4. w pier­wot­nym, niet­knię­tym sta­nie, nie­u­jarz­mio­ny przez czło­wie­ka; dziki;
5. błona dzie­wi­cza - fałd błony ślu­zo­wej u uj­ścia po­chwy dzie­wi­czych ko­biet i samic niek­tó­rych zwie­rząt; hymen


przy­miot­nik

 (1.1) wła­ści­wy dzie­wi­cy lub dzie­wict­wu

 (1.2) czy­sty, świe­ży

 (1.3) nie­win­ny

 (1.4) niet­knię­ty przez czło­wie­ka, pier­wot­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziewiecki

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Dziewierka

dzie­wier­ka łą­ko­wa - ga­tu­nek mu­chów­ki


Źródła:

SJP.pl

Dziewierz

brat męża (szwa­gier)


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) stpol. książk. brat męża; Glo­ger.

 (1.2) stpol. brat żony


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziewierzewo

wieś w Pol­sce


Dzie­wie­rze­wo (od 1907 niem. "Lindenbrück") – wieś pa­łuc­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ku­jaw­sko-po­mor­skim, w po­wie­cie na­kiel­skim, w gmi­nie Kcy­nia.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dziewin

wieś w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dziewiąta

go­dzi­na dzie­wią­ta


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) go­dzi­na 9 rano lub wie­czo­rem

forma przy­miot­ni­ka.

 (2.1) M. i W. ż. lp. od: dzie­wią­ty


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziewiątak

ktoś zwią­za­ny z obiek­tem (np. dru­ży­ną, od­dzia­łem) oz­na­czo­nym licz­bą 9


Źródła:

SJP.pl

Dziewiąteczka

zdrob­nie­nie od: dzie­wiąt­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od: dzie­wiąt­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziewiątka

1. grupa dzie­wię­ciu osób lub przed­mio­tów;
2. po­tocz­nie o bu­dyn­ku, po­ko­ju, po­jeź­dzie lub czym­kol­wiek, co oz­na­czo­ne jest licz­bą 9


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cyfra 9

 (1.2) grupa dzie­wię­ciu osób

 (1.3) karta do gry, oz­na­czo­na cyfrą 9

 (1.4) środ. kolej. lo­ko­mo­ty­wa serii EP09


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dziewiątkowy

→ dzie­wiąt­ka


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z licz­bą dzie­więć, do­ty­czą­cy licz­by dzie­więć


Patrz:dziewiątka

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziewiąty

li­czeb­nik po­rząd­ko­wy od­po­wia­da­ją­cy licz­bie 9


przy­miot­nik od­li­czeb­ni­ko­wy

 (1.1) od 9

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) dzień mie­sią­ca po ósmym

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (3.1) dzie­wią­ta: go­dzi­na dzie­wią­ta


Dzie­wią­ty (IX) – dziel­ni­ca Dą­bro­wy Gór­ni­czej, po­ło­żo­na ok. 1,5 km na pół­noc­ny wschód od cen­trum, mię­dzy Ko­rzeń­cem, Trzy­dzie­stym i Łę­kni­ca­mi, na pół­noc od torów ko­le­jo­wych i na po­łud­nie od Po­go­rii III.

Nazwa po­cho­dzi od IX po­kła­du węgla dzia­ła­ją­cej na Ko­rzeń­cu w la­tach 1874-1909 ko­pal­ni "Jan", do któ­re­go scho­dzi­li gór­ni­cy za­miesz­ku­ją­cy po­cząt­ko­wo be­zi­mien­ną ko­lo­nię ubo­gich dom­ków par­te­ro­wych – póź­niej Dzie­wią­ty.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dziewięcina

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) hist. świad­cze­nie, po­da­tek dzie­wią­tej część do­cho­dów

 (1.2) stpol. jedna dzie­wią­ta, dzie­wią­ta część cze­goś


Źródła:

Wiktionary

Dziewięcioarowy

ma­ją­cy po­wierzch­nię 9 arów


Źródła:

SJP.pl

Dziewięcioboczny

do­ty­czą­cy dzie­wię­cio­bo­ku, ma­ją­cy dzie­więć boków, ogra­ni­czo­ny dzie­wię­cio­ma pła­szczyz­na­mi itp.


Źródła:

SJP.pl

Dziewięciobok

wie­lo­kąt pła­ski o dzie­wię­ciu bo­kach; dzie­wię­cio­kąt


Źródła:

SJP.pl

Dziewięciocyfrowy

zło­żo­ny z dzie­wię­ciu cyfr


Źródła:

SJP.pl

Dziewięcioczłonowy

przy­miot­nik

 (1.1) li­czą­cy dzie­więć czło­nów, skła­da­ją­cy się z dzie­wię­ciu czło­nów


Źródła:

Wiktionary

Dziewięciodniowy

ma­ją­cy dzie­więć dni, trwa­ją­cy dzie­więć dni itp.


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) trwa­ją­cy dzie­więć dni

 (1.2) bę­dą­cy w wieku dzie­wię­ciu dni


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziewięciodrzwiowy

przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy dzie­wię­cio­ro drzwi


Źródła:

Wiktionary

Dziewięcioetapowo

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) w dzie­wię­ciu eta­pach, fa­zach


Źródła:

Wiktionary

Dziewięcioetapowy

przy­miot­nik

 (1.1) skła­da­ją­cy się z dzie­wię­ciu stop­ni, eta­pów


Źródła:

Wiktionary

Dziewięciofazowo

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) w dzie­wię­ciu fa­zach, eta­pach


Źródła:

Wiktionary

Dziewięciofazowy

przy­miot­nik

 (1.1) skła­da­ją­cy się z dzie­wię­ciu stop­ni, faz, eta­pów


Źródła:

Wiktionary

Dziewięciogodzinny

trwa­ją­cy dzie­więć go­dzin


przy­miot­nik

 (1.1) trwa­ją­cy dzie­więć go­dzin

 (1.2) bę­dą­cy w wieku dzie­wię­ciu go­dzin


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziewięciogłowy

ma­ją­cy dzie­więć głów


Źródła:

SJP.pl

Dziewięcioigłowy

o dru­kar­ce kom­pu­te­ro­wej: ma­ją­ca dzie­więć igieł


Źródła:

SJP.pl

Dziewięcioigłówka

po­tocz­nie: dru­kar­ka ma­ją­ca dzie­więć igieł


Źródła:

SJP.pl

Dziewięcioipółgodzinny

trwa­ją­cy dzie­więć i pół go­dzi­ny


Źródła:

SJP.pl

Dziewięcioipółletni

ma­ją­cy dzie­więć lat i pół roku


Źródła:

SJP.pl

Dziewięciojęzyczny

przy­miot­nik

 (1.1) po­słu­gu­ją­cy się dzie­wię­cio­ma ję­zy­ka­mi

 (1.2) na­pi­sa­ny w dzie­wię­ciu ję­zy­kach


Źródła:

Wiktionary

Dziewięciokilometrowy

ma­ją­cy dłu­gość dzie­wię­ciu ki­lo­me­trów, wy­no­szą­cy dzie­więć ki­lo­me­trów


przy­miot­nik

 (1.1) taki, który ma wiel­kość (dłu­gość) dzie­wię­ciu ki­lo­me­trów


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziewięciokolumnowy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) taki, który skła­da się z dzie­wię­ciu ko­lumn


Źródła:

Wiktionary

Dziewięciokondygnacyjny

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) taki, który ma dzie­więć kon­dy­gna­cji


Źródła:

Wiktionary

Dziewięciokonny

1. o po­jeź­dzie: za­przę­żo­ny w dzie­więć koni;
2. o sil­ni­ku: ma­ją­cy moc dzie­wię­ciu koni me­cha­nicz­nych


Źródła:

SJP.pl

Dziewięciokrotnie

przy­słó­wek

 (1.1) dzie­więć razy


Źródła:

Wiktionary

Dziewięciokrotność

→ dzie­wię­cio­krot­ny


Patrz:dziewięciokrotny

Źródła:

SJP.pl

Dziewięciokrotny

pow­ta­rza­ją­cy się dzie­więć razy


przy­miot­nik

 (1.1) od­by­wa­ją­cy się/pow­ta­rza­ją­cy się dzie­więć razy

 (1.2) taki, który osią­gnął/zdo­był/robił coś dzie­więć razy

 (1.3) dzie­więć razy więk­szy bądź mniej­szy od cze­goś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziewięciokącik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od dzie­wię­cio­kąt


Źródła:

Wiktionary

Dziewięciokąt

wie­lo­kąt pła­ski o dzie­wię­ciu ką­tach; dzie­wię­cio­bok


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) geom. wie­lo­kąt o dzie­wię­ciu bo­kach


Dzie­wię­cio­kąt, znany też pod grec­ką nazwą no­na­gon – wie­lo­kąt, który ma dzie­więć boków i przez to dzie­więć kątów. Suma miar wszyst­kich kątów to 1260°.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dziewięciokątny

ma­ją­cy dzie­więć kątów


Źródła:

SJP.pl

Dziewięciolatek

chło­piec dzie­wię­cio­let­ni


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) chło­piec ma­ją­cy dzie­więć lat

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) zwie­rzę, ro­śli­na lub rzecz ma­ją­ca dzie­więć lat

forma rze­czow­ni­ka.

 (3.1) D. lm. od dzie­wię­cio­lat­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziewięciolatka

dziew­czyn­ka albo sa­mi­ca zwie­rząt ma­ją­ca dzie­więć lat


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) dziew­czyn­ka ma­ją­ca dzie­więć lat

 (1.2) zwie­rzę, rzecz lub ro­śli­na ma­ją­ca dzie­więć lat

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D., B. lp. od dzie­wię­cio­la­tek


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziewięciolatki

chło­piec dzie­wię­cio­let­ni


Źródła:

SJP.pl

Dziewięciolecie

1. okres dzie­wię­ciu lat;
2. dzie­wią­ta rocz­ni­ca cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Dziewięcioletni

1. trwa­ją­cy dzie­więć lat; przy­pa­da­ją­cy za dzie­więć lat;
2. bę­dą­cy w wieku dzie­wię­ciu lat, ma­ją­cy dzie­więć lat


przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy dzie­więć lat

 (1.2) trwa­ją­cy dzie­więć lat


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziewięciolistny

przy­miot­nik

 (1.1) bot. po­sia­da­ją­cy dzie­więć liści


Źródła:

Wiktionary

Dziewięcioliterowy

zło­żo­ny z dzie­wię­ciu liter


przy­miot­nik

 (1.1) taki, który skła­da się z dzie­wię­ciu liter


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziewięciolitrowy

1. ma­ją­cy po­jem­ność dzie­wię­ciu li­trów;
2. za­wie­ra­ją­cy dzie­więć li­trów cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Dziewięciometrowy

ma­ją­cy dłu­gość dzie­wię­ciu me­trów, wy­no­szą­cy dzie­więć me­trów


Źródła:

SJP.pl

Dziewięciomiesięczny

ma­ją­cy dzie­więć mie­się­cy, trwa­ją­cy dzie­więć mie­się­cy itp.


przy­miot­nik

 (1.1) trwa­ją­cy dzie­więć mie­się­cy

 (1.2) bę­dą­cy w wieku dzie­wię­ciu mie­się­cy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziewięciominutowy

trwa­ją­cy dzie­więć minut


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) trwa­ją­cy dzie­więć minut


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziewięcionogi

ma­ją­cy dzie­więć nóg; dzie­wię­cio­noż­ny


Źródła:

SJP.pl

Dziewięcionożny

ma­ją­cy dzie­więć nóg; dzie­wię­cio­no­gi


Źródła:

SJP.pl

Dziewięcioosobowy

1. skła­da­ją­cy się z dzie­wię­ciu osób;
2. przez­na­czo­ny dla dzie­wię­ciu osób


przy­miot­nik

 (1.1) przez­na­czo­ny dla dzie­wię­ciu osób, mo­gą­cy po­mie­ścić dzie­więć osób

 (1.2) zło­żo­ny z dzie­wię­ciu osób, wy­ko­ny­wa­ny przez dzie­więć osób


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziewięciopak

zgrzew­ka za­wie­ra­ją­ca dzie­więć jed­no­stek da­ne­go pro­duk­tu, np. piwa, wody mi­ne­ral­nej


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) hand. pacz­ka zbior­cza po dzie­więć sztuk to­wa­ru


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziewięciopiętrowy

ma­ją­cy dzie­więć pię­ter


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zło­żo­ny z par­te­ru i dzie­wię­ciu wyż­szych kon­dy­gna­cji


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziewięciopokojowy

przy­miot­nik

 (1.1) z dzie­wię­cio­ma po­ko­ja­mi


Źródła:

Wiktionary

Dziewięciopolowy

przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy dzie­więć pól


Źródła:

Wiktionary

Dziewięciopłaszczyznowy

przy­miot­nik

 (1.1) roz­mie­szczo­ny na dzie­wię­ciu pła­szczyz­nach


Źródła:

Wiktionary

Dziewięcioraki

wy­stę­pu­ją­cy w dzie­wię­ciu ro­dza­jach, ga­tun­kach, od­mia­nach itp.


li­czeb­nik wie­lo­ra­ki

 (1.1) do­ty­czą­cy dzie­wię­ciu typów, ro­dza­jów


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziewięciorako

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) przysł. od przy­miot­ni­ka → dzie­wię­cio­ra­ki


Źródła:

Wiktionary

Dziewięcioramienny

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) ma­ją­cy dzie­więć ra­mion, odnóg, pro­mie­ni itp.


Źródła:

Wiktionary

Dziewięciornik

ro­śli­na o bia­łych kwia­tach i ser­co­wa­tych li­ściach, sto­so­wa­na w me­dy­cy­nie lu­do­wej


Dzie­wię­cior­nik ("Par­nas­sia") – ro­dzaj ro­ślin ziel­nych na­le­żą­cy do ro­dzi­ny dła­wi­szo­wa­tych. Na­le­ży tu około 70 ga­tun­ków. Daw­niej włą­cza­ny do ro­dzi­ny skal­ni­co­wa­tych, jed­nak ba­da­nia ge­ne­tycz­ne wy­ka­za­ły, że z in­ny­mi za­li­cza­ny­mi tam ro­śli­na­mi jest od­le­gle spo­krew­nio­ny.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dziewięciornikowate

1. o ce­chach dzie­wię­cior­ni­ko­wa­tych (ro­dzi­na ro­ślin);
2. kal­dez­ja dzie­wię­cior­ni­ko­wa­ta - ga­tu­nek by­li­ny z ro­dzi­ny ża­bień­co­wa­tych, ro­śli­na o bia­łych kwia­tach wy­stę­pu­ją­ca w Eu­ro­pie, Azji i w Afry­ce


Dzie­wię­cior­ni­ko­wa­te ("Par­nas­sia­ce­ae" S.F. Gray) – ro­dzi­na ro­ślin bli­sko spo­krew­nio­na z dła­wi­szo­wa­ty­mi, za­li­cza­na do rzędu dła­wi­szow­ców. W przesz­ło­ści ro­dza­je tu na­le­żą­ce włą­cza­ne były do ro­dzi­ny skal­ni­co­wa­tych, jed­nak ba­da­nia ge­ne­tycz­ne wy­ka­za­ły, że są z tymi ro­śli­na­mi od­le­gle spo­krew­nio­ne. Na­le­żą tu by­li­ny wy­stę­pu­ją­ce na te­re­nach pod­mo­kłych, głów­nie stre­fy umiar­ko­wa­nej chłod­nej pół­ku­li pół­noc­nej. We flo­rze Pol­ski wy­stę­pu­je tylko jeden ro­dzaj na­le­żą­cy do tej ro­dzi­ny – dzie­wię­cior­nik.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dziewięciornikowaty

1. o ce­chach dzie­wię­cior­ni­ko­wa­tych (ro­dzi­na ro­ślin);
2. kal­dez­ja dzie­wię­cior­ni­ko­wa­ta - ga­tu­nek by­li­ny z ro­dzi­ny ża­bień­co­wa­tych, ro­śli­na o bia­łych kwia­tach wy­stę­pu­ją­ca w Eu­ro­pie, Azji i w Afry­ce


przy­miot­nik

 (1.1) bot. przy­po­mi­na­ją­cy dzie­wię­cior­nik


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziewięcioro

li­czeb­nik zbio­ro­wy od­po­wia­da­ją­cy licz­bie 9, uży­wa­ny w od­nie­sie­niu do osób róż­nej płci, dzie­ci i mło­dych zwie­rząt oraz do przed­mio­tów o naz­wie wy­stę­pu­ją­cej tylko w licz­bie mno­giej


li­czeb­nik zbio­ro­wy

 (1.1) …od­po­wia­da­ją­cy licz­bie 9


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziewięciostopniowo

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) w dzie­wię­ciu eta­pach, fa­zach


Źródła:

Wiktionary

Dziewięciostopniowy

1. ma­ją­cy dzie­więć stop­ni (w ja­kiejś skali);
2. ma­ją­cy dzie­więć stop­ni, eta­pów


przy­miot­nik

 (1.1) skła­da­ją­cy się z dzie­wię­ciu stop­ni, schod­ków

 (1.2) skła­da­ją­cy się z dzie­wię­ciu stop­ni, eta­pów


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziewięciosylabowy

przy­miot­nik

 (1.1) li­czą­cy dzie­więć sylab, skła­da­ją­cy się z dzie­wię­ciu sylab


Źródła:

Wiktionary

Dziewięciotomowy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) skła­da­ją­cy się z dzie­wię­ciu tomów, za­war­ty w dzie­wię­ciu to­mach, wy­da­ny w dzie­wię­ciu to­mach


Źródła:

Wiktionary

Dziewięciotygodniowy

przy­miot­nik

 (1.1) trwa­ją­cy dzie­więć ty­god­ni

 (1.2) bę­dą­cy w wieku dzie­wię­ciu ty­god­ni


Źródła:

Wiktionary

Dziewięciowarstwowy

przy­miot­nik

 (1.1) li­czą­cy dzie­więć warstw, skła­da­ją­cy się z dzie­wię­ciu warstw


Źródła:

Wiktionary

Dziewięciowodny

w che­mii: za­wie­ra­ją­cy 9 czą­ste­czek wody


Źródła:

SJP.pl

Dziewięciowęglowy

przy­miot­nik

 (1.1) chem. za­wie­ra­ją­cy dzie­więć ato­mów węgla


Źródła:

Wiktionary

Dziewięciozgłoskowiec

ro­dzaj ut­wo­ru po­e­tyc­kie­go, w któ­rym każdy wers skła­da się z dzie­wię­ciu zgło­sek


Dzie­wię­cioz­gło­sko­wiec – forma wier­szo­wa zło­żo­na z dzie­wię­ciu sylab.

W wer­sy­fi­ka­cji pol­skiej naj­czę­ściej po­ja­wia się jako wers w wier­szu sy­la­bicz­nym, zwy­kle trzy­ak­cen­to­wy, bezś­red­niów­ko­wy lub dzie­lo­ny (np. 5 + 4). Czę­sto wy­stę­pu­je także w sy­la­bo­to­ni­kach (np. w try­po­dii am­fi­bra­chicz­nej) oraz w wier­szach róż­no­wer­so­wych. Może rów­nież sta­no­wić jeden z czło­nów ro­zbu­do­wa­ne­go wersu sy­la­bicz­ne­go (np. 9 + 6).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dziewięciozgłoskowy

zło­żo­ny z dzie­wię­ciu zgło­sek (sylab); dzie­wię­cio­sy­la­bo­wy


Źródła:

SJP.pl

Dziewięciozębny

ma­ją­cy dzie­więć zębów


Źródła:

SJP.pl

Dziewięciościan

wie­lo­ścian o 9 ścia­nach


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) geom. wie­lo­ścian o dzie­wię­ciu ścia­nach


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziewięcki

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Dziewiętlice

wieś w Pol­sce


Dzie­więt­li­ce ( He­i­ners­dorf, Pruský Jindřichov) – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie opol­skim, w po­wie­cie ny­skim, w gmi­nie Pacz­ków.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dziewiętnasta

go­dzi­na dzie­więt­na­sta


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) go­dzi­na 19, go­dzi­na siód­ma wie­czo­rem

forma przy­miot­ni­ka.

 (2.1) M. i W. ż. lp. od: dzie­więt­na­sty


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziewiętnastak

ktoś zwią­za­ny z obiek­tem (np. dru­ży­ną, od­dzia­łem) oz­na­czo­nym licz­bą 19


Źródła:

SJP.pl

Dziewiętnastka

1. grupa dzie­więt­na­stu osób lub przed­mio­tów;
2. po­tocz­nie o bu­dyn­ku, po­ko­ju, po­jeź­dzie lub czym­kol­wiek, co oz­na­czo­ne jest licz­bą 19;
3. dzie­więt­na­ście lat


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nazwa licz­by 19

 (1.2) coś, co oz­na­czo­ne jest licz­bą 19

 (1.3) ca­łość skła­da­ją­ca się z dzie­więt­na­stu czę­ści, ele­men­tów lub jed­no­stek

 (1.4) pot. dziew­czy­na w wieku 19 lat


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziewiętnastkowy

przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z licz­bą dzie­więt­na­ście, do­ty­czą­cy licz­by dzie­więt­na­ście


Źródła:

Wiktionary

Dziewiętnastodniowy

przy­miot­nik

 (1.1) trwa­ją­cy dzie­więt­na­ście dni

 (1.2) bę­dą­cy w wieku dzie­więt­na­stu dni


Źródła:

Wiktionary

Dziewiętnastogodzinny

trwa­ją­cy dzie­więt­na­ście go­dzin


przy­miot­nik

 (1.1) trwa­ją­cy dzie­więt­na­ście go­dzin

 (1.2) bę­dą­cy w wieku dzie­więt­na­stu go­dzin


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziewiętnastokrotnie

przy­słó­wek

 (1.1) dzie­więt­na­ście razy


Źródła:

Wiktionary

Dziewiętnastokrotny

pow­ta­rza­ją­cy się dzie­więt­na­ście razy


przy­miot­nik

 (1.1) od­by­wa­ją­cy się/pow­ta­rza­ją­cy się dzie­więt­na­ście razy

 (1.2) taki, który osią­gnął/zdo­był/robił coś dzie­więt­na­ście razy

 (1.3) dzie­więt­na­ście razy więk­szy bądź mniej­szy od cze­goś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziewiętnastokąt

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) geom. wie­lo­kąt ma­ją­cy dzie­więt­na­ście boków i dzie­więt­na­ście kątów wew­nętrz­nych


Dzie­więt­na­sto­kąt – wie­lo­kąt, który ma 19 boków. Suma jego kątów wew­nętrz­nych wy­no­si 3060°


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Dziewiętnastolatek

męż­czyz­na dzie­więt­na­sto­let­ni


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) męż­czyz­na w wieku dzie­więt­na­stu lat

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) zwie­rzę, ro­śli­na lub rzecz ma­ją­ca dzie­więt­na­ście lat

forma rze­czow­ni­ka.

 (3.1) D. lm. od dzie­więt­na­sto­lat­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziewiętnastolatka

ko­bie­ta albo sa­mi­ca zwie­rząt ma­ją­ca dzie­więt­na­ście lat


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta ma­ją­ca dzie­więt­na­ście lat

 (1.2) zwie­rzę, rzecz lub ro­śli­na ma­ją­ca dzie­więt­na­ście lat

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D., B. lp. od: dzie­więt­na­sto­la­tek


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziewiętnastolatki

męż­czyz­na dzie­więt­na­sto­let­ni


Źródła:

SJP.pl

Dziewiętnastolecie

1. okres dzie­więt­na­stu lat;
2. dzie­więt­na­sta rocz­ni­ca cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Dziewiętnastoletni

1. trwa­ją­cy dzie­więt­na­ście lat; przy­pa­da­ją­cy za dzie­więt­na­ście lat;
2. bę­dą­cy w wieku dzie­więt­na­stu lat, ma­ją­cy dzie­więt­na­ście lat


przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy dzie­więt­na­ście lat

 (1.2) trwa­ją­cy dzie­więt­na­ście lat


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziewiętnastoliterowy

przy­miot­nik

 (1.1) taki, który skła­da się z dzie­więt­na­stu liter


Źródła:

Wiktionary

Dziewiętnastominutowy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) trwa­ją­cy dzie­więt­na­ście minut


Źródła:

Wiktionary

Dziewiętnastoosobowy

1. skła­da­ją­cy się z dzie­więt­na­stu osób;
2. przez­na­czo­ny dla dzie­więt­na­stu osób


przy­miot­nik

 (1.1) przez­na­czo­ny dla dzie­więt­na­stu osób, mo­gą­cy po­mie­ścić dzie­więt­na­ście osób

 (1.2) zło­żo­ny z dzie­więt­na­stu osób, wy­ko­ny­wa­ny przez dzie­więt­na­ście osób


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziewiętnastopiętrowy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zło­żo­ny z par­te­ru i dzie­więt­na­stu kon­dy­gna­cji po­ło­żo­nych nad nim


Źródła:

Wiktionary

Dziewiętnastostopniowy

1. ma­ją­cy dzie­więt­na­ście stop­ni (w ja­kiejś skali);
2. ma­ją­cy dzie­więt­na­ście stop­ni, eta­pów


Źródła:

SJP.pl

Dziewiętnastotomowy

przy­miot­nik

 (1.1) skła­da­ją­cy się z dzie­więt­na­stu tomów, za­war­ty w dzie­więt­na­stu to­mach, wy­da­ny w dzie­więt­na­stu to­mach


Źródła:

Wiktionary

Dziewiętnastotygodniowy

przy­miot­nik

 (1.1) trwa­ją­cy dzie­więt­na­ście ty­god­ni

 (1.2) bę­dą­cy w wieku dzie­więt­na­stu ty­god­ni


Źródła:

Wiktionary

Dziewiętnastowieczny

do­ty­czą­cy dzie­więt­na­ste­go wieku, po­cho­dzą­cy z dzie­więt­na­ste­go wieku, ży­ją­cy w dzie­więt­na­stym wieku, dzie­ją­cy się w dzie­więt­na­stym wieku itp.


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) taki, który wy­da­rzył się lub żył w dzie­więt­na­stym wieku; taki, który po­cho­dzi z dzie­więt­na­ste­go wieku


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziewiętnastościan

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) geom. wie­lo­ścian o dzie­więt­na­stu ścia­nach


Źródła:

Wiktionary

Dziewiętnasty

li­czeb­nik po­rząd­ko­wy od­po­wia­da­ją­cy licz­bie 19


przy­miot­nik od­li­czeb­ni­ko­wy

 (1.1) od 19

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) dzień mie­sią­ca po osiem­na­stym

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (3.1) dzie­więt­na­sta: go­dzi­na dzie­więt­na­sta


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziewiętnaście

[czy­taj: dzie­wiet­na­ście] li­czeb­nik oz­na­cza­ją­cy licz­bę 19


li­czeb­nik głów­ny

 (1.1) licz­ba 19


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziewiętnaścioro

li­czeb­nik zbio­ro­wy od­po­wia­da­ją­cy licz­bie 19, uży­wa­ny w od­nie­sie­niu do osób róż­nej płci, dzie­ci i mło­dych zwie­rząt oraz do przed­mio­tów o naz­wie wy­stę­pu­ją­cej tylko w licz­bie mno­giej


li­czeb­nik zbio­ro­wy

 (1.1) …od­po­wia­da­ją­cy licz­bie 19


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziewięć

li­czeb­nik oz­na­cza­ją­cy licz­bę 9


li­czeb­nik głów­ny

 (1.1) licz­ba 9

 (1.2) cyfra 9


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziewięćdziesiona

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zgrub. od dzie­więć­dzie­siąt­ka


Źródła:

Wiktionary

Dziewięćdziesiąt

[czy­taj: dzie­wień­dzie­siąt] li­czeb­nik oz­na­cza­ją­cy licz­bę 90


li­czeb­nik głów­ny

 (1.1) licz­ba 90


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziewięćdziesiątak

ktoś zwią­za­ny z obiek­tem (np. dru­ży­ną, od­dzia­łem) oz­na­czo­nym licz­bą 90


Źródła:

SJP.pl

Dziewięćdziesiątka

1. grupa dzie­więć­dzie­się­ciu osób lub przed­mio­tów;
2. po­tocz­nie o bu­dyn­ku, po­ko­ju, po­jeź­dzie lub czym­kol­wiek, co oz­na­czo­ne jest licz­bą 90;
3. dzie­więć­dzie­siąt lat


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nazwa licz­by 90

 (1.2) coś okre­ślo­ne licz­bą lub nu­me­rem 90

 (1.3) ca­łość skła­da­ją­ca się z dzie­więć­dzie­się­ciu czę­ści, ele­men­tów lub jed­no­stek


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziewięćdziesiątkaczwórka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nazwa licz­by 94

 (1.2) coś okre­ślo­ne licz­bą lub nu­me­rem 94

 (1.3) ca­łość skła­da­ją­ca się z dzie­więć­dzie­się­ciu czte­rech czę­ści, ele­men­tów lub jed­no­stek


Źródła:

Wiktionary

Dziewięćdziesiątkadwójka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nazwa licz­by 92

 (1.2) coś okre­ślo­ne licz­bą lub nu­me­rem 92

 (1.3) ca­łość skła­da­ją­ca się z dzie­więć­dzie­się­ciu dwóch czę­ści, ele­men­tów lub jed­no­stek


Źródła:

Wiktionary

Dziewięćdziesiątkadziewiątka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nazwa licz­by 99

 (1.2) coś okre­ślo­ne licz­bą lub nu­me­rem 99

 (1.3) ca­łość skła­da­ją­ca się z dzie­więć­dzie­się­ciu dzie­wię­ciu czę­ści, ele­men­tów lub jed­no­stek


Źródła:

Wiktionary

Dziewięćdziesiątkajedynka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nazwa licz­by 91

 (1.2) coś okre­ślo­ne licz­bą lub nu­me­rem 91

 (1.3) ca­łość skła­da­ją­ca się z dzie­więć­dzie­się­ciu jeden czę­ści, ele­men­tów lub jed­no­stek


Źródła:

Wiktionary

Dziewięćdziesiątkapiątka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nazwa licz­by 95

 (1.2) coś okre­ślo­ne licz­bą lub nu­me­rem 95

 (1.3) ca­łość skła­da­ją­ca się z dzie­więć­dzie­się­ciu pię­ciu czę­ści, ele­men­tów lub jed­no­stek


Źródła:

Wiktionary

Dziewięćdziesiątkasiódemka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nazwa licz­by 97

 (1.2) coś okre­ślo­ne licz­bą lub nu­me­rem 97

 (1.3) ca­łość skła­da­ją­ca się z dzie­więć­dzie­się­ciu sied­miu czę­ści, ele­men­tów lub jed­no­stek


Źródła:

Wiktionary

Dziewięćdziesiątkaszóstka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nazwa licz­by 96

 (1.2) coś okre­ślo­ne licz­bą lub nu­me­rem 96

 (1.3) ca­łość skła­da­ją­ca się z dzie­więć­dzie­się­ciu sze­ściu czę­ści, ele­men­tów lub jed­no­stek


Źródła:

Wiktionary

Dziewięćdziesiątkatrójka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nazwa licz­by 93

 (1.2) coś okre­ślo­ne licz­bą lub nu­me­rem 93

 (1.3) ca­łość skła­da­ją­ca się z dzie­więć­dzie­się­ciu trzech czę­ści, ele­men­tów lub jed­no­stek


Źródła:

Wiktionary

Dziewięćdziesiątkaósemka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nazwa licz­by 98

 (1.2) coś okre­ślo­ne licz­bą lub nu­me­rem 98

 (1.3) ca­łość skła­da­ją­ca się z dzie­więć­dzie­się­ciu ośmiu czę­ści, ele­men­tów lub jed­no­stek


Źródła:

Wiktionary

Dziewięćdziesiątkowy

przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z licz­bą dzie­więć­dzie­siąt, do­ty­czą­cy licz­by dzie­więć­dzie­siąt


Źródła:

Wiktionary

Dziewięćdziesiąty

li­czeb­nik po­rząd­ko­wy od­po­wia­da­ją­cy licz­bie 90


przy­miot­nik od­li­czeb­ni­ko­wy

 (1.1) od dzie­więć­dzie­siąt


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziewięćdziesięcioczterolatek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) męż­czyz­na ma­ją­cy dzie­więć­dzie­siąt czte­ry lata

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) zwie­rzę, ro­śli­na lub rzecz ma­ją­ca dzie­więć­dzie­siąt czte­ry lata

forma rze­czow­ni­ka.

 (3.1) D. lm. od dzie­więć­dzie­się­ciocz­te­ro­lat­ka


Źródła:

Wiktionary

Dziewięćdziesięcioczterolatka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta ma­ją­ca dzie­więć­dzie­siąt czte­ry lata

 (1.2) zwie­rzę, rzecz lub ro­śli­na ma­ją­ca dzie­więć­dzie­siąt czte­ry lata

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D., B. lp. od dzie­więć­dzie­się­ciocz­te­ro­la­tek


Źródła:

Wiktionary

Dziewięćdziesięcioczteroletni

przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy dzie­więć­dzie­siąt czte­ry lata

 (1.2) trwa­ją­cy dzie­więć­dzie­siąt czte­ry lata


Źródła:

Wiktionary

Dziewięćdziesięciodwuipółletni

ma­ją­cy dzie­więć­dzie­siąt dwa lata i pół roku


Źródła:

SJP.pl

Dziewięćdziesięciodwulatek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) męż­czyz­na ma­ją­cy dzie­więć­dzie­siąt dwa lata

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) zwie­rzę, ro­śli­na lub rzecz ma­ją­ca dzie­więć­dzie­siąt dwa lata

forma rze­czow­ni­ka.

 (3.1) D. lm. od dzie­więć­dzie­się­ciod­wu­lat­ka


Źródła:

Wiktionary

Dziewięćdziesięciodwulatka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta ma­ją­ca dzie­więć­dzie­siąt dwa lata

 (1.2) zwie­rzę, rzecz lub ro­śli­na ma­ją­ca dzie­więć­dzie­siąt dwa lata

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D., B. lp. od dzie­więć­dzie­się­ciod­wu­la­tek


Źródła:

Wiktionary

Dziewięćdziesięciodwuletni

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) ma­ją­cy dzie­więć­dzie­siąt dwa lata

 (1.2) trwa­ją­cy dzie­więć­dzie­siąt dwa lata


Źródła:

Wiktionary

Dziewięćdziesięciodziewięcioipółlatek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) męż­czyz­na ma­ją­cy dzie­więć­dzie­siąt dzie­więć i pół roku

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) zwie­rzę, ro­śli­na lub rzecz ma­ją­ca dzie­więć­dzie­siąt dzie­więć i pół roku

forma rze­czow­ni­ka.

 (3.1) D. lm. od dzie­więć­dzie­się­cio­dzie­wię­cio­i­pół­lat­ka


Źródła:

Wiktionary

Dziewięćdziesięciodziewięciolatek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) męż­czyz­na ma­ją­cy dzie­więć­dzie­siąt dzie­więć lat

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) zwie­rzę, ro­śli­na lub rzecz ma­ją­ca dzie­więć­dzie­siąt dzie­więć lat

forma rze­czow­ni­ka.

 (3.1) D. lm. od dzie­więć­dzie­się­cio­dzie­wię­cio­lat­ka


Źródła:

Wiktionary

Dziewięćdziesięciodziewięciolatka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta ma­ją­ca dzie­więć­dzie­siąt dzie­więć lat

 (1.2) zwie­rzę, rzecz lub ro­śli­na ma­ją­ca dzie­więć­dzie­siąt dzie­więć lat

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D., B. lp. od dzie­więć­dzie­się­cio­dzie­wię­cio­la­tek


Źródła:

Wiktionary

Dziewięćdziesięciodziewięcioletni

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) ma­ją­cy dzie­więć­dzie­siąt dzie­więć lat

 (1.2) trwa­ją­cy dzie­więć­dzie­siąt dzie­więć lat


Źródła:

Wiktionary

Dziewięćdziesięciogodzinny

trwa­ją­cy dzie­więć­dzie­siąt go­dzin


Źródła:

SJP.pl

Dziewięćdziesięciojednolatek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) męż­czyz­na ma­ją­cy dzie­więć­dzie­siąt jeden lat

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) zwie­rzę, ro­śli­na lub rzecz ma­ją­ca dzie­więć­dzie­siąt jeden lat

forma rze­czow­ni­ka.

 (3.1) D. lm. od dzie­więć­dzie­się­cio­jed­no­lat­ka


Źródła:

Wiktionary

Dziewięćdziesięciojednolatka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta ma­ją­ca dzie­więć­dzie­siąt jeden lat

 (1.2) zwie­rzę, rzecz lub ro­śli­na ma­ją­ca dzie­więć­dzie­siąt jeden lat

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D., B. lp. od dzie­więć­dzie­się­cio­jed­no­la­tek


Źródła:

Wiktionary

Dziewięćdziesięciojednoletni

przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy dzie­więć­dzie­siąt jeden lat

 (1.2) trwa­ją­cy dzie­więć­dzie­siąt jeden lat


Źródła:

Wiktionary

Dziewięćdziesięciokilkuletni

przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy lub trwa­ją­cy dzie­więć­dzie­siąt kilka lat


Źródła:

Wiktionary

Dziewięćdziesięciokilogramowy

1. wa­żą­cy 90 ki­lo­gra­mów;
2. przez­na­czo­ny na 90 ki­lo­gra­mów cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Dziewięćdziesięciokrotny

pow­ta­rza­ją­cy się dzie­więć­dzie­siąt razy


Źródła:

SJP.pl

Dziewięćdziesięciolatek

męż­czyz­na dzie­więć­dzie­się­cio­let­ni


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba w wieku 90-99 lat

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) zwie­rzę, ro­śli­na lub rzecz ma­ją­ca 90-99 lat

forma rze­czow­ni­ka.

 (3.1) D. lm. od dzie­więć­dzie­się­cio­lat­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziewięćdziesięciolatka

ko­bie­ta albo sa­mi­ca zwie­rząt ma­ją­ca dzie­więć­dzie­siąt lat


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta ma­ją­ca dzie­więć­dzie­siąt lat

 (1.2) zwie­rzę, rzecz lub ro­śli­na ma­ją­ca dzie­więć­dzie­siąt lat

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D., B. lp. od dzie­więć­dzie­się­cio­la­tek


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziewięćdziesięciolatki

męż­czyz­na dzie­więć­dzie­się­cio­let­ni


Źródła:

SJP.pl

Dziewięćdziesięciolecie

1. okres dzie­więć­dzie­się­ciu lat;
2. dzie­więć­dzie­sią­ta rocz­ni­ca cze­goś


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) okres dzie­więć­dzie­się­ciu lat

 (1.2) dzie­więć­dzie­sią­ta rocz­ni­ca


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziewięćdziesięcioletni

ma­ją­cy dzie­więć­dzie­siąt lat


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) ma­ją­cy dzie­więć­dzie­siąt lat

 (1.2) trwa­ją­cy dzie­więć­dzie­siąt lat


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziewięćdziesięciominutowy

trwa­ją­cy dzie­więć­dzie­siąt minut


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) trwa­ją­cy dzie­więć­dzie­siąt minut


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziewięćdziesięcioośmiolatek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) męż­czyz­na ma­ją­cy dzie­więć­dzie­siąt osiem lat

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) zwie­rzę, ro­śli­na lub rzecz ma­ją­ca dzie­więć­dzie­siąt osiem lat

forma rze­czow­ni­ka.

 (3.1) D. lm. od dzie­więć­dzie­się­cio­o­śmio­lat­ka


Źródła:

Wiktionary

Dziewięćdziesięcioośmiolatka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta ma­ją­ca dzie­więć­dzie­siąt osiem lat

 (1.2) zwie­rzę, rzecz lub ro­śli­na ma­ją­ca dzie­więć­dzie­siąt osiem lat

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D., B. lp. od dzie­więć­dzie­się­cio­o­śmio­la­tek


Źródła:

Wiktionary

Dziewięćdziesięcioośmioletni

li­czą­cy 98 lat


przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy dzie­więć­dzie­siąt osiem lat

 (1.2) trwa­ją­cy dzie­więć­dzie­siąt osiem lat


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziewięćdziesięcioparoletni

przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy lub trwa­ją­cy dzie­więć­dzie­siąt kilka lat


Źródła:

Wiktionary

Dziewięćdziesięciopięcioipółletni

ma­ją­cy 95 lat i pół roku


Źródła:

SJP.pl

Dziewięćdziesięciopięciolatek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) męż­czyz­na ma­ją­cy dzie­więć­dzie­siąt pięć lat

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) zwie­rzę, ro­śli­na lub rzecz ma­ją­ca dzie­więć­dzie­siąt pięć lat

forma rze­czow­ni­ka.

 (3.1) D. lm. od dzie­więć­dzie­się­cio­pię­cio­lat­ka


Źródła:

Wiktionary

Dziewięćdziesięciopięciolatka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta ma­ją­ca dzie­więć­dzie­siąt pięć lat

 (1.2) zwie­rzę, rzecz lub ro­śli­na ma­ją­ca dzie­więć­dzie­siąt pięć lat

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D., B. lp. od dzie­więć­dzie­się­cio­pię­cio­la­tek


Źródła:

Wiktionary

Dziewięćdziesięciopięciolecie

1. okres dzie­więć­dzie­się­ciu pię­ciu lat;
2. dzie­więć­dzie­sią­ta piąta rocz­ni­ca cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Dziewięćdziesięciopięcioletni

przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy dzie­więć­dzie­siąt pięć lat

 (1.2) trwa­ją­cy dzie­więć­dzie­siąt pięć lat


Źródła:

Wiktionary

Dziewięćdziesięcioro

li­czeb­nik zbio­ro­wy od­po­wia­da­ją­cy licz­bie 90, uży­wa­ny w od­nie­sie­niu do osób róż­nej płci, dzie­ci i mło­dych zwie­rząt oraz do przed­mio­tów o naz­wie wy­stę­pu­ją­cej tylko w licz­bie mno­giej


li­czeb­nik zbio­ro­wy

 (1.1) …od­po­wia­da­ją­cy licz­bie 90


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziewięćdziesięciosiedmiolatek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) męż­czyz­na ma­ją­cy dzie­więć­dzie­siąt sie­dem lat

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) zwie­rzę, ro­śli­na lub rzecz ma­ją­ca dzie­więć­dzie­siąt sie­dem lat

forma rze­czow­ni­ka.

 (3.1) D. lm. od dzie­więć­dzie­się­cio­sied­mio­lat­ka


Źródła:

Wiktionary

Dziewięćdziesięciosiedmiolatka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta ma­ją­ca dzie­więć­dzie­siąt sie­dem lat

 (1.2) zwie­rzę, rzecz lub ro­śli­na ma­ją­ca dzie­więć­dzie­siąt sie­dem lat

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D., B. lp. od dzie­więć­dzie­się­cio­sied­mio­la­tek


Źródła:

Wiktionary

Dziewięćdziesięciosiedmioletni

ma­ją­cy dzie­więć­dzie­siąt sie­dem lat; trwa­ją­cy dzie­więć­dzie­siąt sie­dem lat


przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy dzie­więć­dzie­siąt sie­dem lat

 (1.2) trwa­ją­cy dzie­więć­dzie­siąt sie­dem lat


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziewięćdziesięciosześciolatek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) męż­czyz­na ma­ją­cy dzie­więć­dzie­siąt sześć lat

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) zwie­rzę, ro­śli­na lub rzecz ma­ją­ca dzie­więć­dzie­siąt sześć lat

forma rze­czow­ni­ka.

 (3.1) D. lm. od dzie­więć­dzie­się­cio­sze­ścio­lat­ka


Źródła:

Wiktionary

Dziewięćdziesięciosześciolatka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta ma­ją­ca dzie­więć­dzie­siąt sześć lat

 (1.2) zwie­rzę, rzecz lub ro­śli­na ma­ją­ca dzie­więć­dzie­siąt sześć lat

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D., B. lp. od dzie­więć­dzie­się­cio­sze­ścio­la­tek


Źródła:

Wiktionary

Dziewięćdziesięciosześcioletni

przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy dzie­więć­dzie­siąt sześć lat

 (1.2) trwa­ją­cy dzie­więć­dzie­siąt sześć lat


Źródła:

Wiktionary

Dziewięćdziesięciotrzylatek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) męż­czyz­na ma­ją­cy dzie­więć­dzie­siąt trzy lata

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) zwie­rzę, ro­śli­na lub rzecz ma­ją­ca dzie­więć­dzie­siąt trzy lata

forma rze­czow­ni­ka.

 (3.1) D. lm. od dzie­więć­dzie­się­cio­trzy­lat­ka


Źródła:

Wiktionary

Dziewięćdziesięciotrzylatka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta ma­ją­ca dzie­więć­dzie­siąt trzy lata

 (1.2) zwie­rzę, rzecz lub ro­śli­na ma­ją­ca dzie­więć­dzie­siąt trzy lata

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D., B. lp. od dzie­więć­dzie­się­cio­trzy­la­tek


Źródła:

Wiktionary

Dziewięćdziesięciotrzyletni

przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy dzie­więć­dzie­siąt trzy lata

 (1.2) trwa­ją­cy dzie­więć­dzie­siąt trzy lata


Źródła:

Wiktionary

Dziewięćkroć

dzie­więć razy; dzie­wię­cio­krot­nie


przy­słó­wek

 (1.1) przest. dziś książk. dzie­więć razy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziewięćset

[czy­taj: dzie­wien­cet] li­czeb­nik oz­na­cza­ją­cy licz­bę 900


li­czeb­nik

 (1.1) licz­ba 900


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziewięćsetka

1. licz­ba 900;
2. ca­łość skła­da­ją­ca się z 900 czę­ści lub jed­no­stek;
3. to, co jest oz­na­czo­ne licz­bą 900


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nazwa licz­by 900 (dzie­więć­set)

 (1.2) coś, co oz­na­czo­ne jest licz­bą 900

 (1.3) ca­łość skła­da­ją­ca się z dzie­wię­ciu­set czę­ści, ele­men­tów lub jed­no­stek


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziewięćsetlecie

1. okres dzie­wię­ciu­set lat;
2. dzie­więć­set­na rocz­ni­ca cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Dziewięćsetletni

ma­ją­cy dzie­więć­set lat, trwa­ją­cy dzie­więć­set lat itp.


przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy dzie­więć­set lat

 (1.2) trwa­ją­cy dzie­więć­set lat


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziewięćsetny

li­czeb­nik po­rząd­ko­wy od­po­wia­da­ją­cy licz­bie 900


przy­miot­nik od­li­czeb­ni­ko­wy

 (1.1) od dzie­więć­set


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziewięćsił

ro­śli­na ziel­na


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) bot. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Car­li­na|L.|ref=tak., ro­śli­na dwu­let­nia o du­żych ko­szycz­kach kwia­to­wych z ro­dzi­ny astro­wa­tych;


Dzie­więć­sił ("Car­li­na" L.) – ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny astro­wa­tych. Obej­mu­je 30 ga­tun­ków. Ro­śli­ny te wy­stę­pu­ją w Eu­ro­pie, pół­noc­nej Afry­ce i za­chod­niej Azji. W Pol­sce w za­leż­no­ści od uję­cia sy­ste­ma­tycz­ne­go rosną 4 lub 5 ga­tun­ków.

Na­u­ko­wa nazwa ro­dza­jo­wa upa­mięt­nia Ka­ro­la V Habs­bur­ga (1500–1558).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dziewka

1. daw­niej: panna, dziew­czy­na, dzie­wi­ca;
2. prze­sta­rza­łe: wiej­ska dziew­czy­na, słu­żą­ca na wsi;
3. ko­bie­ta źle pro­wa­dzą­ca się; pro­sty­tut­ka; ulicz­ni­ca


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) daw. dziew­czy­na

 (1.2) stpol. córka

 (1.3) daw. ko­bie­ta roz­wią­zła

 (1.4) przest. słu­żą­ca

 (1.5) stpol. panna

 (1.6) stpol. dzie­wi­ca


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziewkarz

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) przest. męż­czyz­na utrzy­mu­ją­cy licz­ne kon­tak­ty sek­su­al­ne z róż­ny­mi ko­bie­ta­mi, w tym z pro­sty­tut­ka­mi


Źródła:

Wiktionary

Dziewkowice

wieś w Pol­sce


Dziew­ko­wi­ce ( Schew­ko­witz, 1936–1945 "Fra­u­en­feld") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie opol­skim, w po­wie­cie strze­lec­kim, w gmi­nie Strzel­ce Opol­skie.

W la­tach 1954–1961 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Dziew­ko­wi­ce, po jej znie­sie­niu w gro­ma­dzie Strzel­ce Opol­skie.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dziewnica

oprzęd larwy pszczo­ły


Źródła:

SJP.pl

Dziewoja

daw­niej, dziś żar­to­bli­wie: dziew­czy­na


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ekspr. pot. do­rod­na, rosła dziew­czy­na


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziewojka

prze­sta­rza­łe: młoda dziew­czy­na


Źródła:

SJP.pl

Dzieworodny

roz­wi­ja­ją­cy się z nie­za­płod­nio­ne­go jaja


Źródła:

SJP.pl

Dzieworództwo

roz­wój za­rod­ka z jaja nie za­płod­nio­ne­go; par­te­no­ge­ne­za


Źródła:

SJP.pl

Dziewosłąb

dzie­wo­słęb; daw­niej:
1. męż­czyz­na, który w imie­niu kogoś sta­ra­ją­ce­go się o rękę dziew­czy­ny prosi jej ro­dzi­ców o zgodę;
2. pieśń we­sel­na


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) daw. męż­czyz­na, który w imie­niu ka­wa­le­ra sta­ra­ją­ce­go się o rękę panny, prosi jej ro­dzi­ców o zgodę; Glo­ger|dzie­wo­słąb.

 (1.2) daw. sta­ro­sta we­sel­ny

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) daw. pieśń we­sel­na, wiersz we­sel­ny

 (2.2) daw. w lm. dzie­wo­słę­by: kon­ku­ry, swa­ta­nie, za­rę­czy­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziewosłąbka

→ dzie­wo­słąb; dzie­wo­słęb­ka


Źródła:

SJP.pl

Dziewosłęb

dzie­wo­słąb; daw­niej:
1. męż­czyz­na, który w imie­niu kogoś sta­ra­ją­ce­go się o rękę dziew­czy­ny prosi jej ro­dzi­ców o zgodę;
2. pieśń we­sel­na


Dzie­wo­słęb, dzie­wo­słąb – ter­min ut­wo­rzo­ny jako tłu­ma­cze­nie ła­ciń­skie­go wy­ra­że­nia "pa­ra­nymp­hus". W XVI w. jeden ze swo­ich wier­szy poś­wię­ca mu Jan Ko­cha­now­ski w ut­wo­rze o tym samym ty­tu­le.

Jest to funk­cja zwią­za­na z za­mąż­pój­ściem, od pew­ne­go mo­men­tu wy­par­ta przez okre­śle­nie swat. W źró­dłach po­cho­dzą­cych z okre­su Pol­ski wczes­no­no­wo­żyt­nej czę­ściej po­ja­wia się jed­nak dzie­wo­słąb.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dziewosłębić

daw­niej:
1. być dzie­wo­słę­bem, swa­tem;
2. swa­tać kogoś


Źródła:

SJP.pl

Dziewosłębka

→ dzie­wo­słęb; dzie­wo­słąb­ka


Źródła:

SJP.pl

Dziewosłęby

dzie­wo­słęb; daw­niej:
1. męż­czyz­na, który w imie­niu kogoś sta­ra­ją­ce­go się o rękę dziew­czy­ny prosi jej ro­dzi­ców o zgodę;
2. pieśń we­sel­na


Źródła:

SJP.pl

Dziewoński

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dziewucha

ru­basz­nie, cza­sem życz­li­wie o dziew­czy­nie, prze­waż­nie wiej­skiej


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ekspr. dziew­czy­na


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziewuchowaty

po­dob­ny do dzie­wu­chy


Źródła:

SJP.pl

Dziewulski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dziewuszka

dzie­woj­ka, pa­nien­ka;
1. pie­szczot­li­wie, żar­to­bli­wie: do­ra­sta­ją­ca panna;
2. po­u­fa­le albo iro­nicz­nie: dziew­czy­na


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od: dzie­wu­cha


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziewuszy

→ dzie­wu­cha


Patrz:dziewucha

Źródła:

SJP.pl

Dziewuszysko

zgru­bie­nie od: dzie­wu­cha; po­gard­li­wie lub z po­li­to­wa­niem o dziew­czy­nie


Źródła:

SJP.pl

Dziećmiar

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) stpol. imię|pol­ski|m.


Źródła:

Wiktionary

Dziećmierowo

wieś w Pol­sce


Dzieć­mie­ro­wo – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie poz­nań­skim, w gmi­nie Kór­nik przy dro­dze wo­je­wódz­kiej nr 434.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa poz­nań­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dziećmorowice

wieś w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dziełak

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Dziełko

1. nie­wiel­ki utwór li­te­rac­ki;
2. zdrob­nie­nie od: dzie­ło


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) zdrobn. od: dzie­ło

 (1.2) nie­wiel­kie dzie­ło


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dzieło

1. utwór ar­ty­stycz­ny, li­te­rac­ki lub na­u­ko­wy o dużej war­to­ści;
2. praca;
3. efekt ja­kichś pro­ce­sów lub czy­jejś pracy


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) efekt pracy twór­czej

 (1.2) ogól­nie – efekt czy­ichś dzia­łań


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dziełosłumb

rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) gw-pl|księ­stwo ło­wic­kie. dzie­wo­słąb


Źródła:

Wiktionary

Dziełowy

druk. zwią­za­ny z tech­ni­ką wy­daw­ni­czą dzieł, uży­wa­ny przy przy­go­to­wa­niu i druku dzieł


Źródła:

SJP.pl

Dziełucha

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. dziew­czy­na


Źródła:

Wiktionary

Dzień

pe­wien okres (naj­czę­ściej od wscho­du do za­cho­du słoń­ca lub doba)


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) okres od świtu do zmierz­chu

 (1.2) okres po­mię­dzy dwie­ma ko­lej­ny­mi pół­no­ca­mi; doba

 (1.3) okre­ślo­ny ter­min; data

 (1.4) przen. od­le­głość moż­li­wa do prze­by­cia w ciągu jed­nej doby

 (1.5) przen. (tylko w licz­bie mno­giej) czas życia

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (2.1) daw. barć leśna w żywym drze­wie


Dzień – czas mię­dzy wscho­dem a za­cho­dem Słoń­ca. Okre­śle­nie to utoż­sa­mia się z dobą (np. jaki jest dzi­siaj dzień? – py­ta­nie to jest za­da­wa­ne bez wzglę­du na to, czy czas jest dzien­ny, czy nocny).

Dłu­gość dnia różni się w za­leż­no­ści od sze­ro­ko­ści ge­o­gra­ficz­nej oraz de­kli­na­cji słoń­ca.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dzieńdoberek

żar­to­bli­wie: dzień dobry


wy­krzy­knik

 (1.1) pot. żart. dzień dobry


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dzieńgi

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) daw. żart. pie­nią­dze


Źródła:

Wiktionary

Dzieża

duże, drew­nia­ne na­czy­nie do roz­czy­nia­nia cia­sta na chleb; do­ni­ca


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) duże drew­nia­ne na­czy­nie do roz­czy­nia­nia cia­sta na chleb;

 (1.2) za­war­tość dzie­ży (1.1)


Dzie­ża – na­czy­nie słu­żą­ce do roz­czy­nia­nia mąki i wy­ra­sta­nia cia­sta chle­bo­we­go. Wy­ko­na­ne było z drew­nia­nych kle­pek (naj­czę­ściej li­po­wych, świer­ko­wych lub naj­wy­żej ce­nio­nych – dę­bo­wych) i obrę­czy. Szer­sze u dołu niż u góry. Dzie­ża zwy­kle była bez wieka, ale cza­sem spo­ty­ka­ło się wieko (po­kry­wę) wy­ple­cio­ne ze słomy.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dzieżka

gli­nia­ny gar­nek do prze­cho­wy­wa­nia mleka lub śmie­ta­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od dzie­ża

 (1.2) bia­ły­stok. dzba­nek


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dzieżycowate

ro­dzi­na ro­ślin dwu­li­ścien­nych, ros­ną­cych prze­waż­nie w oko­li­cach zwrot­ni­ko­wych Ame­ry­ki Po­łud­nio­wej


Źródła:

SJP.pl

Dzieżycowaty

o ce­chach dzie­ży­co­wa­tych (ro­dzi­na ro­ślin)


Źródła:

SJP.pl

Dzigański

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Dzik

1. zwie­rzę z ro­dzi­ny świń, ce­nio­ne przez my­śli­wych;
2. pęd wy­ro­sły z nie­usz­la­chet­nio­nej czę­ści drze­wa;
3. młoda ro­śli­na słu­żą­ca za pod­kład­kę przy szcze­pie­niu lub ocz­ko­wa­niu;
4. po­tocz­nie: czło­wiek nie­to­wa­rzy­ski, od­lu­dek


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) zool. ga­tu­nek ssaka z rzędu pa­rzy­sto­ko­pyt­nych;

 (1.2) pot. osoba nie­to­wa­rzy­ska


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dzika

1. nie­os­wo­jo­ny, wy­stę­pu­ją­cy w śro­do­wi­sku na­tu­ral­nym;
2. pry­mi­tyw­ny, pier­wot­ny, nie­uf­ny, nie­o­krze­sa­ny;
3. niez­god­ny z nor­ma­mi spo­łecz­ny­mi, nie­u­sank­cjo­no­wa­ny praw­nie


Źródła:

SJP.pl

Dzikacz

naj­więk­szy dziko ży­ją­cy ssak z ro­dzi­ny świ­nio­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Dzikan

ro­dzaj świni


Dzi­kan ("Po­ta­mo­cho­e­rus") – ro­dzaj ssa­ków pa­rzy­sto­ko­pyt­nych z po­dro­dzi­ny świń (Su­i­nae) w obrę­bie ro­dzi­ny świ­nio­wa­tych (Su­i­dae).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dzikarz

w ło­wiect­wie: pies do po­lo­wań na dziki


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) łow. pies do po­lo­wa­nia na dziki


Dzi­karz – nie­du­ży, czę­sto krót­ko­no­gi pies ra­so­wy lub nie­ra­so­wy, uło­żo­ny do po­lo­wa­nia na dziki. Na dzi­ka­rzy wy­bie­ra­ne są psy, które odz­na­cza­ją się pasją my­śliw­ską i cię­to­ścią, mają skłon­ność do pracy szpe­ra­cza i po­so­kow­ca, a dzię­ki nie­du­żym roz­mia­rom mogą pra­co­wać w no­rach. Mimo drob­nej bu­do­wy ciała mają bar­dzo silne szczę­ki i zęby. Za­da­niem dzi­ka­rzy jest wy­szu­ki­wa­nie w mio­cie dzi­ków, osa­cze­nie, oszcze­ki­wa­nie ich i wy­pro­wa­dza­nie na linię my­śli­wych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dzikawy

nieco dziki


Źródła:

SJP.pl

Dziki

1. nie­os­wo­jo­ny, wy­stę­pu­ją­cy w śro­do­wi­sku na­tu­ral­nym;
2. pry­mi­tyw­ny, pier­wot­ny, nie­uf­ny, nie­o­krze­sa­ny;
3. niez­god­ny z nor­ma­mi spo­łecz­ny­mi, nie­u­sank­cjo­no­wa­ny praw­nie


przy­miot­nik

 (1.1) nie­u­do­mo­wio­ny, ży­ją­cy w na­tu­ral­nych wa­run­kach

 (1.2) nie­kon­tro­lo­wa­ny

 (1.3) nie­o­krze­sa­ny

 (1.4) na­tu­ral­ny

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) czło­wiek kul­tur pry­mi­tyw­nych, ży­ją­cy w pier­wot­nych wa­run­kach

 (2.2) polit. czło­wiek nie­na­le­żą­cy do żad­nej par­tii

forma rze­czow­ni­ka.

 (3.1) M. lm. od dzik


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dzikiewicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Dziko

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) w spo­sób dziki


Źródła:

Wiktionary

Dzikolud

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) rzad. czło­wiek dziki


Źródła:

Wiktionary

Dzikomowa

rzad­ko: wul­gar­ny spo­sób po­słu­gi­wa­nia się ję­zy­kiem


Źródła:

SJP.pl

Dzikowiec

1. wieś w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie kłodz­kim;
2. wieś w wo­je­wództ­wie pod­kar­pac­kim, w po­wie­cie kol­bu­szow­skim


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dzikowiecki

→ Dzi­ko­wiec (wieś w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Dzikowo

wieś w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dzikowski

przy­miot­nik od: Dzi­ko­wa, Dzi­ko­wo, Dzi­ków


Dzi­kow­ski (forma żeń­ska: Dzi­kow­ska; licz­ba mnoga: Dzi­kow­sky) – pol­skie naz­wi­sko ut­wo­rzo­ne su­fik­sem -ski od nazwy miej­sco­wej Dzi­ko­wiec, Dzi­ko­wo, Dzi­ko­wi­ce lub Dzi­ko­wa.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dzikość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co jest dzi­kie, nie­o­kiełz­na­ne, nie­os­wo­jo­ne


Źródła:

Wiktionary

Dzikszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: dziki; bar­dziej dziki


Źródła:

SJP.pl

Dzikus

osoba, która jest dzika


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) obraź. osob­nik nie­cy­wi­li­zo­wa­ny

 (1.2) pot. pejor. osoba za­cho­wu­ją­ca się pry­mi­tyw­nie i gru­biań­sko

 (1.3) pot. pejor. osoba nie­śmia­ła, ma­ją­ca trud­no­ści w re­la­cjach

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) pot. żart. nie­os­wo­jo­ne zwie­rzę


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dzikusek

→ dzi­kus


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) zdrobn. od: dzi­kus

 (1.2) mały dzi­kus

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. lm. od: dzi­ku­ska


Patrz:dzikus

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dzikuska

→ dzi­kus


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta nie­cy­wi­li­zo­wa­na

 (1.2) ko­bie­ta nie­o­by­ta to­wa­rzy­sko

 (1.3) re­pre­zen­tant­ka obcej cy­wi­li­za­cji

 (1.4) pro­stacz­ka

 (1.5) ko­bie­ta nie­śmia­ła


Dzi­ku­ska. Hi­sto­ria mi­ło­ści – de­biu­tanc­ka po­wieść Ireny Za­rzyc­kiej z 1927 roku. Po­cząt­ko­wo uka­zy­wa­ła się w od­cin­kach na ła­mach "Rzecz­po­spo­li­tej" (od 10 sierp­nia), a na­stęp­nie zo­sta­ła wy­da­na przez wy­daw­nict­wo "Rój". Jedna z naj­po­pu­lar­niej­szych pol­skich po­wie­ści ro­man­so­wych okre­su mię­dzy­wo­jen­ne­go.


Patrz:dzikus

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dzików

1. zwie­rzę z ro­dzi­ny świń, ce­nio­ne przez my­śli­wych;
2. pęd wy­ro­sły z nie­usz­la­chet­nio­nej czę­ści drze­wa;
3. młoda ro­śli­na słu­żą­ca za pod­kład­kę przy szcze­pie­niu lub ocz­ko­wa­niu;
4. po­tocz­nie: czło­wiek nie­to­wa­rzy­ski, od­lu­dek


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dzikówka

po­tocz­nie: na­tu­ral­ny, nie­re­gu­lar­ny ka­mień ele­wa­cyj­ny w su­ro­wej, nie­o­bro­bio­nej for­mie


Źródła:

SJP.pl

Dzinia

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) stpol. wło­sie­ni­ca


Źródła:

Wiktionary

Dzioba

w że­glar­stwie:
1. miej­sce, w któ­rym zbie­ga­ją się obie burty przed­niej czę­ści stat­ku, jach­tu, łodzi itp.;
2. przed­nia część ka­dłu­ba i po­kła­du stat­ku, jach­tu, łodzi itp. od fok­masz­tu do dziob­ni­cy


Źródła:

SJP.pl

Dziobak

1. ssak z rzędu ste­kow­ców o cha­rak­te­ry­stycz­nym pysku za­koń­czo­nym dzio­bem po­dob­nym do ka­cze­go, wy­stę­pu­ją­cy nad rze­ka­mi Au­stra­lii i Tas­ma­nii; daw­niej: dzió­bak;
2. drew­nia­na lub me­ta­lo­wa belka umo­co­wa­na do dziob­ni­cy ża­glow­ca, słu­żą­ca do roz­pi­na­nia lin i żagli; buksz­pryt


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) zool. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Or­nit­hor­hyn­chus|ref=tak., ste­ko­wiec z ro­dzi­ny dzio­ba­ko­wa­tych;

 (1.2) kolej. środ. elek­trycz­ny ze­spół trak­cyj­ny Pen­do­li­no;

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) żegl. buksz­pryt


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dziobakowate

o ce­chach dzio­ba­ko­wa­tych (ro­dzi­na ssa­ków)


Dzio­ba­ko­wa­te (Or­nit­hor­hyn­chi­dae) – ro­dzi­na ssa­ków z rzędu ste­kow­ców (Mo­no­tre­ma­ta).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dziobakowaty

o ce­chach dzio­ba­ko­wa­tych (ro­dzi­na ssa­ków)


Źródła:

SJP.pl

Dziobanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|dzio­bać.


Źródła:

Wiktionary

Dziobaty

1. ma­ją­cy twarz zesz­pe­co­ną bliz­na­mi po ospie; dzió­ba­ty;
2. daw­niej o ptaku z dłu­gim dzio­bem


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) przest. (o ptaku) ma­ją­cy długi dziób, o dłu­gim dzio­bie

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (2.1) zesz­pe­co­ny bliz­na­mi po cho­ro­bie skór­nej, np. ospie lub trą­dzi­ku


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziobać

dzió­bać;
1. o pta­kach: ude­rzać dzio­bem;
2. o pta­kach: jeść coś, chwy­ta­jąc dzio­bem;
3. kłuć, ude­rzać czymś ostrym; ukłuć;
4. po­tocz­nie: jeść nie­wie­le; po­gry­zać;
5. wul­gar­nie: współ­żyć z kimś sek­su­al­nie, być ak­tyw­nym sek­su­al­nie


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. dziob­nąć)

 (1.1) ude­rzać dzio­bem

 (1.2) jeść dzio­bem

 (1.3) pot. ude­rzać czymś ostrym

 (1.4) pot. jeść po tro­chu

 (1.5) przen. uczyć się na pa­mięć

 (1.6) przen. schle­biać komuś

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny dzio­bać się (dk. dziob­nąć się)

 (2.1) dzio­bać (1.1) jeden dru­gie­go


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziobek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zob. dzió­bek.


Źródła:

Wiktionary

Dziobiec

wy­dłu­żo­ne, ostre za­koń­cze­nie na­rzę­dzia; dziób


Źródła:

SJP.pl

Dziobik

dzio­bik brzo­zo­wiec - ga­tu­nek plusk­wia­ka z ro­dzi­ny zwiń­co­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Dziobkowaty

po­dob­ny w kształ­cie do dzio­ba, dziob­ka


Źródła:

SJP.pl

Dziobnica

ele­ment kon­struk­cyj­ny stat­ku; stewa przed­nia


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) mar. uko­śna belka w ka­dłu­bie jach­tu na dzio­bie, bę­dą­ca prze­dłu­że­niem stęp­ki


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziobnik

trój­kąt­ny ża­giel mo­co­wa­ny mię­dzy przed­nim masz­tem a buksz­pry­tem; kli­wer


Źródła:

SJP.pl

Dziobogłowy

1. wale dzio­bo­gło­we - ro­dzi­na wa­le­ni; zy­fio­wa­te;
2. gle­bo­ry­jec dzio­bo­gło­wy - ga­tu­nek ja­do­wi­te­go węża;
3. tas­ma­no­wal dzio­bo­gło­wy - ga­tu­nek ssaka z ro­dzi­ny zy­fio­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Dzioborogi

pe­li­kan dzio­bo­ro­gi - ga­tu­nek ptaka z ro­dzi­ny pe­li­ka­nów


Źródła:

SJP.pl

Dzioborożce

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) syst. ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Bu­ce­ro­ti­dae|ref=tak., ro­dzi­na pta­ków z rzędu dzio­bo­roż­co­wych;


Dzio­bo­roż­ce (Bu­ce­ro­ti­dae) – ro­dzi­na pta­ków z rzędu dzio­bo­roż­co­wych (Bu­ce­ro­ti­for­mes). Na­le­ży do niej ponad 50 ga­tun­ków pta­ków, z któ­rych wszyst­kie mają sto­sun­ko­wo dłu­gie, za­krzy­wio­ne dzio­by, czę­sto z do­dat­ko­wą ro­go­wą na­ro­ślą na gór­nej czę­ści dzio­ba. Ca­łość dzio­ba jest czę­sto bar­dzo ko­lo­ro­wa.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Dzioborożcowe

o ce­chach dzio­bo­roż­co­wych (rząd pta­ków)


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) syst. ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Bu­ce­ro­ti­for­mes|Fürbringer|ref=tak., rząd pta­ków z in­fra­gro­ma­dy pta­ków ne­o­gna­tycz­nych;


Dzio­bo­roż­co­we (Bu­ce­ro­ti­for­mes) – rząd pta­ków z pod­gro­ma­dy Ne­or­nit­hes. Obej­mu­je ro­dzi­ny dzio­bo­roż­ców (Bu­ce­ro­ti­dae), sier­po­dud­ków (Pho­e­ni­cu­li­dae) i dud­ków (Upu­pi­dae). Bu­ce­ro­ti­for­mes zo­sta­ły wy­dzie­lo­ne z rzędu kra­sko­wych (Co­ra­cii­for­mes), by utrzy­mać mo­no­fi­le­tyzm Co­ra­cii­for­mes bez ko­niecz­no­ści włą­cza­nia do nich dzię­cio­ło­wych (Pi­ci­for­mes) i tro­go­nów (Tro­go­ni­for­mes).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dzioborożcowy

o ce­chach dzio­bo­roż­co­wych (rząd pta­ków)


Źródła:

SJP.pl

Dzioborożec

ptak z ro­dzi­ny dzio­bo­roż­ców, cha­rak­te­ry­zu­ją­cy się po­tęż­nym lekko za­krzy­wio­nym dzio­bem, na któ­rym wy­ra­sta ro­go­wy kask; wy­stę­pu­je w Afry­ce, pd.-wsch. Azji i Oce­a­nii


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) ornit. ptak po­sia­da­ją­cy duży dziób z ro­go­wy­mi na­ro­śla­mi;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dzioboróg

ro­dzaj pta­ków z ro­dzi­ny dzio­bo­roż­ców


Źródła:

SJP.pl

Dziobowal

ro­dzaj ssa­ków mor­skich z ro­dzi­ny zy­fio­wa­tych


Dzio­bo­wal ("Me­so­plo­don") – ro­dzaj ssa­ków mor­skich z ro­dzi­ny Hy­pe­ro­o­don­ti­nae w obrę­bie ro­dzi­ny zy­fio­wa­tych (Zip­hii­dae).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dziobowaty

o kształ­cie po­dob­nym do dzio­ba


Źródła:

SJP.pl

Dziobowy

przy­miot­nik

 (1.1) anat. zwią­za­ny z dzio­bem, do­ty­czą­cy dzio­bu (dzio­ba) (u istot)

 (1.2) techn. zwią­za­ny z dzio­bem, do­ty­czą­cy dzio­bu (w środ­kach tran­spor­tu)


Źródła:

Wiktionary

Dzioby

w że­glar­stwie:
1. miej­sce, w któ­rym zbie­ga­ją się obie burty przed­niej czę­ści stat­ku, jach­tu, łodzi itp.;
2. przed­nia część ka­dłu­ba i po­kła­du stat­ku, jach­tu, łodzi itp. od fok­masz­tu do dziob­ni­cy


Źródła:

SJP.pl

Dziobówka

1. ptak (2 ga­tun­ki) z rzędu siew­ko­wych, z te­re­nów pod­mo­kłych Afry­ki, po­łud­nio­wej i po­łud­nio­wo-wschod­niej Azji i Au­stra­lii (dzio­bów­ka ben­gal­ska) oraz Ame­ry­ki Po­łud­nio­wej (dzio­bów­ka ame­ry­kań­ska); w opie­ce nad po­tom­stwem sa­mi­ce zaj­mu­ją się tylko zno­sze­niem jaj, a resz­tę obo­wiąz­ków przej­mu­ją samce; zło­to­słon­ka;
2. nad­bu­dów­ka na dzio­bie stat­ku


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dzionek

zdrob­nie­nie od: dzień


Źródła:

SJP.pl

Dzionka

śro­do­wi­sko­wo: dzien­na zmia­na w sy­ste­mie pracy zmia­no­wej


Źródła:

SJP.pl

Dziopa

dziop­ka;
1. gwa­ro­wo: dziew­czy­na, panna, dziew­ka;
2. daw­niej: chust­ka na głowę


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) kra­ków. dziew­czy­na

 (1.2) slang. ładna, atrak­cyj­na dziew­czy­na


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziopka

dzio­pa;
1. gwa­ro­wo: dziew­czy­na, panna, dziew­ka;
2. daw­niej: chust­ka na głowę


Źródła:

SJP.pl

Dziorga

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) reg-pl|Czę­sto­cho­wa. kra­dzież owo­ców z cu­dze­go sadu


Źródła:

Wiktionary

Dziołcha

w gwa­rze ślą­skiej: dziew­czy­na


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Kra­ków, Górny Śląsk, Śląsk Cie­szyń­ski. dziew­czy­na


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziołszka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. dziew­czyn­ka


Źródła:

Wiktionary

Dzirycik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od dzi­ryt


Źródła:

Wiktionary

Dziryt

ro­dzaj krót­kiej włócz­ni z małym gro­tem


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ro­dzaj broni drzew­co­wej, od­mia­na włócz­ni znana od cza­sów pre­hi­sto­rycz­nych;


Dzi­ryt (osm. dżirīd, ar. dża­rit) – ro­dzaj broni drzew­co­wej, od­mia­na włócz­ni znana od cza­sów pre­hi­sto­rycz­nych. Dzi­ryt przez­na­czo­ny był do mio­ta­nia lub do walki wręcz, uży­wa­ny był także do po­lo­wań.

Broń ta była po­pu­lar­na w In­diach, w Per­sji, na Ka­u­ka­zie, w Tur­cji, Ara­bii, w Afry­ce Pół­noc­nej, spo­ra­dycz­nie na Wę­grzech i w Pol­sce oraz na Rusi.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dzis.

skrót od: dzi­siej­szy


Źródła:

SJP.pl

Dzisia

przy­słó­wek czasu

 (1.1) daw. lub gwara. dzi­siaj, dziś


Źródła:

Wiktionary

Dzisiaj

przy­słó­wek czasu

 (1.1) cały dzień, który jest w tej chwi­li, dziś

 (1.2) w obec­nym cza­sie, w bie­żą­cym okre­sie


Zo­bacz też: Dzi­siaj – sin­gel Tribb­sa i Ku­bań­czy­ka.

Dzi­siaj – pol­ski te­le­wi­zyj­ny pro­gram in­for­ma­cyj­ny, głów­ny pro­gram in­for­ma­cyj­ny Te­le­wiz­ji Re­pu­bli­ka, na­da­wa­ny co­dzien­nie o godz. 19:00.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Dzisiej

przy­słó­wek

 (1.1) gw-pl|Ma­zo­wsze. dzi­siaj, dziś


Źródła:

Wiktionary

Dzisiejszość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest dzi­siej­sze; cecha tych, któ­rzy są dzi­siej­si


Źródła:

Wiktionary

Dzisiejszy

przy­miot­nik

 (1.1) taki, który wy­da­rzył się dziś

 (1.2) ogól­nie: ak­tu­al­ny, ma­ją­cy miej­sce w obec­nych cza­sach


Źródła:

Wiktionary

Dzisio

przy­słó­wek czasu

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk, Śląsk Cie­szyń­ski. dzi­siaj


Źródła:

Wiktionary

Dzisioj

przy­słó­wek czasu

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. dzi­siaj


Źródła:

Wiktionary

Dzisiok

przy­słó­wek czasu

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. dzi­siaj


Źródła:

Wiktionary

Dzisna

1. mia­sto na Bia­ło­ru­si;
2. wieś w Pol­sce


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. hy­dron. rzeka na Lit­wie i Bia­ło­ru­si, lewy do­pływ Dźwi­ny, wy­pły­wa z je­zio­ra Dzis­na na Lit­wie;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dzitwa

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. hy­dron. rzeka na Lit­wie oraz na Bia­ło­ru­si w re­jo­nach we­re­now­skim i lidz­kim, prawy do­pływ Niem­na;


Dzit­wa (lit. "Ditva", biał. "Дзітва") – rzeka na Lit­wie oraz w we­re­now­skim i lidz­kim re­jo­nach Bia­ło­ru­si, prawy do­pływ Niem­na. Dłu­gość 93 km, w gra­ni­cach Bia­ło­ru­si ~90 km. Zlew­nia 1220 km². Prze­pływ wody u uj­ścia 8,2 m³/s. śred­nie na­chy­le­nie ko­ry­ta 0,4‰.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Dziuba

naz­wi­sko


Dziu­ba – pol­skie, bia­ło­ru­skie, ukra­iń­skie i ro­syj­skie naz­wi­sko. Na po­cząt­ku lat 90. XX wieku w Pol­sce no­si­ły je 8972 osoby, we­dług no­wszych, in­ter­ne­to­wych da­nych nosi je 8129 osób. Naz­wi­sko po­cho­dzi od słów "dziób" lub "dzio­bać" i jest naj­bar­dziej roz­po­wszech­nio­ne w po­łud­nio­wo-środ­ko­wej i po­łud­nio­wo-wschod­niej Pol­sce.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dziubak

na­rzę­dzie cie­siel­skie, ro­dzaj dłuta


Źródła:

SJP.pl

Dziuban

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Dziubanii

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Dziubas

dzió­bas;
1. pie­szczot­li­wie: osoba, którą się bar­dzo lubi;
2. po­tocz­nie: po­ca­łu­nek; całus, bu­ziak, buzi


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pot. ro­dzaj afek­to­ni­mu sto­so­wa­ne­go wobec męż­czyz­ny, np. męża

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy lub mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) pot. po­ca­ło­wa­nie kogoś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziubałeczek

dziu­ba­łe­czek mały - ga­tu­nek wszyst­ko­żer­ne­go owada z ro­dzi­ny dziu­bał­ko­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Dziubałek

dziu­ba­łek ga­jo­wy, dziu­ba­łek na­drzew­ny - ga­tun­ki plusk­wia­ków z ro­dzi­ny dziu­bał­ko­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Dziubałkowate

ro­dzi­na plusk­wia­ków róż­nos­krzy­dłych, prze­waż­nie dra­pież­nych


Dziu­bał­ko­wa­te (Ant­ho­co­ri­dae) – ro­dzi­na nie­wiel­kich owa­dów z po­drzę­du plusk­wia­ków róż­nos­krzy­dłych. Liczy około 500–600 ga­tun­ków (w za­leż­no­ści od uję­cia) zgru­po­wa­nych w 80–100 ro­dza­jach, z czego w Pol­sce wy­stę­pu­je ok. 40 ga­tun­ków (zo­bacz dziu­bał­ko­wa­te Pol­ski). Ro­dza­jem ty­po­wym ro­dzi­ny jest "Ant­ho­co­ris".


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dziubałkowaty

o ce­chach dziu­bał­ko­wa­tych (ro­dzi­na owa­dów)


Źródła:

SJP.pl

Dziubałtowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Dziubdziać

po­tocz­nie:
1. jeść nie­wie­le; po­gry­zać, dzio­bać, dzió­bać;
2. zaj­mo­wać się czymś po­wo­li, z prze­sad­ną do­kład­no­ścią; dłu­bać;
3. mówić pie­szczot­li­wie do dziec­ka;
4. od­by­wać sto­su­nek płcio­wy; ciup­ciać


Źródła:

SJP.pl

Dziubdziulka

żar­to­bli­wie: ko­bie­ta nie­śmia­ła, nie­sa­mo­dziel­na


Źródła:

SJP.pl

Dziubdziuś

pie­szczot­li­wie: dziec­ko


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pot. ro­dzaj afek­to­ni­mu sto­so­wa­ne­go wobec męż­czyz­ny, np. męża


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziubek

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Dziubiński

naz­wi­sko


Dziu­biń­ski (forma żeń­ska: Dziu­biń­ska, forma licz­by mno­giej: Dziu­biń­scy) – pol­skie naz­wi­sko. Z po­cząt­kiem lat 90. XX wieku Pol­skę za­miesz­ki­wa­ło 2700 osób o tym naz­wi­sku. Ro­dzi­ny szla­chec­kie o tym naz­wi­sku pie­czę­to­wa­ły się her­ba­mi Le­li­wa i Do­łę­ga.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dziubnonć

cza­sow­nik do­ko­na­ny

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. dziub­nąć

 (1.2) gw-pl|Górny Śląsk. przen. skosz­to­wać


Źródła:

Wiktionary

Dziubryś

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) daw. czło­wiek ospo­wa­ty


Źródła:

Wiktionary

Dziuda

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Dziuk

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dziumbier

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. masyw gór­ski w Niż­nych Ta­trach;


Dzium­bier (nie­kie­dy "Dzium­bir" lub Dżum­bir, słow. "Ďumbier", węg. "Gyömbér", niem. "Djum­bier"; 2043 m) – naj­wyż­szy szczyt Tatr Niż­nych na Sło­wa­cji.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Dziumdzia

lek­ce­wa­żą­co: ko­bie­ta zbyt dro­biaz­go­wa, ospa­ła, po­wol­na; także o męż­czyź­nie, z sil­niej­szym za­bar­wie­niem ek­spre­syw­nym


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. młoda, nie­zbyt in­te­li­gent­na ko­bie­ta


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziunia

po­tocz­nie: młoda, atrak­cyj­na ko­bie­ta; dziuń­ka, dżaga, lacha, laska


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Lwów. dziew­czy­na

 (1.2) pot. lek­cew. dziew­czy­na


Dziu­nia – pol­ska łódź ba­daw­cza.

Jed­nost­ka o dłu­go­ści 7,50 metra i sze­ro­ko­ści 2,50 metra zo­sta­ła zbu­do­wa­na w 1977 we Wła­dy­sła­wo­wie (stocz­nia "Szku­ner") jako sta­tek ry­bac­ki. Wkrót­ce od­ku­pio­na zo­sta­ła przez Pol­ską Aka­de­mię Nauk i zo­sta­ła za­a­dap­to­wa­na, jako łódź ba­daw­cza.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dziuniek

po­tocz­nie: młoda, atrak­cyj­na ko­bie­ta; dziu­nia, dżaga, lacha, laska


Źródła:

SJP.pl

Dziunięcie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|dziu­nąć.


Źródła:

Wiktionary

Dziunąć

cza­sow­nik do­ko­na­ny

 (1.1) daw. ude­rzyć


Źródła:

Wiktionary

Dziupla

1. otwór wy­drą­żo­ny w żywym drze­wie sta­no­wią­cy schro­nie­nie dla zwie­rząt;
2. miesz­ka­nie nie­wiel­kich roz­mia­rów;
3. po­tocz­nie: miej­sce z nie­le­gal­nym lub skra­dzio­nym to­wa­rem


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) dendr. otwór, pusta ko­mo­ra wew­nątrz pnia lub ga­łę­zi drze­wa;

 (1.2) ekol. gnia­zdo pta­ków, ssa­ków lub owa­dów znaj­du­ją­ce się w dziu­pli (1.1)

 (1.3) pot. przen. nie­wiel­kie, cias­ne po­mie­szcze­nie

 (1.4) pot. miej­sce, w któ­rym do­ko­nu­je się de­mon­ta­żu skra­dzio­nych po­ja­zdów w celu sprze­da­nia ich w czę­ściach;


Dziu­pla – pusta ko­mo­ra wew­nątrz pnia lub ga­łę­zi drze­wa, pow­sta­ła w wy­ni­ku:

Dziu­ple przy­bie­ra­ją różny kształt: po­dłuż­nej szcze­li­ny, ko­mo­ry z okrą­głym lub owal­nym ot­wo­rem wej­ścio­wym, nie­re­gu­lar­ne­go ot­wo­ru.

W le­śnict­wie dziu­pla jest wadą drew­na. Drze­wo z dziu­plą jest słab­sze za­rów­no pod wzglę­dem zdro­wot­nym, jak i me­cha­nicz­nym.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dziuplak

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) ornit. ga­tu­nek ptaka, który gnia­zdu­je w dziu­plach lub w inny miej­scach, które je przy­po­mi­na­ją, np. szcze­li­nach skal­nych, no­rach;


Źródła:

Wiktionary

Dziuplanka

ul w kło­dzie spróch­nia­łe­go drze­wa


Źródła:

SJP.pl

Dziuplastość

→ dziu­pla­sty


Patrz:dziuplasty

Źródła:

SJP.pl

Dziuplasty

ma­ją­cy dziu­plę


Źródła:

SJP.pl

Dziuplowy

→ dziu­pla


Patrz:dziupla

Źródła:

SJP.pl

Dziura

1. otwór w czymś, naj­czę­ściej nie­re­gu­lar­ny,
2. brak, luka,
3. za­głę­bie­nie w ziemi, nora,
4. pot.: mała, za­pom­nia­na miej­sco­wość


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) otwór pow­sta­ły wsku­tek usz­ko­dze­nia

 (1.2) pot. uby­tek w zębie

 (1.3) przen. pot. miej­sco­wość bied­na, po­ło­żo­na z dala od cy­wi­li­za­cji

 (1.4) przen. gwara ra­dio­wa nie­po­żą­da­na cisza na an­te­nie

 (1.5) fiz. zob. dziu­ra elek­tro­no­wa.

 (1.6) przen. grub. po­chwa, wa­gi­na

 (1.7) środ. ja­ski­nia


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dziurawcowate

ro­dzi­na ro­ślin ziel­nych o li­ściach w prześ­wi­tu­ją­ce krop­ki, ros­ną­cych po­spo­li­cie w kli­ma­cie umiar­ko­wa­nym i zwrot­ni­ko­wym; okręt­ni­co­wa­te


Dziu­raw­co­wa­te ("Hy­pe­ri­ca­ce­ae" Juss.) – ro­dzi­na ro­ślin ziel­nych i drze­wia­stych z rzędu mal­pi­giow­ców. Obej­mu­je 7 ro­dza­jów z ok. 590 ga­tun­ka­mi. Ro­śli­ny te wy­stę­pu­ją na wszyst­kich kon­ty­nen­tach z wy­jąt­kiem ob­sza­rów po­lar­nych, pu­styn­nych i po­kry­tych wil­got­ny­mi la­sa­mi rów­ni­ko­wy­mi, przy czym poza stre­fą mię­dzyz­wrot­ni­ko­wą rosną tylko przed­sta­wi­cie­le ro­dza­ju dziu­ra­wiec ("Hy­pe­ri­cum"), je­dy­ne­go re­pre­zen­tu­ją­ce­go ro­dzi­nę we flo­rze Pol­ski.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dziurawcowaty

o ce­chach dziu­raw­co­wa­tych (ro­dzi­na ro­ślin)


Źródła:

SJP.pl

Dziurawiec

1. krzew lub by­li­na z ro­dzi­ny dziu­raw­co­wa­tych o wła­ści­wo­ściach lecz­ni­czych;
2. wy­ciąg lub napar z tej ro­śli­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) bot. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Hy­pe­ri­cum|L.|ref=tak., li­czą­cy około 370 ga­tun­ków ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny dziu­raw­co­wa­tych;

 (1.2) bot. ro­śli­na z ro­dza­ju dziu­ra­wiec (1.1)


Dziu­ra­wiec ("Hy­pe­ri­cum" L.) – ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny dziu­raw­co­wa­tych. Obej­mu­je co najm­niej 507 ga­tun­ków. Ro­śli­ny te wy­stę­pu­ją prze­waż­nie w kli­ma­cie umiar­ko­wa­nym oraz w gó­rach stre­fy tro­pi­kal­nej. Za­sied­la­ją bar­dzo zróż­ni­co­wa­ne sied­li­ska – od miejsc ska­li­stych w gó­rach, po­przez lasy, łąki i mu­ra­wy do mo­kra­deł.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dziurawić

robić dziu­ry


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) robić dziu­ry w czymś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziurawka

ro­dzaj cegły ce­ra­micz­nej z ot­wo­ra­mi prze­lo­to­wy­mi


Źródła:

SJP.pl

Dziurawość

→ dziu­ra­wy


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest dziu­ra­we


Patrz:dziurawy

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziurawy

przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy dziu­rę lub dziu­ry

 (1.2) przen. ma­ją­cy luki, braki


Źródła:

Wiktionary

Dziurdziuch

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. skne­ra

 (1.2) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. mal­kon­tent


Źródła:

Wiktionary

Dziurdziów

wieś w Pol­sce


Dziur­dziów – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie pod­kar­pac­kim, w po­wie­cie le­skim, w gmi­nie Lesko. Ma sta­tus so­łect­wa.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dziureczka

zdrob­nie­nie od: dziur­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. zdrobn. od: dziu­ra


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziurka

mała dziu­ra


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od dziu­ra

 (1.2) otwór w zamku lub kłód­ce do któ­re­go wkła­da­ny jest klucz


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziurkacz

przy­rząd słu­żą­cy do ro­bie­nia ot­wo­rów w kart­kach pa­pie­ru tak, aby można było umie­ścić kart­ki w se­gre­ga­to­rze


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zob. dziur­kacz biu­ro­wy.

 (1.2) zob. dziur­kacz kon­duk­tor­ski.


Dziur­kacz – urzą­dze­nie słu­żą­ce do ro­bie­nia ot­wo­rów np. w kart­kach pa­pie­ru naj­czę­ściej w celu póź­niej­sze­go umie­szcze­nia ich w se­gre­ga­to­rze. Dziur­kacz naj­czę­ściej wy­ko­rzy­stu­je za­sa­dę dzia­ła­nia dźwi­gni.

Kie­dyś był nie­zbęd­nym ele­men­tem wy­po­sa­że­nia każ­de­go biur­ka, ale w epoce cy­fro­wej stra­cił swoją do­mi­nu­ją­cą po­zy­cję.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dziurkarka

1. ma­szy­na do ro­bie­nia i ob­szy­wa­nia dziu­rek do gu­zi­ków;
2. urzą­dze­nie do przy­go­to­wy­wa­nia taśmy dziur­ko­wa­nej, na któ­rej kom­bi­na­cje ko­do­we są przed­sta­wio­ne w po­sta­ci ukła­du dziu­rek


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) techn. ma­szy­na, która wy­ci­na dziu­ry


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziurkowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|dziur­ko­wać.


Dziur­ko­wa­nie – opa­trze­nie znacz­ków i ca­ło­stek (na znaku opła­ty) dziur­ka­mi – jedną lub wie­lo­ma – ukła­da­ją­cy­mi się w ini­cja­ły, na­pi­sy, znaki lub sym­bo­le.

Dziur­ko­wa­nie ma cha­rak­ter jed­noz­nacz­ny z:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Dziurkowate

ma­ją­cy dużo drob­nych ot­wo­rów, pełen dziu­rek; po­ro­wa­ty


Źródła:

SJP.pl

Dziurkowatość

→ dziur­ko­wa­ty


Patrz:dziurkowaty

Źródła:

SJP.pl

Dziurkowaty

ma­ją­cy dużo drob­nych ot­wo­rów, pełen dziu­rek; po­ro­wa­ty


Źródła:

SJP.pl

Dziurkować

cza­sow­nik

 (1.1) robić w czymś dziur­ki, nie­wiel­kie ot­wo­ry


Źródła:

Wiktionary

Dziurkownik

urzą­dze­nie do dziur­ko­wa­nia


Źródła:

SJP.pl

Dziurla

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Dziurnik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pot. reg. ktoś nie­o­by­ty to­wa­rzy­sko


Źródła:

Wiktionary

Dziurowicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Dziurownik

mło­tek do ro­bie­nia dziur w me­ta­lu; dziur­kow­nik


Źródła:

SJP.pl

Dziurowy

→ dziu­ra


Patrz:dziura

Źródła:

SJP.pl

Dziursko

zgru­bie­nie od: dziu­ra


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) zgrub. od dziu­ra


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziurszlak

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gwara wię­zien­na oko


Źródła:

Wiktionary

Dziurzyński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Dziuńka

po­tocz­nie: młoda, atrak­cyj­na ko­bie­ta; dziu­nia, dżaga, lacha, laska


Źródła:

SJP.pl

Dziw

1. rzecz dziw­na, zdu­mie­wa­ją­ca; niez­wy­kła hi­sto­ria;
2. zdzi­wie­nie, po­dziw


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) rzecz dziw­na, niez­wy­kła lub nad­przy­ro­dzo­ne zja­wi­sko

 (1.2) pot. zdzi­wie­nie

forma rze­czow­ni­ka|ro­dzaj=żeń­ski.

 (2.1) D. lm. od: dziwa

forma cza­sow­ni­ka.

 (3.1) 2. os. lp. rozk. od: dzi­wić


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziwa

1. zgru­bie­nie od: dziw­ka;
2. dziew­czy­na, ko­bie­ta niez­grab­na, duża, pro­stac­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) posp. ko­bie­ta do­pu­szcza­ją­ca się nie­rzą­du, pro­sty­tut­ka

 (1.2) posp. ko­bie­ta roz­wią­zła

 (1.3) posp. ko­bie­ta atrak­cyj­na sek­su­al­nie, wręcz o wy­zy­wa­ją­cym wy­glą­dzie

 (1.4) posp. dziew­czy­na niez­grab­na, nie­o­by­ta to­wa­rzy­sko

 (1.5) środ. prze­stęp­ców po­moc­ni­ca kie­szon­kow­ca, która od­wra­ca uwagę pod­czas kra­dzie­ży

 (1.6) środ. karc. dama (karta)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziwactwa

1. coś dzi­wacz­ne­go, śmiesz­ne­go, nie­ty­po­we­go;
2. czy­jeś dziw­ne przyz­wy­cza­je­nie lub ma­nie­ra za­cho­wa­nia; ek­scen­trycz­ność


Źródła:

SJP.pl

Dziwactwo

1. coś dzi­wacz­ne­go, śmiesz­ne­go, nie­ty­po­we­go;
2. czy­jeś dziw­ne przyz­wy­cza­je­nie lub ma­nie­ra za­cho­wa­nia; ek­scen­trycz­ność


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) rzecz dzi­wacz­na, coś dzi­wacz­ne­go

 (1.2) czy­jeś dzi­wacz­ne przyz­wy­cza­je­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziwaczek

ozdob­na ro­śli­na z ro­dzi­ny dzi­wacz­ko­wa­tych, po­cho­dzą­ca z Ame­ry­ki Środ­ko­wej, ho­do­wa­na dla de­ko­ra­cji


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) zdrobn. od dzi­wak

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) bot. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Mi­ra­bi­lis|L.|ref=tak., ro­dzaj ro­ślin ziel­nych z ro­dzi­ny noc­ni­co­wa­tych;

 (2.2) bot. ro­śli­na z ro­dza­ju dzi­wa­czek (2.1)

forma rze­czow­ni­ka.

 (3.1) D. lp. od dzi­wacz­ka


Dzi­wa­czek ("Mi­ra­bi­lis") – ro­dzaj ro­ślin ziel­nych z ro­dzi­ny noc­ni­co­wa­tych. Na­le­ży do niego około 60 ga­tun­ków. Za­sięg ro­dza­ju obej­mu­je stre­fy mię­dzyz­wrot­ni­ko­wą i umiar­ko­wa­ne na obu kon­ty­nen­tach ame­ry­kań­skich. Jeden ga­tu­nek "M. hi­ma­la­i­ca" wy­stę­pu­je także w po­łud­nio­wej Azji.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dziwaczeć

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. zdzi­wa­czeć)

 (1.1) sta­wać się dzi­wa­kiem, czło­wie­kiem o nie­ty­po­wych, dziw­nych przyz­wy­cza­je­niach


Źródła:

Wiktionary

Dziwaczka

ozdob­na ro­śli­na z ro­dzi­ny dzi­wacz­ko­wa­tych, po­cho­dzą­ca z Ame­ry­ki Środ­ko­wej, ho­do­wa­na dla de­ko­ra­cji


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta o dziw­nych upo­do­ba­niach i przyz­wy­cza­je­niach


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziwaczkowate

ro­dzi­na ro­ślin z rzędu goź­dzi­kow­ców; noc­ni­co­wa­te


Źródła:

SJP.pl

Dziwacznie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) w spo­sób dzi­wacz­ny


Źródła:

Wiktionary

Dziwaczniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: dzi­wacz­nie


Źródła:

SJP.pl

Dziwaczniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: dzi­wacz­ny


Źródła:

SJP.pl

Dziwaczność

1. ogół cech cze­goś, co zwra­ca na sie­bie uwagę swoją nie­ty­po­wo­ścią; cu­dacz­ność, cu­dac­kość, po­kracz­ność, oso­bli­wość;
2. coś, co zwra­ca na sie­bie uwagę swoją nie­ty­po­wo­ścią


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co dzi­wacz­ne, oso­bli­we


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziwaczny

wła­ści­wy dzi­wa­ko­wi; śmiesz­ny, cu­dacz­ny


przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) ce­chu­ją­cy się oso­bli­wo­ścią, śmiesz­no­ścią, nie­ty­po­wo­ścią


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziwadełko

1. za­lą­żek ma­te­rii kwar­ko­wej (fi­zy­ka);
2. pier­wsze sta­dium lar­wal­ne mo­ty­li­cy wą­tro­bo­wej (bio­lo­gia)


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dziwadło

dzi­wo­ląg; po­tocz­nie:
1. czło­wiek wy­glą­da­ją­cy lub po­stę­pu­ją­cy nie­ty­po­wo, śmiesz­nie, dzi­wacz­nie; dzi­wak, ek­scen­tryk;
2. coś dziw­ne­go, nad­mier­nie wy­ra­fi­no­wa­ne­go, niez­wy­kłe­go


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) nie­ty­po­wa isto­ta


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziwak

osoba, która nie za­cho­wu­je się nor­mal­nie, zgod­nie z przy­ję­ty­mi nor­ma­mi


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba, która nie za­cho­wu­je się nor­mal­nie, zgod­nie z przy­ję­ty­mi nor­ma­mi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziwać

cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk, Śląsk Cie­szyń­ski. pa­trzeć


Źródła:

Wiktionary

Dziweczka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od: dziw­ka


Źródła:

Wiktionary

Dziwer

fa­li­sty deseń na lu­fach strzelb ze stali da­ma­sceń­skiej


Nie mylić z: stal da­ma­sceń­ska.

Dzi­wer ("da­mast sku­wa­ny") – ro­dzaj stali o cha­rak­te­ry­stycz­nym wzo­rze, pow­sta­ją­cy w wy­ni­ku wie­lo­krot­ne­go sku­wa­nia ze sobą mięk­kiej stali o ni­skiej za­war­to­ści węgla, czyli stali po­de­u­tek­to­i­dal­nej, z twar­dą stalą o wy­so­kiej za­war­to­ści węgla, czyli stali eu­tek­to­i­dal­nej i na­stęp­nie ich zgrze­wa­niu.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dziwerować

daw­niej: kując stal, wy­tła­czać cha­rak­te­ry­stycz­ny fa­li­sty deseń na jej po­wierzch­ni


Źródła:

SJP.pl

Dziwerowy

→ dzi­wer


Patrz:dziwer

Źródła:

SJP.pl

Dziwidło

ro­śli­na z ro­dzi­ny obraz­ko­wa­tych; amor­fo­fa­lus


Dzi­wi­dło, amor­fo­fa­lus ("Amorp­hop­hal­lus") – ro­dzaj ro­ślin na­le­żą­cy do ro­dzi­ny obraz­ko­wa­tych, li­czą­cy ok. 246 ga­tun­ków, po­cho­dzą­cych z tro­pi­kal­nej i sub­tro­pi­kal­nej stre­fy pa­le­o­tro­pi­ku (Afry­ka, Azja, Au­stra­laz­ja i wyspy Pa­cy­fi­ku).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dziwisz

1. wpra­wiać w po­dziw, w zdu­mie­nie; zdu­mie­wać, za­dzi­wiać;
2. dzi­wić się - od­czu­wać lub oka­zy­wać zdzi­wie­nie


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dziwić

1. wpra­wiać w po­dziw, w zdu­mie­nie; zdu­mie­wać, za­dzi­wiać;
2. dzi­wić się - od­czu­wać lub oka­zy­wać zdzi­wie­nie


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. zdzi­wić)

 (1.1) po­wo­do­wać od­czu­cie zdu­mie­nia

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny dzi­wić się (dk. zdzi­wić się)

 (2.1) od­czu­wać lub oka­zy­wać brak ro­zu­mie­nia cze­goś lub zdu­mie­nie

 (2.2) daw. reg-pl|Kresy. pa­trzeć


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziwiński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Dziwka

wul­gar­nie:
1. pro­sty­tut­ka;
2. ko­bie­ta lek­kich oby­cza­jów, pro­wa­dzą­ca się nie­mo­ral­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) wulg. pro­sty­tut­ka

 (1.2) po­gard. o ko­bie­cie

 (1.3) łódź. duża dziew­czy­na

 (1.4) środ. uchwyt do garn­ka lub me­naż­ki

 (1.5) gw-pl|Bu­ko­wi­na. dziew­czy­na, panna


Dziw­ka (hiszp. "Yo puta") – hisz­pań­ski film fa­bu­lar­ny w re­ży­se­rii z 2004 roku.

Film jest sty­li­zo­wa­ną na film do­ku­men­tal­ny adap­ta­cją po­wie­ści Isa­bel Pi­sa­no "Yo puta". Głów­ną bo­ha­ter­ką jest Re­bec­ca (De­ni­se Ri­chards), stu­dent­ka an­tro­po­lo­gii zbie­ra­ją­ca ma­te­ria­ły do książ­ki na temat pro­sty­tu­cji.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dziwkarski

po­tocz­nie: zwią­za­ny z wy­glą­dem lub za­cho­wa­niem dziw­ki


Źródła:

SJP.pl

Dziwkarz

męż­czyz­na za­da­ją­cy się z ko­bie­ta­mi lek­kich oby­cza­jów * forma do­peł­nia­cza l.mn. "dziw­ka­rzów" prze­sta­rza­ła


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) posp. męż­czyz­na ko­rzy­sta­ją­cy z usług pro­sty­tu­tek, także: męż­czyz­na czę­sto zmie­nia­ją­cym part­ner­ki sek­su­al­ne


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziwna

oso­bli­wy, niez­ro­zu­mia­ły


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. cie­śni­na w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim;


Dziw­na – cie­śni­na o dłu­go­ści 30,348 km łą­czą­ca wody Za­le­wu Szcze­ciń­skie­go z Mo­rzem Bał­tyc­kim. Od­dzie­la wyspę Wolin od sta­łe­go lądu po jej wschod­niej stro­nie. Dziw­na od­bie­ra wody z cie­śni­ny zwa­nej Głę­bo­kim Nur­tem. Wzglę­dem po­zo­sta­łych dwóch cie­śnin Za­le­wu Szcze­ciń­skie­go (Piany i Świny) znaj­du­je się naj­da­lej na wschód.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dziwnie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) w nie­ty­po­wy, oso­bli­wy, czę­sto niez­ro­zu­mia­ły spo­sób


Źródła:

Wiktionary

Dziwniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ków: dziw­no, dziw­nie


Źródła:

SJP.pl

Dziwniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: dziw­ny


Źródła:

SJP.pl

Dziwno

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) zob. dziw­nie.

 (1.2) stpol. gwał­tow­nie


Dziw­no – osada w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie kwi­dzyń­skim, w gmi­nie Sad­lin­ki.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa el­blą­skie­go.

W miej­sco­wo­ści jest przy­sta­nek ko­le­jo­wy Dziw­no.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Dziwnowianin

miesz­ka­niec Dziw­no­wa (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Dziwnowianka

miesz­kan­ka Dziw­no­wa (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Dziwnowski

przy­miot­nik od: Dziw­nów


Źródła:

SJP.pl

Dziwność

1. cecha cze­goś lub kogoś dziw­ne­go, niez­ro­zu­mia­łe­go, nie­co­dzien­ne­go;
2. jedna z liczb kwan­to­wych opi­su­ją­cych kwark


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co jest dziw­ne

 (1.2) fiz. ad­dy­tyw­na licz­ba kwan­to­wa, któ­rej war­tość jest przy­pi­sy­wa­na wszyst­kim ha­dro­nom


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziwny

oso­bli­wy, niez­ro­zu­mia­ły


przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) cha­rak­te­ry­zu­ją­cy się czymś niez­ro­zu­mia­łym

 (1.2) stpol. cu­dow­ny

 (1.3) gw-pl|Bu­ko­wi­na. o wie­trze silny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziwnów

mia­sto w Pol­sce


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce;


}|-

Dziw­nów (hist. "Dy­u­en­now", "Diu­e­now", "Die­ve­nau", niem. "Die­ve­now") – mia­sto w pół­noc­no-za­chod­niej Pol­sce, nad Mo­rzem Bał­tyc­kim, w woj. za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie ka­mień­skim, sie­dzi­ba gminy miej­sko-wiej­skiej Dziw­nów przy dro­dze nr 102. Miej­sco­wość wy­po­czyn­ko­wa z let­nim ką­pie­li­skiem mor­skim i por­tem mor­skim.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dziwnówek

wieś w Pol­sce


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wieś w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim;


Dziw­nó­wek (niem. "Klein Die­ve­now") – wieś w pół­noc­no-za­chod­niej Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie ka­mień­skim, w gmi­nie Dziw­nów, 4,5 km na wschód od cen­trum Dziw­no­wa.

We­dług da­nych z 2008 r. wieś miała 404 miesz­kań­ców.

W Dziw­nów­ku nad mo­rzem wyz­na­czo­no let­nie ką­pie­li­sko obej­mu­ją­ce 400 m linii brze­go­wej.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dziwo

1. wy­ra­że­nie zdu­mie­nia, za­sko­cze­nia: o dziwo
2. coś dziw­ne­go, niez­na­ne­go, cudo


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) niez­wy­kła rzecz

 (1.2) cudo, stra­szy­dło, zjawa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziwoczyć

cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. wa­rio­wać

 (1.2) gw-pl|Górny Śląsk. po­pę­dzać


Źródła:

Wiktionary

Dziwogon

ro­dzaj pta­ków śpie­wa­ją­cych


Źródła:

SJP.pl

Dziwogony

ro­dzaj pta­ków śpie­wa­ją­cych


Dzi­wo­go­ny, dła­wi­ki (Di­cru­ri­dae) – mo­no­ty­po­wa ro­dzi­na pta­ków z po­drzę­du śpie­wa­ją­cych (Osci­nes) w obrę­bie rzędu wró­blo­wych (Pas­se­ri­for­mes), obej­mu­ją­ca ponad dwa­dzie­ścia ga­tun­ków.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dziwogłówka

ro­dzaj sko­ru­pia­ka z rzędu skrze­lo­no­gów


Źródła:

SJP.pl

Dziwok

w ło­wiect­wie: świe­żo zło­wio­ny ptak łow­czy; ra­biec


Źródła:

SJP.pl

Dziwoki

przy­miot­nik

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk, Śląsk Cie­szyń­ski. dziki, nie­os­wo­jo­ny

 (1.2) gw-pl|Górny Śląsk. dziw­ny


Źródła:

Wiktionary

Dziwoląg

osoba, isto­ta lub rzecz dzi­wacz­na, nie­ty­po­wa; dzi­wot­wór, oso­bli­wość, dzi­wact­wo


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) nie­ty­po­wa isto­ta, pot­wór


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziwonia

ptak z ro­dzi­ny wró­blo­wa­tych


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Car­po­da­cus eryth­ri­nus|ref=tak., nie­wiel­ki ptak na­le­żą­cy do ro­dzi­ny ziar­no­ja­dów;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziwonos

ro­dzaj pta­ków z ro­dzi­ny kacz­ko­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Dziworski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Dziwota

gwa­ro­wo: coś dziw­ne­go, niez­wy­kłe­go; oso­bli­wość


Źródła:

SJP.pl

Dziwotwór

osoba, isto­ta lub rzecz dzi­wacz­na, nie­ty­po­wa; dzi­wo­ląg, dzi­wact­wo, pocz­wa­ra


Źródła:

SJP.pl

Dziwować

po­tocz­nie: dzi­wo­wać się - dzi­wić się, zdu­mie­wać się


Źródła:

SJP.pl

Dziwowisko

coś co po­wo­du­je po­dziw, zdu­mie­nie; oso­bli­wość


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) coś, co wy­wo­łu­je zdzi­wie­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziwożona

w mi­to­lo­gii sło­wiań­skiej: zło­śli­wa bo­gin­ka, nie­przy­chyl­na lu­dziom


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) mit­słow. ro­dzaj de­mo­na o ko­bie­cej po­sta­ci z lu­do­wych wie­rzeń i mitów sło­wiań­skich;


Dzi­wo­żo­na (także "bo­gin­ka", "ma­mu­na") – demon żeń­ski z wie­rzeń daw­nych Sło­wian.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dziwulski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Dziwy

1. zgru­bie­nie od: dziw­ka;
2. dziew­czy­na, ko­bie­ta niez­grab­na, duża, pro­stac­ka


Dziwy – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie żu­ro­miń­skim, w gmi­nie Lu­bo­widz. Ma sta­tus so­łect­wa. Leży nad rzeką Wkrą.

Wier­ni Ko­ścio­ła rzym­sko­ka­to­lic­kie­go na­le­żą do pa­ra­fii św. An­drze­ja Apo­sto­ła w Lu­bo­wi­dzu.

Pry­wat­na wieś szla­chec­ka po­ło­żo­na była w dru­giej po­ło­wie XVI wieku w po­wie­cie sier­pec­kim wo­je­wództ­wa płoc­kie­go. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa cie­cha­now­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dziwło

dzi­wło modre - ro­śli­na z ro­dzi­ny obraz­ko­wa­tych, su­ku­lent o ja­dal­nych bul­wach


Źródła:

SJP.pl

Dziyndzioł

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. ornit. dzię­cioł


Źródła:

Wiktionary

Dziynkuja

wy­krzy­knik

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. dzię­ku­ję

forma cza­sow­ni­ka.

 (2.1) zob. dziyn­ko­wać.


Źródła:

Wiktionary

Dziynnie

przy­słó­wek czasu

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. co­dzien­nie


Źródła:

Wiktionary

Dziywcze

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. dziew­czy­na

 (1.2) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. córka


Źródła:

Wiktionary

Dziywczyn

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. dziew­czy­na

 (1.2) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. córka


Źródła:

Wiktionary

Dziywka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. dziew­czy­na, słu­żą­ca


Źródła:

Wiktionary

Dziyń

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski, Górny Śląsk. dzień


Źródła:

Wiktionary

Dziób

1. wy­dłu­żo­na, przed­nia część głowy pta­ków obej­mu­ją­ca otwór gę­bo­wy;
2. po­tocz­nie: twarz, zwła­szcza usta, wargi;
3. wy­dłu­żo­na, ostro wy­sta­ją­ca koń­ców­ka niek­tó­rych przed­mio­tów; szpic, szpi­ku­lec, czu­bek;
4. bliz­na na twa­rzy, zwy­kle po ospie lub trą­dzi­ku;
5. w in­stru­men­tach dę­tych o po­je­dyn­czym stro­i­ku: ust­nik w po­sta­ci krót­kiej rurki z uko­śnym ścię­ciem two­rzą­cym okien­ko, na które na­kła­da się stro­ik


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zool. ro­go­we za­koń­cze­nie głowy u pta­ków oraz niek­tó­rych in­nych zwie­rząt słu­żą­ce naj­czę­ściej do chwy­ta­nia po­kar­mów;

 (1.2) pot. przen. twarz lub usta

 (1.3) muz. ro­dzaj ust­ni­ka;

 (1.4) mors. przed­nia część ka­dłu­ba stat­ku;

 (1.5) lotn. przed­nia część ka­dłu­ba sa­mo­lo­tu;

 (1.6) zwy­kle w lm. ślad na skó­rze po prze­by­tej ospie

forma cza­sow­ni­ka.

 (2.1) rozk. zob. dzio­bać.


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dzióbak

daw­niej: ssak z rzędu ste­kow­ców o cha­rak­te­ry­stycz­nym pysku za­koń­czo­nym dzio­bem po­dob­nym do ka­cze­go, wy­stę­pu­ją­cy nad rze­ka­mi Au­stra­lii i Tas­ma­nii; dzio­bak


Źródła:

SJP.pl

Dzióbas

dziu­bas;
1. pie­szczot­li­wie: osoba, którą się bar­dzo lubi;
2. po­tocz­nie: po­ca­łu­nek; całus, bu­ziak, buzi


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pot. ro­dzaj afek­to­ni­mu sto­so­wa­ne­go wobec męż­czyz­ny, np. męża

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy lub mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) pot. po­ca­ło­wa­nie kogoś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dzióbasek

pie­szczot­li­wie o oso­bie bli­skiej, dro­giej; ko­cha­nie, skarb, złot­ko, rybka


Źródła:

SJP.pl

Dzióbaty

ma­ją­cy twarz zesz­pe­co­ną bliz­na­mi po ospie; dzio­ba­ty


Źródła:

SJP.pl

Dzióbać

dzio­bać;
1. o pta­kach: ude­rzać dzio­bem;
2. o pta­kach: jeść coś, chwy­ta­jąc dzio­bem;
3. kłuć, ude­rzać czymś ostrym; ukłuć;
4. po­tocz­nie: jeść nie­wie­le; po­gry­zać;
5. wul­gar­nie: współ­żyć z kimś sek­su­al­nie, być ak­tyw­nym sek­su­al­nie


Źródła:

SJP.pl

Dzióbeczek

zdrob­nie­nie od: dzió­bek


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od: dziób

 (1.2) pieszcz. o uko­cha­nym

 (1.3) gw-pl|Górny Śląsk. po­ca­łu­nek


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dzióbek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od: dziób

 (1.2) mały dziób

 (1.3) wylot czaj­ni­ka, czaj­nicz­ka lub in­ne­go na­czy­nia

 (1.4) przen. usta, zwła­szcza ści­śnię­te

 (1.5) gw-pl|Górny Śląsk. po­ca­łu­nek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) pie­szczot­li­wie o uko­cha­nym; w do­my­śle: ten, któ­re­go ca­łu­ję


Dzió­bek – od­wró­ce­nie ka­ja­ka po wy­wrot­ce (bez wy­sia­da­nia z niego) z po­mo­cą dru­gie­go ka­ja­ka­rza.

Proś­bę o dzió­bek sy­gna­li­zu­je się po wy­wrot­ce kle­piąc rę­ka­mi o burty ka­ja­ka. Naj­bliż­szy ka­ja­karz pod­pły­wa wtedy do od­wró­co­ne­go ka­ja­ka i ude­rza de­li­kat­nie dzio­bem w jego burtę. Wy­wró­co­na osoba chwy­ta rę­ka­mi dziób tego ka­ja­ka, który pod­pły­nął i spe­cjal­nym ru­chem bio­der od­wra­ca się do wła­ści­wej po­zy­cji.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Dzióbica

po­spo­li­ta jas­no­sza­ra ćma z ro­dzi­ny gar­ba­tek, wy­stę­pu­ją­ca w Eu­raz­ji na łą­kach i obrze­żach lasów


Dzió­bi­ca ("Pte­ro­sto­ma") – ro­dzaj mo­ty­li z ro­dzi­ny gar­bat­ko­wa­tych.

Mo­ty­le o krę­pym ciele. Ubar­wie­nie mają żółte lub brą­zo­wo­sza­re z prąż­ka­mi i kre­ska­mi we wzo­rze. Głowa ich jest za­o­pa­trzo­na w nie­o­wło­sio­ne oczy zło­żo­ne, słabo roz­wi­nię­tą ssaw­kę i obu­stron­nie grze­by­ko­wa­ne czuł­ki, na­to­miast po­zba­wio­na jest przy­o­czek.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dzióbkowiec

ga­tu­nek mchu


Źródła:

SJP.pl

Dziąsełko

zdrob­nie­nie od: od: dzią­sło


Źródła:

SJP.pl

Dziąsło

zgru­bia­ła błona ślu­zo­wa, ochra­nia­ją­ca wy­rost­ki zę­bo­do­ło­we szczę­ki żu­chwy


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) anat. zgru­bia­ła tkan­ka osła­nia­ją­ca zęby;


Dzią­sło (łac. "gin­gi­va") – zgru­bia­ła tkan­ka osła­nia­ją­ca wy­ro­stek zę­bo­do­ło­wy i z nim zro­śnię­ta. Dzią­sło ści­śle przy­le­ga do zę­bi­ny oraz wy­peł­nia prze­strzeń mię­dzy przy­le­ga­ją­cy­mi zę­ba­mi.

Tkan­ka dzią­sła nie za­wie­ra gru­czo­łów, jest sil­nie una­czy­nio­na i po­dat­na na usz­ko­dze­nia me­cha­nicz­ne. Czę­stym zja­wi­skiem jest krwa­wie­nie dzią­seł wy­wo­ła­ne po­draż­nie­niem zbyt ostrym wło­siem szczo­tecz­ki do zębów.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dziąsłowość

→ dzią­sło­wy


Patrz:dziąsłowy

Źródła:

SJP.pl

Dziąsłowy

→ dzią­sło


przy­miot­nik

 (1.1) anat. sto­mat. od­no­szą­cy się do dzią­sła

 (1.2) jęz. taki, któ­re­go głów­nym miej­scem ar­ty­ku­la­cji są dzią­sła


Patrz:dziąsło

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dzięcielak

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Dzięcielina

daw­niej, re­gio­nal­nie o ko­ni­czy­nie, espar­ce­cie siew­nej i in­nych ro­śli­nach pa­stew­nych z ro­dzi­ny bo­bo­wa­tych


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) bot. pot. re­gio­nal­na nazwa kilku róż­nych ro­ślin mo­tyl­ko­wych, ko­ni­czyn

:: (1.1.1) daw. reg. kresy. ko­ni­czy­na bla­do­ró­żo­wa

:: (1.1.2) daw. reg. spar­ce­ta siew­na

 (1.2) upra­wa, pole ob­sia­ne któ­rym­kol­wiek z ga­tun­ków dzię­cie­li­ny (1.1) lub pole po tej upra­wie


Dzię­cie­li­na – dawna re­gio­nal­na nazwa róż­nych ga­tun­ków ro­ślin pa­stew­nych z ro­dzi­ny bo­bo­wa­tych (mo­tyl­ko­wa­tych), zwła­szcza ko­ni­czy­ny, lu­cer­ny sier­po­wa­tej i spar­ce­ty siew­nej.

Nazwa ta po­ja­wi­ła się w pier­wszej księ­dze po­e­ma­tu „Pan Ta­de­usz” Adama Mic­kie­wi­cza. Znaj­du­je się tu frag­ment:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dzięcielski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Dzięcioli

pil­nie uczyć się na pa­mięć; kuć, za­ku­wać


przy­miot­nik dzier­żaw­czy

 (1.1) na­le­żą­cy do dzię­cio­ła

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (2.1) do­ty­czą­cy dzię­cio­ła, okre­śla­ją­cy dzię­cio­ła

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (3.1) cha­rak­te­ry­stycz­ny dla dzię­cio­ła, ma­ją­cy cechy dzię­cio­ła


Patrz:dzięcioł

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dzięciolik

dzię­cio­lik ziem­ny - ga­tu­nek ptaka z ro­dzi­ny dzię­cio­ło­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Dzięciolić

pil­nie uczyć się na pa­mięć; kuć, za­ku­wać


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) środ. uczn. żmud­nie się uczyć, zwła­szcza na pa­mięć


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dzięciolnik

dzię­ciol­nik hi­ma­laj­ski - ga­tu­nek ptaka z ro­dzi­ny dzię­cio­ło­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Dzięcioł

1. ptak leśny o dużym, moc­nym dzio­bie i dłu­gim ję­zy­ku, wy­do­by­wa­ją­cy owady spod kory drzew;
2. po­tocz­nie: osoba uczą­ca się na pa­mięć, pil­nie, lecz bez zro­zu­mie­nia; kujon


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) ornit. ptak z po­dro­dzi­ny dzię­cio­łów, nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Pi­ci­nae|ref=tak.

 (1.2) ornit. zob. dzię­cio­ły.

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) środ. uczn. stud. lek­cew. bar­dzo dobry uczeń, stu­dent po­są­dza­ny o pa­mię­cio­we przys­wa­ja­nie wie­dzy

 (2.2) po­gard. głupi, pry­mi­tyw­ny czło­wiek


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dzięciołek

1. zdrob­nie­nie od: dzię­cioł;
2. ga­tu­nek ma­łe­go ptaka z rzędu dzię­cio­ło­wych; dzię­cioł mały


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Den­dro­co­pos minor|ref=tak., najm­niej­szy ga­tu­nek dzię­cio­ła wy­stę­pu­ją­cy w Pol­sce;


Dzię­cio­łek, dzię­cioł mały ("Dry­o­ba­tes minor") – ga­tu­nek ma­łe­go ptaka z ro­dzi­ny dzię­cio­ło­wa­tych (Pi­ci­dae), za­miesz­ku­ją­cy Eu­raz­ję i skraj­nie pół­noc­ną Afry­kę. Nie jest za­gro­żo­ny.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dzięciołowate

ro­dzi­na pta­ków z rzędu dzię­cio­łów


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) syst. ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Pi­ci­dae|ref=tak., ro­dzi­na pta­ków z rzędu dzię­cio­ło­wych;


Dzię­cio­ło­wa­te (Pi­ci­dae) – ro­dzi­na pta­ków z rzędu dzię­cio­ło­wych (Pi­ci­for­mes). Obej­mu­je ponad 230 ga­tun­ków.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dzięciołowaty

o ce­chach cha­rak­te­ry­stycz­nych dla dzię­cio­ło­wa­tych, ro­dzi­ny pta­ków z rzędu łaź­ców


Źródła:

SJP.pl

Dzięciołowe

rząd pta­ków no­wo­czes­nych


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) syst. ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Pi­ci­for­mes||ref=tak., rząd pta­ków z in­fra­gro­ma­dy pta­ków ne­o­gna­tycz­nych;


Dzię­cio­ło­we, łaźce (Pi­ci­for­mes) – rząd pta­ków z pod­gro­ma­dy Ne­or­nit­hes.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dzięciołowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Dzięciołowy

o ce­chach dzię­cio­ło­wych (rząd pta­ków)


Źródła:

SJP.pl

Dzięcioły

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Pi­ci­nae|ref=tak., po­dro­dzi­na pta­ków o sil­nym dzio­bie i dłu­gim ję­zy­ku, ży­wią­cy się owa­da­mi le­śny­mi, za­li­cza­na do ro­dzi­ny dzię­cio­ło­wa­tych;

forma rze­czow­ni­ka|ro­dzaj=mę­skoz­wie­rzę­cy.

 (2.1) plu­ral|dzię­cioł.


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Dzięciur

ro­dzaj pta­ków z po­dro­dzi­ny dzię­cio­łów


Źródła:

SJP.pl

Dziędzierzawa

bie­luń dzię­dzie­rza­wa - sil­nie tru­ją­ca ro­śli­na jed­no­rocz­na z ro­dzi­ny psian­ko­wa­tych, sto­so­wa­na w lecz­nict­wie; da­tu­ra


Źródła:

SJP.pl

Dzięgiel

1. ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny bal­dasz­ko­wa­tych; ar­cy­dzię­giel;
2. dzię­giel lit­wor - ga­tu­nek ro­śli­ny z ro­dzi­ny se­le­ro­wa­tych; lit­wor, ar­cy­dzię­giel lit­wor, an­ge­li­ka, dzię­giel le­kar­ski;
3. dzię­giel leśny - ro­śli­na o aro­ma­tycz­nym ko­rze­niu uży­wa­nym w lecz­nict­wie i jako za­pra­wa do wódek


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) bot. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|An­ge­li­ca|L.|ref=tak., ro­dzaj bylin z ro­dzi­ny se­le­ro­wa­tych;

 (1.2) bot. ro­śli­na z ro­dza­ju dzię­gli (1.1)


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dzięgielewski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dzięgielowiec

kra­śnik dzię­gie­lo­wiec - motyl z ro­dzi­ny kra­śni­ko­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Dzięgielowy

przy­miot­nik od: dzię­giel


Źródła:

SJP.pl

Dzięgielówka

napój spi­ry­tu­so­wy o zio­ło­wym aro­ma­cie po­cho­dzą­cym z wy­cią­gu ar­cy­dzię­gla


Dzię­gie­lów­ka, lit­wo­rów­ka – na­lew­ka na bazie ko­rze­nia i/lub ło­dy­gi dzię­gla lit­wo­ra, daw­niej po­pu­lar­na m.in. na Pod­ha­lu i Lit­wie. Przy­pi­sy­wa­no jej wa­lo­ry lecz­ni­cze, tj. ko­rzyst­ne dzia­ła­nie na układ tra­wien­ny.

Wedle cha­rak­te­ry­sty­ki mi­ni­ster­stwa rol­nict­wa jest to lepki płyn o bar­wie żółto-zie­lo­nej, ko­rzen­ny i cierp­ki w smaku, o za­war­to­ści 35–45% al­ko­ho­lu, wyt­wa­rza­ny z łodyg dzię­gla zbie­ra­nych w maju.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dzięgława

drze­wo, krzew lub ro­śli­na ziel­na z ro­dzi­ny ara­lio­wa­tych; ara­lia


Źródła:

SJP.pl

Dziękczynienie

→ dzięk­czyn­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) uro­czy­ste po­dzię­ko­wa­nie, hołd wdzięcz­no­ści


Patrz:dziękczynny

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziękczynić

skła­dać uro­czy­ste po­dzię­ko­wa­nie


Źródła:

SJP.pl

Dziękczynność

→ dzięk­czyn­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) rzad. wy­ra­ża­nie dzięk­czy­nie­nia


Patrz:dziękczynny

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziękczynny

pod­nio­śle wy­ra­ża­ją­cy po­dzię­ko­wa­nie, dzięk­czy­nie­nie; hoł­dow­ni­czy


przy­miot­nik

 (1.1) wy­ra­ża­ją­cy wdzięcz­ność


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dzięki

1. przy­i­mek mó­wią­cy o oso­bach lub fak­tach, które spo­wo­do­wa­ły, że jakaś sy­tu­a­cja jest dla kogoś po­myśl­na;
2. po­tocz­nie: dzię­ku­ję


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) podn. po­dzię­ko­wa­nia

wy­krzy­knik

 (2.1) pot. dzię­ku­ję, dzię­ku­je­my

przy­i­mek

 (3.1) …słu­żą­cy do po­wie­dze­nia, że dana czyn­ność od­by­wa się z nie­zbęd­ną po­mo­cą osoby, rze­czy itp., opi­sa­nych przez wy­ra­że­nie za przy­im­kiem


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dziękiewicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Dziękowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|dzię­ko­wać.


Źródła:

Wiktionary

Dziękować

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. po­dzię­ko­wać)

 (1.1) dosł. skła­dać po­dzię­ko­wa­nie

 (1.2) iron. uprzej­mie komuś od­ma­wiać


Źródła:

Wiktionary

Dziękuję

wy­ra­że­nie grzecz­no­ścio­we


wy­krzy­knik

 (1.1) zwrot grzecz­no­ścio­wy wy­ra­ża­ją­cy wdzięcz­ność

forma cza­sow­ni­ka.

 (2.1) zob. dzię­ko­wać.


Dzię­ku­ję – pop-roc­ko­wy utwór pol­skiej pio­sen­kar­ki Dody z jej pier­wsze­go so­lo­we­go al­bu­mu stu­dyj­ne­go, "Dia­mond Bitch". Zo­stał wy­da­ny jako piąty i ostat­ni sin­gel pro­mu­ją­cy album w maju 2009.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dziękówa

po­tocz­nie: dzię­ku­ję; dzię­ki


zwrot grzecz­no­ścio­wy

 (1.1) pot. dzię­ku­ję

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (2.1) pot. po­dzię­ko­wa­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dziękówka

zwrot grzecz­no­ścio­wy

 (1.1) slang. młodz. dzię­ku­ję

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (2.1) slang. młodz. po­dzię­ko­wa­nie


Źródła:

Wiktionary

Dziń

wy­krzy­knik ono­ma­to­pe­icz­ny

 (1.1) dźwięk. krót­ki, brzę­czą­cy dźwięk, ono­ma­to­pe­ja na­śla­du­ją­ca dzwo­nek np. ro­we­ru


Źródła:

Wiktionary

Dziś

1.
a) w dniu dzi­siej­szym; dzi­siaj;
b) teraz, obec­nie, w tych cza­sach;
2. w uży­ciu rze­czow­ni­ko­wym:
a) dzień bie­żą­cy;
b) te­raź­niej­szość;
3. słowo bę­dą­ce przyś­piew­ką lu­do­wą w tańcu, zwy­kle pow­tó­rzo­ne (np. "Hop dziś, dziś - dana, dana!")


przy­słó­wek czasu

 (1.1) = dzi­siaj


Dziś. Prze­gląd Spo­łecz­ny – mie­sięcz­nik le­wi­co­wy wy­da­wa­ny w War­sza­wie od paź­dzier­ni­ka 1990 do grud­nia 2008.

Pier­wszym re­dak­to­rem na­czel­nym był Mie­czy­sław Ra­kow­ski. Do współ­pra­cow­ni­ków pisma na­le­że­li m.in. Wła­dy­sław Baka, Grze­gorz Ko­łod­ko, Jo­an­na Rawik, An­drzej Wer­blan, Le­szek Grzy­bow­ski i Ja­ro­sław Hebel. [].


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dziśka

przy­słó­wek czasu

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. dzi­siaj


Źródła:

Wiktionary

Dziśnieński

→ Dzis­na (mia­sto na Bia­ło­ru­si)


Źródła:

SJP.pl

Dzondzu

mia­sto w Korei Po­łud­nio­wej


Źródła:

SJP.pl

Dzongkha

[czy­taj: zonka] język urzę­do­wy Bhu­ta­nu


Dzongk­ha (རྯོང༌ཁ༌, trans­li­te­ra­cja Wy­lie­go: "rdzong-kha"; al­ter­na­tyw­na nazwa: འབྲུག༌སྐད༌ "brug skad", wy­mo­wa: "trukkä") – język urzę­do­wy Bhu­ta­nu, spo­krew­nio­ny z niek­tó­ry­mi dia­lek­ta­mi ty­be­tań­ski­mi uży­wa­ny­mi w Sik­ki­mie i po­łud­nio­wym Ty­be­cie. Mó­wio­ny dzongk­ha i współ­czes­ny stan­dar­do­wy język ty­be­tań­ski są wza­jem­nie niez­ro­zu­mia­łe, lecz dzongk­ha znaj­do­wał się pod sil­nym wpły­wem kla­sycz­ne­go ję­zy­ka ty­be­tań­skie­go, uży­wa­ne­go do lat 60. XX w. w szkol­nict­wie bhu­tań­skim.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dzu

skrót od: Dzien­nik Ustaw Rze­czy­po­spo­li­tej Pol­skiej (od­czy­ty­wa­ny jako całe wy­ra­że­nie); DzURP


Źródła:

SJP.pl

Dzukia

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. jeden z re­gio­nów et­no­gra­ficz­nych Litwy w po­łud­nio­wej czę­ści kraju, a także na Bia­ło­ru­si i w nie­wiel­kiej czę­ści w Pol­sce, znaj­du­ją się tutaj naj­więk­sze mia­sta li­tew­skie jak Wilno czy Kowno;


Dzu­kia ( Dzūkija); hist. Daj­na­wa – jeden z pię­ciu re­gio­nów et­no­gra­ficz­nych Litwy. Rejon po­ło­żo­ny jest na po­łud­niu kraju, czę­ścio­wo też na te­ry­to­rium Pol­ski (wo­je­wództ­wo pod­la­skie) i Bia­ło­ru­si. Re­gion po­kry­wa się w dużej czę­ści z hi­sto­rycz­ną Wi­leń­szczyz­ną.

Głów­ny­mi mia­sta­mi Dzu­kii są Olita, Grod­no, Lida i Wilno. Cha­rak­te­ry­stycz­ne dla re­gio­nu są duże ob­sza­ry lasów oraz ob­sza­ry o małej gę­sto­ści za­lud­nie­nia.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Dzurp

skrót od: Dzien­nik Ustaw Rze­czy­po­spo­li­tej Pol­skiej (od­czy­ty­wa­ny jako całe wy­ra­że­nie); DzU


Źródła:

SJP.pl

Dzwaniać

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) przest. dzwo­nić (czę­sto lub od czasu do czasu)


Źródła:

Wiktionary

Dzwola

wieś w Pol­sce


Dzwo­la – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, w po­wie­cie ja­now­skim, w gmi­nie Dzwo­la.

We­dług Na­ro­do­we­go Spisu Po­wszech­ne­go (III 2011 r.) li­czy­ła 897 miesz­kań­ców.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dzwolski

przy­miot­nik od: Dzwo­la (wieś)


Źródła:

SJP.pl

Dzwon

1. in­stru­ment od­la­ny z me­ta­lu, pusty w środ­ku, o kształ­cie kie­li­cha;
2. dźwięk wy­da­wa­ny przez dzwon; dzwo­nie­nie;
3. ele­ment kon­struk­cyj­ny róż­nych urzą­dzeń tech­nicz­nych, zwy­kle kształ­tu cy­lin­drycz­ne­go, zam­knię­ty od góry, bez dna


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) duży me­ta­lo­wy przed­miot, który ude­rza­ny wy­da­je dźwięk;

 (1.2) dźwięk dzwo­nu (1.1)

 (1.3) techn. ele­ment róż­nych urzą­dzeń tech­nicz­nych, zwy­kle w kształ­cie cy­lin­drycz­nym, zam­knię­ty od góry, bez dna

 (1.4) pot. nie­groź­ny wy­pa­dek dro­go­wy, ko­liz­ja lub stłucz­ka

 (1.5) hist. wojsk. głów­na część hełmu chro­nią­ca więk­szą część głowy;

 (1.6) zob. dzwo­ny.

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) lm. D. zob. dzwo­no.


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dzwonczany

przy­miot­nik

 (1.1) gwara. karc. ka­ro­wy


Źródła:

Wiktionary

Dzwoneczek

zdrob­nie­nie od: dzwo­nek


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od: dzwon

 (1.2) przed­miot przy­po­mi­na­ją­cy kształ­tem dzwon


Dzwo­ne­czek, Bla­sza­ny Dzwo­ne­czek ( Tin­ker Bell) – po­stać fik­cyj­na, bo­ha­ter­ka sztu­ki te­a­tral­nej i po­wie­ści "Pio­truś Pan" szkoc­kie­go pi­sa­rza J.M. Bar­rie­go, jej licz­nych fil­mo­wych ekra­ni­za­cji oraz dzieł nią in­spi­ro­wa­nych. Wróż­ka, przy­ja­ciół­ka Pio­tru­sia Pana.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dzwoneczki

zdrob­nie­nie od: dzwo­nek


Źródła:

SJP.pl

Dzwoneczkowaty

po­dob­ny kształ­tem do dzwo­necz­ka


Źródła:

SJP.pl

Dzwoneczkowy

→ dzwo­ne­czek


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z dzwo­necz­kiem, do­ty­czą­cy dzwo­necz­ka


Patrz:dzwoneczek

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dzwonecznik

ro­śli­na z ro­dzi­ny dzwon­ko­wa­tych, ros­ną­ca w Eu­ro­pie środ­ko­wo-wschod­niej i w Azji


Dzwo­necz­nik ("Ade­nop­ho­ra" Fisch.) – ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny dzwon­ko­wa­tych. Obej­mu­je 62 ga­tun­ki. Wy­stę­pu­ją głów­nie w Azji Wschod­niej, je­dy­nie dwa ga­tun­ki rosną dziko w Eu­ro­pie. W Pol­sce ro­śnie dziko jeden ga­tu­nek – dzwo­necz­nik wonny "A. li­lii­fo­lia". Ro­śli­ny te rosną w wid­nych la­sach i w zbio­ro­wi­skach tra­wia­stych. Kwia­ty za­py­la­ne są zwy­kle przez pszczo­ły.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dzwonek

1. przy­rząd wy­da­ją­cy brzę­czą­cy dźwięk, uży­wa­ny do sy­gna­li­za­cji;
2. dźwięk dzwon­ka; dzwo­nie­nie;
3. po­tocz­nie: sy­gnał oz­na­cza­ją­cy ko­niec lub po­czą­tek lek­cji


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od: dzwon

 (1.2) mały dzwon

 (1.3) urzą­dze­nie sy­gna­li­za­cyj­ne, czę­sto elek­trycz­ne, np. przy drzwiach wej­ścio­wych, w szko­le, te­a­trze, przy ro­we­rze

 (1.4) dźwięk dzwon­ka (1.2-3), sy­gnał dzwon­kiem (1.2-3)

 (1.5) karc. jeden z ko­lo­rów kar­cia­nych

 (1.6) przed­miot przy­po­mi­na­ją­cy kształ­tem dzwon

 (1.7) bot. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Cam­pa­nu­la|L.|ref=tak., ro­śli­na o du­żych, naj­czę­ściej nie­bie­skich kwia­tach

 (1.8) bot. lud. dziu­ra­wiec


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dzwoniarz

daw­niej:
1. rze­mieśl­nik zaj­mu­ją­cy się wyt­wa­rza­niem dzwo­nów; lud­wi­sarz;
2. osoba zaj­mu­ją­ca się daw­niej dzwo­nie­niem w dzwo­ny; dzwon­nik


Źródła:

SJP.pl

Dzwoniasty

przy­po­mi­na­ją­cy kształ­tem dzwon


Źródła:

SJP.pl

Dzwoniec

ptak z rzędu wró­blo­wa­tych


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) ornit. oliw­ko­wo­zie­lo­ny ptak wiel­ko­ści wró­bla;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dzwonienie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) wy­wo­ły­wa­nie dźwię­ku za po­mo­cą dzwo­nu lub dzwon­ka

 (1.2) wy­wo­ły­wa­nie dźwięk ude­rza­jąc w me­ta­licz­ny przed­miot

 (1.3) wy­da­wa­nie dźwię­ku przez dzwon, dzwo­nek lub te­le­fon

 (1.4) pot. te­le­fo­no­wa­nie, próba na­wią­za­nia po­łą­cze­nia te­le­fo­nicz­ne­go

 (1.5) uczu­cie nie­przy­jem­ne­go dźwię­ku w uszach


Źródła:

Wiktionary

Dzwonistęp

ro­dzaj ro­ślin okry­to­na­sien­nych z ro­dzi­ny dzwon­ko­wa­tych, z rzędu dzwon­kow­ców, obej­mu­ją­cy ponad 55 ga­tun­ków


Źródła:

SJP.pl

Dzwonić

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. zadz­wo­nić)

 (1.1) wy­wo­ły­wać dźwięk za po­mo­cą dzwo­nu lub dzwon­ka

 (1.2) wy­wo­ły­wać dźwięk ude­rza­jąc w me­ta­licz­ny przed­miot

 (1.3) o dzwo­nie, dzwon­ku, te­le­fo­nie: wy­da­wać dźwięk

 (1.4) pot. te­le­kom. te­le­fo­no­wać, pró­bo­wać na­wią­zać po­łą­cze­nie te­le­fo­nicz­ne

 (1.5) wy­wo­ły­wać uczu­cie nie­przy­jem­ne­go dźwię­ku w uszach


Źródła:

Wiktionary

Dzwonki

per­ku­syj­ny in­stru­ment mu­zycz­ny uży­wa­ny w or­kie­strach


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) muz. in­stru­ment mu­zycz­ny, w któ­rym dźwięk wy­do­by­wa się przez ude­rza­nie pa­łecz­ka­mi w me­ta­lo­we płyt­ki;

 (1.2) bot. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Mo­luc­cel­la|L.|ref=tak., ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny jas­no­to­wa­tych (nazwa sy­ste­ma­tycz­na|La­mia­ce­ae|ref=tak.)

 (1.3) pot. żart. mę­skie ge­ni­ta­lia

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) M., B. i W. lm. od dzwo­nek


Dzwon­ki (or­kie­stro­we) (wł. "cam­pa­nel­li", skrót: "cmpl".) – in­stru­ment mu­zycz­ny z ro­dzi­ny idio­fo­nów, znany rów­nież jako Gloc­ken­spiel (z niem. "gra dzwon­ków").

Dzwon­ki by­wa­ją myl­nie na­zy­wa­ne cym­bał­ka­mi (cym­ba­ły to in­stru­ment stru­no­wy, a nie idio­fon).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dzwonko

ka­wa­łek ryby po­cię­tej po­przecz­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) kulin. ryb. ka­wa­łek wy­pa­tro­szo­nej ryby po­kro­jo­nej w po­przek

 (1.2) daw. karc. karo, dzwo­nek


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dzwonkowate

1. przy­po­mi­na­ją­cy kształ­tem albo dźwię­kiem dzwo­nek;
2. o ce­chach dzwon­ko­wa­tych (ro­dzi­na ro­ślin)


Dzwon­ko­wa­te ("Cam­pa­nu­la­ce­ae" Juss.) – ro­dzi­na ro­ślin na­le­żą­ca do rzędu astrow­ców ("Aste­ra­les"). Obej­mu­je 84 ro­dza­je z 2389 ga­tun­ka­mi. Ro­śli­ny te są roz­prze­strze­nio­ne na wszyst­kich kon­ty­nen­tach z wy­jąt­kiem An­tark­ty­dy, nie wy­stę­pu­ją także na ob­sza­rach wiel­kich pu­styń.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dzwonkowaty

1. przy­po­mi­na­ją­cy kształ­tem albo dźwię­kiem dzwo­nek;
2. o ce­chach dzwon­ko­wa­tych (ro­dzi­na ro­ślin)


przy­miot­nik

 (1.1) bot. przy­po­mi­na­ją­cy dzwo­nek, w kształ­cie dzwon­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dzwonkowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Dzwonkowy

przy­miot­nik od: dzwo­nek


Źródła:

SJP.pl

Dzwonkówka

ro­dzaj grzy­bów z ro­dzi­ny dzwon­ków­ko­wa­tych


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dzwonkówkowate

ro­dzi­na grzy­bów z rzędu pie­czar­kow­ców; wie­rusz­ko­wa­te


Dzwon­ków­ko­wa­te, wie­rusz­ko­wa­te ("En­to­lo­ma­ta­ce­ae" Kotl. & Po­u­zar) – ro­dzi­na grzy­bów na­le­żą­ca do rzędu pie­czar­kow­ców.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dzwonkówkowaty

o ce­chach dzwon­ków­ko­wa­tych (ro­dzi­na grzy­bów)


Źródła:

SJP.pl

Dzwonnica

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ar­chit. część bu­dyn­ku (naj­czę­ściej wieża) lub osob­na bu­dow­la, kon­struk­cja przez­na­czo­ne do za­wie­sza­nia dzwo­nów;

 (1.2) śrpol. coś po­drzęd­ne­go, słu­żal­cze­go


Dzwon­ni­ca – bu­dow­la lub jej część, w któ­rej za­wie­szo­no dzwo­ny, ma­ją­ca cha­rak­ter sa­kral­ny (np. dzwon­ni­ce przy ko­ścio­łach lub cerk­wiach) lub świec­ki (np. miej­skie wieże straż­ni­cze – bef­froi lub wieże ra­tu­szo­we). Naj­czę­ściej wy­stę­pu­je w po­sta­ci wieży, mu­ro­wa­nej lub drew­nia­nej. Nie­kie­dy spo­ty­ka się dzwon­ni­ce w for­mie ścia­ny z ot­wo­ra­mi, są to tzw. dzwon­ni­ce pa­ra­wa­no­we.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Dzwonniczka

→ dzwon­nik


Patrz:dzwonnik

Źródła:

SJP.pl

Dzwonniczy

→ dzwon­nik


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy dzwo­nu


Patrz:dzwonnik

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dzwonnik

osoba bi­ją­ca w dzwo­ny w dzwon­ni­cy, ko­ście­le itp.


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) czło­wiek ma­ją­cy za za­da­nie dzwo­nie­nie dzwo­nem ko­ściel­nym w dzwon­ni­cy;

 (1.2) muz. muzyk gra­ją­cy na dzwo­nach

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) ornit. nazwa kilku ga­tun­ków pta­ków z ro­dza­ju nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Proc­nias|ref=tak.


Dzwon­nik – osoba ob­słu­gu­ją­ca dzwon ko­ściel­ny, ma­ją­ca za za­da­nie dzwo­nie­nie w dzwon­ni­cy w okre­ślo­nych po­rach dnia oraz pod­czas na­bo­żeństw.

Dzwon­ni­ka­mi w pier­wszych wie­kach pol­skie­go chrze­ści­jań­stwa, byli du­chow­ni. Po­czą­wszy od wczes­ne­go śred­nio­wie­cza, w ję­zy­ku ła­ciń­skim osoby te okre­śla­no naj­czę­ściej mia­nem "cam­pa­na­tor" oraz "si­gna­tor", przy czym sy­gna­tor był naj­waż­niej­szym dzwon­ni­kiem w więk­szym ze­spo­le lub urzęd­ni­kiem na­dzo­ru­ją­cym dzwo­ny.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dzwonny

po­e­tyc­ko: dźwięcz­ny, dzwo­nią­cy


Źródła:

SJP.pl

Dzwono

1. część drew­nia­ne­go ob­wo­du koła u wozu
2. kawał ryby pow­sta­ły przez prze­cię­cie jej w po­przek


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) techn. wy­sta­ją­ca, środ­ko­wa część drew­nia­ne­go koła u wozu umo­co­wa­na na osi

 (1.2) coś kształ­tem przy­po­mi­na­ją­ce­go krąg, pier­ścień lub zwój

 (1.3) kulin. ryb. zob. dzwon­ko.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dzwonowaty

po­dob­ny kształ­tem do dzwo­nu


Źródła:

SJP.pl

Dzwonowo

wieś w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dzwonowy

przy­miot­nik od: dzwon


Źródła:

SJP.pl

Dzwony

spod­nie o no­gaw­kach roz­sze­rza­nych od kolan w dół


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) pot. spod­nie roz­sze­rzo­ne po­ni­żej kolan

 (1.2) eufem. grub. mę­skie ge­ni­ta­lia

 (1.3) muz. zob. dzwo­ny ru­ro­we.

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) M., B. i W. lm. od: dzwon


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dzyndzel

po­tocz­nie: coś zwi­sa­ją­ce­go lub wy­sta­ją­ce­go z cze­goś, np. frę­dzel


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) pot. coś luźno zwi­sa­ją­ce­go lub od­sta­ją­ce­go


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dzyndzelek

wy­sta­ją­cy ele­ment, za który można po­cią­gnąć


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od: dzyn­dzel

 (1.2) mały dzyn­dzel


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dzyndzelocha

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) grub. pro­sty­tut­ka

 (1.2) grub. srom


Źródła:

Wiktionary

Dzyndzyboł

po­tocz­nie:
1. bre­lok, wi­sior;
2. ster­czą­ce za­koń­cze­nie be­re­tu; an­ten­ka


Źródła:

SJP.pl

Dzyndzyk

po­tocz­nie: wi­szą­ca ozdo­ba lub wi­szą­cy ele­ment cze­goś; dzyn­dzel


Źródła:

SJP.pl

Dzyń

wyraz na­śla­du­ją­cy od­głos dzwon­ka


wy­krzy­knik ono­ma­to­pe­icz­ny

 (1.1) pot. dźwięk. krót­ki, brzę­czą­cy dźwięk, ono­ma­to­pe­ja na­śla­du­ją­ca dzwo­nek np. ro­we­ru


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary