Do

1. sol­mi­za­cyj­na nazwa dźwię­ku c
2. przy­i­mek łą­czą­cy się z do­peł­nia­czem


przy­i­mek

 (1.1) …okre­śla­ją­cy koń­co­wy punkt w prze­strze­ni

 (1.2) …okre­śla­ją­cy mak­sy­mal­ną war­tość

 (1.3) …okre­śla­ją­cy koń­co­wy punkt w cza­sie

 (1.4) …okre­śla­ją­cy przez­na­cze­nie, uży­tek

 (1.5) …okre­śla­ją­cy przy­na­leż­ność, włas­ność

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (2.1) muz. nazwa sol­mi­za­cyj­na dźwię­ku C;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Do-

prze­dro­stek

 (1.1) …two­rzą­cy, mo­dy­fi­ku­ją­cy cza­sow­ni­ki; do­da­je zna­cze­nie do­peł­nia stan lub czyn­ność, zmie­nia aspekt z nie­do­ko­na­ne­go na do­ko­na­ny

 (1.2) …przy­miot­ni­ków, przy­słów­ków, rze­czow­ni­ków; na­da­je wydź­więk do­peł­nie­nia się ich de­sy­gna­tu


Źródła:

Wiktionary

Doawansować

1. prze­su­nąć kogoś na naj­wyż­sze lub naj­ko­rzyst­niej­sze sta­no­wi­sko;
2. daw­niej: dojść, po­su­nąć się do końca


Źródła:

SJP.pl

Doawansowywać

1. prze­su­wać kogoś na naj­wyż­sze lub naj­ko­rzyst­niej­sze sta­no­wi­sko;
2. daw­niej: do­cho­dzić, po­su­wać się do końca


Źródła:

SJP.pl

Doba

1. okres 24 go­dzin;
2. okres wy­o­dręb­nio­ny we­dług ja­kie­goś kry­te­rium, np. doba no­wo­żyt­na
3. okres, w jakim pla­ne­ta wy­ko­nu­je pełen obrót o 360 stop­ni wokół włas­nej osi


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miar. jed­nost­ka czasu równa cza­so­wi obro­tu Ziemi wokół włas­nej osi (24 go­dzi­ny)

 (1.2) przen. cha­rak­te­ry­stycz­ny okres

 (1.3) stpol. czas, chwi­la


Doba – astro­no­micz­na jed­nost­ka miary upły­wu czasu, w któ­rym Zie­mia wy­ko­nu­je jeden pełen obrót wokół włas­nej osi (ale nie jest równa jed­ne­mu peł­ne­mu obro­to­wi, który trwa 23 h 56 min 4,091 s). Po upły­wie doby sło­necz­nej Słoń­ce po­now­nie znaj­du­je się w gór­nej kul­mi­na­cji na po­łud­ni­ku.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dobaczewski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dobadać

1. do­koń­czyć ba­da­nie;
2. daw­niej:
a) zba­dać na­tar­czy­wie, usil­nie;
b) do­ba­dać się - do­wie­dzieć się cze­goś za po­mo­cą na­tar­czy­we­go ba­da­nia


Źródła:

SJP.pl

Dobczyce

mia­sto w Pol­sce


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce;


Dob­czy­ce – mia­sto w wo­je­wództ­wie ma­ło­pol­skim, w po­wie­cie my­śle­nic­kim, sie­dzi­ba gminy miej­sko-wiej­skiej Dob­czy­ce, po­ło­żo­ne w do­li­nie rzeki Raby, mię­dzy Po­gó­rzem Wi­śnic­kim a Po­gó­rzem Wie­lic­kim. Jeden z oś­rod­ków miej­skich aglo­me­ra­cji kra­kow­skiej.

We­dług da­nych GUS z 1 stycz­nia 2024 r. mia­sto li­czy­ło 6163 miesz­kań­ców. Po­wierzch­nia mia­sta wy­no­si 12,97 km² (1 stycz­nia 2024).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dobczycki

przy­miot­nik od: Dob­czy­ce


Źródła:

SJP.pl

Dobczyczanin

miesz­ka­niec Dob­czyc (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Dobczyczanka

miesz­kan­ka Dob­czyc (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Dobczyn

wieś w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dobek

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Doberman

rasa psa obron­ne­go o krót­kiej sier­ści i czar­nym uma­szcze­niu, na­le­żą­ca do tej samej grupy co pin­czer, szna­u­cer, molos i szwaj­car­ski pies pa­ster­ski


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) kynol. silny i duży, wil­ko­wa­ty pies z grupy pin­cze­rów, o gład­kiej ciem­nej sier­ści;


Zo­bacz też: Do­ber­man (film).

Do­ber­man – rasa psa za­li­cza­na do grupy pin­cze­rów. Kra­jem po­cho­dze­nia tej rasy są Niem­cy. W kla­sy­fi­ka­cji FCI za­li­czo­na zo­sta­ła do grupy 2 (pin­cze­ry i szna­u­ce­ry, mo­lo­sy, szwaj­car­skie psy gór­skie i do bydła, po­zo­sta­łe rasy), sek­cji 1 (pin­cze­ry i szna­u­ce­ry). Psy tej rasy celem uzy­ska­nia kwa­li­fi­ka­cji ho­dow­la­nych muszą być pod­da­ne pró­bom pracy. Typ wil­ko­wa­ty.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dobermanka

sa­mi­ca do­ber­ma­na (psa obron­ne­go o krót­kiej sier­ści i czar­nym uma­szcze­niu)


Źródła:

SJP.pl

Dobicie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|dobić.


Źródła:

Wiktionary

Dobiec

1. bie­gnąc, osią­gnąć jakiś cel;
2. o gło­sie, dźwię­ku: do­trzeć z pew­nej od­le­gło­ści;
3. osią­gnąć jakiś mo­ment, kres w cza­sie


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. do­bie­gać)

 (1.1) bie­gnąc, osią­gnąć jakiś cel

 (1.2) o cza­sie: na­dejść, na­stać

 (1.3) o gło­sie, dźwię­ku: do­trzeć z pew­nej od­le­gło­ści

 (1.4) o dro­dze, ścież­ce: za­pro­wa­dzić do­kądś

 (1.5) osią­gnąć jakiś mo­ment, kres w cza­sie

 (1.6) o czło­wie­ku: osią­gnąć jakiś wiek


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dobiechna

imię żeń­skie


Źródła:

SJP.pl

Dobiechniny

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Do­biech­ny lub z nią zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Dobiecin

wieś w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dobiecki

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dobieg

1. koń­ców­ka biegu, do­bie­ga­nie do mety;
2. droga sa­mo­lo­tu od mo­men­tu dot­knię­cia ko­ła­mi ziemi do za­trzy­ma­nia się


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) lotn. faza lą­do­wa­nia trwa­ją­ca od zet­knię­cia się pod­wo­zia z zie­mią do za­trzy­ma­nia się stat­ku po­wietrz­ne­go;

 (1.2) środ. sport. do­bie­ga­nie do mety


Do­bieg – faza lą­do­wa­nia po­le­ga­ją­ca na wy­ha­mo­wa­niu stat­ku po­wietrz­ne­go po zet­knię­ciu się pod­wo­zia z zie­mią.

Dłu­go­ścią do­bie­gu na­zy­wa się drogę prze­by­tą przez lą­du­ją­cy sa­mo­lot od mo­men­tu zet­knię­cia z zie­mią do czasu za­trzy­ma­nia się. Dłu­gość do­bie­gu sa­mo­lo­tu de­ter­mi­nu­je wy­mia­ry lot­nisk.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dobiegaczka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) środ. fot. tryb pracy apa­ra­tu fo­to­gra­ficz­ne­go po­le­ga­ją­cy na prze­wi­dy­wa­niu ruchu obiek­tu i na tej pod­sta­wie au­to­ma­tycz­nym ko­ry­go­wa­niu ostro­ści; wy­prze­dza­ją­cy au­to­fo­cus


Źródła:

Wiktionary

Dobiegać

po­tocz­nie: uży­wać cze­goś do bie­ga­nia aż do ja­kie­goś mo­men­tu


cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny

 (1.1) nie­do­ko­na­ny od|do­biec.

 (1.2) rzad. nie­do­ko­na­ny od|do­bie­gnąć.

 (1.3) daw. nie­do­ko­na­ny od|do­bie­żeć.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dobiegniew

imię mę­skie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce;

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (2.1) imię|pol­ski|m.


Do­bie­gniew (do 1945 Wol­den­berg) – mia­sto w Pol­sce w wo­je­wództ­wie lu­bu­skim, w po­wie­cie strze­lec­ko-dre­zde­nec­kim, sie­dzi­ba gminy miej­sko-wiej­skiej Do­bie­gniew, po­ło­żo­ne nad je­zio­rem Wiel­gie. Przez mia­sto prze­pły­wa rzeka Mie­rzęc­ka Stru­ga.

Oś­ro­dek tu­ry­stycz­no-wy­po­czyn­ko­wy i usłu­go­wy. Prze­mysł spo­żyw­czy.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dobiegniewa

imię żeń­skie


Do­bie­gnie­wa – żeń­ska forma imie­nia Do­bie­gniew, nie­no­to­wa­na w źró­dłach sta­ro­pol­skich.

Do­bie­gnie­wa imie­ni­ny ob­cho­dzi 30 stycz­nia.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dobiegniewianin

miesz­ka­niec Do­bie­gnie­wa (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Dobiegniewianka

miesz­kan­ka Do­bie­gnie­wa (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Dobiegniewiny

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Do­bie­gnie­wy lub z nią zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Dobiegniewostwo

Do­bie­gniew z mał­żon­ką; Do­bie­gnie­wo­wie


Źródła:

SJP.pl

Dobiegniewowie

Do­bie­gniew z mał­żon­ką; Do­bie­gnie­wo­stwo


Źródła:

SJP.pl

Dobiegniewowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Do­bie­gnie­wa lub z nim zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Dobiegniewski

→ Do­bie­gniew


Patrz:Dobiegniew

Źródła:

SJP.pl

Dobiegowy

zwią­za­ny z do­bie­giem


Źródła:

SJP.pl

Dobiemir

imię mę­skie


Do­bie­mir, Do­bie­miar, Do­bie­mier, Do­bi­mir(?) – sta­ro­pol­skie imię mę­skie, zło­żo­ne z czło­nów "Dobie-" ("sto­sow­ny, zdat­ny" albo "wa­lecz­ny, dziel­ny") i "-mir" ("pokój, spo­kój, dobro"). Imię to mogło oz­na­czać "ten, kto za­pew­nia pokój".

Do­bie­mir imie­ni­ny ob­cho­dzi 2 stycz­nia, 5 lu­te­go i 7 sierp­nia.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dobiemirostwo

Do­bie­mir z mał­żon­ką; Do­bie­mi­ro­wie


Źródła:

SJP.pl

Dobiemirowie

Do­bie­mir z mał­żon­ką; Do­bie­mi­ro­stwo


Źródła:

SJP.pl

Dobiemirowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Do­bie­mi­ra lub z nim zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Dobieralny

da­ją­cy się do­brać, po­le­ga­ją­cy na do­bie­ra­niu


Źródła:

SJP.pl

Dobieranie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­bie­rać.


Źródła:

Wiktionary

Dobieraniec

war­kocz do­bie­ra­ny


Źródła:

SJP.pl

Dobieranka

gra lub za­ba­wa po­le­ga­ją­ca na do­bie­ra­niu od­po­wied­nich ele­men­tów


Źródła:

SJP.pl

Dobierarka

śro­do­wi­sko­wo: wy­szu­ki­war­ka in­ter­ne­to­wa umoż­li­wia­ją­ca zna­le­zie­nie pro­duk­tów do­pa­so­wa­nych do szu­ka­ne­go pro­duk­tu, kom­pa­ty­bil­nych z szu­ka­nym pro­duk­tem itp.


Źródła:

SJP.pl

Dobierać

1. znaj­do­wać bez­poś­red­ni do­stęp do cze­goś;
2. od­po­wia­dać sobie, do­pa­so­wy­wać się


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. do­brać)

 (1.1) wy­bie­rać, wy­szu­ki­wać coś lub kogoś od­po­wied­nie­go

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny do­bie­rać się (dk. do­brać się)

 (2.1) znaj­do­wać łatwy do­stęp do cze­goś

 (2.2) ukra­cać czy­jąś bez­kar­ność

 (2.3) do­brze się z kimś do­pa­so­wy­wać, od­po­wia­dać sobie wza­jem­nie

 (2.4) pró­bo­wać wy­ko­rzy­stać kogoś sek­su­al­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dobies

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Dobieszków

wieś w Pol­sce


Do­biesz­ków – wieś w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie łódz­kim, w po­wie­cie zgier­skim, w gmi­nie Stry­ków.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dobieszowice

wieś w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dobieszyn

wieś w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dobiesław

imię mę­skie


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dobiesława

imię żeń­skie


Do­bie­sła­wa, Do­bo­sła­wa – sta­ro­pol­skie imię żeń­skie, zło­żo­ne z czło­nów "Dobie-" ("sto­sow­na, zdat­na" albo "wa­lecz­na, dziel­na") i "-sława" ("sława"). Po raz pier­wszy od­no­to­wa­ne w daw­nych do­ku­men­tach w 1284 roku. Imię to mogło oz­na­czać "cie­szą­ca się słusz­ną sławą", "sły­ną­ca z dziel­no­ści" lub in. Niek­tó­re moż­li­we sta­ro­pol­skie zdrob­nie­nia: Do­bach­na, Do­ba­la, Do­biech­na, Dobka, Doch­na.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dobiesławiny

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Do­bie­sła­wy lub z nią zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Dobiesławostwo

Do­bie­sław z mał­żon­ką; Do­bie­sła­wo­wie


Źródła:

SJP.pl

Dobiesławowie

Do­bie­sław z mał­żon­ką; Do­bie­sła­wo­stwo


Źródła:

SJP.pl

Dobiesławowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Do­bie­sła­wa lub z nim zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Dobieżeć

daw­niej: do­biec;
1. bie­gnąc, osią­gnąć jakiś cel;
2. o gło­sie, dźwię­ku: do­trzeć z pew­nej od­le­gło­ści;
3. osią­gnąć jakiś mo­ment, kres w cza­sie


Źródła:

SJP.pl

Dobijak

nie­wiel­ka ryba mor­ska z rzędu oko­nioksz­tałt­nych


Do­bi­jak ("Hy­pe­ro­plus lan­ce­o­la­tus") – ga­tu­nek mor­skiej ryby oko­nioksz­tałt­nej z ro­dzi­ny do­bi­ja­ko­wa­tych (Am­mo­dy­ti­dae).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dobijakowate

ro­dzi­na ryb mor­skich z rzędu oko­nioksz­tałt­nych, przy­po­mi­na­ją­cych wę­go­rze


Do­bi­ja­ko­wa­te ("Am­mo­dy­ti­dae") – ro­dzi­na mor­skich ryb oko­nioksz­tałt­nych.

Wy­stę­po­wa­nie: Ocean Ark­tycz­ny, In­dyj­ski, Spo­koj­ny i At­lan­tyc­ki. W pol­skich wo­dach Morza Bał­tyc­kie­go wy­stę­pu­je do­bi­jak i to­biasz.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dobijakowaty

o ce­chach do­bi­ja­ko­wa­tych (ro­dzi­na ryb)


Źródła:

SJP.pl

Dobijanie

ma­newr pod­cho­dze­nia stat­ku do na­brze­ża lub in­ne­go stat­ku, w któ­rym do­pły­wa on je­dy­nie siłą bez­wład­no­ści


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­bi­jać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dobino

wieś w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dobiszewski

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Dobisława

imię żeń­skie


Źródła:

SJP.pl

Dobitek

m.in. w piłce noż­nej i ho­ke­ju: ude­rze­nie na bram­kę ry­wa­la na­stę­pu­ją­ce bez­poś­red­nio po wcze­śniej­szym ude­rze­niu


Źródła:

SJP.pl

Dobitka

m.in. w piłce noż­nej i ho­ke­ju: ude­rze­nie na bram­kę ry­wa­la na­stę­pu­ją­ce bez­poś­red­nio po wcze­śniej­szym ude­rze­niu


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) sport. po­pra­wie­nie strza­łu piłką lub krąż­kiem, koń­co­we ude­rze­nie

 (1.2) daw. za­koń­cze­nie


Do­bit­ka – w spor­cie po­tocz­ne okre­śle­nie po­now­ne­go skie­ro­wa­nia piłki lub krąż­ka do bram­ki albo kosza po wcze­śniej­szej nie­sku­tecz­nej pró­bie. W ko­szy­ków­ce ter­min ten ma także zna­cze­nie re­gu­la­mi­no­we i oz­na­cza sy­tu­a­cję, w któ­rej piłka zo­sta­je ude­rzo­na (skie­ro­wa­na) ręką lub rę­ka­mi w kie­run­ku kosza prze­ciw­ni­ków.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dobitnie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) sta­now­czo i jasno, czę­sto gło­śno i w obra­zo­wy spo­sób


Źródła:

Wiktionary

Dobitniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: do­bit­nie


Źródła:

SJP.pl

Dobitniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: do­bit­ny


Źródła:

SJP.pl

Dobitność

→ do­bit­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co jest do­bit­ne, wy­ra­zi­ste, nie­po­zo­sta­wia­ją­ce wąt­pli­wo­ści


Patrz:dobitny

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dobitny

wy­raź­ny, gło­śny


przy­miot­nik

 (1.1) wy­raź­ny, który nie po­zo­sta­wia wąt­pli­wo­ści


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dobić

1. do­pły­nąć do brze­gu
2. zabić kogoś bli­skie­go śmier­ci
3. osią­gnąć cel
4. wbić do końca


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. do­bi­jać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|do­bi­jać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dobkowski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dobnia

na­rzę­dzie drew­nia­ne w kształ­cie cy­lin­dra z rę­ko­je­ścią - służy do ubi­ja­nia, wbi­ja­nia


Źródła:

SJP.pl

Dobniak

drew­nia­ny mło­tek ka­mie­niar­ski


Źródła:

SJP.pl

Dobok

[czy­taj: tobok] ubiór za­wod­ni­ka ta­ek­won­do; tobok


Dobok – nazwa po­cho­dzą­ca z ję­zy­ka ko­re­ań­skie­go, uży­wa­na do okre­śle­nia ubra­nia tre­nin­go­we­go w ko­re­ań­skich sztu­kach walki. Od­po­wied­nik ja­poń­skie­go Gi. Przez la­i­ków na­zy­wa­ny ki­mo­nem.

Nazwa dobok uży­wa­na jest prze­de wszyst­kim przez osoby tre­nu­ją­ce Ta­ek­won­do.

Dobok skła­da się z 3 ele­men­tów: bluzy (sang-i), spod­ni(ha-i) i pasa (ti).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dobokaretka

jed­nost­ka roz­li­cze­nio­wa kosz­tów użyt­ko­wa­nia ka­ret­ki po­go­to­wia


Źródła:

SJP.pl

Doborowość

→ do­bo­ro­wy


Patrz:doborowy

Źródła:

SJP.pl

Doborowy

do­sko­na­ły, przed­ni, naj­lep­szy w swoim ga­tun­ku


przy­miot­nik

 (1.1) książk. bę­dą­cy re­zul­ta­tem naj­lep­sze­go do­bo­ru


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dobosiewicz

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dobosz

czło­nek or­kie­stry woj­sko­wej gra­ją­cy na bęb­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) muz. wojsk. czło­wiek gra­ją­cy na bęb­nie w or­kie­strze, szcze­gól­nie woj­sko­wej;


Do­bosz (z wę­gier­skie­go "dobos") – czło­nek or­kie­stry (szcze­gól­nie woj­sko­wej) gra­ją­cy na bęb­nie. W woj­skach eu­ro­pej­skich od końca śred­nio­wie­cza wy­bi­jał takt w mar­szu i w cza­sie ataku oraz prze­ka­zy­wał sy­gna­ły na­tar­cia, od­wro­tu i alar­mu. W Pol­sce pier­wot­nie zwano do­bo­sza bęb­ni­cą, od XVI wieku do­bo­szem, w XVIII i na po­cząt­ku XIX wieku pał­ka­rzem.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Doboszka

→ do­bosz


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) muz. wojsk. ko­bie­ta gra­ją­ca na bęb­nie w or­kie­strze, szcze­gól­nie woj­sko­wej


Patrz:dobosz

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Doboszyński

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dobowo

przy­słó­wek czasu

 (1.1) przez całą dobę


Źródła:

Wiktionary

Dobowy

zwią­za­ny z dobą


przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy zwią­zek z dobą; trwa­ją­cy dobę


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dobośna

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. hy­dron. rzeka na Bia­ło­ru­si, prawy do­pływ Dnie­pru


Źródła:

Wiktionary

Dobra

par­ty­ku­ła, którą mó­wią­cy wy­ra­ża swoją apro­ba­tę; do­brze, zgoda


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) ekon. ogół środ­ków, które mogą być wy­ko­rzy­sta­ne, bez­poś­red­nio lub poś­red­nio, do za­spo­ko­je­nia po­trzeb ludz­kich;

 (1.2) pot. duży ma­ją­tek ziem­ski

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (2.1) ekon. bank. jed­nost­ka wa­lu­to­wa Wysp Świę­te­go To­ma­sza i Ksią­żę­cej;

forma rze­czow­ni­ka.

 (3.1) D. lp.; M., B. i W. lm. od: dobro

forma przy­miot­ni­ka.

 (4.1) ż. M. lp. od: dobry

wy­krzy­knik

 (5.1) pot. zgoda, przyz­wo­le­nie


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dobraczyn

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wieś na Ukra­i­nie, w re­jo­nie so­kal­skim ob­wo­du lwow­skie­go;


Do­bra­czyn ( Добрячин) – wieś na Ukra­i­nie, w re­jo­nie czer­wo­no­grodz­kim ob­wo­du lwow­skie­go. Wieś liczy 815 miesz­kań­ców.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Dobraczyński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Dobranie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­brać.


Źródła:

Wiktionary

Dobranoc

ro­dzaj po­że­gna­nia wie­czor­ne­go


wy­krzy­knik

 (1.1) po­że­gna­nie uży­wa­ne wie­czo­rem, kiedy chce­my komuś ży­czyć do­brej, spo­koj­nej nocy

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (2.1) pot. telew. pro­gram dla dzie­ci na­da­wa­ny wie­czo­rem w radiu i te­le­wiz­ji


Do­bra­noc – album Lecha Ja­ner­ki wy­da­ny w 1997 roku na­kła­dem wyt­wór­ni Koch In­ter­na­tio­nal.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dobranocka

wie­czor­ny pro­gram dla dzie­ci na­da­wa­ny w radiu lub te­le­wiz­ji; wie­czo­ryn­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. pro­gram te­le­wi­zyj­ny adre­so­wa­ny do dzie­ci emi­to­wa­ny wie­czo­rem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dobranockowy

→ do­bra­noc­ka


Patrz:dobranocka

Źródła:

SJP.pl

Dobranowice

wieś w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dobrany

do­sto­so­wa­ny, zhar­mo­ni­zo­wa­ny, zgod­ny


przy­miot­nik

 (1.1) taki, który pa­su­je

forma cza­sow­ni­ka.

 (2.1) imie­słów przy­miot­ni­ko­wy bier­ny od do­brać


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dobrawa

1. Do­bra­wa (?-977) księż­nicz­ka cze­ska, żona Miesz­ka I; Dą­brów­ka;
2. imię żeń­skie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) rzad. imię|pol­ski|ż.;


Do­bra­wa – sta­ro­pol­skie imię żeń­skie po­cho­dze­nia sło­wiań­skie­go. Wy­wo­dzi się od słowa oz­na­cza­ją­ce­go "las dę­bo­wy" ( do­u­bra­va jest od­po­wied­ni­kiem pol­skiej dą­bro­wy) lub od słowa oz­na­cza­ją­ce­go „dosyć dobra, cza­sem dobra” (por. do­bra­wa, jak bia­ła­wa, zim­na­wa itp) lub jest to skrót od zło­żo­ne­go imie­nia Do­bro­sła­wa. Dwie ostat­nie ety­mo­lo­gie (zwła­szcza pier­wszą z nich) pot­wier­dza kro­ni­ka Thiet­ma­ra, w któ­rej tłu­ma­czy on to słowo jako „dobra”.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dobrawola

tylko w prze­sta­rza­łych wy­ra­że­niach: po do­bra­wo­li, z do­bra­wo­li - z włas­nej chęci, do­bro­wol­nie


Źródła:

SJP.pl

Dobrać

1. zna­leźć bez­poś­red­ni do­stęp do cze­goś;
2. od­po­wia­dać sobie, do­pa­so­wać się


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny

 (1.1) do­ko­na­ny od|do­bie­rać.

cza­sow­nik zwrot­ny do­ko­na­ny do­brać się (ndk. do­bie­rać się)

 (2.1) do­ko­na­ny od|do­bie­rać się.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dobrcz

wieś w Pol­sce


Dobrcz – (niem. "Dobsch, 1942–1945 Da­u­ben") wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ku­jaw­sko-po­mor­skim, w po­wie­cie byd­go­skim, w gmi­nie Dobrcz. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa byd­go­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dobrczanin

miesz­ka­niec Dobr­cza (wsi w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Dobrczanka

miesz­kan­ka Dobr­cza (wsi w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Dobre

1. to, co w ko­dek­sie mo­ral­nym czło­wie­ka jest oce­nia­ne jako po­myśl­ne, po­ży­tecz­ne, war­to­ścio­we; dobro;
2. książ­ko­wo: in­te­res, za­do­wo­le­nie, po­myśl­ność, szczę­ście; po­ży­tek, ko­rzyść; dobro;
3. kie­ro­wa­nie się w po­stę­po­wa­niu życz­li­wo­ścią dla oto­cze­nia; do­broć


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) książk. wszyst­ko, co war­to­ścio­we w sen­sie mo­ral­nym czy re­li­gij­nym

 (1.2) książk. wszyst­ko, co w ja­ki­kol­wiek spo­sób ko­rzyst­ne

forma przy­miot­ni­ka.

 (2.1) n. lp. i nmos. lm. od: dobry


Dobre (nazwa hi­sto­rycz­na: Nowe Dobre, dawn. Dobre Stare) – mia­sto w Pol­sce, po­ło­żo­ne w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie miń­skim, sie­dzi­ba miej­sko-wiej­skiej gminy Dobre.

Dobre uzy­ska­ło lo­ka­cję miej­ską w 1530 roku, zde­gra­do­wa­ne do rangi wsi 1 stycz­nia 1852 roku.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dobrecki

→ Dobrcz; dobr­ski


Źródła:

SJP.pl

Dobrkowo

wieś w Pol­sce


Dobr­ko­wo (niem. " Da­ber­kow ") – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie ło­be­skim, w gmi­nie Ra­do­wo Małe.

We­dług da­nych z 2011 roku wieś li­czy­ła 52 miesz­kań­ców.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dobrnąć

do­trzeć do­kądś z tru­dem, wy­sił­kiem


Źródła:

SJP.pl

Dobro

to, co jest uz­na­wa­ne za war­to­ścio­we; prze­ci­wień­stwo zła


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) jedna z dwóch pod­sta­wo­wych war­to­ści mo­ral­nych, prze­ci­wień­stwo zła;

 (1.2) czy­jaś ko­rzyść, zysk

 (1.3) rzecz ma­ją­ca war­tość

 (1.4) czwar­ta li­te­ra gła­go­li­cy (Ⰴ), od­po­wied­nik li­te­ry „d”

 (1.5) muz. w co­un­try: gi­ta­ra z me­ta­lo­wym re­zo­na­to­rem, która pod­czas gry spo­czy­wa po­zio­mo a stru­ny szar­pie się pa­zur­ka­mi lub plek­tro­nem;


Dobro – jedno z pod­sta­wo­wych (pier­wot­nych) pojęć etycz­nych, utoż­sa­mia­ne z po­ję­ciem bytu. W mo­ral­no­ści dobro okre­śla po­praw­ność (zgod­ność z nor­ma­mi mo­ral­ny­mi) czy­nów i za­cho­wań czło­wie­ka.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dobrobycik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od do­bro­byt


Źródła:

Wiktionary

Dobrobyt

do­sta­tek, za­moż­ność


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) dobre wa­run­ki ma­te­rial­ne


Do­bro­byt – wa­run­ki by­to­we gwa­ran­tu­ją­ce wy­so­ki po­ziom życia oraz sa­tys­fak­cję w sfe­rze kul­tu­ral­nej.

We­dług kon­cep­cji ne­o­li­be­ral­nych naj­prost­szym mier­ni­kiem do­bro­by­tu jest po­ziom PKB "per ca­pi­ta" (na jed­ne­go miesz­kań­ca). Do­bro­byt jest uza­leż­nio­ny od stop­nia po­dzia­łu PKB mię­dzy kon­sump­cję in­dy­wi­du­al­ną a spo­łecz­ną oraz od struk­tu­ry rze­czo­wej do­cho­du na­ro­do­we­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dobrocha

zdrob­nie­nie od: Do­bro­sła­wa


Źródła:

SJP.pl

Dobrochna

imię żeń­skie


Źródła:

SJP.pl

Dobrochniny

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Do­broch­ny lub z nią zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Dobrochoczy

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) mit­słow. nie­uf­ny lecz spra­wied­li­wy leśny demon z Pod­la­sia, wzro­stu drze­wa;


Do­bro­cho­czy – isto­ta de­mo­nicz­na opie­ku­ją­ca się lasem znana wy­łącz­nie u Sło­wian wschod­nich.

W prze­ci­wień­stwie do Le­sze­go, który był prze­de wszyst­kim panem zwie­rzy­ny le­śnej, Do­bro­cho­czy był opie­ku­nem ros­ną­cych w lesie ro­ślin. Był także od niego mniej ka­pry­śny i bar­dziej po­ko­jo­wo na­sta­wio­ny do ludzi od­wie­dza­ją­cych las.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Dobroci

1. kie­ro­wa­nie się w po­stę­po­wa­niu życz­li­wo­ścią i chę­cią nie­sie­nia po­mo­cy;
2. daw­niej: dobra ja­kość cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Dobrocie

1. kie­ro­wa­nie się w po­stę­po­wa­niu życz­li­wo­ścią i chę­cią nie­sie­nia po­mo­cy;
2. daw­niej: dobra ja­kość cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Dobrociech

imię mę­skie


Do­bro­ciech — sta­ro­pol­skie imię mę­skie, zło­żo­ne z czło­nu "Dobro-" ("dobry") oraz "-ciech" ("cie­szyć"). Może ono oz­na­czać "tego, któ­re­go cie­szy dobro". Od­po­wied­nik tego imie­nia, jakim jest "Do­bro­tech", jest no­to­wa­ny w ję­zy­ku cze­skim, sło­weń­skim i po­łab­skim.

Do­bro­ciech imie­ni­ny ob­cho­dzi 5 czerw­ca i 8 czerw­ca.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dobrociechostwo

Do­bro­ciech z mał­żon­ką; Do­bro­cie­cho­wie


Źródła:

SJP.pl

Dobrociechowie

Do­bro­ciech z mał­żon­ką; Do­bro­cie­cho­stwo


Źródła:

SJP.pl

Dobrociechowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Do­bro­cie­cha lub z nim zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Dobrocin

wieś w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dobroczynek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) ogrod. arachn. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Phy­to­se­iu­lus., roz­to­cze ży­wią­ce się in­ny­mi roz­to­cza­mi, sto­so­wa­ne jako śro­dek zwal­cza­nia szkod­ni­ków


Źródła:

Wiktionary

Dobroczynnie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób do­bro­czyn­ny


Źródła:

Wiktionary

Dobroczynność

nie­sie­nie po­mo­cy ma­te­rial­nej ubo­gim; fi­lan­tro­pia, be­ne­fi­cen­cja


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) dzia­łal­ność po­le­ga­ją­ca na be­zin­te­re­sow­nym nie­sie­niu po­mo­cy po­trze­bu­ją­cym

 (1.2) daw. in­sty­tu­cja fi­lan­tro­pij­na

 (1.3) od­przym. cecha tego, co jest do­bro­czyn­ne; cecha tych, któ­rzy są do­bro­czyn­ni


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dobroczynny

1. przy­no­szą­cy ko­rzyść lub ulgę;
2. nio­są­cy pomoc, np. in­sty­tu­cja do­bro­czyn­na


przy­miot­nik

 (1.1) przy­no­szą­cy ko­rzyść, dobry, przy­dat­ny, war­to­ścio­wy

 (1.2) słu­żą­cy po­mo­cą oso­bom po­trze­bu­ją­cym, wspie­ra­ją­cy po­trze­bu­ją­cych


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dobroczyńca

czło­wiek świad­czą­cy innym dobro


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) książk. osoba świad­czą­ca innym dobro, osoba do­bro­czyn­na


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dobroczyńczyni

→ do­bro­czyń­ca


Patrz:dobroczyńca

Źródła:

SJP.pl

Dobroczyński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Dobroduszniak

po­tocz­nie, żar­to­bli­wie o oso­bie do­bro­dusz­nej


Źródła:

SJP.pl

Dobrodusznie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób do­bro­dusz­ny


Źródła:

Wiktionary

Dobroduszniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: do­bro­dusz­nie


Źródła:

SJP.pl

Dobroduszniejszy

rzad­ki sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: do­bro­dusz­ny; bar­dziej do­bro­dusz­ny


Źródła:

SJP.pl

Dobroduszno-Ironiczny

do­bro­dusz­ny i iro­nicz­ny


Źródła:

SJP.pl

Dobroduszność

ła­god­ność, do­brot­li­wość


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co do­bro­dusz­ne; cecha tych, któ­rzy są do­bro­dusz­ni


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dobroduszny

1. taki, który jest życz­li­wie na­sta­wio­ny do in­nych, o ła­god­nym, po­zy­tyw­nym uspo­so­bie­niu;
2. świad­czą­cy o ta­kich ce­chach


przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy ła­god­ne, życz­li­we uspo­so­bie­nie

 (1.2) wy­ra­ża­ją­cy do­bro­dusz­ność


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dobrodziej

1. prze­sta­rza­łe: osoba świad­czą­ca innym dobro; do­bro­czyń­ca, fi­lan­trop, be­ne­fak­tor;
2. dawny tytuł grzecz­no­ścio­wy;
3. re­gio­nal­nie: ksiądz


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) przest. do­bro­czyń­ca

 (1.2) przest. tytuł grzecz­no­ścio­wy

 (1.3) przest. (dziś gwara. i reg.) ksiądz


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dobrodziejaszek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) gwara. zdrobn. od: do­bro­dziej

 (1.2) pot. po­u­fa­le o księ­dzu


Źródła:

Wiktionary

Dobrodziejka

1. prze­sta­rza­łe: ko­bie­ta świad­czą­ca innym dobro; fi­lan­trop­ka;
2. dawny tytuł grzecz­no­ścio­wy


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) przest. ko­bie­ta świad­czą­ca innym dobro


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dobrodziejski

→ do­bro­dziej


przy­miot­nik dzier­żaw­czy

 (1.1) na­le­żą­cy do do­bro­dzie­ja lub do­bro­dziej­ki

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (2.1) do­ty­czą­cy do­bro­dzie­ja lub do­bro­dziej­ki, zwią­za­ny z do­bro­dzie­jem lub do­bro­dziej­ką


Patrz:dobrodziej

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dobrodziejstwo

dobro wyś­wiad­czo­ne komuś


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) książk. dobro komuś oka­za­ne

 (1.2) książk. po­zy­tyw­ne skut­ki ja­kie­goś dzia­ła­nia, roz­wo­ju okre­ślo­nej dzie­dzi­ny życia

 (1.3) daw. tytuł grzecz­no­ścio­wy uży­wa­ny w sto­sun­ku do pary mał­żeń­skiej


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dobrodzienianin

miesz­ka­niec Do­bro­dzie­nia (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Dobrodzienianka

miesz­kan­ka Do­bro­dzie­nia (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Dobrodzień

mia­sto w Pol­sce


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce;


Zo­bacz też: Do­bro­dzień (ujed­noz­nacz­nie­nie).

Do­bro­dzień (do­dat­ko­wa nazwa Gut­ten­tag) – mia­sto na Gór­nym Ślą­sku, w wo­je­wództ­wie opol­skim, w po­wie­cie ole­skim, sie­dzi­ba gminy miej­sko-wiej­skiej Do­bro­dzień. Mia­sto znaj­du­je się mię­dzy Opo­lem a Lu­bliń­cem. W la­tach 1975–1998 mia­sto ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ło do woj. czę­sto­chow­skie­go. Przed ro­kiem 1975 Do­bro­dzień na­le­żał do po­wia­tu lu­bli­niec­kie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dobrodzieński

→ Do­bro­dzień


Patrz:Dobrodzień

Źródła:

SJP.pl

Dobrodzika

prze­sta­rza­le: do­bro­dziej­ka


Źródła:

SJP.pl

Dobrogost

imię mę­skie


Do­bro­gost – sta­ro­pol­skie imię mę­skie. Skła­da się z czło­nu "Dobro-" („dobry”) i "-gost" („go­ścić”, „gość”). Mogło oz­na­czać "dobry, życz­li­wy dla gości". Od­po­wied­nik tego imie­nia, "Do­bro­host", wy­stę­pu­je w ję­zy­kach: cze­skim, sło­wac­kim, serb­sko-chor­wac­kim i ru­skim.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dobrogostostwo

Do­bro­gost z mał­żon­ką; Do­bro­go­sto­wie


Źródła:

SJP.pl

Dobrogostowie

Do­bro­gost z mał­żon­ką; Do­bro­go­sto­stwo


Źródła:

SJP.pl

Dobrogostowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Do­bro­go­sta lub z nim zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Dobrogoszcz

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dobrogowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Dobrohostów

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wieś na Ukra­i­nie, w re­jo­nie dro­ho­byc­kim ob­wo­du lwow­skie­go;


Do­bro­ho­stów (ukr. Доброгостів, "Do­bro­ho­stiw") – wieś na Ukra­i­nie w re­jo­nie dro­ho­byc­kim na­le­żą­cym do ob­wo­du lwow­skie­go.

Wieś "Do­bro­ho­stow" po­ło­żo­na na prze­ło­mie XVI i XVII wieku w po­wie­cie dro­ho­byc­kim ziemi prze­my­skiej wo­je­wództ­wa ru­skie­go, wieś "Do­bro­ho­staw" w dru­giej po­ło­wie XVII wieku na­le­ża­ła do sta­ro­stwa dro­ho­byc­kie­go.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Dobrojewo

wieś w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dobroludzizm

po­tocz­nie: po­sta­wa prze­sad­nej tro­ski o in­nych ludzi


Źródła:

SJP.pl

Dobromat

au­to­mat do wpła­ca­nia dat­ków na cele cha­ry­ta­tyw­ne przy uży­ciu płat­no­ści elek­tro­nicz­nych; dat­ko­mat, zbiór­ko­mat


Źródła:

SJP.pl

Dobromiejski

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Do­brym Mia­stem, do­ty­czą­cy Do­bre­go Mia­sta


Źródła:

Wiktionary

Dobromierski

przy­miot­nik od: Do­bro­mierz


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Do­bro­mie­rzem, do­ty­czą­cy Do­bro­mie­rza


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dobromierz

wieś w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dobromieszczanin

miesz­ka­niec Do­bre­go Mia­sta (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Dobromieszczanka

miesz­kan­ka Do­bre­go Mia­sta (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Dobromil

1. mia­sto na Ukra­i­nie;
2. wieś w Pol­sce


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w za­chod­niej czę­ści Ukra­i­ny;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dobromiliny

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Do­bro­mi­ły lub z nią zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Dobromilski

→ Do­bro­mil (mia­sto na Ukra­i­nie)


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy Do­bro­mi­la


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dobromir

imię mę­skie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|m.;


Do­bro­mir, Do­bro­mier – sta­ro­pol­skie imię mę­skie, zło­żo­ne z czło­nów "Dobro-" („dobry”) i "-mir" („pokój, spo­kój, dobro”). Mogło ono oz­na­czać „obyś był dobry jako twór­ca/obroń­ca po­ko­ju”. Imię to jest no­to­wa­ne od 1265 roku, wy­stę­pu­je także w ję­zy­ku cze­skim, serb­skim, chor­wac­kim i buł­gar­skim.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dobromira

imię żeń­skie


Do­bro­mi­ra – sta­ro­pol­skie imię żeń­skie, zło­żo­ne z czło­nów "Dobro-" ("dobry") i "-mira" ("pokój, spo­kój, dobro"). Mogło ono oz­na­czać "ta, która ceni pokój". W źró­dłach pol­skich poś­wiad­czo­ne w XIII wieku.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dobromirostwo

Do­bro­mir z mał­żon­ką; Do­bro­mi­ro­wie


Źródła:

SJP.pl

Dobromirowie

Do­bro­mir z mał­żon­ką; Do­bro­mi­ro­stwo


Źródła:

SJP.pl

Dobromirowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Do­bro­mi­ra (Do­bro­mi­ry) lub z nim (z nią) zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Dobromirzyny

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Do­bro­mi­ry lub z nią zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Dobromił

imię mę­skie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|m.;

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. lm. od: Do­bro­mi­ła


Do­bro­mił – męski od­po­wied­nik imie­nia Do­bro­mi­ła, nie­no­to­wa­ny w źró­dłach sta­ro­pol­skich.

Do­bro­mił imie­ni­ny ob­cho­dzi 5 kwiet­nia, 5 czerw­ca, 11 paź­dzier­ni­ka, 21 paź­dzier­ni­ka.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dobromiła

imię żeń­skie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|ż.;

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. i B. lp. od: Do­bro­mił


Do­bro­mi­ła – sta­ro­pol­skie imię żeń­skie, zło­żo­ne z czło­nów "Dobro-" ("dobro, dobra") i "-miła" ("miła"). Mogło oz­na­czać "ta, która jest dobra i miła". W źró­dłach pol­skich poś­wiad­czo­ne w XII wieku (lata 1185 – 1186).

Do­bro­mi­ła imie­ni­ny ob­cho­dzi 4 paź­dzier­ni­ka i 11 paź­dzier­ni­ka.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dobromiłostwo

Do­bro­mił z mał­żon­ką; Do­bro­mi­ło­wie


Źródła:

SJP.pl

Dobromiłowie

Do­bro­mił z mał­żon­ką; Do­bro­mi­ło­stwo


Źródła:

SJP.pl

Dobromiłowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Do­bro­mi­ła (Do­bro­mi­ły) lub z nim (z nią) zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Dobromysł

imię mę­skie


Do­bro­mysł — sta­ro­pol­skie imię mę­skie. Skła­da się z czło­nu "Dobro-" („dobry”) i "-mysł" („my­śleć”, „myśl”). Mogło oz­na­czać „dobry w my­śle­niu”, lub ewen­tu­al­nie „ma­ją­cy dobre myśli”. Imię "Do­bro­mysl" wy­stę­pu­je także w ję­zy­kach: cze­skim, serb­skim, chor­wac­kim, sło­weń­skim i po­łab­skim.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dobromysłostwo

Do­bro­mysł z mał­żon­ką; Do­bro­my­sło­wie


Źródła:

SJP.pl

Dobromysłowie

Do­bro­mysł z mał­żon­ką; Do­bro­my­sło­stwo


Źródła:

SJP.pl

Dobromysłowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Do­bro­my­sła lub z nim zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Dobronieg

imię żeń­skie


Źródła:

SJP.pl

Dobroniega

imię żeń­skie


Do­bro­nie­ga – sta­ro­pol­skie imię żeń­skie, zło­żo­ne z dwóch czło­nów: "Dobro-" ("dobra") i "-niega" ("roz­kosz"). Mogło zatem oz­na­czać "ta, która do­star­cza przy­jem­no­sci, roz­ko­szy".

Do­bro­nie­ga imie­ni­ny ob­cho­dzi 20 stycz­nia i 26 sierp­nia.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dobronieżyny

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Do­bro­nie­gi lub z nią zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Dobrosielski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Dobrostan

rza­dziej: dobre sa­mo­po­czu­cie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) su­biek­tyw­nie od­czu­wa­ny stan za­do­wo­le­nia ze swo­je­go stanu fi­zycz­ne­go i psy­chicz­ne­go w po­łą­cze­niu po­czu­ciem bez­pie­czeń­stwa


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dobrostanowy

→ do­bro­stan


Patrz:dobrostan

Źródła:

SJP.pl

Dobrosz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Dobroszyce

wieś w Pol­sce


Do­bro­szy­ce (niem. "Ju­lius­burg") – wieś w Pol­sce (1663–1928 mia­sto) po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie ole­śnic­kim; sie­dzi­ba gminy Do­bro­szy­ce, na­le­żą­cej do aglo­me­ra­cji wroc­ław­skiej.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dobroszycki

→ Do­bro­szy­ce


Patrz:Dobroszyce

Źródła:

SJP.pl

Dobroszyczanin

miesz­ka­niec Do­bro­szyc (wsi w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Dobroszyczanka

miesz­kan­ka Do­bro­szyc (wsi w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Dobrosąsiedzki

przy­miot­nik

 (1.1) taki, jak mię­dzy do­bry­mi są­sia­da­mi


Źródła:

Wiktionary

Dobrosąsiedztwo

dobre życie z są­sia­da­mi, sto­sun­ki do­bre­go są­siedzt­wa


Źródła:

SJP.pl

Dobrosław

imię mę­skie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|m.;

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. lm. od: Do­bro­sła­wa


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dobrosława

imię żeń­skie


Do­bro­sła­wa, Do­bros­la­va – sta­ro­sło­wiań­skie imię żeń­skie zło­żo­ne z czło­nów "Dobro-" („dobry”) i "-sława" („sława”), oz­na­cza­ją­ce tę, która „cie­szy się dobrą sławą”. Po­pu­lar­niej­sze stało się w XIX wieku, kiedy w ra­mach pans­la­wiz­mu przy­wra­ca­no imio­na sło­wiań­skie; swo­jej wnucz­ce nadał takie dru­gie imię Ju­lian Ursyn Niem­ce­wicz.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dobrosławiny

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Do­bro­sła­wy lub z nią zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Dobrosławostwo

Do­bro­sław z mał­żon­ką; Do­bro­sła­wo­wie


Źródła:

SJP.pl

Dobrosławowie

Do­bro­sław z mał­żon­ką; Do­bro­sła­wo­stwo


Źródła:

SJP.pl

Dobrosławowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Do­bro­sła­wa (Do­bro­sła­wy) lub z nim (z nią) zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Dobrota

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) daw. do­broć


Do­bro­ta (cyr. Доброта) – mia­sto w Czar­no­gó­rze, w gmi­nie Kotor. W 2011 roku li­czy­ło 8189 miesz­kań­ców.

Leży na wschod­nim wy­brze­żu Za­to­ki Ko­tor­skiej. Pier­wsza hi­sto­rycz­na wzmian­ka po­cho­dzi z 1260 roku.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Dobrotliwie

przy­słó­wek

 (1.1) na spo­sób do­brot­li­wy


Źródła:

Wiktionary

Dobrotliwiej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: do­brot­li­wie


Źródła:

SJP.pl

Dobrotliwość

→ do­brot­li­wy


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co do­brot­li­we; cecha tych, któ­rzy są do­brot­li­wi


Patrz:dobrotliwy

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dobrotliwszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: do­brot­li­wy


Źródła:

SJP.pl

Dobrotliwy

do­bro­dusz­ny, ła­god­ny


przy­miot­nik

 (1.1) ktoś odz­na­cza­ją­cy się do­bro­cią i ła­god­no­ścią

 (1.2) coś przy­jem­ne­go, przy­no­szą­cy ulgę


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dobrotwór

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. osied­le typu miej­skie­go, a daw­niej mia­stecz­ko, na Ukra­i­nie w re­jo­nie ka­mio­nec­kim ob­wo­dzie lwow­skim;


Do­brot­wór (ukr. Добротвір) – osied­le typu miej­skie­go na Ukra­i­nie w ob­wo­dzie lwow­skim (rejon ka­mio­nec­ki), sie­dzi­ba hro­ma­dy Do­brot­wór. 6409 miesz­kań­ców (2020), w 2001 było ich 6683.

W II Rze­czy­po­spo­li­tej wieś po­wie­cie ka­mio­nec­kim wo­je­wództ­wa tar­no­pol­skie­go. W kwiet­niu 1944 na­cjo­na­li­ści ukra­iń­scy z OUN-UPA za­mor­do­wa­li tutaj 50 Po­la­ków, ra­bu­jąc i paląc pol­skie za­gro­dy oraz miej­sco­wy ko­ściół.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Dobrowit

imię mę­skie


Do­bro­wit – sta­ro­pol­skie imię mę­skie, zło­żo­ne z czło­nów "Dobro-" („dobry”) i "-wit" („pan, wład­ca”). Oz­na­cza „do­bre­go pana”, „do­bre­go wład­cę” albo „do­brze rzą­dzą­ce­go”. Ist­nie­je do­kład­ny od­po­wied­nik zna­cze­nio­wy tego imie­nia w ję­zy­ku ga­lij­skim: "Su­val­los", z pra­i­no­e­u­rop. ele­men­tem "su-" („do­brze, dobry”).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dobrowo

wieś w Pol­sce


Zo­bacz też: Do­bro­wo w in­nych zna­cze­niach tej nazwy.

Do­bro­wo (niem. "Groß Dub­be­row") – wieś so­łec­ka Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie bia­ło­gardz­kim, w gmi­nie Ty­cho­wo.

W la­tach 1954–1961 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Do­bro­wo, po jej znie­sie­niu w gro­ma­dzie Po­mia­no­wo. W la­tach 1975–1998 wieś na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa ko­sza­liń­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dobrowoj

imię mę­skie


Do­bro­woj — sta­ro­pol­skie imię mę­skie, zło­żo­ne z czło­nów "Dobro-" („dobry”) i "-woj" („wo­jow­nik”). Mogło ono mieć cha­rak­ter ży­czą­cy i oz­na­czać „ten, który bę­dzie do­brym wo­jow­ni­kiem”. Po raz pier­wszy no­to­wa­ne w 1397 roku.

Moż­li­we sta­ro­pol­skie zdrob­nie­nia: Dobry, Do­brak, Do­bran, Do­bro­ta (masc.), Do­brzej, Do­brzy­na (masc.), Dobra (masc.), Do­bral, Do­brasz, Do­brek, Dobr­ko, Do­broch, Do­broj, Do­bro­na (masc.), Do­bro­nia (masc.), Do­bro­nisz, Do­broń, Do­brost, Do­bro­sta (masc.), Do­brosz, Do­bro­sza (masc.), Do­bro­szek, Do­brosz­ka (masc.), Do­brot­czan, Do­brot­ka (masc.), Do­bruj, Do­brul, Do­brusz, Do­brusz­ka (masc.), Do­brył(ek), Do­brył­ko, Do­brzesz, Do­brzę­ta, Do­brzych, Do­brzy­ni­ca, Do­brzysz, Do­brzy­szek, Do­brzysz­ko, Doch, Do­chel, Dosz, Do­szek, Dosz­ko.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dobrowolnie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) w spo­sób do­bro­wol­ny, po­zba­wio­ny przy­mu­su; z włas­nej woli


Źródła:

Wiktionary

Dobrowolność

→ do­bro­wol­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest do­bro­wol­ne; cecha tych, któ­rzy są do­bro­wol­ni


Do­bro­wol­ność – cecha dzia­ła­nia etycz­ne­go, sta­no­wią­ca ko­niecz­ny lub wy­star­cza­ją­cy wa­ru­nek pod­le­ga­nia oce­nom mo­ral­nym. Od­po­wied­ni­mi przy­miot­ni­ka­mi za­stę­pu­ją­cy­mi to słowo są: nie­przy­mu­szo­ny, nie­wy­mu­szo­ny, nie­przy­mu­so­wy; spon­ta­nicz­ny, sa­mo­dziel­ny, sa­mo­rzut­ny, ochot­ni­czy; bez przy­mu­su, z włas­nej woli (do­bro­wol­ny datek).


Patrz:dobrowolny

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dobrowolny

wy­ni­ka­ją­cy z włas­nej woli, dzia­ła­ją­cy bez przy­mu­su


przy­miot­nik

 (1.1) wy­ni­ka­ją­cy z włas­nej woli, dzia­ła­ją­cy bez przy­mu­su

 (1.2) ot­war­ty, pu­blicz­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dobrowolski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dobrowsky

naz­wi­sko, m.in. Josef Do­brow­sky (1889-1964), au­striac­ki ma­larz


Źródła:

SJP.pl

Dobrozmianowiec

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) neol. czło­nek obozu rzą­do­we­go sku­pio­ne­go wokół Prawa i Spra­wied­li­wo­ści, także zwo­len­nik rzą­dów PiS


Źródła:

Wiktionary

Dobrozmianowy

przy­miot­nik

 (1.1) neol. iron. zwią­za­ny z rzą­da­mi Prawa i Spra­wied­li­wo­ści po 2015 r. oraz obo­zem po­li­tycz­nym sku­pio­nym wokół tej par­tii


Źródła:

Wiktionary

Dobroć

1. kie­ro­wa­nie się w po­stę­po­wa­niu życz­li­wo­ścią i chę­cią nie­sie­nia po­mo­cy;
2. daw­niej: dobra ja­kość cze­goś


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha po­stę­po­wa­nia odz­na­cza­ją­ca się życz­li­wo­ścią

 (1.2) cecha tego, co jest dobre

 (1.3) fiz. wiel­kość cha­rak­te­ry­zu­ją­ca ilo­ścio­wo układ re­zo­nan­so­wy;


Do­broć (sym­bol: Q) – wiel­kość cha­rak­te­ry­zu­ją­ca ilo­ścio­wo układ re­zo­nan­so­wy. Okre­śla, ile razy am­pli­tu­da wy­mu­szo­nych drgań re­zo­nan­so­wych jest więk­sza niż ana­lo­gicz­na am­pli­tu­da w ob­sza­rze czę­sto­ści nie­re­zo­nan­so­wych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dobroń

wieś w Pol­sce


Zo­bacz też: Ze­spół Przy­rod­ni­czo-Kra­jo­bra­zo­wy „Do­broń”.

Do­broń – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie łódz­kim, w po­wie­cie pa­bia­nic­kim, w gmi­nie Do­broń.

Leży nad rzeką Gra­bią, przy linii ko­le­jo­wej mię­dzy Pa­bia­ni­ca­mi i Ła­skiem, z przy­stan­kiem Do­broń.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dobroński

przy­miot­nik od: Do­broń


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Do­bro­niem, do­ty­czą­cy Do­bro­nia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dobrski

1. przy­miot­nik od: Dobra, Dobre
2. przy­miot­nik od: Dobrcz; do­brec­ki


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy miej­sco­wo­ści Dobra, Dobre

 (1.2) do­ty­czą­cy miej­sco­wo­ści Dobrcz


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dobrucki

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dobrudzki

przy­miot­nik od: Do­bru­dża


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z Do­bru­dżą, do­ty­czą­cy Do­bru­dży, po­cho­dzą­cy z Do­bru­dży


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dobrudża

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) hist. geogr. kra­i­na hi­sto­rycz­na mię­dzy Mo­rzem Czar­nym a dol­nym od­cin­kiem Du­na­ju;


Do­bru­dża (rum. "Do­bro­gea", bułg. "Добруджа") – kra­i­na hi­sto­rycz­na mię­dzy Mo­rzem Czar­nym a ostat­nim przed uj­ściem od­cin­kiem Du­na­ju, po­dzie­lo­na obec­nie mię­dzy Ru­mu­nię i Buł­ga­rię. Po­wierzch­nia cał­ko­wi­ta wy­no­si ok. 23 000 km².


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Dobrudżański

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Do­bru­dżą, do­ty­czą­cy Do­bru­dży


Źródła:

Wiktionary

Dobrusia

zdrob­nie­nie od: Do­bro­sła­wa (imię żeń­skie)


Źródła:

SJP.pl

Dobry

1. zgod­ny z za­sa­da­mi mo­ral­ny­mi;
2. skłon­ny do po­mo­cy;
3. sa­tys­fak­cjo­nu­ją­cy, do­dat­ni;
4. o na­stro­ju: po­god­ny;
5. bę­dą­cy zwia­stu­nem cze­goś po­zy­tyw­ne­go;
6. sta­ran­nie wy­ko­nu­ją­cy swe obo­wiąz­ki;
7. o or­ga­niz­mie, jego czę­ści: do­brze funk­cjo­nu­ją­cy;
8. sta­ran­nie wy­ko­na­ny;
9. od­po­wied­ni;
10. o po­tra­wie, na­po­ju: smacz­ny;
11. in­trat­ny, przy­no­szą­cy zyski;
12. z na­wiąz­ką


przy­miot­nik

 (1.1) miły, uczyn­ny, usłuż­ny, szla­chet­ny

 (1.2) od­po­wied­ni, pa­su­ją­cy do cze­goś

 (1.3) po­myśl­ny, udany

 (1.4) smacz­ny

 (1.5) grzecz­ny

 (1.6) świet­ny, zna­ko­mi­ty w swo­jej dzie­dzi­nie

 (1.7) cie­ka­wy, in­te­re­su­ją­cy, wy­so­kiej ja­ko­ści

 (1.8) o na­stro­ju we­so­ły, ra­dos­ny

 (1.9) o zdro­wiu, zmy­słach zdro­wy; szcze­gól­nie wy­o­strzo­ny

 (1.10) ko­rzyst­ny

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) urz. eduk. nazwa oceny szkol­nej 4

wy­krzy­knik

 (3.1) pot. dzień dobry


Dobry (niem. "Döbern (Ostpr.)") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim, w po­wie­cie el­blą­skim, w gmi­nie God­ko­wo.

Do 1954 roku sie­dzi­ba gminy Dobry. W la­tach 1954–1971 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Dobry, po jej znie­sie­niu w gro­ma­dzie God­ko­wo. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa el­blą­skie­go. Miej­sco­wość leży w hi­sto­rycz­nym re­gio­nie Prus Gór­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dobrymir

dawne imię mę­skie


Źródła:

SJP.pl

Dobrynin

wieś w Pol­sce


Do­bry­nin (daw. "Do­bro­min") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie pod­kar­pac­kim, w po­wie­cie mie­lec­kim, w gmi­nie Przec­ław. Ma sta­tus so­łect­wa.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dobryszyce

wieś w Pol­sce


Do­bry­szy­ce – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie łódz­kim, w po­wie­cie ra­dom­szczań­skim, w gmi­nie Do­bry­szy­ce.

Wieś kró­lew­ska w te­nu­cie ra­dom­szczań­skiej w po­wie­cie ra­dom­szczań­skim wo­je­wództ­wa sie­radz­kie­go w końcu XVI wieku. W la­tach 1954–1972 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Do­bry­szy­ce. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa piotr­kow­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dobryszycki

przy­miot­nik od: Do­bry­szy­ce


Źródła:

SJP.pl

Dobrzanianin

miesz­ka­niec Do­brzan (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Dobrzanianka

miesz­kan­ka Do­brzan (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Dobrzaniecki

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Dobrzanin

1. miesz­ka­niec Do­bre­go;
2. miesz­ka­niec Do­brej


Źródła:

SJP.pl

Dobrzanka

1. miesz­kan­ka Do­brej;
2. miesz­kan­ka Do­bre­go


Do­brzan­ka – nie­za­miesz­ka­na wieś w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie pod­kar­pac­kim, w po­wie­cie prze­my­skim, w gmi­nie Bir­cza. Wcho­dzi w skład so­łect­wa "Ma­la­wa".

Leży na te­re­nie Po­gó­rza Prze­my­skie­go nad po­to­kiem Do­brzan­ka do­pły­wem Lipki (do­pływ Stup­ni­cy).

Do­brzan­ka pow­sta­ła praw­do­po­dob­nie na po­cząt­ku XVII w. Naj­star­sza za­cho­wa­na wzmian­ka po­cho­dzi z 1631 r. W tym cza­sie wła­ści­cie­lem Ma­la­wy wraz z Do­brzan­ka i są­sied­nią Lipą był Jan Hum­nic­ki.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dobrzany

1. mia­sto w Pol­sce;
2. wieś w Pol­sce;
3. nazwa trzech wsi na Ukra­i­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce;


Do­brza­ny ( Ja­cobs­ha­gen, Ja­kobs­ha­gen) – mia­sto w pół­noc­no-za­chod­niej Pol­sce, w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie star­gardz­kim, sie­dzi­ba gminy miej­sko-wiej­skiej Do­brza­ny, na Po­je­zie­rzu Iń­skim, nad je­zio­rem Szadz­ko.

We­dług da­nych z 31 grud­nia 2011 mia­sto miało 2404 miesz­kań­ców.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dobrzański

przy­miot­nik od: Do­brza­ny


Do­brzań­ski (forma żeń­ska: Do­brzań­ska; licz­ba mnoga: Do­brzań­scy) – pol­skie naz­wi­sko. 1 stycz­nia 2023 w Pol­sce no­si­ło je co najm­niej 4855 osób.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dobrze

to, co jest uz­na­wa­ne za war­to­ścio­we; prze­ci­wień­stwo zła


przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) w na­le­ży­ty spo­sób

 (1.2) ucz­ci­wie

 (1.3) przy­jem­nie

 (1.4) z ko­rzy­ścią

wy­krzy­knik

 (2.1) wy­ra­że­nie zgody


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dobrzec

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Dobrzechów

wieś w Pol­sce


Do­brze­chów – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie pod­kar­pac­kim, w po­wie­cie strzy­żow­skim, w gmi­nie Strzy­żów. Ma sta­tus so­łect­wa.

Miej­sco­wość jest sie­dzi­bą Pa­ra­fii św. Sta­ni­sła­wa Bi­sku­pa, na­le­żą­cej do de­ka­na­tu Strzy­żów, die­cez­ji rze­szow­skiej.

W miej­sco­wo­ści jest przy­sta­nek ko­le­jo­wy Do­brze­chów.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dobrzecki

przy­miot­nik od: Do­brzec


Źródła:

SJP.pl

Dobrzedziałka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pro­sty­tut­ka


Źródła:

Wiktionary

Dobrzejowice

wieś w Pol­sce


Do­brze­jo­wi­ce – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie gło­gow­skim, w gmi­nie Żu­ko­wi­ce.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dobrzejów

wieś w Pol­sce


Do­brze­jów – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie le­gnic­kim, w gmi­nie Mił­ko­wi­ce.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dobrzelin

wieś w Pol­sce


Do­brze­lin – wieś (daw­niej mia­sto) w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie łódz­kim, w po­wie­cie kut­now­skim, w gmi­nie Żych­lin.

Nowy Do­brze­lin uzy­skał lo­ka­cję miej­ską w 1536 roku, zde­gra­do­wa­ny przed 1700 ro­kiem.

W la­tach 1954–1972 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Do­brze­lin. W la­tach 1973–1991 miej­sco­wość była sie­dzi­bą gminy Do­brze­lin. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa płoc­kie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dobrzeliński

zwią­za­ny z Do­brze­li­nem


Źródła:

SJP.pl

Dobrzelów

wieś w Pol­sce


Do­brze­lów – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie łódz­kim, w po­wie­cie beł­cha­tow­skim, w gmi­nie Beł­cha­tów. Ma sta­tus so­łect­wa.

W la­tach 1954–1961 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Do­brze­lów, po jej znie­sie­niu w gro­ma­dzie Beł­cha­tów. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa piotr­kow­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dobrzeniecki

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Dobrzewino

wieś w Pol­sce


Do­brze­wi­no (do­dat­ko­wa nazwa w j. ka­szub. Do­brze­wi­no, niem. Wert­he­im) – wieś ka­szub­ska w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie wej­he­row­skim, w gmi­nie Sze­mud. Leży przy dro­dze wo­je­wódz­kiej nr 218.

Wieś jest sie­dzi­bą so­łect­wa "Do­brze­wi­no".

Po­łą­cze­nie z Gdy­nią (je­dy­nie w dni po­wszed­nie) umoż­li­wia­ją au­to­bu­sy ko­mu­ni­ka­cji miej­skiej (linia nr "191").


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dobrzeć

1. sta­wać się zdro­wszym, odzy­ski­wać siły;
2. prze­sta­rza­łe: sta­wać się do­brym; ła­god­nieć


Źródła:

SJP.pl

Dobrzeń

1. sta­wać się zdro­wszym, odzy­ski­wać siły;
2. prze­sta­rza­łe: sta­wać się do­brym; ła­god­nieć


Do­brzeń (niem. "Gut­woh­ne") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie ole­śnic­kim, w gmi­nie Do­bro­szy­ce.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dobrzeński

→ Do­brzeń, → Do­brzeń Wiel­ki


Patrz:Dobrzeń, → Dobrzeń Wielki

Źródła:

SJP.pl

Dobrzuszny

do­cho­dzą­cy do brzu­cha


Źródła:

SJP.pl

Dobrzyca

1. mia­sto w Pol­sce;
2. nazwa dwóch wsi w Pol­sce;
3. je­zio­ro w Pol­sce;
4. rzeka w Pol­sce


Do­brzy­ca (niem. "Dobberschütz") – mia­sto w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie ple­szew­skim, sie­dzi­ba gminy miej­sko-wiej­skiej Do­brzy­ca. Jest to druga pod wzglę­dem licz­by miesz­kań­ców miej­sco­wość po­wia­tu ple­szew­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dobrzycki

→ Do­brzy­ca


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Patrz:Dobrzyca

Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dobrzyczanin

miesz­ka­niec Do­brzy­cy (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Dobrzyczanka

miesz­kan­ka Do­brzy­cy (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Dobrzyków

wieś w Pol­sce


Do­brzy­ków – wieś so­łec­ka w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie płoc­kim, w gmi­nie Gąbin. Leży na lewym brze­gu Wisły, na po­łud­nie od Płoc­ka.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dobrzynianin

miesz­ka­niec Do­brzy­nia nad Wisłą


Źródła:

SJP.pl

Dobrzynianka

miesz­kan­ka Do­brzy­nia nad Wisłą


Źródła:

SJP.pl

Dobrzyniec

wieś w Pol­sce


Do­brzy­niec – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie ot­woc­kim, w gmi­nie Koł­biel.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa sied­lec­kie­go.

Wieś po­ło­żo­na jest ok. 50 km na po­łud­nio­wy wschód od cen­trum War­sza­wy nad rzeką Świ­der.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dobrzyniecki

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Dobrzyniewo

wieś w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie pil­skim


Do­brzy­nie­wo – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie pil­skim, w gmi­nie Wy­rzysk.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa pil­skie­go.

W miej­sco­wo­ści dzia­ła­ło Pań­stwo­we Go­spo­dar­stwo Rolne – "Pań­stwo­wy Oś­ro­dek Ho­dow­li Za­ro­do­wej Do­brzy­nie­wo".


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dobrzyniewski

przy­miot­nik od: Do­brzy­nie­wo Ko­ściel­ne


Źródła:

SJP.pl

Dobrzynka

wieś w Pol­sce


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) spoż. kawa zbo­żo­wa po­pu­lar­na w PRL-u, pro­du­ko­wa­na daw­niej we Włoc­ław­ku


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dobrzyń

1. Do­brzyń nad Wisłą - mia­sto w Pol­sce;
2. nazwa kilku wsi w Pol­sce;
3. je­zio­ro w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dobrzyński

1. przy­miot­nik od: Do­brzyń nad Wisłą
2. go­lub­sko-do­brzyń­ski - przy­miot­nik od: Golub-Do­brzyń


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dobrów

wieś w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dobszyna

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w cen­tral­nej czę­ści Sło­wa­cji;


Dob­szy­na (słow. "Dobšiná", do 1927 "Dobšina", niem. "Dobs­chau", węg. "Dob­si­na", łac. "Dob­si­nium") – mia­sto na Sło­wa­cji w kraju ko­szyc­kim, w po­wie­cie Roż­nia­wa. Za­bu­do­wa­nia mia­sta zaj­mu­ją do­li­nę Dob­szyń­skie­go Po­to­ku ("Dobšinský potok") i jego do­pły­wów, w re­gio­nie Volovské vrchy.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Dobudowa

do­bu­do­wa­na część bu­dyn­ku itp.; do­bu­dów­ka


Źródła:

SJP.pl

Dobudowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­bu­do­wać.


Źródła:

Wiktionary

Dobudować

1. do­koń­czyć bu­do­wa­nie;
2. zbu­do­wać do­dat­ko­wą część bu­dyn­ku itp.


Źródła:

SJP.pl

Dobudzać

1. z tru­dem bu­dzić kogoś;
2. do­bu­dzać się - odzy­ski­wać spraw­ność umy­sło­wą i fi­zycz­ną po obu­dze­niu


Źródła:

SJP.pl

Dobudzić

1. z tru­dem obu­dzić kogoś;
2. do­bu­dzić się - odzy­skać spraw­ność umy­sło­wą i fi­zycz­ną po obu­dze­niu


Źródła:

SJP.pl

Dobudzony

1. z tru­dem obu­dzić kogoś;
2. do­bu­dzić się - odzy­skać spraw­ność umy­sło­wą i fi­zycz­ną po obu­dze­niu


Źródła:

SJP.pl

Dobudówka

do­bu­do­wa­na część bu­dyn­ku itp.; do­bu­do­wa


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) bud. do­bu­do­wa­na część bu­dyn­ku


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dobycie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|dobyć.


Źródła:

Wiktionary

Dobytczę

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) stpol. bydlę


Źródła:

Wiktionary

Dobytek

ogół rze­czy na­le­żą­cych do kogoś


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) wszyst­ko, co się po­sia­da

 (1.2) przest. bydło, zwie­rzę­ta do­mo­we


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dobywanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­by­wać.


Źródła:

Wiktionary

Dobywać

wyj­mo­wać coś


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. dobyć)

 (1.1) daw. wyj­mo­wać

 (1.2) po­wo­do­wać pow­sta­nie dźwię­ku

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny do­by­wać się (dk. dobyć się)

 (2.1) wy­do­sta­wać się (o za­pa­chu, dźwię­ku itp.)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dobyć

prze­sta­rza­le: wy­do­stać na zew­nątrz


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. do­by­wać)

 (1.1) daw. wyjąć

 (1.2) spo­wo­do­wać pow­sta­nie dźwię­ku

cza­sow­nik zwrot­ny do­ko­na­ny dobyć się (ndk. do­by­wać się)

 (2.1) wy­do­stać się (o za­pa­chu, dźwię­ku itp.)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dobór

wy­bie­ra­nie od­po­wied­nich ele­men­tów; se­lek­cja


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) wy­bra­nie na­jod­po­wied­niej­szych do okre­ślo­ne­go celu osób, zwie­rząt lub przed­mio­tów


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dobóść

spra­wić komuś przy­krość, dot­kli­wie do­ku­czyć, stać się po­wo­dem zmart­wień; do­piec, do­gryźć


Źródła:

SJP.pl

Doc

for­mat tek­sto­wy


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Doc.

skrót od do­cent


skrót

 (1.1) = do­cent


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Doca

hor­mon wyt­wa­rza­ny przez korę nad­ner­czy, ma­ją­cy wpływ na go­spo­dar­kę sodu i po­ta­su w ustro­ju; de­zok­sy­kor­ty­ko­ste­ron


Doca, właśc. Al­fre­do Al­me­i­da Rego (ur. 7 kwiet­nia 1903, zm. 31 grud­nia 1956) – bra­zy­lij­ski pił­karz gra­ją­cy na po­zy­cji na­past­ni­ka.

Pod­czas ka­rie­ry pił­kar­skiej grał w: Mac­ken­zie Rio de Ja­ne­i­ro (1923–1925), São Cristóvão Rio de Ja­ne­i­ro (1926–1932) oraz CR Fla­men­go (1933–1935). Naj­więk­szym suk­ce­sem w ka­rie­rze klu­bo­wej było wy­wal­cze­nie mi­strzo­stwa stanu Rio de Ja­ne­i­ro – Cam­pe­o­na­to Ca­rio­ca w 1926.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Docelowość

cecha cze­goś sta­no­wią­ce­go cel czy­ichś dzia­łań


Źródła:

SJP.pl

Docelowy

1. bę­dą­cy celem po­dró­ży;
2. do­ty­czą­cy za­mie­rzo­ne­go efek­tu koń­co­we­go, np. za­trud­nie­nie do­ce­lo­we


przy­miot­nik

 (1.1) pro­wa­dzą­cy do celu

 (1.2) sta­no­wią­cy cel przej­ścio­wy lub osta­tecz­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Docencik

zdrob­nie­nie od: do­cent


Źródła:

SJP.pl

Docencki

od­no­szą­cy się do do­cen­ta, wła­ści­wy do­cen­tom


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z do­cen­tem, do­ty­czą­cy do­cen­ta


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Docenianie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­ce­niać.


Źródła:

Wiktionary

Doceniać

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. do­ce­nić)

 (1.1) do­strze­gać war­tość kogoś lub cze­goś; cenić coś wy­so­ko

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny do­ce­niać się (dk. do­ce­nić się)

 (2.1) do­strze­gać war­tość włas­nych czy­nów, słów lub wy­glą­du

 (2.2) do­strze­gać wza­jem­nie war­tość czy­nów, słów lub wy­glą­du z drugą osobą


Źródła:

Wiktionary

Docenienie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­ce­nić.


Źródła:

Wiktionary

Docenić

uznać za­słu­gi


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. do­ce­niać)

 (1.1) zob. do­ce­niać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Docent

1. sta­no­wi­sko na uczel­ni wyż­sze od adiunk­ta;
2. osoba zaj­mu­ją­ca to sta­no­wi­sko


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) eduk. sta­no­wi­sko dy­dak­tycz­ne w in­sty­tu­cjach na­u­ko­wych i w szkol­nict­wie wyż­szym

 (1.2) eduk. osoba zaj­mu­ją­ca sta­no­wi­sko do­cen­ta (1.1)


Do­cent ( Do­zent od do­cens „uczą­cy”) – sta­no­wi­sko w szko­łach wyż­szych i in­sty­tu­tach na­u­ko­wych dla pra­cow­ni­ków dy­dak­tycz­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Docentka

rzad­ko: ko­bie­ta zaj­mu­ją­ca sta­no­wi­sko na uczel­ni wyż­sze od adiunk­ta; ko­bie­ta do­cent


Źródła:

SJP.pl

Docentrować

wy­cen­tro­wać;
1. w piłce noż­nej: skie­ro­wać piłkę z boku bo­i­ska w po­bli­że bram­ki; doś­rod­ko­wać;
2. wy­pro­sto­wać koło po­przez lu­zo­wa­nie lub na­cią­ga­nie szprych


Źródła:

SJP.pl

Docentrowywać

śro­do­wi­sko­wo: cen­tro­wać - pro­sto­wać koło po­przez na­cią­ga­nie lub lu­zo­wa­nie szprych; wy­cen­tro­wy­wać


Źródła:

SJP.pl

Docentura

sta­no­wi­sko do­cen­ta


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) eduk. po­sa­da do­cen­ta


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Docha

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gwara. uczn. ocena do­sta­tecz­na


Źródła:

Wiktionary

Dochmius

miara wier­sza an­tycz­ne­go


Źródła:

SJP.pl

Dochna

jed­no­rocz­na trawa upra­wia­na w kra­jach tro­pi­kal­nych dla ziar­na i źdźbeł; sorgo cu­kro­we


Źródła:

SJP.pl

Dochnal

naz­wi­sko, m.in. Marek Doch­nal, pol­ski przed­się­bior­ca


Źródła:

SJP.pl

Dochodotwórczy

przy­no­szą­cy do­chód; do­cho­do­wy


Źródła:

SJP.pl

Dochodowość

→ do­cho­do­wy


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ekon. cecha tego, co przy­no­si do­cho­dy


Patrz:dochodowy

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dochodowy

1. przy­no­szą­cy do­chód, zysk; in­trat­ny, ren­tow­ny, opła­cal­ny, zy­skow­ny, po­płat­ny;
2. do­ty­czą­cy za­gad­nień zwią­za­nych z do­cho­dem, np. po­da­tek do­cho­do­wy


przy­miot­nik

 (1.1) taki, który przy­no­si zysk

 (1.2) po­wią­za­ny z wiel­ko­ścią do­cho­du


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dochody

po­ję­cie eko­no­micz­ne okre­śla­ją­ce nad­wyż­kę przy­cho­du nad roz­cho­dem


Źródła:

SJP.pl

Dochodzenie

czyn­no­ści pro­wa­dzo­ne przez pro­ku­ra­to­ra, po­li­cję lub upraw­nio­ne osoby, po­le­ga­ją­ce na ze­bra­niu do­wo­dów i wy­ja­śnie­niu oko­licz­no­ści zwią­za­nych z prze­stęp­stwem; ba­da­nie, śledzt­wo


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) praw. ogół czyn­no­ści pro­wa­dzo­ne przez pro­ku­ra­to­ra, po­li­cję lub sę­dzie­go śled­cze­go zmie­rza­ją­ce do wy­ja­śnie­nia oko­licz­no­ści zwią­za­nych z prze­stęp­stwem

 (1.2) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­cho­dzić.


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dochodzeniowiec

po­li­cjant pro­wa­dzą­cy do­cho­dze­nie


Źródła:

SJP.pl

Dochodzeniowy

→ do­cho­dze­nie


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z do­cho­dze­niem


Patrz:dochodzenie

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dochodzeniówka

wy­dział śled­czy po­li­cji (mi­li­cji)


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) środ. po­li­cyj­ne wy­dział do­cho­dze­nio­wy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dochodzik

zdrob­nie­nie od: do­chód


Źródła:

SJP.pl

Dochodzić

po­tocz­nie: uczę­szcza­jąc gdzieś, dotr­wać do końca


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. dojść)

 (1.1) nie­do­ko­na­ny od|dojść.

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (2.1) o cza­sie: być pra­wie

 (2.2) sta­rać się uzy­skać albo odzy­skać coś

 (2.3) pot. uczę­szcza­jąc gdzieś, dotr­wać do końca


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dochodzący

o słu­żą­cej, po­mo­cy do­mo­wej: nie­miesz­ka­ją­cy u pra­co­daw­cy


Źródła:

SJP.pl

Dochować

1. o se­kre­cie, wie­rze, przy­rze­cze­niu: do­trzy­mać;
2. prze­cho­wać coś lub wy­cho­wać kogoś do pew­ne­go czasu;
3. zło­żyć ciało zmar­łe­go w gro­bie, w któ­rym uprzed­nio po­cho­wa­no in­ne­go zmar­łe­go;
4. do­cho­wać się:
a) przetr­wać do pew­ne­go czasu; prze­cho­wać się;
b) do­cze­kać się re­zul­ta­tów wy­cho­wy­wa­nia, sta­rań


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. do­cho­wy­wać)

 (1.1) wy­cho­wać do pew­ne­go czasu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dochowek

przy­rost ży­we­go in­wen­ta­rza; przy­chó­wek; do­chó­wek


Źródła:

SJP.pl

Dochowywać

1. o se­kre­cie, wierz, przy­rze­cze­niu: do­trzy­my­wać;
2. prze­cho­wy­wać coś lub wy­cho­wy­wać kogoś do pew­ne­go czasu;
3. do­cho­wy­wać się:
a) trwać do pew­ne­go czasu; prze­cho­wy­wać się;
b) do­cze­ki­wać się re­zul­ta­tów wy­cho­wy­wa­nia, sta­rań


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. do­cho­wać)

 (1.1) nie­do­ko­na­ny od|do­cho­wać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dochrapanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­chra­pać.


Źródła:

Wiktionary

Dochrapać

po­tocz­nie: do­chra­pać się - osia­gnąć coś po dłu­gich sta­ra­niach


Źródła:

SJP.pl

Dochromać

prze­sta­rza­łe: ku­le­jąc, dojść do­kądś; docz­ła­pać


Źródła:

SJP.pl

Dochrzaniać

po­tocz­nie:
1. ob­cią­żać kogoś czymś; do­wa­lać;
2. do­chrza­niać się - cze­piać się o coś; do­wa­lać się


Źródła:

SJP.pl

Dochrzanić

po­tocz­nie:
1. do­chrza­nić komuś - pobić kogoś;
2. ob­cią­żyć kogoś czymś; do­wa­lić;
3. do­chrza­nić się - zgło­sić pre­ten­sje, czę­sto nie­u­za­sad­nio­ne; przy­cze­pić się


Źródła:

SJP.pl

Dochtor

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. le­karz


Źródła:

Wiktionary

Dochtór

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski, Górny Śląsk. dok­tor, le­karz


Źródła:

Wiktionary

Dochód

po­ję­cie eko­no­micz­ne okre­śla­ją­ce nad­wyż­kę przy­cho­du nad roz­cho­dem


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) księg. suma wpły­wów (przy­cho­dów) pom­niej­szo­na o kosz­ty ich uzy­ska­nia;

 (1.2) ekon. kwota po­zo­sta­ją­ca do dy­spo­zy­cji


Do­chód – wpły­wy osią­gnię­te w okre­ślo­nym cza­sie po po­trą­ce­niu kosz­tów ich uzy­ska­nia.

Sta­no­wi pod­sta­wo­wą ka­te­go­rię eko­no­micz­ną, wy­ra­ża­ją­cą do­dat­ni efekt za­sto­so­wa­nia czyn­ni­ków wyt­wór­czych: ziemi, pracy, ka­pi­ta­łu rze­czo­we­go, ka­pi­ta­łu fi­nan­so­we­go w pro­ce­sie go­spo­da­ro­wa­nia. Do­chód jest re­zul­ta­tem po­łą­cze­nia wy­mie­nio­nych czyn­ni­ków wyt­wór­czych oraz przed­się­bior­czo­ści czło­wie­ka. Do­chód w for­mie pie­nięż­nej jest wy­ra­zem to­wa­rów i usług, które pod­mio­ty go po­sia­da­ją­ce mogą za niego nabyć.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dochówek

1. przy­rost ży­we­go in­wen­ta­rza; przy­chó­wek; do­cho­wek;
2. zło­że­nie ciała zmar­łe­go w gro­bie, w któ­rym uprzed­nio po­cho­wa­no in­ne­go zmar­łe­go;
3. po­now­ny po­chó­wek


Źródła:

SJP.pl

Dochówka

re­gio­nal­nie: część pieca ku­chen­ne­go do prze­cho­wy­wa­nia i pod­grze­wa­nia po­traw; pie­kar­nik, pie­cyk, du­chów­ka


Źródła:

SJP.pl

Dociec

1. do­wie­dzieć się cze­goś lub wy­kryć coś;
2. o wo­dzie, cie­czy: cie­knąc, dojść, do­stać się gdzieś


Źródła:

SJP.pl

Dociekania

1. po­szu­ki­wać wy­ja­śnie­nia lub roz­wią­za­nia;
2. o wo­dzie, cie­czy: cie­knąc, dojść, do­stać się gdzieś


Źródła:

SJP.pl

Dociekanie

1. po­szu­ki­wać wy­ja­śnie­nia lub roz­wią­za­nia;
2. o wo­dzie, cie­czy: cie­knąc, dojść, do­stać się gdzieś


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­cie­kać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dociekać

1. po­szu­ki­wać wy­ja­śnie­nia lub roz­wią­za­nia;
2. o wo­dzie, cie­czy: cie­knąc, dojść, do­stać się gdzieś


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. do­ciec, do­cie­knąć)

 (1.1) podn. ba­da­jąc coś, sta­rać się do­trzeć do sedna spra­wy; do­cho­dzić praw­dy

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. do­ciec, do­cie­knąć)

 (2.1) cie­kąc, do­sta­wać się gdzieś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dociekliwiec

po­tocz­nie: osoba do­cie­kli­wa, wni­kli­wa, ba­daw­cza


Źródła:

SJP.pl

Dociekliwiej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: do­cie­kli­wie


Źródła:

SJP.pl

Dociekliwość

wni­kli­wość, cie­ka­wość, sta­ra­nia aby do­wie­dzieć się i zro­zu­mieć jak naj­wię­cej


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) do­cie­ka­nie, chęć po­sze­rza­nia wie­dzy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dociekliwszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: do­cie­kli­wy


Źródła:

SJP.pl

Dociekliwy

1. sta­ra­ją­cy się do­wie­dzieć i zro­zu­mieć jak naj­wię­cej;
2. świad­czą­cy o takim po­dej­ściu do cze­goś


przy­miot­nik

 (1.1) taki, który chce do­wie­dzieć się i zro­zu­mieć jak naj­wię­cej


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Docieknięty

o wo­dzie: dojść lub do­stać się gdzieś; do­ciec


Źródła:

SJP.pl

Docieknąć

o wo­dzie: dojść lub do­stać się gdzieś; do­ciec


Źródła:

SJP.pl

Dociekły

o wo­dzie: dojść lub do­stać się gdzieś; do­ciec


Źródła:

SJP.pl

Dociepleniowiec

po­tocz­nie: mon­ter do­cie­pleń bu­dyn­ków


Źródła:

SJP.pl

Dociepleniowy

→ do­cie­ple­nie (bu­dyn­ku)


Źródła:

SJP.pl

Docieracz

osoba trud­nią­ca się obrób­ką przed­mio­tów po­przez po­cie­ra­nie ich po­wierzch­ni


Źródła:

SJP.pl

Docieraczka

na­rzę­dzie do uzy­ski­wa­nia od­po­wied­nie­go kształ­tu, wzoru lub gład­ko­ści obra­bia­nej po­wierzch­ni; do­cie­rak


Źródła:

SJP.pl

Docierak

na­rzę­dzie do uzy­ski­wa­nia od­po­wied­nie­go kształ­tu, wzoru lub gład­ko­ści obra­bia­nej po­wierzch­ni; do­cie­racz­ka


Źródła:

SJP.pl

Docieranie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­cie­rać.


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Docierarka

ma­szy­na do uzy­ski­wa­nia od­po­wied­nie­go kształ­tu, wzoru lub gład­ko­ści obra­bia­nej po­wierzch­ni, np. do­cie­rar­ka do be­to­nu


Źródła:

SJP.pl

Docierać

1. wy­gła­dzać, wy­cie­rać;
2. do­sta­wać się do­kądś lub do kogoś z tru­dem;
3. po­wo­do­wać wza­jem­ne do­pa­so­wy­wa­nie się po­wierzch­ni trą­cych ma­szy­ny;
4. ucie­rać do­dat­ko­wą ilość cze­goś;
5. do­cie­rać się - do­sto­so­wać się do sie­bie


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. do­trzeć)

 (1.1) wy­gła­dzać, wy­cie­rać

 (1.2) do­sta­wać się, do­cho­dzić do­kądś lub do kogoś z tru­dem

 (1.3) po­wo­do­wać wza­jem­ne do­pa­so­wy­wa­nie się po­wierzch­ni trą­cych ma­szy­ny

 (1.4) pot. ucie­rać do­dat­ko­wą ilość cze­goś

 (1.5) roz­prze­strze­niać się

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny do­cie­rać się (dk. do­trzeć się)

 (2.1) do­sto­so­wać się, do­pa­so­wać się do sie­bie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Docinak

ręcz­ne na­rzę­dzie ślu­sar­skie do przy­ci­na­nia koń­có­wek rur


Źródła:

SJP.pl

Docinać

1. wy­ci­nać do końca lub do okre­ślo­ne­go miej­sca;
2. ob­ci­na­jąc, do­pa­so­wy­wać;
3. mówić komuś coś zło­śli­we­go


Źródła:

SJP.pl

Docinek

zło­śli­wy ko­men­tarz, przy­kra uwaga


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) przy­kra uwaga


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Docinkowy

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) rzad. uszczy­pli­wy, szy­der­czy, pełny do­cin­ków


Źródła:

Wiktionary

Dociosać

do­koń­czyć cio­sa­nie


Źródła:

SJP.pl

Dociosywać

do­kań­czać cio­sa­nie


Źródła:

SJP.pl

Docisk

1. ele­ment mo­cu­ją­cy przed­miot pod­czas obrób­ki na obra­biar­ce;
2. siła wy­stę­pu­ją­ca mię­dzy po­wierzch­nia­mi sty­ka­nia się przy­ci­ska­nych do sie­bie przed­mio­tów


Do­cisk w wy­trzy­ma­ło­ści ma­te­ria­łów – stan ob­cią­że­nia ciała, kiedy dzia­ła­ją­ce na nie ob­cią­że­nie zew­nętrz­ne jest sku­pio­ne na małym frag­men­cie jego po­wierzch­ni. Takie ob­cią­że­nie po­wo­du­je po­ja­wie­nie się du­żych na­prę­żeń w oto­cze­niu punk­tu przy­ło­że­nia siły, które szyb­ko ma­le­ją ze od­le­gło­ścią od tego punk­tu.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dociskać

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. do­cis­nąć)

 (1.1) przy­ci­skać coś do cze­goś tak, aby zwięk­szyć kon­takt lub sta­bil­ność

 (1.2) przen. zmu­szać kogoś do więk­sze­go wy­sił­ku lub dzia­ła­nia

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny do­ci­skać się (dk. do­cis­nąć się)

 (2.1) być do­ci­ska­nym

 (2.2) do­ci­skać sie­bie naw­za­jem


Źródła:

Wiktionary

Dociskowy

zwią­za­ny z do­ci­skiem


Źródła:

SJP.pl

Docisnąć

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. do­ci­skać)

 (1.1) użyć siły, aby jakiś obiekt moc­niej lub ści­ślej przy­le­gał do dru­gie­go

 (1.2) pot. zmu­sić kogoś do więk­sze­go wy­sił­ku; zwięk­szyć pre­sję na kogoś

cza­sow­nik zwrot­ny do­ko­na­ny do­cis­nąć się (ndk. do­ci­skać się)

 (2.1) zo­stać do­ci­śnię­tym

 (2.2) pot. prze­do­stać się gdzieś mimo przesz­kód


Źródła:

Wiktionary

Dociąg

1. me­cha­nizm au­to­ma­tycz­ne­go do­my­ka­nia drzwi w sa­mo­cho­dzie;
2. daw­niej: wpro­wa­dze­nie do war­ni­ka pew­nej ilo­ści gę­ste­go soku, kla­rów­ki lub ulepu


Źródła:

SJP.pl

Dociągać

1. cią­gnąc, przy­bli­żać coś lub kogoś do pew­ne­go miej­sca;
2. ro­biąc coś, do­pro­wa­dzać to do ja­kie­goś punk­tu w prze­strze­ni lub w cza­sie;
3. do­cie­rać gdzieś z tru­dem;
4. trwać, żyć do ja­kie­goś mo­men­tu


Źródła:

SJP.pl

Dociągnąć

1. cią­gnąc, przy­bli­żyć coś lub kogoś do pew­ne­go miej­sca;
2. ro­biąc coś, do­pro­wa­dzić to do ja­kie­goś punk­tu w prze­strze­ni lub w cza­sie;
3. do­trzeć gdzieś z tru­dem;
4. przetr­wać, prze­żyć do ja­kie­goś mo­men­tu


Źródła:

SJP.pl

Dociągowy

→ do­ciąg


Patrz:dociąg

Źródła:

SJP.pl

Dociąć

1. wy­ciąć do końca lub do okre­ślo­ne­go miej­sca;
2. ob­ci­na­jąc, do­pa­so­wać;
3. po­wie­dzieć komuś coś zło­śli­we­go


Źródła:

SJP.pl

Dociążać

1. zwięk­szać cię­żar cze­goś;
2. obar­czać kogoś do­dat­ko­wą pracą


Źródła:

SJP.pl

Dociążenie

1. zwięk­szyć cię­żar cze­goś;
2. obar­czyć kogoś do­dat­ko­wą pracą


Źródła:

SJP.pl

Dociążyć

1. zwięk­szyć cię­żar cze­goś;
2. obar­czyć kogoś do­dat­ko­wą pracą


Źródła:

SJP.pl

Docięcie

1. wy­ciąć do końca lub do okre­ślo­ne­go miej­sca;
2. ob­ci­na­jąc, do­pa­so­wać;
3. po­wie­dzieć komuś coś zło­śli­we­go


Źródła:

SJP.pl

Doctorow

[czy­taj: dok­to­row] naz­wi­sko, m.in. Cory Doc­to­row, ka­na­dyj­ski pi­sarz


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Docucać

przy­wra­cać kogoś do przy­tom­no­ści


Źródła:

SJP.pl

Docucić

do­pro­wa­dzić z tru­dem do stanu przy­tom­no­ści


Źródła:

SJP.pl

Docudrama

[czy­taj: do­ku­dra­ma] fa­bu­la­ry­zo­wa­ny film do­ku­men­tal­ny; do­ku­dra­ma


Źródła:

SJP.pl

Docusoap

[czy­taj: DOkjusołp] ro­dzaj filmu do­ku­men­tal­ne­go, emi­to­wa­ne­go w od­cin­kach i zbli­żo­ne­go do se­ria­lu oby­cza­jo­we­go


Źródła:

SJP.pl

Docymolog

spe­cja­li­sta od eg­za­mi­nów, spo­so­bu oce­nia­nia


Źródła:

SJP.pl

Docymologia

nauka o eg­za­mi­nach szkol­nych, ich ana­li­za i ocena


Do­cy­mo­lo­gia (gr. "δοκιμε" „próba”) – nauka o spo­so­bach oce­nia­nia wie­dzy, umie­jęt­no­ści i przy­dat­no­ści da­nych osób do wy­ko­ny­wa­nia okre­ślo­nych za­wo­dów lub funk­cji.

Ten dział nauki za­czął roz­wi­jać się do­pie­ro po II woj­nie świa­to­wej. Głów­nym jej za­da­niem jest udo­sko­na­le­nie daw­nych oraz two­rze­nie no­wych metod eg­za­mi­no­wa­nia i we­ry­fi­ka­cji osią­gnięć szkol­nych lub za­wo­do­wych. Stwier­dza ona brak za­u­fa­nia do war­to­ści tra­dy­cyj­nych eg­za­mi­nów oraz pro­wa­dzi ba­da­nia nad me­do­ta­mi pro­wa­dze­nia te­stów i kon­kur­sów.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Doczekanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) dotr­wa­nie aż do ja­kie­goś mo­men­tu


Źródła:

Wiktionary

Doczekać

do­cze­kać się;
1. cze­ka­jąc cier­pli­wie, wytr­wać do ja­kie­goś spo­dzie­wa­ne­go mo­men­tu; dotr­wać;
2. za­słu­żyć na coś swoją wytr­wa­łą pracą; do­stą­pić, za­słu­żyć, osią­gnąć coś


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. do­cze­ki­wać)

 (1.1) dotr­wać cze­goś spo­dzie­wa­ne­go po pew­nym cza­sie ocze­ki­wa­nia

 (1.2) dożyć ja­kie­goś wieku lub waż­ne­go wy­da­rze­nia

cza­sow­nik zwrot­ny do­ko­na­ny do­cze­kać się (ndk. do­cze­ki­wać się)

 (2.1) do­cze­kać (1.1) cze­goś po dłu­gim cza­sie ocze­ki­wa­nia, zaz­wy­czaj z wy­jąt­ko­wym znie­cier­pli­wie­niem

 (2.2) do­cze­kać (1.2) ja­kie­goś waż­ne­go mo­men­tu lub etapu w swoim życiu

 (2.3) otrzy­mać coś, co było ocze­ki­wa­ne lub za­słu­żo­ne


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Doczep

lekki wagon do ruchu pa­sa­żer­skie­go na bocz­nych li­niach


Źródła:

SJP.pl

Doczepa

lekki wagon do ruchu pa­sa­żer­skie­go na bocz­nych li­niach


Źródła:

SJP.pl

Doczepek

po­tocz­nie: coś do­cze­pio­ne­go, do­da­ne­go do cze­goś * zwy­kle w związ­ku fra­ze­o­lo­gicz­nym: na do­czep­kę - na do­da­tek, oprócz tego; na przy­czep­kę


Źródła:

SJP.pl

Doczepienie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­cze­pić.


Źródła:

Wiktionary

Doczepić

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. do­cze­piać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|do­cze­piać.


Źródła:

Wiktionary

Doczepka

po­tocz­nie: coś do­cze­pio­ne­go, do­da­ne­go do cze­goś * zwy­kle w związ­ku fra­ze­o­lo­gicz­nym: na do­czep­kę - na do­da­tek, oprócz tego; na przy­czep­kę


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot., rzad. lub daw. przed­miot sta­no­wią­cy do­dat­ko­wy, do­łą­czo­ny ele­ment więk­szej ca­ło­ści; rzecz uzu­peł­nia­ją­ca

 (1.2) transp. nie­wiel­ki po­jazd bez włas­ne­go na­pę­du, ho­lo­wa­ny przez inny po­jazd; mała do­cze­pa

 (1.3) przen. zło­śli­wa aluz­ja lub uwaga wy­po­wie­dzia­na w czy­jejś obec­no­ści, ma­ją­ca spra­wić tej oso­bie przy­krość


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Doczepny

przy­sto­so­wa­ny do do­cze­pia­nia


Źródła:

SJP.pl

Doczesać

do­koń­czyć cze­sa­nie


Źródła:

SJP.pl

Doczesna

prze­mi­ja­ją­cy, zwią­za­ny z ży­ciem ziem­skim, bez więk­sze­go zna­cze­nia w per­spek­ty­wie wiecz­ne­go życia


Do­czes­na – prze­ro­sła i roz­pulch­nio­na błona ślu­zo­wa ma­ci­cy. Roz­rost na­stę­pu­je pod wpły­wem hor­mo­nów jaj­ni­ka, a zwła­szcza pro­ge­ste­ro­nu w trak­cie cyklu mie­siącz­ko­we­go i ma na celu przy­go­to­wa­nie pod­ście­li­ska dla za­gnież­dże­nia się za­płod­nio­nej ko­mór­ki ja­jo­wej. W razie za­płod­nie­nia ko­mór­ki ja­jo­wej błona ślu­zo­wa ma­ci­cy ulega dal­szym zmia­nom, przeksz­tał­ca­jąc się w do­czes­ną cią­żo­wą, która dzie­li się na na­stę­pu­ją­ce czę­ści:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Doczesność

→ do­czes­ny


Patrz:doczesny

Źródła:

SJP.pl

Doczesny

prze­mi­ja­ją­cy, zwią­za­ny z ży­ciem ziem­skim, bez więk­sze­go zna­cze­nia w per­spek­ty­wie wiecz­ne­go życia


przy­miot­nik

 (1.1) prze­mi­ja­ją­cy, zwią­za­ny z ży­ciem ziem­skim, bez więk­sze­go zna­cze­nia w per­spek­ty­wie wiecz­ne­go życia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Doczesywać

koń­czyć cze­sa­nie


Źródła:

SJP.pl

Doczka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gwara. córka

 (1.2) gwara. szo­fer­ska: cię­ża­rów­ka marki Dodge


Źródła:

Wiktionary

Doczkać

cza­sow­nik do­ko­na­ny

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. za­cze­kać, po­cze­kać


Źródła:

Wiktionary

Doczołgiwać

do­czoł­gi­wać się - do­cie­rać do­kądś, czoł­ga­jąc się


Źródła:

SJP.pl

Doczyszczanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­czy­szczać.


Źródła:

Wiktionary

Doczytać

1. do­koń­czyć czy­ta­nie cze­goś, prze­czy­tać do końca;
2. do­czy­tać się - czy­ta­jąc do­wie­dzieć się cze­goś; wy­czy­tać coś


Źródła:

SJP.pl

Doczłapać

dojść do­kądś z tru­dem, czła­piąc; dow­lec się


Źródła:

SJP.pl

Dod.

skrót

 (1.1) = do­da­tek


Źródła:

Wiktionary

Doda

zwięk­szyć ilość cze­goś


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dodajna

licz­ba, do któ­rej do­da­je się inną licz­bę


Źródła:

SJP.pl

Dodajnik

w do­da­wa­niu licz­ba do­da­wa­na do do­daj­nej


Źródła:

SJP.pl

Dodanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|dodać.


Źródła:

Wiktionary

Dodatek

1. to, co się do­da­je ponad normę, ponad okre­ślo­ną ilość, miarę, ponad pro­gram;
2. krót­ki film wyś­wiet­la­ny po kro­ni­ce przed fil­mem peł­no­me­tra­żo­wym


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) coś do­da­ne­go, do­dat­ko­we­go

 (1.2) in­form. do­dat­ko­wa funk­cjo­nal­ność pro­gra­mu kom­pu­te­ro­we­go w po­sta­ci wtycz­ki, skór­ki itp.


Do­da­tek – część wsi To­ma­szów­ka w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie lip­skim, w gmi­nie Lip­sko.

W la­tach 1975–1998 Do­da­tek na­le­żał ad­mi­ni­stra­cyj­nie do wo­je­wództ­wa ra­dom­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dodatki

1. to, co się do­da­je ponad normę, ponad okre­ślo­ną ilość, miarę, ponad pro­gram;
2. krót­ki film wyś­wiet­la­ny po kro­ni­ce przed fil­mem peł­no­me­tra­żo­wym


Do­dat­ki – ko­lo­nia w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim, w po­wie­cie ję­drze­jow­skim, w gmi­nie Wo­dzi­sław.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość na­le­ża­ła ad­mi­ni­stra­cyj­nie do wo­je­wództ­wa kie­lec­kie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dodatkowo

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób do­da­ny do cze­goś


Źródła:

Wiktionary

Dodatkowość

za­sa­da mó­wią­ca o tym, że fun­du­sze przez­na­czo­ne przez Unię Eu­ro­pej­ską na roz­wój państw człon­kow­skich mogą być tylko do­dat­ko­wym, a nie głów­nym źró­dłem fi­nan­so­wa­nia pro­gra­mów roz­wo­ju re­a­li­zo­wa­nych przez dane pań­stwo; ad­di­tio­na­li­ty


Źródła:

SJP.pl

Dodatkowy

taki, który zo­stał do­da­ny do cze­goś, nad­pro­gra­mo­wy


przy­miot­nik

 (1.1) do­da­ny do ist­nie­ją­cej wcze­śniej resz­ty

 (1.2) nie­ko­niecz­ny; taki, któ­re­go brak nie zmie­nił­by osta­tecz­nych wnio­sków

 (1.3) po­moc­ni­czy

 (1.4) nie­pla­no­wa­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dodatni

1. dobry, ko­rzyst­ny;
2. więk­szy od zera, oz­na­czo­ny zna­kiem plus


przy­miot­nik

 (1.1) mat. ekon. więk­szy od zera

 (1.2) fiz. chem. taki, który nie jest ujem­ny

 (1.3) świad­czą­cy o obec­no­ści ja­kie­goś wskaź­ni­ka

 (1.4) dobry lub ko­rzyst­ny

 (1.5) wy­ra­ża­ją­cy po­zy­tyw­ny sąd


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dodatniość

→ do­dat­ni


Patrz:dodatni

Źródła:

SJP.pl

Dodawanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) mat. dzia­ła­nie aryt­me­tycz­ne oz­na­cza­ne sym­bo­lem + (plus);

 (1.2) mat. jedno z dwóch dzia­łań w pier­ście­niu – uo­gól­nie­nie do­da­wa­nia (1.1)

 (1.3) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­da­wać.


Do­da­wa­nie – wspól­na nazwa róż­nych dzia­łań ma­te­ma­tycz­nych, zde­fi­nio­wa­nych na róż­nych zbio­rach i kla­sach, m.in. tych licz­bo­wych, ale też dla wek­to­rów, niek­tó­rych funk­cji i czę­ści in­nych zbio­rów.

Do­da­wa­ne obiek­ty to skład­ni­ki, a wynik do­da­wa­nia to suma. Dzia­ła­nie to zwy­kle oz­na­cza się plu­sem: for­mu­la_1 Do­da­wa­nie za­li­cza się do dzia­łań aryt­me­tycz­nych i jest naj­prost­szym z nich, de­fi­niu­ją­cym po­zo­sta­łe.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Dodawać

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) dawać coś uzu­peł­nia­ją­ce­go, pod­wyż­sza­ją­ce­go po­przed­nią ilość

 (1.2) do­po­wia­dać coś, uzu­peł­niać wy­po­wiedź do­dat­ko­wy­mi zwro­ta­mi; nad­mie­nić

 (1.3) mat. wy­ko­ny­wać do­da­wa­nie, su­mo­wać


Źródła:

Wiktionary

Dodać

zwięk­szyć ilość cze­goś


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. do­da­wać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|do­da­wać.

spój­nik

 (2.1) mat. plus (spój­nik łą­czą­cy do­da­wa­ne skład­ni­ki)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dodefiniować

do­kład­niej coś zde­fi­nio­wać; do­pre­cy­zo­wać


Źródła:

SJP.pl

Dodefiniowywać

do­kład­niej coś de­fi­nio­wać; do­pre­cy­zo­wy­wać


Źródła:

SJP.pl

Dodek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) po­u­fa­ła forma imie­nia Adolf


Źródła:

Wiktionary

Dodekaedr

wie­lo­ścian fo­rem­ny ogra­ni­czo­ny dwu­na­sto­ma pię­cio­ką­ta­mi fo­rem­ny­mi; dwu­na­sto­ścian fo­rem­ny


Źródła:

SJP.pl

Dodekafonia

12-dźwię­ko­wa ato­nal­na tech­ni­ka kom­po­no­wa­nia ut­wo­rów mu­zycz­nych


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) muz. tech­ni­ka kom­po­zy­tor­ska po­le­ga­ją­ca na uży­ciu wszyst­kich dwu­na­stu dźwię­ków skali chro­ma­tycz­nej w okre­ślo­nym po­rząd­ku, bez wy­róż­nia­nia jed­ne­go z nich jako tonu głów­ne­go (czyli bez to­nal­no­ści dur-moll)


Do­de­ka­fo­nia – tech­ni­ka kom­po­zy­tor­ska w mu­zy­ce współ­czes­nej opar­ta na skali dwu­na­stodź­wię­ko­wej, sfor­mu­ło­wa­na na po­cząt­ku XX wieku przez Ar­nol­da Schönberga i sto­so­wa­na przez kom­po­zy­to­rów tzw. dru­giej szko­ły wie­deń­skiej. Naj­wy­bit­niej­szy­mi jej przed­sta­wi­cie­la­mi byli: Alban Berg, Ar­nold Schönberg i Anton We­bern.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dodekafoniczność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest do­de­ka­fo­nicz­ne


Źródła:

Wiktionary

Dodekafoniczny

→ do­de­ka­fo­nia


przy­miot­nik

 (1.1) muz. zwią­za­ny z do­de­ka­fo­nią, zgod­ny z za­sa­da­mi do­de­ka­fo­nii


Patrz:dodekafonia

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dodekafonista

kom­po­zy­tor sto­su­ją­cy tech­ni­kę do­de­ka­fo­nicz­ną


Źródła:

SJP.pl

Dodekafonistka

→ do­de­ka­fo­ni­sta


Patrz:dodekafonista

Źródła:

SJP.pl

Dodekafonizm

styl we współ­czes­nej mu­zy­ce po­waż­nej opar­ty na tech­ni­ce do­de­ka­fo­nicz­nej


Źródła:

SJP.pl

Dodekahedron

wie­lo­ścian ogra­ni­czo­ny dwu­na­sto­ma wie­lo­ką­ta­mi; dwu­na­sto­ścian


Źródła:

SJP.pl

Dodekanez

grupa wysp grec­kich, na Morzu Egej­skim


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. grec­ki ar­chi­pe­lag w po­łud­nio­wej czę­ści Morza Egej­skie­go, u wy­brze­ży Tur­cji;

 (1.2) geogr. adm. nomos (pre­fek­tu­ra ad­mi­ni­stra­cyj­na) obej­mu­ją­cy ar­chi­pe­lag Do­de­ka­nez (1.1)


Do­de­ka­nez ( Δωδεκάνησα, trb. "Dodekánisa"; w tłum. na pol. „dwa­na­ście wysp”) – ar­chi­pe­lag na Morzu Egej­skim i do końca 2010 roku pre­fek­tu­ra (nomos) w re­gio­nie ad­mi­ni­stra­cyj­nym Wyspy Egej­skie Po­łud­nio­we w Gre­cji ze sto­li­cą w mie­ście Rodos. Pre­fek­tu­ra Do­de­ka­nez zaj­mo­wa­ła łącz­ną po­wierzch­nię 2714 km², za­miesz­ki­wa­ło ją około 200,5 ty­sią­ca ludzi (stan na 2005 rok).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Doderer

naz­wi­sko, m.in. He­i­mi­to von Do­de­rer (1896-1966), pi­sarz au­striac­ki


Źródła:

SJP.pl

Dodge

[czy­taj: dodż] marka sa­mo­cho­dów


Dodge – ame­ry­kań­ski pro­du­cent sa­mo­cho­dów z sie­dzi­bą w Au­burn Hills dzia­ła­ją­cy od 1913 roku. Na­le­ży do mię­dzy­na­ro­do­we­go kon­cer­nu Stel­lan­tis.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dodo

ptak nie­lot z wy­mar­łej ro­dzi­ny dron­tów, który wy­stę­po­wał na wy­spie Ma­u­ri­tius


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) ornit. wy­mar­ły ptak nie­lot z wyspy Ma­u­ri­tius z ga­tun­ku nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Rap­hus cu­cul­la­tus|ref=tak.;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dodoma

sto­li­ca Tan­za­nii


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto, sto­li­ca Tan­za­nii;


Do­do­ma – ofi­cjal­na sto­li­ca Tan­za­nii (do 1981 roku był nią Dar es Sa­la­am), po­ło­żo­na w środ­ko­wej czę­ści kraju na wy­so­ko­ści ok. 1100 m n.p.m., oś­ro­dek ad­mi­ni­stra­cyj­ny okrę­gu Do­do­ma, za­miesz­ki­wa­na przez ok. 324 tys. miesz­kań­ców (2002). Jest to ósme co do wiel­ko­ści mia­sto w Tan­za­nii.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dodomczyk

miesz­ka­niec Do­do­my (sto­li­cy Tan­za­nii)


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Do­do­my


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dodomka

miesz­kan­ka Do­do­my (sto­li­cy Tan­za­nii)


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Do­do­my


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dodomski

→ Do­do­ma (sto­li­ca Tan­za­nii)


przy­miot­nik

 (1.1) od­no­szą­cy się do mia­sta Do­do­ma


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dodona

1. miej­sco­wość w Gre­cji;
2. sie­dzi­ba wy­rocz­ni Zeusa


Do­do­na (stgr. Δωδώνα Dōdṓnā, Δωδώνη Dōdṓnē, ngr. Do­do­ni) – miej­sco­wość w Gre­cji, w ad­mi­ni­stra­cji zde­cen­tra­li­zo­wa­nej Epir-Ma­ce­do­nia Za­chod­nia, w re­gio­nie Epir, w jed­nost­ce re­gio­nal­nej Ja­ni­na, w gmi­nie Do­do­na, w po­bli­żu góry To­ma­ros. W 2011 roku li­czy­ła 55 miesz­kań­ców.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dodoński

przy­miot­nik od: Do­do­na (miej­sco­wość w sta­ro­żyt­nej Gre­cji)


Źródła:

SJP.pl

Dodrapać

1. zdra­pać do końca;
2. do­dra­pać się -
a) dra­piąc czymś ostrym, do­stać się do cze­goś;
b) do­trzeć z tru­dem na coś wy­so­kie­go;
c) do­trzeć z tru­dem do ja­kichś in­for­ma­cji;
d) osią­gnąć z tru­dem swój cel zwią­za­ny z wy­so­ką po­zy­cją za­wo­do­wą


Źródła:

SJP.pl

Dodrapywać

do­dra­py­wać się -
1. dra­piąc czymś ostrym, do­sta­wać się do cze­goś;
2. do­cie­rać z tru­dem na coś wy­so­kie­go;
3. do­cie­rać z tru­dem do ja­kichś in­for­ma­cji;
4. osią­gać z tru­dem swój cel zwią­za­ny z wy­so­ką po­zy­cją za­wo­do­wą


Źródła:

SJP.pl

Dodreptać

drep­cząc, dojść gdzieś


Źródła:

SJP.pl

Dodruk

1. do­dru­ko­wa­nie eg­zem­pla­rzy z za­cho­wa­nej formy dru­kar­skiej;
2. po­zy­cja wy­daw­ni­cza wy­dru­ko­wa­na tą me­to­dą


Do­druk – zwięk­sze­nie na­kła­du pu­bli­ka­cji przez do­dat­ko­we dru­ko­wa­nie eg­zem­pla­rzy z prze­cho­wa­nych form dru­ko­wych (ma­tryc, skła­du) w ra­mach jed­ne­go wy­da­nia.

W fi­la­te­li­sty­ce ter­min ten od­no­si się do do­dat­ko­we­go druku znacz­ków lub ca­ło­stek pocz­to­wych. W tym wy­pad­ku do­druk może też przy­jąć formę na­nie­sie­nia do­dat­ko­we­go tek­stu (ma­szy­no­wo lub ręcz­nie) na ca­łost­ce pocz­to­wej poza zna­kiem opła­ty. Taki do­druk nie jest zwią­za­ny z pier­wot­nym przez­na­cze­niem ca­łost­ki.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dodruki

1. do­dru­ko­wa­nie eg­zem­pla­rzy z za­cho­wa­nej formy dru­kar­skiej;
2. po­zy­cja wy­daw­ni­cza wy­dru­ko­wa­na tą me­to­dą


Źródła:

SJP.pl

Dodrzeć

po­drzeć zu­peł­nie, do końca, zni­szczyć przez no­sze­nie, uży­wa­nie, np. do­drzeć buty, stare ubra­nia


Źródła:

SJP.pl

Dodupizm

żar­to­bli­wie: bycie do ni­cze­go


Źródła:

SJP.pl

Dodusić

1. skoń­czyć pro­ces du­sze­nia po­traw;
2. do­pro­wa­dzić du­sze­nie do końca, za­du­sić


Źródła:

SJP.pl

Dodyna

nazwa zwy­cza­jo­wa fun­gi­cy­du z grupy po­chod­nych gu­a­ni­dy­ny


Na tę stro­nę wska­zu­je „Syl­lit”. Zo­bacz też: Sylit.

Do­dy­na, – or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny, sól kwasu oc­to­we­go i 1-do­de­cy­lo­gu­a­ni­dy­ny; po­chod­na gu­a­ni­dy­ny za­wie­ra­ją­ca 12-wę­glo­wy li­po­fi­lo­wy łań­cuch bocz­ny.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dodzierżeć

cza­sow­nik

 (1.1) stpol. do­trzy­mać


Źródła:

Wiktionary

Dodzwanialność

moż­li­wość uzy­ska­nia po­łą­cze­nia te­le­fo­nicz­ne­go


Źródła:

SJP.pl

Dodźgać

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. brak)

 (1.1) zabić umie­ra­ją­ce­go czło­wie­ka lub zwie­rzę, ude­rza­jąc czymś ostrym


Źródła:

Wiktionary

Dodźwigać

do­nieść gdzieś z tru­dem; dodź­wi­gnąć


Źródła:

SJP.pl

Dodźwignąć

rzad­ko: do­nieść gdzieś z tru­dem; dodź­wi­gać


Źródła:

SJP.pl

Doedukować

do­u­czyć, doksz­tał­cić, dosz­ko­lić


Źródła:

SJP.pl

Doedukowywać

do­u­czać, doksz­tał­cać, dosz­ka­lać


Źródła:

SJP.pl

Doeg

Doeg – po­stać bi­blij­na ze Sta­re­go Te­sta­men­tu.

Edo­mi­ta, głów­ny pa­sterz króla Saula. Był w Nob, kiedy ka­płan Achi­me­lek na­kar­mił i uz­bro­ił ucie­ka­ją­ce­go Da­wi­da. Doeg wydał Achi­me­le­ka i prze­pro­wa­dzi­li eg­ze­ku­cje ka­pła­nów z Nob za­rzą­dzo­ne przez Saula. Patrz 1 Sm 21,8; 22,9 nn.


Źródła:

Wikipedia

Doenergetyzować

dodać ener­gii, po­bu­dzić


Źródła:

SJP.pl

Doenjang

rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) kulin. ko­re­ań­ska pasta ze sfer­men­to­wa­nych zia­ren soi;


Do­en­jang ( 된장) – ro­dzaj sfer­men­to­wa­nej pasty so­jo­wej w ca­ło­ści przy­rzą­dza­nej z soi i so­lan­ki. Jest to rów­nież pro­dukt ubocz­ny pro­duk­cji "guk-gan­jang" (sosu so­jo­we­go do zup). Pasta cza­sa­mi jest uży­wa­na jako re­lisz.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Dofakturować

wy­sta­wić do­dat­ko­wą fak­tu­rę od­bior­cy


Źródła:

SJP.pl

Dofinansowanie

bezz­wrot­na pomoc fi­nan­so­wa; sub­sy­dium; sub­wen­cja; do­ta­cja


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) do­dat­ko­we pie­nią­dze przyz­na­wa­ne jako pomoc fi­nan­so­wa w opła­ce­niu ja­kie­goś przed­sięw­zię­cia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dofinansować

wspo­móc fi­nan­so­wo


Źródła:

SJP.pl

Dofu

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) kulin. rzad. twa­ro­żek z mleka so­jo­we­go, skład­nik wielu po­traw orien­tal­nych i we­ge­ta­riań­skich, zob. tofu.


Źródła:

Wiktionary

Dog

duży pies obron­ny i my­śliw­ski o krót­kiej sier­ści


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) kynol. nazwa rasy psa;


Dog (z dog – pies) – rasa psów obron­nych z grupy mo­lo­sów, cha­rak­te­ry­zu­ją­ca się dużym wzro­stem, krót­ką, gład­ką sier­ścią o róż­nym uma­szcze­niu oraz tępo za­koń­czo­ną kufą z sil­ny­mi szczę­ka­mi. Głów­ną rolą tych psów była walka z dzi­ki­mi zwie­rzę­ta­mi oraz ochro­na ka­ra­wan i stad bydła. Z cza­sem za­czę­to ich uży­wać jako psów my­śliw­skich i bo­jo­wych. Obec­nie peł­nią zaz­wy­czaj rolę psów ro­dzin­nych i do to­wa­rzy­stwa..


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dog-Friendly

[czy­taj: dog frend­li] przy­jaz­ny dla psów


Źródła:

SJP.pl

Doga

forma rze­czow­ni­ka.

 (1.1) D., B. lp. od: dog


Źródła:

Wiktionary

Dogadać

1. po­tocz­nie: po­wie­dzieć komuś coś zło­śli­we­go;
2. uz­god­nić coś z kimś osta­tecz­nie


Źródła:

SJP.pl

Dogadywacz

po­tocz­nie: osoba czę­sto ro­bią­ca zło­śli­we uwagi; zło­śli­wiec


Źródła:

SJP.pl

Dogadzanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­ga­dzać.


Źródła:

Wiktionary

Dogadzać

1. speł­niać czy­jeś wy­ma­ga­nia, ży­cze­nia, zach­cian­ki; za­do­wa­lać kogoś;
2. do­ga­dzać sobie - w prze­no­śni: na­du­ży­wać cze­goś, ule­gać włas­nym na­mięt­no­ściom lub na­ło­gom; fol­go­wać sobie;
3. być do­god­nym dla kogoś, od­po­wia­dać komuś


cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny (dk. do­go­dzić)

 (1.1) pot. spra­wiać komuś przy­jem­no­ści, za­spo­ka­jać czy­jeś ży­cze­nia, zach­cian­ki

 (1.2) pot. od­po­wia­dać komuś, mieć zgod­ność z czy­i­miś wy­ma­ga­nia­mi, ocze­ki­wa­nia­mi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dogalać

do­kań­czać go­le­nie


Źródła:

SJP.pl

Dogalopować

1. o zwie­rzę­ciu: do­biec ga­lo­pem;
2. do­je­chać na koniu ga­lo­pem;
3. po­tocz­nie: osią­gnąć okre­ślo­ny etap trwa­nia


Źródła:

SJP.pl

Dogalopowywać

1. o zwie­rzę­ciu: do­bie­gać ga­lo­pem;
2. do­jeż­dżać na koniu ga­lo­pem


Źródła:

SJP.pl

Doganianie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­ga­niać.


Źródła:

Wiktionary

Doganiać

ści­ga­jąc kogoś, rów­nać się z nim


cza­sow­nik prze­chod­ni

 (1.1) ści­ga­jąc kogoś, bar­dzo zbli­żać się do niego


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dogaressa

mał­żon­ka doży


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) hist. żona doży


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dogasanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­ga­sać.


Źródła:

Wiktionary

Dogasać

cza­sow­nik

 (1.1) prze­sta­wać się palić


Źródła:

Wiktionary

Dogasić

do­pro­wa­dzić ga­sze­nie do końca


Źródła:

SJP.pl

Dogaszanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) ga­sze­nie resz­tek ognia


Źródła:

Wiktionary

Dogaszać

cza­sow­nik

 (1.1) lik­wi­do­wać reszt­ki ognia


Źródła:

Wiktionary

Dogasły

taki, który do­gasł (do­gas­nął)


Źródła:

SJP.pl

Dogazować

dodać gdzieś gaz


Źródła:

SJP.pl

Dogazowywać

do­da­wać gdzieś gaz


Źródła:

SJP.pl

Dogger

środ­ko­wa epoka jury


Dog­ger (jura bru­nat­na) – nie­for­mal­ne okre­śle­nie całej jury środ­ko­wej lub tylko jej czę­ści. W niek­tó­rych star­szych pu­bli­ka­cjach ge­o­lo­gicz­nych był trak­to­wa­ny jako środ­ko­wy od­dział sy­ste­mu ju­raj­skie­go. We współ­czes­nych (z XXI w.) ta­be­lach stra­ty­gra­ficz­nych nie jest sto­so­wa­ny.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Doggerel

[czy­taj: DOgerel] w li­te­ra­tu­roz­naw­stwie: ro­dzaj an­giel­skie­go wier­sza o pro­stych ry­mach i nie­sta­ran­nej wer­sy­fi­ka­cji, zwy­kle na błahy temat, od­po­wied­nik pol­skie­go wier­sza czę­sto­chow­skie­go


Źródła:

SJP.pl

Dogiel

naz­wi­sko, m.in. Wa­len­tin Do­giel (1882-1955) - ra­dziec­ki zo­o­log; pro­wa­dził prace z pa­ra­zy­to­lo­gii, pro­to­zo­o­lo­gii i ana­to­mii po­rów­naw­czej bez­krę­gow­ców


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dogiąć

znieksz­tał­cić lub zmie­nić kształt danej rze­czy do końca


Źródła:

SJP.pl

Doglebowy

przez­na­czo­ny do gleby


Źródła:

SJP.pl

Dogling

wie­lo­ryb z ro­dzi­ny dzio­ba­czy


Źródła:

SJP.pl

Dogliosamente

okre­śle­nie wy­ko­naw­cze: bo­le­śnie, smut­no


Źródła:

SJP.pl

Dogląd

opie­ka roz­to­czo­na nad kimś lub nad czymś; do­glą­da­nie, dozór, na­dzór


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) pil­no­wa­nie, na­dzo­ro­wa­nie i kon­tro­lo­wa­nie cze­goś lub kogoś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Doglądanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­glą­dać.


Źródła:

Wiktionary

Doglądać

1. opie­ko­wać się kimś, czymś;
2. czu­wać nad prze­bie­giem ja­kichś spraw


cza­sow­nik

 (1.1) co jakiś czas tro­szczyć się, dba­jąc o roz­wój


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dogma

daw­niej: dog­mat


Dogma – ame­ry­kań­ski film fa­bu­lar­ny (po­łą­cze­nie ko­me­dii o te­ma­tach re­li­gij­nych z fil­mem fan­ta­stycz­nym) z 1999 w re­ży­se­rii Ke­vi­na Smit­ha.

"Dogma" jest czwar­tym fil­mem z serii fil­mów o New Jer­sey, które na­pi­sał re­ży­ser i sce­na­rzy­sta Kevin Smith. W każ­dym z nich bie­rze udział para bo­ha­te­rów Jay i Cichy Bob ("Si­lent Bob").


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dogmacik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od dog­mat


Źródła:

Wiktionary

Dogmat

1. teza po­da­na do wie­rze­nia przez Ko­ściół jako praw­da;
2. nie­na­ru­szal­na, pod­sta­wo­wa teza, pew­nik


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) filoz. twier­dze­nie przy­ję­te bez­kry­tycz­nie za pewne bez wzglę­du na brak stwier­dze­nia jego praw­dzi­wo­ści

 (1.2) rel. teol. praw­da uz­na­na za ob­ja­wio­ną przez Ko­ściół

 (1.3) hist. wy­da­ne po­sta­no­wie­nie władz miast-państw w sta­ro­żyt­nej Gre­cji

 (1.4) hist. filoz. teza przy­ję­ta w danej szko­le fi­lo­zo­ficz­nej w sta­ro­żyt­nej Gre­cji, która obo­wią­zy­wa­ła jej ucz­niów


Dog­mat (gr. δόγμα "dógma") – ter­min po­cho­dzą­cy z ję­zy­ka grec­kie­go, ma­ją­cy kilka róż­nych zna­czeń, wy­stę­pu­ją­cych w sfe­rze re­li­gij­nej, hi­sto­rycz­nej, po­li­tycz­nej czy fi­lo­zo­ficz­nej,


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dogmatyczka

→ dog­ma­tyk


Patrz:dogmatyk

Źródła:

SJP.pl

Dogmatycznie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób dog­ma­tycz­ny


Źródła:

Wiktionary

Dogmatyczno-Moralny

dog­ma­tycz­ny i mo­ral­ny


Źródła:

SJP.pl

Dogmatycznoteologiczny

te­o­lo­gicz­ny w aspek­cie dog­ma­tycz­nym


Źródła:

SJP.pl

Dogmatyczność

→ dog­ma­tycz­ny


Patrz:dogmatyczny

Źródła:

SJP.pl

Dogmatyczny

od­no­szą­cy się do dog­ma­tu lub dog­ma­tyz­mu


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) rel. zwią­za­ny z dog­ma­ta­mi re­li­gij­ny­mi lub z dog­ma­ty­ką

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (2.1) opar­ty na dog­ma­cie, nie­pod­le­ga­ją­cy dy­sku­sji


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dogmatyk

zwo­len­nik dog­ma­tyz­mu (kie­ru­nek my­śle­nia przyj­mu­ją­cy twier­dze­nia i dok­try­ny jako dog­ma­ty, bez uprzed­nie­go zba­da­nia ich praw­dzi­wo­ści lub słusz­no­ści)


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) ktoś kto nie to­le­ru­je in­nych po­glą­dów niż włas­ne


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dogmatyka

1. jedna z dzie­dzin te­o­lo­gii zaj­mu­ją­ca się praw­da­mi wiary ogło­szo­ny­mi przez Ko­ściół jako dog­ma­ty; te­o­lo­gia dog­ma­tycz­na;
2. zbiór tez danej dok­try­ny, trak­to­wa­nych w spo­sób dog­ma­tycz­ny;
3. dog­ma­ty­ka prawa - ana­li­za, sy­ste­ma­ty­za­cja i in­ter­pre­ta­cja norm obo­wią­zu­ją­ce­go prawa na po­trze­by prak­ty­ki praw­ni­czej


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) dzie­dzi­na te­o­lo­gii zaj­mu­ją­ca się dog­ma­ta­mi Ko­ścio­ła


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dogmatyzacja

1. na­da­nie, na­da­wa­nie cze­muś cech nie­pod­le­ga­ją­ce­go dy­sku­sji pew­ni­ka;
2. ofi­cjal­ne uz­na­nie przez sobór lub pa­pie­ża danej praw­dy wiary za dog­mat


Źródła:

SJP.pl

Dogmatyzm

kie­ru­nek my­śle­nia przyj­mu­ją­cy twier­dze­nia i dok­try­ny jako dog­ma­ty, bez uprzed­nie­go zba­da­nia ich praw­dzi­wo­ści lub słusz­no­ści


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) brak kry­ty­cyz­mu w sto­sun­ku do pew­nych tez i po­glą­dów, odrzu­ca­nie moż­li­wo­ści pod­da­nia ich we­ry­fi­ka­cji

 (1.2) cecha dok­tryn, w któ­rych gło­szo­ne są tezy bez sto­sow­ne­go uza­sad­nie­nia


Dog­ma­tyzm (od gr. "dógma" – „prze­ko­na­nie”, „zda­nie”, „po­gląd”) – sta­no­wi­sko bez­kry­tycz­ne­go przyj­mo­wa­nia da­nych twier­dzeń jako praw­dy, bez we­ry­fi­ka­cji i po­da­wa­nia w wąt­pli­wość, na za­sa­dzie bez­kry­tycz­nej wiary. Dog­ma­tyzm jest prze­ci­wień­stwem scep­ty­cyz­mu.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dognać

ści­ga­jąc kogoś zrów­nać się z nim; do­go­nić; do­pę­dzić; do­paść


Źródła:

SJP.pl

Dogniatak

w obrób­ce pla­stycz­nej: tłocz­nik do do­gnia­ta­nia


Źródła:

SJP.pl

Dognieść

do­koń­czyć gnie­ce­nie


Źródła:

SJP.pl

Dogniwać

gnić do końca; ule­gać cał­ko­wi­te­mu roz­kła­do­wi


Źródła:

SJP.pl

Dognić

zgnić do końca; ulec zu­peł­ne­mu roz­kła­do­wi


Źródła:

SJP.pl

Dognębiać

gnę­bić do resz­ty


Źródła:

SJP.pl

Dogodnie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób od­po­wia­da­ją­cy czy­imś po­trze­bom

 (1.2) przy­no­sząc ko­rzyść


Źródła:

Wiktionary

Dogodniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: do­god­nie


Źródła:

SJP.pl

Dogodniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: do­god­ny; bar­dziej do­god­ny


Źródła:

SJP.pl

Dogodność

→ do­god­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) wa­run­ki da­ją­ce po­czu­cie za­spo­ko­je­nia po­trzeb

 (1.2) ko­rzyst­na oko­licz­ność


Patrz:dogodny

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dogodny

1. do­brze na­da­ją­cy się do cze­goś, od­po­wia­da­ją­cy czy­imś po­trze­bom;
2. przy­no­szą­cy ko­rzyść


przy­miot­nik

 (1.1) od­po­wied­ni, wła­ści­wy, na­da­ją­cy się do cze­goś, od­po­wia­da­ją­cy okre­ślo­nym po­trze­bom/wy­ma­ga­niom


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dogodzenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­go­dzić.


Źródła:

Wiktionary

Dogodzić

1. speł­nić czy­jeś wy­ma­ga­nia, ży­cze­nia, zach­cian­ki; za­do­wo­lić kogoś;
2. do­go­dzić sobie - w prze­no­śni: na­du­żyć cze­goś, ulec włas­nym na­mięt­no­ściom lub na­ło­gom; po­fol­go­wać sobie


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni

 (1.1) do­ko­na­ny od|do­ga­dzać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dogolić

do­koń­czyć go­le­nie


Źródła:

SJP.pl

Dogon

czło­nek ne­gro­i­dal­ne­go ludu za­miesz­ku­ją­ce­go Afry­kę Za­chod­nią


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) etn. męż­czyz­na lub chło­piec z ne­gro­i­dal­ne­go ludu miesz­ka­ją­ce­go w Afry­ce Za­chod­niej;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dogoni

ne­gro­i­dal­ny lud miesz­ka­ją­cy w Afry­ce Za­chod­niej; Do­go­no­wie


Źródła:

SJP.pl

Dogonić

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. do­ga­niać)

 (1.1) zrów­nać się z kimś pod­czas po­ści­gu

 (1.2) do­rów­nać komuś pod ja­kimś wzglę­dem


Źródła:

Wiktionary

Dogonowie

ne­gro­i­dal­ny lud miesz­ka­ją­cy w Afry­ce Za­chod­niej; Do­go­ni


Do­go­no­wie, Do­go­ni (zw. Habe, Kado i Tombo) – ne­gro­i­dal­ny lud miesz­ka­ją­cy w Afry­ce Za­chod­niej.

Do­go­no­wie za­miesz­ku­ją po­łud­nio­wo-cen­tral­ne Mali – oko­li­ce. Ich odręb­na kul­tu­ra, a zwła­szcza mi­to­lo­gia, od dawna budzi za­in­te­re­so­wa­nie na­u­kow­ców, także pol­skich.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dogorywanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­go­ry­wać.


Źródła:

Wiktionary

Dogorywać

pod­nio­śle:
1. umie­rać w cier­pie­niach, konać;
2. koń­czyć się;
3. prze­sta­wać się palić, gas­nąć


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. brak)

 (1.1) umie­rać, zdy­chać

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. do­go­rzeć)

 (2.1) prze­sta­wać się palić, gas­nąć


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dogoterapeuta

te­ra­pe­u­ta le­czą­cy z po­mo­cą psa; ky­no­te­ra­pe­u­ta


Źródła:

SJP.pl

Dogoterapeutka

te­ra­pe­ut­ka le­czą­ca z po­mo­cą psa; ky­no­te­ra­pe­ut­ka


Źródła:

SJP.pl

Dogoterapia

te­ra­pia po­przez ćwi­cze­nia i za­ba­wy z od­po­wied­nio wysz­ko­lo­ny­mi psami; ky­no­te­ra­pia


Źródła:

SJP.pl

Dogotować

1. ugo­to­wać cał­ko­wi­cie;
2. ugo­to­wać do­dat­ko­wą ilość cze­goś;
3. do­go­to­wać się - ugo­to­wać się cał­ko­wi­cie


Źródła:

SJP.pl

Dogotowywacz

skrzyn­ka z gru­by­mi ścia­na­mi do do­go­to­wy­wa­nia lub utrzy­my­wa­nia w cie­płym sta­nie po­traw


Źródła:

SJP.pl

Dogowaty

typ do­go­wa­ty - typ psów o sil­nym i ma­syw­nym ciele


Źródła:

SJP.pl

Dogoński

→ Dogon, → Do­go­no­wie


Patrz:Dogon, → Dogonowie

Źródła:

SJP.pl

Dogradzać

do­kań­czać sta­wia­nie ogro­dze­nia wokół cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Dogranie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­grać.


Źródła:

Wiktionary

Dograć

za­grać do końca


Źródła:

SJP.pl

Dogri

jeden z ję­zy­ków urzę­do­wych Indii


Źródła:

SJP.pl

Dogrodzić

do­koń­czyć sta­wia­nie ogro­dze­nia wokół cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Dogrywka

prze­dłu­że­nie czasu gry lub do­dat­ko­wy mecz w sy­tu­a­cji, gdy gra nie zo­sta­ła roz­trzy­gnię­ta


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) sport. czas do­da­ny do spot­ka­nia spor­to­we­go, gdy wynik meczu nie zo­stał roz­strzy­gnię­ty we wła­ści­wym cza­sie trwa­nia spot­ka­nia


Do­gryw­ka – w wielu spor­tach (m.in. w piłce noż­nej i rugby) do­dat­ko­wy okres gry, roz­po­czy­na­ny, gdy mecz nie przy­no­si roz­strzy­gnię­cia.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dogrywkowicz

osoba uczest­ni­czą­ca w do­gryw­kach na gieł­dzie


Źródła:

SJP.pl

Dogrywkowy

→ do­gryw­ka


Patrz:dogrywka

Źródła:

SJP.pl

Dogryzanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­gry­zać.


Źródła:

Wiktionary

Dogrzanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­grzać.


Źródła:

Wiktionary

Dogrzew

w tech­ni­ce: do­grze­wa­nie


Źródła:

SJP.pl

Dogrzewacz

do­dat­ko­we źró­dło cie­pła wy­ko­rzy­sty­wa­ne w in­sta­la­cjach cen­tral­ne­go ogrze­wa­nia


Źródła:

SJP.pl

Dogrzewanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) ogrze­wa­nie do­dat­ko­wym źró­dłem cie­pła


Źródła:

Wiktionary

Dogrzewać

cza­sow­nik

 (1.1) ogrze­wać do­dat­ko­wym źró­dłem cie­pła


Źródła:

Wiktionary

Dogsitter

[czy­taj: dogs-iter] osoba opie­ku­ją­ca się od­płat­nie psami


Źródła:

SJP.pl

Dogtrekking

[czy­taj: dog­tre­king] szyb­ki spa­cer lub bieg z psem przy­pię­tym do wła­ści­cie­la za po­mo­cą spe­cjal­nej linki


Źródła:

SJP.pl

Dogtrekkingowy

[czy­taj: dog­tre­kin­go­wy] zwią­za­ny z szyb­kim spa­ce­rem lub bie­giem z psem przy­pię­tym do wła­ści­cie­la za po­mo­cą spe­cjal­nej linki


Źródła:

SJP.pl

Dogładzak

ka­mień szli­fier­ski


Źródła:

SJP.pl

Dogładzarka

ma­szy­na do do­gła­dza­nia wy­ro­bów me­ta­lo­wych


Źródła:

SJP.pl

Dogłos

na­ra­sta­nie dźwię­ku w po­mie­szcze­niu po włą­cze­niu jego źró­dła


Do­głos – zja­wi­sko stop­nio­we­go na­ra­sta­nia ener­gii dźwię­ku w po­mie­szcze­niu po za­po­cząt­ko­wa­niu emi­sji tego dźwię­ku przez źró­dło. Zja­wi­sko zwią­za­ne jest z wy­stę­po­wa­niem dużej licz­by fal od­bi­tych od po­wierzch­ni po­mie­szcze­nia. Do­głos jest cza­sem, jaki minął od po­ja­wie­nia się dźwię­ku bez­poś­red­nie­go aż do osią­gnię­cia przez ten dźwięk (wraz z jego wie­lo­krot­ny­mi od­bi­cia­mi) mak­sy­mal­ne­go na­tę­że­nia.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dogłębnie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) w spo­sób do­głęb­ny


Źródła:

Wiktionary

Dogłębniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: do­głęb­nie


Źródła:

SJP.pl

Dogłębniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: do­głęb­ny


Źródła:

SJP.pl

Dogłębność

→ do­głęb­ny


Patrz:dogłębny

Źródła:

SJP.pl

Dogłębny

się­ga­ją­cy isto­ty rze­czy, obej­mu­ją­cy wszyst­kie szcze­gó­ły ja­kie­goś za­gad­nie­nia


przy­miot­nik

 (1.1) prze­ni­ka­ją­cy głę­bo­ko, przez wiele warstw

 (1.2) się­ga­ją­cy sedna

 (1.3) mocno od­czu­wal­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Doha

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto, sto­li­ca Ka­ta­ru (eg­zo­nim wa­rian­to­wy wg. KSNG);


Doha albo Ad-Dauha ( ‏الدوحة‎ "Ad-Dawḥa") – sto­li­ca i naj­więk­sze mia­sto Ka­ta­ru po­ło­żo­ne na wschod­nim wy­brze­żu pół­wy­spu Katar, w Za­to­ce Per­skiej.

Mia­sto zo­sta­ło zni­szczo­ne w 1867 w cza­sie wojny z Bah­raj­nem. W 1916 Bry­tyj­czy­cy usta­no­wi­li je sie­dzi­bą swo­je­go pro­tek­to­ra­tu. Gdy Katar uzy­skał nie­pod­le­głość, mia­sto zo­sta­ło jego sto­li­cą. W 1973 roku za­ło­żo­no uni­wer­sy­tet.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Dohamować

od­po­wied­nio zmniej­szyć pręd­kość sa­mo­cho­du


Źródła:

SJP.pl

Dohamowywać

od­po­wied­nio zmniej­szać pręd­kość sa­mo­cho­du


Źródła:

SJP.pl

Doherty

[czy­taj: DOherti] naz­wi­sko obce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Doholować

1. ho­lu­jąc, do­pro­wa­dzić po­jazd, sta­tek, barkę itp. do miej­sca przez­na­cze­nia;
2. po­tocz­nie: do­pro­wa­dzić kogoś z tru­dem do ja­kie­goś miej­sca; do­cią­gnąć


Źródła:

SJP.pl

Doholowywać

1. ho­lu­jąc, do­pro­wa­dzać po­jazd, sta­tek, barkę itp. do miej­sca przez­na­cze­nia;
2. po­tocz­nie: do­pro­wa­dzać kogoś z tru­dem do ja­kie­goś miej­sca; do­cią­gać


Źródła:

SJP.pl

Doicielka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) daw. osoba płci żeń­skiej, która zaj­mu­je się do­je­niem krów


Źródła:

Wiktionary

Doidentyfikować

1. roz­poz­nać po zdo­by­ciu do­dat­ko­wych in­for­ma­cji;
2. do­i­den­ty­fi­ko­wać się - podać do­dat­ko­we in­for­ma­cje o swo­jej oso­bie


Źródła:

SJP.pl

Doigrać

do­i­grać się - po­nieść skut­ki złego lub lek­ko­myśl­ne­go po­stę­po­wa­nia


Źródła:

SJP.pl

Doina

ro­dzaj ru­muń­skiej pie­śni lu­do­wej


Doina, także m.in. Hore (Horie) lungă, Cântec lung – ru­muń­ska li­rycz­na pieśń lu­do­wa, po­krew­na ukra­iń­skiej dumie.

Zwy­kle śpie­wa­na jest przez jed­ne­go wy­ko­naw­cę – ko­bie­tę lub męż­czyz­nę, z akom­pa­nia­men­tem lub bez, nie­rzad­ko im­pro­wi­zo­wa­na. Tek­sty doiny mają duży ła­du­nek emo­cjo­nal­ny – trak­tu­ją o mi­ło­ści, smut­ku, ża­ło­bie, tęs­kno­cie. Do me­lo­dii doiny śpie­wa­ne są rów­nież ko­ły­san­ki. Wy­róż­nia się trzy ro­dza­je doiny:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Doinstalować

1. do­koń­czyć pro­ces in­sta­la­cji;
2. za­in­sta­lo­wać coś je­szcze


Źródła:

SJP.pl

Doinstalowywać

1. koń­czyć pro­ces in­sta­la­cji;
2. in­sta­lo­wać coś je­szcze


Źródła:

SJP.pl

Dointerpretować

1. zin­ter­pre­to­wać coś bar­dziej szcze­gó­ło­wo;
2. do­koń­czyć in­ter­pre­ta­cję


Źródła:

SJP.pl

Doiwanić

do­i­wa­nić komuś - pobić kogoś


Źródła:

SJP.pl

Doiwo

daw­niej, gwa­ro­wo: udój


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) daw. dój

 (1.2) daw. mleko wy­do­jo­ne na raz, udój


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Doić

1. po­zy­ski­wać mleko z wy­mion zwie­rzę­cia
2. cią­gnąć zyski za czy­jąś szko­dą
3. szyb­ko pić du­ży­mi ły­ka­mi


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. wy­do­ić)

 (1.1) po­zy­ski­wać mleko, wy­ci­ska­jąc je z wy­mion krowy lub in­ne­go zwie­rzę­cia ho­dow­la­ne­go

 (1.2) pot. łap­czy­wie pić

 (1.3) pot. wy­ko­rzy­sty­wać kogoś fi­nan­so­wo

 (1.4) przen. gwara prze­stęp­cza palić (pa­pie­ro­sy, fajkę)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dojadanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­ja­dać.


Źródła:

Wiktionary

Dojadać

1. zja­dać coś do końca
2. zja­dać coś do­dat­ko­wo, żeby po­czuć się sytym
3. do­ku­czać, dawać się we znaki


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. do­jeść)

 (1.1) jeść, aż do końca

 (1.2) jadać do­dat­ko­wo

 (1.3) dawać się we znaki


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dojareczka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od: do­jar­ka


Źródła:

Wiktionary

Dojarka

1. ro­dzaj pompy słu­żą­cej do do­je­nia krów;
2. ko­bie­ta zaj­mu­ją­ca się do­je­niem krów; dójka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) techn. urzą­dze­nie do me­cha­nicz­ne­go do­je­nia zwie­rząt;

 (1.2) ko­bie­ta do­ją­ca zwie­rzę mlecz­ne


Do­jar­ka – urzą­dze­nie me­cha­nicz­ne do do­je­nia krów. Cykl pracy do­jar­ki za­my­ka się w dwóch ko­lej­no na­stę­pu­ją­cych po sobie tak­tach: ssa­nia i ści­ska­nia. Takt ssa­nia na­stę­pu­je wtedy, gdy na strzyk dzia­ła tylko siła ssąca, po­wo­du­ją­ca wy­sy­sa­nie mleka. Takt, w któ­rym strzyk zo­sta­je ści­śnię­ty, na­zy­wa się tak­tem ści­ska­nia strzy­ka.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dojarnia

po­mie­szcze­nie do do­je­nia zwie­rząt, zwła­szcza krów; hala udo­jo­wa


Źródła:

SJP.pl

Dojarz

męż­czyz­na do­ją­cy krowy


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) męż­czyz­na do­ją­cy krowy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dojazd

1. do­jeż­dża­nie lub do­je­cha­nie do ja­kie­goś miej­sca;
2. droga do­pro­wa­dza­ją­ca do ja­kie­goś miej­sca


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) mot. droga do­ja­zdo­wa

 (1.2) czyn­ność do­jeż­dża­nia gdzieś

 (1.3) sport. teren na skocz­ni nar­ciar­skiej, na któ­rym skocz­ko­wie wy­ha­mo­wu­ją po wy­lą­do­wa­niu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dojazdowo

→ do­ja­zdo­wy


Patrz:dojazdowy

Źródła:

SJP.pl

Dojazdowy

zwią­za­ny z do­ja­zdem


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z do­ja­zdem, do­ty­czą­cy do­ja­zdu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dojazdówka

1. po­tocz­nie: droga, którą się gdzieś do­jeż­dża; do­jazd;
2. śro­do­wi­sko­wo:
a) wą­skie koło za­pa­so­we w sa­mo­cho­dzie;
b) frag­ment trasy rajdu sa­mo­cho­do­we­go po­pro­wa­dzo­ny po dro­gach pu­blicz­nych


Do­ja­zdów­ka – frag­ment trasy rajdu sa­mo­cho­do­we­go po­pro­wa­dzo­ny po ot­war­tych dla ruchu dro­gach pu­blicz­nych, gdzie za­ło­ga zo­bo­wią­za­na jest do prze­strze­ga­nia prze­pi­sów ruchu dro­go­we­go.

Czas prze­ja­zdu od­cin­ka dro­go­we­go nie jest wli­cza­ny do koń­co­wej kla­sy­fi­ka­cji, acz­kol­wiek każda za­ło­ga zo­bo­wią­za­na jest prze­je­chać do­ja­zdów­ką w cza­sie okre­ślo­nym przez or­ga­ni­za­to­ra (z do­kład­no­ścią do mi­nu­ty).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dojebanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­je­bać.


Źródła:

Wiktionary

Dojebać

do­pier­do­lić; wul­ga­ryzm o bar­dzo wielu zna­cze­niach, m.in.:
1. do­ło­żyć, do­rzu­cić, dodać;
2. do­je­bać (komuś) - pobić (kogoś);
3. po­więk­szyć swą masę mię­śnio­wą po­przez ćwi­cze­nia fi­zycz­ne;
4. do­je­bać się - do­cze­pić, przy­cze­pić się


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. brak)

 (1.1) wulg. ude­rzyć, przy­wa­lić

 (1.2) wulg. przen. kazać zro­bić komuś coś cięż­kie­go, zrzu­cić na kogoś jakiś trud, obo­wią­zek

 (1.3) wulg. dodać

cza­sow­nik zwrot­ny do­ko­na­ny do­je­bać się (ndk. brak)

 (2.1) wulg. przy­cze­pić się, cze­pić się kogoś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dojebywać

do­pier­da­lać; wul­ga­ryzm o bar­dzo wielu zna­cze­niach, m.in.:
1. do­kła­dać, do­rzu­cać, do­da­wać;
2. do­je­by­wać się - do­szu­ki­wać się w kimś albo czymś cze­goś złego, do­cze­piać się, przy­cze­piać się


Źródła:

SJP.pl

Dojechanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­je­chać.


Źródła:

Wiktionary

Dojechać

1. jadąc, zbli­żyć się do kogoś lub do cze­goś; do­trzeć;
2. po­tocz­nie:
a) do­ku­czyć komuś; do­gryźć;
b) mocno ude­rzyć; do­wa­lić


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. do­jeż­dżać)

 (1.1) jadąc, do­trzeć gdzieś lub zbli­żyć się do kogoś, cze­goś

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny

 (2.1) slang. pot. do­paść, dor­wać, zni­szczyć (kogoś)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dojedzenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­jeść.


Źródła:

Wiktionary

Dojek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) pot. zool. anat. strzyk wy­mie­nia krowy, kozy lub owcy


Źródła:

Wiktionary

Dojelitowy

przez­na­czo­ny do apli­ko­wa­nia do jelit


Źródła:

SJP.pl

Dojenie

1. po­zy­ski­wać mleko z wy­mion zwie­rzę­cia
2. cią­gnąć zyski za czy­jąś szko­dą
3. szyb­ko pić du­ży­mi ły­ka­mi


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|doić.


Do­je­nie – czyn­ność ma­ją­ca na celu po­zy­ski­wa­nie mleka z wy­mion samic ssa­ków. m.in. krowy, owcy, kozy, ko­by­ły, wiel­błą­dzi­cy i in­nych. Pro­ces do­je­nia wy­ko­ny­wa­ny jest ręcz­ne lub me­cha­nicz­nie za po­mo­cą do­jar­ki.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dojeść

1. do­koń­czyć za­czę­te je­dze­nie, zjeść wszyst­ko do końca;
2. zjeść do­dat­ko­wo;
3. do­ku­czyć, dać się we znaki, do­gryźć


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. do­ja­dać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|do­ja­dać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dojeżdżacz

my­śli­wy na koniu ści­ga­ją­cy z oga­ra­mi lub char­ta­mi zwie­rzy­nę


Źródła:

SJP.pl

Dojeżdżanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­jeż­dżać.


Źródła:

Wiktionary

Dojeżdżać

1. jadąc, zbli­żać się do cze­goś; do­cie­rać gdzieś;
2. jeź­dzić re­gu­lar­nie do ja­kie­goś miej­sca


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. do­je­chać)

 (1.1) jadąc, do­cie­rać gdzieś lub zbli­żać się do kogoś, cze­goś

 (1.2) jeź­dzić re­gu­lar­nie do ja­kie­goś miej­sca


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dojlidy

dziel­ni­ca miesz­ka­nio­wo-prze­my­sło­wa Bia­łe­go­sto­ku


Doj­li­dy – osied­le o naj­więk­szej po­wierzch­ni w Bia­łym­sto­ku. Pełni funk­cję miesz­ka­nio­wo-prze­my­sło­wą. Daw­niej wieś i fol­wark. Znaj­du­je się tam: fa­bry­ka skle­jek Bia­form SA oraz Bro­war Doj­li­dy, stawy rybne oraz te­re­ny re­kre­a­cyj­ne nad zbior­ni­ka­mi na rzece Bia­łej.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dojlidzki

→ Doj­li­dy


Patrz:Dojlidy

Źródła:

SJP.pl

Dojmować

1. o przy­krych wra­że­niach zmy­sło­wych, uczu­ciach: dawać się od­czuć w dużym stop­niu; przej­mo­wać, prze­ni­kać;
2. prze­sta­rza­łe: robić komuś wiel­ką przy­krość; do­gry­zać, do­ku­czać


Źródła:

SJP.pl

Dojmujący

wy­wo­łu­ją­cy przy­kre doz­na­nia psy­chicz­ne lub fi­zycz­ne; przej­mu­ją­cy, prze­ni­kli­wy


Źródła:

SJP.pl

Dojnica

na­czy­nie, do któ­re­go doi się mleko; szko­pek


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) na­czy­nie, do któ­re­go doi się mleko


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dojniejszy

1. sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: dojny; bar­dziej dojny;
2. w przy­sło­wiu: cudze bydło doj­niej­sze - obce jest lep­sze


Źródła:

SJP.pl

Dojnik

miej­sce do­je­nia krów


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) miej­sce do­je­nia krów


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dojność

→ dojny


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ilość mleka da­wa­na przez zwie­rzę dojne w okre­ślo­nym prze­dzia­łe czasu


Patrz:dojny

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dojny

o zwie­rzę­ciu: da­ją­cy mleko uży­wa­ne przez czło­wie­ka w ce­lach spo­żyw­czych (np. dojne kozy)


przy­miot­nik

 (1.1) roln. o sa­mi­cach mle­ko­daj­nych zwie­rząt ho­dow­la­nych: mo­gą­cy dawać mleko

 (1.2) roln. daw. lub rzad. zwią­za­ny z do­je­niem, słu­żą­cy do do­je­nia

 (1.3) pot. przen. taki, od któ­re­go można bez­kar­nie wy­łu­dzać pie­nią­dze


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dojo

po­mie­szcze­nie, w któ­rym ćwi­czy się sztu­ki walki


Dojo (jap. 道場 dōjō) – okre­śle­nie w ję­zy­ku ja­poń­skim miej­sca tre­nin­gów spor­tów walki albo sali me­dy­ta­cji mni­chów bud­dyj­skich zen.

W dojo obo­wią­zu­ją od­po­wied­nie za­sa­dy za­cho­wa­nia. Wcho­dząc i wy­cho­dząc, skła­da się ukłon (jap. 礼 rei) wy­ra­ża­ją­cy sza­cu­nek i po­dzię­ko­wa­nie. Można wcho­dzić je­dy­nie boso. Obo­wiąz­kiem, także w trak­cie ćwi­czeń, jest prze­strze­ga­nie ko­dek­su dojo.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dojrzalej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: doj­rza­le


Źródła:

SJP.pl

Dojrzalszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: doj­rza­ły; bar­dziej doj­rza­ły


Źródła:

SJP.pl

Dojrzałość

1. stan cze­goś lub kogoś osta­tecz­nie ufor­mo­wa­ne­go, osią­gnię­cie osta­tecz­ne­go etapu roz­wo­ju lub pro­ce­su kształ­to­wa­nia;
2. doj­rza­łość płcio­wa - bio­lo­gicz­na go­to­wość do rozm­na­ża­nia płcio­we­go;
3. eg­za­min doj­rza­ło­ści - koń­co­wy eg­za­min w szko­le śred­niej; ma­tu­ra


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przy­miot­ni­ko­wy od|doj­rza­ły.


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dojrzały

1. o owo­cach, ro­śli­nach upraw­nych: na­da­ją­cy się do zbio­ru lub zje­dze­nia;
2. o or­ga­niz­mach ży­wych: roz­wi­nię­ty pod wzglę­dem bio­lo­gicz­nym; osta­tecz­nie uksz­tał­to­wa­ny;
3. o czło­wie­ku: uksz­tał­to­wa­ny pod wzglę­dem umy­sło­wym i emo­cjo­nal­nym; do­ro­sły;
4. o wyt­wo­rach ludz­kich, zja­wi­skach spo­łecz­nych: w pełni uksz­tał­to­wa­ny, osią­ga­ją­cy osta­tecz­ną formę;
5. o su­row­cach, przet­wo­rach: taki, który osią­gnął od­po­wied­nie cechy w wy­ni­ku fer­men­ta­cji, le­ża­ko­wa­nia itp


przy­miot­nik

 (1.1) o ży­wych or­ga­niz­mach: taki, który osią­gnął doj­rza­łość; taki, który jest w pełni swego roz­wo­ju

 (1.2) taki, który po­stę­pu­je jak do­ro­sły; dzia­ła roz­sąd­nie, mą­drze, jest od­po­wie­dzial­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dojrzewający

o niek­tó­rych pro­duk­tach spo­żyw­czych, np. serze, węd­li­nie: po­lep­sza­ją­cy z cza­sem włas­no­ści or­ga­no­lep­tycz­ne


Źródła:

SJP.pl

Dojrzewalnia

od­po­wied­nio przy­go­to­wa­ne po­mie­szcze­nie zam­knię­te, przez­na­czo­ne do doj­rze­wa­nia owo­ców lub pro­duk­tów prze­my­sło­wych


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) spoż. po­mie­szcze­nie lub bu­dy­nek, w któ­rym coś doj­rze­wa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dojrzewanie

okres do­cho­dze­nia do pełni roz­wo­ju


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) okres życia mię­dzy dzie­ciń­stwem a do­ro­sło­ścią;

 (1.2) pro­ces osią­ga­nia doj­rza­ło­ści przez owoc, ser lub wino


Doj­rze­wa­nie, ado­le­scen­cja – okres życia mię­dzy dzie­ciń­stwem a do­ro­sło­ścią, cha­rak­te­ry­zu­ją­cy się prze­o­bra­że­nia­mi w bu­do­wie i wy­glą­dzie ciała (doj­rze­wa­nie bio­lo­gicz­ne), psy­chi­ce – kształ­to­wa­niu oso­bo­wo­ści (doj­rze­wa­nie psy­chicz­ne), po­sta­wach wobec płci (doj­rze­wa­nie psy­cho­sek­su­al­ne), peł­nie­niu roli spo­łecz­nej (doj­rze­wa­nie spo­łecz­ne).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dojrzewać

1. osią­gać naj­wyż­szy sto­pień roz­wo­ju;
2. osią­gać go­to­wość do peł­nie­nia okre­ślo­nych funk­cji;
3. osią­gać naj­wyż­szą ja­kość;
4. sta­wać się sa­mo­dziel­nym ży­cio­wo; do­ro­śleć


cza­sow­nik

 (1.1) osią­gać peł­nię roz­wo­ju; osią­gać doj­rza­łość, do­ro­słość

 (1.2) sta­wać się go­to­wym do cze­goś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dojrzeć

1. osią­gnąć naj­wyż­szy sto­pień roz­wo­ju;
2. osią­gnąć go­to­wość do peł­nie­nia okre­ślo­nych funk­cji;
3. osią­gnąć naj­wyż­szą ja­kość;
4. stać się sa­mo­dziel­nym ży­cio­wo; wy­do­ro­śleć, do­ros­nąć


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. do­glą­dać)

 (1.1) zo­ba­czyć coś nie­wy­raź­ne­go

 (1.2) uś­wia­do­mić sobie

 (1.3) prze­pro­wa­dzić na­dzór

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. doj­rze­wać)

 (2.1) osią­gnąć doj­rza­łość, peł­nię roz­wo­ju lub ja­ko­ści


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dojutrek

żar­to­bli­wie: osoba od­kła­da­ją­ca rze­czy na póź­niej, uchy­la­ją­ca się od od­po­wie­dzial­no­ści


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) rzad. iron. czło­wiek cha­rak­te­ry­zu­ją­cy się od­kła­da­niem zadań i obo­wiąz­ków na jutro, na póź­niej; czło­wiek wa­ha­ją­cy się


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dojutrkowość

1. od­kła­da­nie cze­goś na póź­niej, zwłó­cze­nie z czymś; opie­sza­łość;
2. życie z dnia na dzień, brak dłuż­szej per­spek­ty­wy; tym­cza­so­wość


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nietr­wa­ły cha­rak­ter cze­goś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dojąć

1. o przy­krych wra­że­niach: dać się od­czuć w wy­so­kim stop­niu
2. prze­sta­rza­le: zro­bić komuś wiel­ką przy­krość


Źródła:

SJP.pl

Dojścia

po­sia­da­nie zna­jo­mych wśród ludzi wpły­wo­wych; zna­jo­mo­ści


Źródła:

SJP.pl

Dojście

1. osią­gnąć cel, gra­ni­cę, ko­niec
2. o wa­rzy­wach: doj­rze­wać
3. osią­gać pewną gra­ni­cę


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|dojść.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dojściowy

rzad­ko: umoż­li­wia­ją­cy doj­ście do ja­kie­goś miej­sca


Źródła:

SJP.pl

Dojść

1. osią­gnąć cel, gra­ni­cę, ko­niec
2. o wa­rzy­wach: doj­rze­wać
3. osią­gać pewną gra­ni­cę


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. do­cho­dzić)

 (1.1) po­ru­sza­jąc się, osią­gnąć pe­wien cel; do­trzeć idąc

 (1.2) o środ­kach ko­mu­ni­ka­cji: do­je­chać, do­le­cieć, do­pły­nąć

 (1.3) o li­stach, pacz­kach, prze­sył­kach: zo­stać do­rę­czo­nym pod wska­za­ny adres

 (1.4) o pły­nie, po­wie­trzu, ogniu: do­trzeć gdzieś, do­się­gnąć cze­goś

 (1.5) o po­ci­skach: do­le­cieć

 (1.6) o wia­do­mo­ściach, in­for­ma­cjach, plot­kach: do­trzeć do kogoś, stać się wia­do­my­mi

 (1.7) o dźwię­ku, obra­zie, za­pa­chu: dać się sły­szeć, wi­dzieć, czuć

 (1.8) osią­gnąć jakąś gra­ni­cę

 (1.9) osią­gnąć pewną miarę, licz­bę, wiel­kość

 (1.10) osią­gnąć za­mie­rzo­ny, upra­gnio­ny cel

 (1.11) stać się do­dat­ko­wym ele­men­tem do cze­goś

 (1.12) uzy­skać coś na dro­dze praw­nej

 (1.13) pojąć coś, zro­zu­mieć, zba­dać

 (1.14) o owo­cach, wa­rzy­wach, ro­śli­nach: doj­rzeć

 (1.15) pot. o po­tra­wach: do­go­to­wać lub do­piec się

 (1.16) łow. po­dejść do zwie­rzy­ny na od­le­głość umoż­li­wia­ją­cą od­da­nie strza­łu

 (1.17) pot. osią­gnąć or­gazm


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dok

1. miej­sce w por­cie do za­ła­do­wy­wa­nia i ro­zła­do­wy­wa­nia stat­ków;
2. basen stocz­nio­wy do bu­do­wy i re­mon­tu stat­ków


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) żegl. basen por­to­wy lub pły­wa­ją­ca kon­struk­cja, za­pew­nia­ją­ce utrzy­ma­nie po­ło­że­nia stat­ku w sta­łej po­zy­cji

 (1.2) sf. hala do­ko­wa­nia stat­ków kos­micz­nych


Dok – basen por­to­wy lub pły­wa­ją­ca kon­struk­cja, które za­pew­nia­ją utrzy­ma­nie po­ło­że­nia stat­ku wod­ne­go w pio­nie i na sta­łym po­zio­mie, nie­za­leż­nie od ota­cza­ją­cych wód ak­we­no­wych. Po­ję­cia doku używa się w trzech zna­cze­niach:

Jako dok okre­śla się też ele­ment kon­struk­cji jed­no­stek pły­wa­ją­cych, prze­de wszyst­kim niek­tó­rych okrę­tów de­san­to­wych, umoż­li­wia­ją­cy wpły­wa­nie i wy­pły­wa­nie mniej­szych jed­no­stek (np. barek de­san­to­wych) oraz ich tran­sport po wy­pom­po­wa­niu wody.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dokamerowo

→ do­ka­me­ro­wy


Patrz:dokamerowy

Źródła:

SJP.pl

Dokamerowy

wy­ko­ny­wa­ny bez pu­blicz­no­ści, wy­łącz­nie do ka­me­ry


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) wy­ko­ny­wa­ny bez pu­blicz­no­ści, wy­łącz­nie do ka­me­ry


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dokanałowy

wkła­da­ny bez­poś­red­nio do ka­na­łu słu­cho­we­go


Źródła:

SJP.pl

Dokapitalizować

pod­nieść ka­pi­tał, uzu­peł­nić fun­du­sze włas­ne, wzmoc­nić fi­nan­so­wo


Źródła:

SJP.pl

Dokarmiacz

osoba, która karmi do­dat­ko­wo, do­ży­wia


Źródła:

SJP.pl

Dokarmianie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­kar­miać.


Źródła:

Wiktionary

Dokarmiać

cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny

 (1.1) spo­ra­dycz­nie za­o­pa­try­wać kogoś w żyw­ność, do­star­czać komuś żyw­ność


Źródła:

Wiktionary

Dokarmić

cza­sow­nik do­ko­na­ny (nie­do­ko­na­ny do­kar­miać)

 (1.1) dać do­dat­ko­wy po­karm


Źródła:

Wiktionary

Dokart

dwu- lub czte­ro­ko­ło­wy lekki po­jazd konny


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) rzad. lekki po­jazd konny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dokasować

1. ska­so­wać coś do­dat­ko­wo;
2. do­koń­czyć usu­wa­nie da­nych z płyty, dysku itp.;
3. do­koń­czyć stem­plo­wa­nie lub dziur­ko­wa­nie bi­le­tów


Źródła:

SJP.pl

Dokasowywać

1. ka­so­wać coś do­dat­ko­wo;
2. do­kań­czać usu­wa­nie da­nych z płyty, dysku itp.;
3. do­kań­czać stem­plo­wa­nie lub dziur­ko­wa­nie bi­le­tów


Źródła:

SJP.pl

Dokaszać

do­kań­czać ko­sze­nie


Źródła:

SJP.pl

Dokazać

osią­gnąć za­mie­rzo­ny cel; do­ko­nać, do­piąć


Źródła:

SJP.pl

Dokazywanie

1. osią­gać za­mie­rzo­ny cel; do­ko­ny­wać, do­pi­nać;
2. bawić się bez­tro­sko i we­so­ło, po dzie­cię­ce­mu; fi­glo­wać, swa­wo­lić


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­ka­zy­wać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dokazywać

1. osią­gać za­mie­rzo­ny cel; do­ko­ny­wać, do­pi­nać;
2. bawić się bez­tro­sko i we­so­ło, po dzie­cię­ce­mu; fi­glo­wać, swa­wo­lić


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. do­ka­zać)

 (1.1) książk. osią­gać za­mie­rzo­ny cel

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (brak dk.)

 (2.1) pot. bawić się w spo­sób nie­skrę­po­wa­ny, pła­tać figle


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dokańczać

do­pro­wa­dzać coś do końca; za­koń­czać, za­kań­czać, do­koń­czać


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. do­koń­czyć)

 (1.1) do­pro­wa­dzać wy­ko­na­nie cze­goś do końca


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Doker

ro­bot­nik por­to­wy


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) mar. ro­bot­nik por­to­wy;


Doker (z doc­ker) – nazwa ro­bot­ni­ka por­to­we­go za­trud­nio­ne­go przy prze­ła­dun­ku, tran­spor­cie i skła­do­wa­niu to­wa­rów.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dokerka

po­tocz­nie: czap­ka bez dasz­ka z wy­wi­nię­tym man­kie­tem


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) odzież. pot. czap­ka w kształ­cie ko­pu­ły z pa­skiem u pod­sta­wy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dokerski

→ doker


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z osobą lub pracą do­ke­ra, do­ty­czą­cy do­ke­ra


Patrz:doker

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Doketa

wyz­naw­ca, zwo­len­nik do­ke­tyz­mu


Źródła:

SJP.pl

Doketka

→ do­ke­ta


Patrz:doketa

Źródła:

SJP.pl

Doketyzm

wczes­no­chrze­ści­jań­ska dok­try­na chry­sto­lo­gicz­na, która kwe­stio­no­wa­ła pod­sta­wo­we dog­ma­ty wiary chrze­ści­jań­skiej, czyli wcie­le­nie i zba­wie­nie ludz­ko­ści po­przez mękę, śmierć i zmart­wychw­sta­nie Chry­stu­sa


Do­ke­tyzm (gr. δοκεῖν "do­ke­in" – wy­da­wać się, mnie­mać, przy­pu­szczać) – wczes­no­chrze­ści­jań­ska dok­try­na chry­sto­lo­gicz­na (pow­sta­ła w II w.), która kwe­stio­no­wa­ła pod­sta­wo­we dog­ma­ty wiary chrze­ści­jań­skiej, czyli wcie­le­nie i zba­wie­nie ludz­ko­ści po­przez mękę, śmierć i zmart­wychw­sta­nie Chry­stu­sa. Od pier­wsze­go so­bo­ru ni­cej­skie­go uz­na­wa­na przez chrze­ści­jań­stwo głów­ne­go nurtu za he­rez­ję.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dokimasia

[czy­taj: do­ki­mas-ia] w sta­ro­żyt­nym pra­wie: urzę­do­wa kon­tro­la speł­nie­nia wy­ma­gań obo­wią­zu­ją­cych oby­wa­te­la w danej sy­tu­a­cji, np. wieku lub ma­jąt­ku


Źródła:

SJP.pl

Dokimazja

w de­mo­kra­cji ateń­skiej: pro­ce­du­ra spraw­dza­nia kan­dy­da­tów na urzę­dy


Do­ki­maz­ja (gr. "δοκιμασία", trl. "do­ki­ma­sia" - ba­da­nie) - urzę­do­we ba­da­nie (lu­stra­cja), któ­re­mu pod­le­ga­li w sta­ro­żyt­nych Ate­nach urzęd­ni­cy przed ob­ję­ciem funk­cji oraz jeźdź­cy i na­tu­ra­li­zo­wa­ni oby­wa­te­le.

Celem tej pro­ce­du­ry w od­nie­sie­niu do urzęd­ni­ków było spraw­dze­nie wszyst­kich aspek­tów życia kan­dy­da­tów na urząd: ich wieku, po­cho­dze­nia, po­sia­da­ne­go oby­wa­tel­stwa, do­tych­cza­so­we­go życia i dzia­łal­no­ści, cha­rak­te­ru, zasad mo­ral­nych nimi kie­ru­ją­cych, a nawet stanu ma­jąt­ko­we­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Doklejka

cien­ki ele­ment wy­koń­cze­nio­wy do­kle­ja­ny do mebli, zwy­kle na kra­wę­dziach


Źródła:

SJP.pl

Doklepać

do­koń­czyć kle­pa­nie


Źródła:

SJP.pl

Doklepywać

koń­czyć okle­py­wa­nie


Źródła:

SJP.pl

Dokolutka

zdrob­nie­nie od: do­ko­ła


Źródła:

SJP.pl

Dokoluśka

forma zdrob­nia­ła od: do­ko­ła


Źródła:

SJP.pl

Dokompletować

dodać bra­ku­ją­ce do ca­ło­ści ele­men­ty


Źródła:

SJP.pl

Dokonanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­ko­nać.

 (1.2) osią­gnię­cie, suk­ces

 (1.3) zre­a­li­zo­wa­nie, wy­ko­na­nie


Do­ko­na­nie – w pra­wie kar­nym i pra­wie wy­kro­czeń naj­bar­dziej za­a­wan­so­wa­na forma sta­dial­na po­peł­nie­nia czynu za­bro­nio­ne­go. Na­stę­pu­je wtedy, kiedy spraw­ca (lub spraw­cy) zre­a­li­zu­je wszyst­kie usta­wo­we zna­mio­na czynu.

Do­ko­na­nia nie na­le­ży mylić z za­koń­cze­niem prze­stęp­stwa, które ma miej­sce wtedy, gdy spraw­ca skoń­czył swoje za­cho­wa­nie.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Dokonaność

→ do­ko­na­ny


Patrz:dokonany

Źródła:

SJP.pl

Dokonany

przy­miot­nik

 (1.1) gram. opi­su­ją­cy czyn­ność, która się za­koń­czy­ła

forma cza­sow­ni­ka.

 (2.1) imie­słów przy­miot­ni­ko­wy bier­ny od: do­ko­nać


Źródła:

Wiktionary

Dokonać

cza­sow­nik do­ko­na­ny

 (1.1) zro­bić coś do końca, wy­ko­nać jakąś funk­cję, czyn­ność

 (1.2) wy­ko­nać, stwo­rzyć coś waż­ne­go, istot­ne­go dla ja­kiejś dzie­dzi­ny


Źródła:

Wiktionary

Dokonały

przy­miot­nik

 (1.1) stpol. do­sko­na­ły


Źródła:

Wiktionary

Dokonywanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­ko­ny­wać.


Źródła:

Wiktionary

Dokonywać

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) nie­do­ko­na­ny od|do­ko­nać.


Źródła:

Wiktionary

Dokooptować

1. przy­jąć kogoś do grupy w celu jej po­więk­sze­nia;
2. do­ko­op­to­wać się - przy­łą­czyć się do grupy w celu jej po­więk­sze­nia


cza­sow­nik do­ko­na­ny

 (1.1) do­ko­nać ko­op­ta­cji, uzu­peł­nić skład de­cyz­ją sa­mych jego człon­ków


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dokooptowywać

1. przyj­mo­wać kogoś do grupy w celu jej po­więk­sze­nia;
2. do­ko­op­to­wy­wać się - przy­łą­czać się do grupy w celu jej po­więk­sze­nia


Źródła:

SJP.pl

Dokop

miej­sce po­zy­ska­nia grun­tu znaj­du­ją­ce się poza pasem robót


Źródła:

SJP.pl

Dokosić

do­koń­czyć ko­sze­nie


Źródła:

SJP.pl

Dokostny

skie­ro­wa­ny do kości lub po­da­wa­ny do jej wnę­trza


Źródła:

SJP.pl

Dokowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) mar. wpro­wa­dze­nie jed­nost­ki pły­wa­ją­cej do su­che­go doku, albo pod­nie­sie­nie jej za po­mo­cą doku pły­wa­ją­ce­go

 (1.2) mar. w por­tach pły­wo­wych wpro­wa­dze­nie jed­nost­ki do za­my­ka­ne­go ba­se­nu por­to­we­go ze sta­łym po­zio­mem wody


Do­ko­wa­nie – wpro­wa­dze­nie i pra­wi­dło­we usta­wie­nie jed­nost­ki pły­wa­ją­cej w doku.

Roz­po­czy­na się od przy­go­to­wa­nia doku. Na dnie doku usta­wia się, na pod­sta­wie pla­nów stat­ku kil­blo­ki w taki spo­sób, aby za­pew­nia­ły rów­no­mier­ne pod­par­cie stat­ku i jed­no­cze­śnie za­pew­nia­ły do­stęp do ele­men­tów wy­po­sa­że­nia ta­kich jak king­sto­ny, czuj­ni­ki logu, echo­son­dy, korki zbior­ni­ków den­nych.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Dokować

1. wpro­wa­dzać sta­tek do doku;
2. przy­łą­czać prze­no­śny kom­pu­ter do sta­cji do­ku­ją­cej w celu zwięk­sze­nia jego moż­li­wo­ści ope­ra­cyj­nych


Źródła:

SJP.pl

Dokowy

zwią­za­ny z do­kiem


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z do­kiem, do­ka­mi, do­ty­czą­cy doków


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dokoła

ze wszyst­kich stron punk­tu po­ło­żo­ne­go w środ­ku; do­o­ko­ła; na­o­ko­ło; na­o­kół


przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) ze wszyst­kich stron punk­tu po­ło­żo­ne­go w środ­ku

przy­i­mek

 (2.1) ze wszyst­kich stron cze­goś znaj­du­ją­ce­go się poś­rod­ku

 (2.2) przen. służy do okre­śle­nia głów­ne­go te­ma­tu roz­mo­wy, myśli itp.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dokończać

do­pro­wa­dzać coś do końca; za­koń­czać, za­kań­czać, do­kań­czać


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. do­koń­czyć)

 (1.1) do­pro­wa­dzać wy­ko­na­nie cze­goś do końca


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dokończenie

do­pro­wa­dzić coś do końca; za­koń­czyć, skoń­czyć


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) ostat­nia część cze­goś nie­do­koń­czo­ne­go


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dokończyć

do­pro­wa­dzić coś do końca; za­koń­czyć, skoń­czyć


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. do­kań­czać lub do­koń­czać)

 (1.1) zob. do­kań­czać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dokp

[czy­taj: de-o-ka-PE] Dy­rek­cja Okrę­go­wa Kolei Pań­stwo­wych


skró­to­wiec, rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski lub ni­ja­ki

 (1.1) = kolej. Dy­rek­cja Okrę­go­wa Kolei Pań­stwo­wych


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dokrasić

1. re­gio­nal­nie: do­ło­żyć tłu­szczu, dodać oma­sty, okra­sy do po­tra­wy; oma­ścić, polać tłu­szczem;
2. daw­niej: dodać cze­muś krasy, pię­kno­ści, uczy­nić coś je­szcze pię­kniej­szym; upięk­szyć


Źródła:

SJP.pl

Dokraszać

1. re­gio­nal­nie: do­kła­dać tłu­szczu, do­da­wać oma­sty, okra­sy do po­tra­wy; oma­szczać, po­le­wać tłu­szczem;
2. daw­niej: do­da­wać cze­muś krasy, pię­kno­ści, czy­nić coś je­szcze pię­kniej­szym; upięk­szać


Źródła:

SJP.pl

Dokraść

do­ro­bić kra­dzie­żą; wzbo­ga­cić się krad­nąc


Źródła:

SJP.pl

Dokrewność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest do­krew­ne


Źródła:

Wiktionary

Dokrewny

1. gru­czoł do­krew­ny - gru­czoł wyt­wa­rza­ją­cy hor­mo­ny wy­dzie­la­ne do krwi, limfy lub pły­nów tkan­ko­wych; gru­czoł wew­nątrz­wy­dziel­ni­czy;
2. układ do­krew­ny - na­rzą­dy i tkan­ki or­ga­niz­mu ludz­kie­go lub zwie­rzę­ce­go, wyt­wa­rza­ją­ce hor­mo­ny bez­poś­red­nio do krwi; układ wew­nątrz­wy­dziel­ni­czy


Źródła:

SJP.pl

Dokrwić

do­pro­wa­dzić wy­star­cza­ją­cą ilość krwi do na­rzą­dów i tka­nek ży­wych or­ga­niz­mów


Źródła:

SJP.pl

Dokrzykiwać

do­po­wia­dać coś, krzy­cząc


Źródła:

SJP.pl

Dokręcacz

czło­wiek lub przy­rząd do­krę­ca­ją­cy ja­kieś ele­men­ty do cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Dokręcanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­krę­cać.


Źródła:

Wiktionary

Dokręcany

zbu­do­wa­ny tak, aby go do cze­goś do­krę­cić


Źródła:

SJP.pl

Dokręcarka

urzą­dze­nie do do­kład­ne­go, szczel­ne­go za­krę­ca­nia cze­goś, np. sło­i­ków


Źródła:

SJP.pl

Dokręcać

cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny

 (1.1) krę­cąc (np. śrubą, kra­nem), do­ci­skać coś do końca

 (1.2) o fil­mie: na­gry­wać do­dat­ko­we frag­men­ty


Źródła:

Wiktionary

Dokręt

1. do­krę­ca­nie ja­kie­goś ele­men­tu;
2. ści­słe przy­le­ga­nie do cze­goś do­krę­co­ne­go ele­men­tu;
3. koń­co­we skrę­ce­nie przę­dzy na przę­dzar­kach


Źródła:

SJP.pl

Dokrętka

1. ele­ment do­krę­ca­ny do ja­kieś więk­szej ca­ło­ści;
2. po­tocz­nie:
a) krę­ce­nie scen ma­ją­cych być do­dat­kiem do ca­ło­ści filmu stwo­rzo­nej wcze­śniej;
b) sceny na­krę­co­ne po za­koń­cze­niu zdjęć ma­ją­ce być do­dat­kiem do ca­ło­ści filmu stwo­rzo­nej wcze­śniej


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) techn. na­kręt­ka za­bez­pie­cza­ją­ca śrubę przed od­krę­ce­niem się

 (1.2) pot. sceny na­krę­co­ne po za­koń­cze­niu zdjęć do filmu w trak­cie do­dat­ko­wych dni zdję­cio­wych


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Doksograf

w sta­ro­żyt­nej Gre­cji: pi­sarz re­fe­ru­ją­cy w przy­stęp­ny spo­sób po­glą­dy szkół fi­lo­zo­ficz­nych i fi­lo­zo­fów


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) hist. pi­sarz grec­ki opi­su­ją­cy po­glą­dy fi­lo­zo­fów i ich szkół


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Doksografia

dzia­łal­ność i do­ro­bek dok­so­gra­fów


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) hist. dzia­łal­ność i do­ro­bek pi­śmien­ni­czy dok­so­gra­fów;


Dok­so­gra­fia – (gr. "doksa", po­gląd i "gráphein", pisać) – sto­so­wa­na czę­sto w sta­ro­żyt­no­ści me­to­da ca­ło­ścio­we­go opisu po­glą­dów ("dok­sai") fi­lo­zo­fów, przy czym cza­sem ter­min ten od­no­si się także do frag­men­tów dzieł na inny temat, które za­wie­ra­ją jed­nak takie opisy, np.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Doksograficzny

→ dok­so­gra­fia


Patrz:doksografia

Źródła:

SJP.pl

Doksologia

1. for­mu­ła mod­li­tew­na gło­szą­ca chwa­łę Boga;
2. każdy po­chwal­ny hymn re­li­gij­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) kośc. for­mu­ły li­tur­gicz­ne gło­szą­ce chwa­łę Boga;


Dok­so­lo­gia ( δοξολογία, doxa – „chwa­ła” + logos – „słowo”), w ko­ścio­łach wschod­nich o tra­dy­cji sło­wiań­skiej także: sła­wo­sło­wie ( славосло́вїе) – po­ję­cie oz­na­cza­ją­ce for­mu­ły li­tur­gicz­ne, które gło­szą chwa­łę Boga, Jego wiel­kość i moc, ujaw­nia­ją­cą się w tym, czego do­ko­nał i czego nadal do­ko­nu­je dla czło­wie­ka, pot­wier­dza­ne przez zgro­ma­dze­nie wier­nych akla­ma­cją amen.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Doksologiczny

→ dok­so­lo­gia


Patrz:doksologia

Źródła:

SJP.pl

Doksycyklina

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) farm. an­ty­bio­tyk z grupy te­tra­cy­klin, o sze­ro­kim spek­trum dzia­ła­nia i dłu­gim okre­sie półtr­wa­nia;


Dok­sy­cy­kli­na – or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny, pół­syn­te­tycz­ny an­ty­bio­tyk z grupy te­tra­cy­klin.

W po­rów­na­niu do in­nych te­tra­cy­klin znacz­nie le­piej się wchła­nia z prze­wo­du po­kar­mo­we­go (w 90–95%), jest rów­nież mniej ne­fro­tok­sycz­na. Opor­ność krzy­żo­wa ob­ser­wo­wa­na wśród bak­te­rii na te­tra­cy­kli­ny na­tu­ral­ne czę­sto nie do­ty­czy dok­sy­cy­kli­ny, która oka­zu­je się sku­tecz­na.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Dokształceniowy

zwią­za­ny z doksz­tał­ca­niem


Źródła:

SJP.pl

Doktor

sto­pień na­u­ko­wy; osoba ma­ją­ca ten sto­pień


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) sto­pień na­u­ko­wy;

 (1.2) pot. grzecz. le­karz


Dok­tor ( doc­tor = na­u­czy­ciel, mistrz; w skró­cie: dr) – sto­pień na­u­ko­wy na­da­wa­ny przez jed­nost­ki na­u­ko­we (uni­wer­sy­te­ty lub ich wy­dzia­ły, in­sty­tu­ty itp.) oso­bom, które obro­ni­ły swoje roz­pra­wy dok­tor­skie. W Pol­sce sto­pień dok­to­ra może być stop­niem na­u­ko­wym lub stop­niem w za­kre­sie sztu­ki.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Doktoracik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od dok­to­rat


Źródła:

Wiktionary

Doktoracja

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) daw. nauk. dok­to­rat


Źródła:

Wiktionary

Doktoralnie

→ dok­to­ral­ny


Patrz:doktoralny

Źródła:

SJP.pl

Doktoralny

daw­niej:
1. dok­tor­ski - wła­ści­wy god­no­ści dok­to­ra (po­sia­da­cza stop­nia na­u­ko­we­go);
2. ar­bi­tral­ny, po­waż­ny, na­pu­szo­ny


Źródła:

SJP.pl

Doktorancki

przy­miot­nik od: dok­to­rant


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) nauk. zwią­za­ny z dok­to­ra­tem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Doktorant

osoba zdo­by­wa­ją­ca sto­pień dok­to­ra


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba na stu­diach dok­to­ranc­kich, ubie­ga­ją­ca się o sto­pień na­u­ko­wy dok­to­ra

 (1.2) środ. stud. żart. stu­dent pow­ta­rza­ją­cy rok


na­le­ży do­pra­co­wać:

"przed­sta­wio­no sy­tu­a­cję tylko z per­spek­ty­wy – ". Pomóż po­pra­wić.

Dok­to­rant – osoba pi­szą­ca roz­pra­wę dok­tor­ską. W ro­zu­mie­niu pol­skiej nie­o­bo­wią­zu­ją­cej już usta­wy "Prawo o szkol­nict­wie wyż­szym" dok­to­rant był uczest­ni­kiem stu­diów dok­to­ranc­kich.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Doktorantka

ko­bie­ta uczę­szcza­ją­ca na stu­dia dok­to­ranc­kie, sta­ra­ją­ca się o tytuł dok­to­ra


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) forma żeń­ska od: dok­to­rant


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Doktorantura

stu­dia dok­to­ranc­kie


Źródła:

SJP.pl

Doktorat

1. praca na­u­ko­wa na­pi­sa­na w celu uzy­ska­nia stop­nia dok­to­ra;
2. sto­pień dok­to­ra w ja­kiejś dzie­dzi­nie nauki


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) nauk. praca na­u­ko­wa pro­wa­dzo­na lub na­pi­sa­na celem zdo­by­cia stop­nia dok­to­ra

 (1.2) nauk. uzy­ska­ny sto­pień dok­to­ra w danej dzie­dzi­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Doktorek

ek­spre­syw­nie:
1. dok­tor - osoba ze stop­niem na­u­ko­wym;
2. dok­tor - le­karz; esku­lap


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) zdrobn. dok­tor


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Doktorka

ko­bie­ta le­czą­ca pa­cjen­tów; le­kar­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta po­sia­da­ją­ca sto­pień na­u­ko­wy dok­to­ra

 (1.2) spe­cja­list­ka w dzie­dzi­nie me­dy­cy­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Doktorostwo

1. dok­tor (męż­czyz­na, który ma sto­pień dok­to­ra) z żoną;
2. dok­tor (le­karz) z żoną


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) ofic. dok­tor z żoną

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (2.1) daw. god­ność dok­tor­ska


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Doktorowa

mał­żon­ka dok­to­ra


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) daw. żona le­ka­rza


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Doktorowicz

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Doktorowy

zwią­za­ny z dok­to­rem


Źródła:

SJP.pl

Doktorski

→ dok­tor


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) nauk. zwią­za­ny z dok­to­rem, ze stop­niem dok­to­ra; na­le­żą­cy do dok­to­ra


Patrz:doktor

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Doktorstwo

daw­niej:
1. zawód le­ka­rza (dok­to­ra); me­dy­cy­na;
2. dok­to­rat


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) ogół dok­to­rów


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Doktoryzacja

→ dok­to­ry­zo­wać


Patrz:doktoryzować

Źródła:

SJP.pl

Doktoryzacyjny

zwią­za­ny z dok­to­ry­za­cją


Źródła:

SJP.pl

Doktoryzować

1. nadać komuś sto­pień dok­to­ra;
2. dok­to­ry­zo­wać się - uzy­skać sto­pień na­u­ko­wy dok­to­ra


Źródła:

SJP.pl

Doktorzyna

po­gard­li­wie o dok­to­rze, le­ka­rzu


Źródła:

SJP.pl

Doktorzysko

zgru­bie­nie od: dok­tor; po­u­fa­le lub z nie­chę­cią o dok­to­rze


Źródła:

SJP.pl

Doktorówna

daw­niej: córka dok­to­ra


Źródła:

SJP.pl

Doktryna

1. ze­spół za­ło­żeń i twier­dzeń z okre­ślo­nej dzie­dzi­ny wie­dzy; te­o­ria, kon­cep­cja;
2. ze­spół po­glą­dów i pla­nów stra­te­gicz­nych do­ty­czą­cych po­li­ty­ki wew­nętrz­nej i za­gra­nicz­nej pań­stwa;
3. bez­za­sad­ne po­glą­dy i twier­dze­nia przyj­mo­wa­ne bez­kry­tycz­nie za pew­nik


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pod­sta­wo­we za­ło­że­nia i twier­dze­nia ja­kiejś dzie­dzi­ny wie­dzy lub ide­o­lo­gii


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Doktrynalnie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób do­ty­czą­cy dok­try­ny


Źródła:

Wiktionary

Doktrynalność

→ dok­try­nal­ny


Patrz:doktrynalny

Źródła:

SJP.pl

Doktrynalny

1. zwią­za­ny z pod­sta­wo­wy­mi za­ło­że­nia­mi i twier­dze­nia­mi w ja­kiejś dzie­dzi­nie, od­no­szą­cy się do pryn­cy­piów;
2. dog­ma­tycz­ny, nie uz­na­ją­cy obiek­tyw­nych racji


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy dok­try­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Doktryner

gor­li­wy zwo­len­nik ja­kiejś dok­try­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) książk. pejor. osoba upor­czy­wie trzy­ma­ją­ca się wyz­na­wa­nych dok­tryn, ma­ją­ca skost­nia­łe po­glą­dy i hoł­du­ją­ca nie­a­dek­wat­nym do rze­czy­wi­sto­ści za­sa­dom


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Doktrynerka

gor­li­wa zwo­len­nicz­ka ja­kiejś dok­try­ny


Źródła:

SJP.pl

Doktrynerski

→ dok­try­ner­stwo


przy­miot­nik

 (1.1) książk. pejor. cha­rak­te­ry­stycz­ny dla dok­try­ne­ra lub dok­try­ner­stwa


Patrz:doktrynerstwo

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Doktrynerstwo

trzy­ma­nie się dog­ma­tycz­nych po­glą­dów, cias­nych sche­ma­tów my­ślo­wych


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) książk. pejor. po­sta­wa po­le­ga­ją­ca na upor­czy­wym trwa­niu przy wyz­na­wa­nych dok­try­nach, skost­nia­łych po­glą­dach, nie­a­dek­wat­nych do rze­czy­wi­sto­ści za­sa­dach


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Doktór

prze­sta­rza­łe: dok­tor (zwła­szcza le­karz)


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) reg. dok­tor (le­karz)

 (1.2) reg. dok­tor (sto­pień na­u­ko­wy, osoba z tym stop­niem)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dokuczajewsk

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto na Ukra­i­nie w ob­wo­dzie do­niec­kim;


Do­ku­cza­jewsk ( Докучаєвськ) – mia­sto na Ukra­i­nie w ob­wo­dzie do­niec­kim.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Dokuczanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) wy­rzą­dza­nie przy­kro­ści komuś


Źródła:

Wiktionary

Dokuczać

1. robić komuś na złość, de­ner­wo­wać kogoś po­przez uwagi lub za­cho­wa­nie; spra­wiać przy­krość
2. boleć
3. przy­krzyć się


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. do­ku­czyć)

 (1.1) spra­wiać przy­krość, kło­po­ty lub ból


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dokuczenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­ku­czyć.


Źródła:

Wiktionary

Dokuczliwie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób do­kucz­li­wy


Źródła:

Wiktionary

Dokuczliwiec

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pot. czło­wiek skłon­ny do do­ku­cza­nia innym


Źródła:

Wiktionary

Dokuczliwiej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: do­kucz­li­wie


Źródła:

SJP.pl

Dokuczliwość

→ do­kucz­li­wy


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, kto do­kucz­li­wy

 (1.2) cecha tego, co komuś do­ku­cza


Patrz:dokuczliwy

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dokuczliwszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: do­kucz­li­wy


Źródła:

SJP.pl

Dokuczliwy

przy­miot­nik

 (1.1) lu­bią­cy do­ku­czać

 (1.2) przy­kry do zno­sze­nia, trud­ny do wy­trzy­ma­nia, dot­kli­wy


Źródła:

Wiktionary

Dokuczyć

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. do­ku­czać)

 (1.1) spra­wić przy­krość, kło­po­ty lub ból


Źródła:

Wiktionary

Dokudrama

fa­bu­la­ry­zo­wa­ny film do­ku­men­tal­ny; do­cu­dra­ma


Źródła:

SJP.pl

Dokujący

sta­cja do­ku­ją­ca - re­pli­ka­tor por­tów, sta­cjo­nar­ne urzą­dze­nie poz­wa­la­ją­ce zwięk­szyć funk­cjo­nal­ność urzą­dze­nia mo­bil­ne­go, np. smart­fo­nu, no­te­bo­o­ka itp.


Źródła:

SJP.pl

Dokulać

po­tocz­nie:
1. do­to­czyć, do­tur­lać;
2. do­ku­lać się -
a) do­to­czyć się, do­tur­lać się;
b) po­wo­li do­je­chać do okre­ślo­ne­go miej­sca


Źródła:

SJP.pl

Dokumencik

zdrob­nie­nie od: do­ku­ment


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od do­ku­ment


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dokument

1. pismo urzę­do­we;
2. dowód stwier­dza­ją­cy czy­jąś toż­sa­mość, np. dowód oso­bi­sty, le­gi­ty­ma­cja;
3. ma­te­riał, przed­miot ma­ją­cy war­tość do­wo­do­wą lub in­for­ma­cyj­ną;
4. po­tocz­nie: film do­ku­men­tal­ny;
5. w in­for­ma­ty­ce: lo­gicz­nie spój­na por­cja in­for­ma­cji przet­wa­rza­na w sy­ste­mie kom­pu­te­ro­wym


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ma­te­riał w po­sta­ci pa­pie­ro­wej pot­wier­dza­ją­cy coś;

 (1.2) przed­miot poś­wiad­cza­ją­cy jakiś stan rze­czy

 (1.3) pot. film do­ku­men­tal­ny

 (1.4) pismo urzę­do­we stwier­dza­ją­ce toż­sa­mość

 (1.5) in­form. zbiór in­for­ma­cji za­pi­sy­wa­nych i od­czy­ty­wa­nych z pliku za po­mo­cą od­po­wied­nie­go pro­gra­mu;


Zo­bacz też: film do­ku­men­tal­ny.

Do­ku­ment (z do­cu­men­tum – przy­kład, wzór) – do­wol­ny przed­miot, do­wo­dzą­cy praw­dzi­wo­ści ja­kie­goś faktu lub bę­dą­cy jego świa­dect­wem. Za­wie­ra utr­wa­lo­ną na nim lub w nim in­for­ma­cję przez­na­czo­ną do prze­ka­zy­wa­nia w prze­strze­ni i w cza­sie. Zgod­nie z de­fi­ni­cją Paula Ot­le­ta, do­ku­men­tem jest każdy przed­miot ma­te­rial­ny bę­dą­cy wyt­wo­rem myśli ludz­kiej i ludz­kie­go dzia­ła­nia, jeśli sta­no­wił źró­dło in­for­ma­cji.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dokumentacja

1. zbiór do­ku­men­tów
2. wy­ka­za­nie cze­goś na pod­sta­wie do­ku­men­tów; do­ku­men­to­wa­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zbiór do­ku­men­tów słu­żą­cych do uza­sad­nie­nia bądź udo­wod­nie­nia cze­goś


Do­ku­men­ta­cja – zbiór do­ku­men­tów usta­no­wio­ny ze wzglę­du na wspól­ny temat, np. do­ty­czą­cych da­ne­go obiek­tu, pro­ble­mu lub za­da­nia. Ina­czej, to dzia­łal­ność in­for­ma­cyj­na (albo jej część) zwią­za­na z opra­co­wy­wa­niem i gro­ma­dze­niem do­ku­men­tów, zbiór bądź spis do­ku­men­tów o pew­nym za­gad­nie­niu bądź do­bra­nych wg in­nych kry­te­riów.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dokumentacyjny

zwią­za­ny z do­ku­men­ta­cją


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z do­ku­men­ta­cją, do­ty­czą­cy do­ku­men­ta­cji


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dokumentalista

do­ku­men­ta­rzy­sta;
1. osoba zaj­mu­ją­ca się zbie­ra­niem, ba­da­niem i po­rząd­ko­wa­niem do­ku­men­tów;
2. spe­cja­li­sta w dzie­dzi­nie filmu do­ku­men­tal­ne­go


Źródła:

SJP.pl

Dokumentalistka

→ do­ku­men­ta­li­sta


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) au­tor­ka fil­mów do­ku­men­tal­nych

 (1.2) spe­cja­list­ka w gro­ma­dze­niu, po­rząd­ko­wa­niu i opra­co­wy­wa­niu do­ku­men­tów i ma­te­ria­łów źró­dło­wych


Patrz:dokumentalista

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dokumentalistyczny

→ do­ku­men­ta­lizm


Patrz:dokumentalizm

Źródła:

SJP.pl

Dokumentalizm

opie­ra­nie się na do­ku­men­tach, ma­te­ria­łach źró­dło­wych, na fak­tach wzię­tych z życia


Źródła:

SJP.pl

Dokumentalizować

opie­rać się na ma­te­ria­łach źró­dło­wych, fak­tach wzię­tych z życia


Źródła:

SJP.pl

Dokumentalność

→ do­ku­men­tal­ny


Patrz:dokumentalny

Źródła:

SJP.pl

Dokumentalny

do­ku­men­tar­ny;
1. ma­ją­cy cechy do­ku­men­tu, ma­te­ria­łu w po­sta­ci tek­stu, fo­to­gra­fii, na­gra­nia itp. o war­tość do­wo­do­wej lub in­for­ma­cyj­nej;
2. opar­ty na do­ku­men­tach, pot­wier­dzo­nych fak­tach, ma­te­ria­łach źró­dło­wych


przy­miot­nik

 (1.1) opie­ra­ją­cy się na do­ku­men­tach lub fak­tach wzię­tych z życia, także. ma­ją­cy war­tość do­ku­men­tu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dokumentarność

→ do­ku­men­tar­ny


Patrz:dokumentarny

Źródła:

SJP.pl

Dokumentarny

do­ku­men­tal­ny;
1. ma­ją­cy cechy do­ku­men­tu, ma­te­ria­łu w po­sta­ci tek­stu, fo­to­gra­fii, na­gra­nia itp. o war­tość do­wo­do­wej lub in­for­ma­cyj­nej;
2. opar­ty na do­ku­men­tach, pot­wier­dzo­nych fak­tach, ma­te­ria­łach źró­dło­wych


Źródła:

SJP.pl

Dokumentaryzm

sztu­ka two­rze­nia fil­mów do­ku­men­tal­nych


Źródła:

SJP.pl

Dokumentarzysta

do­ku­men­ta­li­sta;
1. osoba zaj­mu­ją­ca się zbie­ra­niem i opra­co­wy­wa­niem ma­te­ria­łów ma­ją­cych war­tość do­ku­men­tu;
2. spe­cja­li­sta w dzie­dzi­nie filmu do­ku­men­tal­ne­go


Źródła:

SJP.pl

Dokumentarzystka

→ do­ku­men­ta­rzy­sta


Patrz:dokumentarzysta

Źródła:

SJP.pl

Dokumentniej

prze­sta­rza­ły sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: do­ku­ment­nie


Źródła:

SJP.pl

Dokumentny

1. kom­plet­ny, zu­peł­ny, do­kład­ny;
2. prze­sta­rza­łe: opar­ty na do­wo­dach, nie­bu­dzą­cy wąt­pli­wo­ści; au­ten­tycz­ny


Źródła:

SJP.pl

Dokumentomat

au­to­mat do na­da­wa­nia i od­bie­ra­nia do­ku­men­tów urzę­do­wych


Źródła:

SJP.pl

Dokumentować

1. zbie­rać i pre­zen­to­wać do­ku­men­ty w celu pot­wier­dze­nia ja­kichś fak­tów lub tez;
2. o do­ku­men­cie: pot­wier­dzać jakiś fakt lub tezę;
3. pot­wier­dzać, zaś­wiad­czać, np. do­ku­men­to­wać coś swoją po­sta­wą


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. udo­ku­men­to­wać)

 (1.1) skła­dać do­wo­dy; przed­sta­wiać do­ku­men­ty na pot­wier­dze­nie cze­goś

 (1.2) sta­no­wić do­ku­ment pot­wier­dza­ją­cy daną spra­wę

 (1.3) gro­ma­dzić za­pi­sy, zbie­rać ma­te­ria­ły


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dokumentowy

zwią­za­ny z do­ku­men­tem


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z do­ku­men­tem, do­ty­czą­cy do­ku­men­tu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dokup

kupić coś do­dat­ko­wo


Źródła:

SJP.pl

Dokupić

kupić coś do­dat­ko­wo


Źródła:

SJP.pl

Dokupować

do­ko­ny­wać uzu­peł­nia­ją­cych za­ku­pów; do­ku­py­wać


Źródła:

SJP.pl

Dokupywać

ku­po­wać do­dat­ko­wo rze­czy do już po­sia­da­nych lub wcze­śniej ku­pio­nych


Źródła:

SJP.pl

Dokusztykiwać

po­tocz­nie: po­ty­ka­jąc się, z tru­dem gdzieś do­cho­dzić; do­kuś­ty­ki­wać


Źródła:

SJP.pl

Dokuwać

1. kuć do końca, koń­czyć kucie;
2. kuć do­dat­ko­wo, do­da­wać kując


Źródła:

SJP.pl

Dokuć

1. skoń­czyć kucie, np. dokuć konia;
2. wykuć coś bra­ku­ją­ce­go


Źródła:

SJP.pl

Dokuśtykiwać

po­tocz­nie: po­ty­ka­jąc się, z tru­dem gdzieś do­cho­dzić; do­kusz­ty­ki­wać


Źródła:

SJP.pl

Dokwaterować

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. dok­wa­te­ro­wy­wać)

 (1.1) przy­dzie­lić oso­bie po­mie­szcze­nie w lo­ka­lu już zaj­mo­wa­nym przez inne


Źródła:

Wiktionary

Dokwitnięty

taki, który dok­wit­nął; dok­wi­tły


Źródła:

SJP.pl

Dokwitły

taki, który dok­witł; dok­wit­nię­ty


Źródła:

SJP.pl

Dokąd

do ja­kie­go miej­sca, stanu


za­i­mek

 (1.1) … py­taj­ny, słu­żą­cy do py­ta­nia o miej­sce, w któ­re­go kie­run­ku od­by­wa się ruch

 (1.2) … względ­ny, słu­żą­cy do łą­cze­nia zda­nia głów­ne­go z po­drzęd­nym, gdy zda­nie po­drzęd­ne okre­śla miej­sce, w któ­re­go kie­run­ku od­by­wa się ruch

 (1.3) … py­taj­ny, słu­żą­cy do py­ta­nia o dłu­gość trwa­nia ja­kiejś czyn­no­ści


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dokądeś

daw­niej: do­kądś


Źródła:

SJP.pl

Dokądkolwiek

za­i­mek nie­o­kre­ślo­ny

 (1.1) obo­jęt­nie, do ja­kie­go miej­sca

za­i­mek względ­ny

 (2.1) …wska­zu­ją­cy na to, że to, o czym mowa w zda­niu na­drzęd­nym dzie­je się nie­za­leż­nie od miej­sca, do któ­re­go kie­ro­wa­na jest czyn­ność opi­sa­na w zda­niu po­drzęd­nym


Źródła:

Wiktionary

Dokądś

za­i­mek oz­na­cza­ją­cy miej­sce bli­żej nie­o­kre­ślo­ne


za­i­mek przy­słow­ny

 (1.1) …w wy­ra­że­niu za­stę­pu­ją­cy kie­ru­nek do­kład­nie niez­na­ny, bę­dą­cy jed­no­cze­śnie celem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dokądże

wzmoc­nio­ne "dokąd"


za­i­mek

 (1.1) …py­taj­ny; wzmoc­nio­ne dokąd


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dokładanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­kła­dać.


Źródła:

Wiktionary

Dokładać

1. do­rzu­cać coś; do­da­wać, do­łą­czać, do­peł­niać;
2. do­rzu­cać parę słów do tego, co zo­sta­ło po­wie­dzia­ne; do­po­wia­dać, do­da­wać;
3. do­kła­dać się:
a) do­rzu­cać pie­nią­dze od sie­bie, włą­czać się do wspól­ne­go dzia­ła­nia; do­rzu­cać się, do­pła­cać;
b) daw­niej: wkła­dać wiele wy­sił­ku w jakąś pracę; sta­rać się, przy­kła­dać się


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. do­ło­żyć)

 (1.1) kłaść, do­da­wać coś do cze­goś, co już jest


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dokładka

1. do­dat­ko­wa por­cja, np. je­dze­nia;
2. na do­kład­kę - do­dat­ko­wo, na do­da­tek


Źródła:

SJP.pl

Dokładnie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) w spo­sób do­kład­ny, pre­cy­zyj­ny, sta­ran­ny; z dba­ło­ścią o szcze­gó­ły

par­ty­ku­ła

 (2.1) zgod­nie z rze­czy­wi­sto­ścią co do każ­de­go szcze­gó­łu

wy­krzy­knik

 (3.1) pot. przy­ta­knię­cie roz­mów­cy, zgo­dze­nie się z jego sło­wa­mi


Źródła:

Wiktionary

Dokładniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: do­kład­nie


Źródła:

SJP.pl

Dokładniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: do­kład­ny


Źródła:

SJP.pl

Dokładnościowy

→ do­kład­ność


Patrz:dokładność

Źródła:

SJP.pl

Dokładność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co do­kład­ne

 (1.2) sta­ran­ność, dba­łość

 (1.3) me­trol. sto­pień zgod­no­ści war­to­ści rze­czy­wi­stej ze śred­nią aryt­me­tycz­ną wy­ni­ków uzy­ska­nych dla oz­na­cza­nej wiel­ko­ści;


Źródła:

Wiktionary

Dokładny

odz­na­cza­ją­cy się sta­ran­no­ścią, dba­ło­ścią o szcze­gó­ły; pre­cy­zyj­ny; skru­pu­lat­ny


przy­miot­nik

 (1.1) wy­ko­na­ny z dużą sta­ran­no­ścią

 (1.2) o czło­wie­ku: ro­bią­cy coś sta­ran­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dokłamać

po­tocz­nie: do­po­wie­dzieć, kła­miąc


Źródła:

SJP.pl

Dokłamywać

po­tocz­nie: do­po­wia­dać, kła­miąc


Źródła:

SJP.pl

Dokłosie

część źdźbła traw od kłosa lub wie­chy w dół do naj­wyż­sze­go ko­lan­ka


Źródła:

SJP.pl

Dokłusować

do­je­chać kłu­sem


Źródła:

SJP.pl

Dol

rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) med. jed­nost­ka na­tę­że­nia bólu;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Dol.

skrót od: dolar (czy­ta­ny jako całe, od­mien­ne wy­ra­że­nie)


skrót

 (1.1) = dolny

 (1.2) = do­li­na

 (1.3) = dolar


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dola

1. żywot;
2. po­tocz­nie: przy­pa­da­ją­ca komuś część pie­nię­dzy; dział­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) książk. los, czy­jeś obec­ne po­ło­że­nie, stan

 (1.2) pot. przy­pa­da­ją­ca komuś część zdo­by­czy, za­rob­ku

 (1.3) mit­słow. duch opie­kuń­czy, sta­no­wią­cy o losie i do­bro­by­cie czło­wie­ka

 (1.4) środ. cela wię­zien­na


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dolabella

naz­wi­sko, m.in. To­masz Do­la­bel­la (ok.1570-1650), wło­ski ma­larz


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dolaciński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Dolantyna

nazwa hand­lo­wa opio­i­do­we­go leku prze­ciw­bó­lo­we­go, za­wie­ra­ją­ce­go pe­ty­dy­nę


Źródła:

SJP.pl

Dolar

1. jed­nost­ka mo­ne­tar­na USA oraz wielu in­nych kra­jów;
2. jed­nost­ka miary re­ak­tyw­no­ści re­ak­to­ra ją­dro­we­go


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) monet. wa­lu­ta niek­tó­rych kra­jów świa­ta o sym­bo­lu $;


Dolar ( dol­lar) – wa­lu­ta wielu kra­jów świa­ta. Dzie­li się na 100 cen­tów. Nazwa do­la­ra – po­dob­nie jak nazwa wa­lu­ty Sło­we­nii sprzed 1 stycz­nia 2007, tolar – po­cho­dzi od daw­nej srebr­nej mo­ne­ty, ta­la­ra. Dolar zo­stał ofi­cjal­ną jed­nost­ką mo­ne­tar­ną Sta­nów Zjed­no­czo­nych w 1785 roku. Jed­nak za­rów­no samo słowo an­giel­skie, jak i pie­nią­dze o ta­kiej naz­wie ist­nia­ły już wcze­śniej.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dolarowicz

osoba za­ra­bia­ją­ca do­la­ry


Źródła:

SJP.pl

Dolarowiec

po­tocz­nie, w cza­sach PRL: osoba po­sia­da­ją­ca do­la­ry lub inne wa­lu­ty wy­mie­nial­ne, po­sia­da­ją­ca do­stęp do dóbr po­dów­czas luk­su­so­wych


Źródła:

SJP.pl

Dolarowy

zwią­za­ny z do­la­rem


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) przym. od dolar


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dolaryzacja

wpro­wa­dze­nie do­la­ra ame­ry­kań­skie­go jako środ­ka płat­ni­cze­go w wew­nętrz­nych obro­tach hand­lo­wych w danym pań­stwie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ekon. wpro­wa­dze­nie do­la­ra do obro­tu w innym pań­stwie jako urzę­do­wej wa­lu­ty;


Do­la­ry­za­cja – wpro­wa­dze­nie jed­nost­ki mo­ne­tar­nej np. do­la­ra jako wa­lu­ty al­ter­na­tyw­nej lub za­miast wa­lu­ty kra­jo­wej w celu ko­rzy­sta­nia z niego jako ze środ­ka płat­ni­cze­go w obro­tach pie­nięż­nych wew­nątrz da­ne­go pań­stwa. Do­ty­czy to głów­nie naj­bar­dziej roz­po­wszech­nio­nych walut świa­ta tzn. do­la­ra ame­ry­kań­skie­go (USD) i euro (EUR).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dolaryzowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­la­ry­zo­wać.


Źródła:

Wiktionary

Dolaryzować

cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny

 (1.1) ekon. wpro­wa­dzać do­la­ra do obro­tu w innym pań­stwie jako urzę­do­wą wa­lu­tę


Źródła:

Wiktionary

Dolarówka

mo­ne­ta lub ban­knot o no­mi­na­le jed­ne­go do­la­ra


Źródła:

SJP.pl

Dolaszewo

wieś w Pol­sce


Do­la­sze­wo (daw­niej: niem. "Ha­sen­berg") – wieś kra­jeń­ska w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie pil­skim, w gmi­nie Szy­dło­wo. Od kilku lat wieś in­ten­syw­nie się ro­zbu­do­wu­je.

Wieś kró­lew­ska na­le­ża­ła do sta­ro­stwa uj­skie­go, pod ko­niec XVI wieku le­ża­ła w po­wie­cie wa­łec­kim wo­je­wództ­wa poz­nań­skie­go. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa pil­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dolata

daw­niej, po­e­tyc­ko: do­la­ty­wać


Źródła:

SJP.pl

Dolatać

daw­niej, po­e­tyc­ko: do­la­ty­wać


Źródła:

SJP.pl

Dolatowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Dolać

zwięk­szyć ilość cie­czy w na­czy­niu, na­le­wa­jąc do­peł­nić, nalać pow­tór­nie


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. do­le­wać)

 (1.1) dodać płynu, uzu­peł­nić płyn


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dolby

1. sy­stem za­pi­su dźwię­ku o wy­so­kiej ja­ko­ści i efek­tach prze­strzen­nych;
2. apa­ra­tu­ra poz­wa­la­ją­ca uzy­skać taki dźwięk;
3. o sy­ste­mie za­pi­su dźwię­ku lub o apa­ra­tu­rze: da­ją­cy taki dźwięk


Źródła:

SJP.pl

Dolce

[czy­taj: dol­cze] okre­śle­nie wy­ko­naw­cze: słod­ko, ła­god­nie


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dolcetto

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) wy­traw­ne czer­wo­ne wino z Pie­mon­tu


Dol­cet­to – czer­wo­ny szczep wi­no­ro­śli, po­cho­dzą­cy z Włoch. Ty­po­wy dla Pie­mon­tu, upra­wia­ny rów­nież w Li­gu­rii i na nie­wiel­ką skalę w in­nych kra­jach. Po­wierzch­nia win­nic ob­sa­dzo­nych od­mia­ną we Wło­szech wy­no­si­ła w roku 2000 7,450 ha, co jed­nak sta­wia­ło od­mia­nę poza pier­wszą dzie­siąt­ką. Nazwa jest zdrob­nie­niem od wło­skie­go "dolce" (słod­ki).


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Dolcian

[czy­taj: dol­czian] dawny in­stru­ment mu­zycz­ny z grupy ae­ro­fo­nów, po­pu­lar­ny w mu­zy­ce re­ne­san­su i ba­ro­ku, pro­to­typ fa­go­tu; dul­cian, dul­cjan


Źródła:

SJP.pl

Dolcinista

[czy­taj: dol­czy­ni­sta] osoba gra­ją­ca na dol­cia­nie - pro­to­ty­pie fa­go­tu


Źródła:

SJP.pl

Dolcissimo

[czy­taj: dol­cziss-imo] okre­śle­nie wy­ko­naw­cze: jak naj­bar­dziej słod­ko, de­li­kat­nie


Źródła:

SJP.pl

Dolec

po­tocz­nie: dolar; zie­lo­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) pot. dolar


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dolecieć

cza­sow­nik

 (1.1) do­stać się na miej­sce, lecąc

 (1.2) pot. do­biec, szyb­ko dojść


Źródła:

Wiktionary

Dolecki

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Doleczać

do­kań­czać le­cze­nie, le­czyć do końca


Źródła:

SJP.pl

Doleczyć

do­koń­czyć le­cze­nie, wy­le­czyć do końca


Źródła:

SJP.pl

Dolegać

do­ku­czać komuś, spra­wiać ból, nie­przy­jem­ność


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. dolec, do­le­gnąć)

 (1.1) spra­wiać do­kucz­li­wość, przy­krość, ból, trud­no­ści


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dolegliwiej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: do­le­gli­wie


Źródła:

SJP.pl

Dolegliwość

1. ból fi­zycz­ny, cho­ro­ba, cier­pie­nie;
2. przy­krość, zmart­wie­nie, tro­ska


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cho­ro­ba, scho­rze­nie, pro­blem zdro­wot­ny

 (1.2) coś spra­wia­ją­ce­go przy­krość


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dolegliwszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: do­le­gli­wy


Źródła:

SJP.pl

Dolegliwy

spra­wia­ją­cy przy­krość, ból; do­kucz­li­wy, do­le­ga­ją­cy


Źródła:

SJP.pl

Doległość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) stpol. do­le­gli­wość, ból


Źródła:

Wiktionary

Dolek

zdrob­nie­nie od: Adolf, Ru­dolf (imio­na mę­skie)


Źródła:

SJP.pl

Dolente

okre­śle­nie wy­ko­naw­cze: bo­le­śnie, z bólem; do­lo­ro­so


Źródła:

SJP.pl

Dolepiać

do­łą­czać coś, przy­kle­ja­jąc


Źródła:

SJP.pl

Dolepić

do­łą­czyć coś, przy­kle­ja­jąc


Źródła:

SJP.pl

Doleryt

skała mag­mo­wa; dia­baz


Źródła:

SJP.pl

Dolesiać

do­kań­czać sa­dze­nie lasu na ja­kimś te­re­nie


Źródła:

SJP.pl

Dolesić

do­koń­czyć sa­dze­nie lasu na ja­kimś te­re­nie


Źródła:

SJP.pl

Doletni

przy­miot­nik

 (1.1) daw. do­ro­sły, peł­no­let­ni


Źródła:

Wiktionary

Dolew

w tech­ni­ce: do­le­wa­nie, do­la­nie


Dolew (hebr.: דולב) – wieś po­ło­żo­na w sa­mo­rzą­dzie re­gio­nu Matte Bin­ja­min, w Dy­stryk­cie Judei i Sa­ma­rii, w Iz­ra­e­lu.

Leży w po­łud­nio­wo-za­chod­niej czę­ści Sa­ma­rii, na pół­noc­ny za­chód od Je­ro­zo­li­my, w oto­cze­niu te­ry­to­riów Au­to­no­mii Pa­le­styń­skiej.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dolewanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­le­wać.


Źródła:

Wiktionary

Dolewać

cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny (dk. dolać)

 (1.1) lejąc coś, uzu­peł­niać, do­da­wać

 (1.2) bić kogoś


Źródła:

Wiktionary

Dolewka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. do­dat­ko­wa por­cja zupy lub na­po­ju


Źródła:

Wiktionary

Doleźć

dojść wol­nym kro­kiem, dow­lec się


cza­sow­nik

 (1.1) pot. dojść


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Doleżeć

leżąc dotr­wać do pew­ne­go czasu


Źródła:

SJP.pl

Dolha

naz­wi­sko, m.in. Emi­lian Dolha, ru­muń­ski pił­karz


Źródła:

SJP.pl

Dolice

wieś w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dolichocefalia

w an­tro­po­lo­gii: kształt ludz­kiej głowy wy­dłu­żo­ny ku ty­ło­wi, ty­po­wy np. dla rdzen­nych Au­stra­lij­czy­ków; do­li­cho­ke­fa­lia, dłu­go­gło­wość, dłu­go­gło­wie, po­dłuż­no­gło­wość, po­dłuż­no­gło­wie


Do­li­cho­ce­fa­lia, dłu­go­gło­wie (gr. "do­li­chós" długi + "kephalḗ" głowa) – cecha ana­to­micz­na głowy (lub czasz­ki) zwie­rząt, cha­rak­te­ry­zu­ją­ca się wskaź­ni­kiem gło­wo­wym w za­kre­sie 60–76. Głowa ta­kie­go zwie­rzę­cia ma o wiele więk­szy wy­miar przed­nio-tylny niż bocz­ny.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dolichokefalia

w an­tro­po­lo­gii: kształt ludz­kiej głowy wy­dłu­żo­ny ku ty­ło­wi, ty­po­wy np. dla rdzen­nych Au­stra­lij­czy­ków; do­li­cho­ce­fa­lia, dłu­go­gło­wość, dłu­go­gło­wie, po­dłuż­no­gło­wość, po­dłuż­no­gło­wie


Źródła:

SJP.pl

Dolicki

→ Do­li­ce


Patrz:Dolice

Źródła:

SJP.pl

Doliczać

do­da­wać jakąś sumę do sumy uprzed­nio obli­czo­nej


cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny

 (1.1) dodać jakąś sumę do sumy obli­czo­nej wcze­śniej


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Doliczenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­li­czyć.


Źródła:

Wiktionary

Doliczeniowy

po­le­ga­ją­cy na do­da­niu ja­kiejś war­to­ści do wy­ni­ku wcze­śniej­szych obli­czeń


Źródła:

SJP.pl

Doliczyć

dodać jakąś sumę do sumy uprzed­nio obli­czo­nej


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. do­li­czać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|do­li­czać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dolina

1. daw­niej: kie­szeń;
2. po­dłuż­ne wgłę­bie­nie na po­wierzch­ni ziemi pow­sta­łe wsku­tek eroz­ji wody pły­ną­cej


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) geogr. wklę­sła, wy­dłu­żo­na forma te­re­nu, znaj­du­ją­ca się po­ni­żej po­zio­mu ota­cza­ją­ce­go te­re­nu;

 (1.2) gwara. więz. kie­szeń, zwła­szcza gdy cudza

 (1.3) gw-pl|War­sza­wa. kie­szeń


Do­li­na, do­li­na rzecz­na – wklę­sła forma te­re­nu o wy­dłu­żo­nym kształ­cie i wy­raź­nie wyksz­tał­co­nym dnie, oto­czo­na z dwóch stron wznie­sie­nia­mi, naj­czę­ściej pow­sta­ła w wy­ni­ku dzia­łal­no­ści rzek (eroz­ji i aku­mu­la­cji rzecz­nej) lub lo­dow­ców.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Doliniara

zło­dziej­ka kie­szon­ko­wa


Źródła:

SJP.pl

Doliniarka

śro­do­wi­sko­wo: zło­dziej­ka kie­szon­ko­wa


Źródła:

SJP.pl

Doliniarski

śro­do­wi­sko­wo: zło­dziej­ski


Źródła:

SJP.pl

Doliniarstwo

pro­ce­der do­li­nia­rza; kie­szon­ko­stwo


Źródła:

SJP.pl

Doliniarz

śro­do­wi­sko­wo: zło­dziej kie­szon­ko­wy


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) gwara wię­zien­na kie­szon­ko­wiec


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dolinka

zdrob­nie­nie od: do­li­na


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od: do­li­na

 (1.2) mała, płyt­ka do­li­na, np. po­to­ku


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dolinkować

w in­for­ma­ty­ce: umie­ścić link, oz­na­czyć lin­kiem; zlin­ko­wać, pod­lin­ko­wać, za­lin­ko­wać


Źródła:

SJP.pl

Dolinkowy

→ do­lin­ka


Patrz:dolinka

Źródła:

SJP.pl

Dolinkowywać

w in­for­ma­ty­ce: umie­szczać link, oz­na­czać lin­kiem; pod­lin­ko­wy­wać


Źródła:

SJP.pl

Dolinny

→ do­li­na; do­li­no­wy


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny do­li­ną, do­ty­czą­cy do­li­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dolinowy

→ do­li­na; do­lin­ny


Źródła:

SJP.pl

Dolistny

o na­wo­zach, środ­kach ochro­ny ro­ślin: po­da­wa­ny na li­ście, wchła­nia­ny po­przez li­ście


Źródła:

SJP.pl

Dolittle

[czy­taj: Du­litl] dok­tor Do­litt­le, bo­ha­ter ut­wo­rów H. Lof­tin­ga przez­na­czo­nych dla dzie­ci (np. "Dok­tor Do­litt­le i jego zwie­rzę­ta")


Źródła:

SJP.pl

Doliński

→ Do­li­na (mia­sto na Ukra­i­nie)


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dolly

[czy­taj: doli] w fil­mie: ru­cho­ma plat­for­ma umoż­li­wia­ją­ca bez­gło­śne wy­ko­ny­wa­nie zdjęć w ruchu


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dolma

mięs­ne danie le­wan­tyń­skie i grec­kie


Źródła:

SJP.pl

Dolmades

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) kulin. ro­dzaj go­łąb­ków za­wi­ja­nych w li­ście wi­no­gron, cza­sem ka­pu­sty, danie kuch­ni bał­kań­skiej i tu­rec­kiej;


Dol­ma­des (nwgr. ντολµάδες, l.p. ντολμάς "dol­mas") – po­tra­wa z mięsa i ryżu, cha­rak­te­ry­stycz­na dla kuch­ni: grec­kiej, tu­rec­kiej i azer­skiej.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Dolman

1. długi, tu­rec­ki ubiór męski no­szo­ny pod fu­trem;
2. wę­gier­ski strój na­ro­do­wy, ro­dzaj kurt­ki woj­sko­wej ob­szy­tej fu­trem; doł­man;
3. daw­niej: ro­dzaj okry­cia dam­skie­go o sze­ro­kich rę­ka­wach


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) hist. wę­gier­ska kurt­ka ob­szy­ta fu­trem;

 (1.2) tu­rec­ki ubiór męski

 (1.3) daw. kraw. okry­cie dam­skie z sze­ro­ki­mi rę­ka­wa­mi


Dol­man, doł­man, do­ło­man, hu­zar­ka (węg. "dolmány") – wy­wo­dzą­cy się z Tur­cji na­ro­do­wy strój wę­gier­ski.

W Tur­cji mia­nem dol­ma­na (tur. "dol­man" – owi­ja­nie) okre­śla­no długi jed­wab­ny lub su­kien­ny strój męski z ob­ci­sły­mi rę­ka­wa­mi no­szo­ny pod fu­trem. Był on po­pu­lar­nym ubio­rem jan­cza­rów i ofi­ce­rów ta­tar­skich.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dolmeczerka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gwara. obo­zo­wa: tłu­macz­ka


Źródła:

Wiktionary

Dolmeczerować

po­tocz­nie: wy­ko­ny­wać ustne tłu­ma­cze­nie, zwła­szcza z ję­zy­ka nie­miec­kie­go


Źródła:

SJP.pl

Dolmen

ne­o­li­tycz­na bu­dow­la wy­ko­na­na z wiel­kich gła­zów, ro­dzaj gro­bow­ca


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ar­che­ol. pre­hi­sto­rycz­na bu­dow­la me­ga­li­tycz­na o cha­rak­te­rze gro­bow­ca, skła­da­ją­ca się z gła­zów wko­pa­nych pio­no­wo w zie­mię i wiel­kie­go pła­skie­go bloku skal­ne­go, który był na nich uło­żo­ny;


Dol­men – pre­hi­sto­rycz­na bu­dow­la me­ga­li­tycz­na o cha­rak­te­rze gro­bow­ca. Skła­da­ła się z gła­zów wko­pa­nych pio­no­wo w zie­mię i wiel­kie­go pła­skie­go bloku skal­ne­go, który był na nich uło­żo­ny. Pier­wot­nie dol­men był przy­sy­py­wa­ny zie­mią. Bu­dow­le te są cha­rak­te­ry­stycz­ne dla ne­o­li­tu eu­ro­pej­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dolmusz

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) tu­ryst. tu­rec­ka tak­sów­ka lub mi­kro­bus współ­dzie­lo­ny przez kilku pa­sa­że­rów


Źródła:

Wiktionary

Dolniak

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dolnicki

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Dolnik

nazwa kilku wsi w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dolnoaustriacki

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Dolną Au­strią, do­ty­czą­cy Dol­nej Au­strii


Źródła:

Wiktionary

Dolnobrzeski

przy­miot­nik od: Brzeg Dolny (mia­sto na Dol­nym Ślą­sku); brze­ski


Źródła:

SJP.pl

Dolnobrzeżanin

miesz­ka­niec Brze­gu Dol­ne­go (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Dolnobrzeżanka

miesz­kan­ka Brze­gu Dol­ne­go (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Dolnofrankoński

w ję­zy­koz­naw­stwie: dia­lekt dol­no­fran­koń­ski - dia­lekt sta­no­wią­cy dawny pół­noc­ny odłam dia­lek­tu fran­koń­skie­go, obej­mu­ją­cy te­re­ny nad dol­nym Renem


Źródła:

SJP.pl

Dolnokamski

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z dol­nym bie­giem Kamy


Źródła:

Wiktionary

Dolnokartlijski

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Dolną Kart­lią, do­ty­czą­cy Dol­nej Kart­lii


Źródła:

Wiktionary

Dolnokredowy

do­ty­czą­cy okre­su dol­nej (wczes­nej) kredy; wczes­no­kre­do­wy


Źródła:

SJP.pl

Dolnomszański

przy­miot­nik od: Msza­na Dolna; mszań­ski


Źródła:

SJP.pl

Dolnoniemiecki

1. wy­stę­pu­ją­cy na te­re­nie pół­noc­nych Nie­miec;
2. w ję­zy­koz­naw­stwie: język dol­no­nie­miec­ki - grupa dia­lek­tów wy­stę­pu­ją­cych na te­re­nie pół­noc­nych Nie­miec; platt­de­utsch


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z dolną (ni­zin­ną, pół­noc­ną) czę­ścią Nie­miec

przy­miot­nik

 (2.1) jęz. ma­ją­cy cechy dia­lek­tów dol­no­nie­miec­kich, wcale lub niez­nacz­nie dot­knię­ty drugą prze­suw­ką spół­gło­sko­wą

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (3.1) jęz. język dol­no­nie­miec­ki;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dolnoniemieckojęzyczny

przy­miot­nik

 (1.1) taki, który po­słu­gu­je się ję­zy­kiem dol­no­nie­miec­kim

 (1.2) taki, któ­re­go miesz­kań­cy po­słu­gu­ją się ję­zy­kiem dol­no­nie­miec­kim

 (1.3) spi­sa­ny, stwo­rzo­ny w ję­zy­ku dol­no­nie­miec­kim


Źródła:

Wiktionary

Dolnoobski

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z dol­nym bie­giem Obu


Źródła:

Wiktionary

Dolnoprzepustowy

filtr dol­no­prze­pu­sto­wy - układ elek­tro­nicz­ny albo al­go­rytm, prze­pu­szcza­ją­cy czę­stot­li­wo­ści sy­gna­łu po­ni­żej usta­lo­nej czę­stot­li­wo­ści gra­nicz­nej


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) elektr. prze­pu­szcza­ją­cy skła­do­we czę­stot­li­wo­ści sy­gna­łu po­ni­żej pew­nej czę­stot­li­wo­ści gra­nicz­nej i tłu­mią­cy niż­sze


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dolnopłat

sa­mo­lot lub szy­bo­wiec o skrzy­dłach umie­szczo­nych w dol­nej czę­ści ka­dłu­ba lub pod nim; dol­no­pła­to­wiec


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) lotn. sa­mo­lot lub szy­bo­wiec jed­no­pła­to­wy o skrzy­dłach umie­szczo­nych sto­sun­ko­wo nisko po bo­kach ka­dłu­ba


Dol­no­płat – sa­mo­lot jed­no­pła­to­wy o pła­cie umo­co­wa­nym u dołu ka­dłu­ba.

Zaz­wy­czaj są to kon­struk­cje wol­no­no­śne. Tylko w nie­licz­nych przy­pad­kach sto­su­je się za­strza­ły, głów­nie w sa­mo­lo­tach o małej pręd­ko­ści jak np. sa­mo­lo­ty rol­ni­cze.

Pier­wszy dol­no­płat zo­stał wy­pro­du­ko­wa­ny w koń­co­wym okre­sie I wojny świa­to­wej przez Ce­sar­stwo Nie­miec­kie, a był nim sa­mo­lot Jun­kers D.I.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dolnopłatowiec

sa­mo­lot lub szy­bo­wiec o skrzy­dłach umie­szczo­nych w dol­nej czę­ści ka­dłu­ba lub pod nim; dol­no­płat


Źródła:

SJP.pl

Dolnopłuk

spłucz­ka mon­to­wa­na tuż nad se­de­sem


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) spłucz­ka ze zbior­ni­kiem mon­to­wa­nym tuż nad se­de­sem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dolnoreglowy

od­no­szą­cy się do dol­ne­go regla


Źródła:

SJP.pl

Dolnoreński

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z dol­nym bie­giem Renu


Źródła:

Wiktionary

Dolnosaksoński

przy­miot­nik od: Dolna Sak­so­nia


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Dolną Sak­so­nią, do­ty­czą­cy Dol­nej Sak­so­nii

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) jęz. język dol­no­sak­soń­ski;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dolnosaski

w ję­zy­koz­naw­stwie: dia­lekt dol­no­sa­ski - głów­ny dia­lekt ję­zy­ka dol­no­nie­miec­kie­go, obec­nie sto­so­wa­ny je­dy­nie w lo­kal­nym pi­śmien­nict­wie


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Dolną Sak­so­nią, do­ty­czą­cy Dol­nej Sak­so­nii

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) jęz. zob. dol­no­nie­miec­ki.;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dolnosuski

przy­miot­nik

 (1.1) od­no­szą­cy się do wsi Sucha Dolna


Źródła:

Wiktionary

Dolnołabski

o dia­lek­cie: uży­wa­ny u uj­ścia Łaby i w Holsz­ty­nie na te­re­nie pół­noc­nych Nie­miec


Źródła:

SJP.pl

Dolnołużycki

przy­miot­nik od: Łu­ży­ce Dolne


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Łu­ży­ca­mi Dol­ny­mi lub Dol­no­łu­ży­cza­na­mi

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) jęz. język dol­no­łu­życ­ki;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dolnołużyckojęzyczny

przy­miot­nik

 (1.1) taki, który po­słu­gu­je się ję­zy­kiem dol­no­łu­życ­kim

 (1.2) taki, któ­re­go miesz­kań­cy po­słu­gu­ją się ję­zy­kiem dol­no­łu­życ­kim

 (1.3) spi­sa­ny, stwo­rzo­ny w ję­zy­ku dol­no­łu­życ­kim


Źródła:

Wiktionary

Dolnołużyczanin

miesz­ka­niec Łużyc Dol­nych


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Dol­nych Łużyc


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dolnołużyczanka

miesz­kan­ka Łużyc Dol­nych


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Dol­nych Łużyc


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dolnośl.

skrót

 (1.1) = dol­no­ślą­ski


Źródła:

Wiktionary

Dolnośląski

przy­miot­nik od: Dolny Śląsk


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z Dol­nym Ślą­skiem, do­ty­czą­cy Dol­ne­go Ślą­ska, le­żą­cy na Dol­nym Ślą­sku


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dolnośląsko-Wielkopolski

do­ty­czą­cy wo­je­wództ­wa dol­no­ślą­skie­go oraz wiel­ko­pol­skie­go


Źródła:

SJP.pl

Dolnośląskość

→ dol­no­ślą­ski


Patrz:dolnośląski

Źródła:

SJP.pl

Dolnoślązaczka

miesz­kan­ka Dol­ne­go Ślą­ska


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Dol­ne­go Ślą­ska


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dolnoślązak

miesz­ka­niec Dol­ne­go Ślą­ska


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Dol­ne­go Ślą­ska


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dolny

znaj­du­ją­cy się na ni­skiej wy­so­ko­ści, u dołu, niżej po­ło­żo­ny


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) znaj­du­ją­cy się na dole

 (1.2) bę­dą­cy niżej niż punkt od­nie­sie­nia

 (1.3) geogr. o od­cin­ku rzeki bę­dą­cy bli­żej uj­ścia

 (1.4) o dziel­ni­cy, miej­sco­wo­ści, re­gio­nie, kraju po­ło­żo­ny niżej (lub dalej od źró­dła po­bli­skiej rzeki) niż inna jed­nost­ka te­ry­to­rial­na o tej samej naz­wie naj­czę­ściej okre­śla­na jako górna

 (1.5) geol. star­szy okres

 (1.6) muz. niski dźwięk


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dolomicik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od do­lo­mit


Źródła:

Wiktionary

Dolomicki

→ Do­lo­mi­ty (góry we Wło­szech)


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy Do­lo­mi­tów, zwią­za­ny z Do­lo­mi­ta­mi, po­cho­dzą­cy z Do­lo­mi­tów


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dolomit

1. mi­ne­rał, wę­glan wap­nia i ma­gne­zu
2. skała osa­do­wa


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) miner. mi­ne­rał z gro­ma­dy wę­gla­nów;

 (1.2) geol. skała osa­do­wa, zbu­do­wa­na głów­nie z tego mi­ne­ra­łu;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dolomitowy

zwią­za­ny z do­lo­mi­tem


Źródła:

SJP.pl

Dolomity

1. mi­ne­rał, wę­glan wap­nia i ma­gne­zu
2. skała osa­do­wa


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. pasmo gór­skie w pół­noc­no-wschod­niej czę­ści Włoch;


Nie mylić z: do­lo­mit.

Do­lo­mi­ty ( Do­lo­mi­ti, Alpi Do­lo­mi­ti­che; Do­lo­mi­ten) – pasmo gór­skie w pół­noc­no-wschod­niej czę­ści Włoch, część Po­łud­nio­wych Alp Wa­pien­nych w Al­pach Wschod­nich. Leży po­mię­dzy do­li­na­mi: Val Ren­de­na na za­cho­dzie, Piawa na wscho­dzie oraz Pu­ster­tal (Val Pu­ste­ria) na pół­no­cy.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dolomityzacja

w ge­o­lo­gii: pro­ces prze­mia­ny kal­cy­tu w do­lo­mit


Do­lo­mi­ty­za­cja – pro­ces prze­mia­ny wę­gla­nu wap­nia – kal­cy­tu CaCO3 w dwu­wę­glan wap­nia i ma­gne­zu – do­lo­mit CaMg(CO3)2, po­wo­du­ją­cy zmia­nę osa­dów i skał wa­pien­nych w osady i skały do­lo­mi­to­we w wy­ni­ku czę­ścio­we­go za­stą­pie­nia wap­nia ma­gne­zem.

Pro­ces ten może za­cho­dzić pod dzia­ła­niem wód mor­skich pod­czas se­dy­men­ta­cji lub dia­ge­ne­zy osadu wa­pien­ne­go (ma­gnez do­star­cza­ny jest wtedy z wód mor­skich), może być rów­nież efek­tem krą­że­nia w ska­łach rozt­wo­rów wod­nych wzbo­ga­co­nych w ma­gnez, który po­cho­dzi z magmy lub łu­go­wa­ny jest przez te rozt­wo­ry z in­nych skał (tzw.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dolores

1. obce imię żeń­skie;
2. mia­sto w Urug­wa­ju


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dolorologia

nauka zaj­mu­ją­ca się ba­da­niem i le­cze­niem bólu


Źródła:

SJP.pl

Dolorologiczny

→ do­lo­ro­lo­gia


Patrz:dolorologia

Źródła:

SJP.pl

Doloroso

[czy­taj: do­lo­ro­zo] okre­śle­nie wy­ko­naw­cze: bo­le­śnie, z bólem; do­len­te


Źródła:

SJP.pl

Dolorysta

zwo­len­nik do­lo­ryz­mu


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) hist. rel. za­kon­nik z nie­ist­nie­ją­ce­go Zgro­ma­dze­nia Synów Matki Bożej Bo­les­nej;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dolorystyczny

→ do­lo­ryzm


Patrz:doloryzm

Źródła:

SJP.pl

Doloryzm

uz­na­wa­nie bólu fi­zycz­ne­go za war­to­ścio­we prze­ży­cie


Do­lo­ryzm (łac. "dolor" – ból, cier­pie­nie) to prąd w sztu­ce śred­nio­wie­cza, obec­ny zwła­szcza w XIV i XV wieku, ek­spo­nu­ją­cy kult Męki Pań­skiej i Matki Bo­skiej Bo­les­nej.

Jego nazwa po­cho­dzi od ła­ciń­skie­go hymnu re­li­gij­ne­go "Sta­bat Mater Do­lo­ro­sa" (przy­pi­sy­wa­ne­go pa­pie­żo­wi In­no­cen­te­mu III), opi­su­ją­ce­go cier­pie­nia Matki Bo­skiej pod chry­stu­so­wym krzy­żem.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dolos

rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) jeden z blo­ków be­to­no­wych słu­żą­cych do bu­do­wy fa­lo­chro­nów na­rzu­to­wych i w ochro­nie brze­gu mor­skie­go


Źródła:

Wiktionary

Dolosować

wy­lo­so­wać coś je­szcze


Źródła:

SJP.pl

Dolosowywać

lo­so­wać coś je­szcze


Źródła:

SJP.pl

Dolot

1. koń­co­wa część lotu; do­le­ce­nie;
2. do­pływ (ben­zy­ny do sil­ni­ka itp.)


Źródła:

SJP.pl

Dolotowy

zwią­za­ny z do­lo­tem


Źródła:

SJP.pl

Dolph

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Dolsk

1. mia­sto w Pol­sce;
2. wieś w Pol­sce;
3. nazwa dwóch wsi na Ukra­i­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce;


Dolsk (pol. hist. Dol­sko) – mia­sto w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie śrem­skim, sie­dzi­ba gminy miej­sko-wiej­skiej Dolsk, nad je­zio­rem Dol­skim Wiel­kim i Dol­skim Małym.

Mia­sto "Dol­sko" było włas­no­ścią bi­skup­stwa poz­nań­skie­go, pod ko­niec XVI wieku le­ża­ło w po­wie­cie ko­ściań­skim wo­je­wództ­wa poz­nań­skie­go. W la­tach 1975–1998 mia­sto ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ło do woj. poz­nań­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dolski

do­ty­czą­cy Dol­ska


Dol­ski ("Dol­ski Kniaź") – pol­ski herb ksią­żę­cy, herb włas­ny ro­dzi­ny Dol­skich"".


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dolszczanin

miesz­ka­niec Dol­ska


Źródła:

SJP.pl

Dolszczanka

miesz­kan­ka Dol­ska


Źródła:

SJP.pl

Dolus

w pra­wie kar­nym: wina umyśl­na


Źródła:

SJP.pl

Doluś

zdrob­nie­nie od: Adolf, Ru­dolf (imio­na mę­skie)


Źródła:

SJP.pl

Dolędzin

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. osada w wo­je­wództ­wie ślą­skim, po­wie­cie ra­ci­bor­skim, gmi­nie Rud­nik;


Do­lę­dzin (niem. "Dol­len­dzin", pol. po woj­nie "Do­łę­dzin") – osada w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ślą­skim, w po­wie­cie ra­ci­bor­skim, w gmi­nie Rud­nik.

Do­lę­dzin jest po­ło­żo­ny w pół­noc­no-za­chod­niej czę­ści gminy. Po­sia­da po­wierzch­nię 3,55 km² oraz kil­ku­na­stu miesz­kań­ców. Ad­mi­ni­stra­cyj­nie osada jest czę­ścią so­łect­wa Mo­dzu­rów.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Dolędźwiowy

o znie­czu­le­niu, za­strzy­ku: po­da­wa­ny do lędź­wio­we­go od­cin­ka krę­go­słu­pa


przy­miot­nik

 (1.1) med. wy­ko­ny­wa­ny, sto­so­wa­ny do lędź­wi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dom

1. miesz­ka­nie
2. bu­dy­nek
3. do­mow­ni­cy, go­spo­dar­stwo do­mo­we


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ar­chit. urb. od­dziel­ny bu­dy­nek miesz­kal­ny

 (1.2) po­mie­szcze­nie lub miej­sce które ko­ja­rzy­my z domem ro­dzin­nym lub z ogni­skiem do­mo­wym

 (1.3) urz. pla­ców­ka spo­łecz­na, usłu­go­wa lub hand­lo­wa

 (1.4) he­rald. ród, ro­dzi­na, dy­na­stia


Dom – przy­sto­so­wa­ne przez czło­wie­ka pod wzglę­dem kon­struk­cyj­nym i użyt­ko­wym miej­sce, przez­na­czo­ne do celów miesz­kal­nych. Współ­cze­śnie domem czło­wie­ka są: miesz­ka­nie w bloku lub domu wie­lo­ro­dzin­nym, dom jed­no­ro­dzin­ny, dom dziec­ka, dom spo­koj­nej sta­ro­ści itp.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dom.

skrót od: do­mo­wy


skrót

 (1.1) = do­mo­wy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Doma

przy­słó­wek

 (1.1) daw. lub gwara. w domu


Źródła:

Wiktionary

Domacanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­ma­cać.


Źródła:

Wiktionary

Domacać

ma­ca­jąc, do­szu­kać się cze­goś, na­tra­fić na coś


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny

 (1.1) ma­ca­jąc do­trzeć, osią­gnąć, się­gnąć po coś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Domachowo

wieś w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Domachowski

naz­wi­sko


Do­ma­chow­ski, Do­ma­chow­ska – pol­skie naz­wi­sko, w Pol­sce nosi je ponad 1300 osób.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Domacjum

zwy­kle w licz­bie mno­giej: do­ma­cja - spe­cjal­ne wyt­wo­ry na róż­nych czę­ściach ro­ślin lub przeksz­tał­co­ne or­ga­ny ro­ślin­ne słu­żą­ce innym or­ga­niz­mom (np. mrów­kom) jako miej­sce za­miesz­ka­nia


Do­ma­cjum (gr. "do­ma­tion" – domek, ang. "do­ma­tium") – twory pow­sta­ją­ce na róż­nych czę­ściach ro­ślin lub mo­dy­fi­ko­wa­ne ich or­ga­ny za­sied­la­ne przez zwie­rzę­ta – mrów­ki i roz­to­cze.

Do­ma­cja są wy­ni­kiem od­dzia­ły­wa­nia mu­tu­a­li­stycz­ne­go mię­dzy ro­śli­na­mi i zwie­rzę­ta­mi.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Domacywać

1. ma­ca­jąc, do­szu­ki­wać się cze­goś;
2. prze­no­śnie: do­wia­dy­wać się cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Domaczać

mo­czyć do końca, czy­nić wy­star­cza­ją­co mo­krym


Źródła:

SJP.pl

Domagalik

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Domagalski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Domagać

do­ma­gać się;
1. upor­czy­wie upo­mi­nać się o coś; żądać, na­le­gać; wy­ma­gać;
2. po­trze­bo­wać cze­goś do wła­ści­we­go dzia­ła­nia


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) ape­lo­wać o coś, do­po­mi­nać


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Domagała

do­ma­gać się;
1. upor­czy­wie upo­mi­nać się o coś; żądać, na­le­gać; wy­ma­gać;
2. po­trze­bo­wać cze­goś do wła­ści­we­go dzia­ła­nia


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Domain

[czy­taj: doMEJN] ele­ment adre­su in­ter­ne­to­we­go; do­me­na


Źródła:

SJP.pl

Domak

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) daw. do­mow­nik

 (1.2) daw. do­ma­tor


Źródła:

Wiktionary

Domakietka

ele­ment sce­no­gra­fii fil­mo­wej do zdjęć tric­kowch


Źródła:

SJP.pl

Domalewski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Domalowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­ma­lo­wać.


Źródła:

Wiktionary

Domalować

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. do­ma­lo­wy­wać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|do­ma­lo­wy­wać.


Źródła:

Wiktionary

Domalowywanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­ma­lo­wy­wać.


Źródła:

Wiktionary

Domalowywać

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. do­ma­lo­wać)

 (1.1) ma­lu­jąc, do­da­wać coś do ist­nie­ją­ce­go już obra­zu


Źródła:

Wiktionary

Domamir

dawne imię mę­skie


Do­ma­mir, Do­mie­mir – sta­ro­pol­skie imię mę­skie, zło­żo­ne z czło­nów "Doma-" („dom”; psł. "*domъ" oz­na­cza „po­mie­szcze­nie, gdzie czło­wiek żyje ze swoją ro­dzi­ną”; „wszyst­ko, co jest w domu, ro­dzi­na, mie­nie, ma­ją­tek”, „ród, po­ko­le­nie”, „stro­ny ro­dzin­ne, kraj oj­czy­sty”) i "-mir" („pokój, spo­kój, dobro”). Wy­ra­ża­ło ono ży­cze­nie, ażeby nim ob­da­rzo­ny za­pew­niał swo­je­mu do­mo­wi pokój i zgodę.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Doman

imię mę­skie


Doman – seria ko­mik­so­wa stwo­rzo­na przez An­drze­ja O. No­wa­kow­skie­go i Ja­nu­sza Flor­kie­wi­cza na­wią­zu­ją­ca do podań i le­gend sta­ro­pol­skich. Sce­na­riusz opar­ty zo­stał na po­wie­ści "Stara Baśń" Jó­ze­fa Igna­ce­go Kra­szew­skie­go.

Pier­wszy ko­miks z serii, za­ty­tu­ło­wa­ny "Wład­ca Myszy", uka­zał się w 1986 na­kła­dem Pol­skiej Agen­cji In­ter­press.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Domaniak

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Domanice

nazwa kilku wsi w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Domanicki

→ Do­ma­ni­ce


Patrz:Domanice

Źródła:

SJP.pl

Domaniewice

wieś w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Domaniewicki

przy­miot­nik od: Do­ma­nie­wi­ce


Źródła:

SJP.pl

Domaniewski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Domanin

wieś w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Domaniowski

przy­miot­nik od: Do­ma­niów


Źródła:

SJP.pl

Domaniów

wieś w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Domanostwo

Doman z mał­żon­ką; Do­ma­no­wie


Źródła:

SJP.pl

Domanowice

wieś w Pol­sce


Do­ma­no­wi­ce – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie trzeb­nic­kim, w gmi­nie Trzeb­ni­ca.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Domanowie

Doman z mał­żon­ką; Do­ma­no­stwo


Źródła:

SJP.pl

Domanowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Domanowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Do­ma­na lub z nim zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Domarad

sło­wiań­skie imię mę­skie


Do­ma­rad, Do­mo­rad, Do­ma­red(?) – sta­ro­pol­skie imię mę­skie zło­żo­ne z czło­nów "Doma-" ("dom"; psł. "*domъ" oz­na­cza "po­mie­szcze­nie, gdzie czło­wiek żyje ze swoją ro­dzi­ną"; "wszyst­ko, co jest w domu, ro­dzi­na, mie­nie, ma­ją­tek", "ród, po­ko­le­nie", "stro­ny ro­dzin­ne, kraj oj­czy­sty") i "-rad" ("ra­dzić" "być za­do­wo­lo­nym, chęt­nym, cie­szyć się"). Mogło oz­na­czać "ten, który cie­szy się swoim domem". We wczes­nym śred­nio­wie­czu sy­no­nim Ma­jor­do­ma, za­rząd­cy dworu ksią­żę­ce­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Domaradostwo

Do­ma­rad z mał­żon­ką; Do­ma­ra­do­wie


Źródła:

SJP.pl

Domaradowie

Do­ma­rad z mał­żon­ką; Do­ma­ra­do­stwo


Źródła:

SJP.pl

Domaradowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Do­ma­ra­da lub z nim zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Domaradz

wieś w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Domaradzki

przy­miot­nik od: Do­ma­radz


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Domarat

imię mę­skie


Źródła:

SJP.pl

Domarecki

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Domarsz

do­tar­cie do okre­ślo­ne­go miej­sca mar­szem


rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) do­tar­cie mar­szem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Domarznięty

[czy­taj: domar-znię­ty] taki, który do­marz­nął (zmarz­nął cał­ko­wi­cie); do­marz­ły, do­marź­nię­ty


Źródła:

SJP.pl

Domarzyć

ma­rzyć do pew­nej chwi­li, do końca; do­śnić


Źródła:

SJP.pl

Domarzły

taki, który do­marzł (zmarzł cał­ko­wi­cie); do­marź­nię­ty, do­marz­nię­ty


Źródła:

SJP.pl

Domarźnięty

taki, który do­marzł (zmarzł cał­ko­wi­cie); do­marz­ły, do­marz­nię­ty


Źródła:

SJP.pl

Domaszczyn

wieś w Pol­sce


Do­ma­szczyn (niem. "Do­mats­chi­ne", od 1935 r. "Sach­se­nau", łac. "Do­man­ci­ci") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie wroc­ław­skim, w gmi­nie Dłu­go­łę­ka.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Domaszewicz

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Domaszewnica

wieś w Pol­sce


Do­ma­szew­ni­ca – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, w po­wie­cie ra­dzyń­skim, w gmi­nie Ulan-Ma­jo­rat.

Wieś szla­chec­ka po­ło­żo­na była w dru­giej po­ło­wie XVI wieku w ziemi łu­kow­skiej wo­je­wództ­wa lu­bel­skie­go.

W la­tach 1954–1962 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Do­ma­szew­ni­ca, po jej znie­sie­niu w gro­ma­dzie Wólka Do­ma­szew­ska. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa bial­sko­pod­la­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Domaszkowice

wieś w Pol­sce


Do­masz­ko­wi­ce ( Rit­ters­wal­de) – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie opol­skim, w po­wie­cie ny­skim, w gmi­nie Nysa.

Wieś roz­cią­ga się około 5 km, od Wierz­bię­cic do Kubic.

W XVII w. wieś była włas­no­ścią ro­dzi­ny von Stra­chwitz.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Domaszkowski

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Do­masz­ko­wem, do­ty­czą­cy Do­masz­ko­wa


Źródła:

Wiktionary

Domaszków

wieś w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Domaszowice

wieś w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Domaszowicki

przy­miot­nik od: Do­ma­szo­wi­ce


Źródła:

SJP.pl

Domaszuk

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Domasław

imię mę­skie


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Domasława

imię żeń­skie


Do­ma­sła­wa, Do­mi­sła­wa, Do­mo­sła­wa – sta­ro­pol­skie imię żeń­skie zło­żo­ne z czło­nów "Doma-" („dom”; psł. "*domъ" oz­na­cza „po­mie­szcze­nie, gdzie czło­wiek żyje ze swoją ro­dzi­ną”; „wszyst­ko, co jest w domu, ro­dzi­na, mie­nie, ma­ją­tek”, „ród, po­ko­le­nie”, „stro­ny ro­dzin­ne, kraj oj­czy­sty”) i "-sława" („sława”). Mogło oz­na­czać „przy­no­szą­ca sławę do­mo­wi”. W źró­dłach pol­skich poś­wiad­czo­ne od XIII wieku (1265 rok).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Domasławiny

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Do­ma­sła­wy lub z nią zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Domasławostwo

Do­ma­sław z mał­żon­ką; Do­ma­sła­wo­wie


Źródła:

SJP.pl

Domasławowie

Do­ma­sław z mał­żon­ką; Do­ma­sła­wo­stwo


Źródła:

SJP.pl

Domasławowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Do­ma­sła­wa (Do­ma­sła­wy) lub z nim (z nią) zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Domasłów

wieś w Pol­sce


Do­ma­słów (niem. "Dom­sel") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie kę­piń­skim, w gmi­nie Pe­rzów.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Domatków

wieś w Pol­sce


Do­mat­ków – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie pod­kar­pac­kim, w po­wie­cie kol­bu­szow­skim, w gmi­nie Kol­bu­szo­wa. Ma sta­tus so­łect­wa.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa rze­szow­skie­go.

Miej­sco­wość jest sie­dzi­bą pa­ra­fii Mi­ło­sier­dzia Bo­że­go, na­le­żą­cej do de­ka­na­tu Kol­bu­szo­wa Za­chód, die­cez­ji rze­szow­skiej.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Domator

osoba lu­bią­ca spę­dzać czas wolny w domu


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba dużo prze­by­wa­ją­ca w domu, lu­bią­ca życie ro­dzin­ne


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Domatorka

ko­bie­ta lu­bią­ca spę­dzać czas wolny w domu


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) forma żeń­ska od: do­ma­tor


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Domatorski

→ do­ma­tor


Patrz:domator

Źródła:

SJP.pl

Domatorstwo

za­mi­ło­wa­nie do życia do­mo­we­go, ro­dzin­ne­go


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) za­mi­ło­wa­nie do do­mo­we­go życia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Domatowo

wieś w Pol­sce


Do­ma­to­wo (kaszb. "Domôtowò") – wieś ka­szub­ska w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie puc­kim, w gmi­nie Puck. Leży na ob­sza­rze Pu­szczy Darż­lub­skiej i nad je­zio­rem Bie­la­wa. Ma sta­tus so­łect­wa.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa gdań­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Domatówko

wieś w Pol­sce


Do­ma­tów­ko (kaszb. "Domatówkò" lub też "Domôtówkò", niem. "Klein Dom­na­tau") – wieś ka­szub­ska w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie puc­kim, w gmi­nie Puck. Leży na ob­sza­rze Pu­szczy Darż­lub­skiej.

Wieś jest sie­dzi­bą so­łect­wa "Do­ma­tów­ko". W skład so­łect­wa wcho­dzą rów­nież miej­sco­wo­ści Wiel­ka Pia­śni­ca i Mała Pia­śni­ca.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Domawit

imię mę­skie


Źródła:

SJP.pl

Domański

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Domb

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. geogr. Dąb, dziel­ni­ca Ka­to­wic


Źródła:

Wiktionary

Dombek

naz­wi­sko


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. chry­zan­te­ma


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dombrowski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Domcio

zdrob­nie­nie od: dom; domek, domuś


Źródła:

SJP.pl

Domeczek

zdrob­nie­nie od: domek


Źródła:

SJP.pl

Domejkit

mi­ne­rał, ar­se­nek mie­dzi; do­me­y­kit


Źródła:

SJP.pl

Domejko

naz­wi­sko pol­skie, m.in. Igna­cy Do­mej­ko (albo: Do­me­y­ko) (1802-89), in­ży­nier gór­nik, mi­ne­ra­log i ge­o­log


Źródła:

SJP.pl

Domek

zdrob­nie­nie od: dom; mały dom (np. domek dla lalek, domek na drze­wie)


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od: dom

 (1.2) mały dom

 (1.3) za­baw­ka lub obiekt w for­mie nie­wiel­kie­go domu

 (1.4) pot. pan­ce­rzyk żół­wia, mię­cza­ka lub prze­no­śne schro­nie­nie owada


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Domena

1. za­kres za­in­te­re­so­wań lub dzia­łal­no­ści;
2. ele­ment adre­su in­ter­ne­to­we­go;
3. dawna po­sia­dłość ziem­ska na­le­żą­ca do pań­stwa, ro­dzin pa­nu­ją­cych lub ma­gnac­kich;
4. ka­te­go­ria sy­ste­ma­tycz­na wyż­sza od kró­le­stwa, uży­wa­na w kla­sy­fi­ka­cji bio­lo­gicz­nej; nad­kró­le­stwo


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cha­rak­te­ry­stycz­na część dzia­łal­no­ści, ob­szar za­in­te­re­so­wań, prze­strzeń gdzie coś ist­nie­je, jest do­ko­na­ne lub ma jakąś włas­ność

 (1.2) in­form. część adre­su w in­ter­ne­cie;

 (1.3) fiz. ob­szar sa­mo­rzut­nie na­ma­gne­so­wa­ny, w któ­rym mo­men­ty ma­gne­tycz­ne mają ten sam kie­ru­nek;

 (1.4) hist. po­sia­dłość na­le­żą­ca do pa­nu­ją­cych na danym ob­sza­rze;

 (1.5) biol. ka­te­go­ria sy­ste­ma­tycz­na wyż­sza od kró­le­stwa;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Domenichino

Do­me­ni­chi­no, właśc. Do­me­ni­co Zam­pie­ri (ur. 21 paź­dzier­ni­ka 1581 w Bo­lo­nii, zm. 6 kwiet­nia 1641 w Ne­a­po­lu) – wło­ski ma­larz i ry­sow­nik okre­su ba­ro­ku.


Źródła:

Wikipedia

Domenka

zdrob­nie­nie od: Do­mi­ni­ka


Źródła:

SJP.pl

Domenowy

zwią­za­ny z do­me­ną


Źródła:

SJP.pl

Domeracki

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Domeradzki

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Domestos

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) chem. de­ter­gent marki Do­me­stos


Do­me­stos – mię­dzy­na­ro­do­wa marka środ­ków czy­sto­ści, na­le­żą­ca do kon­cer­nu Uni­le­ver. Pro­duk­ty Do­me­stos są sprze­da­wa­ne w co najm­niej 35 kra­jach.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Domestykacja

przyz­wy­cza­je­nie dzi­kich zwie­rząt do prze­by­wa­nia wśród ludzi, do słu­że­nia lu­dziom; udo­mo­wie­nie, os­wo­je­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zo­o­techn. udo­mo­wie­nie zwie­rząt


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Domestykacyjny

zwią­za­ny z do­me­sty­ka­cją


Źródła:

SJP.pl

Domestykalny

ogra­ni­czo­ny do re­gio­nu, miej­sco­wo­ści lub stanu


Źródła:

SJP.pl

Domeykit

mi­ne­rał, ar­se­nek mie­dzi; do­mej­kit


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) miner. ar­se­nek mie­dzi;


Do­me­y­kit – mi­ne­rał z gro­ma­dy ar­sen­ków. Na­le­ży do mi­ne­ra­łów rzad­kich.

Od­kry­ty w 1844 przez ge­o­lo­ga i mi­ne­ra­lo­ga Igna­ce­go Do­me­y­kę w ko­pal­niach ko­pal­nie Al­go­do­nez i San An­to­nio nie­da­le­ko Co­qu­im­bo w Chile.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Domeyko

naz­wi­sko pol­skie, m.in. Igna­cy Do­me­y­ko (albo: Do­mej­ko) (1802-89), in­ży­nier gór­nik, mi­ne­ra­log i ge­o­log


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Domian

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Domiar

karny po­da­tek


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) po­da­tek uz­na­nio­wy, na­kła­da­ny uz­na­nio­wo na po­dat­ni­ka przez urząd skar­bo­wy;


Do­miar – po­da­tek uz­na­nio­wy, na­kła­da­ny uz­na­nio­wo na po­dat­ni­ka przez urząd skar­bo­wy. Ofi­cjal­nie wpro­wa­dzo­no go w PRL po II woj­nie świa­to­wej[]. Był na­rzę­dziem władz so­cja­li­stycz­nych poz­wa­la­ją­cym na wy­mu­sza­nie do­dat­ko­wych, cza­sa­mi niez­wy­kle wy­so­kich opłat od pry­wat­nych przed­się­bior­ców, ponad opła­ty wy­ni­ka­ją­ce z ksiąg hand­lo­wych i prze­pi­sów.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Domiatać

za­mia­tać do końca


Źródła:

SJP.pl

Domica

ja­ski­nia na Sło­wa­cji


Do­mi­ca – sło­wac­ka część sło­wac­ko-wę­gier­skie­go sy­ste­mu ja­ski­nio­we­go Ba­rad­la, naj­więk­sze­go w Kra­sie Sło­wac­ko-Wę­gier­skim. Znaj­du­je się w po­łud­nio­wej czę­ści po­wia­tu Roż­nia­wa, na te­re­nie Parku Na­ro­do­we­go Kras Sło­wac­ki. Wy­jąt­ko­we zróż­ni­co­wa­nie i bo­gact­wo for­ma­cji na­cie­ko­wych za­li­cza­ją Do­mi­cę do grona naj­pię­kniej­szych ja­skiń. Jedną z jej naj­cie­ka­wszych atrak­cji sta­no­wi dla zwie­dza­ją­cych spływ po po­dziem­nej rzece o naz­wie Styks.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Domicela

imię żeń­skie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|ż.


Do­mi­ce­la – imię żeń­skie po­cho­dze­nia ła­ciń­skie­go (łac. "Do­mi­til­la"), ut­wo­rzo­ne od nazwy ro­do­wej "Do­mi­cju­szów". Pier­wot­nie oz­na­cza­ło „pani domu”.

Do­mi­ce­la imie­ni­ny ob­cho­dzi 7 maja i 12 maja.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Domiceliny

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Do­mi­ce­li lub z nią zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Domicella

imię żeń­skie


Do­mi­cel­la – miej­sco­wość i gmina we Wło­szech, w re­gio­nie Kam­pa­nia, w pro­win­cji Avel­li­no.

We­dług da­nych na 1 stycz­nia 2022 roku gminę za­miesz­ki­wa­ło 1838 osób (935 męż­czyzn i 903 ko­bie­ty).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Domicjan

imię mę­skie


Do­mi­cjan ( Titus Fla­vius Do­mi­tia­nus), ofi­cjal­na ty­tu­la­tu­ra ce­sar­ska Im­pe­ra­tor Ca­e­sar Do­mi­tia­nus Au­gu­stus (ur. 24 paź­dzier­ni­ka 51 w Rzy­mie, zm. 18 wrze­śnia 96 tamże) – ce­sarz rzym­ski od 14 wrze­śnia 81 do swo­jej śmier­ci. Syn We­spaz­ja­na i Do­mi­til­li Star­szej, brat Ty­tu­sa Fla­wiu­sza i Do­mi­til­li Młod­szej.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Domicjanostwo

Do­mi­cjan z mał­żon­ką; Do­mi­cja­no­wie


Źródła:

SJP.pl

Domicjanowie

Do­mi­cjan z mał­żon­ką; Do­mi­cja­no­stwo


Źródła:

SJP.pl

Domicjanowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Do­mi­cja­na lub z nim zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Domicjusz

imię mę­skie


Do­mi­cjusz – imię mę­skie po­cho­dze­nia ła­ciń­skie­go, od nazwy ro­do­wej "Do­mi­cju­szy", wy­wo­dzą­cej się od łac. "do­mi­tus", co oz­na­cza "os­wo­jo­ny, po­skro­mio­ny". Ist­nia­ło kilku świę­tych pa­tro­nów tego imie­nia. Od Do­mi­cju­sza po­cho­dzi imię Do­mi­cjan.

Do­mi­cjusz imie­ni­ny ob­cho­dzi 23 paź­dzier­ni­ka.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Domicyl

1. miej­sce sta­łe­go za­miesz­ka­nia, stała sie­dzi­ba;
2. usta­lo­ne umow­nie przez kon­tra­hen­tów miej­sce wy­peł­nie­nia zo­bo­wią­za­nia pie­nięż­ne­go


Do­mi­cyl ( do­mi­ci­lium „miej­sce za­miesz­ka­nia”) – stałe miej­sce za­miesz­ka­nia osoby fi­zycz­nej lub sie­dzi­ba osoby praw­nej. Może oz­na­czać rów­nież stałe miej­sce do­peł­nia­nia zo­bo­wią­zań fi­nan­so­wych. W pra­wie mię­dzy­na­ro­do­wym pry­wat­nym jeden z łącz­ni­ków wska­zu­ją­cych, jakie prawo na­le­ży za­sto­so­wać dla oceny spor­ne­go sto­sun­ku. Po­ję­cie do­mi­cy­lu jest rów­nież obec­ne w pra­wie kon­sty­tu­cyj­nym wielu państw. Przy­kła­dem może być wymóg do­mi­cy­lu (mi­ni­mum 14 lat) w sto­sun­ku do kan­dy­da­ta na urząd Pre­zy­den­ta USA.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Domicylować

oz­na­czać na weks­lu miej­sce jego płat­no­ści


Źródła:

SJP.pl

Domicylowy

zwią­za­ny z do­mi­cy­lem


Źródła:

SJP.pl

Domierać

rzad­ko: koń­czyć życie; konać


Źródła:

SJP.pl

Domierzać

1. do­kań­czać mie­rze­nie cze­goś;
2. mie­rzyć coś do­dat­ko­wo;
3. wyz­na­czać do­miar po­dat­ku


Źródła:

SJP.pl

Domierzyć

1. do­koń­czyć mie­rze­nie cze­goś;
2. zmie­rzyć coś do­dat­ko­wo;
3. wyz­na­czyć do­miar po­dat­ku


Źródła:

SJP.pl

Domieszanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­mie­szać.


Źródła:

Wiktionary

Domieszka

1. do­dat­ko­wy skład­nik ja­kiejś ca­ło­ści; do­da­tek, do­syp­ka;
2. prze­no­śnie: od­cień, za­bar­wie­nie, pos­mak; nuta


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nie­wiel­ka ilość cze­goś w czymś innym, drob­ny skład­nik ja­kiejś ca­ło­ści

 (1.2) coś, co nieco zmie­nia zna­cze­nie, po­wo­du­je nie­wiel­ką acz wtór­nie za­u­wa­żal­ną róż­ni­cę


Do­miesz­ka – jon lub atom obcej sub­stan­cji (pier­wiast­ka albo związ­ku che­micz­ne­go) wpro­wa­dza­ny do sieci kry­sta­licz­nej ciała sta­łe­go w celu zmia­ny włas­no­ści fi­zycz­nych bądź che­micz­nych w pro­ce­sie zwa­nym do­miesz­ko­wa­niem.

Pro­ces do­miesz­ko­wa­nia można prze­pro­wa­dzać pod­czas two­rze­nia sub­stan­cji (np. pod­czas wzro­stu krysz­ta­łu) albo po wyt­wo­rze­niu sub­stan­cji (patrz im­plan­ta­cja jonów, dy­fuz­ja).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Domieszkanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­miesz­kać.


Źródła:

Wiktionary

Domieszkać

daw­niej: miesz­kać do okre­ślo­ne­go czasu


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni do­ko­na­ny

 (1.1) miesz­kać aż do okre­ślo­ne­go ter­mi­nu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Domieszkiwanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­miesz­ki­wać.


Źródła:

Wiktionary

Domieszkowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­miesz­ko­wać.


Do­miesz­ko­wa­nie – wpro­wa­dza­nie ob­cych jonów/ato­mów do sieci kry­sta­licz­nej me­ta­lu, pół­prze­wod­ni­ka lub ma­te­ria­łu ce­ra­micz­ne­go two­rzą­cych rozt­wo­ry stałe. Do­miesz­ko­wa­nie sto­so­wa­ne jest w celu mo­dy­fi­ka­cji wy­bra­nych wła­ści­wo­ści ma­te­ria­łu, np.: op­tycz­ne, elek­trycz­ne, ma­gne­tycz­ne czy me­cha­nicz­ne. Ilość wpro­wa­dza­nej do­miesz­ki nie prze­kra­cza zaz­wy­czaj kilku pro­cent ato­mo­wych (kilka ato­mów do­miesz­ki na 100 ato­mów sieci ma­cie­rzy­stej).


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Domieszkowo

→ do­miesz­ko­wy


Patrz:domieszkowy

Źródła:

SJP.pl

Domieszkowy

zwią­za­ny z do­miesz­ką


Źródła:

SJP.pl

Domieść

zmieść do końca


Źródła:

SJP.pl

Domiksować

dodać coś do cze­goś po­przez mik­so­wa­nie


Źródła:

SJP.pl

Domiksowywać

do­da­wać coś do cze­goś po­przez mik­so­wa­nie


Źródła:

SJP.pl

Domina

1. żar­to­bli­wie o ko­bie­cie lu­bią­cej do­mi­no­wać nad swoim part­ne­rem, part­ner­ką, zwła­szcza w od­nie­sie­niu do po­ży­cia sek­su­al­ne­go;
2. lichy, mały dom


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) rzad. z po­li­to­wa­niem: domek lichy, za­pu­szczo­ny

 (1.2) seks. ko­bie­ta sil­nie do­mi­nu­ją­ca w kon­tak­tach sek­su­al­nych

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. lp. zob. do­mi­no.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dominacja

prze­wa­ża­nie, pa­no­wa­nie nad czymś


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) książk. prze­wa­ża­nie, pa­no­wa­nie nad czymś


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dominacyjny

zwią­za­ny z do­mi­na­cją


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy do­mi­na­cji


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dominant

1. w eko­lo­gii: ga­tu­nek ro­ślin lub zwie­rząt, który znacz­nie prze­wyż­sza li­czeb­nie inne ga­tun­ki w pew­nym ze­spo­le ro­ślin­nym lub zwie­rzę­cym;
2. w eto­lo­gii: osob­nik zaj­mu­ją­cy naj­wyż­sze miej­sce w hie­rar­chii stada


Źródła:

SJP.pl

Dominanta

1. za­sad­ni­cza cecha cze­goś, ele­ment do­mi­nu­ją­cy;
2. w sta­ty­sty­ce: war­tość cechy wy­stę­pu­ją­cej naj­czę­ściej w ba­da­nej zbio­ro­wo­ści sta­ty­stycz­nej;
3. piąty dźwięk gamy, na któ­rym bu­do­wa­ny jest akord;
4. naj­dłu­żej utrzy­mu­ją­cy się dźwięk, na któ­rym re­cy­to­wa­ny jest tekst psal­mu


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) do­mi­nu­ją­ca cecha

 (1.2) stat. naj­czę­ściej wy­stę­pu­ją­ca war­tość danej cechy sta­ty­stycz­nej;

 (1.3) muz. piąty dźwięk skali lub gamy;

 (1.4) muz. akord opar­ty na do­mi­nan­cie (1.3)

 (1.5) muz. rel. naj­dłu­żej utrzy­mu­ją­cy się dźwięk, na któ­rym re­cy­to­wa­ny jest tekst psal­mu

 (1.6) ar­chit. głów­ny, wy­su­wa­ją­cy się na pier­wszy plan, ele­ment ar­chi­tek­to­nicz­ny;

 (1.7) szt. do­mi­nu­ją­cy ele­ment kom­po­zy­cji

 (1.8) szt. do­mi­nu­ją­cy kolor


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dominantka

→ do­mi­nant


Patrz:dominant

Źródła:

SJP.pl

Dominantowy

→ do­mi­nan­ta


Patrz:dominanta

Źródła:

SJP.pl

Dominat

sta­ro­rzym­ska forma ab­so­lut­nej wła­dzy pa­nu­ją­ce­go


Do­mi­nat (łac. "do­mi­nus et deus" – pan i bóg) – ter­min uży­wa­ny przez współ­czes­nych hi­sto­ry­ków na okre­śle­nie ustro­ju Ce­sar­stwa Rzym­skie­go (III w.) po re­for­mach Dio­kle­cja­na. Cha­rak­te­ry­zo­wa­ła go ab­so­lut­na wła­dza ce­sa­rza uży­wa­ją­ce­go ty­tu­łu "do­mi­nus et deus" (pan i bóg).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dominator

re­cep­tor siat­ków­ki od­po­wia­da­ją­cy za na­tę­że­nie świa­tła


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) ktoś, kto prze­wa­ża nad kimś, nad czymś

 (1.2) ktoś, kto pa­nu­je nad kimś, nad czymś


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dominatorka

1. ko­bie­ta ma­ją­ca nad kimś lub nad czymś prze­wa­gę;
2. ko­bie­ta pod­po­rząd­ko­wu­ją­ca sobie in­nych ludzi


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta, która prze­wa­ża nad kimś, nad czymś

 (1.2) ko­bie­ta, która pa­nu­je nad kimś, nad czymś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Domingo

imię mę­skie


Źródła:

SJP.pl

Dominiak

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dominialny

przy­miot­nik od: do­mi­nium


Źródła:

SJP.pl

Dominic

[czy­taj: do­mi­nik, DOminik] imię mę­skie


Źródła:

SJP.pl

Dominicki

przy­miot­nik od: Do­mi­ni­ka (wyspa lub pań­stwo)


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy pań­stwa Do­mi­ni­ka, zwią­za­ny z Do­mi­ni­ką


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dominiczak

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Dominiczanin

oby­wa­tel Do­mi­ni­ki


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) przest. oby­wa­tel Do­mi­ni­ki


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dominiczanka

oby­wa­tel­ka Do­mi­ni­ki


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) przest. oby­wa­tel­ka Do­mi­ni­ki


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dominiczek

zdrob­nie­nie od: Do­mi­nik (imię mę­skie); Domek, Do­me­czek


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) zdrobn. Do­mi­nik


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dominiczka

zdrob­nie­nie od: Do­mi­nik (imię mę­skie); Domek, Do­me­czek


Źródła:

SJP.pl

Dominiczyny

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Do­mi­ni­ki lub z nią zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Dominik

imię mę­skie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) śrpol. rel. Do­mi­ni­ka­nin

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) gwara. wiel­ki jar­mark w Gdań­sku na świę­to Do­mi­ni­ka


Do­mi­nik – imię mę­skie po­cho­dze­nia ła­ciń­skie­go. Wy­wo­dzi się od słowa "do­mi­ni­cus" oz­na­cza­ją­ce­go „Pań­ski”, „na­le­żą­cy do Boga”. Jego żeń­skim od­po­wied­ni­kiem jest Do­mi­ni­ka.

Wedle da­nych re­je­stru PESEL imię Do­mi­nik (jako pier­wsze) we­dług stanu na 22 stycz­nia 2025 w Pol­sce nosi 135 762 męż­czyzn. Jest na 53. miej­scu pod wzglę­dem po­pu­lar­no­ści.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dominika

imię żeń­skie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. polit. pań­stwo w Ame­ry­ce Środ­ko­wej na wy­spie Do­mi­ni­ka (1.2), ze sto­li­cą w Ro­se­au;

 (1.2) geogr. wyspa na Morzu Ka­ra­ib­skim w gru­pie Wysp Za­wietrz­nych

 (1.3) imię|pol­ski|ż.;

forma rze­czow­ni­ka|ro­dzaj=mę­sko­o­so­bo­wy.

 (2.1) D. i B. lp. od: Do­mi­nik


Nie mylić z: Do­mi­ni­ka­ną.

Do­mi­ni­ka, Wspól­no­ta Do­mi­ni­ki ( Do­mi­ni­ca, Com­mon­we­alth of Do­mi­ni­ca) – pań­stwo na wy­spie o ta­kiej samej naz­wie na Morzu Ka­ra­ib­skim w gru­pie Wysp Na­wietrz­nych (Małe An­ty­le), po­mię­dzy Gwa­de­lu­pą i Mar­ty­ni­ką.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dominikalista

w daw­nej Pol­sce: chłop użyt­ku­ją­cy za­gro­dę i nie­wiel­ką dział­kę roli, zo­bo­wią­za­ny do pań­szczyz­ny pie­szej; za­grod­nik dwor­ski


Źródła:

SJP.pl

Dominikana

pań­stwo w Ame­ry­ce Środ­ko­wej ze sto­li­cą w Santo Do­min­go; Re­pu­bli­ka Do­mi­ni­kań­ska


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. polit. pań­stwo w Ame­ry­ce Środ­ko­wej;


Nie mylić z: Do­mi­ni­ką.

Do­mi­ni­ka­na, ofi­cjal­nie: Re­pu­bli­ka Do­mi­ni­kań­ska ( República Do­mi­ni­ca­na) – dru­gie co do wiel­ko­ści (po Kubie) pań­stwo na Morzu Ka­ra­ib­skim. Zaj­mu­je około 2/3 po­wierzch­ni wyspy Haiti, dzie­ląc ją z po­ło­żo­ną po za­chod­niej stro­nie Re­pu­bli­ką Haiti.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dominikanie

zakon za­ło­żo­ny w XIII w. we Fran­cji przez hisz­pań­skie­go kaz­no­dzie­ję Do­mi­ni­ka Guz­man


OP – oz­na­cze­nie li­te­ro­we Opola na ta­bli­cach re­je­stra­cyj­nych po­ja­zdów w Pol­sce

Do­mi­ni­ka­nie, Zakon Kaz­no­dziej­ski (łac. "Ordo Pra­e­di­ca­to­rum") – ka­to­lic­ki zakon męski za­ło­żo­ny w 1216 r. przez św. Do­mi­ni­ka Guzmána „szcze­gól­nie dla kaz­no­dziej­stwa i zba­wia­nia dusz”.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dominikanin

czło­nek za­ko­nu ka­to­lic­kie­go za­ło­żo­ne­go przez Do­mi­ni­ka Guz­ma­na, kaz­no­dzie­ję hisz­pań­skie­go


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) rel. czło­nek ka­to­lic­kie­go za­ko­nu mę­skie­go, za­ło­żo­ne­go przez św. Do­mi­ni­ka;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dominikanka

człon­ki­ni ka­to­lic­kie­go za­ko­nu żeń­skie­go: Zgro­ma­dze­nie Sióstr św. Do­mi­ni­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) rel. za­kon­ni­ca z żeń­skiej ga­łę­zi za­ko­nu do­mi­ni­kań­skie­go;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dominikanki

człon­ki­ni ka­to­lic­kie­go za­ko­nu żeń­skie­go: Zgro­ma­dze­nie Sióstr św. Do­mi­ni­ka


Do­mi­ni­kan­ki – rzym­sko­ka­to­lic­kie żeń­skie zgro­ma­dze­nia za­kon­ne na­le­żą­ce do Ro­dzi­ny Do­mi­ni­kań­skiej:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dominikańczyk

oby­wa­tel Do­mi­ni­ka­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) oby­wa­tel Do­mi­ni­ki


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dominikański

przy­miot­nik od:
1. Do­mi­ni­ka­na (pań­stwo w Ame­ry­ce Środ­ko­wej);
2. do­mi­ni­ka­nin (czło­nek za­ko­nu kaz­no­dzie­jów)


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) od­no­szą­cy się do pań­stwa Do­mi­ni­ka­na

 (1.2) od­no­szą­cy się do za­ko­nu do­mi­ni­ka­nów


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dominikostwo

Do­mi­nik z mał­żon­ką; Do­mi­ni­ko­wie


Źródła:

SJP.pl

Dominikowice

wieś w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dominikowie

Do­mi­nik z mał­żon­ką; Do­mi­ni­ko­stwo


Źródła:

SJP.pl

Dominikowo

wieś w Pol­sce


Zo­bacz też: Do­mi­ni­ko­wo (Bia­ło­ruś).

Do­mi­ni­ko­wo (niem. "Mien­ken") – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie cho­szczeń­skim, w gmi­nie Draw­no.

Wieś leży ok. 6 km na po­łud­nio­wy wschód od Draw­na, nad rzeką Sło­pi­cą, mię­dzy dwoma je­zio­ra­mi: (Do­mi­ni­ko­wo Małe) oraz je­zio­rem Do­mi­ni­kow­skim.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dominikowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Dominikowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Do­mi­ni­ka (Do­mi­ni­ki) lub z nim (z nią) zwią­za­ny


przy­miot­nik dzier­żaw­czy

 (1.1) przest. gwara. taki, który na­le­ży do Do­mi­ni­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dominique

[czy­taj: dominNIK] imię fran­cu­skie


Źródła:

SJP.pl

Dominium

1. nie­za­leż­ne pań­stwo wcho­dzą­ce w skład bry­tyj­skiej Wspól­no­ty Na­ro­dów, np. Ka­na­da, Nowa Ze­lan­dia;
2. daw­niej: duża po­sia­dłość ziem­ska na­le­żą­ca do ro­dzi­ny pa­nu­ją­cej lub ma­gnac­kiej


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) hist. po­sia­dłość ziem­ska pana fe­u­dal­ne­go

 (1.2) hist. adm. jed­nost­ka po­dzia­łu ad­mi­ni­stra­cyj­ne­go Ga­li­cji;

 (1.3) geogr. adm. forma ustro­jo­wa im­pe­rium bry­tyj­skie­go, poś­red­nia mię­dzy sa­mo­rząd­ną ko­lo­nią a su­we­ren­nym pań­stwem;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Domino

1. gra w ukła­da­nie 28 pła­skich ko­stek z oz­na­czo­ny­mi punk­ta­mi (od zera do sze­ściu);
2. płaszcz z kap­tu­rem no­szo­ny daw­niej przez mni­chów


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) gra to­wa­rzy­ska roz­gry­wa­na 28 ka­mie­nia­mi, z któ­rych każdy ma na swo­ich koń­cach od 0 do 6 kro­pek;

 (1.2) ka­mień do gry w do­mi­no (1.1)

 (1.3) strój ma­ska­ra­do­wy w for­mie pła­szcza z kap­tu­rem

 (1.4) osoba prze­bra­na za do­mi­no (1.3)

forma rze­czow­ni­ka|ro­dzaj=żeń­ski.

 (2.1) W. lp. od: do­mi­na


Do­mi­no – gra, w któ­rej używa się pły­tek na­zy­wa­nych ka­mie­nia­mi. Każda płyt­ka po­dzie­lo­na jest na dwa kwa­dra­to­we pola z zaz­na­czo­ny­mi ocz­ka­mi (iden­tycz­nie jak na kost­ce do gry). Naj­po­pu­lar­niej­sza wer­sja skła­da się z 28 ka­mie­ni: wszyst­kie kom­bi­na­cje liczb od 0 (tzw.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dominowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­mi­no­wać.


Źródła:

Wiktionary

Dominować

prze­wa­żać, pa­no­wać nad czymś, nad kimś


cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny

 (1.1) prze­wa­żać nad czymś, nad kimś

 (1.2) pa­no­wać nad czymś, nad kimś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dominowo

Zo­bacz też: Do­mi­no­wo (obwód miń­ski).

Do­mi­no­wo (niem. "Do­mi­no­wo", od 1908 "Her­ren­ho­fen") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie średz­kim, w gmi­nie Do­mi­no­wo.

W la­tach 1954–1972 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Do­mi­no­wo. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa poz­nań­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Dominowski

przy­miot­nik od: Do­mi­no­wo, Do­mi­nów


Źródła:

SJP.pl

Dominowy

przy­miot­nik od: do­mi­no


Źródła:

SJP.pl

Dominujący

prze­wa­żać, pa­no­wać nad czymś, nad kimś


forma cza­sow­ni­ka.

 (1.1) ims. przy­miot­ni­ko­wy czyn­ny od do­mi­no­wać


Patrz:dominować

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dominów

wieś w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Domisie

po­stać z pro­gra­mu te­le­wi­zyj­ne­go Do­mi­sie


Do­mi­sie – edu­ka­cyj­no-wy­cho­waw­czy pro­gram te­le­wi­zyj­ny o cha­rak­te­rze wi­do­wi­ska te­a­tral­ne­go z udzia­łem ak­to­rów i lalek, kie­ro­wa­ny do dzie­ci w wieku przedsz­kol­nym. Pre­mie­ro­we od­cin­ki w la­tach 2004–2013 emi­to­wa­ne były w TVP1, od 16 lu­te­go 2014 prze­nie­sio­ne zo­sta­ły do ka­na­łu te­ma­tycz­ne­go dla dzie­ci TVP ABC.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Domisko

zgru­bie­nie od: dom (bu­dy­nek)


Źródła:

SJP.pl

Domiszcze

zgru­bie­nie od: dom


Źródła:

SJP.pl

Domisław

imię żeń­skie


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Domisława

imię żeń­skie


Źródła:

SJP.pl

Domięśniowo

przy­słó­wek

 (1.1) med. po­przez wstrzy­knię­cie do mię­śni


Źródła:

Wiktionary

Domięśniowy

wstrzy­ki­wa­ny do mię­śni


Źródła:

SJP.pl

Domińczak

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Domińczyk

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Domiński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Domiś

po­stać z pro­gra­mu te­le­wi­zyj­ne­go Do­mi­sie


Źródła:

SJP.pl

Domka

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Domkowicz

wła­ści­ciel domku jed­no­ro­dzin­ne­go


Źródła:

SJP.pl

Domkowo

wieś w Pol­sce


Dom­ko­wo – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim, w po­wie­cie ostródz­kim, w gmi­nie Grun­wald. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa olsz­tyń­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Domkowy

→ domek


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) ma­ją­cy kształt domku


Patrz:domek

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Domniemanie

uz­na­nie ist­nie­nia nie­stwier­dzo­ne­go faktu na pod­sta­wie in­nych usta­lo­nych fak­tów, po­zo­sta­ją­cych z nim w związ­ku; pre­sump­cja


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) przy­pu­szcze­nie

 (1.2) stpol. po­dej­rze­nie


Dom­nie­ma­nie praw­ne – norma na­ka­zu­ją­ca przy­jąć za udo­wod­nio­ny jakiś fakt lub kształt prawa. Może mieć dwie po­sta­cie: "na­le­ży dom­nie­my­wać stan A" lub "je­że­li A, to dom­nie­my­wa się (funk­tor two­rzą­cy dom­nie­ma­nie) stan B".

Zgod­nie z art. 234 KPC dom­nie­ma­nia usta­no­wio­ne przez prawo (dom­nie­ma­nia praw­ne) wiążą sąd; mogą być jed­nak oba­lo­ne, ile­kroć usta­wa tego nie wy­łą­cza.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Domniemany

opar­ty na przy­pu­szcze­niu; przy­pu­szczal­ny, hi­po­te­tycz­ny


przy­miot­nik

 (1.1) opar­ty na przy­pu­szcze­niu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Domniemać

do­my­ślić się cze­goś (prze­sta­rza­le: dom­nie­mać się)


Źródła:

SJP.pl

Domniemywać

do­my­ślać się cze­goś (prze­sta­rza­le: dom­nie­my­wać się)


cza­sow­nik

 (1.1) do­my­ślać się


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Domocentryczny

kon­cen­tru­ją­cy się w prze­strze­ni włas­ne­go domu


Źródła:

SJP.pl

Domoczyć

zmo­czyć do końca, uczy­nić wy­star­cza­ją­co mo­krym


Źródła:

SJP.pl

Domofon

ro­dzaj apa­ra­tu te­le­fo­nicz­ne­go, uży­wa­ne­go prze­de wszyst­kim jako urzą­dze­nie umoż­li­wia­ją­ce iden­ty­fi­ka­cję gło­so­wą osób pra­gną­cych do­stać się do ja­kie­goś bu­dyn­ku


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) urzą­dze­nie elek­tro­nicz­ne wy­ko­rzy­sty­wa­ne w blo­kach miesz­kal­nych do ko­mu­ni­ka­cji gło­so­wej na małe od­le­gło­ści bez poś­red­nict­wa cen­tra­li;


Do­mo­fon (rów­nież bra­mo­fon) – apa­rat te­le­fo­nicz­ny o upro­szczo­nej bu­do­wie, słu­żą­cy do ko­mu­ni­ka­cji gło­so­wej na małe od­le­gło­ści bez poś­red­nict­wa cen­tra­li, zaz­wy­czaj w obrę­bie jed­ne­go bu­dyn­ku lub po­se­sji.

Naj­czę­ściej wy­ko­rzy­sty­wa­ne w do­mach, miesz­ka­niach i in­nych bu­dyn­kach do iden­ty­fi­ka­cji in­te­re­san­tów i do zdal­ne­go ot­wie­ra­nia drzwi. Cza­sa­mi po­łą­czo­ny z ka­me­rą i wyś­wiet­la­czem – na­zy­wa­ny wtedy wi­de­o­do­mo­fo­nem.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Domofonik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od do­mo­fon


Źródła:

Wiktionary

Domofonowy

→ do­mo­fon


Patrz:domofon

Źródła:

SJP.pl

Domoikowy

kwas do­mo­i­ko­wy - ne­u­ro­tok­sy­na, ami­nok­was pro­du­ko­wa­ny przez okrzem­ki


Źródła:

SJP.pl

Domokrąstwo

sprze­daż to­wa­rów bez­poś­red­nio w domu klien­ta


Źródła:

SJP.pl

Domokrążca

ak­wi­zy­tor; po­tocz­nie:
1. osoba cho­dzą­ca po do­mach i ofe­ru­ją­ca roz­ma­i­te to­wa­ry lub usłu­gi;
2. pra­cow­nik przed­się­bior­stwa zaj­mu­ją­cy się ak­wi­zy­cją; agent


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) przest. osoba, która od­wie­dza róż­nych ludzi, by ku­pi­li sprze­da­wa­ne przez nią to­wa­ry

 (1.2) pot. zob. ak­wi­zy­tor.


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Domokrążczyni

→ do­mo­krąż­ca


Patrz:domokrążca

Źródła:

SJP.pl

Domokrążny

→ do­mo­krąż­ca


Patrz:domokrążca

Źródła:

SJP.pl

Domolewski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Domont

tym­cza­so­wy barak wznie­sio­ny na placu bu­do­wy


Do­mont – miej­sco­wość i gmina we Fran­cji, w re­gio­nie Île-de-Fran­ce, w de­par­ta­men­cie Do­li­na Oise, około 20 km na pół­noc od Pa­ry­ża. Part­ner­skie Mia­sto Wolsz­ty­na w Pol­sce w woj. wiel­ko­pol­skim.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Domontować

zmon­to­wać coś do­dat­ko­wo


Źródła:

SJP.pl

Domontowywać

mon­to­wać do­dat­ko­wo


Źródła:

SJP.pl

Domordowywać

mor­du­jąc, do­bi­jać, przy­spa­rzać mę­czar­ni


Źródła:

SJP.pl

Domorosłość

1. cecha kogoś, kto sa­mo­dziel­nie opa­no­wał jakąś umie­jęt­ność;
2. cecha cze­goś, co wy­ni­ka z umie­jęt­no­ści zdo­by­tych sa­mo­dziel­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest do­mo­ro­słe; cecha tych, któ­rzy są do­mo­ro­śli


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Domorosły

1. taki, który sa­mo­dziel­nie opa­no­wał jakąś umie­jęt­ność; nie­u­czo­ny, nieksz­tał­co­ny;
2. iro­nicz­nie: swoj­ski, miej­sco­wy, np. do­mo­ro­sła bieda, ele­gan­cja, za­wiść


przy­miot­nik

 (1.1) taki, który sa­mo­dziel­nie opa­no­wał jakąś umie­jęt­ność; nie­u­czo­ny, nieksz­tał­co­ny

 (1.2) iron. swoj­ski, miej­sco­wy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Domostwo

1. dom miesz­kal­ny razem z za­bu­do­wa­nia­mi go­spo­dar­ski­mi; obej­ście, za­gro­da, sie­dzi­ba;
2. duży, zaz­wy­czaj stary, bu­dy­nek miesz­kal­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) dom miesz­kal­ny wraz z to­wa­rzy­szą­cy­mi za­bu­do­wa­nia­mi

 (1.2) duży bu­dy­nek miesz­kal­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Domosław

imię mę­skie


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Domosławski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Domowicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Domowić

do­mo­wić się - sta­wać się ro­dzin­nym, swoj­skim, przy­sto­so­wy­wać się do lo­kal­nych wa­run­ków


Źródła:

SJP.pl

Domownica

→ do­mow­nik


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta stale za­miesz­ku­ją­ca jakiś dom


Patrz:domownik

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Domowniczka

→ do­mow­nik


Patrz:domownik

Źródła:

SJP.pl

Domownik

osoba miesz­ka­ją­ca wspól­nie z in­ny­mi w domu lub miesz­ka­niu


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) czło­nek go­spo­dar­stwa do­mo­we­go


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Domowo

przy­słó­wek

 (1.1) tak jak w domu


Źródła:

Wiktionary

Domowość

po­czu­cie do­mo­wej, ro­dzin­nej at­mos­fe­ry


Źródła:

SJP.pl

Domowy

zwią­za­ny z domem


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z domem, do­ty­czą­cy domu

 (1.2) wy­pro­du­ko­wa­ny w domu

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (2.1) miły i swoj­ski jak w domu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dompteur

po­grom­ca, tre­ser dzi­kich zwie­rząt


Źródła:

SJP.pl

Dompteurka

ko­bie­ta zaj­mu­ją­ca się tre­su­rą dzi­kich zwie­rząt


Źródła:

SJP.pl

Domra

ko­zac­ki in­stru­ment lu­do­wy po­dob­ny do lutni, w XX wieku za­stą­pio­ny przez ba­ła­łaj­kę


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) muz. ukra­iń­ski i ro­syj­ski lu­do­wy in­stru­ment stru­no­wy z okrą­głym pu­dłem re­zo­nan­so­wym;


Domra – bia­ło­ru­ski, ukra­iń­ski oraz ro­syj­ski in­stru­ment lu­do­wy, na­le­żą­cy do grupy in­stru­men­tów stru­no­wych szar­pa­nych, po­dob­ny do ba­ła­łaj­ki.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Domrażać

mro­zić coś do­dat­ko­wo


Źródła:

SJP.pl

Domrozić

zam­ro­zić coś do­dat­ko­wo


Źródła:

SJP.pl

Domu

forma rze­czow­ni­ka.

 (1.1) D., Ms. lp. od: dom


Źródła:

Wiktionary

Domurować

1. do­koń­czyć mu­ro­wa­nie;
2. mu­ru­jąc, do­bu­do­wać


Źródła:

SJP.pl

Domurowywać

1. do­kań­czać mu­ro­wa­nie;
2. mu­ru­jąc, do­bu­do­wy­wać


Źródła:

SJP.pl

Domuś

zdrob­nie­nie od: dom; domek, dom­cio


Źródła:

SJP.pl

Domyk

cichy domyk - me­cha­nizm ha­mu­ją­cy pęd wsu­wa­nej szu­fla­dy lub za­my­ka­nych drzwi­czek i nie­do­pu­szcza­ją­cy do trza­śnię­cia


Źródła:

SJP.pl

Domykacz

urzą­dze­nie do­my­ka­ją­ce drzwi


Źródła:

SJP.pl

Domykalność

→ do­my­kal­ny


Patrz:domykalny

Źródła:

SJP.pl

Domykalny

da­ją­cy się dom­knąć


Źródła:

SJP.pl

Domykanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­my­kać.


Źródła:

Wiktionary

Domysł

to, co ktoś przy­pu­szcza, czego się do­my­śla; przy­pu­szcze­nie, dom­nie­ma­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) przy­pu­szcze­nie, dom­nie­ma­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Domyć

wy­czy­ścić do końca, cał­ko­wi­cie


Źródła:

SJP.pl

Domyślać

1. my­śleć o czymś do końca, wy­czer­pu­ją­co;
2. do­my­ślać się - przy­pu­szczać lub od­ga­dy­wać coś nie mając cał­ko­wi­tej pew­no­ści


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. do­my­śleć)

 (1.1) do­pro­wa­dzać myśli do stanu umoż­li­wia­ją­ce­go zat­wier­dze­nie czego, pod­ję­cie de­cyz­ji

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny do­my­ślać się (dk. do­my­ślić się)

 (2.1) prze­wi­dy­wać coś po­mi­mo nie­wy­star­cza­ją­cych da­nych


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Domyśleć

rzad­ko: do­pro­wa­dzić my­śle­nie, roz­wa­ża­nia do końca, np. do­my­śleć wszyst­ko do ostat­nie­go szcze­gó­łu; prze­my­śleć, roz­wa­żyć


Źródła:

SJP.pl

Domyślić

do­my­ślić się - prze­wi­dzieć coś mimo nie­peł­nych in­for­ma­cji


Źródła:

SJP.pl

Domyślnie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób świad­czą­cy o obo­wią­zy­wa­niu od­gór­nie usta­lo­nych usta­wień lub de­cyz­ji


Źródła:

Wiktionary

Domyślniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: do­myśl­nie


Źródła:

SJP.pl

Domyślniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: do­myśl­ny


Źródła:

SJP.pl

Domyślnik

coś, czego trze­ba się do­my­ślić


Źródła:

SJP.pl

Domyślność

→ do­myśl­ny


Patrz:domyślny

Źródła:

SJP.pl

Domyślny

1. łatwo do­my­śla­ją­cy się; prze­wi­du­ją­cy, prze­ni­kli­wy, by­stry;
2. taki, któ­re­go trze­ba się do­my­ślić; przy­pu­szczal­ny, praw­do­po­dob­ny, hi­po­te­tycz­ny, im­pli­cyt­ny;
3. w in­for­ma­ty­ce o war­to­ściach lub usta­wie­niach: od­gór­nie usta­lo­ny lub przy­ję­ty; stan­dar­do­wy, de­fa­ul­to­wy;
4. pod­miot do­myśl­ny - pod­miot nie­wy­ra­żo­ny osob­nym wy­ra­zem, da­ją­cy się wyw­nio­sko­wać z formy orze­cze­nia


przy­miot­nik

 (1.1) taki, który łatwo do­my­śla się cze­goś

 (1.2) taki, któ­re­go trze­ba się do­my­ślać


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Domóweczka

zdrob­nie­nie od: do­mów­ka


Źródła:

SJP.pl

Domówić

1. po­wie­dzieć coś do końca;
2. usta­lić szcze­gó­ły, uz­god­nić coś;
3. do­mó­wić się - przy­mó­wić się o coś


Źródła:

SJP.pl

Domówka

1. po­tocz­nie: im­pre­za od­by­wa­ją­ca się w domu; pry­wat­ka;
2. śro­do­wi­sko­wo: awan­tu­ra w domu;
3. daw­niej: do­ci­nek;
4. daw­niej: nauka do­mo­wa


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) slang. młodz. im­pre­za or­ga­ni­zo­wa­na w domu

 (1.2) daw. nauka w domu

 (1.3) daw. do­ci­nek


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Domówkowicz

uczest­nik do­mów­ki


Źródła:

SJP.pl

Domówkowy

→ do­mów­ka


Patrz:domówka

Źródła:

SJP.pl

Domózgowo

przy­słó­wek

 (1.1) bez­poś­red­nio do mózgu


Źródła:

Wiktionary

Domłacać

1. koń­czyć młó­ce­nie;
2. wy­mła­cać do­dat­ko­wo


Źródła:

SJP.pl

Domłynkować

do­czy­ścić omłó­co­ne ziar­no za po­mo­cą młyn­ka


Źródła:

SJP.pl

Domłócić

1. do­koń­czyć młó­ce­nie;
2. wy­młó­cić do­dat­ko­wo


Źródła:

SJP.pl

Domżalski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Don

1. tytuł grzecz­no­ścio­wy uży­wa­ny w Hisz­pa­nii, Por­tu­ga­lii i Wło­szech;
2. w śred­nio­wie­czu: tytuł przyz­na­wa­ny oso­bom z ro­dzi­ny kró­lew­skiej i ksią­żę­tom


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) tytuł grzecz­no­ścio­wy uży­wa­ny w Hisz­pa­nii, Por­tu­ga­lii i we Wło­szech, tylko w po­łą­cze­niu z imie­niem

wy­krzy­knik

 (2.1) dźwięk. na­śla­du­ją­cy brzmie­nie dzwo­nu


Don (ros. "Дон", sta­ro­żyt­ny "Ta­na­is") – rzeka w po­łud­nio­wej Rosji. Dłu­gość – 1950 km, po­wierzch­nia zlew­ni – 422 000 km², śred­ni prze­pływ – 935 m³/s.

Źró­dła rzeki znaj­du­ją się w pół­noc­no-wschod­niej czę­ści Wy­ży­ny Środ­ko­wo­ro­syj­skiej. Po­cząt­ko­wo pły­nie w kie­run­ku po­łud­nio­wo-wschod­nim do Wo­ro­ne­ża, a potem po­łud­nio­wo-za­chod­nim aż do uj­ścia.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Donaciny

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Do­na­ty lub z nią zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Donacja

1. w pra­wie: dar, da­ro­wiz­na;
2. daw­niej: kwota pie­nięż­na lub dobra ziem­skie na­da­ne za za­słu­gi, w na­gro­dę itp.; da­ro­wiz­na;
3. daw­niej: do­ku­ment stwier­dza­ją­cy da­ro­wiz­nę na rzecz ja­kiejś osoby lub in­sty­tu­cji


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) da­ro­wiz­na

 (1.2) praw. akt da­ro­wiz­ny


Do­na­cja, ma­jo­rat do­na­cyj­ny (z łac. "do­na­tio") – w okre­sie śred­nio­wie­cza da­ro­wiz­na dla Ko­ścio­ła, prze­waż­nie w po­sta­ci ziemi póź­niej dobra ziem­skie na­da­ne przez mo­nar­chę jako forma na­gro­dy i upo­sa­że­nia wyż­szych urzęd­ni­ków pań­stwo­wych lub wy­so­kich rangą woj­sko­wych, a także nie­zby­wal­ny ma­ją­tek w ten spo­sób uzy­ska­ny.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Donacjomat

au­to­mat do wpła­ca­nia dat­ków przy uży­ciu płat­no­ści elek­tro­nicz­nych; da­ro­mat; dat­ko­mat


Źródła:

SJP.pl

Donacyjny

przy­miot­nik od: do­na­cja


Źródła:

SJP.pl

Donająć

nająć kogoś lub coś do­dat­ko­wo, do­brać kogoś lub coś przez wy­na­ję­cie; do­łą­czyć


Źródła:

SJP.pl

Donaks

1. ro­dzaj ro­ślin jed­no­li­ścien­nych z ro­dzi­ny ma­ran­to­wa­tych, z rzędu im­bi­row­ców;
2. cy­no­don do­naks - ga­tu­nek cy­no­do­nu z ro­dzi­ny wiech­li­no­wa­tych, z rzędu wiech­li­now­ców


Źródła:

SJP.pl

Donald

imię mę­skie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) spoż. ro­dzaj gumy do żucia


Do­nald – imię po­cho­dze­nia cel­tyc­kie­go ("Dumno" + "valos"; „świat” + „po­tęż­ny”, „możny”). Sta­ro­ir­landz­kie "Dom­nall" i ga­e­lic­ko-szkoc­kie "Domh­nall" oz­na­cza „silny tego świa­ta” lub „wład­ca świa­ta”.

Wedle da­nych PESEL we­dług stanu na 19 stycz­nia 2024 roku imię to nosi w Pol­sce 209 męż­czyzn.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Donalda

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|ż.

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. i B. lp. od: Do­nald


Źródła:

Wiktionary

Donaldostwo

Do­nald z mał­żon­ką; Do­nal­do­wie


Źródła:

SJP.pl

Donaldowie

Do­nald z mał­żon­ką; Do­nal­do­stwo


Źródła:

SJP.pl

Donaldowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Do­nal­da lub z nim zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Donaldson

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Donalduś

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|m., zdrobn. od Do­nald


Źródła:

Wiktionary

Donarski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Donaryt

ma­te­riał wy­bu­cho­wy kru­szą­cy, sto­so­wa­ny w gór­nict­wie i do celów woj­sko­wych; amo­nit


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) górn. wojsk. chem. kru­szą­ca, wy­bu­cho­wa mie­sza­ni­na sa­le­try amo­no­wej z tro­ty­lem i in­ny­mi do­dat­ka­mi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Donasiennie

→ do­na­sien­ny


Patrz:donasienny

Źródła:

SJP.pl

Donasienny

sto­so­wa­ny na na­sio­na lub razem z na­sio­na­mi przed sie­wem


Źródła:

SJP.pl

Donaszać

1. nosić pra­wie cał­kiem zni­szczo­ne ubra­nie, buty, ni­szczyć je do końca przez no­sze­nie
2. o ko­bie­cie: pra­wi­dło­wo prze­by­wać ciążę


Źródła:

SJP.pl

Donat

pą­czek w kształ­cie krąż­ka z dziur­ką w środ­ku; opon­ka, donut


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|m.;

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. lm. od: Do­na­ta


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Donata

pą­czek w kształ­cie krąż­ka z dziur­ką w środ­ku; opon­ka, donut


Do­na­ta – żeń­ski od­po­wied­nik imie­nia Donat. Ła­ciń­skie "do­na­tus" oz­na­cza „dany, da­ro­wa­ny”. Wśród pa­tro­nek tego imie­nia – św. Do­na­ta, jedna z wczes­nych świę­tych Ko­ścio­ła ka­to­lic­kie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Donatariusz

daw­niej: osoba ob­da­rzo­na do­na­cją


Źródła:

SJP.pl

Donatariuszka

→ do­na­ta­riusz


Patrz:donatariusz

Źródła:

SJP.pl

Donatello

rzeź­biarz wło­skie­go re­ne­san­su


Do­na­tel­lo, właśc. Do­na­to di Niccolò di Betto Bardi (ur. ok. 1386 we Flo­ren­cji, zm. 13 grud­nia 1466 tamże) – rzeź­biarz wło­skie­go re­ne­san­su.

Był zwią­za­ny z Flo­ren­cją i Padwą. Był ucz­niem, a na­stęp­nie współ­pra­cow­ni­kiem Ghi­ber­tie­go. W la­tach 1406–1436/1437 two­rzył po­są­gi do nisz kam­pa­ni­li ka­te­dry Santa Maria del Fiore we Flo­ren­cji.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Donateware

[czy­taj: do­na­tłer] w in­for­ma­ty­ce: pro­gram, z któ­re­go użyt­kow­ni­cy mogą ko­rzy­stać za darmo i roz­po­wszech­niać go, a któ­re­go pro­du­cent prosi w za­mian o nie­wiel­ką kwotę pie­nię­dzy, która bę­dzie wy­ko­rzy­sty­wa­na na dal­szy roz­wój apli­ka­cji


Źródła:

SJP.pl

Donatien

[czy­taj: donaTJĘ albo donaTJEN; w od­mia­nie: Do­na­tie­na - czy­taj: doNAtjena itd.] fran­cu­skie imię mę­skie


Źródła:

SJP.pl

Donator

osoba, która do­ko­na­ła za­pi­su, da­ro­wiz­ny na cele spo­łecz­ne; ofia­ro­daw­ca, fun­da­tor


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba, która ofia­ro­wu­je coś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Donatorka

ko­bie­ta, która do­ko­na­ła za­pi­su, da­ro­wiz­ny na cele spo­łecz­ne; ofia­ro­daw­czy­ni, fun­da­tor­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta, która ofia­ro­wu­je coś na cele spo­łecz­ne


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Donatostwo

Donat z mał­żon­ką; Do­na­to­wie


Źródła:

SJP.pl

Donatowie

Donat z mał­żon­ką; Do­na­to­stwo


Źródła:

SJP.pl

Donatowo

wieś w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Donatowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Do­na­ta (Do­na­ty) lub z nim (z nią) zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Donatysta

zwo­len­nik dok­try­ny z wczes­ne­go chrze­ści­jań­stwa gło­szą­cej ry­go­ryzm mo­ral­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) hist. zwo­len­nik do­na­tyz­mu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Donatystka

→ do­na­ty­sta


Patrz:donatysta

Źródła:

SJP.pl

Donatystyczny

→ do­na­tyzm


przy­miot­nik

 (1.1) hist. rel. zwią­za­ny z do­na­tyz­mem, do­na­ty­sta­mi


Patrz:donatyzm

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Donatywa

okaz­jo­nal­na, prze­waż­nie złota mo­ne­ta, bę­dą­ca darem dla wład­cy lub innej do­stoj­nej oso­bi­sto­ści


Do­na­ty­wa (od do­na­tio – da­ro­wiz­na, dar) – cha­rak­te­ry­stycz­ne dla Rze­czy­po­spo­li­tej szla­chec­kiej mo­ne­ty złote o war­to­ści od 1,5 do nawet 100 du­ka­tów lub srebr­ne o masie ta­la­ra lub jego wie­lo­krot­no­ści, bite okaz­jo­nal­nie w darze dla wład­ców i in­nych waż­nych oso­bi­sto­ści przez bo­ga­te mia­sta Prus i In­flant.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Donatywum

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) nu­mizm. złota mo­ne­ta bita oko­licz­no­ścio­wo i ro­zda­wa­na, prze­waż­nie przez króla z okaz­ji ko­ro­na­cji;


Źródła:

Wiktionary

Donatyzm

ruch re­li­gij­no-spo­łecz­ny pow­sta­ły w IV w. w Afry­ce Pół­noc­nej


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) hist. teol. ry­go­ry­stycz­na he­rez­ja wczes­no­chrze­ści­jań­ska roz­po­wszech­nio­na w pół­noc­no­a­fry­kań­skich pro­win­cjach Im­pe­rium Rzym­skie­go, od­ma­wia­ją­cą apo­sta­tom moż­li­wo­ści po­wro­tu na łono wspól­no­ty Ko­ścio­ła;


Do­na­tyzm – ruch kon­te­sta­cyj­ny w IV/V w. w Ko­ście­le chrze­ści­jań­skim w pro­win­cji Afry­ki Pro­kon­su­lar­nej (obec­nie Tu­nez­ja i wy­brze­że Libii) Ce­sar­stwa Rzym­skie­go, za­po­cząt­ko­wa­ny przez bi­sku­pa Do­na­ta z Kar­ta­gi­ny w na­stęp­stwie prze­śla­do­wa­nia chrze­ści­jan za ce­sa­rza Dio­kle­cja­na (303–305 n.e.). W 412 roku do­na­ty­ści zo­sta­li ska­za­ni na ba­ni­cję przez ce­sa­rza Ho­no­riu­sza, za­ni­kli cał­ko­wi­cie w wy­ni­ku na­ja­zdu ariań­skich Wan­da­lów, a na­stęp­nie mu­zuł­mań­skich Ara­bów.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Donatyści

zwo­len­nik dok­try­ny z wczes­ne­go chrze­ści­jań­stwa gło­szą­cej ry­go­ryzm mo­ral­ny


Źródła:

SJP.pl

Donbabwe

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki, nazwa włas­na

 (1.1) żart. pejor. polit. Do­niec­ka Re­pu­bli­ka Lu­do­wa

 (1.2) żart. pejor. Do­nieck

 (1.3) żart. pejor. Do­niec­kie Za­głę­bie Wę­glo­we, Don­bas


Źródła:

Wiktionary

Donbas

okręg prze­my­sło­wy we wschod­niej Ukra­i­nie i w po­łud­nio­wo-za­chod­niej Rosji; Do­niec­kie Za­głę­bie Wę­glo­we


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. Do­niec­kie Za­głę­bie Wę­glo­we


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Donbaski

→ Don­bas


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Don­ba­sem, do­ty­czą­cy Don­ba­su (Do­niec­kie­go Za­głę­bia Wę­glo­we­go)


Patrz:Donbas

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Donc

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. upał


Źródła:

Wiktionary

Doncaster

[czy­taj: don­ka­ster] mia­sto w Wiel­kiej Bry­ta­nii


Don­ca­ster – mia­sto ("city") w pół­noc­nej An­glii (Wiel­ka Bry­ta­nia), w hrab­stwie me­tro­po­li­tal­nym South Yorks­hi­re, w dy­stryk­cie me­tro­po­li­tal­nym Don­ca­ster, nad rzeką Don. W 2011 roku li­czy­ło 109 805 miesz­kań­ców. Przez miesz­kań­ców jest na­zy­wa­ne „Donny”.

W po­bli­żu mia­sta znaj­du­je się mię­dzy­na­ro­do­we lot­ni­sko Robin Hood Air­port Don­ca­ster Shef­field.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Donderować

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) przest. pot. łajać, besz­tać kogoś; bur­czeć, fukać, zrzę­dzić, pio­ru­no­wać

 (1.2) przest. pot. prze­wo­dzić komuś, rzą­dzić kimś, dy­ry­go­wać, kie­ro­wać


Źródła:

Wiktionary

Donegal

tka­ni­na weł­nia­na z gru­bej przę­dzy zgrzeb­nej


Do­ne­gal (irl. "Dún na nGall") – mia­sto w hrab­stwie Do­ne­gal w Ir­lan­dii. Do­ne­gal nie jest sto­li­cą hrab­stwa (jest nią Lif­ford), ani naj­więk­szym mia­stem (jest nim Let­ter­ken­ny). Usy­tu­o­wa­ne jest nad za­to­ką Do­ne­gal, u pod­nó­ża gór na­zy­wa­nych Blu­e­stacks.

Mia­sto Do­ne­gal jest znane z tego, że było dawną sie­dzi­bą klanu O’Don­nell, który od­gry­wał klu­czo­wą rolę w hi­sto­rii Ir­lan­dii.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Donejt

śro­do­wi­sko­wo: wspar­cie fi­nan­so­we udzie­la­ne stre­a­me­rom przez ich wi­dzów


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) neol. środ. kwota fi­nan­so­wa do­bro­wol­nie prze­ka­za­na stre­a­me­ro­wi (rza­dziej: in­ne­go ro­dza­ju twór­cy in­ter­ne­to­we­mu) przez widza

 (1.2) neol. środ. wia­do­mość tek­sto­wa wy­sy­ła­na wraz z do­nej­tem (1.1) i wyś­wiet­la­na na stre­a­mie po jego otrzy­ma­niu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Donejtować

po­tocz­nie: prze­ka­zy­wać do­nej­ty (do­bro­wol­ne datki)


Źródła:

SJP.pl

Dong

jed­nost­ka mo­ne­tar­na Wiet­na­mu (1 dong = 10 hao = 100 xu)


rze­czow­nik

 (1.1) monet. wa­lu­ta Wiet­na­mu o sym­bo­lu ₫;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Donica

1. duże na­czy­nie gli­nia­ne lub pla­sti­ko­we, słu­żą­ce do ho­do­wa­nia ro­ślin ozdob­nych; do­nicz­ka; wazon;
2. duże, drew­nia­ne na­czy­nie do roz­czy­nia­nia cia­sta na chleb; dzie­ża;
3. gli­nia­na misa do ucie­ra­nia maku, kremu itp.; ma­ku­tra


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) duża do­nicz­ka, na­czy­nie do ho­do­wa­nia ro­ślin ozdob­nych

 (1.2) na­czy­nie słu­żą­ce do wy­ta­pia­nia szkła op­tycz­ne­go

 (1.3) przest. ma­ku­tra, gli­nia­na misa do ucie­ra­nia

 (1.4) na­czy­nie drew­nia­ne do roz­czy­nia­nia cia­sta na pie­czy­wo


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Donicowaty

ma­ją­cy kształt po­dob­ny do kształ­tu do­ni­cy


Źródła:

SJP.pl

Donicowy

zwią­za­ny z do­ni­cą


Źródła:

SJP.pl

Doniczka

na­czy­nie gli­nia­ne lub pla­sti­ko­we, słu­żą­ce do ho­do­wa­nia ro­ślin ozdob­nych; wa­zo­nik


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ogrod. na­czy­nie, prze­waż­nie z te­ra­ko­ty, zaz­wy­czaj z ot­wo­rem w denku słu­żą­ce do ho­do­wa­nia ro­ślin ozdob­nych;

 (1.2) gw-pl|Poz­nań. mały wazon


Do­nicz­ka (albo do­ni­ca) – po­jem­nik, na­czy­nie słu­żą­ce do upra­wy ro­ślin. Do­nicz­ki wy­peł­nia­ne są sub­stra­tem upra­wo­wym (zie­mią) od­po­wied­nio do wy­ma­gań da­ne­go ga­tun­ku i po­sia­da­ją otwór od­pły­wo­wy (po­jem­ni­ki bez ot­wo­rów peł­nią rolę osło­nek). Wy­ko­ny­wa­ne są z róż­nych ma­te­ria­łów – z pla­sti­ku, ce­ra­mi­ki lub me­ta­lu.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Doniczkarka

1. ma­szy­na pro­du­ku­ją­ca do­nicz­ki, zaz­wy­czaj pla­sti­ko­we;
2. ko­bie­ta zaj­mu­ją­ca się pro­fe­sjo­nal­nie do­nicz­ka­mi: ich wy­ro­bem, sprze­da­żą bądź do­radzt­wem


Źródła:

SJP.pl

Doniczkopaleta

pa­le­ta roz­sa­do­wa


Źródła:

SJP.pl

Doniczkować

śro­do­wi­sko­wo: upra­wiać ro­śli­ny w do­nicz­kach


Źródła:

SJP.pl

Doniczkowce

pier­ście­ni­ca z rzędu ską­po­szcze­tów, ży­ją­ca w wo­dzie lub gle­bie; wa­zon­ko­wiec


Źródła:

SJP.pl

Doniczkowiec

pier­ście­ni­ca z rzędu ską­po­szcze­tów, ży­ją­ca w wo­dzie lub gle­bie; wa­zon­ko­wiec


Źródła:

SJP.pl

Doniczkowy

zwią­za­ny z do­nicz­ką


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) taki, który ro­śnie w do­nicz­ce

 (1.2) zwią­za­ny z do­nicz­ką, do­ty­czą­cy do­nicz­ki


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Doniec

kozak doń­ski


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. hy­dron. rzeka w Rosji i na Ukra­i­nie, prawy do­pływ Donu;


Do­niec ( Северский Донец, "Sie­wier­skij Do­niec"; Сіверський Донець, "Si­werś­kyj Doneć") – rzeka w Rosji i na Ukra­i­nie, prawy (naj­dłuż­szy) do­pływ Donu o dłu­go­ści 1053 km i po­wierzch­ni do­rze­cza 98 900 km².


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Doniecczanin

miesz­ka­niec Do­niec­ka


Źródła:

SJP.pl

Doniecczanka

miesz­kan­ka Do­niec­ka


Źródła:

SJP.pl

Donieck

1. mia­sto na Ukra­i­nie;
2. mia­sto w Rosji


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto na wscho­dzie Ukra­i­ny;


Do­nieck ( Донецьк, "Do­nećk"; Донецк, "Do­nieck"; do 1924 Ju­zow­ka, w la­tach 1924–1961 Sta­li­no) – mia­sto we wschod­niej czę­ści Ukra­i­ny, nad rzeką Kal­mius. Sto­li­ca ob­wo­du do­niec­kie­go. Głów­ny oś­ro­dek prze­my­sło­wy w Do­niec­kim Za­głę­biu Wę­glo­wym.

Na po­cząt­ku 2020 roku, z licz­bą miesz­kań­ców wy­no­szą­cą nie­ca­łe 910 tys., Do­nieck zaj­mo­wał piąte miej­sce wśród naj­lud­niej­szych ukra­iń­skich miast[].


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Doniecki

1. → Do­nieck;
2. obwód do­niec­ki - jeden z 24 ob­wo­dów Ukra­i­ny


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Do­niec­kiem, do­ty­czą­cy Do­niec­ka

 (1.2) zwią­za­ny z Doń­cem, do­ty­czą­cy Dońca


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Doniesienie

1. ko­mu­ni­kat, wia­do­mość prze­ka­zy­wa­na przez środ­ki ma­so­we­go prze­ka­zu;
2. za­wia­do­mie­nie władz o prze­stęp­stwie lub wy­kro­cze­niu; oskar­że­nie, donos


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­nieść.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Donieść

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. do­no­sić)

 (1.1) do­ko­na­ny od|do­no­sić.


Źródła:

Wiktionary

Donikąd

tyle co: do żad­ne­go miej­sca


przy­słó­wek miej­sca

 (1.1) do żad­ne­go okre­ślo­ne­go miej­sca


Do­ni­kąd (tytuł oryg. "Now­he­re") – fran­cu­sko-ame­ry­kań­ski dra­mat fil­mo­wy scien­ce-fic­tion w re­ży­se­rii Greg­ga Ara­kie­go z 1997 roku. Do udzia­łu w fil­mie za­an­ga­żo­wa­no po­kaź­ną grupę ak­to­rów mło­de­go po­ko­le­nia, wśród któ­rych zna­leź­li się mię­dzy in­ny­mi James Duval, Chri­sti­na Ap­ple­ga­te, He­at­her Gra­ham, Ryan Phil­lip­pe i De­ni­se Ri­chards. Jest to trze­ci, fi­na­ło­wy pro­jekt z try­lo­gii Ara­kie­go "Te­e­na­ge Apo­ca­lyp­se Tri­lo­gy", por­tre­tu­ją­cej współ­czes­ną do­ra­sta­ją­cą mło­dzież.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Donimirski

naz­wi­sko


Do­ni­mir­ski (Do­ni­mier­ski, Bro­chwicz-Do­ni­mier­ski, Bro­chwicz od­mien­ny) – pol­ski herb szla­chec­ki, od­mia­na herbu Bro­chwicz, uży­wa­ny przez ro­dzi­nę osia­dłą na Ka­szu­bach.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Doniosłość

waż­ność, istot­ność, duże zna­cze­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przy­miot­ni­ko­wy od|do­nio­sły.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Doniosły

ma­ją­cy duże zna­cze­nie


przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) o dużym zna­cze­niu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Donioślej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: do­nio­śle


Źródła:

SJP.pl

Donioślejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: do­nio­sły; bar­dziej do­nio­sły


Źródła:

SJP.pl

Doniszczać

1. ni­szczyć cał­ko­wi­cie;
2. do­ni­szczać się - do­pro­wa­dzać się do cał­ko­wi­te­go wy­ni­szcze­nia


Źródła:

SJP.pl

Doniszczyć

1. zni­szczyć cał­ko­wi­cie;
2. do­ni­szczyć się - do­pro­wa­dzić się do cał­ko­wi­te­go wy­ni­szcze­nia


Źródła:

SJP.pl

Donizetti

[czy­taj: do­ni­cet­ti] naz­wi­sko wło­skie, m.in. Ga­e­ta­no Do­ni­zet­ti (1797-1848) - kom­po­zy­tor wło­ski


Źródła:

SJP.pl

Donkichoteria

po­sta­wa ży­cio­wa, spo­sób po­stę­po­wa­nia wła­ści­wy don­ki­szo­to­wi; don­ki­szo­tyzm, don­ki­szo­te­ria


Źródła:

SJP.pl

Donkichotowski

→ Don Ki­chot; don­ki­szo­tow­ski, don­ki­szoc­ki


Źródła:

SJP.pl

Donkiszocki

→ don­ki­szot, → Don­ki­szot, → Don Ki­chot; don­ki­cho­tow­ski, don­ki­szo­tow­ski


Źródła:

SJP.pl

Donkiszot

1. błęd­ny ry­cerz, ma­rzy­ciel, fan­ta­sta, uto­pi­sta;
2. o czło­wie­ku ra­żą­co wy­so­kim i chu­dym


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) książk. czło­wiek wal­czą­cy o szla­chet­ne cele, kie­ru­ją­cy się wznio­sły­mi ide­a­mi, któ­re­mu bra­ku­je po­czu­cia rze­czy­wi­sto­ści, re­al­no­ści swo­ich pla­nów i dla­te­go spra­wia wra­że­nie ko­micz­ne

 (1.2) książk. wy­jąt­ko­wo wy­so­ki i chudy czło­wiek


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Donkiszoteria

po­sta­wa ży­cio­wa, spo­sób po­stę­po­wa­nia wła­ści­wy don­ki­szo­to­wi; don­ki­szo­tyzm, don­ki­cho­te­ria


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) książk. po­stę­po­wa­nie, za­cho­wa­nie wła­ści­we don­ki­szo­to­wi


Don­ki­szo­te­ria – po­sta­wa ży­cio­wa cha­rak­te­ry­zu­ją­ca się ma­rzy­ciel­stwem, bra­kiem roz­sąd­ku w oce­nia­niu ludzi i sy­tu­a­cji, pra­gnie­niem walki o nie­re­al­ne cele, nie­roz­sąd­nym en­tuz­jaz­mem w po­dej­mo­wa­niu nie­o­sią­gal­nych zadań oraz walce z uro­jo­ny­mi prze­ciw­ni­ka­mi (walka z wia­tra­ka­mi). Osoba po­stę­pu­ją­ca zgod­nie z za­sa­da­mi tejże po­sta­wy na­zy­wa­na jest don­ki­szo­tem. Dzia­ła­nia ta­kiej osoby są z góry ska­za­ne na po­raż­kę, wzbu­dza­jąc jed­no­cze­śnie uśmiech i po­li­to­wa­nie.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Donkiszotowski

→ don­ki­szot, → Don­ki­szot, → Don Ki­chot; don­ki­cho­tow­ski, don­ki­szoc­ki


przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy wznio­słe, ale nie­re­a­li­stycz­ne cele


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Donkiszotyzm

po­sta­wa ży­cio­wa, spo­sób po­stę­po­wa­nia wła­ści­wy don­ki­szo­to­wi; don­ki­szo­te­ria, don­ki­cho­te­ria


Źródła:

SJP.pl

Donna

1. tytuł grzecz­no­ścio­wy uży­wa­ny wobec ko­biet we Wło­szech; pani;
2. żar­to­bli­wie: uko­cha­na ko­bie­ta, dziew­czy­na


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|ż.

 (1.2) geogr. mia­sto w USA w sta­nie Tek­sas;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Donnersmarck

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Donor

w pół­prze­wod­ni­ku: atom do­miesz­ki lub de­fekt sieci kry­sta­licz­nej do­star­cza­ją­cy elek­tron do pasma prze­wod­nict­wa


Donor – po­ję­cie che­micz­ne oz­na­cza­ją­ce czą­stecz­kę, po­je­dyn­czy atom lub jon, który do­star­cza elek­tron, pro­ton, grupę funk­cyj­ną lub okre­ślo­ny jon innym czą­stecz­kom w trak­cie re­ak­cji che­micz­nej. Czą­stecz­ki przyj­mu­ją­ce (prze­ciw­ne do­no­ro­wym) na­zy­wa­ne są ak­cep­to­ra­mi.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Donorowy

→ donor


Patrz:donor

Źródła:

SJP.pl

Donos

in­for­ma­cja, zgło­sze­nie do władz o do­ko­na­niu wy­kro­cze­nia; de­nun­cja­cja


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) po­uf­ne zgło­sze­nie do władz o do­ko­na­niu przez kogoś wy­kro­cze­nia, prze­stęp­stwa albo o zła­ma­niu obo­wią­zu­ją­cych norm


Donos, de­nun­cja­cja – po­uf­ne lub tajne (ano­nim) pismo oskar­ża­ją­ce daną osobę lub in­sty­tu­cję, skie­ro­wa­ne do osoby lub in­sty­tu­cji (np. po­li­cji) dy­spo­nu­ją­cej sank­cja­mi wobec oskar­ża­ne­go w nim. Sta­no­wi ga­tu­nek li­te­ra­tu­ry sto­so­wa­nej.

Prócz do­no­sów ści­śle po­uf­nych zda­rza­ją się także do­no­sy dru­ko­wa­ne w for­mie ar­ty­ku­łu pu­bli­cy­stycz­ne­go – do­no­sy dru­ko­wa­ne chęć wy­wo­ła­nia uży­cia sank­cji wobec osoby oskar­ża­nej wzmac­nia­ją po­przez wy­wie­ra­nie na­ci­sku na opi­nię pu­blicz­ną.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Donosiciel

osoba, która ob­ser­wu­je kogoś lub ja­kieś śro­do­wi­sko i do­no­si o tym komuś, zwy­kle w celu uzy­ska­nia ja­kichś ko­rzy­ści; kapuś, de­nun­cjant, de­nun­cja­tor, kon­fi­dent


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pejor. ten, kto do­no­si, oskar­ża


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Donosicielka

→ do­no­si­ciel


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta, która na kogoś do­no­si


Patrz:donosiciel

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Donosicielski

do­ty­czą­cy do­no­si­cie­la lub do­no­si­ciel­stwa; szpie­gow­ski, szpic­low­ski, ka­pu­sio­wa­ty


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z do­no­si­cie­lem, do­no­sze­niem, do­ty­czą­cy do­no­si­cie­la lub do­no­sze­nia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Donosicielstwo

to, czym zaj­mu­je się do­no­si­ciel, skła­da­nie do­no­sów; ka­pow­nict­wo, ka­pu­sio­stwo, szpie­go­stwo, szpic­lo­stwo


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) po­ta­jem­ne do­no­sze­nie do władz lub prze­ło­żo­nych


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Donosik

zdrob­nie­nie od: donos


Źródła:

SJP.pl

Donosić

po­tocz­nie:
1. no­sząc, zużyć zu­peł­nie;
2. prze­być ciążę pra­wi­dło­wo


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. do­nieść)

 (1.1) przy­no­sić, do­star­czać do okre­ślo­ne­go miej­sca

 (1.2) pot. uzu­peł­niać bra­ku­ją­ce rze­czy

 (1.3) po­wia­da­miać o czymś

 (1.4) pejor. za­wia­da­miać o czymś wła­dze, prze­ło­żo­nych

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. brak)

 (2.1) pot. prze­być ciążę do końca

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. do­na­szać)

 (3.1) pot. zużyć no­sząc ja­kieś ubra­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Donosowy

→ donos


Patrz:donos

Źródła:

SJP.pl

Donoszenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­no­sić.


Do­no­sze­nie – pier­wszy etap za­si­la­nia broni wy­ko­ny­wa­ny przez do­no­śnik. Po­le­ga na tran­spor­cie ko­lej­nych naboi do po­ło­że­nia w któ­rym za­czy­na się po­da­wa­nie, a w przy­pad­ku pro­stych ukła­dów za­si­la­nia na linię do­sy­ła­nia. W przy­pad­ku broni za­si­la­nych z ma­ga­zyn­ka pu­deł­ko­we­go do­no­śnik jest czę­ścią ma­ga­zyn­ka i jest na­pę­dza­ny wstęp­nie na­pię­tą sprę­ży­ną.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Donośniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: do­no­śnie


Źródła:

SJP.pl

Donośniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: do­no­śny


Źródła:

SJP.pl

Donośnik

część kon­struk­cyj­na broni pal­nej


Do­no­śnik – część wie­lo­strza­ło­wej broni pal­nej do­ko­nu­ją­ca do­no­sze­nia naboi.

W broni za­si­la­nej ma­ga­zyn­ko­wo do­no­śnik jest czę­ścią ma­ga­zyn­ka w któ­rym mają za­sto­so­wa­nie do­no­śni­ki sprę­ży­no­we po­sia­da­ją­ce ko­ryt­ka pod­par­te sprę­ży­ną i opie­ra­ją­ce się o dno ma­ga­zyn­ka swoim dru­gim koń­cem.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Donośność

→ do­no­śny


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co jest do­no­śne


Patrz:donośny

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Donośny

taki, że sły­chać go da­le­ko; gło­śny, dźwięcz­ny, grom­ki


przy­miot­nik

 (1.1) o gło­sie: taki, który jest gło­śny, nie­sie się da­le­ko


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Donucać

do­kań­czać nu­ce­nie cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Donucić

do­koń­czyć nu­ce­nie cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Donudzić

po­tocz­nie:
1. znu­dzić kogoś do­dat­ko­wo;
2. nu­dząc się, dotr­wać do końca;
3. do­nu­dzić się - znu­dzić się do­dat­ko­wo


Źródła:

SJP.pl

Donut

[czy­taj: donat] pą­czek w kształ­cie krąż­ka z dziur­ką w środ­ku; opon­ka, donat


Do­ugh­nut, donut – ro­dzaj wys­ma­ża­ne­go na głę­bo­kim oleju wy­ro­bu cu­kier­ni­cze­go w kształ­cie zbli­żo­nym do to­ru­sa („opon­ki”). Czę­sto z po­le­wą, np. cze­ko­la­do­wą lub lu­kro­wą. Po­pu­lar­ny w wielu kra­jach jako słod­ka prze­ką­ska lub deser. Od pol­skie­go pącz­ka odróż­nia go kształt i brak na­dzie­nia.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Donżon

basz­ta obron­na wew­nątrz zamku; stołp


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ar­chit. wieża lub basz­ta bę­dą­ca czę­ścią zamku, przez­na­czo­na do obro­ny i za­miesz­ka­nia;


Don­żon (fr. "don­jon", ang. "keep", niem. "Don­jon") – wieża łą­czą­ca w sobie głów­ne funk­cje miesz­kal­ne i obron­ne, przez co za­miesz­ki­wa­na była w cza­sie po­ko­ju. Czę­sto my­lo­na z wieżą osta­tecz­nej obro­ny typu stołp (berg­fried), która słu­ży­ła je­dy­nie funk­cji mi­li­tar­nej.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Donżuan

uwo­dzi­ciel, ko­bie­ciarz, lo­we­las


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pejor. ba­ła­mut, uwo­dzi­ciel


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Donżuaneria

spo­sób bycia cha­rak­te­ry­stycz­ny dla don­żu­a­na


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ba­ła­mu­ce­nie ko­biet, po­stę­po­wa­nie don­żu­a­na


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Donżuanizm

spo­sób bycia, za­cho­wa­nie się wła­ści­we don­żu­a­no­wi


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) rzad. ba­ła­mu­ce­nie ko­biet, po­stę­po­wa­nie don­żu­a­na


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Donżuanowski

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) od­no­szą­cy się do don­żu­a­na, zwią­za­ny z don­żu­a­nem


Źródła:

Wiktionary

Donżuański

zwią­za­ny z don­żu­a­nem


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) od­no­szą­cy się do don­żu­a­na, zwią­za­ny z don­żu­a­nem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Donżuaństwo

spo­sób bycia, za­cho­wa­nie się wła­ści­we don­żu­a­no­wi, ko­bie­cia­rzo­wi; don­żu­a­nizm


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) przest. ba­ła­mu­ce­nie ko­biet, po­stę­po­wa­nie don­żu­a­na


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Doocznie

→ do­ocz­ny


Patrz:dooczny

Źródła:

SJP.pl

Dooczny

1. wpro­wa­dza­ny przez oko;
2. zwró­co­ny do oka


Źródła:

SJP.pl

Doodbytniczo

przy­słó­wek

 (1.1) po­przez odbyt


Źródła:

Wiktionary

Doodbytniczy

taki, który na­le­ży za­a­pli­ko­wać do od­by­tu


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) taki, który sto­su­je się wkła­da­jąc do od­by­tu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dooglądać

do­koń­czyć oglą­da­nie cze­goś, np. filmu


Źródła:

SJP.pl

Dookolny

znaj­du­ją­cy się do­o­ko­ła, ota­cza­ją­cy ze wszyst­kich stron; do­o­kól­ny


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) obej­mu­ją­cy prze­strzeń wokół, do­ty­czą­cy prze­strze­ni do­o­ko­ła


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dookolutka

zdrob­nie­nie od: do­ko­ła


Źródła:

SJP.pl

Dookoła

ze wszyst­kich stron punk­tu po­ło­żo­ne­go w środ­ku; na­o­ko­ło; do­ko­ła; na­o­kół


przy­i­mek

 (1.1) ze wszyst­kich stron

 (1.2) przen. służy do okre­śle­nia głów­ne­go te­ma­tu roz­mo­wy, myśli itp.

przy­słó­wek

 (2.1) ze wszyst­kich stron punk­tu po­ło­żo­ne­go w środ­ku


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dookólny

znaj­du­ją­cy się do­o­ko­ła, ota­cza­ją­cy ze wszyst­kich stron; do­o­kol­ny


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) obej­mu­ją­cy prze­strzeń wo­ko­ło, do­ty­czą­cy prze­strze­ni do­o­ko­ła


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Doolittle

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Doomscrolling

[czy­taj: dum­skro­ling] kom­pul­syw­ne, dłu­gotr­wa­łe prze­glą­da­nie ne­ga­tyw­nych lub nie­po­ko­ją­cych wia­do­mo­ści, zwła­szcza w in­ter­ne­cie i me­diach spo­łecz­no­ścio­wych


Do­oms­crol­ling, do­om­sur­fing – poś­wię­ca­nie nad­mier­nej uwagi i czasu na przys­wa­ja­nie ne­ga­tyw­nych, nie­po­ko­ją­cych wia­do­mo­ści z me­diów, w od­nie­sie­niu do prze­glą­da­nia in­for­ma­cji na ekra­nie smart­fo­na lub kom­pu­te­ra. Ter­min ten wy­wo­dzi się od an­giel­skich słów "doom" – ka­ta­stro­fa, za­gła­da, fatum oraz "scroll" – prze­wi­ja­nie za­war­to­ści ekra­nu na urzą­dze­niu elek­tro­nicz­nym lub "surf" – sur­fo­wa­nie po In­ter­ne­cie.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Door-To-Door

[czy­taj: dor-tu-dor]
1. me­to­da re­a­li­za­cji na­pra­wy sprzę­tu itp., po­le­ga­ją­ca na ode­bra­niu go od wła­ści­cie­la, usu­nię­ciu uster­ki i ode­sła­niu go do niego na koszt ser­wi­su;
2. me­to­da pro­wa­dze­nia kam­pa­nii wy­bor­czej lub re­kla­mo­wej po­le­ga­ją­ca na bez­poś­red­nim od­wie­dza­niu wy­bor­ców lub klien­tów


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Doorać

za­koń­czyć pro­ces ora­nia


Źródła:

SJP.pl

Doors

[czy­taj: dors] po­tocz­nie: czło­nek ze­spo­łu The Doors


Źródła:

SJP.pl

Doorsi

[czy­taj: dors] po­tocz­nie: czło­nek ze­spo­łu The Doors


Źródła:

SJP.pl

Doorywać

1. do­kań­czać ora­nie;
2. orać do­dat­ko­wo;
3. do­o­ry­wać się - orząc, do­cie­rać do ja­kie­goś punku


Źródła:

SJP.pl

Dop

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) środ. eduk. ocena do­pu­szcza­ją­ca (w pol­skim sy­ste­mie edu­ka­cji od roku 1999)


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Dopadać

np. o de­szczu: na­pa­dać wię­cej


Źródła:

SJP.pl

Dopadkowy

przy­miot­nik

 (1.1) daw. rzad. wy­ko­ny­wa­ny od czasu do czasu


Źródła:

Wiktionary

Dopadywać

o śnie­gu, de­szczu: spa­dać w więk­szej ilo­ści


Źródła:

SJP.pl

Dopajać

1. dawać coś do­dat­ko­wo do wy­pi­cia;
2. do­kań­czać po­je­nie, poić do końca


Źródła:

SJP.pl

Dopalacz

1. urzą­dze­nie w ukła­dzie wy­de­cho­wym sil­ni­ka sa­mo­cho­do­we­go ogra­ni­cza­ją­ce szkod­li­we skład­ni­ki w spa­li­nach;
2. urzą­dze­nie do zwięk­sza­nia siły ciągu sil­ni­ka tur­bo­o­drzu­to­we­go przez spa­la­nie do­dat­ko­we­go pa­li­wa;
3. po­tocz­nie: sub­stan­cja psy­cho­ak­tyw­na o dzia­ła­niu po­bu­dza­ją­cym


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) techn. lotn. w sil­ni­ku tur­bo­o­drzu­to­wym: urzą­dze­nie sto­so­wa­ne do spa­la­nia do­dat­ko­we­go pa­li­wa za tur­bi­ną w celu zwięk­sze­nia siły ciągu sil­ni­ka;

 (1.2) techn. mot. urzą­dze­nie w ukła­dzie wy­de­cho­wym sil­ni­ka sa­mo­cho­do­we­go umoż­li­wia­ją­ce ut­le­nia­nie pal­nych skład­ni­ków spa­lin i zmniej­sza­ją­ce ich tok­sycz­ność;

 (1.3) pot. sub­stan­cja psy­cho­ak­tyw­na o dzia­ła­niu sty­mu­lu­ją­cym


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dopalaczowy

→ do­pa­lacz


Patrz:dopalacz

Źródła:

SJP.pl

Dopalenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­pa­lić.


Źródła:

Wiktionary

Dopalić

1. spa­lić do końca;
2. za­koń­czyć pro­ces wy­ma­ga­ją­cy pa­le­nia; wy­pa­lić; upa­lić;
3. upa­lić do­dat­ko­wą ilość np. kawy


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. do­pa­lać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|do­pa­lać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dopamina

ne­u­ro­prze­kaź­nik syn­te­ty­zo­wa­ny i uwal­nia­ny przez ne­u­ro­ny oś­rod­ko­we­go ukła­du ner­wo­we­go, od­po­wie­dzial­ny m.in. za ko­or­dy­na­cję ru­cho­wą, napęd i pro­ce­sy emo­cjo­nal­ne


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) fizj. ne­u­ro­hor­mon, ważny ne­u­ro­prze­kaź­nik syn­te­zo­wa­ny i uwal­nia­ny przez do­pa­mi­ner­gicz­ne ne­u­ro­ny oś­rod­ko­we­go ukła­du ner­wo­we­go;


Do­pa­mi­na (łac. "do­pa­mi­num") – or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny z grupy ka­te­cho­la­min. Ważny ne­u­ro­prze­kaź­nik syn­te­zo­wa­ny i uwal­nia­ny przez do­pa­mi­ner­gicz­ne ne­u­ro­ny oś­rod­ko­we­go ukła­du ner­wo­we­go.

Do­pa­mi­na dzia­ła przez swo­i­ste re­cep­to­ry (pięć opi­sa­nych pod­ty­pów) zlo­ka­li­zo­wa­ne w bło­nach pre­sy­nap­tycz­nej i post­sy­nap­tycz­nej. Od­gry­wa od­mien­ną rolę w za­leż­no­ści od miej­sca swego dzia­ła­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dopaminergiczny

po­le­ga­ją­cy na prze­ka­zy­wa­niu im­pul­sów ner­wo­wych za poś­red­nict­wem do­pa­mi­ny


Źródła:

SJP.pl

Dopamino

forma rze­czow­ni­ka.

 (1.1) W. lp. od: do­pa­mi­na


Źródła:

Wiktionary

Dopaminowy

→ do­pa­mi­na


Patrz:dopamina

Źródła:

SJP.pl

Dopasowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­pa­so­wać.


Źródła:

Wiktionary

Dopasowany

o ubra­niu: przy­le­ga­ją­cy do ciała, do­brze się na kimś ukła­da­ją­cy


Źródła:

SJP.pl

Dopasować

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. do­pa­so­wy­wać)

 (1.1) wy­brać traf­nie, coś co ide­al­nie pa­su­je


Źródła:

Wiktionary

Dopasowywanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) przy­sto­so­wa­nie, adap­ta­cja


Źródła:

Wiktionary

Dopasowywać

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. do­pa­so­wać)

 (1.1) ze­sta­wiać różne ele­men­ty tak, by pa­so­wa­ły do sie­bie

 (1.2) mo­dy­fi­ko­wać coś tak, aby pa­so­wa­ło do da­nych za­ło­żeń lub wa­run­ków

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny do­pa­so­wy­wać się (dk. do­pa­so­wać się)

 (2.1) na­stra­jać się do kogoś lub cze­goś


Źródła:

Wiktionary

Dopatrzeć

do­pa­trzeć się - zna­leźć coś w kimś lub w czymś, do­szu­kać się cze­goś; do­szu­kać się, spo­strzec, do­pa­trzyć się


Źródła:

SJP.pl

Dopatrzyć

1. za­tro­szczyć się o kogoś lub o coś, roz­to­czyć nad kimś lub nad czymś opie­kę; do­pil­no­wać, za­o­pie­ko­wać się;
2. do­pa­trzyć się - zna­leźć coś w kimś lub w czymś, do­szu­kać się cze­goś; do­szu­kać się, spo­strzec, do­pa­trzeć się


Źródła:

SJP.pl

Dopał

po­tocz­nie:
1. przy­rząd zwięk­sza­ją­cy moc na­daj­ni­ka ra­dio­we­go;
2. do­dat­ko­we oś­wiet­le­nie cze­goś lampą bły­sko­wą


Źródła:

SJP.pl

Dopaść

skoń­czyć paść, kar­mić


cza­sow­nik

 (1.1) rap­tow­nie zbli­żyć się do celu (np. mety)

 (1.2) zła­pać lub zna­leźć kogoś lub coś po po­szu­ki­wa­niach


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dopelmitel

czcion­ka o wy­so­ko­ści 11 punk­tów


Źródła:

SJP.pl

Doper

po­tocz­nie: osoba sto­su­ją­ca środ­ki do­pin­gu­ją­ce


Źródła:

SJP.pl

Dopełniacz

1. w ję­zy­koz­naw­stwie: drugi przy­pa­dek w pol­skiej de­kli­na­cji, od­po­wia­da­ją­cy na py­ta­nia: kogo? czego?, który w zda­niu może peł­nić funk­cje przy­daw­ki, do­peł­nie­nia, oko­licz­ni­ka czasu oraz orzecz­ni­ka; ge­ne­ti­vus, ge­ne­ti­wus, ge­ne­tyw;
2. w ję­zy­koz­naw­stwie: forma wy­ra­zo­wa tego przy­pad­ka; ge­ne­ti­vus, ge­ne­ti­wus, ge­ne­tyw;
3. w bio­lo­gii: sub­stan­cja biał­ko­wa, która jest obec­na w su­ro­wi­cy krwi i przy­czy­nia się do roz­pu­szcza­nia bak­te­rii i wi­ru­sów;
4. w che­mii: skład­nik pre­pa­ra­tu owa­do­bój­cze­go lub grzy­bo­bój­cze­go, który do­da­je się do tru­ciz­ny w celu roz­cień­cze­nia i zwięk­sze­nia jej ob­ję­to­ści;
5. su­ro­wiec po­moc­ni­czy (np. azbest, ka­o­lin), który uży­wa­ny jest przy pro­duk­cji pa­pie­ru w celu na­da­nia mu po­ły­sku i ko­lo­ru


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gram. drugi przy­pa­dek de­kli­na­cji, od­po­wia­da na py­ta­nia: kogo? czego?;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dopełniaczowy

→ do­peł­niacz


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) gram. zwią­za­ny z do­peł­nia­czem, do­ty­czą­cy do­peł­nia­cza


Patrz:dopełniacz

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dopełniająco

→ do­peł­nia­ją­cy


Patrz:dopełniający

Źródła:

SJP.pl

Dopełnianie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­peł­niać.


Źródła:

Wiktionary

Dopełniać

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. do­peł­nić)

 (1.1) uzu­peł­niać do ca­ło­ści

 (1.2) czy­nić po­win­no­ści, by coś za­koń­czyć

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny do­peł­niać się (dk. do­peł­nić się)

 (2.1) uzu­peł­niać się naw­za­jem, two­rząc od­po­wied­nią ca­łość

 (2.2) sta­wać się re­al­nym


Źródła:

Wiktionary

Dopełnienie

1. to, czym się coś do­peł­nia, kom­ple­tu­je; do­da­tek, uzu­peł­nie­nie;
2. w gra­ma­ty­ce: część zda­nia okre­śla­ją­ca przed­miot, na który się kie­ru­je czyn­ność wy­ra­ża­na przez orze­cze­nie;
3. w ma­te­ma­ty­ce: do­peł­nie­ni kąta (ostre­go) - kąt bę­dą­cy róż­ni­cą mię­dzy kątem danym a kątem pro­stym


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­peł­nić.

 (1.2) część do­peł­nia­ją­ca ca­łość

 (1.3) gram. część zda­nia oz­na­cza­ją­ca przed­miot wy­ko­ny­wa­nej czyn­no­ści;

 (1.4) mat. zbiór ele­men­tów nie na­le­żą­cych do da­ne­go zbio­ru;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dopełnieniowy

zwią­za­ny z do­peł­nie­niem


Źródła:

SJP.pl

Dopełnić

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. do­peł­niać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|do­peł­niać.

cza­sow­nik zwrot­ny do­ko­na­ny do­peł­nić się (ndk. do­peł­niać się)

 (2.1) do­ko­na­ny od|do­peł­niać się.


Źródła:

Wiktionary

Dopełzać

1. peł­za­jąc, czoł­ga­jąc się, do­cie­rać do okre­ślo­ne­go miej­sca; do­czoł­gi­wać się;
2. o ro­śli­nach: peł­za­jąc, pnąc się, osią­gać ja­kieś miej­sce


Źródła:

SJP.pl

Dopełznięty

taki, który gdzieś do­pełzł; do­peł­zły, do­pełź­nię­ty


Źródła:

SJP.pl

Dopełznąć

1. peł­za­jąc, czoł­ga­jąc się, do­trzeć do okre­ślo­ne­go miej­sca; do­czoł­gać się;
2. o ro­śli­nach: peł­za­jąc, pnąc się, osią­gnąć ja­kieś miej­sce


Źródła:

SJP.pl

Dopełzły

1. peł­za­jąc, czoł­ga­jąc się, do­trzeć do okre­ślo­ne­go miej­sca; do­czoł­gać się;
2. o ro­śli­nach: peł­za­jąc, pnąc się, osią­gnąć ja­kieś miej­sce


Źródła:

SJP.pl

Dopełźnięty

taki, który gdzieś do­pełzł; do­pełz­nię­ty, do­peł­zły


Źródła:

SJP.pl

Dopiastowywać

daw­niej: spra­wo­wać jakąś funk­cję do okre­ślo­ne­go ter­mi­nu


Źródła:

SJP.pl

Dopiec

1. skoń­czyć piec coś
2. upiec do­dat­ko­wą ilość cze­goś
3. przy­piec, przy­grzać mocno; do­grzać
4. do­ku­czyć komuś
5. do­piec się - skoń­czyć się piec


Źródła:

SJP.pl

Dopiekać

1. koń­czyć piec coś
2. piec do­dat­ko­wą ilość cze­goś
3. przy­pie­kać, przy­grze­wać mocno; do­grze­wać
4. do­ku­czać komuś
5. do­pie­kać się - koń­czyć się piec


Źródła:

SJP.pl

Dopieprzanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­pie­przać.


Źródła:

Wiktionary

Dopieprzyć

1. do­pra­wić po­tra­wę pie­przem, do­sy­pać pie­przu;
2. wul­gar­nie: bru­tal­nie kogoś pobić; do­ga­dać komuś, do­ciąć; do­pier­do­lić


Źródła:

SJP.pl

Dopieralski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Dopierała

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Dopierdalanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) wulg. od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­pier­da­lać.


Źródła:

Wiktionary

Dopierdalać

wul­ga­ryzm o bar­dzo wielu zna­cze­niach, m.in.:
1. do­kła­dać, do­rzu­cać, do­da­wać;
2. do­pier­da­lać się - do­szu­ki­wać się w kimś albo czymś cze­goś złego, do­cze­piać się, przy­cze­piać się


cza­sow­nik prze­chod­ni

 (1.1) wulg. do­da­wać w nad­mia­rze

 (1.2) wulg. bić

 (1.3) wulg. gadać głu­po­ty

cza­sow­nik zwrot­ny

 (2.1) wulg. cze­piać się, na­ga­by­wać, drę­czyć o coś, robić komuś uwagi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dopierdolić

wul­gar­nie: bru­tal­nie kogoś pobić; do­ga­dać komuś, do­ciąć; do­pie­przyć


Źródła:

SJP.pl

Dopierniczyć

do­pier­ni­czyć się - po­spo­li­cie:
a) mieć o coś pre­ten­sje;
b) na­rzu­cić swoje to­wa­rzy­stwo


Źródła:

SJP.pl

Dopiero

1. tylko, za­led­wie (do­pie­ro co - przed chwi­lą)
2. wy­krzy­knik wzmac­nia­ją­cy (a to do­pie­ro!)


par­ty­ku­ła

 (1.1) zaz­na­cze­nie, że coś jest małe lub nie­wy­star­cza­ją­ce

 (1.2) przy okre­śle­niu czasu: o czymś, co ma wy­da­rzyć się późno, póź­niej niż ocze­ki­wa­no

 (1.3) po­sta­wie­nie wa­run­ku

 (1.4) do­pie­ro co → przed chwi­lą, bar­dzo nie­daw­no

wy­krzy­knik

 (2.1) pod­kre­śle­nie szcze­gól­no­ści


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dopieroz

par­ty­ku­ła

 (1.1) gw-pl|księ­stwo ło­wic­kie. do­pie­ro


Źródła:

Wiktionary

Dopieroż

par­ty­ku­ła

 (1.1) przest. a wów­czas, a potem

 (1.2) przest. no to, a więc

 (1.3) przest. cóż do­pie­ro, tym bar­dziej

 (1.4) przest. …wzmac­nia­ją­ca: w funk­cji wy­krzy­kni­ka, wyraz zdu­mie­nia, za­sko­cze­nia itp.


Źródła:

Wiktionary

Dopieszczanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­pie­szczać.


Źródła:

Wiktionary

Dopieszczać

cza­sow­nik

 (1.1) drob­ny­mi po­praw­ka­mi czy­nić coś do­bre­go je­szcze lep­szym


Źródła:

Wiktionary

Dopiewiec

wieś w Pol­sce


Do­pie­wiec – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie poz­nań­skim, w gmi­nie Do­pie­wo. Wieś jest sie­dzi­bą so­łect­wa Do­pie­wiec.

W po­bli­żu miej­sco­wo­ści znaj­du­je się Miej­sce Ob­słu­gi Po­dróż­nych (MOP Do­pie­wiec) dla ja­dą­cych Au­to­stra­dą A2 w kie­run­ku Świec­ka.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dopiewo

wieś w Pol­sce


Do­pie­wo (niem. "Wa­nen­feld") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie poz­nań­skim, sie­dzi­ba gminy Do­pie­wo.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dopiewski

przy­miot­nik od: Do­pie­wo


Źródła:

SJP.pl

Dopijać

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. dopić)

 (1.1) nie­do­ko­na­ny od|dopić.


Źródła:

Wiktionary

Dopilnowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­pil­no­wać.


Źródła:

Wiktionary

Dopilnować

przy­pil­no­wać;
1. pil­nu­jąc, upew­nić się, że ktoś wy­ko­na swoje obo­wiąz­ki;
2. pil­nu­jąc, zad­bać o wy­ko­na­nie, stan cze­goś


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. do­pil­no­wy­wać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|do­pil­no­wy­wać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dopilnowywać

przy­pil­no­wy­wać, pil­no­wać;
1. pil­nu­jąc, upew­niać się, że ktoś wy­ko­nu­je swoje obo­wiąz­ki;
2. pil­nu­jąc, dbać o wy­ko­na­nie, stan cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Dopinać

1. za­pi­nać do końca
2. do­łą­czać coś do cze­goś
3. po­tocz­nie: osią­gać coś, re­a­li­zo­wać coś
4. po­tocz­nie: do­ko­ny­wać koń­co­we­go spraw­dze­nia, wpro­wa­dzać ostat­nie po­praw­ki


Źródła:

SJP.pl

Doping

1. za­chę­ca­nie kogoś do walki przez okrzy­ki, śpie­wy itp.;
2. zwięk­sza­nie swo­ich moż­li­wo­ści fi­zycz­nych przez sto­so­wa­nie sub­stan­cji nie­le­gal­nych lub doz­wo­lo­nych, ale w zbyt dużej ilo­ści; śro­dek słu­żą­cy do ta­kich celów


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) sport. za­chę­ca­nie kogoś do walki przez okrzy­ki, śpie­wy itp.

 (1.2) sport. zwięk­sza­nie swo­ich moż­li­wo­ści fi­zycz­nych przez sto­so­wa­nie sub­stan­cji nie­le­gal­nych lub doz­wo­lo­nych, ale w zbyt dużej ilo­ści

 (1.3) pot. śro­dek far­ma­ko­lo­gicz­ny przyj­mo­wa­ny w celu zwięk­sze­nia wy­dol­no­ści or­ga­niz­mu


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dopingować

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. brak)

 (1.1) za­chę­cać do po­dej­mo­wa­nia więk­sze­go wy­sił­ku

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny do­pin­go­wać się (dk. brak)

 (2.1) wzbu­dzać w sobie samym chęć do po­dej­mo­wa­nia więk­sze­go wy­sił­ku

 (2.2) za­chę­cać sie­bie naw­za­jem do po­dej­mo­wa­nia więk­sze­go wy­sił­ku

 (2.3) pot. za­ży­wać środ­ki do­pin­gu­ją­ce


Źródła:

Wiktionary

Dopingowicz

po­tocz­nie: spor­to­wiec przyj­mu­ją­cy środ­ki do­pin­gu­ją­ce


Źródła:

SJP.pl

Dopingowiczka

po­tocz­nie: sports­men­ka przyj­mu­ją­ca środ­ki do­pin­gu­ją­ce


Źródła:

SJP.pl

Dopingowy

zwią­za­ny z do­pin­giem


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) sport. zwią­za­ny z do­pin­gem, far­ma­ko­lo­gicz­nym wspo­ma­ga­niem spraw­no­ści


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dopinka

sztucz­ne lub praw­dzi­we włosy przy­pi­na­ne w celu uzu­peł­nie­nia lub przy­o­zdo­bie­nia fry­zu­ry; tre­ska, tresa


Źródła:

SJP.pl

Dopis

krót­ka do­dat­ko­wa no­tat­ka lub uwaga; ad­no­ta­cja, do­pi­sek


Źródła:

SJP.pl

Dopisanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­pi­sać.


Źródła:

Wiktionary

Dopisać

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. do­pi­sy­wać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|do­pi­sy­wać.


Źródła:

Wiktionary

Dopisek

krót­ka do­dat­ko­wa no­tat­ka lub uwaga; ad­no­ta­cja, dopis


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) do­dat­ko­wa, krót­ka in­for­ma­cja do­da­na do uprzed­nio ist­nie­ją­ce­go tek­stu

 (1.2) do­dat­ko­wy, krót­ki prze­kaz tek­sto­wy do­łą­czo­ny do listu pod tek­stem głów­nym


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dopisywacz

osoba do­da­ją­ca tekst do już na­pi­sa­ne­go


Źródła:

SJP.pl

Dopisywanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­pi­sy­wać.


Źródła:

Wiktionary

Dopisywać

cza­sow­nik

 (1.1) pi­sząc do­da­wać tek­stu do już na­pi­sa­ne­go

 (1.2) speł­niać ocze­ki­wa­nia


Źródła:

Wiktionary

Dopiąć

1. za­piąć do końca
2. do­łą­czyć coś do cze­goś
3. po­tocz­nie: osią­gnąć coś, zre­a­li­zo­wać coś


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. do­pi­nać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|do­pi­nać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dopić

wypić do końca


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. do­pi­jać)

 (1.1) do­koń­czyć picie cze­goś, co już było wcze­śniej pite


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dopięcie

1. za­piąć do końca
2. do­łą­czyć coś do cze­goś
3. po­tocz­nie: osią­gnąć coś, zre­a­li­zo­wać coś


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) spo­wo­do­wa­nie za­pię­cia cze­goś roz­pię­te­go

 (1.2) przen. osią­gnię­cie cze­goś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dopiłowywać

spi­ło­wy­wać do końca


Źródła:

SJP.pl

Dopka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) środ. eduk. ocena do­pu­szcza­ją­ca (w pol­skim sy­ste­mie edu­ka­cji od roku 1999)


Źródła:

Wiktionary

Doplatać

pleść do końca, do­dat­ko­wo


Źródła:

SJP.pl

Dopleść

spleść do końca, do­dat­ko­wo


Źródła:

SJP.pl

Doplątywać

1. do­kań­czać plą­ta­nie;
2. po­tocz­nie: do­plą­ty­wać się - przy­łą­czać się


Źródła:

SJP.pl

Dopochwowo

przy­słó­wek

 (1.1) po­przez po­chwę


Źródła:

Wiktionary

Dopochwowy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) med. umie­szcza­ny w po­chwie


Źródła:

Wiktionary

Dopoić

1. dać coś do­dat­ko­wo do wy­pi­cia;
2. do­koń­czyć po­je­nie, na­po­ić do końca


Źródła:

SJP.pl

Dopokąd

daw­niej: do­pó­ki, póki;
1. do końca czasu, w któ­rym coś trwa, np. Do­po­kąd było zimno, spa­la­li dużo węgla.;
2. do czasu, aż, np.: Bili brawo, do­po­kąd nie za­czął grac.


spój­nik wpro­wa­dza­ją­cy zda­nie po­drzęd­ne

 (1.1) daw. …twier­dzą­ce, wska­zu­ją­ce na to, jak długo trwa sy­tu­a­cja opi­sy­wa­na przez zda­nie na­drzęd­ne; do­pó­ki

 (1.2) daw. …prze­czą­ce, wska­zu­ją­ce na to, kiedy za­koń­czy lub za­koń­czy­ła się sy­tu­a­cja opi­sy­wa­na przez zda­nie na­drzęd­ne; do­pó­ki


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dopokądże

wzmoc­nio­ne "do­po­kąd"


Źródła:

SJP.pl

Dopomagać

udzie­lać komuś po­mo­cy, wspie­rać kogoś; wspo­ma­gać


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. do­po­móc)

 (1.1) udzie­lać komuś po­mo­cy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dopominać

do­po­mi­nać się;
1. po­na­wiać proś­bę lub żą­da­nie; do­ma­gać się;
2. od­czuć brak cze­goś, po­trze­bo­wać cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Dopomnieć

do­pom­nieć się;
1. po­no­wić proś­bę lub żą­da­nie; do­ma­gać się, za­bie­gać o coś;
2. od­czuć brak cze­goś, po­trze­bo­wać cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Dopomożenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) daw. pomoc, obro­na


Źródła:

Wiktionary

Dopomóc

udzie­lić komuś po­mo­cy, wes­przeć kogoś; wspo­móc


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. do­po­ma­gać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|do­po­ma­gać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Doposażać

uzu­peł­niać wy­po­sa­że­nie, wzbo­ga­cać za­so­by, do­da­wać jakąś część lub funk­cjo­nal­ność


Źródła:

SJP.pl

Doposażyć

uzu­peł­nić wy­po­sa­że­nie, wzbo­ga­cić za­so­by, dodać jakąś część lub funk­cjo­nal­ność


Źródła:

SJP.pl

Dopotąd

daw­niej: do­pó­ty, póty


Źródła:

SJP.pl

Dopowiadanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­po­wia­dać.


Źródła:

Wiktionary

Dopowiadać

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) uzu­peł­niać swoją wy­po­wiedź o ja­kieś wy­ra­że­nie, zwrot; mówić coś je­szcze poza tym, co już się po­wie­dzia­ło; dodać parę słów

 (1.2) uzu­peł­niać, wy­ja­śniać coś swoim sta­nem


Źródła:

Wiktionary

Dopowiedzeniowy

→ do­po­wie­dze­nie


Patrz:dopowiedzenie

Źródła:

SJP.pl

Dopowiedź

1. uzu­peł­nie­nie wcze­śniej­szej wy­po­wie­dzi;
2. do­peł­nie­nie cze­goś. np. do­po­wiedź or­kie­stro­wa


Źródła:

SJP.pl

Dopozwać

wez­wać osobę trze­cią do udzia­łu w pro­ce­sie jako poz­wa­ne­go


Źródła:

SJP.pl

Dopołudniowy

od­by­wa­ją­cy się do po­łud­nia


Źródła:

SJP.pl

Doppelgänger

rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) zob. so­bow­tór.


Źródła:

Wiktionary

Doppio

1. pod­wój­na kawa, np. pod­wój­ne espres­so;
2. okre­śle­nie mu­zycz­ne: pod­wój­nie; wy­stę­pu­je w po­wią­za­niu z in­ny­mi okre­śle­nia­mi wy­ko­naw­czy­mi


Źródła:

SJP.pl

Doppler

po­tocz­nie: apa­rat dop­ple­row­ski (urzą­dze­nie do ro­bie­nia USG)


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dopplerowski

zwią­za­ny z efek­tem Dop­ple­ra, poz­wa­la­ją­cy okre­ślić pręd­kość cze­goś ob­ser­wo­wa­ne­go dzię­ki efek­to­wi Dop­ple­ra


Źródła:

SJP.pl

Doprasowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) do­koń­cze­nie pra­so­wa­nia

 (1.2) do­pra­so­wa­nie się: osią­gnię­cie efek­tu pra­so­wa­niafakt.


Źródła:

Wiktionary

Doprasować

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. do­pra­so­wy­wać)

 (1.1) do­koń­czyć pra­so­wa­nie

cza­sow­nik zwrot­ny do­ko­na­ny do­pra­so­wać się (ndk. do­pra­so­wy­wać się)

 (2.1) osią­gnąć efekt pra­so­wa­nia


Źródła:

Wiktionary

Doprasowywanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) koń­cze­nie pra­so­wa­nia

 (1.2) do­pra­so­wa­nie się: osią­ga­nie efek­tu pra­so­wa­niafakt.


Źródła:

Wiktionary

Doprasowywać

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. do­pra­so­wać)

 (1.1) nie­do­ko­na­ny od|do­pra­so­wać.

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny do­pra­so­wy­wać się (dk. do­pra­so­wać się)

 (2.1) nie­do­ko­na­ny od|do­pra­so­wać się.


Źródła:

Wiktionary

Dopraszanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) pot. za­pra­sza­nie kogoś do­dat­ko­wo

 (1.2) pot. uzy­ski­wa­nie cze­goś po dłu­gich, usil­nych proś­bach


Źródła:

Wiktionary

Doprawdy

1. par­ty­ku­ła pod­kre­śla­ją­ca praw­dzi­wość ko­mu­ni­ko­wa­ne­go w zda­niu sądu, od­no­szą­ca się do tre­ści ca­łe­go zda­nia lub wy­stę­pu­ją­ca przed wy­ra­że­niem, do któ­re­go się od­no­si, do­da­wa­na do rze­czow­ni­ka, przy­miot­ni­ka, cza­sow­ni­ka, przy­słów­ka lub li­czeb­ni­ka; na­praw­dę, za­praw­dę, rze­czy­wi­ście, istot­nie;
2. par­ty­ku­ła two­rzą­ca za­leż­ne od wcze­śniej­sze­go kon­tek­stu osob­ne wy­po­wie­dze­nie o cha­rak­te­ry­stycz­nej, wzno­szą­cej in­to­na­cji py­ta­nia, wy­ra­ża­ją­ce brak wiary mó­wią­ce­go w praw­dzi­wość uzy­ska­nej in­for­ma­cji lub jego wąt­pli­wo­ści, czy jest ona praw­dzi­wa, np.: "Na­pę­dzi­łeś nam stra­chu. - Do­praw­dy?"


par­ty­ku­ła

 (1.1) pod­kre­śla­ją­ca praw­dzi­wość

 (1.2) wy­ra­ża­ją­ca zdzi­wie­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Doprawianie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­pra­wiać.


Źródła:

Wiktionary

Doprawiać

1. wzmac­niać smak cze­goś, do­da­jąc przy­pra­wy


cza­sow­nik

 (1.1) do­da­wać przy­praw do smaku


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Doprawienie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­pra­wić.


Źródła:

Wiktionary

Doprawiony

1. wzmoc­nić smak cze­goś, do­da­jąc przy­pra­wy;
2. przy­go­to­wać do użyt­ku


Źródła:

SJP.pl

Doprawić

1. wzmoc­nić smak cze­goś, do­da­jąc przy­pra­wy;
2. przy­go­to­wać do użyt­ku


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. do­pra­wiać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|do­pra­wiać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Doprawka

do­dat­ko­we picie al­ko­ho­lu


Źródła:

SJP.pl

Doprać

1. wy­prać do czy­sta;
2. wy­prać do­dat­ko­wą ilość;
3. skoń­czyć pra­nie


Źródła:

SJP.pl

Doprecyzować

okre­ślić coś bar­dziej szcze­gó­ło­wo; uści­ślić, uszcze­gó­ło­wić


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. do­pre­cy­zo­wy­wać)

 (1.1) spra­wić, że coś wy­ra­żo­ne jest do­kład­niej, niż wcze­śniej


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Doprecyzowywać

okre­ślać coś bar­dziej szcze­gó­ło­wo; uści­ślać, uszcze­gó­ła­wiać


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. do­pre­cy­zo­wać)

 (1.1) spra­wiać, że coś wy­ra­żo­ne jest do­kład­niej, niż wcze­śniej


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Doprodukować

wy­pro­du­ko­wać do­dat­ko­wą ilość cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Doproszenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) pot. za­pro­sze­nie kogoś do­dat­ko­wo

 (1.2) pot. uzy­ska­nie cze­goś po dłu­gich, usil­nych proś­bach


Źródła:

Wiktionary

Doprowadzalnik

do­pro­wa­dza­ją­cy wodę kanał lub ru­ro­ciąg


Źródła:

SJP.pl

Doprowadzanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­pro­wa­dzać.


Źródła:

Wiktionary

Doprowadzać

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. do­pro­wa­dzić)

 (1.1) przy­wo­dzić kogoś/coś w okre­ślo­ne miej­sce

 (1.2) po­wo­do­wać jakiś stan

 (1.3) umoż­li­wiać do­stęp cze­goś do ja­kie­goś miej­sca


Źródła:

Wiktionary

Doprowadzenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­pro­wa­dzić.


Źródła:

Wiktionary

Doprowadzić

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. do­pro­wa­dzać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|do­pro­wa­dzać.


Źródła:

Wiktionary

Doprzeć

daw­niej:
1. dom­knąć, do­cis­nąć;
2. do­trzeć, dojść


Źródła:

SJP.pl

Doprzędać

prząść do końca lub do pew­ne­go miej­sca; do­przę­dy­wać


Źródła:

SJP.pl

Doprzędywać

prząść do końca lub do pew­ne­go miej­sca; do­przę­dać


Źródła:

SJP.pl

Doprzęg

do­łą­cze­nie do za­przę­gu do­dat­ko­we­go zwie­rzę­cia; do­przę­że­nie, przy­prząż­ka


Źródła:

SJP.pl

Dopukać

1. pu­ka­jąc w coś, spo­wo­do­wać, aby zbli­ży­ło się to do cze­goś in­ne­go;
2. do­pu­kać się -
a) przy­wo­łać kogoś do okna, drzwi itp. pu­ka­niem; do­stu­kać się;
b) na­wią­zać z kimś kon­takt dzię­ki upor­czy­wym dzia­ła­niom;
c) wpły­nąć na czy­jeś emo­cje dzię­ki upor­czy­wym sta­ra­niom


Źródła:

SJP.pl

Dopukiwać

1. pu­ka­jąc w coś, po­wo­do­wać, aby zbli­ży­ło się to do cze­goś in­ne­go;
2. do­pu­ki­wać się -
a) przy­wo­ły­wać kogoś do okna, drzwi itp. pu­ka­niem; do­stu­ki­wać się;
b) pró­bo­wać na­wią­zać z kimś kon­takt dzię­ki upor­czy­wym dzia­ła­niom;
c) pró­bo­wać wpły­nąć na czy­jeś emo­cje dzię­ki upor­czy­wym sta­ra­niom


Źródła:

SJP.pl

Dopust

nie­szczę­ście, zrzą­dze­nie losu lub Boga


Źródła:

SJP.pl

Dopuszczający

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) urz. eduk. druga po naj­niż­szej ocena szkol­na, sto­pień do­pu­szcza­ją­cy

forma cza­sow­ni­ka.

 (2.1) ims. przy­miot­ni­ko­wy czyn­ny od: do­pu­szczać


Źródła:

Wiktionary

Dopuszczalność

→ do­pu­szczal­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) wa­run­ko­we doz­wo­le­nie


Patrz:dopuszczalny

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dopuszczalny

doz­wo­lo­ny, to­le­ro­wa­ny w ja­kiejś sy­tu­a­cji pod ja­kimś wa­run­kiem


przy­miot­nik

 (1.1) doz­wo­lo­ny, to­le­ro­wa­ny w ja­kiejś sy­tu­a­cji pod ja­kimś wa­run­kiem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dopuszczanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­pu­szczać.


Źródła:

Wiktionary

Dopuszczać

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. do­pu­ścić)

 (1.1) poz­wa­lać zbli­żyć się do kogoś lub cze­goś

 (1.2) uz­na­wać coś za moż­li­we

 (1.3) zo­o­techn. do­pro­wa­dzać samca do sa­mi­cy w celu roz­ro­du

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. do­pu­ścić)

 (2.1) przy­sta­wać, zga­dzać się na coś, nie przesz­ka­dzać cze­muś

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny do­pu­szczać się (dk. do­pu­ścić się)

 (3.1) robić coś, zwy­kle nie­le­gal­ne­go


Źródła:

Wiktionary

Dopuszczenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­pu­ścić.


Źródła:

Wiktionary

Dopuszczeniowy

→ do­pu­szcze­nie


Patrz:dopuszczenie

Źródła:

SJP.pl

Dopuścić

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. do­pu­szczać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|do­pu­szczać.


Źródła:

Wiktionary

Dopytać

1. do­koń­czyć za­da­wa­nie pytań; za­py­tać do­dat­ko­wo;
2. rzad­ko: wy­py­tać kogoś, chcąc się cze­goś do­wie­dzieć; do­py­tać się;
3. do­py­tać się - usil­nie py­ta­jąc, do­wie­dzieć się cze­goś; wy­wie­dzieć się


Źródła:

SJP.pl

Dopytka

po­tocz­nie: do­dat­ko­wy eg­za­min ustny, zwy­kle na uczel­ni


Źródła:

SJP.pl

Dopytywacz

po­tocz­nie: osoba wni­kli­wie py­ta­ją­ca o wszyst­kie szcze­gó­ły


Źródła:

SJP.pl

Dopytywanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­py­ty­wać.


Źródła:

Wiktionary

Dopytywać

1. do­kań­czać za­da­wa­nie pytań; pytać do­dat­ko­wo;
2. wy­py­ty­wać kogoś, chcąc się cze­goś do­wie­dzieć; do­py­ty­wać się;
3. do­py­ty­wać się - usil­nie py­ta­jąc, do­wie­dzieć się cze­goś; do­py­ty­wać


Źródła:

SJP.pl

Dopóki

do mo­men­tu gdy coś się wy­da­rzy; do końca czasu; do ja­kie­goś czasu


spój­nik wpro­wa­dza­ją­cy zda­nie po­drzęd­ne

 (1.1) jeśli zda­nie po­drzęd­ne jest twier­dzą­ce, in­for­mu­je, że sy­tu­a­cja opi­sa­na w zda­niu na­drzęd­nym trwa tak długo, jak długo praw­dzi­we jest zda­nie po­drzęd­ne

 (1.2) jeśli zda­nie po­drzęd­ne jest prze­czą­ce, in­for­mu­je, że sy­tu­a­cja opi­sa­na w zda­niu na­drzęd­nym za­koń­czy się (za­koń­czy­ła się) do­pie­ro, gdy zaj­dzie lub zasz­ła sy­tu­a­cja opi­sa­na w zda­niu po­drzęd­nym po usu­nię­ciu prze­cze­nia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dopóty

spój­nik ko­mu­ni­ku­ją­cy, iż czas trwa­nia cze­goś jest wyz­na­czo­ny przez czas trwa­nia innej czyn­no­ści lub stanu


spój­nik

 (1.1) …ko­mu­ni­ku­ją­cy, iż czas trwa­nia cze­goś jest wyz­na­czo­ny przez czas trwa­nia ja­kiejś innej czyn­no­ści lub stanu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dopł.

skrót od: do­pływ


Źródła:

SJP.pl

Dopłacenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­pła­cić.


Źródła:

Wiktionary

Dopłacić

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. do­pła­cać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|do­pła­cać.


Źródła:

Wiktionary

Dopłata

kwota do do­pła­ce­nia; do­pła­ce­nie do cze­goś


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ui­szcze­nie do­dat­ko­wej opła­ty, do­pła­ce­nie

 (1.2) do­dat­ko­wo opła­co­na kwota


Do­pła­ta – uzu­peł­nie­nie sumy, za­pła­ta bra­ku­ją­cej na­leż­no­ści lub długu.

W pol­skim Ko­dek­sie spó­łek hand­lo­wych nazwą „do­pła­ta” okre­śla się prze­wi­dzia­ną wy­łącz­nie dla spó­łek z ogra­ni­czo­ną od­po­wie­dzial­no­ścią (a nie­do­stęp­ną dla spó­łek ak­cyj­nych) formę do­dat­ko­we­go fi­nan­so­wa­nia tych spó­łek przez wspól­ni­ków. Za­sa­dy wno­sze­nia do­płat do spół­ki oraz ich zwro­tu wspól­ni­kom opi­sa­ne są za­sad­ni­czo w art. 177–179 ksh (w Roz­dzia­le 2 – „Prawa i obo­wiąz­ki wspól­ni­ków”) oraz mogą być uszcze­gó­ło­wio­ne w umo­wie spół­ki.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dopłatowy

→ do­pła­ta


Patrz:dopłata

Źródła:

SJP.pl

Dopłynąć

1. pły­nąc, do­trzeć gdzieś;
2. prze­mie­szcza­jąc się w ja­kimś kie­run­ku, do­trzeć gdzieś


Źródła:

SJP.pl

Dopływ

1. do­cie­ra­nie cie­czy, ener­gii itp. do okre­ślo­ne­go miej­sca, np. do­pływ krwi do mózgu;
2. rzeka, która ucho­dzi do innej rzeki lub je­zio­ra


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) czyn­ność do­cie­ra­nia cie­czy, ener­gii itp. do okre­ślo­ne­go miej­sca

 (1.2) geogr. hy­drol. rzeka, która ucho­dzi do innej rzeki lub je­zio­ra


Do­pływ – rzeka lub mniej­szy ciek, który nie ucho­dzi bez­poś­red­nio do zbior­ni­ka wod­ne­go (morza, je­zio­ra), ale do in­ne­go cieku (bę­dą­ce­go re­cy­pien­tem tego do­pły­wu). W za­leż­no­ści od tego, z któ­rej stro­ny brze­gu rzeki (pa­trząc od źró­dła) do­pływ łączy się z nią, wy­róż­nia się do­pły­wy lewe i prawe. Po­nad­to do­pły­wy mogą mieć włas­ne do­pły­wy – two­rząc w ten spo­sób hie­rar­chię sieci rzecz­nej: rzeka głów­na, do­pły­wy pier­wsze­go stop­nia, dru­gie­go, trze­cie­go, itd.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dopływać

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. do­pły­nąć)

 (1.1) pły­nąc, osią­gać cel

 (1.2) o cie­czy, gazie: do­cie­rać do okre­ślo­ne­go miej­sca


Źródła:

Wiktionary

Dopływowy

zwią­za­ny z do­pły­wem


Źródła:

SJP.pl

Dor

czło­nek sta­ro­żyt­ne­go ple­mie­nia grec­kie­go


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) etn. czło­nek sta­ro­żyt­ne­go ple­mię­e­mie­nia grec­kie­go;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dora

czło­nek sta­ro­żyt­ne­go ple­mie­nia grec­kie­go


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. imię|pol­ski|ż., po­u­fa­ła forma imie­nia Do­ro­ta


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dorabiacz

po­tocz­nie:
1. osoba, która coś do­ra­bia;
2. osoba za­ra­bia­ją­ca wię­cej pie­nię­dzy dzię­ki do­dat­ko­wej pracy


Źródła:

SJP.pl

Dorabiać

1. robić coś do­dat­ko­we­go lub bra­ku­ją­ce­go;
2. po­tocz­nie: za­ra­biać do­dat­ko­wo;
3. prze­no­śnie: wy­my­ślać coś dla uza­sad­nie­nia cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Dorada

ryba oko­nioksz­tałt­na z ro­dzi­ny praż­mo­wa­tych, wy­stę­pu­ją­ca w Morzu Śró­dziem­nym i we wschod­nim At­lan­ty­ku


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) icht. sre­brzy­sta ryba mor­ska z pa­sa­mi na bo­kach;


Do­ra­da, spa­rus zło­to­gło­wy ("Spa­rus au­ra­ta") – ga­tu­nek ryby oko­nioksz­tałt­nej z ro­dzi­ny praż­mo­wa­tych (Spa­ri­dae), je­dy­ny przed­sta­wi­ciel ro­dza­ju "Spa­rus".


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Doradca

1. ten, kto do­ra­dza, udzie­la porad;
2. czło­wiek lub czyn­nik wpły­wa­ją­cy na kogoś po­zy­tyw­nie lub ne­ga­tyw­nie;
3. osoba udzie­la­ją­ca fa­cho­wych porad z danej dzie­dzi­ny za opła­tą


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba udzie­la­ją­ca porad

 (1.2) ktoś wy­wie­ra­ją­cy wpływ


To jest stro­na ujed­noz­nacz­nia­ją­ca. Po­ni­żej znaj­du­ją się różne zna­cze­nia hasła „Do­rad­ca”.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Doradczy

słu­żą­cy radą, do­ra­dza­ją­cy


przy­miot­nik

 (1.1) udzie­la­ją­cy rad, słu­żą­cy radą


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Doradczyni

ko­bie­ta, która do­ra­dza


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta udzie­la­ją­ca porad


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dorady

ryba oko­nioksz­tałt­na z ro­dzi­ny praż­mo­wa­tych, wy­stę­pu­ją­ca w Morzu Śró­dziem­nym i we wschod­nim At­lan­ty­ku


Źródła:

SJP.pl

Doradzanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) da­wa­nie rad


Źródła:

Wiktionary

Doradzać

mówić komuś, co by­ło­by dla niego do­brze zro­bić; ra­dzić


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. do­ra­dzić)

 (1.1) udzie­lać rad, wska­zy­wać wyj­ście z sy­tu­a­cji


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Doradzenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) danie rady


Źródła:

Wiktionary

Doradzić

po­wie­dzieć komuś, co by­ło­by dla niego do­brze zro­bić; po­ra­dzić


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. do­ra­dzać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|do­ra­dzać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Doradztwo

udzie­la­nie fa­cho­wych porad, zwła­szcza praw­nych i eko­no­micz­nych


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) udzie­la­nie porad

 (1.2) przest. funk­cja do­rad­cy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dorastający

pra­wie do­ro­sły


przy­miot­nik

 (1.1) pra­wie do­ro­sły

forma cza­sow­ni­ka.

 (2.1) imie­słów przy­miot­ni­ko­wy od: do­ra­stać


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dorastać

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. do­ros­nąć, do­róść)

 (1.1) ros­nąc, osią­gać wła­ści­wy wzrost lub wy­so­kość

 (1.2) sta­wać się do­ro­słym; zbli­żać się do peł­no­let­nio­ści

 (1.3) osią­gać od­po­wied­ni po­ziom roz­wo­ju


Źródła:

Wiktionary

Dorawa

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Doraźnie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) książk. bez przy­go­to­wa­nia, na po­trze­bę chwi­li; na­tych­miast


Źródła:

Wiktionary

Doraźność

→ do­raź­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego co do­raź­ne


Patrz:doraźny

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Doraźny

za­sto­so­wa­ny oko­licz­no­ścio­wo; na­tych­mia­sto­wy, do­ryw­czy, oko­licz­no­ścio­wy


przy­miot­nik

 (1.1) za­do­wa­la­ją­cy w danym mo­men­cie, za­sto­so­wa­ny oko­licz­no­ścio­wo, wy­ni­ka­ją­cy z po­trze­by chwi­li


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dordogne

[czy­taj: dorDOŃ] rzeka we Fran­cji


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dordrecht

mia­sto w Ho­lan­dii


Dor­drecht – mia­sto i gmina w za­chod­niej Ho­lan­dii, w pro­win­cji Ho­lan­dia Po­łud­nio­wa, w del­cie Renu i Mozy, na po­łud­nio­wy wschód od Rot­ter­da­mu. Liczy 113 381 miesz­kań­ców (2012) i tym samym sta­no­wi trze­cie co do wiel­ko­ści mia­sto w tej pro­win­cji, po Rot­ter­da­mie i Hadze.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dordzałość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) stpol. doj­rza­łość


Źródła:

Wiktionary

Dordzewienie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|dor­dze­wieć.


Źródła:

Wiktionary

Dordzewieć

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni do­ko­na­ny

 (1.1) zar­dze­wieć do końca


Źródła:

Wiktionary

Doredagować

zre­da­go­wać coś do­dat­ko­wo, do końca


Źródła:

SJP.pl

Doredagowywać

do­pro­wa­dzać re­dak­cję cze­goś do końca


Źródła:

SJP.pl

Doregulować

do­kład­nie wy­re­gu­lo­wać


Źródła:

SJP.pl

Doregulowywać

re­gu­lo­wać osta­tecz­nie, do­kład­nie


Źródła:

SJP.pl

Dorek

zdrob­nie­nie od: Izy­dor, Te­o­dor (imio­na mę­skie)


Źródła:

SJP.pl

Dorian

imię mę­skie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|m.;


Do­rian – imię mę­skie po­cho­dze­nia grec­kie­go. Użył go Oscar Wilde w swo­jej po­wie­ści "The Pic­tu­re of Do­rian Gray" (Por­tret Do­ria­na Graya). Wy­wo­dzi się od nazwy ple­mie­nia grec­kie­go – Dorów. W grec­kiej mi­to­lo­gii Do­ro­wie po­cho­dzą od jed­ne­go z he­ro­sów: He­ra­kle­sa.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Doriana

imię żeń­skie


Źródła:

SJP.pl

Dorianek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) zdrobn. od: Do­rian


Źródła:

Wiktionary

Dorianiny

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Do­ria­ny lub z nią zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Dorianostwo

Do­rian z mał­żon­ką; Do­ria­no­wie


Źródła:

SJP.pl

Dorianowie

Do­rian z mał­żon­ką; Do­ria­no­stwo


Źródła:

SJP.pl

Dorianowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Do­ria­na (Do­ria­ny) lub z nim (z nią) zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Doris

obce imię żeń­skie


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dorka

zdrob­nie­nie od: Izy­dor, Te­o­dor (imio­na mę­skie)


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. po­u­fa­le Do­ro­ta


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dorkas

zwie­rzę, ga­tu­nek ga­ze­li, żyje w Afry­ce


Źródła:

SJP.pl

Dorking

bry­tyj­ska rasa kur


Dor­king – mia­sto w Wiel­kiej Bry­ta­nii, w An­glii, w re­gio­nie South East En­gland, w hrab­stwie Sur­rey, po­ło­żo­ne nad rzeką Mole. W 2001 r. mia­sto to za­miesz­ki­wa­ło 17 000 osób.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dormeza

1. luk­su­so­wa, co najm­niej czte­ro­kon­na ka­re­ta po­dróż­na, umoż­li­wia­ją­ca pa­sa­że­rom spa­nie w cza­sie jazdy;
2. daw­niej: kol­czyk nie­wy­ma­ga­ją­cy zdej­mo­wa­nia na noc


Dor­me­za, le­żaj­ka (fr. "dor­me­u­se" – ka­nap­ka, le­żan­ka) – kryty powóz, ro­dzaj ka­re­ty, słu­żą­cy do od­by­wa­nia dal­szych po­dró­ży i przy­sto­so­wa­ny do spa­nia w cza­sie jazdy. Uży­wa­ny w XIX-wiecz­nej Fran­cji.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dormezy

1. luk­su­so­wa, co najm­niej czte­ro­kon­na ka­re­ta po­dróż­na, umoż­li­wia­ją­ca pa­sa­że­rom spa­nie w cza­sie jazdy;
2. daw­niej: kol­czyk nie­wy­ma­ga­ją­cy zdej­mo­wa­nia na noc


Źródła:

SJP.pl

Dormitarz

sala sy­pial­na w klasz­to­rach, kon­wik­tach lub za­kła­dach wy­cho­waw­czych; dor­mi­to­rium


Źródła:

SJP.pl

Dormitorium

sala sy­pial­na w klasz­to­rach, kon­wik­tach lub za­kła­dach wy­cho­waw­czych; dor­mi­tarz


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) sala sy­pial­na w klasz­to­rze, kon­wik­cie albo w za­kła­dzie wy­cho­waw­czym


Dor­mi­to­rium ( dor­mi­to­rium – sy­pial­nia) – wspól­na sy­pial­nia. Od ła­ciń­skie­go "dor­mi­re", spać.

Nazwa po­cząt­ko­wo oz­na­cza­ła wspól­ną wiel­ką sy­pial­nię za­kon­ni­ków w klasz­to­rze (rów­nież na zam­kach krzy­żac­kich). Była po­ło­żo­na nad ka­pi­tu­la­rzem. Ze znaj­du­ją­cej się na pię­trze sy­pial­ni pro­wa­dzi­ły scho­dy na par­ter, tuż przy wej­ściu do ko­ścio­ła.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dormowo

wieś w Pol­sce


Dor­mo­wo (pol. hist. "Dur­mo­wo") – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie mię­dzy­chodz­kim, w gmi­nie Mię­dzy­chód.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dorn

1. chwy­tak do mo­co­wa­nia pod­czas obrób­ki wy­ro­bów ma­ją­cych cen­tral­ny otwór; ima­dło, obej­ma;
2. cy­lin­der, na któ­rym obra­bia się wy­ro­by z gumy;
3. trzpień z har­to­wa­nej stali uży­wa­ny w hut­nict­wie; prze­ci­nak, wy­bi­jak


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. techn. wy­bi­jak


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dornier

marka daw­nych sa­mo­lo­tów


Dor­nier-Werke GmbH – nie­miec­ka wyt­wór­nia lot­ni­cza za­ło­żo­na we Frie­drichs­ha­fen w 1922 roku przez Cla­u­de Dor­nie­ra.

Od chwi­li za­ło­że­nia do dziś wyt­wór­nia skon­stru­o­wa­ła wiele ma­szyn za­rów­no dla celów woj­sko­wych, jak i na rynek cy­wil­ny.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Doroba

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Dorobek

1. to, czego się ktoś do­ro­bił; ma­ją­tek, mie­nie;
2. ogół dzieł uczo­ne­go, pi­sa­rza, ar­ty­sty itp.;
3. ogół osią­gnięć w ja­kiejś dzie­dzi­nie;
4. zdo­by­wa­nie, gro­ma­dze­nie ma­jąt­ku


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) to, czego ktoś się do­ro­bił

 (1.2) ogół twór­czo­ści okre­ślo­ne­go uczo­ne­go, pi­sa­rza, ar­ty­sty itp.

 (1.3) ogół osią­gnięć w ja­kiejś dzie­dzi­nie

 (1.4) do­ra­bia­nie się, zdo­by­wa­nie ma­jąt­ku


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dorobienie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­ro­bić.


Źródła:

Wiktionary

Dorobisz

1. zro­bić coś do­dat­ko­we­go lub bra­ku­ją­ce­go;
2. po­tocz­nie: za­ro­bić do­dat­ko­wo;
3. prze­no­śnie: wy­my­ślić coś dla uza­sad­nie­nia cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Dorobić

1. zro­bić coś do­dat­ko­we­go lub bra­ku­ją­ce­go;
2. po­tocz­nie: za­ro­bić do­dat­ko­wo;
3. prze­no­śnie: wy­my­ślić coś dla uza­sad­nie­nia cze­goś


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. do­ra­biać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|do­ra­biać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dorobkiewicz

czło­wiek, który do­ro­bił się ma­jąt­ku nie­ko­niecz­nie cięż­ką pracą, lecz wy­ko­rzy­stu­jąc ko­nek­sje, ukła­dy, sta­ra­ją­cy się na­śla­do­wać za­moż­ne war­stwy spo­łe­czeń­stwa; par­we­niusz; nu­wo­rysz; no­wo­bo­gac­ki


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) po­gard. osoba bo­ga­ta lub o wy­so­kiej po­zy­cji spo­łecz­nej osią­gnię­tej z wy­ko­rzy­sta­niem sprzy­ja­ją­cych oko­licz­no­ści


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dorobkiewiczka

→ do­rob­kie­wicz


Patrz:dorobkiewicz

Źródła:

SJP.pl

Dorobkiewiczostwo

po­gard­li­wie: dą­że­nie do wzbo­ga­ce­nia się


Źródła:

SJP.pl

Dorobkiewiczowski

→ do­rob­kie­wicz


Patrz:dorobkiewicz

Źródła:

SJP.pl

Dorobkowy

prze­sta­rza­le: po­cho­dzą­cy z do­rob­ku, wzbo­ga­co­ny przez do­ro­bek, na­by­ty pracą


Źródła:

SJP.pl

Dorobnik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) daw. do­rob­kie­wicz


Źródła:

Wiktionary

Dorocia

zdrob­nie­nie od: Do­ro­ta (imię żeń­skie)


Źródła:

SJP.pl

Dorociak

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Dorociny

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Do­ro­ty lub z nią zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Dorociński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Dorocznie

przy­słó­wek

 (1.1) każ­de­go roku


Źródła:

Wiktionary

Doroczny

od­by­wa­ją­cy się raz w roku


przy­miot­nik

 (1.1) od­by­wa­ją­cy się każ­de­go roku


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dorodniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: do­rod­nie


Źródła:

SJP.pl

Dorodniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: do­rod­ny


Źródła:

SJP.pl

Dorodność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest do­rod­ne; cecha tych, któ­rzy są do­rod­ni


Źródła:

Wiktionary

Dorodny

wy­róż­nia­ją­cy się zdro­wym, ład­nym wy­glą­dem, np. do­rod­ne owoce


przy­miot­nik

 (1.1) wy­róż­nia­ją­cy się pię­knym, zdro­wym wy­glą­dem, uro­dzi­wy, przy­stoj­ny i po­staw­ny

 (1.2) o ro­śli­nach, owo­cach: zdro­wy i doj­rza­ły


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dorohusk

wieś w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wieś we wschod­niej Pol­sce, w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, w po­wie­cie chełm­skim;


Do­ro­husk (daw­niej także "Dro­hi­czyn chełm­ski") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w Ob­ni­że­niu Du­bień­skim, w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, w po­wie­cie chełm­skim, w gmi­nie Do­ro­husk. Przez miej­sco­wość prze­bie­ga droga wo­je­wódz­ka nr 816.

Wieś leży przy gra­ni­cy z Ukra­i­ną prze­bie­ga­ją­cej na rzece Bug. W są­siedzt­wie wsi znaj­du­je się dro­go­we i ko­le­jo­we przej­ście gra­nicz­ne Do­ro­husk-Ja­go­dzin.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dorohuski

→ Do­ro­husk


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) od­no­szą­cy się do Do­ro­hu­ska, zwią­za­ny z Do­ro­hu­skiem

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (2.1) cha­rak­te­ry­stycz­ny dla Do­ro­hu­ska lub do­ro­hu­szczan, ma­ją­cy cechy lub wła­ści­wo­ści przy­pi­sy­wa­ne Do­ro­hu­sko­wi lub do­ro­hu­szcza­nom


Patrz:Dorohusk

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dorohuszczanin

miesz­ka­niec Do­ro­hu­ska (wsi w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Dorohuszczanka

miesz­kan­ka Do­ro­hu­ska (wsi w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Dorosnąć

do­róść;
1. osią­gnąć od­po­wied­nio duży wzrost;
2. do­go­nić kogoś pod wzglę­dem umie­jęt­no­ści, osią­gnąć ten sam po­ziom, do­rów­nać komuś;
3. osią­gnąć od­po­wied­ni wiek; stać się do­ro­słym


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. do­ra­stać)

 (1.1) osią­gnąć od­po­wied­nio duży wzrost, wiel­kość

 (1.2) osią­gnąć od­po­wied­ni wiek; stać się do­ro­słym

 (1.3) przen. do­go­nić kogoś pod wzglę­dem umie­jęt­no­ści, osią­gnąć ten sam po­ziom, do­rów­nać komuś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dorosz

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Doroszewski

naz­wi­sko, np. Wi­told Do­ro­szew­ski (1899-1976), pol­ski ję­zy­koz­naw­ca, re­dak­tor Słow­ni­ka ję­zy­ka pol­skie­go


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Doroszkiewicz

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dorosła

ko­bie­ta peł­no­let­nia


Źródła:

SJP.pl

Dorosłość

zbiór cech fi­zycz­nych, psy­chicz­nych i okre­ślo­nych praw­nie, które umoż­li­wia­ją czło­wie­ko­wi okre­ślo­ne dzia­ła­nia, dają pewne prawa i obo­wiąz­ki; peł­no­let­niość, peł­no­let­ność, doj­rza­łość


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co do­ro­słe


Do­ro­słość – okre­śle­nie stanu doj­rza­ło­ści fi­zycz­nej (w bio­lo­gii od­no­si się do or­ga­niz­mu), zwy­kle czło­wie­ka (męż­czyz­ny lub ko­bie­ty), który nie jest dziec­kiem.

Uzy­ska­nie peł­no­let­nio­ści jest mo­men­tem for­mal­nie oz­na­cza­ją­cym do­ro­słość (myl­nie utoż­sa­mia­ną z doj­rza­ło­ścią).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dorosły

1. o lu­dziach i zwie­rzę­tach: taki, który osią­gnął od­po­wied­ni wiek i sto­pień roz­wo­ju; peł­no­let­ni, doj­rza­ły;
2. cha­rak­te­ry­stycz­ny dla doj­rza­łe­go czło­wie­ka, taki jak u doj­rza­łe­go czło­wie­ka, np. do­ro­sły po­gląd; po­waż­ny, prze­my­śla­ny, rze­czo­wy, prag­ma­tycz­ny


przy­miot­nik

 (1.1) o czło­wie­ku lub zwie­rzę­ciu: bę­dą­cy w wieku, w któ­rym prze­cięt­ny or­ga­nizm ma zdol­ność roz­ro­du, lub star­szym

 (1.2) praw. o czło­wie­ku: w wieku, w któ­rym czło­wiek po­no­si pełną od­po­wie­dzial­ność za swoje czyny

 (1.3) wła­ści­wy do­ro­słe­mu (1.1,2) czło­wie­ko­wi lub zwie­rzę­ciu

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) do­ro­sła (1.1) osoba


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dorota

imię żeń­skie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|ż.;


– imię żeń­skie po­cho­dzą­ce z Δωροθέα ( δῶρον – dar i θεός – bóg, „dar od boga”). Jego mę­skim od­po­wied­ni­kiem jest Do­ro­te­usz. W Pol­sce imię to od­no­to­wa­no po raz pier­wszy w 1385. Znane są też inne formy tego imie­nia: Doch­na, Dora, Do­ro­te­ja, Do­rot­ka. To samo zna­cze­nie ma zło­żo­ne z ana­lo­gicz­nych czło­nów, tylko w od­wrot­nej ko­lej­no­ści, imię Te­o­do­ra (a także imię Ma­te­usz po­cho­dze­nia he­braj­skie­go).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Doroteusz

imię mę­skie


Do­ro­te­usz – imię mę­skie po­cho­dze­nia grec­kie­go, oz­na­cza­ją­ce „dar od boga”; jego żeń­skim od­po­wied­ni­kiem jest Do­ro­ta. To samo zna­cze­nie ma zło­żo­ne z ana­lo­gicz­nych czło­nów, tylko w od­wrot­nej ko­lej­no­ści, imię Te­o­dor.

Do­ro­te­usz imie­ni­ny ob­cho­dzi: 4 stycz­nia, 28 marca, 5 czerw­ca, 9 sierp­nia i 9 wrze­śnia.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Doroteuszostwo

Do­ro­te­usz z mał­żon­ką; Do­ro­te­u­szo­wie


Źródła:

SJP.pl

Doroteuszowie

Do­ro­te­usz z mał­żon­ką; Do­ro­te­u­szo­stwo


Źródła:

SJP.pl

Doroteuszowy

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Do­ro­te­u­sza lub z nim zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Dorothea

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) astr. pla­ne­to­i­da o nu­me­rze 339 z pasa głów­ne­go aste­ro­id;


Źródła:

Wiktionary

Dorotka

1. ro­śli­na z ro­dzi­ny pry­szczyr­ni­co­wa­tych;
2. daw­niej: loch wię­zien­ny;
3. daw­niej: gruba kisz­ka wie­przo­wa


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) zdrobn. imię|pol­ski|ż. Do­ro­ta

 (1.2) geogr. wieś w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim, w po­wie­cie opa­tow­skim, w gmi­nie Tar­łów;

 (1.3) geogr. część wsi Pi­sko­rzów, w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie dzier­żo­niow­skim;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dorotowo

wieś w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dorowie

sta­ro­żyt­ne ple­mię grec­kie


Do­ro­wie – lud grec­ki mó­wią­cy dia­lek­tem do­ryc­kim, który pod ko­niec II ty­siąc­le­cia p.n.e. zajął Hel­la­dę achaj­ską. Pier­wot­nie, kiedy prze­by­wa­li w gó­rach Pin­dos, na­zy­wa­li się "Ma­ked­noi", a "Do­ra­mi – Do­rie­is" – stali się w trak­cie in­waz­ji.

We­dług mi­tycz­nej tra­dy­cji Do­ro­wie, po­tom­ko­wie Do­ro­sa, po­łą­czy­li się z ży­ją­cy­mi na wy­gna­niu po­tom­ka­mi He­ra­kle­sa – achaj­ski­mi He­ra­kli­da­mi. Do­ro­wie mieli dzie­lić się na trzy ple­mio­na: "Hyl­le­is", "Dy­ma­nes" i "Pam­fy­loi".


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dorozumiany

taki, któ­re­go można się do­ro­zu­mieć (do­my­ślić)


przy­miot­nik

 (1.1) praw. taki, któ­re­go można się do­my­ślić, przy­pu­szczal­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dorozumieć

po­tocz­nie: do­ro­zu­mieć się - do­my­ślić się, od­gad­nąć, do­ciec


Źródła:

SJP.pl

Doroślej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: do­ro­śle


Źródła:

SJP.pl

Doroślejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: do­ro­sły


Źródła:

SJP.pl

Dorośnięty

do­róść;
1. osią­gnąć od­po­wied­nio duży wzrost;
2. do­go­nić kogoś pod wzglę­dem umie­jęt­no­ści, osią­gnąć ten sam po­ziom, do­rów­nać komuś;
3. osią­gnąć od­po­wied­ni wiek; stać się do­ro­słym


Źródła:

SJP.pl

Dorożka

lekki po­jazd konny, śro­dek tran­spor­tu miej­skie­go w XIX wieku


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) transp. lekki, re­kre­a­cyj­ny po­jazd konny, czę­sto wy­naj­mo­wa­ny na prze­jażdż­ki;


Do­roż­ka (po­tocz­nie rów­nież fia­kier, dryn­da) – lekki, jedno- lub dwu­kon­ny, czte­ro­ko­ło­wy po­jazd za­przę­go­wy uży­wa­ny do prze­wo­zu 1–4 pa­sa­że­rów, wpro­wa­dzo­ny we Fran­cji w la­tach 40. XVII wieku oraz w Rosji na po­cząt­ku XIX wieku. Wy­po­sa­żo­ny jest w skła­da­ny dach nad tylną (pa­sa­żer­ską) czę­ścią, na­to­miast przed­nie sie­dze­nie (ko­zioł), przez­na­czo­ne dla po­wo­żą­ce­go (fia­kra), jest zwy­kle od­kry­te. Obec­nie do­roż­ka służy do wy­naj­mu (za opła­tą) i jest atrak­cją tu­ry­stycz­ną wielu miast jako ele­ment lo­kal­ne­go fol­klo­ru.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dorożkarka

→ do­roż­karz


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta zaj­mu­ją­ca się prze­wo­zem osób do­roż­ką

 (1.2) daw. żona do­roż­ka­rza


Patrz:dorożkarz

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dorożkarski

→ do­roż­karz; dryn­dziar­ski, fia­kier­ski


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z do­roż­ka­rzem, do­ty­czą­cy do­roż­ka­rza


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dorożkarstwo

zawód do­roż­ka­rza


Źródła:

SJP.pl

Dorożkarz

wła­ści­ciel do­roż­ki trud­nią­cy się prze­wo­że­niem pa­sa­że­rów


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) wła­ści­ciel do­roż­ki trud­nią­cy się za­wo­do­wo prze­wo­że­niem pa­sa­że­rów


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dorożkować

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. brak)

 (1.1) rzad. po­wo­zić do­roż­ką


Źródła:

Wiktionary

Dorożyński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Dorpacki

→ Dor­pat (dawna nazwa Tartu - mia­sta w Esto­nii)


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Dor­pa­tem, do­ty­czą­cy Dor­pa­tu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dorpat

daw­niej: Tartu - mia­sto w Esto­nii


Źródła:

SJP.pl

Dorper

rasa owiec do­mo­wych po­cho­dzą­ca z RPA, o cha­rak­te­ry­stycz­nej czar­nej gło­wie


Dor­per (Ovis Aries) – rasa owiec do­mo­wych po­cho­dzą­ca z RPA.

Jest to skrzy­żo­wa­nie owcy rasy Dor­set Horn i Czar­no­glow­ki Per­skiej, zo­sta­ła opra­co­wa­na w 1930 roku. Jest owcą, która wy­ka­zu­je bar­dzo szyb­ki przy­rost masy i do­sko­na­łe roz­mie­szcze­nie tkan­ki tłu­szczo­wej. Dzien­ny przy­rost masy ja­gniąt waha się w gra­ni­cach 250 – 400g. W do­ro­słym życiu baran osią­ga wagę około 85 – 120 kg a owca 60 -80kg.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dorsalny

1. znaj­du­ją­cy się na stro­nie grzbie­to­wej, grzbie­to­wy;
2. spół­gło­ska dor­sal­na - spół­gło­ska, w wy­mo­wie któ­rej bie­rze udział grzbiet ję­zy­ka


Źródła:

SJP.pl

Dorset

hrab­stwo w An­glii


Dor­set – hrab­stwo ce­re­mo­nial­ne i hi­sto­rycz­ne w po­łud­nio­wej An­glii, w re­gio­nie South West En­gland, po­ło­żo­ne nad ka­na­łem La Man­che, obej­mu­ją­ce dwie jed­nost­ki ad­mi­ni­stra­cyj­ne typu "uni­ta­ry aut­ho­ri­ty" – Dor­set oraz Bo­ur­ne­mo­uth, Christ­church and Poole. Do 2019 roku Dor­set peł­ni­ło funk­cję hrab­stwa ad­mi­ni­stra­cyj­ne­go (nie­me­tro­po­li­tal­ne­go), ze sto­li­cą w Dor­che­ster.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dorseta

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) etn. hist. czło­nek ple­mię­e­mie­nia, grupy kul­tu­ro­wej za­miesz­ku­ją­cej ame­ry­kań­ską Ark­ty­kę i Gren­lan­dię przed In­nu­i­ta­mi


Źródła:

Wiktionary

Dorsz

dra­pież­na ryba mor­ska z ro­dzi­ny dor­szo­wa­tych


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) icht. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Gadus|ref=tak., dra­pież­na ryba mor­ska;

 (1.2) kulin. spoż. mięso lub po­tra­wa z dor­sza (1.1)


Dorsz (wą­tłusz) – nazwa zwy­cza­jo­wa dor­sza at­lan­tyc­kie­go ("Gadus mor­hua") i jego pod­ga­tun­ków: no­mi­na­tyw­ne­go "G. m. mor­hua", ży­ją­ce­go w Bał­ty­ku dor­sza bał­tyc­kie­go ("G. m. cal­la­rias"), na­zy­wa­ne­go rów­nież po­much­lą, oraz dor­sza kil­dyń­skie­go ("G. m. kil­di­nen­sis").


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dorszewicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Dorszewski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Dorszokształtne

o ce­chach dor­szoksz­tałt­nych (rząd ryb)


Dor­szoksz­tałt­ne (Ga­di­for­mes) – rząd ryb pro­mie­nio­płet­wych (Ac­ti­nop­te­ry­gii), obej­mu­ją­cy wiele sze­ro­ko roz­prze­strze­nio­nych ga­tun­ków o bar­dzo dużym zna­cze­niu go­spo­dar­czym. Wy­stę­pu­ją na obyd­wu pół­ku­lach. W za­pi­sie ko­pal­nym są znane z mor­skich po­kła­dów trze­cio­rzę­du.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dorszokształtny

o ce­chach dor­szoksz­tałt­nych (rząd ryb)


Źródła:

SJP.pl

Dorszowate

ro­dzi­na ryb mor­skich stre­fy umiar­ko­wa­nej i ark­tycz­nej, o dużym zna­cze­niu go­spo­dar­czym; wą­tłu­szo­wa­te


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) syst. icht. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Ga­di­dae|Ra­fi­nes­que|ref=tak., ro­dzi­na mor­skich ryb z rzędu dor­szoksz­tałt­nych;


Dor­szo­wa­te, wą­tłu­szo­wa­te (Ga­di­dae) – ro­dzi­na mor­skich ryb dor­szoksz­tałt­nych (Ga­di­for­mes). Obej­mu­je ga­tun­ki o bar­dzo dużym zna­cze­niu go­spo­dar­czym.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dorszowaty

o ce­chach dor­szo­wa­tych (wą­tłu­szo­wa­tych; ro­dzi­na ryb); wą­tłu­szo­wa­ty


Źródła:

SJP.pl

Dorszowy

przy­miot­nik od: dorsz


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z dor­szem, do­ty­czą­cy dor­szy lub po­ło­wów tych ryb


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dorszyk

1. zdrob­nie­nie od ''dorsz'';
2. dor­szyk po­lar­ny - ryba z ro­dzi­ny dor­szo­wa­tych; sajka


Źródła:

SJP.pl

Dorta

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. cuk. tort


Źródła:

Wiktionary

Dortmund

mia­sto w Niem­czech


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w za­chod­nich Niem­czech, naj­więk­szy oś­ro­dek Za­głę­bia Ruhry;


Dort­mund [] (dol­no­niem. "Düörpm") – mia­sto na pra­wach po­wia­tu po­ło­żo­ne w za­chod­niej czę­ści Nie­miec, w kraju związ­ko­wym Na­dre­nia Pół­noc­na-West­fa­lia, w re­jen­cji Arns­berg. Pod ko­niec 2019 roku, z licz­bą miesz­kań­ców wy­no­szą­cą nie­ca­łe 590 tys., Dort­mund zaj­mo­wał dzie­wią­te miej­sce w Niem­czech pod wzglę­dem licz­by lud­no­ści[]. Jest naj­więk­szym mia­stem Za­głę­bia Ruhry.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dortmundczyk

miesz­ka­niec Dort­mun­du


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Dort­mun­du


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dortmundka

miesz­kan­ka Dort­mun­du


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Dort­mun­du


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dortmundzki

przy­miot­nik od: Dort­mund, mia­sto w Niem­czech


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) od­no­szą­cy się do Dort­mun­du, zwią­za­ny z Dort­mun­dem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dortuar

daw­niej: wspól­na sy­pial­nia w zam­knię­tych za­kła­dach wy­cho­waw­czych


Źródła:

SJP.pl

Doruchowski

→ Do­ru­chów


Patrz:Doruchów

Źródła:

SJP.pl

Doruchów

wieś w Pol­sce


Do­ru­chów – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie ostrze­szow­skim, w gmi­nie Do­ru­chów, przy dro­dze wo­je­wódz­kiej nr 450 mię­dzy Gra­bo­wem nad Pros­ną a Wie­ru­szo­wem.

Sie­dzi­ba gminy Do­ru­chów. W la­tach 1954–1972 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Do­ru­chów.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dorwać

zła­pać, do­paść kogoś


Źródła:

SJP.pl

Dorycki

od­no­szą­cy się do Dorów, jed­ne­go z głów­nych szcze­pów sta­ro­żyt­nej Gre­cji


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy Dorów, jed­ne­go z ple­miię­e­mion grec­kich;

 (1.2) do­ty­czą­cy do­ryc­kie­go po­rząd­ku ar­chi­tek­to­nicz­ne­go;

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) dia­lekt ję­zy­ka grec­kie­go


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Doryda

imię żeń­skie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. sta­roż. nie­wiel­ka kra­i­na po­ło­żo­na w Gre­cji Środ­ko­wej w do­li­nie rzeki Pin­dos, w sta­ro­żyt­no­ści uwa­ża­na za ko­leb­kę Dorów;

 (1.2) geogr. sta­roż. część sta­ro­żyt­nej Gre­cji obej­mu­ją­ca wyspy Rodos, Kos, część wy­brze­ża Karii i inne mniej­sze wyspy w po­bli­żu, za­sied­lo­ne przez Gre­ków mó­wią­cych dia­lek­tem do­ryc­kim;

 (1.3) imię|pol­ski|ż.;

 (1.4) mitgr. jedna z oce­a­nid;

 (1.5) mitgr. jedna z ne­re­id


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dorydziny

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Do­ry­dy lub z nią zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Doryforos

Do­ry­fo­ros, "Włócz­nik" (gr. "δορυφόρος" 'nio­są­cy włócz­nię') – rzeź­ba Po­li­kle­ta okre­su kla­sycz­ne­go w sta­ro­żyt­nej Gre­cji pow­sta­ła w la­tach 450–440 p.n.e.

Po­li­klet wpro­wa­dził do swo­je­go dzie­ła za­sa­dę kon­tra­po­stu, czyli prze­ciw­wa­gi: cię­ża­rów, mas, na­pięć, kie­run­ków.


Źródła:

Wikipedia

Doryjka

człon­ki­ni sta­ro­żyt­ne­go ple­mie­nia grec­kie­go


Źródła:

SJP.pl

Dorymować

do­koń­czyć ry­mo­wa­nie


Źródła:

SJP.pl

Dorynek

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Dorywać

1. koń­czyć rwa­nie, zry­wać do końca;
2. po­tocz­nie: do­pa­dać;
3. do­ry­wać się -
1. po­tocz­nie: do­ry­wać się do cze­goś - uzy­ski­wać do cze­goś do­stęp


Źródła:

SJP.pl

Dorywczo

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) z przer­wa­mi, okaz­jo­nal­nie, od czasu do czasu


Źródła:

Wiktionary

Dorywczość

→ do­ryw­czy


Patrz:dorywczy

Źródła:

SJP.pl

Dorywczy

wy­ko­ny­wa­ny od czasu do czasu lub gdy za­cho­dzi taka po­trze­ba


przy­miot­nik

 (1.1) wy­ko­ny­wa­ny od czasu do czasu, je­dy­nie gdy zaj­dzie po­trze­ba


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Doryć

1. ryć do okre­ślo­ne­go miej­sca;
2. do­koń­czyć rycie;
3. doryć się - wzmoc­nio­na forma od: doryć


Źródła:

SJP.pl

Dorzecze

ob­szar, z któ­re­go wszyst­kie wody spły­wa­ją do jed­nej rzeki


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) hy­drol. ob­szar, z któ­re­go wszyst­kie wody spły­wa­ją do jed­nej rzeki


Do­rze­cze – ob­szar lądu, z któ­re­go wody po­wierzch­nio­we spły­wa­ją do jed­nej rzeki i osta­tecz­nie do jej uj­ścia.

W skład do­rze­cza wcho­dzą: rzeka, dla któ­rej okre­śla­ne jest do­rze­cze, jej przy­rze­cze (ob­szar wzdłuż rzeki) oraz jej do­pły­wy wraz z ich do­rze­cza­mi. Do­rze­cze rzeki ucho­dzą­cej do morza lub in­ne­go ak­we­nu okre­śla się mia­nem do­rze­cza I rzędu. Do­rze­cza do­pły­wów ta­kiej rzeki – do­rze­cza­mi II rzędu, ich do­pły­wów – do­rze­cza­mi III rzędu, itd.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dorzeczniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: do­rzecz­nie


Źródła:

SJP.pl

Dorzeczniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: do­rzecz­ny


Źródła:

SJP.pl

Dorzeczność

→ do­rzecz­ny


Patrz:dorzeczny

Źródła:

SJP.pl

Dorzeczny

1. od­po­wied­ni, sto­sow­ny;
2. roz­sąd­ny, lo­gicz­ny


Źródła:

SJP.pl

Dorzeźbiać

1. do­kań­czać rzeź­bie­nie;
2. rzeź­biąc, uzu­peł­niać fi­gu­rę o jakiś ele­ment


Źródła:

SJP.pl

Dorzeźbić

1. do­koń­czyć rzeź­bie­nie;
2. rzeź­biąc, uzu­peł­nić fi­gu­rę o jakiś ele­ment


Źródła:

SJP.pl

Dorznąć

dorż­nąć;
1. do­koń­czyć ciąć, prze­ciąć coś do końca lub do okre­ślo­ne­go miej­sca;
2. narz­nąć coś do­dat­ko­wo;
3. uśmier­cić ranne lub chore zwie­rzę; dobić;
4. po­tocz­nie: dodać komuś nowe obo­wiąz­ki, zwięk­szyć wy­ma­ga­nia


Źródła:

SJP.pl

Dorzut

po­now­ny zawał mię­śnia ser­co­we­go


Źródła:

SJP.pl

Dorzutka

po­tocz­nie: do­rzu­ce­nie, do­star­cze­nie więk­szej ilo­ści cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Dorzynanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­rzy­nać.


Źródła:

Wiktionary

Dorzynać

1. koń­czyć ciąć, prze­ci­nać coś do końca lub do okre­ślo­ne­go miej­sca;
2. na­rzy­nać coś do­dat­ko­wo;
3. uśmier­cać ranne lub chore zwie­rzę; do­bi­jać;
4. po­tocz­nie: do­da­wać komuś nowe obo­wiąz­ki, zwięk­szać wy­ma­ga­nia


Źródła:

SJP.pl

Doráti

[czy­taj: doRAti] naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Doróbka

1. do­ro­bie­nie cze­goś;
2. ele­ment do­ro­bio­ny


Źródła:

SJP.pl

Dorównać

cza­sow­nik do­ko­na­ny (ndk. do­rów­ny­wać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|do­rów­ny­wać.


Źródła:

Wiktionary

Doróść

do­ros­nąć;
1. osią­gnąć od­po­wied­nio duży wzrost;
2. do­go­nić kogoś pod wzglę­dem umie­jęt­no­ści, osią­gnąć ten sam po­ziom, do­rów­nać komuś;
3. osią­gnąć od­po­wied­ni wiek; stać się do­ro­słym


cza­sow­nik do­ko­na­ny (ndk. do­ra­stać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|do­ra­stać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Doręczalność

→ do­rę­czal­ny


Patrz:doręczalny

Źródła:

SJP.pl

Doręczalny

taki, który jest moż­li­wy do do­rę­cze­nia, do­star­cze­nia


Źródła:

SJP.pl

Doręczanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­rę­czać.


Źródła:

Wiktionary

Doręczać

od­da­wać coś do rąk, przy­no­sić na miej­sce przez­na­cze­nia; do­star­czać


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. do­rę­czyć)

 (1.1) do­star­czać do kogoś i od­da­wać do jego rąk; prze­ka­zy­wać oso­bi­ście


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Doręczna

część wio­sła po­mię­dzy rącz­ką a miej­scem umo­co­wa­nia


Źródła:

SJP.pl

Doręcznik

daw­niej:
1. książ­ka po­dręcz­na;
2. notes, no­tat­nik;
3. księ­ga urzę­do­wa do wpi­sy­wa­nia nu­me­rów do­ku­men­tów


Źródła:

SJP.pl

Doręczny

przez­na­czo­ny do trzy­ma­nia w ręce


Źródła:

SJP.pl

Doręczyciel

ten, kto coś do­star­cza; do­staw­ca; od­daw­ca


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) książk. osoba do­rę­cza­ją­ca prze­sył­kę

 (1.2) urz. li­sto­nosz


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Doręczycielka

li­sto­nosz­ka; ko­bie­ta, która do­rę­cza coś


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) książk. forma żeń­ska od: do­rę­czy­ciel

 (1.2) urz. forma żeń­ska od: do­rę­czy­ciel (li­sto­nosz)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Doręczycielski

→ do­rę­czy­ciel


Patrz:doręczyciel

Źródła:

SJP.pl

Doręczyć

oddać coś do rąk; przy­nieść na miej­sce przez­na­cze­nia; do­star­czyć


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. do­rę­czać)

 (1.1) do­star­czyć do kogoś i oddać do jego rąk; prze­ka­zać oso­bi­ście


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dorżnięcie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) przerż­nię­cie cze­goś do końca lub do pew­ne­go miej­sca

 (1.2) narż­nię­cie do­dat­ko­wo

 (1.3) zarż­nię­cie ran­ne­go lub cho­re­go zwie­rzę­cia


Źródła:

Wiktionary

Dorżnąć

dorz­nąć;
1. do­koń­czyć ciąć, prze­ciąć coś do końca lub do okre­ślo­ne­go miej­sca;
2. narz­nąć coś do­dat­ko­wo;
3. uśmier­cić ranne lub chore zwie­rzę; dobić;
4. po­tocz­nie: dodać komuś nowe obo­wiąz­ki, zwięk­szyć wy­ma­ga­nia


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. do­rzy­nać)

 (1.1) przerż­nąć coś do końca lub do pew­ne­go miej­sca

 (1.2) narż­nąć do­dat­ko­wo

 (1.3) zarż­nąć ranne lub chore zwie­rzę


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dos

ang. Disk Ope­ra­ting Sy­stem, ro­dzi­na kom­pu­te­ro­wych sy­ste­mów ope­ra­cyj­nych i naj­star­szy sy­stem ope­ra­cyj­ny kom­pu­te­rów IBM-PC


Dos (łac. "posag") – w pra­wie rzym­skim, ma­ją­tek otrzy­my­wa­ny przez męża przy za­wie­ra­niu mał­żeń­stwa, w celu ułat­wie­nia po­no­sze­nia kosz­tów utrzy­my­wa­nia mał­żeń­stwa ("onera ma­tri­mo­nii"), ro­dzi­ny oraz za­bez­pie­cze­nia trwa­ło­ści mał­żeń­stwa. Po śmier­ci męża żona dzie­dzi­czy­ła posag w kręgu sui he­re­des.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dosa

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) kulin. kru­chy i cien­ki na­le­śnik przy­go­to­wy­wa­ny z so­cze­wi­cy lub fa­so­li oraz fer­men­to­wa­nej mąki ry­żo­wej; danie tra­dy­cyj­nej kuch­ni in­dyj­skiej;


Dosa ("dosay" w Kar­na­ta­ce, దోసె "dosa" w Andh­ra Pra­desh, தோசை "dosai" w Ta­mil­na­du, "dos­hai" w Ke­ra­li) – po­cho­dzą­ce z po­łud­nio­wych Indii cien­kie jak pa­pier na­le­śni­ki wy­ra­bia­ne z so­cze­wi­cy (lub fa­so­li) i fer­men­to­wa­nej mąki ry­żo­wej, sma­żo­ne na pła­skiej blasz­ce z do­dat­kiem ghi.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Dosadnie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) w spo­sób do­sad­ny, mocny, nie po­zo­sta­wia­ją­cy złu­dzeń, wąt­pli­wo­ści, nie­jas­no­ści


Źródła:

Wiktionary

Dosadniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: do­sad­nie


Źródła:

SJP.pl

Dosadniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: do­sad­ny


Źródła:

SJP.pl

Dosadność

→ do­sad­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest do­sad­ne; cecha tych, któ­rzy są do­sad­ni


Patrz:dosadny

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dosadny

mocny, sta­now­czy, do­bit­ny


przy­miot­nik

 (1.1) mocny, wy­raź­ny w for­mie prze­ka­zu; da­le­ki od sub­tel­no­ści

 (1.2) prze­kra­cza­ją­cy gra­ni­cę do­bre­go smaku; da­le­ki od sub­tel­no­ści


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dosadzić

cza­sow­nik

 (1.1) stpol. do­ku­czyć


Źródła:

Wiktionary

Dosalanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­sa­lać.


Źródła:

Wiktionary

Doschnięty

taki, który do­sechł (dosch­nął); dos­chły


Źródła:

SJP.pl

Doschły

taki, który do­sechł (dosch­nął); dosch­nię­ty


Źródła:

SJP.pl

Dosia

zdrob­nie­nie od: Do­ro­ta (imię żeń­skie)


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) zdrobn. po­u­fa­ła forma żeń­skie­go imie­nia Do­mi­ni­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dosiad

1. układ ciała jeźdź­ca na koniu ma­ją­cy na celu op­ty­mal­ne ro­zło­że­nie cię­ża­ru i za­cho­wa­nie rów­no­wa­gi;
2. o pta­kach łow­czych: sia­da­nie na zdo­by­czy, by ją poż­reć


Do­siad – układ ciała jeźdź­ca na koniu ma­ją­cy na celu op­ty­mal­ne ro­zło­że­nie cię­ża­ru i za­cho­wa­nie rów­no­wa­gi, umoż­li­wia­ją­cy kon­tro­lę nad ru­cha­mi konia i po­dą­ża­nie za nimi.

Wy­róż­nia się na­stę­pu­ją­ce ro­dza­je do­sia­du w jeź­dziect­wie kla­sycz­nym: ujeż­dże­nio­wy, pół­siad i sti­plo­wy.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dosiadanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­sia­dać.


Źródła:

Wiktionary

Dosiadać

sia­dać na grzbie­cie zwie­rzę­cia wierz­cho­we­go


cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny (dk. do­siąść)

 (1.1) sie­dzieć na grzbie­cie zwie­rzę­cia

 (1.2) wsia­dać do po­ja­zdu, któ­rym już ktoś po­dró­żu­je

 (1.3) sie­dzieć na mo­to­rze, ro­we­rze

 (1.4) wska­ki­wać na grzbiet prze­ciw­ni­ka pod­czas walki wręcz

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny do­sia­dać się (dk. do­siąść się)

 (2.1) wsia­dać do po­ja­zdu, któ­rym już ktoś po­dró­żu­je

 (2.2) sia­dać obok kogoś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dosiadywać

1. sie­dząc, wy­trzy­my­wać do końca lub do pew­ne­go mo­men­tu;
2. o pta­kach i zwie­rzę­tach łow­nych: nie ucie­kać, nie pło­szyć się, zo­sta­wać na miej­scu;
3. do­sia­dy­wać jaj - o pta­kach: koń­czyć wy­sia­dy­wa­nie jaj;
4. do­sia­dy­wać kary - koń­czyć od­sia­dy­wa­nie kary w wię­zie­niu;
5. daw­niej:
a) sie­dzieć długo, prze­sia­dy­wać;
b) do­sia­dać - sia­dać na grzbie­cie zwie­rzę­cia wierz­cho­we­go


Źródła:

SJP.pl

Dosiać

do­koń­czyć siać; uzu­peł­nić sia­nie; za­siać do pew­ne­go miej­sca


Źródła:

SJP.pl

Dosiebny

skie­ro­wa­ny jeden do dru­gie­go, do sie­bie, do osoby dzia­ła­ją­cej


Źródła:

SJP.pl

Dosiec

siec do końca, do pew­ne­go punk­tu; siec do­dat­ko­wo


Źródła:

SJP.pl

Dosiedlać

osied­lać ludzi do­dat­ko­wo na ja­kimś ob­sza­rze


Źródła:

SJP.pl

Dosiedlić

osied­lić ludzi do­dat­ko­wo na ja­kimś ob­sza­rze


Źródła:

SJP.pl

Dosiedzieć

sie­dząc, wy­trzy­mać do pew­ne­go mo­men­tu, dotr­wać do końca


Źródła:

SJP.pl

Dosiew

do­da­nie ziar­na do za­sia­ne­go


Źródła:

SJP.pl

Dosiewek

za­pła­ta da­wa­na daw­niej pa­rob­ko­wi w po­sta­ci żniwa z roli dwor­skiej za­sia­nej ziar­nem pa­rob­ka


Źródła:

SJP.pl

Dosiewka

za­pła­ta da­wa­na daw­niej pa­rob­ko­wi w po­sta­ci żniwa z roli dwor­skiej za­sia­nej ziar­nem pa­rob­ka


Źródła:

SJP.pl

Dosiewki

uro­czy­sto­ści za­koń­cze­nia sie­wów


Źródła:

SJP.pl

Dosiąc

do­się­gnąć;
1. wy­cią­ga­jąc rękę moż­li­wie jak naj­da­lej, dot­knąć cze­goś, chwy­cić coś; się­gnąć;
2. prze­su­wa­jąc się osią­gnąć punkt w prze­strze­ni, jakiś obiekt; do­pę­dzić, do­trzeć;
3. osią­gnąć jakąś wiel­kość, jakąś miarę, jakiś wiek;
4. stać się czy­imś udzia­łem, dot­knąć kogoś


Źródła:

SJP.pl

Dosiąść

1. siąść na grzbie­cie zwie­rzę­cia wierz­cho­we­go;
2. wsiąść na mo­to­cykl lub rower;
3. wsiąść do po­ja­zdu, w któ­rym już jadą inne osoby; do­siąść się;
4. do­siąść się -
a) siąść przy oso­bie lub gru­pie osób sie­dzą­cej w ja­kimś miej­scu; przy­siąść się;
b) wsiąść do po­ja­zdu, w któ­rym już jadą inne osoby; do­siąść


cza­sow­nik prze­chod­ni

 (1.1) do­ko­na­ny od|do­sia­dać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dosiębierność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest do­się­bier­ne; cecha tych, któ­rzy są do­się­bier­ni


Źródła:

Wiktionary

Dosięgalność

→ do­się­gal­ny


Patrz:dosięgalny

Źródła:

SJP.pl

Dosięgalny

da­ją­cy się do­się­gnąć


Źródła:

SJP.pl

Dosięgać

1. wy­cią­ga­jąc rękę moż­li­wie jak naj­da­lej, do­ty­kać cze­goś, chwy­tać coś; się­gać;
2. prze­su­wa­jąc się osią­gać punkt w prze­strze­ni, jakiś obiekt; do­pę­dzać, do­cie­rać;
3. osią­gać jakąś wiel­kość, jakąś miarę, jakiś wiek;
4. sta­wać się czy­imś udzia­łem, do­ty­kać kogoś


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. do­się­gnąć)

 (1.1) się­ga­jąc gdzieś, do­ty­kać lub chwy­tać coś

 (1.2) wy­ko­nu­jąc ruch, zbli­żać się do kogoś lub cze­goś

 (1.3) osią­gać jakiś pa­ra­metr

 (1.4) sta­wać się czy­imś doś­wiad­cze­niem, udzia­łem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dosięgnąć

do­siąc;
1. wy­cią­ga­jąc rękę moż­li­wie jak naj­da­lej, dot­knąć cze­goś, chwy­cić coś; się­gnąć;
2. prze­su­wa­jąc się osią­gnąć punkt w prze­strze­ni, jakiś obiekt; do­pę­dzić, do­trzeć;
3. osią­gnąć jakąś wiel­kość, jakąś miarę, jakiś wiek;
4. stać się czy­imś udzia­łem, dot­knąć kogoś


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. do­się­gać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|do­się­gać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dosięgły

do­się­gnąć;
1. wy­cią­ga­jąc rękę moż­li­wie jak naj­da­lej, dot­knąć cze­goś, chwy­cić coś; się­gnąć;
2. prze­su­wa­jąc się osią­gnąć punkt w prze­strze­ni, jakiś obiekt; do­pę­dzić, do­trzeć;
3. osią­gnąć jakąś wiel­kość, jakąś miarę, jakiś wiek;
4. stać się czy­imś udzia­łem, dot­knąć kogoś


Źródła:

SJP.pl

Dosiężność

osią­gal­ność


Źródła:

SJP.pl

Dosiężny

moż­li­wy do osią­gnię­cia


Źródła:

SJP.pl

Doskakać

rzad­ko: zbli­żyć się gwał­tow­nie; do­sko­czyć


Źródła:

SJP.pl

Doskok

nagłe do­sko­cze­nie; lą­do­wa­nie, koń­co­wa faza skoku


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) koń­co­wy mo­ment skoku


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Doskonale

przy­słó­wek

 (1.1) świet­nie, w do­sko­na­ły spo­sób

 (1.2) w pełni, cał­ko­wi­cie, ab­so­lut­nie, per­fek­cyj­nie

wy­krzy­knik

 (2.1) wy­ra­że­nie apro­ba­ty, zgody


Źródła:

Wiktionary

Doskonalej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: do­sko­na­le


Źródła:

SJP.pl

Doskonalenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­sko­na­lić.


Źródła:

Wiktionary

Doskonalić

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. brak)

 (1.1) czy­nić coraz lep­szym, do­sko­nal­szym, do­pro­wa­dzać do do­sko­na­ło­ści

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny do­sko­na­lić się (dk. brak)

 (2.1) czy­nić sie­bie lep­szym, do­sko­nal­szym, do­pro­wa­dzać sie­bie do do­sko­na­ło­ści


Źródła:

Wiktionary

Doskonalszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: do­sko­na­ły


Źródła:

SJP.pl

Doskonałość

1. brak wad; ide­al­ność, wzo­ro­wość;
2. ktoś lub coś co jest do­sko­na­łe


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) szczyt, zu­peł­ność, brak ja­kiej­kol­wiek wady, nie­do­stat­ku lub moż­li­wo­ści ulep­sze­nia;

 (1.2) wy­bor­ność, świet­ność, wy­bit­ność, bez­błęd­ność, brak moż­li­wo­ści bycia je­szcze lep­szym


Zo­bacz też: do­sko­na­łość ae­ro­dy­na­micz­na.

Do­sko­na­łość – stan lub efekt w swej isto­cie bez­błęd­ny, bez­pro­ble­mo­wy, cał­ko­wi­cie zad­ba­ny i do­pra­co­wa­ny w każ­dym szcze­gó­le, nie­na­gan­ny. Ter­min okre­śla­ją­cy cechę m.in. osoby, czyn­no­ści, umie­jęt­no­ści, dzie­ła, przed­mio­tu, pro­duk­tu.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Doskonały

1. odz­na­cza­ją­cy się naj­wyż­szą ja­ko­ścią, ma­ją­cy wszel­kie za­le­ty;
2. zu­peł­ny, ab­so­lut­ny


przy­miot­nik

 (1.1) skoń­czo­ny, per­fek­cyj­ny; taki, któ­re­mu nic nie bra­ku­je, w któ­rym już nic nie da się ulep­szyć

 (1.2) wspa­nia­ły, bar­dzo dobry, naj­lep­szy z moż­li­wych, po­zba­wio­ny wad


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Doskwier

dosk­wier pa­stwi­sko­wy - ga­tu­nek owada z ro­dzi­ny ko­ma­ro­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Doskwieranie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|dosk­wie­rać.


Źródła:

Wiktionary

Doskwierać

dawać się we znaki, być dla kogoś uciąż­li­wym; mę­czyć, do­ku­czać, do­le­gać


cza­sow­nik

 (1.1) być uciąż­li­wym, dawać się we znaki, mę­czyć, do­ku­czać


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dosmaczanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|dos­ma­czać.


Źródła:

Wiktionary

Dosmaczać

po­tocz­nie: wzbo­ga­cać smak po­tra­wy; przy­pra­wiać, do­pra­wiać


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. dos­ma­czyć)

 (1.1) zob. dos­ma­czyć.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dosmaczenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|dos­ma­czyć.


Źródła:

Wiktionary

Dosmaczyć

po­tocz­nie: wzbo­ga­cić smak po­tra­wy; przy­pra­wić, do­pra­wić


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. dos­ma­czać)

 (1.1) pot. przy­pra­wić po­tra­wę, nadać jej smak


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dosmarować

do­koń­czyć sma­ro­wa­nie


Źródła:

SJP.pl

Dosmarowywać

do­kań­czać sma­ro­wa­nie


Źródła:

SJP.pl

Dosolić

cza­sow­nik do­ko­na­ny

 (1.1) kulin. dodać wię­cej soli do po­tra­wy

 (1.2) pot. pobić, po­tur­bo­wać


Źródła:

Wiktionary

Dosowski

→ DOS


Patrz:DOS

Źródła:

SJP.pl

Dosowy

przy­miot­nik

 (1.1) in­form. zwią­za­ny z sy­ste­mem ope­ra­cyj­nym DOS, do­ty­czą­cy tego sy­ste­mu ope­ra­cyj­ne­go, z za­in­sta­lo­wa­nym sy­ste­mem ope­ra­cyj­nym DOS


Źródła:

Wiktionary

Dospawać

przy­łą­czyć po­przez spa­wa­nie


Źródła:

SJP.pl

Dospawywać

przy­łą­czać po­przez spa­wa­nie


Źródła:

SJP.pl

Dospać

1. wy­spać się do­sta­tecz­nie długo;
2. śpiąc dotr­wać do pew­ne­go czasu


Źródła:

SJP.pl

Dospojówkowo

→ do­spo­jów­ko­wy


Patrz:dospojówkowy

Źródła:

SJP.pl

Dosprzedaż

do­dat­ko­wa sprze­daż


Źródła:

SJP.pl

Dosrać

wul­gar­nie: zło­śli­wie skry­ty­ko­wać, przy­ga­dać


Źródła:

SJP.pl

Dosrywać

wul­gar­nie: zło­śli­wie kry­ty­ko­wać, przy­ga­dy­wać


Źródła:

SJP.pl

Dossany

taki, który się dos­sał


Źródła:

SJP.pl

Dossać

1. wys­sać do końca;
2. daw­niej: pos­sać do pew­ne­go czasu;
3. dos­sać się - do­stać się do cze­goś i ssać łap­czy­wie; przys­sać się


Źródła:

SJP.pl

Dossier

[czy­taj: doSJE]
1. zbiór do­ku­men­tów do­ty­czą­cych ja­kiejś spra­wy;
2. tecz­ka, w któ­rej prze­cho­wu­je się takie do­ku­men­ty


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) zbiór do­ku­men­tów i akt do­ty­czą­cych ja­kiejś osoby lub spra­wy


Dos­sier (z fr.) – zbiór do­ku­men­tów, od­no­szą­cych się do pew­nej spra­wy lub osoby.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dost.

[skrót czy­ta­ny jako całe, od­mien­ne wy­ra­że­nie lub po­tocz­nie: dost] do­sta­tecz­ny, do­sta­tecz­ne (ocena szkol­na); dst., dst


Źródła:

SJP.pl

Dostanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­stać.


Źródła:

Wiktionary

Dostany

przy­miot­nik

 (1.1) gw-pl|Poz­nań. doj­rza­ły


Źródła:

Wiktionary

Dostarczalność

→ do­star­czal­ny


Patrz:dostarczalny

Źródła:

SJP.pl

Dostarczanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­star­czać.


Źródła:

Wiktionary

Dostarczać

od­da­wać coś do rąk, przy­no­sić na miej­sce przez­na­cze­nia; do­rę­czać


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. do­star­czyć)

 (1.1) spra­wiać, że coś bę­dzie w ja­kimś miej­scu, za­pew­niać coś

 (1.2) spra­wiać, że coś cha­rak­te­ry­zu­je się jakąś cechą, sta­nem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dostarczenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­star­czyć.


Źródła:

Wiktionary

Dostarczyciel

1. ten, kto coś do­star­cza; do­staw­ca;
2. źró­dło cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Dostarczycielka

ko­bie­ta, która coś do­star­cza; do­rę­czy­ciel­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta zaj­mu­ją­ca się do­star­cza­niem lub za­o­pa­try­wa­niem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dostarczyć

oddać coś do rąk; przy­nieść na miej­sce przez­na­cze­nia; do­rę­czyć


cza­sow­nik prze­chod­ni

 (1.1) do­ko­na­ny od|do­star­czać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dostatczanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) stpol. do­star­cza­nie


Źródła:

Wiktionary

Dostatecznie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) w wy­star­cza­ją­cym stop­niu


Źródła:

Wiktionary

Dostateczniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: do­sta­tecz­nie


Źródła:

SJP.pl

Dostateczniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: do­sta­tecz­ny


Źródła:

SJP.pl

Dostateczność

→ do­sta­tecz­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest do­sta­tecz­ne; cecha tych, któ­rzy są do­sta­tecz­ni


Patrz:dostateczny

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dostateczny

wy­star­cza­ją­cy, za­do­wa­la­ją­cy


przy­miot­nik

 (1.1) wy­stę­pu­ją­cy w wy­star­cza­ją­cym stop­niu

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) urz. eduk. nota szkol­na za wy­star­cza­ją­ce acz nie wy­róż­nia­ją­ce się opa­no­wa­nie ma­te­ria­łu czy po­ka­za­ne zdol­no­ści


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dostatek

1. do­bro­byt, za­moż­ność;
2. za­do­wa­la­ją­ca ilość cze­goś; zasób, ob­fi­tość;
3. daw­niej: to, co się po­sia­da; mie­nie, do­by­tek


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) do­bro­byt; bo­ga­te, wy­god­ne życie

 (1.2) od­po­wied­nia ilość cze­goś


Do­sta­tek (tytuł ory­gi­nal­ny "Ga­lo­re") – opu­bli­ko­wa­na w 2009 (pier­wsze wy­da­nie pol­skie: 2013) po­wieść no­wo­fund­landz­kie­go au­to­ra Mi­cha­e­la Crum­me­ya, utrzy­ma­na w sty­li­sty­ce re­a­liz­mu ma­gicz­ne­go. Na­gro­dzo­na Com­mon­we­alth Wri­ters’ Prize dla re­gio­nu Ka­ra­i­bów i Ka­na­dy oraz Ca­na­dian Aut­hors’ As­so­cia­tion Li­te­ra­ry Award.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dostatni

odz­na­cza­ją­cy się do­stat­kiem; bo­ga­ty, za­sob­ny, za­moż­ny


przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) odz­na­cza­ją­cy się do­stat­kiem, za­sob­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dostatniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: do­stat­nio


Źródła:

SJP.pl

Dostatniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: do­stat­ni


Źródła:

SJP.pl

Dostatnio

przy­słó­wek

 (1.1) odz­na­cza­jąc się do­stat­kiem i za­sob­no­ścią


Źródła:

Wiktionary

Dostatniość

→ do­stat­ni


Patrz:dostatni

Źródła:

SJP.pl

Dostawa

1. do­star­cze­nie to­wa­rów;
2. do­star­czo­ne to­wa­ry


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) do­star­cze­nie to­wa­ru np. do skle­pu


Do­sta­wa – prze­mie­szcze­nie (prze­pływ) ści­śle okre­ślo­nej par­tii dóbr od do­staw­cy do od­bior­cy. Te dobra to, ogól­nie, su­row­ce, ma­te­ria­ły, pro­duk­ty lub to­wa­ry. Prze­mie­szcze­nie to od­by­wa się w wyz­na­czo­ne miej­sce w okre­ślo­nym ter­mi­nie.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dostawanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­sta­wać.


Źródła:

Wiktionary

Dostawać

cza­sow­nik prze­chod­ni

 (1.1) sta­wać się (bez włas­ne­go ak­tyw­ne­go udzia­łu) po­sia­da­czem cze­goś, co wcze­śniej miał ktoś inny

 (1.2) na­ba­wiać się cze­goś, cho­ro­wać

 (1.3) pot. zo­sta­wać tra­fio­nym, ude­rzo­nym przez coś

 (1.4) do­się­gać do cze­goś

 (1.5) stpol. wy­star­czać


Źródła:

Wiktionary

Dostawca

osoba lub in­sty­tu­cja zaj­mu­ją­ca się do­star­cza­niem to­wa­rów lub usług dla klien­tów


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) hand. osoba lub in­sty­tu­cja zaj­mu­ją­ca się do­star­cza­niem to­wa­rów lub usług dla klien­tów


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dostawczaczek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od do­staw­czak


Źródła:

Wiktionary

Dostawczak

po­tocz­nie: sa­mo­chód do­staw­czy; pół­cię­ża­rów­ka, ka­mio­net­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) pot. mot. sa­mo­chód do­staw­czy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dostawczy

przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy do­sta­wy


Źródła:

Wiktionary

Dostawczyni

ko­bie­ta zaj­mu­ją­ca się do­sta­wą, do­star­cza­ją­ca coś


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) hand. ko­bie­ta zaj­mu­ją­ca się do­star­cza­niem to­wa­rów lub usług dla klien­tów


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dostawiać

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. do­sta­wić)

 (1.1) do­kła­dać coś obok, do już ist­nie­ją­ce­go miej­sca lub przed­mio­tu

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny do­sta­wiać się (dk. do­sta­wić się)

 (2.1) posp. na­tar­czy­wie sta­rać się za­im­po­no­wać komuś


Źródła:

Wiktionary

Dostawić

cza­sow­nik

 (1.1) do­ko­na­ny od|do­sta­wiać.


Źródła:

Wiktionary

Dostawka

1. po­tocz­nie: do­sta­wio­ne łóżko w szpi­ta­lu
2. skła­da­ne za­pa­so­we sie­dze­nie bez opar­cia, przy­mo­co­wa­ne do rzędu sta­łych fo­te­li w te­a­trze; prak­ty­ka­bel; prak­ty­kabl; stra­pon­ten
3. pro­te­za den­ty­stycz­na


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od: do­sta­wa

 (1.2) pot. do­sta­wio­ny mebel jako do­dat­ko­we miej­sce do sie­dze­nia lub le­że­nia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dostawny

do­sta­wio­ny, do­sta­wia­ny do cze­goś


Źródła:

SJP.pl

Dostawowy

1. sto­so­wa­ny do ludz­kie­go stawu;
2. rzad­ki przy­miot­nik od: do­sta­wa


Źródła:

SJP.pl

Dostać

sto­jąc, wy­trzy­mać do końca


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny

 (1.1) do­ko­na­ny od|do­sta­wać.

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni do­ko­na­ny

 (2.1) dotr­wać do ja­kie­goś mo­men­tu w po­zy­cji sto­ją­cej

cza­sow­nik zwrot­ny do­stać się

 (3.1) do­ko­na­ny od|do­sta­wać się.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dostały

książ­ko­wo: doj­rza­ły


Źródła:

SJP.pl

Dostojały

przy­miot­nik

 (1.1) gw-pl|księ­stwo ło­wic­kie. doj­rza­ły


Źródła:

Wiktionary

Dostojewski

naz­wi­sko, np. Fio­dor Do­sto­jew­ski (1821-81), po­wie­ścio­pi­sarz ro­syj­ski


Źródła:

SJP.pl

Dostojewszczyzna

ogół cech cha­rak­te­ry­stycz­nych dla twór­czo­ści Fio­do­ra Do­sto­jew­skie­go


Źródła:

SJP.pl

Dostojeństwo

1. czy­jaś po­wa­ga, zna­cze­nie; ma­je­stat, do­stoj­ność;
2. godne, po­waż­ne zna­cze­nie cze­goś;
3. daw­niej: wy­so­kie sta­no­wi­sko pań­stwo­we; god­ność


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) książk. po­wa­ga i uz­na­nie dla waż­nej osoby

 (1.2) książk. do­stoj­ny cha­rak­ter cze­goś

 (1.3) daw. wy­so­kie sta­no­wi­sko


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dostojka

ro­dzaj mo­ty­la dzien­ne­go z ro­dzi­ny ru­sał­ko­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Dostojniczka

ko­bie­ta na wy­so­kim sta­no­wi­sku


Źródła:

SJP.pl

Dostojnie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób świad­czą­cy o do­stoj­no­ści


Źródła:

Wiktionary

Dostojniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: do­stoj­nie


Źródła:

SJP.pl

Dostojniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: do­stoj­ny


Źródła:

SJP.pl

Dostojnieć

sta­wać się do­stoj­nym


Źródła:

SJP.pl

Dostojnik

czło­wiek na wy­so­kim sta­no­wi­sku


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba pia­stu­ją­ca wy­so­kie funk­cje, wpły­wo­wa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dostojność

→ do­stoj­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha kogoś, kto wzbu­dza po­wa­ża­nie i sza­cu­nek


Patrz:dostojny

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dostojny

1. za­słu­gu­ją­cy na po­wa­ża­nie, pełen god­no­ści;
2. ma­je­sta­tycz­ny


przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) pełen god­no­ści i po­wa­gi, za­słu­gu­ją­cy na po­wa­ża­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dostosowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) spra­wia­nie, że coś staje się od­po­wied­nie


Do­sto­so­wa­nie ang. fit­ness – za­sad­ni­cze po­ję­cie w dar­wi­now­skim me­cha­niz­mie ewo­lu­cji drogą do­bo­ru na­tu­ral­ne­go („przetr­wa­nie naj­le­piej do­sto­so­wa­nych”, ang. "sur­vi­val of the fit­test").

W mo­de­lach ge­ne­ty­ki po­pu­la­cyj­nej pa­ra­metr ten oz­na­cza się zwy­kle sym­bo­lem for­mu­la_1 Jest miarą suk­ce­su ewo­lu­cyj­ne­go – wy­pad­ko­wą dłu­go­ści życia i licz­by po­tom­stwa (zob. rozm­na­ża­nie i roz­rod­czość, śmier­tel­ność, Krzy­wa prze­ży­wal­no­ści).


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Dostosować

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. do­sto­so­wy­wać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|do­sto­so­wy­wać.

cza­sow­nik zwrot­ny do­ko­na­ny do­sto­so­wać się (ndk. do­sto­so­wy­wać się)

 (2.1) do­ko­na­ny od|do­sto­so­wy­wać się.


Źródła:

Wiktionary

Dostosowywalny

da­ją­cy się do­sto­so­wać


Źródła:

SJP.pl

Dostosowywanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­sto­so­wy­wać.


Źródła:

Wiktionary

Dostosowywać

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. do­sto­so­wać)

 (1.1) spra­wiać, że coś staje się od­po­wied­nie

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny do­sto­so­wy­wać się (dk. do­sto­so­wać się)

 (2.1) zmie­niać się tak, by być od­po­wied­nim


Źródła:

Wiktionary

Dostrajanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­stra­jać.


Źródła:

Wiktionary

Dostrzec

uj­rzeć, wy­pa­trzyć, za­u­wa­żyć


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. do­strze­gać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|do­strze­gać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dostrzegalnia

usta­wio­na w lesie wieża ob­ser­wa­cyj­na prze­ciw­po­ża­ro­wa


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) wieża słu­żą­ca do wy­kry­wa­nia po­ża­rów w la­sach

 (1.2) przest. ob­ser­wa­to­rium astro­no­micz­ne


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dostrzegalnie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób do­strze­gal­ny; za­u­wa­żal­nie


Źródła:

Wiktionary

Dostrzegalność

→ do­strze­gal­ny


Patrz:dostrzegalny

Źródła:

SJP.pl

Dostrzegalny

da­ją­cy się do­strzec, zo­ba­czyć


przy­miot­nik

 (1.1) moż­li­wy do do­strze­że­nia, zo­ba­cze­nia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dostrzeganie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­strze­gać.


Źródła:

Wiktionary

Dostrzegać

za­u­wa­żać coś; zwra­cać na coś uwagę


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. do­strzec)

 (1.1) zwra­cać uwagę na coś, za­u­wa­żać coś

 (1.2) wi­dzieć już z da­le­ka

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny do­strze­gać się (dk. do­strzec się)

 (2.1) za­u­wa­żać jeden dru­gie­go


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dostrzeliwać

1. uśmier­cać przez wy­ko­na­nie do­dat­ko­we­go strza­łu;
2. strze­lać tak, by po­cisk do­le­ciał do okre­ślo­ne­go miej­sca


Źródła:

SJP.pl

Dostrzeżenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­strzec.


Źródła:

Wiktionary

Dostukać

do­stu­kać się -
1. przy­wo­łać kogoś do okna, drzwi itp. stu­ka­niem; do­pu­kać się;
2. osią­gnąć jakiś cel dzię­ki upor­czy­wym dzia­ła­niom


Źródła:

SJP.pl

Dostukiwać

do­stu­ki­wać się - przy­wo­ły­wać kogoś do okna, drzwi itp. stu­ka­niem; do­pu­ki­wać się


Źródła:

SJP.pl

Dostymulować

po­bu­dzić w więk­szym stop­niu


Źródła:

SJP.pl

Dostąpienie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­stą­pić.


Źródła:

Wiktionary

Dostąpić

1. po­dejść, zbli­żyć się; przy­stą­pić;
2. za­słu­żyć na wy­róż­nie­nie, na­gro­dę, za­szczyt; osią­gnąć coś cen­ne­go


cza­sow­nik do­ko­na­ny (ndk. do­stę­po­wać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|do­stę­po­wać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dostęp

1. moż­ność do­tar­cia do okre­ślo­ne­go miej­sca;
2. moż­ność ko­rzy­sta­nia z cze­goś, sty­ka­nia się z kimś; osią­gnię­cia cze­goś;
3. spo­sób się­ga­nia do za­so­bów pa­mię­ci sy­ste­mów kom­pu­te­ro­wych


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) moż­li­wość do­tar­cia do ja­kie­goś miej­sca, za­so­bu lub osoby


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dostępniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: do­stęp­nie


Źródła:

SJP.pl

Dostępniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: do­stęp­ny; bar­dziej do­stęp­ny


Źródła:

SJP.pl

Dostępność

→ do­stęp­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) moż­li­wość do­sta­nia się do cze­goś, moż­li­wość doj­ścia gdzieś

 (1.2) łat­wość zdo­by­cia cze­goś

 (1.3) łat­wość zro­zu­mie­nia

 (1.4) łat­wość na­wią­za­nia kon­tak­tu z inną osobą


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Patrz:dostępny

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dostępny

1. taki, do któ­re­go można dojść, wejść;
2. nie­trud­ny do zdo­by­cia; osią­gal­ny, łatwy;
3. łatwy do zro­zu­mie­nia, przys­wo­je­nia; zro­zu­mia­ły, przy­stęp­ny;
4. o czło­wie­ku: taki, z któ­rym łatwo można na­wią­zać kon­takt; przy­stęp­ny


przy­miot­nik

 (1.1) (o miej­scu) taki, do któ­re­go można dojść lub do­trzeć

 (1.2) moż­li­wy do zdo­by­cia, uzy­ska­nia lub osią­gnię­cia

 (1.3) łatwy do zro­zu­mie­nia

 (1.4) te­le­kom. (o czło­wie­ku) taki, z któ­rym łatwo na­wią­zać kon­takt (stale lub przez ogra­ni­czo­ny czas)

 (1.5) taki, z któ­re­go można sko­rzy­stać (o za­so­bach)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dostępowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­stę­po­wać.


Źródła:

Wiktionary

Dostępować

cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny (dk. do­stą­pić)

 (1.1) osią­gać


Źródła:

Wiktionary

Dostępowy

umoż­li­wia­ją­cy do­stęp


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z do­stę­pem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dosulfin

nazwa hand­lo­wa an­ty­bio­ty­ku o sze­ro­kim spek­trum dzia­ła­nia, za­wie­ra­ją­ce­go sul­fa­me­tok­sa­zol


Źródła:

SJP.pl

Dosuw

w ter­mi­no­lo­gii tech­nicz­nej: do­su­nię­cie; przy­su­nię­cie


Źródła:

SJP.pl

Dosycać

1. w fo­to­gra­fii: uin­ten­syw­niać kolor na zdję­ciu;
2. w che­mii: wpro­wa­dzać więk­szą ilość sub­stan­cji do rozt­wo­ru


Źródła:

SJP.pl

Dosycić

1. w fo­to­gra­fii: uin­ten­syw­nić kolor na zdję­ciu;
2. w che­mii: wpro­wa­dzić więk­szą ilość sub­stan­cji do rozt­wo­ru


Źródła:

SJP.pl

Dosypanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­sy­pać.


Źródła:

Wiktionary

Dosypać

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. do­sy­py­wać)

 (1.1) dodać coś przez sy­pa­nie


Źródła:

Wiktionary

Dosysać

1. wy­sy­sać do końca;
2. do­sy­sać się - przy­sy­sać się


Źródła:

SJP.pl

Dosyt

prze­sta­rza­le: uczu­cie na­sy­ce­nia, za­spo­ko­je­nia; sy­tość


Źródła:

SJP.pl

Dosyć

dość;
1. przy­słó­wek oz­na­cza­ją­cy: tyle, ile trze­ba; do­sta­tecz­nie, na­le­ży­cie, wy­star­cza­ją­co dużo, np.: Mieć dosyć czasu na naukę.;
2. przy­słó­wek oz­na­cza­ją­cy: w ja­kimś stop­niu, sto­sun­ko­wo, np. Dosyć do­brze się na­u­czył.;
3. wy­krzy­knik wy­ra­ża­ją­cy zakaz, głów­nie w po­łą­cze­niu: dosyć tego, np.: Dosyć tego, miar­ka się prze­bra­ła!; star­czy, wy­star­czy


li­czeb­nik nie­o­kre­ślo­ny

 (1.1) zob. dość.

wy­krzy­knik

 (2.1) zob. dość.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dosył

do­dat­ko­we prze­sła­nie lub do­star­cze­nie cze­goś do od­bior­cy


Źródła:

SJP.pl

Dosyłka

1. do­sła­nie, do­sy­ła­nie cze­goś;
2. to, co zo­sta­ło do­sła­ne


Źródła:

SJP.pl

Dosyłkowy

→ do­sył­ka; prze­sył­ko­wy


Źródła:

SJP.pl

Dosyłowy

→ dosył


Patrz:dosył

Źródła:

SJP.pl

Dosz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Doszacować

okre­ślić do­dat­ko­wo, uści­ślić; do­o­kre­ślić


Źródła:

SJP.pl

Doszacowywać

okre­ślać do­dat­ko­wo, uści­ślać; do­o­kre­ślać


Źródła:

SJP.pl

Doszczegółowić

uczy­nić bar­dziej szcze­gó­ło­wym; do­pre­cy­zo­wać


Źródła:

SJP.pl

Doszczelniacz

pra­cow­nik do­szczel­nia­ją­cy dna stat­ku


Źródła:

SJP.pl

Doszczelniak

na­rzę­dzie uży­wa­ne przy do­szczel­nia­niu


Źródła:

SJP.pl

Doszczepiać

za­szcze­piać po­now­nie prze­ciw tej samej cho­ro­bie


Źródła:

SJP.pl

Doszczepić

za­szcze­pić po­now­nie prze­ciw tej samej cho­ro­bie


Źródła:

SJP.pl

Doszczętnie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) o ni­szcze­niu cze­goś: cał­ko­wi­cie, kom­plet­nie


Źródła:

Wiktionary

Doszczętniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: do­szczęt­nie


Źródła:

SJP.pl

Doszczętny

o zni­szcze­niu, stra­cie: zu­peł­ny, cał­ko­wi­ty; to­tal­ny


przy­miot­nik

 (1.1) wy­ka­zu­ją­cy zni­szcze­nie do szcząt­ków; ule­gły cał­ko­wi­tej stra­cie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Doszczęśliwiać

1. po­wo­do­wać, że ktoś czuje się bar­dziej szczę­śli­wy;
2. do­szczę­śli­wiać się - po­tę­go­wać uczu­cie włas­ne­go szczę­ścia


Źródła:

SJP.pl

Doszczęśliwić

1. spo­wo­do­wać, że ktoś czuje się bar­dziej szczę­śli­wy;
2. do­szczę­śli­wić się - spo­tę­go­wać uczu­cie włas­ne­go szczę­ścia


Źródła:

SJP.pl

Doszkalać

1. do­u­czać kogoś;
2. dosz­ka­lać się - uzu­peł­niać swoją wie­dzę w ja­kiejś dzie­dzi­nie


Źródła:

SJP.pl

Doszklistkowy

przy­miot­nik

 (1.1) med. wpro­wa­dza­ny bez­poś­red­nio do ciała szkli­ste­go


Źródła:

Wiktionary

Doszkolić

1. do­u­czyć kogoś;
2. dosz­ko­lić się - uzu­peł­nić swoją wie­dzę w ja­kiejś dzie­dzi­nie


Źródła:

SJP.pl

Doszlifowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) ulep­sze­nie cze­goś po­przez ostat­nie po­praw­ki


Źródła:

Wiktionary

Doszlifować

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. dosz­li­fo­wy­wać)

 (1.1) techn. wy­ko­nać szli­fo­wa­nie aż do osią­gnię­cia osta­tecz­nej, po­żą­da­nej formy

 (1.2) przen. do­pro­wa­dzić coś do lep­sze­go, bar­dziej do­pra­co­wa­ne­go stanu; po­pra­wić szcze­gó­ły


Źródła:

Wiktionary

Doszlusowany

po­tocz­nie: taki, który przy­łą­czył się do ko­lum­ny, zajął wolne miej­sce w sze­re­gu


Źródła:

SJP.pl

Doszlusować

po­tocz­nie: do­łą­czyć się do kogoś lub cze­goś, do­je­chać, dojść


Źródła:

SJP.pl

Doszperać

dosz­pe­rać się - do­szu­kać się, szpe­ra­jąc


Źródła:

SJP.pl

Doszycie

1. przy­szyć lub uszyć coś do­dat­ko­wo;
2. za­koń­czyć szy­cie cze­goś;
3. po­now­nie przy­łą­czyć ucię­tą lub ur­wa­ną część ciała


Źródła:

SJP.pl

Doszydełkować

1. wyt­wo­rzyć część ubra­nia za po­mo­cą szy­deł­ka i po­łą­czyć ją z ca­ło­ścią;
2. śro­do­wi­sko­wo: do­cze­pić dredy do już ist­nie­ją­cych dre­dów za po­mo­cą szy­deł­ka fryz­jer­skie­go


Źródła:

SJP.pl

Doszydełkowywać

1. wyt­wa­rzać część ubra­nia za po­mo­cą szy­deł­ka i łą­czyć ją z ca­ło­ścią;
2. śro­do­wi­sko­wo: do­cze­piać dredy do już ist­nie­ją­cych dre­dów za po­mo­cą szy­deł­ka fryz­jer­skie­go


Źródła:

SJP.pl

Doszywać

1. przy­szy­wać lub szyć coś do­dat­ko­wo;
2. koń­czyć szy­cie cze­goś;
3. po­now­nie przy­łą­czać ucię­tą lub ur­wa­ną część ciała


Źródła:

SJP.pl

Doszyć

1. przy­szyć lub uszyć coś do­dat­ko­wo;
2. za­koń­czyć szy­cie cze­goś;
3. po­now­nie przy­łą­czyć ucię­tą lub ur­wa­ną część ciała


Źródła:

SJP.pl

Doszły

1. osią­gnąć cel, gra­ni­cę, ko­niec
2. o wa­rzy­wach: doj­rze­wać
3. osią­gać pewną gra­ni­cę


Źródła:

SJP.pl

Dosł.

skrót od: do­słow­nie, do­słow­ny


skrót

 (1.1) = do­słow­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dosłać

prze­słać, po­słać do­dat­ko­wo (list, pie­nią­dze)


Źródła:

SJP.pl

Dosłoneczny

przy­miot­nik

 (1.1) pod­da­ny in­ten­syw­niej­szej in­so­la­cji


Źródła:

Wiktionary

Dosłownie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) w spo­sób ści­sły; do­kład­nie tak, jak zna­czą słowa

 (1.2) przen. wy­ra­że­nie uży­wa­ne do wzmoc­nie­nia i in­ten­sy­fi­ka­cji prze­ka­zu nie­mal


Źródła:

Wiktionary

Dosłowniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: do­słow­nie


Źródła:

SJP.pl

Dosłowniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: do­słow­ny


Źródła:

SJP.pl

Dosłowność

→ do­słow­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co do­słow­ne


Patrz:dosłowny

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dosłowny

1. zgod­ny co do słowa, do­kład­nie odt­wo­rzo­ny;
2. nie­prze­no­śny


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zna­czą­cy do­kład­nie to, co wy­ra­ża­ją słowa, bez dru­gie­go zna­cze­nia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dosłyszalność

→ do­sły­szal­ny


Patrz:dosłyszalny

Źródła:

SJP.pl

Dosłyszalny

da­ją­cy się uchwy­cić słu­chem, po­sły­szeć


Źródła:

SJP.pl

Dot.

skrót od: do­ty­czą­cy, do­ty­czy


skrót

 (1.1) = do­ty­czą­cy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dotachać

po­tocz­nie: do­nieść z wy­sił­kiem coś cięż­kie­go do ja­kie­goś miej­sca; do­ta­szczyć, do­ta­skać


cza­sow­nik

 (1.1) do­ko­na­ny od|ta­chać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dotacja

bezz­wrot­na pomoc fi­nan­so­wa udzie­la­na in­sty­tu­cji, or­ga­ni­za­cji, przed­się­bior­stwu (rza­dziej oso­bie) w celu po­par­cia okre­ślo­nej dzia­łal­no­ści; sub­wen­cja, sub­sy­dium, do­fi­nan­so­wa­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) za­o­pa­trze­nie; wy­po­sa­że­nie w środ­ki fi­nan­so­we; da­ro­wiz­na; bezz­wrot­na pomoc fi­nan­so­wa w celu po­pie­ra­nia ja­kiejś dzia­łal­no­ści


Do­ta­cja – nie­od­płat­na i bezz­wrot­na pomoc fi­nan­so­wa udzie­la­na naj­czę­ściej przez pań­stwo pod­mio­tom na re­a­li­za­cję ich zadań.

Do­ta­cja ma cha­rak­ter uz­na­nio­wy. Jed­nost­ka ubie­ga­ją­ca się o nią musi naj­czę­ściej speł­nić wa­run­ki wstęp­ne, okre­ślo­ne przez pod­miot dy­spo­nu­ją­cy środ­ka­mi fi­nan­so­wy­mi.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dotacyjny

zwią­za­ny z do­ta­cją


Źródła:

SJP.pl

Dotamtąd

żar­to­bli­wie: do tam­te­go miej­sca (zwy­kle w po­wie­dze­niu "jak stąd do­tam­tąd")


Źródła:

SJP.pl

Dotankować

do­koń­czyć tan­ko­wa­nie


Źródła:

SJP.pl

Dotankowywać

do­kań­czać tan­ko­wa­nie


Źródła:

SJP.pl

Dotargać

po­tocz­nie: do­nieść gdzieś z tru­dem; dodź­wi­gać


Źródła:

SJP.pl

Dotaskać

po­tocz­nie: do­nieść z wy­sił­kiem coś cięż­kie­go do ja­kie­goś miej­sca; do­ta­chać, do­ta­szczyć


Źródła:

SJP.pl

Dotaszczyć

po­tocz­nie: do­nieść z wy­sił­kiem coś cięż­kie­go do ja­kie­goś miej­sca; do­ta­chać, do­ta­skać


Źródła:

SJP.pl

Dotańcowywać

po­tocz­nie:
1. do­kań­czać ta­niec;
2. tań­cząc, do­cie­rać do da­ne­go miej­sca


Źródła:

SJP.pl

Dotcom

[czy­taj: dot­kom] w żar­go­nie in­for­ma­tycz­nym: firma in­ter­ne­to­wa


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dotelefonowywać

po­tocz­nie: do­te­le­fo­no­wy­wać się - dodz­wa­niać się


Źródła:

SJP.pl

Dotelepać

po­tocz­nie: do­te­le­pać się - dojść, do­je­chać gdzieś z tru­dem; dow­lec się


Źródła:

SJP.pl

Dotelepywać

po­tocz­nie: do­te­le­py­wać się - do­cie­rać gdzieś z tru­dem


Źródła:

SJP.pl

Dotiorowce

rząd grzy­bów z klasy wor­kow­ców wła­ści­wych; Dot­hio­ra­les


Źródła:

SJP.pl

Dotiorowiec

przed­sta­wi­ciel rzędu grzy­bów z klasy wor­kow­ców wła­ści­wych


Źródła:

SJP.pl

Dotkankowo

→ dot­kan­ko­wy


Patrz:dotkankowy

Źródła:

SJP.pl

Dotkliwie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) do­kucz­li­wie, nie do znie­sie­nia


Źródła:

Wiktionary

Dotkliwiej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: dot­kli­wie


Źródła:

SJP.pl

Dotkliwość

→ dot­kli­wy


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha cze­goś co wy­wo­łu­je dy­skom­fort


Patrz:dotkliwy

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dotkliwszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: dot­kli­wy


Źródła:

SJP.pl

Dotkliwy

bo­les­ny, do­kucz­li­wy, przy­kry


przy­miot­nik

 (1.1) bo­les­ny, do­kucz­li­wy, trud­ny do wy­trzy­ma­nia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dotknięcie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|dot­knąć.


Źródła:

Wiktionary

Dotknięty

ura­żo­ny


Źródła:

SJP.pl

Dotknąć

cza­sow­nik prze­chod­ni

 (1.1) do­ko­na­ny od|do­ty­kać.


Źródła:

Wiktionary

Dotlały

taki, który dot­lał (do­gas­nął)


Źródła:

SJP.pl

Dotleniacz

Dot­le­niacz – pu­blicz­na in­sta­la­cja Jo­an­ny Raj­kow­skiej, wy­sta­wa Cen­trum Sztu­ki Współ­czes­nej Zamek Uja­zdow­ski w War­sza­wie, któ­rej głów­ny­mi ele­men­ta­mi są: wzbo­ga­co­ny tle­nem sztucz­ny staw wkom­po­no­wa­ny w traw­nik miej­ski i fu­tu­ry­stycz­ne ławki opo­dal.


Źródła:

Wikipedia

Dotlenianie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|dot­le­niać.


Źródła:

Wiktionary

Dotleniać

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. dot­le­nić)

 (1.1) do­star­czać do­dat­ko­wą ilość tlenu

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny dot­le­niać się

 (2.1) do­star­czać swo­je­mu or­ga­niz­mo­wi do­dat­ko­wą ilość tlenu po­przez upra­wia­nie ruchu na świe­żym po­wie­trzu


Źródła:

Wiktionary

Dotlenić

cza­sow­nik prze­chod­ni

 (1.1) do­ko­na­ny od|dot­le­niać.


Źródła:

Wiktionary

Dotleć

rzad­ko: wy­pa­lić się zu­peł­nie; wy­gas­nąć, do­gas­nąć, dot­lić się


Źródła:

SJP.pl

Dotlić

dot­lić się - wy­pa­lić się zu­peł­nie; wy­gas­nąć, do­gas­nąć, dot­leć


Źródła:

SJP.pl

Dotopić

1. do­koń­czyć to­pie­nie, sto­pić resz­tę;
2. dodać coś w cza­sie to­pie­nia


Źródła:

SJP.pl

Dotowarowywać

uzu­peł­niać towar w skle­pie


Źródła:

SJP.pl

Dotować

udzie­lać bezz­wrot­nej po­mo­cy fi­nan­so­wej in­sty­tu­cji, or­ga­ni­za­cji, przed­się­bior­stwu (rza­dziej oso­bie) w celu po­par­cia okre­ślo­nej dzia­łal­no­ści; sub­wen­cjo­no­wać, sub­sy­dio­wać, fi­nan­so­wać


Źródła:

SJP.pl

Dotracić

daw­niej: roztr­wo­nić, zmar­no­wać do końca, cał­ko­wi­cie


Źródła:

SJP.pl

Dotransportowywać

tran­spor­tu­jąc, do­star­czać do okre­ślo­ne­go miej­sca


Źródła:

SJP.pl

Dotrenować

do­koń­czyć tre­ning


Źródła:

SJP.pl

Dotrenowywać

tre­no­wać do czasu osią­gnię­cia za­do­wa­la­ją­cej kon­dy­cji


Źródła:

SJP.pl

Dotropić

w ło­wiect­wie: za­koń­czyć tro­pie­nie, do­ga­nia­jąc zwie­rzę; wy­tro­pić


Źródła:

SJP.pl

Dotruchtać

do­biec gdzieś truch­tem


Źródła:

SJP.pl

Dotruchtywać

rzad­ko: do­bie­gać truch­tem


Źródła:

SJP.pl

Dotruć

do­koń­czyć tru­cie kogoś lub cze­goś; za­truć cał­ko­wi­cie


Źródła:

SJP.pl

Dotrzeć

1. do­stać się gdzieś
2. roz­prze­strze­nić się
3. wy­gła­dzić po­wierzch­nię


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. do­cie­rać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|do­cie­rać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dotrzeźwiać

rzad­ko: przy­wra­cać kogoś do przy­tom­no­ści; do­cu­cać


Źródła:

SJP.pl

Dotrzeźwiały

taki, który do­trzeź­wiał


Źródła:

SJP.pl

Dotrzeźwić

rzad­ko: przy­wró­cić kogoś do przy­tom­no­ści; do­cu­cić


Źródła:

SJP.pl

Dotrzymać

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. do­trzy­my­wać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|do­trzy­my­wać.


Źródła:

Wiktionary

Dotrzymywać

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. do­trzy­mać)

 (1.1) trzy­mać do okre­ślo­ne­go czasu

 (1.2) speł­niać zo­bo­wią­za­nia


Źródła:

Wiktionary

Dottore

maska ko­micz­na w ko­me­dii dell'arte


Dot­to­re – jedna z głów­nych po­sta­ci („masek ko­micz­nych”) com­me­dia dell’arte. Na­zy­wa­ny także Ba­lan­zo­ne.

Sta­rzec ten jest to­wa­rzy­szem Pan­ta­lo­ne, pe­dan­tem sta­ro­żyt­nej ko­me­dii i po­ja­wia się w roz­ma­i­tych za­baw­nych sy­tu­a­cjach jako fi­lo­zof, uczo­ny albo le­karz.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Doturlać

po­tocz­nie: do­to­czyć


Źródła:

SJP.pl

Dotychczas

do tej pory, do chwi­li obec­nej


przy­słó­wek

 (1.1) książk. do tego mo­men­tu, do chwi­li obec­nej


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dotychczasowość

→ do­tych­cza­so­wy


Patrz:dotychczasowy

Źródła:

SJP.pl

Dotychczasowy

1. trwa­ją­cy do­tych­czas;
2. ży­ją­cy, bę­dą­cy gdzieś do­tych­czas


przy­miot­nik

 (1.1) taki jaki był do­tych­czas


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dotychmiast

przy­słó­wek miej­sca

 (1.1) stpol. dotąd


Źródła:

Wiktionary

Dotyczenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­ty­czyć.


Źródła:

Wiktionary

Dotyczna

w ma­te­ma­ty­ce: stycz­na kąta do­peł­nie­nia


Źródła:

SJP.pl

Dotyczyć

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. brak)

 (1.1) mieć z czymś zwią­zek, od­no­sić się do cze­goś


Źródła:

Wiktionary

Dotyczący

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) ma­ją­cy bez­poś­red­nie po­wią­za­nie

forma cza­sow­ni­ka.

 (2.1) ims. przy­miot­ni­ko­wy czyn­ny od: do­ty­czyć


Źródła:

Wiktionary

Dotyk

1. dot­knię­cie, do­ty­ka­nie;
2. zdol­ność od­czu­wa­nia uci­sku na po­wierzch­nię ciała


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) fizj. jeden ze zmy­słów umoż­li­wia­ją­cy od­biór rze­czy­wi­sto­ści za po­mo­cą na­rzą­dów czu­cia po­wierzch­nio­we­go i głę­bo­kie­go;

 (1.2) czyn­ność do­ty­ka­nia


Dotyk ("układ czu­cio­wy") jest uz­na­wa­ny za jeden ze zmy­słów, jed­nak wra­że­nia okre­śla­ne łącz­nie jako "dotyk" są kom­bi­na­cją sy­gna­łów prze­sy­ła­nych przez ko­mór­ki re­a­gu­ją­ce na cie­pło lub zimno, na­cisk oraz usz­ko­dze­nie (ból).

W roz­ma­i­tych ek­spe­ry­men­tach wy­ka­za­no, że dotyk i zmysł mo­to­rycz­ny są pod­sta­wo­wy­mi ele­men­ta­mi de­fi­niu­ją­cy­mi od­bie­ra­nie rze­czy­wi­sto­ści przez zwie­rzę­ta (w tym czło­wie­ka).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dotykalność

→ do­ty­kal­ny


Patrz:dotykalny

Źródła:

SJP.pl

Dotykalny

da­ją­cy się dot­knąć; na­ma­cal­ny


przy­miot­nik

 (1.1) taki, któ­re­go można dot­knąć

 (1.2) wy­raź­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dotykalski

po­tocz­nie: da­ją­cy się do­ty­kać, lu­bią­cy być do­ty­ka­nym


Źródła:

SJP.pl

Dotykanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­ty­kać.


Źródła:

Wiktionary

Dotykać

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. dot­knąć)

 (1.1) zbli­żać się do cze­goś do mo­men­tu zet­knię­cia, kon­tak­tu fi­zycz­ne­go

 (1.2) przen. spra­wiać komuś przy­krość, ura­żać kogoś

 (1.3) przen. po­ru­szać ja­kieś za­gad­nie­nie w roz­mo­wie

 (1.4) się­gać aż do cze­goś, gra­ni­czyć, sty­kać się z czymś

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny do­ty­kać się (dk. dot­knąć się)

 (2.1) do­ty­kać (1.1) sie­bie wza­jem­nie

 (2.2) forma wzmoc­nio­na cza­sow­ni­ka do­ty­kać (1.1)


Źródła:

Wiktionary

Dotykowiec

osoba naj­le­piej przys­wa­ja­ją­ca wie­dzę po­przez zmysł do­ty­ku; ki­ne­ste­tyk


Źródła:

SJP.pl

Dotykowość

→ do­ty­ko­wy


Patrz:dotykowy

Źródła:

SJP.pl

Dotykowy

1. → dotyk;
2. ekran do­ty­ko­wy - ekran w urzą­dze­niu elek­tro­nicz­nym, umoż­li­wia­ją­cy ste­ro­wa­nie nim po­przez do­ty­ka­nie wyś­wiet­la­nych obiek­tów


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy do­ty­ku bądź wra­żeń zwią­za­nych z do­ty­kiem

 (1.2) taki, który re­a­gu­je na dotyk


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dotąd

do tego mo­men­tu lub miej­sca


za­i­mek przy­słow­ny

 (1.1) … wy­ra­ża­ją­cy gra­ni­cę cza­so­wą: aż do teraz, do­tych­czas

 (1.2) … wy­ra­ża­ją­cy gra­ni­cę prze­strzen­ną: aż do tego miej­sca, potąd

spój­nik

 (2.1) w wy­ra­że­niu: dotąd… aż… ko­mu­ni­ku­je, że część zda­nia przed „aż” jest ogra­ni­czo­na od stro­ny przysz­ło­ści przez zda­rze­nie opi­sa­ne po „aż”

 (2.2) w wy­ra­że­niu: dotąd… do­pó­ki/póki… ko­mu­ni­ku­je, że część zda­nia przed „do­pó­ki”/„póki” jest ogra­ni­czo­na od stro­ny przysz­ło­ści przez za­koń­cze­nie stanu lub czyn­no­ści opi­sa­nej po „do­pó­ki”/„póki”


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dotętniczy

wpro­wa­dza­ny do tęt­ni­cy; do­ar­te­ryj­ny


Źródła:

SJP.pl

Dotłuc

1. do­koń­czyć tłu­cze­nia, roz­kru­sza­nia;
2. je­szcze wię­cej utłuc, dodać do już utłu­czo­ne­go


Źródła:

SJP.pl

Dotłukiwać

1. do­kań­czać tłu­cze­nie;
2. tłuc coś do­dat­ko­wo


Źródła:

SJP.pl

Douai

[czy­taj: duE] mia­sto we Fran­cji


Douai () – miej­sco­wość, gmina we Fran­cji, w re­gio­nie Hauts-de-Fran­ce, w de­par­ta­men­cie Nord.

Mia­sto leży nad rzeką Scar­pe (do­pływ Skal­dy) i Ka­na­łem Sensée, 35 km na po­łud­nie od Lille.

We­dług da­nych na rok 1990 gminę za­miesz­ki­wa­ło 42 175 osób (ze­spół miej­ski 200 tys. (1990)), a gę­stość za­lud­nie­nia wy­no­si­ła 2500 osób/km². Wśród 1549 gmin re­gio­nu Nord-Pas-de-Ca­la­is Douai pla­su­je się na 9. miej­scu pod wzglę­dem licz­by lud­no­ści, na­to­miast pod wzglę­dem po­wierzch­ni na miej­scu 95.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Douala

mia­sto w Ka­me­ru­nie; Duala


Źródła:

SJP.pl

Doubezpieczyć

do­dat­ko­wo ubez­pie­czyć


Źródła:

SJP.pl

Double

[czy­taj: dabl] śro­do­wi­sko­wo: pod­wój­ny, dwu­czę­ścio­wy, dwu­e­le­men­to­wy, dwu­dziel­ny itp.


Źródła:

SJP.pl

Double-Click

[czy­taj: dabl klik] dwu­krot­ne na­ci­śnię­cie kla­wi­sza mysz­ki w bar­dzo krót­kim cza­sie (około pół se­kun­dy), zaz­wy­czaj służy ot­wo­rze­niu danej apli­ka­cji, pliku itp.; dwu­klik


Źródła:

SJP.pl

Double-Double

[czy­taj: dabl­dabl] w ko­szy­ków­ce: dwu­cy­fro­we osią­gnię­cia w jed­nym meczu, np. 10 zbió­rek i prze­chwy­tów


Do­u­ble-do­u­ble (także jako DD2) – w ko­szy­ków­ce, uzy­ska­nie wy­ni­ków dwu­cy­fro­wych w dwóch z pię­ciu moż­li­wych po­zy­tyw­nych sta­ty­styk (punk­ty, asy­sty, zbiór­ki, prze­chwy­ty, bloki). Naj­częst­szą kom­bi­na­cją do­u­ble-do­u­ble są punk­ty i zbiór­ki, a na­stęp­nie punk­ty i asy­sty.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Doublé

[czy­taj: dabl] śro­do­wi­sko­wo: pod­wój­ny, dwu­czę­ścio­wy, dwu­e­le­men­to­wy, dwu­dziel­ny itp.


Źródła:

SJP.pl

Doufu

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) kulin. twa­ro­żek z mleka so­jo­we­go, skład­nik wielu po­traw orien­tal­nych i we­ge­ta­riań­skich


Źródła:

Wiktionary

Douglas

[czy­taj: da­glas] marka sa­mo­lo­tów


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Wiel­kiej Bry­ta­nii, na wschod­nim wy­brze­żu wyspy Man, sto­li­ca Wyspy Man ro­zu­mia­nej jako an­giel­skie te­ry­to­rium za­leż­ne;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Doula

[czy­taj: dula] ko­bie­ta udzie­la­ją­ca wspar­cia w cza­sie ciąży, po­ro­du i po po­ro­dzie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) społ. ko­bie­ta za­pew­nia­ją­ca fa­cho­we wspar­cie matce i jej ro­dzi­nie w cza­sie ciąży, po­ro­du i / lub po po­ro­dzie;


Doula (z stgr. δούλη, do­słow­nie: „słu­żą­ca, nie­wol­ni­ca”) – wyksz­tał­co­na i doś­wiad­czo­na rów­nież w swoim ma­cie­rzyń­stwie ko­bie­ta, za­pew­nia­ją­ca cią­głe nie­me­dycz­ne, fi­zycz­ne, emo­cjo­nal­ne i in­for­ma­cyj­ne wspar­cie matce i ro­dzi­nie na czas ciąży, po­ro­du i po po­ro­dzie (za de­fi­ni­cją Sto­wa­rzy­sze­nia Doula w Pol­sce).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Doumergue

[czy­taj: du­merg] naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Douro

rzeka w Por­tu­ga­lii i Hisz­pa­nii; Duero


Źródła:

SJP.pl

Doustnie

przy­słó­wek

 (1.1) med. przyj­mo­wa­ny lub po­da­wa­ny do ust, przez usta


Źródła:

Wiktionary

Doustny

taki, który na­le­ży za­a­pli­ko­wać do ust


przy­miot­nik

 (1.1) med. do sto­so­wa­nia do­ust­nie (naj­czę­ściej o le­kach i in­nych środ­kach far­ma­ko­lo­gicz­nych)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Douszny

przez­na­czo­ny do ucha, np. słu­chaw­ki do­usz­ne


przy­miot­nik

 (1.1) przez­na­czo­ny do ucha, umie­szcza­ny w uchu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Doux

[czy­taj: du] słod­ki (o winie)


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dover

[czy­taj: doł­wer albo dower]
1. mia­sto w An­glii;
2. mia­sto w Sta­nach Zjed­no­czo­nych


Dover – mia­sto i civil pa­rish w po­łud­nio­wo-wschod­niej An­glii (Wiel­ka Bry­ta­nia), w hrab­stwie Kent, w dy­stryk­cie Dover, port nad ka­na­łem La Man­che. Punkt An­glii naj­bliż­szy Fran­cji – jest od­da­lo­ny od fran­cu­skie­go portu Ca­la­is o 34 ki­lo­me­try, dla­te­go też Dover na­zy­wa­ne jest „bramą An­glii”. W 2011 roku civil pa­rish li­czy­ła 31 022 miesz­kań­ców.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Doverski

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Do­ve­rem, do­ty­czą­cy Do­ve­ru


Źródła:

Wiktionary

Dow.

skrót od:
1. do­wód­ca; d-ca, dca;
2. do­wództ­wo; d-dztwo, dtwo


Źródła:

SJP.pl

Dowaga

do­dat­ko­wa ilość cze­goś po­trzeb­na do uzy­ska­nia od­po­wied­niej wagi


Źródła:

SJP.pl

Dowalać

cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny (dk. do­wa­lić)

 (1.1) pot. do­da­wać cze­goś w dużej ilo­ści

 (1.2) pot. do­ku­czać komuś

 (1.3) pot. ob­cią­żać kogoś do­dat­ko­wym obo­wiąz­kiem

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny do­wa­lać się (dk. do­wa­lić się)

 (2.1) pot. pró­bo­wać za­in­te­re­so­wać sobą drugą osobę

 (2.2) pot. zgła­szać pod czy­imś adre­sem pre­ten­sje

 (2.3) pot. odu­rzać się używ­ka­mi, będąc już pod ich wpły­wem


Źródła:

Wiktionary

Dowalić

cza­sow­nik do­ko­na­ny (ndk. do­wa­lać)

 (1.1) dk. od: do­wa­lać

 (1.2) pot. mocno kogoś ude­rzyć

 (1.3) pot. o śnie­gu: spaść w dużej ilo­ści

 (1.4) pot. po­wie­dzieć coś nie­wła­ści­we­go, nie­pra­wi­dło­we­go, szo­ku­ją­ce­go w danej sy­tu­a­cji

 (1.5) pot. po­ko­nać kogoś zde­cy­do­wa­nie w ry­wa­li­za­cji

cza­sow­nik zwrot­ny do­ko­na­ny do­wa­lić się (ndk. do­wa­lać się)

 (2.1) dk. od: do­wa­lać się


Źródła:

Wiktionary

Dowartościowywać

do­strze­gać, do­ce­niać, pod­kre­ślać czy­jąś war­tość, ge­stem lub sło­wem na­gra­dzać kogoś za jego za­słu­gi, ut­wier­dzać w kimś po­czu­cie włas­nej war­to­ści


Źródła:

SJP.pl

Dowarzać

cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny (dk. do­wa­rzyć)

 (1.1) do­go­to­wy­wać


Źródła:

Wiktionary

Dować

cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk, Śląsk Cie­szyń­ski. dawać


Źródła:

Wiktionary

Doważać

cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny (dk. do­wa­żyć)

 (1.1) ważyć do­dat­ko­wą ilość

 (1.2) pot. ważyć coś ucz­ci­wie, tyle, ile ktoś żąda


Źródła:

Wiktionary

Dowbor

naz­wi­sko, m.in. Ka­ta­rzy­na Dow­bor, pol­ska dzien­ni­kar­ka


Źródła:

SJP.pl

Dowborczyk

żoł­nierz I Kor­pu­su Pol­skie­go, sfor­mo­wa­ne­go w Rosji w cza­sie I wojny świa­to­wej i do­wo­dzo­ne­go przez ge­ne­ra­ła Jó­ze­fa Dow­bo­ra-Mu­śnic­kie­go


Źródła:

SJP.pl

Dowcip

1. śmiesz­na hi­sto­ryj­ka, aneg­do­ta, żart; kawał;
2. daw­niej: rozum, spryt;
3. zdol­ność spo­strze­ga­nia i opi­sy­wa­nia w za­baw­ny spo­sób śmiesz­nych stron życia


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) coś, co zo­sta­ło po­wie­dzia­ne lub zro­bio­ne dla roz­ryw­ki, tak, aby kogoś roz­śmie­szyć


Dow­cip, żart, kawał – krót­ka forma hu­mo­ry­stycz­na, słu­żą­ca roz­śmie­sze­niu słu­cha­cza. Naj­częst­szą formą roz­po­wszech­nia­nia dow­ci­pu jest prze­kaz słow­ny. Dow­ci­py można spot­kać na wielu stro­nach in­ter­ne­to­wych, w pra­sie, w spe­cjal­nych ru­bry­kach. Pu­bli­ko­wa­ne są książ­ki i cza­so­pis­ma z dow­ci­pa­mi.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dowcipas

dow­cip­niś, fi­glarz, zbyt­nik


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) pot. nies­macz­ny, nie­do­rzecz­ny żart


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dowcipek

zdrob­nie­nie od: dow­cip


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od: dow­cip


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dowcipkować

mówić dow­ci­py; żar­to­wać


cza­sow­nik

 (1.1) opo­wia­dać żarty


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dowcipnie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób dow­cip­ny


Źródła:

Wiktionary

Dowcipniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: dow­cip­nie


Źródła:

SJP.pl

Dowcipniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: dow­cip­ny


Źródła:

SJP.pl

Dowcipnisia

ko­bie­ta lu­bią­ca dow­cip­ko­wać, robić żarty, ka­wa­ły; żar­tow­ni­sia, ka­wa­lar­ka


Źródła:

SJP.pl

Dowcipniś

osoba lu­bią­ca opo­wia­dać ka­wa­ły, stro­ić żarty; żar­tow­niś, ka­wa­larz, dow­ci­pas


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) czło­wiek lu­bią­cy dow­cip­ko­wać, żar­to­wać, robić żarty komuś lub z kogoś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dowcipność

→ dow­cip­ny; śmiesz­ność


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest dow­cip­ne; cecha tych, któ­rzy są dow­cip­ni


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dowcipny

żar­to­bli­wy, hu­mo­ry­stycz­ny;
1. pełen hu­mo­ru, chęt­nie i czę­sto żar­tu­ją­cy;
2. ma­ją­cy cha­rak­ter dow­ci­pu, żartu


przy­miot­nik

 (1.1) umie­ją­cy mówić i pisać żar­to­bli­wie i z hu­mo­rem, lu­bią­cy żarty i dow­ci­py

 (1.2) pełen dow­ci­pu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dowcipuszek

żar­cik


Źródła:

SJP.pl

Dowgielewicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Dowiadywanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­wia­dy­wać.


Źródła:

Wiktionary

Dowiać

1. o wie­trze:
a) wie­jąc, do­nieść coś;
b) wie­jąc, do­trzeć gdzieś;
2. do­koń­czyć od­dzie­la­nie zia­ren od plew w wial­ni;
3. daw­niej: prze­jąć chło­dem; zmro­zić


Źródła:

SJP.pl

Dowidzieć

rzad­ko: móc, być w sta­nie do­strzec, za­u­wa­żyć; wy­stę­pu­je zwy­kle z prze­cze­niem, np.: Nie do­wi­dzisz go, stoi za da­le­ko.; do­strzec, doj­rzeć, wy­pa­trzyć


Źródła:

SJP.pl

Dowierać

1. daw­niej, dziś gwa­ro­wo: do­my­kać;
2. daw­niej: uwie­rać, spra­wiać ból


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. do­wrzeć)

 (1.1) daw. spra­wiać ból, uwie­rać

 (1.2) daw. za­my­kać, do­my­kać


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dowierzająco

→ do­wie­rzać


Patrz:dowierzać

Źródła:

SJP.pl

Dowierzać

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. do­wie­rzyć)

 (1.1) mieć za­u­fa­nie, ufać


Źródła:

Wiktionary

Dowierzchnia

1. w ge­o­lo­gii: po­kład skal­ny wy­cho­dzą­cy na po­wierzch­nię ziemi;
2. w gór­nict­wie: po­chy­ły chod­nik łą­czą­ca dwa przod­ki


Źródła:

SJP.pl

Dowiesić

do­koń­czyć wie­sza­nie, po­wie­sić do­dat­ko­wo


Źródła:

SJP.pl

Dowieszać

do­kań­czać wie­sza­nie, wie­szać do­dat­ko­wo


Źródła:

SJP.pl

Dowietrzny

wy­sta­wio­ny w stro­nę naj­czę­ściej wie­ją­cych wia­trów


przy­miot­nik

 (1.1) geogr. usta­wio­ny w kie­run­ku wie­ją­cych wia­trów


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dowiewać

1. o wie­trze:
a) wie­jąc, do­no­sić coś;
b) wie­jąc, do­cie­rać gdzieś;
2. do­kań­czać od­dzie­la­nie zia­ren od plew w wial­ni;
3. daw­niej: przej­mo­wać chło­dem; mro­zić, zię­bić, chło­dzić


Źródła:

SJP.pl

Dowieść

wy­ka­zać praw­dzi­wość


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. do­wo­dzić)

 (1.1) do­ko­na­ny od|do­wo­dzić.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dowieźć

1. do­star­czyć kogoś lub coś do celu;
2. przy­wieźć wię­cej osób lub rze­czy


Źródła:

SJP.pl

Dowilżać

na­sy­cać wil­go­cią w więk­szym stop­niu, zwil­żać do końca


Źródła:

SJP.pl

Dowilżyć

na­sy­cić wil­go­cią w więk­szym stop­niu, zwil­żyć do końca


Źródła:

SJP.pl

Dowlec

1. coś albo kogoś gdzieś do­cią­gnąć; wlec do okre­ślo­ne­go miej­sca lub do okre­ślo­ne­go czasu;
2. dow­lec się - z tru­dem dojść do okre­ślo­ne­go miej­sca


Źródła:

SJP.pl

Down

[czy­taj: dałn] po­tocz­nie: osoba cier­pią­ca na ze­spół Downa - wro­dzo­ny nie­do­roz­wój umy­sło­wy po­łą­czo­ny z cha­rak­te­ry­stycz­ny­mi zmia­na­mi fi­zycz­ny­mi


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Downar

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Downarowicz

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Downbeat

[czy­taj: dałn­bit] ga­tu­nek mu­zycz­ny wy­wo­dzą­cy się z mu­zy­ki elek­tro­nicz­nej, pow­sta­ły w la­tach 90. XX wieku w Wiel­kiej Bry­ta­nii; down­tem­po


Źródła:

SJP.pl

Downgrade

[czy­taj: dołn­grejd] cof­nię­cie się do wcze­śniej­szej wer­sji pro­gra­mu, gry kom­pu­te­ro­wej czy sy­ste­mu ope­ra­cyj­ne­go


Źródła:

SJP.pl

Downhill

[czy­taj: dałn­hil]
1. kon­ku­ren­cja w ko­lar­stwie gór­skim i nar­ciar­stwie al­pej­skim, po­le­ga­ją­ca na zjeż­dża­niu w dół po stro­mych i wą­skich ścież­kach gór­skich;
2. po­tocz­nie: rower przez­na­czo­ny do jazdy po stro­mych zbo­czach; down­hil­lo­wiec


Down­hill (DH, po pol­sku „zjazd”) – jedna z ek­stre­mal­nych od­mian ko­lar­stwa gór­skie­go, po­le­ga­ją­ca na in­dy­wi­du­al­nym zjeź­dzie ro­we­rem na czas po stro­mych, na­tu­ral­nych sto­kach. Ścież­ki zja­zdo­we są czę­sto bar­dzo wą­skie, ka­mie­ni­ste czy po­prze­ci­na­ne wy­sta­ją­cy­mi ko­rze­nia­mi.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Downhiller

[czy­taj: dałn­hi­ler] osoba upra­wia­ją­ca down­hill (jazdę po stro­mych zbo­czach); down­hil­lo­wiec


Źródła:

SJP.pl

Downhillowiec

[czy­taj: dałn­hi­lo­wiec] osoba upra­wia­ją­ca down­hill (jazdę po stro­mych zbo­czach); down­hil­ler


Źródła:

SJP.pl

Downhillowy

→ down­hill [czy­taj: dałn­hi­lo­wy]


Źródła:

SJP.pl

Downij

przy­słó­wek czasu

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. daw­niej


Źródła:

Wiktionary

Download

[czy­taj: dałn­lołd] śro­do­wi­sko­wo: po­bie­ra­nie pli­ków z in­ter­ne­tu; ścią­ga­nie


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Downloadować

[czy­taj: dałn­loł­do­wać] śro­do­wi­sko­wo: po­bie­rać pliki z in­ter­ne­tu; ścią­gać


Źródła:

SJP.pl

Downshifting

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) styl życia osób ucie­ka­ją­cych od tego, co kry­ty­cy na­zy­wa­ją wy­ści­giem szczu­rów, styl, który kła­dzie na­cisk na rów­no­wa­gę mię­dzy cza­sem wol­nym a pracą, jed­no­cze­śnie kon­cen­tru­jąc cele ży­cio­we na sa­mo­re­a­li­za­cji i bu­do­wa­niu oso­bi­stych re­la­cji za­miast po­chła­nia­ją­cej wszyst­ko po­go­ni za suk­ce­sem eko­no­micz­nym


Źródła:

Wiktionary

Downsizing

[czy­taj: dałn­sajz-ing]
1. w hand­lu: zmniej­sze­nie gra­ma­tu­ry lub ilo­ści pro­duk­tów w opa­ko­wa­niu przy jed­no­czes­nym za­cho­wa­niu tej samej ceny; shrink­fla­cja;
2. w mo­to­ry­za­cji: zmniej­sze­nie po­jem­no­ści sil­ni­ka i jed­no­czes­ne zwięk­sze­nie jego mocy


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) mot. zmniej­sza­nie wiel­ko­ści i po­jem­no­ści sil­ni­ka po­ja­zdu po­łą­czo­ne ze zwięk­sza­niem jego mocy

 (1.2) hand. nie­ucz­ci­wa prak­ty­ka zmniej­sza­nia za­war­to­ści pro­duk­tu w opa­ko­wa­niu w celu ukry­cia pod­wyż­ki ceny;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Downsizingowy

→ down­si­zing [czy­taj: dałn­sajz-in­go­wy]


Źródła:

SJP.pl

Downtempo

[czy­taj: dałn­tem­po] ga­tu­nek mu­zycz­ny wy­wo­dzą­cy się z mu­zy­ki elek­tro­nicz­nej, pow­sta­ły w la­tach 90. XX wieku w Wiel­kiej Bry­ta­nii; down­be­at


Down­tem­po (lub down­be­at) – ga­tu­nek mu­zycz­ny wy­wo­dzą­cy się z mu­zy­ki elek­tro­nicz­nej, pow­sta­ły w la­tach 90. XX wieku w Wiel­kiej Bry­ta­nii.

Jest to ga­tu­nek ba­zu­ją­cy prze­waż­nie na syn­ko­po­wym ryt­mie po­dob­nym do hip-ho­po­we­go i na wielu ele­men­tach za­po­ży­czo­nych z róż­nych ga­tun­ków mu­zycz­nych, ta­kich jak np. dub, lo­un­ge, jazz, hip-hop i mu­zy­ki la­ty­no­skiej. Tempo oscy­lu­je mię­dzy 80 a 120 BPM, choć zda­rza­ją się także szyb­sze i wol­niej­sze ut­wo­ry.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Downvote

[czy­taj: dałn­wołt] in­ter­ne­to­we oz­na­cze­nie tre­ści in­for­mu­ją­ce, że nie przy­padł nam do gustu lub że się z nim nie zga­dza­my; dis­li­ke, łapka w dół, kciuk w dół


Źródła:

SJP.pl

Dowodliwość

daw­niej: moż­li­wość do­wie­dze­nia


Źródła:

SJP.pl

Dowodliwy

daw­niej: da­ją­cy się do­wieść


Źródła:

SJP.pl

Dowodnie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) przest. w spo­sób nie­wąt­pli­wy


Źródła:

Wiktionary

Dowodniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: do­wod­nie


Źródła:

SJP.pl

Dowodność

→ do­wod­ny


Patrz:dowodny

Źródła:

SJP.pl

Dowodny

daw­niej:
1. da­ją­cy się do­wieść, uza­sad­nić;
2. opar­ty na do­wo­dach; do­wo­do­wy;
3. odz­na­cza­ją­cy się w ja­kiejś dzie­dzi­nie; dobry


Źródła:

SJP.pl

Dowodowy

przy­miot­nik od: dowód


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z do­wo­da­mi, do­ty­czą­cy do­wo­dów


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dowodzenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) prze­pro­wa­dza­nie do­wo­du

 (1.2) wy­da­wa­nie roz­ka­zów


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Dowodzik

zdrob­nie­nie od: dowód


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od dowód


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dowodzić

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. brak)

 (1.1) kie­ro­wać i wy­da­wać roz­ka­zy ja­kiejś gru­pie

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. do­wieść)

 (2.1) prze­pro­wa­dzać dowód

 (2.2) sta­no­wić dowód


Źródła:

Wiktionary

Dowodzący

do­wód­ca, wódz, przy­wód­ca


Źródła:

SJP.pl

Dowojowywać

do­wo­jo­wy­wać się - wal­cząc, zy­ski­wać coś


Źródła:

SJP.pl

Dowolnie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) w spo­sób do­wol­ny


Źródła:

Wiktionary

Dowolniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: do­wol­nie


Źródła:

SJP.pl

Dowolniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: do­wol­ny


Źródła:

SJP.pl

Dowolność

→ do­wol­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest do­wol­ne


Patrz:dowolny

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dowolny

za­leż­ny wy­łącz­nie od włas­nej woli, nie­skrę­po­wa­ny na­ka­za­mi, prze­pi­sa­mi; swo­bod­ny, wolny


przy­miot­nik

 (1.1) za­leż­ny tylko od włas­ne­go wy­bo­ru, nie­o­gra­ni­czo­ny zew­nętrz­ny­mi na­ka­za­mi i za­ka­za­mi, swo­bod­ny

 (1.2) każdy

 (1.3) wszyst­ko jedno który

 (1.4) wszyst­ko jedno jaki


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dowozowy

przy­miot­nik od: dowóz


Źródła:

SJP.pl

Dowrzeć

daw­niej, dziś gwa­ro­wo: dom­knąć


Źródła:

SJP.pl

Dowspuda

osada w Pol­sce


Dow­spu­da – osada w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie pod­la­skim, w po­wie­cie su­wal­skim, w gmi­nie Racz­ki, w so­łect­wie Szko­cja. Leży nad rzeką Ro­spu­dą.

W okre­sie mię­dzy­wo­jen­nym po­sia­dłość ziem­ską miał tu Fran­ci­szek Sa­mo­ty­ka (157 mórg).

Do 1954 roku miej­sco­wość na­le­ża­ła do gminy Dow­spu­da. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość po­ło­żo­na była w wo­je­wództ­wie su­wal­skim.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dowód

coś do­wo­dzą­ce cze­goś, świad­czą­ce o czymś lub zaś­wiad­cza­ją­ce coś


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) mat. skoń­czo­ny ciąg zdań wy­ka­zu­ją­cy praw­dzi­wość twier­dze­nia;

 (1.2) przed­miot, oko­licz­ność wy­ka­zu­ją­ce coś (do­wo­dzą­ce cze­goś)

 (1.3) do­ku­ment pot­wier­dza­ją­cy przy­na­leż­ność, pot. dowód oso­bi­sty


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dowódca

osoba, która kie­ru­je jed­nost­ką woj­sko­wą, stoi na czele ja­kiejś grupy; wódz, ko­men­dant, do­wo­dzą­cy, głów­no­do­wo­dzą­cy


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) wojsk. osoba kie­ru­ją­ca grupą woj­sko­wych;


Do­wód­ca – sta­no­wi­sko eta­to­we w woj­sku, żoł­nierz sto­ją­cy na czele ro­dza­ju sił zbroj­nych, związ­ku tak­tycz­ne­go, od­dzia­łu lub po­dod­dzia­łu. Ma okre­ślo­ne prawa (wy­da­wa­nie roz­ka­zów oraz na­dzór nad ich wy­ko­naw­stwem). Jest or­ga­ni­za­to­rem dzia­łań bo­jo­wych pod­le­głych wojsk (żoł­nie­rzy) oraz do­wo­dzi nimi w cza­sie ich trwa­nia.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dowódczy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z do­wództ­wem, do­ty­czą­cy do­wództ­wa


Źródła:

Wiktionary

Dowódczyni

→ do­wód­ca


Patrz:dowódca

Źródła:

SJP.pl

Dowództwo

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) sta­no­wi­sko i wła­dza do­wód­cy

 (1.2) ze­spół do­wód­ców; do­wód­ca wraz ze szta­bem

 (1.3) miej­sce urzę­do­wa­nia do­wód­cy


Do­wództ­wo – ze­spół ludzi, wraz z do­wód­cą, zaj­mu­ją­cych się kie­ro­wa­niem for­ma­cją woj­sko­wą lub ze­spo­łem ludzi. Naj­czę­ściej sto­so­wa­ne w ter­mi­no­lo­gii woj­sko­wej, rza­dziej w ter­mi­no­lo­gii cy­wil­nej.

W skład do­wództ­wa wcho­dzą do­wód­ca, jego za­stęp­ca (za­stęp­cy, po­moc­ni­cy), sztab, także ogni­wa szta­bo­we sze­fostw ro­dza­jów wojsk, ko­mór­ki lo­gi­stycz­ne, ka­dro­we i inne.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Dowóz

do­wo­że­nie rze­czy lub ludzi; do­wóz­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) przy­wie­zie­nie, do­star­cze­nie cze­goś albo kogoś do celu; także. ogół czyn­no­ści z tym zwią­za­nych


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dowózka

do­wo­że­nie rze­czy lub ludzi; dowóz


Źródła:

SJP.pl

Dowąchać

do­wą­chać się:
1. długo wą­cha­jąc, wy­kryć jakiś za­pach;
2. prze­no­śnie: wy­wę­szyć, od­kryć coś


Źródła:

SJP.pl

Dowąchiwać

do­wą­chi­wać się:
1. długo wą­cha­jąc, wy­kry­wać jakiś za­pach;
2. prze­no­śnie: wy­wę­szać, od­kry­wać coś


Źródła:

SJP.pl

Dowędzać

koń­czyć wę­dze­nie


Źródła:

SJP.pl

Dowędzić

do­koń­czyć wę­dze­nie


Źródła:

SJP.pl

Dowżenko

naz­wi­sko, m.in. Ołek­sandr Dow­żen­ko (1894-1956), ukra­iń­ski re­ży­ser


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Doxa

marka ze­gar­ków


Doxa – marka szwaj­car­skich ze­gar­ków za­ło­żo­na przez Ge­or­ge Du­com­mu­na w 1889 w Neuchâtel. "Zo­bacz też: Doksa – ter­min z fi­lo­zo­fii sta­ro­żyt­nej i grec­ki ni­szczy­ciel."


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Doxing

ujaw­nia­nie czy­ichś pry­wat­nych da­nych bez zgody; dox­xing


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) społ. zja­wi­sko ujaw­nia­nia pry­wat­nych da­nych osób w prze­strze­ni pu­blicz­nej w celu za­stra­sza­nia, zem­sty, nę­ka­nia lub wy­rzą­dze­nia szko­dy;


Do­xing (z dox, skrót od "do­cu­ments") – gro­ma­dze­nie i pu­bli­ko­wa­nie da­nych oso­bo­wych w In­ter­ne­cie, zaz­wy­czaj w złym za­mia­rze wobec osoby, któ­rej dane do­ty­czą. W niek­tó­rych przy­pad­kach wiąże się to rów­nież z iden­ty­fi­ka­cją ano­ni­mo­wych osób.

Po­wo­dy do­xin­gu mogą być różne, w tym sa­mo­sąd, pu­blicz­ne upo­ko­rze­nie i nę­ka­nie.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Doxxing

ujaw­nia­nie czy­ichś pry­wat­nych da­nych bez zgody; do­xing


Źródła:

SJP.pl

Doxxować

[czy­taj: dok­so­wać] ujaw­niać w in­ter­ne­cie czy­jeś pry­wat­ne dane bez zgody


Źródła:

SJP.pl

Doyen

[czy­taj: duaję, w od­mia­nie: do­y­e­na - czy­taj: du­a­je­na itd.] naj­star­szy wie­kiem w ja­kimś gro­nie


Źródła:

SJP.pl

Doyle

[czy­taj: dojl] naz­wi­sko, m.in. Art­hur Conan Doyle (1859-1930), szkoc­ki pi­sarz


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Doza

pewna por­cja cze­goś; dawka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) med. por­cja leku

 (1.2) przen. pewna ilość cze­goś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dozator

przy­rząd do rów­ne­go od­mie­rza­nia okre­ślo­nych ilo­ści ja­kiejś sub­stan­cji; do­zow­nik, daw­kow­nik


Źródła:

SJP.pl

Dozbierać

uzu­peł­nić, za­koń­czyć zbie­ra­nie (zwła­szcza pie­nię­dzy); us­kła­dać


Źródła:

SJP.pl

Dozgonnie

przy­słó­wek

 (1.1) książk. aż do czy­jejś śmier­ci

 (1.2) książk. przen. bar­dzo długo


Źródła:

Wiktionary

Dozgonność

→ doz­gon­ny


Patrz:dozgonny

Źródła:

SJP.pl

Dozgonny

trwa­ją­cy lub ma­ją­cy trwać do końca życia


przy­miot­nik

 (1.1) książk. trwa­ją­cy lub ma­ją­cy trwać do końca czy­je­goś życia, do jego zgonu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Doziemienie

Do­zie­mie­nie – zwar­cie prze­wo­du fa­zo­we­go z zie­mią, które sta­no­wi pod­sta­wo­wy typ usz­ko­dze­nia wy­stę­pu­ją­cy w prze­my­sło­wych i ko­mer­cyj­nych sy­ste­mach za­si­la­nia.

Za­leż­nie od ukła­du sieci do­zie­mie­nie może wy­wo­ły­wać róż­no­ra­kie skut­ki. W każ­dym jed­nak przy­pad­ku do­zie­mie­nie po­wo­du­je po­ja­wie­nie się po­ten­cja­łu sieci na uzie­mio­nych ele­men­tach prze­wo­dzą­cych co może z kolei wy­wo­ły­wać za­gro­że­nie:


Źródła:

Wikipedia

Doziemny

skie­ro­wa­ny ku ziemi


Źródła:

SJP.pl

Doziębiać

za­zię­biać zu­peł­nie, do resz­ty


Źródła:

SJP.pl

Dozmyślać

po­tocz­nie: do­po­wie­dzieć, zmy­śla­jąc


Źródła:

SJP.pl

Doznanie

to, czego się doz­na­je; uczu­cie, od­czu­cie


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|doz­nać.

 (1.2) uczu­cie, od­czu­cie, to, czego się doz­na­je


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Doznaniowy

przy­miot­nik od: doz­na­nie


Źródła:

SJP.pl

Doznawanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|doz­na­wać.


Źródła:

Wiktionary

Doznawać

cza­sow­nik

 (1.1) od­czu­wać, doś­wiad­czać na włas­nej skó­rze


Źródła:

Wiktionary

Doznać

od­czuć, po­czuć, prze­żyć coś, doś­wiad­czyć cze­goś


cza­sow­nik

 (1.1) od­czuć, po­czuć, prze­żyć coś, doś­wiad­czyć cze­goś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dozo

forma rze­czow­ni­ka.

 (1.1) W. lp. od: doza

wy­krzy­knik

 (2.1) pot. = do zo­ba­cze­nia


Źródła:

Wiktionary

Dozometria

po­miar dawek pro­mie­nio­wa­nia jo­ni­zu­ją­ce­go oraz ocena ska­żeń pro­mie­niot­wór­czych


Źródła:

SJP.pl

Dozometryczny

→ do­zy­me­tria


Patrz:dozymetria

Źródła:

SJP.pl

Dozorca

osoba pil­nu­ją­ca ładu i po­rząd­ku np. na osied­lu


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba opie­ku­ją­ca się bu­dyn­kiem miesz­kal­nym, utrzy­mu­ją­ca czy­stość w nim i wokół niego;

 (1.2) ktoś pil­nu­ją­cy cze­goś lub kogoś


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dozorcostwo

sta­no­wi­sko do­zor­cy, stró­ża; do­zor­stwo


Źródła:

SJP.pl

Dozorcowa

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) żona do­zor­cy


Źródła:

Wiktionary

Dozorczyni

ko­bie­ta pil­nu­ją­ca ładu i po­rząd­ku np. na osied­lu


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta do­zor­ca

 (1.2) żona do­zor­cy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dozorcówka

po­tocz­nie: domek lub miesz­ka­nie do­zor­cy


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) dom, miesz­ka­nie do­zor­cy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dozorcówna

daw­niej: córka do­zor­cy


Źródła:

SJP.pl

Dozorować

mieć dozór nad kimś lub nad czymś; do­glą­dać, pil­no­wać


Źródła:

SJP.pl

Dozorowiec

okręt wo­jen­ny przez­na­czo­ny do ochro­ny in­nych okrę­tów i kon­wo­jo­wa­nia tran­spor­tow­ców


Źródła:

SJP.pl

Dozorowy

przy­miot­nik od: dozór


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy do­zo­ru


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dozorstwo

1. sta­no­wi­sko do­zor­cy, stró­ża; do­zor­co­stwo;
2. daw­niej: miesz­ka­nie do­zor­cy, stró­ża; do­zor­ców­ka


Źródła:

SJP.pl

Dozowacz

pra­cow­nik dzie­lą­cy coś na por­cje o ści­śle okre­ślo­nej wiel­ko­ści


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pra­cow­nik, który coś od­mie­rza, do­zu­je

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) urzą­dze­nie do­zu­ją­ce; do­zow­nik


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dozowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­zo­wać.


Źródła:

Wiktionary

Dozowarka

urzą­dze­nie poz­wa­la­ją­ce au­to­ma­tycz­nie do­zo­wać usta­lo­ną ilość da­ne­go to­wa­ru, su­row­ca itp.; do­zow­nik


Źródła:

SJP.pl

Dozować

daw­ko­wać;
1. od­mie­rzać i po­da­wać coś w okre­ślo­nych ilo­ściach;
2. stop­nio­wać na­si­le­nie cze­goś


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) wy­dzie­lać coś okre­ślo­ny­mi por­cja­mi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dozownica

urzą­dze­nie poz­wa­la­ją­ce au­to­ma­tycz­nie do­zo­wać usta­lo­ną ilość da­ne­go to­wa­ru, su­row­ca itp.; do­zow­nik


Źródła:

SJP.pl

Dozownik

przy­rząd do rów­ne­go od­mie­rza­nia okre­ślo­nych ilo­ści ja­kiejś sub­stan­cji; do­za­tor, daw­kow­nik


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) po­jem­nik lub urzą­dze­nie przez­na­czo­ne do wy­da­wa­nia przed­mio­tów lub ma­te­ria­łów w nim za­war­tych;


Do­zow­nik, dy­spen­ser, [] – urzą­dze­nie wy­dzie­la­ją­ce w za­da­nych por­cjach ([]) ma­te­riał lub czyn­nik. []. Do­zow­nik ułat­wia wy­ko­ny­wa­nie co­dzien­nych czyn­no­ści i poz­wa­la oszczęd­nie go­spo­da­ro­wać ma­te­ria­ła­mi lub czyn­ni­ka­mi.

Do­zow­ni­ki są po­pu­lar­ny­mi urzą­dze­nia­mi, ma­ją­cy­mi wszech­stron­ne za­sto­so­wa­nie: do­zow­ni­ki na środ­ki hi­gie­nicz­ne czy che­micz­ne, do­zow­ni­ki na­po­jów czy sosów w ga­stro­no­mii, do­zow­ni­ki w ak­ce­so­riach go­spo­dar­stwa do­mo­we­go, do­zow­ni­ki w prze­my­śle do­zu­ją­ce ma­te­ria­ły pod­czas pro­duk­cji.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dozwalać

zwa­lić do końca, cał­ko­wi­cie


Źródła:

SJP.pl

Dozwolić

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. doz­wa­lać)

 (1.1) wy­ra­zić zgodę


Źródła:

Wiktionary

Dozwolony

przy­miot­nik

 (1.1) do­pu­szczal­ny, ak­cep­to­wal­ny, zgod­ny z obo­wią­zu­ją­cy­mi za­sa­da­mi

forma cza­sow­ni­ka.

 (2.1) ims. przy­miot­ni­ko­wy bier­ny od: doz­wo­lić


Źródła:

Wiktionary

Dozymetr

urzą­dze­nie słu­żą­ce do po­mia­ru i obli­cza­nia dawek pro­mie­nio­wa­nia jo­ni­zu­ją­ce­go oraz po­mia­ru ak­tyw­no­ści pro­mie­niot­wór­czej pre­pa­ra­tów; daw­ko­mierz


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) me­trol. urzą­dze­nie do po­mia­ru dawek pro­mie­nio­wa­nia jo­ni­zu­ją­ce­go lub ak­tyw­no­ści pro­mie­niot­wór­czej pre­pa­ra­tów;


Do­zy­metr (daw­ko­mierz) – przy­rząd do po­mia­ru dawki pro­mie­nio­wa­nia jo­ni­zu­ją­ce­go lub ak­tyw­no­ści pro­mie­niot­wór­czej pre­pa­ra­tów i okre­śle­nia jego na­tę­że­nia lub dawki.

Do­zy­metr mie­rzą­cy dawkę po­chło­nię­tą przez po­je­dyn­czą osobę na­zy­wa się do­zy­me­trem in­dy­wi­du­al­nym.

Do­zy­metr służy do wyz­na­cza­nia dawek pro­mie­nio­wa­nia zwią­za­nych z emi­sją czą­stek alfa, czą­stek beta oraz pro­mie­nio­wa­nia gamma. Niek­tó­re do­zy­me­try są rów­nież wraż­li­we na pro­mie­nio­wa­nie rent­ge­now­skie lub pro­mie­nio­wa­nie ne­u­tro­no­we.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dozymetria

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) fiz. dział fi­zy­ki ją­dro­wej obej­mu­ją­cy za­gad­nie­nia po­mia­rów i obli­czeń dawek pro­mie­nio­wa­nia jo­ni­zu­ją­ce­go;


Do­zy­me­tria – dział sto­so­wa­nej fi­zy­ki ją­dro­wej obej­mu­ją­cy po­mia­ry i obli­cze­nia dawek pro­mie­nio­wa­nia jo­ni­zu­ją­ce­go oraz in­nych wiel­ko­ści zwią­za­nych z od­dzia­ły­wa­niem pro­mie­nio­wa­nia jo­ni­zu­ją­ce­go z ma­te­rią, zwła­szcza oży­wio­ną.

Za­leż­nie od ro­dza­ju pro­mie­nio­wa­nia i wiel­ko­ści dawki do jej po­mia­ru sto­su­je się me­to­dy:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Dozymetryczny

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z do­zy­me­trią lub do­zy­me­trem, do­ty­czą­cy do­zy­me­trii lub do­zy­me­tru


Źródła:

Wiktionary

Dozymetrysta

spe­cja­li­sta w dzie­dzi­nie do­zy­me­trii


rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) spe­cja­li­sta w dzie­dzi­nie do­zy­me­trii


Do­zy­me­try­sta – fizyk, tech­nik, spe­cja­li­sta z za­kre­su do­zy­me­trii – jest od­po­wie­dzial­ny za pra­wi­dło­we wy­ko­ny­wa­nie po­mia­rów wskaź­ni­ków za­gro­że­nia pro­mie­nio­wa­niem jo­ni­zu­ją­cym. Do­ko­nu­je rów­nież od­czy­tów daw­ko­mie­rzy in­dy­wi­du­al­nych, uży­wa­nych do kon­tro­li na­ra­że­nia in­dy­wi­du­al­ne­go we włas­nej lub w in­nych jed­nost­kach or­ga­ni­za­cyj­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dozymetrystka

→ do­zy­me­try­sta


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) spe­cja­list­ka w dzie­dzi­nie do­zy­me­trii


Patrz:dozymetrysta

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dozór

czu­wa­nie nad kimś lub nad czymś w celu od­po­wied­nie­go wy­ko­na­nia cze­goś i za­po­bie­że­nia nie­pra­wi­dło­wo­ściom


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) spra­wo­wa­nie pie­czy nad kimś lub nad czymś

 (1.2) lu­dzie wyz­na­cze­ni do do­zo­ru (1.1)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Doładować

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. do­ła­do­wy­wać)

 (1.1) do­dat­ko­wo za­ła­do­wać

 (1.2) fi­nans. uzu­peł­nić środ­ki płat­ni­cze

 (1.3) elektr. uzu­peł­nić zapas ener­gii elek­trycz­nej

cza­sow­nik zwrot­ny do­ko­na­ny do­ła­do­wać się (ndk. do­ła­do­wy­wać się)

 (2.1) zo­stać do­ła­do­wa­nym


Źródła:

Wiktionary

Doładowywać

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. do­ła­do­wać)

 (1.1) do­dat­ko­wo ła­do­wać

 (1.2) fi­nans. uzu­peł­niać środ­ki płat­ni­cze

 (1.3) elektr. uzu­peł­niać zapas ener­gii elek­trycz­nej

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny do­ła­do­wy­wać się (dk. do­ła­do­wać się)

 (2.1) być do­ła­do­wy­wa­nym


Źródła:

Wiktionary

Doładunek

do­łą­cze­nie ła­dun­ku do po­ja­zdu ma­ją­ce­go wolną prze­strzeń ła­dun­ko­wą


Źródła:

SJP.pl

Dołapać

1. po­tocz­nie: schwy­tać, zła­pać;
2. zła­pać do­dat­ko­wo


Źródła:

SJP.pl

Dołatać

1. do­koń­czyć ła­ta­nie;
2. ła­ta­jąc, dodać


Źródła:

SJP.pl

Doławiać

1. do­kań­czać łowy lub ło­wie­nie ryb;
2. do­ła­wiać się - zdo­by­wać coś ło­wa­mi lub ło­wie­niem ryb


Źródła:

SJP.pl

Dołazić

po­tocz­nie: do­cho­dzić do okre­ślo­ne­go mo­men­tu, np. do­ła­zić z grypą do so­bo­ty


Źródła:

SJP.pl

Dołczan

ro­dzaj owa­dów pro­stos­krzy­dłych z ro­dzi­ny sza­rań­czo­wa­tych


Doł­czan ("Ste­no­both­rus") – ro­dzaj owa­dów pro­stos­krzy­dłych z ro­dzi­ny sza­rań­czo­wa­tych (Acri­di­dae) obej­mu­ją­cy około 50 ga­tun­ków o pa­le­ark­tycz­nym za­się­gu wy­stę­po­wa­nia.

Tak­son ten wpro­wa­dzo­ny zo­stał w 1853 roku przez H.L. Fis­che­ra. W 1910 roku W.F. Kirby wyz­na­czył jego ga­tun­kiem ty­po­wym "Gryl­lus li­ne­a­tus".


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dołeczek

zdrob­nie­nie od: dołek


Źródła:

SJP.pl

Dołeczkowaty

ma­ją­cy kształt ma­łe­go wgłę­bie­nia


Źródła:

SJP.pl

Dołek

małe za­głę­bie­nie w ziemi


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od: dół; mały dół, za­głę­bie­nie

 (1.2) niez­nacz­ne wgłę­bie­nie w ciele czło­wie­ka

 (1.3) pot. przen. zas­mu­ce­nie, lekka de­pre­sja

 (1.4) slang. po­li­cyj­ny areszt, izba za­trzy­mań

 (1.5) daw. gwara. więz. miska


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dołem

nisko, niżej, od spodu


Źródła:

SJP.pl

Dołganie

czło­nek ludu miesz­ka­ją­ce­go w Taj­myr­skim Okrę­gu Au­to­no­micz­nym w Rosji


Doł­ga­nie (nazwy włas­ne: "haкa", тыа-киhи, дулгаан [l.mn. дулгааттаp] ~ дoлгаан [l.mn. дoлгааттаp]) – jeden z ludów tur­kij­skich za­miesz­ku­ją­cy pół­noc­ną Sy­be­rię: pół­wy­sep Taj­myr i za­chod­nią Ja­ku­cję. Etnos ten liczy 7261 osób (dane ze spisu po­wszech­ne­go z 2002 r.).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dołganin

czło­nek ludu miesz­ka­ją­ce­go w Taj­myr­skim Okrę­gu Au­to­no­micz­nym w Rosji


Źródła:

SJP.pl

Dołganka

człon­ki­ni ludu miesz­ka­ją­ce­go w Taj­myr­skim Okrę­gu Au­to­no­micz­nym w Rosji


Źródła:

SJP.pl

Dołgański

do­ty­czą­cy Doł­gan, cha­rak­te­ry­stycz­ny dla Doł­gan


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Doł­ga­na­mi, do­ty­czą­cy Doł­gan

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) jęz. język doł­gań­ski


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dołha

wieś w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, w po­wie­cie bial­skim


Zo­bacz też: Dołha (obwód brze­ski).

Dołha – wieś w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, w po­wie­cie bial­skim, w gmi­nie Dre­lów.

W la­tach 1954–1961 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Dołha, po jej znie­sie­niu w gro­ma­dzie Że­ro­cin. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa bial­sko­pod­la­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dołhobyczowski

przy­miot­nik od: Doł­ho­by­czów


Źródła:

SJP.pl

Dołhobyczów

wieś w Pol­sce


Doł­ho­by­czów (ukr. "Долгобичів" lub "Довгобичів") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, w po­wie­cie hru­bie­szow­skim, w gmi­nie Doł­ho­by­czów. Znaj­du­je się u pod­nó­ża wznie­sień Grzę­dy So­kal­skiej, w po­bli­żu gra­ni­cy z Ukra­i­ną.

W la­tach 1954–1972 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Doł­ho­by­czów. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa za­moj­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dołkowany

1. mle­czaj doł­ko­wa­ny - ga­tu­nek grzy­bów z ro­dzi­ny go­łąb­ko­wa­tych;
2. bie­gacz doł­ko­wa­ny - ga­tu­nek chrzą­szcza z ro­dzi­ny bie­ga­czo­wa­tych;
3. kol­cza­ków­ka doł­ko­wa­na - ro­dzaj grzy­bów z ro­dzi­ny kol­cow­ni­co­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Dołkowaty

ma­ją­cy dołki, wklę­sło­ści


Źródła:

SJP.pl

Dołkownica

rzad­ko: pa­tel­nia z doł­ka­mi do sma­że­nia jaj


Źródła:

SJP.pl

Dołman

rzad­ko: wę­gier­ski strój na­ro­do­wy, ro­dzaj kurt­ki woj­sko­wej ob­szy­tej fu­trem; dol­man


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zob. dol­man.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dołmanik

zdrob­nie­nie od: doł­man


Źródła:

SJP.pl

Dołowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­ło­wać.


Źródła:

Wiktionary

Dołować

1. po­tocz­nie: od­bie­rać komuś chęć dzia­ła­nia, wpę­dzać w kom­plek­sy; znie­chę­cać, de­pry­mo­wać;
2. prze­cho­wy­wać coś w ukry­ciu;
3. o broni pal­nej: nieść dołem, po­ni­żej celu; zno­sić w dół;
4. umie­szczać coś pod zie­mią, w wy­ko­pie, w celu dłu­gotr­wa­łe­go prze­cho­wy­wa­nia;
5. w astro­no­mii, o ciele nie­bie­skim: osią­gać naj­niż­szą po­zy­cję wzglę­dem linii ho­ry­zon­tu


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. zdo­ło­wać)

 (1.1) pot. od­bie­rać chęć dzia­ła­nia, po­gar­szać humor (na­strój)

 (1.2) gwara wię­zien­na cho­wać coś

 (1.3) harc. (na obo­zie le­śnym) zrzu­cać od­pa­dy ku­chen­ne do wy­ko­pa­ne­go wcze­śniej dołu, po czym op­cjo­nal­nie za­sy­pać je zie­mią


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dołowić

1. do­koń­czyć łowy lub ło­wie­nie ryb;
2. do­ło­wić się - zdo­być coś ło­wa­mi lub ło­wie­niem ryb


Źródła:

SJP.pl

Dołownik

na­rzę­dzie rol­ni­cze ro­bią­ce dołki w ziemi do sa­dze­nia np. ziem­nia­ków


Źródła:

SJP.pl

Dołowy

zwią­za­ny z dołem


Źródła:

SJP.pl

Dołożenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­ło­żyć.


Źródła:

Wiktionary

Dołożyć

1. do­rzu­cić coś; dodać, do­łą­czyć, do­peł­nić;
2. do­rzu­cić parę słów do tego, co zo­sta­ło po­wie­dzia­ne; do­po­wie­dzieć, dodać;
3. po­tocz­nie: pobić, ude­rzyć kogoś; przy­ło­żyć, przy­lać, przy­so­lić, przy­wa­lić;
4. po­tocz­nie: ostro komuś przy­ga­dać; na­wrzu­cać, do­ciąć, do­gryźć;
5. do­ło­żyć się:
a) do­rzu­cić pie­nią­dze od sie­bie, włą­czyć się do wspól­ne­go dzia­ła­nia; do­rzu­cić się, do­pła­cić;
b) daw­niej: wło­żyć wiele wy­sił­ku w jakąś pracę; po­sta­rać się, przy­ło­żyć się


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. do­kła­dać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|do­kła­dać.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dołujący

1. po­tocz­nie: od­bie­rać komuś chęć dzia­ła­nia, wpę­dzać w kom­plek­sy; znie­chę­cać, de­pry­mo­wać;
2. prze­cho­wy­wać coś w ukry­ciu;
3. o broni pal­nej: nieść dołem, po­ni­żej celu; zno­sić w dół;
4. umie­szczać coś pod zie­mią, w wy­ko­pie, w celu dłu­gotr­wa­łe­go prze­cho­wy­wa­nia;
5. w astro­no­mii, o ciele nie­bie­skim: osią­gać naj­niż­szą po­zy­cję wzglę­dem linii ho­ry­zon­tu


Patrz:dołować

Źródła:

SJP.pl

Doły

na­ju­boż­sza i najm­niej wyksz­tał­co­na war­stwa spo­łecz­na


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dołza

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. gniazd­ko


Źródła:

Wiktionary

Dołączać

1. przy­łą­czać, za­łą­czać
2. (np. do grupy, do sze­re­gu) do­cho­dzić, przy­łą­czać się


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. do­łą­czyć)

 (1.1) uzu­peł­niać o coś

 (1.2) sta­wać się uczest­ni­kiem lub ele­men­tem czego

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny do­łą­czać się (dk. do­łą­czyć się)

 (2.1) sta­wać się sa­me­mu człon­kiem lub czę­ścią ja­kie­goś ist­nie­ją­ce­go zbio­ru (sy­no­nim (1.2))


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dołączenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|do­łą­czyć.


Źródła:

Wiktionary

Dołącznik

krót­ka, że­liw­na kształt­ka ka­na­li­za­cyj­na, sto­so­wa­na do łą­cze­nia rur ka­na­li­za­cyj­nych


Źródła:

SJP.pl

Dołączyć

dodać coś do cze­goś, złą­czyć, po­łą­czyć


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. do­łą­czać)

 (1.1) dodać, po­łą­czyć z więk­szą ca­ło­ścią

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni do­ko­na­ny

 (2.1) przy­łą­czyć się, za­cząć to­wa­rzy­szyć

cza­sow­nik zwrot­ny do­ko­na­ny do­łą­czyć się

 (3.1) wziąć udział w czymś, co już się od­by­wa, co już trwa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dołęga

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dołęgowski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dołężniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: do­łęż­ny


Źródła:

SJP.pl

Dołężny

daw­niej:
1. spraw­ny fi­zycz­nie; dy­spo­no­wa­ny;
2. świad­czą­cy o spraw­no­ści fi­zycz­nej;
3. umie­ją­cy sobie do­brze ra­dzić; po­rad­ny, udol­ny, za­rad­ny;
4. świad­czą­cy o umie­jęt­no­ści w danej dzie­dzi­nie; udol­ny, zdol­ny, umie­jęt­ny


Źródła:

SJP.pl

Dołżański

→ Dołha


Patrz:Dołha

Źródła:

SJP.pl

Dołżyca

wieś w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Dołżyński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Doń

do niego


forma ścią­gnię­ta

 (1.1) książk. do niego


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Doński

przy­miot­nik od: Don


przy­miot­nik

 (1.1) od Don


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Doś

za­i­mek py­taj­ny

 (1.1) gw-pl|Poz­nań. ile

za­i­mek li­czeb­ny

 (2.1) gw-pl|Poz­nań. dużo


Źródła:

Wiktionary

Dościelać

do­ście­łać;
1. do­kań­czać ście­le­nie;
2. przy­go­to­wy­wać do­dat­ko­we po­sła­nie


Źródła:

SJP.pl

Dościelić

do­słać;
1. po­ście­lić do końca;
2. przy­go­to­wać do­dat­ko­we po­sła­nie


Źródła:

SJP.pl

Dościełać

do­ście­lać;
1. do­kań­czać ście­le­nie;
2. przy­go­to­wy­wać do­dat­ko­we po­sła­nie


Źródła:

SJP.pl

Doścień

(r. męski) górna część ścia­ny pio­no­wej bę­dą­ca pod­po­rą skle­pie­nia ża­glo­we­go


Źródła:

SJP.pl

Dościgły

daw­niej, dziś re­gio­nal­nie: doj­rza­ły


Źródła:

SJP.pl

Doślepiać

po­tocz­nie: do­strze­gać, za­u­wa­żać


Źródła:

SJP.pl

Doślepić

po­tocz­nie: doj­rzeć, do­strzec, za­u­wa­żyć


Źródła:

SJP.pl

Doślizg

tech­ni­ka w pchnię­ciu kulą po­le­ga­ją­ca na pod­cią­gnię­ciu nogi po­staw­nej do po­zy­cji wy­rzut­nej


Źródła:

SJP.pl

Doślizgać

do­śliz­gać się - po­tocz­nie: do­stać się gdzieś z tru­dem


Źródła:

SJP.pl

Dośmiertny

przy­miot­nik

 (1.1) przest. trwa­ją­cy do śmier­ci


Źródła:

Wiktionary

Dośnieżać

wyt­wa­rzać do­dat­ko­wą war­stwę śnie­gu, np. na skocz­ni nar­ciar­skiej


Źródła:

SJP.pl

Dośnieżyć

wyt­wo­rzyć do­dat­ko­wą war­stwę śnie­gu, np. na skocz­ni nar­ciar­skiej


Źródła:

SJP.pl

Dośnić

śnić do pew­nej chwi­li, do końca


Źródła:

SJP.pl

Dośpiały

przy­miot­nik

 (1.1) stpol. pręd­ki


Źródła:

Wiktionary

Dośpiew

książ­ko­wo: za­koń­cze­nie, epi­log


Źródła:

SJP.pl

Dośrodkowanie

1. po­da­nie piłki w kie­run­ku środ­ko­wej osi bo­i­ska;
2. piłka z ta­kie­go po­da­nia


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) sport. w piłce noż­nej i in­nych grach ze­spo­ło­wych: po­da­nie piłki ze skrzy­dła do środ­ka pola


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dośrodkować

skie­ro­wać piłkę z boku bo­i­ska ku jemu środ­ko­wi


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. doś­rod­ko­wy­wać)

 (1.1) sport. podać piłkę z boku bo­i­ska w kie­run­ku środ­ka bram­ki prze­ciw­ni­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dośrodkowość

→ doś­rod­ko­wy


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co doś­rod­ko­we


Patrz:dośrodkowy

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dośrodkowy

1. skie­ro­wa­ny do środ­ka;
2. w fi­zy­ce: siła doś­rod­ko­wa - siła po­wo­du­ją­ca za­krzy­wie­nie toru ruchu ciała


przy­miot­nik

 (1.1) skie­ro­wa­ny do środ­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dośrodkowywanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) sport. w piłce noż­nej i in­nych grach ze­spo­ło­wych: po­da­wa­nie piłki ze skrzy­dła do środ­ka pola


Źródła:

Wiktionary

Dośrodkowywać

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. doś­rod­ko­wać)

 (1.1) sport. nie­do­ko­na­ny od|doś­rod­ko­wać.


Źródła:

Wiktionary

Doświadczalnictwo

me­to­dycz­ne po­dej­mo­wa­nie doś­wiad­czeń w celu poz­na­nia ja­kie­goś zja­wi­ska


Źródła:

SJP.pl

Doświadczalnik

osoba do­ko­nu­ją­ca doś­wiad­czeń na­u­ko­wych, ek­spe­ry­men­tów; ek­spe­ry­men­ta­tor, em­pi­ryk


Źródła:

SJP.pl

Doświadczalno-Naukowy

doś­wiad­czal­ny i na­u­ko­wy


Źródła:

SJP.pl

Doświadczalność

→ doś­wiad­czal­ny


Patrz:doświadczalny

Źródła:

SJP.pl

Doświadczalny

1. przez­na­czo­ny do doś­wiad­czeń;
2. poz­na­ny, otrzy­ma­ny za po­mo­cą doś­wiad­czeń;
3. opar­ty na doś­wiad­cze­niu; em­pi­rycz­ny


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) taki, który służy w doś­wiad­cze­niu, przez­na­czo­ny do doś­wiad­czeń

 (1.2) ba­zu­ją­cy na doś­wiad­cze­niu; do­wie­dzio­ny za po­mo­cą doś­wiad­cze­nia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Doświadczanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|doś­wiad­czać.


Źródła:

Wiktionary

Doświadczać

cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny

 (1.1) doz­na­wać cze­goś


Źródła:

Wiktionary

Doświadczenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) ogół zdo­by­tych wia­do­mo­ści i umie­jęt­no­ści

 (1.2) wy­wo­ły­wa­nie ja­kichś zja­wisk w sztucz­nych wa­run­kach


Doś­wiad­cze­nie – po­wszech­ne po­ję­cie skła­da­ją­ce się z wie­dzy lub umie­jęt­no­ści w ob­ser­wa­cjach pew­nych rze­czy, wy­da­rzeń, uzy­ska­nych po­przez za­an­ga­żo­wa­nie w ujaw­nie­nie tych rze­czy lub wy­da­rzeń. Hi­sto­ria słowa "doś­wiad­cze­nie" (w tym sta­ro­pol­skie­go słowa "ek­spe­rien­cja") jest bli­sko zwią­za­na z po­ję­ciem "ek­spe­ry­men­tu".


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Doświadczeńszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: doś­wiad­czo­ny


Źródła:

SJP.pl

Doświadczony

ma­ją­cy doś­wiad­cze­nie, bie­gły w czymś


przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy doś­wiad­cze­nie

forma cza­sow­ni­ka.

 (2.1) imie­słów przy­miot­ni­ko­wy bier­ny od: doś­wiad­czyć


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Doświadczyć

cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. doś­wiad­czać)

 (1.1) do­ko­na­ny od|doś­wiad­czać.


Źródła:

Wiktionary

Doświetlacz

urzą­dze­nie lub lampa słu­żą­ca do do­dat­ko­we­go doś­wiet­la­nia


Źródła:

SJP.pl

Doświetlać

za­bieg w fo­to­gra­fii sto­so­wa­ny pod­czas naś­wiet­la­nia pa­pie­ru fo­to­gra­ficz­ne­go pod po­więk­szal­ni­kiem, po­le­ga­ją­cy na do­dat­ko­wym doś­wiet­le­niu miejsc prześ­wiet­lo­nych na ne­ga­ty­wie


Źródła:

SJP.pl

Dość

dosyć;
1. przy­słó­wek oz­na­cza­ją­cy: tyle, ile trze­ba; do­sta­tecz­nie, na­le­ży­cie, wy­star­cza­ją­co dużo, np.: Mieć dość czasu na naukę.;
2. przy­słó­wek oz­na­cza­ją­cy: w ja­kimś stop­niu, sto­sun­ko­wo, np. Dość do­brze się na­u­czył.;
3. wy­krzy­knik wy­ra­ża­ją­cy zakaz, głów­nie w po­łą­cze­niu: dość tego, np.: Dość tego, miar­ka się prze­bra­ła!; star­czy, wy­star­czy


li­czeb­nik nie­o­kre­ślo­ny

 (1.1) w pew­nym stop­niu; w spo­sób wy­star­cza­ją­cy, w miarę

 (1.2) tyle, ile być po­win­no, wy­star­cza­ją­co dużo

wy­krzy­knik

 (2.1) wy­krzy­knie­nie oz­na­cza­ją­ce zakaz, sta­now­czą proś­bę o za­prze­sta­nie ja­kie­goś dzia­ła­nia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dośćże

tyle co: dość; wy­krzy­knik wy­ra­ża­ją­cy zakaz wzmoc­nio­ny par­ty­ku­łą -że


Źródła:

SJP.pl

Doża

tytuł na­czel­ni­ka w daw­nej We­ne­cji i Genui


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) hist. tytuł wy­bie­ral­ne­go na­czel­ni­ka pań­stwa w re­pu­bli­kach We­ne­cji i Genui;


Doża (wł. "doge" od łac. "dux" – wódz) – tytuł przy­słu­gu­ją­cy wład­com (naj­wyż­szym urzęd­ni­kom) Re­pu­bli­ki We­nec­kiej (od roku 697) i Re­pu­bli­ki Genui (od roku 1339).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dożarty

po­tocz­nie: zaw­zię­ty, nie­u­stę­pu­ją­cy innym


Źródła:

SJP.pl

Dożeglowywać

że­glu­jąc, do­cie­rać do celu


Źródła:

SJP.pl

Dożostwo

daw­niej: god­ność doży (na­czel­ni­ka w daw­nej We­ne­cji i Genui)


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) hist. urząd, god­ność doży


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dożowski

→ doża


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) hist. zwią­za­ny z dożą, do­ty­czą­cy doży


Patrz:doża

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dożreć

zeż­reć do końca; do­jeść


Źródła:

SJP.pl

Dożuwać

zżu­wać wszyst­ko


Źródła:

SJP.pl

Dożuć

zżuć wszyst­ko


Źródła:

SJP.pl

Dożyca

sa­mi­ca psa z rasy dogów


Źródła:

SJP.pl

Dożycie

wskaź­nik sta­ty­stycz­ny in­for­mu­ją­cy o tym, jak długo może trwać śred­nio życie czło­wie­ka w okre­ślo­nym wieku; do­ży­wal­ność


Źródła:

SJP.pl

Dożylnie

przy­słó­wek

 (1.1) med. wpro­wa­dza­jąc bez­poś­red­nio do krwio­bie­gu przez żyłę


Źródła:

Wiktionary

Dożylny

wpro­wa­dza­ny bez­poś­red­nio do żyły; śró­dżyl­ny, in­tra­we­nal­ny


przy­miot­nik

 (1.1) bez­poś­red­nio wpro­wa­dza­ny do krwio­bie­gu przez żyłę


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dożynanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) koń­cze­nie żęcia, ści­na­nia zboża lub trawy


Źródła:

Wiktionary

Dożynać

książ­ko­wo: zży­nać wszyst­ko lub do okre­ślo­ne­go miej­sca


Źródła:

SJP.pl

Dożynki

tra­dy­cyj­na uro­czy­stość z okaz­ji za­koń­cze­nia żniw (zbio­ru zbóż), po­łą­czo­na z po­czę­stun­kiem, śpie­wa­mi i tań­ca­mi, ob­cho­dzo­na je­sie­nią; okręż­ne, wy­żyn­ki, obrzyn­ki


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) etn. roln. do­rocz­ny fe­styn or­ga­ni­zo­wa­ny ad­mi­ni­stra­cyj­nie z okaz­ji za­koń­cze­nia żniw;

 (1.2) etn. roln. tra­dy­cyj­ny obrzęd dzięk­czyn­ny koń­czą­cy zbiór zboża z pól; Glo­ger.


Do­żyn­ki, "Świę­to Plo­nów", "Wień­ce" – sło­wiań­skie świę­to lu­do­we po­łą­czo­ne z obrzę­da­mi dzięk­czyn­ny­mi za ukoń­cze­nie żniw i prac po­lo­wych. W cza­sach przed­chrze­ści­jań­skich – świę­to po­gań­skie, przy­pa­da­ją­ce w okre­sie rów­no­no­cy je­sien­nej (23 wrze­śnia). Współ­cze­śnie ob­cho­dzo­ne zwy­kle w jedną z nie­dziel lub sobót sierp­nia lub wrze­śnia po za­koń­cze­niu żniw.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dożynkowy

→ do­żyn­ki


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z do­żyn­ka­mi


Patrz:dożynki

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dożywalność

wskaź­nik sta­ty­stycz­ny in­for­mu­ją­cy o tym, jak długo może trwać śred­nio życie czło­wie­ka w okre­ślo­nym wieku; do­ży­cie


Źródła:

SJP.pl

Dożywać

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. dożyć)

 (1.1) żyć tak długo, aż nie dotr­wa się pew­nej chwi­li

 (1.2) książk. być u schył­ku swo­je­go życia


Źródła:

Wiktionary

Dożywieniowy

przy­miot­nik od: do­ży­wie­nie


Źródła:

SJP.pl

Dożywocie

1. kara do­ży­wot­nie­go wię­zie­nia;
2. świad­cze­nie pie­nięż­ne wy­pła­ca­ne komuś do końca jego życia


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) świad­cze­nie pie­nięż­ne wy­pła­ca­ne komuś do końca życia na mocy te­sta­men­tu lub umowy

 (1.2) po­sia­da­nie cze­goś do końca życia

 (1.3) okres po­zo­sta­ły do końca życia

 (1.4) praw. umowa cy­wil­no­praw­nej prze­nie­sie­nia włas­no­ści nie­ru­cho­mo­ści za za­pew­nie­nie do­ży­wot­nie­go utrzy­ma­nia;

 (1.5) pot. kara do­ży­wot­nie­go po­zba­wie­nia wol­no­ści;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Dożywotka

po­tocz­nie: kara do­ży­wot­nie­go po­zba­wie­nia wol­no­ści; do­ży­wo­cie


Źródła:

SJP.pl

Dożywotni

1. ma­ją­cy trwać do końca życia, np. do­ży­wot­ni zakaz;
2. ma­ją­cy okre­ślo­ną funk­cję do końca swo­je­go życia, np. do­ży­wot­ni pre­zes


przy­miot­nik

 (1.1) taki, który potr­wa do końca czy­je­goś życia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dożywotniczka

1. ko­bie­ta peł­nią­ca jakąś funk­cję, rolę do­ży­wot­nio;
2. więź­niar­ka od­sia­du­ją­ca wyrok do­ży­wo­cia


Źródła:

SJP.pl

Dożywotnik

1. czło­wiek peł­nią­cy jakiś urząd do­ży­wot­nio;
2. wię­zień ska­za­ny na do­ży­wo­cie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) praw. osoba, która prze­no­si włas­ność nie­ru­cho­mo­ści na na­byw­cę w za­mian za jego do­ży­wot­nie utrzy­ma­nie i opie­kę


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dożywotnio

przy­słó­wek

 (1.1) do końca życia


Źródła:

Wiktionary

Dożywotniość

→ do­ży­wot­ni


Patrz:dożywotni

Źródła:

SJP.pl

Dożywotność

→ do­ży­wot­ny


Patrz:dożywotny

Źródła:

SJP.pl

Dożywotny

daw­niej: do­ży­wot­ni


Źródła:

SJP.pl

Dożyć

1. żyjąc, dotr­wać do pew­ne­go czasu;
2. być w koń­co­wym okre­sie życia


cza­sow­nik prze­chod­ni do­ko­na­ny (ndk. do­ży­wać)

 (1.1) przetr­wać aż do okre­ślo­ne­go mo­men­tu życia

 (1.2) zna­leźć się w koń­co­wym eta­pie życia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Dożąć

książ­ko­wo: zżąć wszyst­ko lub do okre­ślo­ne­go miej­sca


Źródła:

SJP.pl