Cu

sym­bol mie­dzi, pier­wiast­ka che­micz­ne­go


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Cubiculum

[czy­taj: ku­bi­ku­lum] ku­bi­ku­lum;
1. grób w ka­ta­kum­bach wczes­no­chrze­ści­jań­skich;
2. po­mie­szcze­nie w daw­nym domu rzym­skim


Cu­bi­cu­lum (łac. pokój do spo­czyn­ku, spa­nia, od "cu­ba­re" – leżeć) – po­ję­cie uży­wa­ne w ar­chi­tek­tu­rze sta­ro­żyt­nej dla okre­śle­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Cuca

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Ty­ko­cin,Two­ry­czów. pieszcz. pie­sek


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Cuch

1. rzad­ko: przy­kry, odra­ża­ją­cy za­pach; smród, odór;
2. po­wo­nie­nie, węch psa; wiatr


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) rzad. nie­przy­jem­ny, odra­ża­ją­cy za­pach


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Cucha

wierzch­nie okry­cie mę­skie no­szo­ne w Pol­sce przez gó­ra­li; czu­cha; czuha; gunia; guńka


Źródła:

SJP.pl

Cuchna

cuch­na na­wo­zo­wa - ga­tu­nek mu­chów­ki z ro­dzi­ny kło­śni­co­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Cuchnięcie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|cuch­nąć.


Źródła:

Wiktionary

Cuchnący

→ cuch­nąć


forma cza­sow­ni­ka.

 (1.1) imie­słów przy­miot­ni­ko­wy czyn­ny od cuch­nąć

przy­miot­nik

 (2.1) o bar­dzo brzyd­kim za­pa­chu


Patrz:cuchnąć

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Cuchnąć

wy­dzie­lać ostry, nie­przy­jem­ny za­pach


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) brzyd­ko pach­nieć, śmier­dzieć


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Cucić

do­pro­wa­dzać do przy­tom­no­ści; trzeź­wić


cza­sow­nik

 (1.1) med. fiz. do­pro­wa­dzać do czę­ścio­we­go lub peł­ne­go stanu świa­do­mo­ści

 (1.2) psych. praw. do­pro­wa­dzać do czę­ścio­we­go lub peł­ne­go stanu po­czy­tal­no­ści


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Cuckold

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) seks. gra ero­tycz­na po­le­ga­ją­ca na przyz­wo­le­niu męż­czyz­ny na zdra­dę – part­ner­ka lub part­ner otrzy­mu­je cał­ko­wi­tą swo­bo­dę sek­su­al­ną, a on sam czer­pie sa­tys­fak­cję z jego lub jej nie­wier­no­ści

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy lub mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) seks. męż­czyz­na przyz­wa­la­ją­cy na zdra­dę


Źródła:

Wiktionary

Cud

1. niez­wy­kłe, nie­co­dzien­ne zja­wi­sko;
2. osoba lub rzecz bar­dzo pię­kna, nie­sa­mo­wi­ta;
3. szczę­śli­wy zbieg oko­licz­no­ści


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) rel. niez­wy­kły akt dzia­ła­nia siły nad­przy­ro­dzo­nej;

 (1.2) przen. rzecz niez­wy­kła, nie­spo­dzie­wa­na, mało praw­do­po­dob­na


Cud (z pra­sło­wiań­skie­go "*čudo": dziwo) – re­li­gij­ne okre­śle­nie zja­wi­ska lub zda­rze­nia, któ­re­go nie da się ra­cjo­nal­nie wy­ja­śnić przez od­wo­ła­nie do przy­czyn na­tu­ral­nych, a które będąc nie­po­ję­tym i nie­wy­ja­śnio­nym przez znane czło­wie­ko­wi prawa na­tu­ry, uwa­ża­ne bywa za sprzecz­ne z tymi pra­wa­mi i za wyraz in­ge­ren­cji Boga lub sił nad­przy­ro­dzo­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Cud-Dieta

iro­nicz­nie: dieta, któ­rej sto­so­wa­nie po­wo­du­je bar­dzo szyb­kie chud­nię­cie


Źródła:

SJP.pl

Cud-Dziewczyna

ideał dziew­czy­ny, dziew­czy­na po­sia­da­ją­ca naj­lep­sze cechy; cud-dzie­wi­ca


Źródła:

SJP.pl

Cud-Dziewica

ideał dziew­czy­ny, dziew­czy­na po­sia­da­ją­ca naj­lep­sze cechy; cud-dziew­czy­na


Źródła:

SJP.pl

Cud-Kobieta

ideał ko­bie­ty; ko­bie­ta po­sia­da­ją­ca cechy naj­lep­sze


Źródła:

SJP.pl

Cuda

forma rze­czow­ni­ka.

 (1.1) zob. cud.

 (1.2) zob. cudo.


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Cuda-Niewidy

po­tocz­nie: coś niez­wy­kłe­go, nie­sa­mo­wi­te­go, rzad­ko spo­ty­ka­ne­go; cuda nie­wi­dy


Źródła:

SJP.pl

Cuda-Wianki

z iro­nią o rze­czach niez­wy­kłych, nadz­wy­czaj­nych ale nie­re­al­nych lub nie­o­sią­gal­nych; cuda na kiju


fraza rze­czow­ni­ko­wa, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) iron. rze­czy niez­wy­kłe i nadz­wy­czaj­ne, lecz nie­re­al­ne i nie­o­sią­gal­ne


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Cudacki

wła­ści­wy cu­da­ko­wi; dzi­wacz­ny, cu­dacz­ny


Źródła:

SJP.pl

Cudackość

po­tocz­nie: ogół cech cze­goś, co zwra­ca na sie­bie uwagę swoją oso­bli­wo­ścią; cu­dacz­ność, dzi­wacz­ność, po­kracz­ność, oso­bli­wość


Źródła:

SJP.pl

Cudactwo

coś dziw­ne­go


Źródła:

SJP.pl

Cudaczek

zdrob­nie­nie od: cudak


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) zdrobn. od cudak


Patrz:cudak

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Cudaczka

zdrob­nie­nie od: cudak


Patrz:cudak

Źródła:

SJP.pl

Cudacznie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) w spo­sób dziw­ny i śmiesz­ny


Źródła:

Wiktionary

Cudaczniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: cu­dacz­nie


Źródła:

SJP.pl

Cudaczniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: cu­dacz­ny


Źródła:

SJP.pl

Cudacznieć

sta­wać się cu­dacz­nym - dziw­nym, śmiesz­nym, ek­scen­trycz­nym; dzi­wa­czeć


Źródła:

SJP.pl

Cudacznik

eg­zo­tycz­na ro­śli­na kwia­to­wa z ro­dzi­ny tru­dzicz­ko­wa­tych; cu­dacz­nik in­dyj­ski


Cu­dacz­nik ("Qu­is­qu­a­lis") – ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny tru­dzicz­ko­wa­tych ("Com­bre­ta­ce­ae"). Obej­mu­je 17 ga­tun­ków wy­stę­pu­ją­cych w tro­pi­kal­nej Afry­ce i Azji.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Cudaczność

po­tocz­nie: ogół cech cze­goś, co zwra­ca na sie­bie uwagę swoją oso­bli­wo­ścią; po­kracz­ność, dzi­wacz­ność, cu­dac­kość, oso­bli­wość


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co cu­dacz­ne


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Cudaczny

śmiesz­ny, dzi­wacz­ny


przy­miot­nik

 (1.1) nie­ty­po­wy i śmiesz­ny jed­no­cze­śnie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Cudaczyć

po­tocz­nie: za­cho­wy­wać się jak cudak, robić różne dzi­wact­wa; gry­ma­sić, dzi­wa­czyć, wy­dzi­wiać


Źródła:

SJP.pl

Cudak

dzi­wak, ek­scen­tryk


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pot. czło­wiek po­stę­pu­ją­cy lub wy­glą­da­ją­cy dzi­wacz­nie


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Cudem

w uży­ciu przy­słów­ka: w spo­sób nie­po­ję­ty (np. Cudem uni­knął śmier­ci.); cu­dow­nie


Źródła:

SJP.pl

Cudeńko

coś wspa­nia­łe­go, pię­kne­go, nadz­wy­czaj­ne­go; cudo


Źródła:

SJP.pl

Cudków

Cud­ków – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ślą­skim, w po­wie­cie czę­sto­chow­skim, w gmi­nie Dą­bro­wa Zie­lo­na.

Wieś du­chow­na Sut­ków, włas­ność opact­wa cy­ster­sów w Ję­drze­jo­wie po­ło­żo­na była w końcu XVI wieku w po­wie­cie ra­dom­szczań­skim wo­je­wództ­wa sie­radz­kie­go.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa czę­sto­chow­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Cudniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: cud­nie


Źródła:

SJP.pl

Cudniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: cudny


Źródła:

SJP.pl

Cudniki

Cud­ni­ki – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie łódz­kim, w po­wie­cie kut­now­skim, w gmi­nie Kro­śnie­wi­ce. Miej­sco­wość wcho­dzi w skład so­łect­wa Jan­ko­wi­ce.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa płoc­kie­go.


Źródła:

Wikipedia

Cudnowski

przy­miot­nik od: Cud­nów (wieś w Pol­sce lub mia­sto na Ukra­i­nie)


Źródła:

SJP.pl

Cudność

→ cudny


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co cudne; cecha tych, któ­rzy są cudni


Patrz:cudny

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Cudny

niez­wy­kle pię­kny, wzbu­dza­ją­cy za­chwyt, wspa­nia­ły, nadz­wy­czaj­ny, cu­dow­ny


przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) nadz­wy­czaj pię­kny, godny po­dzi­wu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Cudnów

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto, sto­li­ca re­jo­nu na Ukra­i­nie, w ob­wo­dzie ży­to­mier­skim na pół­no­cy kraju, po­ło­żo­ne na ska­li­stych brze­gach rzeki Te­te­rew;


Cud­nów – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie ra­dom­skim, w gmi­nie Jedl­nia-Let­ni­sko. Ma sta­tus so­łect­wa.

W la­tach 1945–1975 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa kie­lec­kie­go, na­stęp­nie w la­tach 1975–1998 do wo­je­wództ­wa ra­dom­skie­go.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Cudo

coś wspa­nia­łe­go, pię­kne­go, nadz­wy­czaj­ne­go


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) pot. osoba, rzecz lub zja­wi­sko niez­wy­kle pię­kne lub nadz­wy­czaj­ne

 (1.2) daw. rzecz dziw­na, dzi­wacz­na, stra­szy­dło, dzi­wo­ląg


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Cudokaczka

ga­tu­nek ptaka wod­ne­go z ro­dzi­ny kacz­ko­wa­tych


Cu­do­kacz­ka ("Cal­lo­net­ta le­u­coph­rys") – ga­tu­nek śred­niej wiel­ko­ści ptaka wod­ne­go z ro­dzi­ny kacz­ko­wa­tych (Ana­ti­dae). Za­miesz­ku­je Ame­ry­kę Po­łud­nio­wą. Nie jest za­gro­żo­na. Od XX w. jest licz­nie ho­do­wa­na w nie­wo­li.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Cudotworny

daw­niej: cu­dot­wór­czy - czy­nią­cy cuda


Źródła:

SJP.pl

Cudotwór

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) daw. pot­wór

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) rzad. twór cu­dow­ny, niez­wy­kły


Źródła:

Wiktionary

Cudotwórca

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba zdol­na do czy­nie­nia cudów, wy­wo­ły­wa­nia nie­wy­tłu­ma­czal­nych zja­wisk

 (1.2) przen. osoba, któ­rej dzia­ła­nia oka­zu­ją się bar­dzo sku­tecz­ne


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Cudotwórczy

czy­nią­cy cuda


przy­miot­nik

 (1.1) czy­nią­cy cuda


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Cudotwórczyni

ko­bie­ta po­sia­da­ją­ca dar czy­nie­nia cudów


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) forma żeń­ska od: cu­dot­wór­ca


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Cudotwórstwo

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) czy­nie­nie cudów


Źródła:

Wiktionary

Cudowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|cu­do­wać.


Źródła:

Wiktionary

Cudować

po­tocz­nie: robić coś wy­myśl­ne­go bez po­trze­by


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) pot. robić coś wy­myśl­ne­go bez spe­cjal­nej po­trze­by


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Cudownie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) w spo­sób cu­dow­ny, w spo­sób nad­przy­ro­dzo­ny, cudem

 (1.2) w spo­sób godny po­dzi­wu, za­chwy­ca­ją­co, niez­wy­kle


Źródła:

Wiktionary

Cudowniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: cu­dow­nie


Źródła:

SJP.pl

Cudowniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: cu­dow­ny


Źródła:

SJP.pl

Cudowność

→ cu­dow­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co cu­dow­ne, wspa­nia­łe, niez­wy­kłe, pię­kne itp.

 (1.2) cecha rze­czy cu­dow­nej, zwią­za­nej z cudem, pow­sta­łej na sku­tek cudu


Patrz:cudowny

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Cudowny

1. sły­ną­cy z cudów, pow­sta­ły wsku­tek cudu;
2. bar­dzo pię­kny, niez­wy­kły; nadz­wy­czaj­ny, wspa­nia­ły


przy­miot­nik

 (1.1) fan­ta­stycz­ny, bar­dzo pię­kny, za­chwy­ca­ją­cy, godny po­dzi­wu

 (1.2) zwią­za­ny z cudem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Cudowronka

ro­dzaj ptaka z rzędu wró­blo­wych


Źródła:

SJP.pl

Cudowronki

ro­dzaj ptaka z rzędu wró­blo­wych


Cu­do­wron­ki, cu­do­wron­ko­wa­te, ptaki raj­skie (Pa­ra­di­sa­e­i­dae) – ro­dzi­na pta­ków z rzędu wró­blo­wych (Pas­se­ri­for­mes). Wy­stę­pu­ją na Mo­lu­kach, Nowej Gwi­nei i w pół­noc­no-wschod­niej Au­stra­lii. Za­miesz­ku­ją lasy tro­pi­kal­ne, nie­licz­ne żyją na ot­war­tej prze­strze­ni.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Cudowronkowate

o ce­chach cu­do­wron­ko­wa­ty (ro­dzi­na pta­ków)


Źródła:

SJP.pl

Cudowronkowaty

o ce­chach cu­do­wron­ko­wa­ty (ro­dzi­na pta­ków)


Źródła:

SJP.pl

Cudowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Cudze

coś na­le­żą­ce do kogoś in­ne­go (fraz. ha­ro­wać na cu­dzym)


Źródła:

SJP.pl

Cudzenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|cu­dzić.


Źródła:

Wiktionary

Cudzes

żar­to­bli­wie: pa­pie­ros wzię­ty od kogoś; cudzy pa­pie­ros


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) pot. żart. pa­pie­ros wzię­ty od innej osoby


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Cudzich

cu­dzich bru­nat­ny - ga­tu­nek chrzą­szcza z ro­dzi­ny ryj­kow­co­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Cudzić

cza­sow­nik

 (1.1) stpol. czy­ścić


Źródła:

Wiktionary

Cudzokrain

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) stpol. cu­dzo­zie­miec


Źródła:

Wiktionary

Cudzoziemczeć

tra­cić cechy na­ro­do­we, wy­na­ra­da­wiać się


Źródła:

SJP.pl

Cudzoziemczyzna

daw­niej, dziś uz­na­wa­ne za nie­po­praw­ne: wszyst­ko to, co obce, cu­dzo­ziem­skie; cu­dzo­ziem­szczyz­na


Cu­dzo­ziem­szczyz­na (właśc. Cu­dzo­ziem­czyz­na. Ko­me­dia we trzech ak­tach, wier­szem) - trzy­ak­to­wa ko­me­dia Alek­san­dra Fre­dry na­pi­sa­na w 1822. Pra­pre­mie­ra od­by­ła się w te­a­trze lwow­skim 29 lu­te­go 1824.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Cudzoziemiec

oby­wa­tel in­ne­go pań­stwa


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba po­cho­dzą­ca z in­ne­go kraju


Cu­dzo­zie­miec, ob­co­kra­jo­wiec (łac. "pe­re­gri­nus" – osoba po­cho­dzą­ca z in­ne­go kraju, ang. "fo­re­i­gner", fr. "étranger", niem. "Ausländer", ros. "иностранец") – osoba nie­po­sia­da­ją­ca oby­wa­tel­stwa pań­stwa, w któ­rym prze­by­wa.

Re­gu­la­cja sta­tu­su cu­dzo­ziem­ców jest różna w po­szcze­gól­nych pań­stwach. Obec­nie duże zna­cze­nie ma też prawo mię­dzy­na­ro­do­we, a na te­re­nie Unii Eu­ro­pej­skiej re­gu­la­cje unij­ne.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Cudzoziemka

→ cu­dzo­zie­miec


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta, dziew­czy­na z in­ne­go kraju


Cu­dzo­ziem­ka – po­wieść Marii Kun­ce­wi­czo­wej. Pier­wo­druk uka­zał się w od­cin­kach w 1935 w „Ku­rie­rze Po­ran­nym”, od­dziel­nie wy­da­na w War­sza­wie w 1936. Prze­tłu­ma­czo­na na 14 ję­zy­ków, uwa­ża­na za jedno z naj­wy­bit­niej­szych osią­gnięć li­te­rac­kich psy­cho­lo­giz­mu okre­su mię­dzy­wo­jen­ne­go. Wie­lo­krot­nie wzna­wia­na. W kon­struk­cji po­wie­ści au­tor­ka zła­ma­ła wszel­ki po­rzą­dek chro­no­lo­gicz­ny. Skom­po­no­wa­na jest ze wspom­nień, dy­gre­sji, re­tro­spek­cji głów­nej bo­ha­ter­ki.


Patrz:cudzoziemiec

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Cudzoziemski

po­cho­dzą­cy z ob­ce­go pań­stwa, wła­ści­wy obcym kra­jom lub cu­dzo­ziem­com


przy­miot­nik

 (1.1) po­cho­dzą­cy z ob­ce­go kraju, wła­ści­wy ob­ce­mu kra­jo­wi lub cu­dzo­ziem­com


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Cudzoziemskość

→ cu­dzo­ziem­ski


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest cu­dzo­ziem­skie; cecha tych, któ­rzy są cu­dzo­ziem­scy


Patrz:cudzoziemski

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Cudzoziemszczyzna

wszyst­ko to, co obce, cu­dzo­ziem­skie; cu­dzo­ziem­czyz­na


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ogół spraw, rze­czy cu­dzo­ziem­skich


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Cudzołożenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) przest. do­pu­szcza­nie się cu­dzo­łó­stwa


Źródła:

Wiktionary

Cudzołożnica

ko­bie­ta zdra­dza­ją­ca męża z innym męż­czyz­ną


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) przest. ko­bie­ta do­pu­szcza­ją­ca się cu­dzo­łó­stwa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Cudzołożnik

zdra­dza­ją­cy żonę z inna ko­bie­tą


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) przest. męż­czyz­na do­pu­szcza­ją­cy się cu­dzo­łó­stwa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Cudzołożny

upra­wia­ją­cy cu­dzo­łó­stwo, do­pu­szcza­ją­cy się zdra­dy mał­żeń­skiej


przy­miot­nik

 (1.1) przest. zwią­za­ny z cu­dzo­łó­stwem, po­za­mał­żeń­ski; ma­ją­cy sto­sun­ki płcio­we z cudzą żoną/mężem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Cudzołożyć

upra­wiać seks z osobą bę­dą­cą w związ­ku mał­żeń­skim lub sa­me­mu będąc w takim związ­ku


cza­sow­nik

 (1.1) do­pu­szczać się lub do­pu­ścić się zdra­dy mał­żeń­skiej; zdra­dzać lub zdra­dzić męża, żonę


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Cudzołóstwo

sto­su­nek płcio­wy z cudzą żoną lub mężem


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) rel. sto­su­nek płcio­wy z cudzą żoną lub mężem;


Cu­dzo­łó­stwo lub zdra­da mał­żeń­ska ( adul­te­rium) – ter­min wy­stę­pu­ją­cy w róż­nych kul­tu­rach, re­li­giach i sy­ste­mach praw­nych, oz­na­cza­ją­cy akt współ­ży­cia płcio­we­go osób, z któ­rych przy­najm­niej jedna jest zwią­za­na mał­żeń­stwem z inną osobą. Niek­tó­rzy au­to­rzy mylą nie­kie­dy cu­dzo­łó­stwo z nie­rzą­dem, ro­zu­mia­nym jako akt współ­ży­cia płcio­we­go osób, z któ­rych żadna nie jest zwią­za­na mał­żeń­stwem.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Cudzołóżca

ten, kto cu­dzo­ło­ży


Źródła:

SJP.pl

Cudzożywność

ży­wie­nie się go­to­wy­mi związ­ka­mi or­ga­nicz­ny­mi po­cho­dze­nia ro­ślin­ne­go lub zwie­rzę­ce­go przez or­ga­niz­my nie­zdol­ne do prze­pro­wa­dza­nia fo­to­syn­te­zy i che­mo­syn­te­zy; he­te­ro­tro­fizm, he­te­ro­tro­fia


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) biol. odży­wia­nie się or­ga­niz­mu związ­ka­mi or­ga­nicz­ny­mi wyt­wa­rza­ny­mi przez inne or­ga­niz­my;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Cudzożywny

o or­ga­niz­mach zwie­rzę­cych lub ro­ślin­nych: odży­wia­ją­cy się go­to­wy­mi związ­ka­mi or­ga­nicz­ny­mi po­cho­dze­nia ro­ślin­ne­go lub zwie­rzę­ce­go; he­te­ro­tro­ficz­ny


przy­miot­nik

 (1.1) biol. odży­wia­ją­cy się związ­ka­mi or­ga­nicz­ny­mi wyt­wa­rza­ny­mi przez inne or­ga­niz­my;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Cudzy

1. na­le­żą­cy do kogoś in­ne­go;
2. daw­niej: obcy, cu­dzo­ziem­ski


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) na­le­żą­cy do kogoś in­ne­go

 (1.2) cu­dzo­ziem­ski


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Cudzysłowowy

przy­miot­nik od: cu­dzy­słów


Źródła:

SJP.pl

Cudzysłów

znak in­ter­punk­cyj­ny słu­żą­cy naj­czę­ściej do oz­na­cza­nia cy­ta­tów


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) każdy z pary zna­ków in­ter­punk­cyj­nych słu­żą­cych do oz­na­cza­nia w tek­stach po­cząt­ku i końca cy­ta­tu oraz zna­czeń nie­do­słow­nych;

 (1.2) pa­rzy­sty znak gra­ficz­ny słu­żą­cy do oz­na­cza­nia w tek­stach po­cząt­ku i końca cy­ta­tu oraz zna­czeń nie­do­słow­nych; para cu­dzy­sło­wów (1.1)


Cu­dzy­słów – znak in­ter­punk­cyj­ny, zwy­kle pod­wój­ny (cu­dzy­sło­wa), słu­żą­cy m.in. do wy­o­dręb­nia­nia cy­ta­tów, pse­u­do­ni­mów, iro­nii.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Cufal

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. szczę­śli­wy zbieg oko­licz­no­ści, traf, fart


Źródła:

Wiktionary

Cug

1. daw­niej: za­przęg koni usta­wio­nych pa­ra­mi;
2. daw­niej: para koni cu­go­wych;
3. po­tocz­nie: stru­mień po­wie­trza w wen­ty­la­to­rze itp.;
4. po­tocz­nie: ciąg po­wie­trza, prze­ciąg, prze­wiew


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) pot. ciąg (al­ko­ho­lo­wy, nar­ko­tycz­ny)

 (1.2) reg. pot. ciąg, prze­pływ po­wie­trza w wen­ty­la­to­rze, piecu

 (1.3) przest. za­przęg kilku koni

 (1.4) przest. para koni cu­go­wych

 (1.5) gw-pl|Górny Śląsk. kolej. po­ciąg

 (1.6) daw. gwara. więz. uciecz­ka

 (1.7) daw. plu­ton, sze­reg woj­ska


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Cugant

koń uży­wa­ny tylko do czte­ro­kon­nych lub sze­ścio­kon­nych za­przę­gów po­wo­zu, w cugu; koń cu­go­wy; cu­go­wiec


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) zo­o­techn. koń za­przę­go­wy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Cugiel

(zwy­kle w licz­bie mno­giej) długi pasek rze­mien­ny lub gruby sznur mo­co­wa­ny po obu stro­nach uzdy, sta­no­wią­cy część uprzę­ży uży­wa­nej do kie­ro­wa­nia ko­niem w za­przę­gu; lejc, wodza


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) jeźdz. pas po­łą­czo­ny z wę­dzi­dłem, ele­ment uprzę­ży słu­żą­cy do kie­ro­wa­nia zwie­rzę­ciem przez jeźdź­ca lub po­wo­żą­ce­go


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Cugle

(zwy­kle w licz­bie mno­giej) długi pasek rze­mien­ny lub gruby sznur mo­co­wa­ny po obu stro­nach uzdy, sta­no­wią­cy część uprzę­ży uży­wa­nej do kie­ro­wa­nia ko­niem w za­przę­gu; lejc, wodza


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) jeźdz. rze­mien­ne pasy słu­żą­ce do kie­ro­wa­nia ko­niem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Cugowiec

koń uży­wa­ny tylko do czte­ro­kon­nych lub sze­ścio­kon­nych za­przę­gów po­wo­zu, w cugu; koń cu­go­wy; cu­gant


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) daw. zo­o­techn. koń do za­przę­gu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Cugowski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Cugowy

przy­miot­nik od: cug, np. staj­nia cu­go­wa


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zo­o­techn. na­da­ją­cy się do za­przę­gu

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) zo­o­techn. koń za­przę­go­wy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Cukier

pro­dukt spo­żyw­czy wyt­wa­rza­ny z trzci­ny cu­kro­wej lub bu­ra­ków cu­kro­wych


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) chem. zwią­zek or­ga­nicz­ny zbu­do­wa­ny z ato­mów węgla, wo­do­ru i tlenu;

 (1.2) spoż. kry­sta­licz­na sub­stan­cja, naj­czę­ściej o bia­łej bar­wie, otrzy­my­wa­na z trzci­ny cu­kro­wej lub z bu­ra­ków cu­kro­wych, przez­na­czo­na do sło­dze­nia pro­duk­tów spo­żyw­czych;


Cu­kier – po­tocz­na nazwa sa­cha­ro­zy, wy­stę­pu­ją­cej pod naz­wa­mi hand­lo­wy­mi m.in. cu­kier spo­żyw­czy, cu­kier kon­sump­cyj­ny. Sa­cha­ro­za to słod­ki dwu­cu­kier otrzy­my­wa­ny w pro­ce­sie ra­fi­na­cji w cu­krow­ni, prze­de wszyst­kim z trzci­ny cu­kro­wej, a w kli­ma­cie umiar­ko­wa­nym z bu­ra­ka cu­kro­we­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Cukierchoroba

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|War­mia,Ma­zu­ry, Ostródz­kie. cu­krzy­ca


Źródła:

Wiktionary

Cukierdoza

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Olsz­tyn, Szczyt­no. cu­kier­ni­ca


Źródła:

Wiktionary

Cukiereczek

zdrob­nie­nie od: cu­kie­rek


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) pieszcz. cu­kie­rek

 (1.2) przen. o kimś ład­nym


Cu­kie­re­czek – ame­ry­kań­ska ko­me­dia kry­mi­nal­na z 1999 roku, w re­ży­se­rii Dar­re­na Ste­i­na.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Cukierek

przys­mak z cukru


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy lub mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) spoż. drob­ny wyrób o słod­kim smaku, pa­ko­wa­ny zwy­kle w pa­pier­ki, spo­rzą­dza­ny z cukru i do­dat­ków sma­ko­wych;

 (1.2) rzad. zdrobn. od: cu­kier


Cu­kie­rek (wła­ści­wie cu­kier kan­dy­zo­wa­ny) – wyrób cu­kier­ni­czy wy­ko­na­ny ze stę­żo­ne­go rozt­wo­ru cukru w wo­dzie, do któ­re­go do­da­wa­ne są aro­ma­ty i barw­ni­ki.

Słowa „cu­kie­rek” za­czę­to uży­wać w XVIII wieku, wów­czas to w pol­szczyź­nie za­czę­ły się roz­po­wszech­niać de­ry­wa­ty od wy­ra­zów oz­na­cza­ją­cych su­row­ce ja­dal­ne, w tym przy­pad­ku pod­sta­wą był „cu­kier”.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Cukierenka

zdrob­nie­nie od: cu­kier­nia


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od cu­kier­nia (lokal, gdzie się ku­pu­je, spo­ży­wa wy­ro­by cu­kier­ni­cze, gdzie można się napić kawy, her­ba­ty itp.; rzad. wyt­wór­nia cia­stek)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Cukierki

przys­mak z cukru


Źródła:

SJP.pl

Cukierkowatość

→ cu­kier­ko­wa­ty


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest cu­kier­ko­wa­te; cecha tych, któ­rzy są cu­kier­ko­wa­ci


Patrz:cukierkowaty

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Cukierkowaty

słod­ki, ckli­wy, mdły


Źródła:

SJP.pl

Cukierkownia

po­mie­szcze­nie, w któ­rym wy­ra­bia­ne są cu­kier­ki


Źródła:

SJP.pl

Cukierkowo

przy­słó­wek

 (1.1) ład­nie

 (1.2) słod­ko


Źródła:

Wiktionary

Cukierkowość

→ cu­kier­ko­wy


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest cu­kier­ko­we; cecha tych, któ­rzy są cu­kier­ko­wi


Patrz:cukierkowy

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Cukierkowy

1. → cu­kie­rek;
2. sen­ty­men­tal­ny, czu­łost­ko­wy, prze­sło­dzo­ny


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z cu­kier­kiem, do­ty­czą­cy cu­kier­ka

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (2.1) przen. czu­łost­ko­wy i sen­ty­men­tal­ny

 (2.2) przen. prze­sło­dzo­ny w od­bio­rze, o ba­nal­nej uro­dzie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Cukiernia

1. wyt­wór­nia ciast i cia­stek;
2. lokal z wy­ro­ba­mi cu­kier­ni­czy­mi


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cuk. hand. miej­sce, gdzie ku­pu­je się wy­ro­by cu­kier­ni­cze (ciast­ka, torty itp.)

 (1.2) cuk. miej­sce, gdzie wy­ra­bia się wy­ro­by cu­kier­ni­cze (ciast­ka, torty itp.)


Cu­kier­nia – za­kład ga­stro­no­micz­ny z ob­słu­gą kel­ner­ską lub sklep ofe­ru­ją­cy w sze­ro­kim asor­ty­men­cie wy­ro­by ciast­kar­skie i de­se­ry, a także kok­taj­le owo­co­we, na­po­je go­rą­ce i po­tra­wy śnia­da­nio­we.

Cu­kier­nia może być po­łą­czo­na z pie­kar­nią lub lo­dziar­nią.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Cukierniany

→ cu­kier­nia


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z lo­ka­lem, gdzie się ku­pu­je, spo­ży­wa wy­ro­by cu­kier­ni­cze, gdzie można się napić kawy, her­ba­ty itp. lub rzad. wyt­wór­nią cia­stek


Patrz:cukiernia

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Cukiernica

na­czy­nie do cukru


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) na­czy­nie, w któ­rym po­da­je się cu­kier;


Cu­kier­ni­ca – na­czy­nie słu­żą­ce do prze­cho­wy­wa­nia i po­da­wa­nia cukru. Naj­czę­ściej wcho­dzi w skład ser­wi­su sto­ło­we­go. Prze­cięt­na cu­kier­ni­ca ma po­jem­ność po­mię­dzy 100 a 250 ml.

Na po­cząt­ku ro­bio­no je głów­nie ze sre­bra. Od końca XVIII wieku wy­ko­ny­wa­ne zaz­wy­czaj z ce­ra­mi­ki, por­ce­la­ny czy fa­jan­su. W XX wieku naj­czę­ściej uży­wa­no szkła i me­ta­lu i two­rzy­wa sztucz­ne­go. Ozdob­ne cu­kier­ni­ce wy­ko­na­ne są z me­ta­li szla­chet­nych i ozdo­bio­ne dro­gi­mi ka­mie­nia­mi.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Cukiernictwo

1. zawód cu­kier­ni­ka;
2. dział prze­my­słu spo­żyw­cze­go zaj­mu­ją­cy się wy­ro­bem sło­dy­czy


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) dział prze­my­słu, który zaj­mu­je się wy­ro­bem sło­dy­czy


Cu­kier­nict­wo – dział wyt­wór­czo­ści obej­mu­ją­cy wyrób pro­duk­tów cu­kier­ni­czych trwa­łych, pie­czy­wa cu­kier­ni­cze­go trwa­łe­go, oraz pro­duk­tów cu­kier­ni­czych nietr­wa­łych. Prze­mysł cu­kier­ni­czy pro­du­ku­je trwa­łe wy­ro­by, czyli takie, które nie ule­ga­ją istot­nym zmia­nom che­micz­nym i fi­zycz­nym w okre­sie co najm­niej 1 mie­sią­ca od daty wy­pro­du­ko­wa­nia.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Cukierniczka

1. mała cu­kier­ni­ca;
2. ko­bie­ta zaj­mu­ją­ca się za­wo­do­wo wy­ro­bem sło­dy­czy


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od: cu­kier­ni­ca

 (1.2) zaw. cuk. ko­bie­ta cu­kier­nik


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Cukierniczy

do­ty­czą­cy cu­kier­ni­ka lub cu­kier­nict­wa


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z cu­kier­nict­wem, do­ty­czą­cy cu­kier­nict­wa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Cukiernik

spe­cja­li­sta cu­kier­ni­czy, zaj­mu­ją­cy się wy­ro­bem ciast i sło­dy­czy


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) zaw. rze­mieśl­nik zaj­mu­ją­cy się wyt­wa­rza­niem ciast i sło­dy­czy


Cu­kier­nik (ciast­karz) – osoba, która wy­ko­nu­je czyn­no­ści zwią­za­ne z wy­pie­kiem ciast i cia­stek.

Ab­sol­wen­ci z przy­go­to­wa­niem w tym za­wo­dzie są naj­czę­ściej za­trud­nia­ni w za­kła­dach cu­kier­ni­czych lub po­dej­mu­ją włas­ną dzia­łal­ność go­spo­dar­czą.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Cukierski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Cukinia

mała dynia, tykwa


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) bot. od­mia­na dyni zwy­czaj­nej o po­dłuż­nych, zwy­kle obłych i ciem­no­zie­lo­nych owo­cach;

 (1.2) spoż. ja­rzy­na z owo­ców cu­ki­nii (1.1)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Cukiniowy

→ cu­ki­nia


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z cu­ki­nią, do­ty­czą­cy cu­ki­nii


Patrz:cukinia

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Cukrodajny

do­star­cza­ją­cy cukru, bo­ga­ty w cu­kier


Źródła:

SJP.pl

Cukroholiczka

ko­bie­ta od­czu­wa­ją­ca nie­od­par­tą po­trze­bę spo­ży­wa­nia pro­duk­tów za­wie­ra­ją­cych cu­kier


Źródła:

SJP.pl

Cukroholik

osoba od­czu­wa­ją­ca nie­od­par­tą po­trze­bę spo­ży­wa­nia pro­duk­tów za­wie­ra­ją­cych cu­kier


Źródła:

SJP.pl

Cukroholizm

uza­leż­nie­nie od spo­ży­wa­nia pro­duk­tów za­wie­ra­ją­cych cu­kier


Źródła:

SJP.pl

Cukrol

ro­dzaj al­ko­ho­lu wie­lo­wo­do­rot­le­no­we­go; al­ko­hol cu­kro­wy


Źródła:

SJP.pl

Cukrometr

przy­rząd do oz­na­cza­nia za­war­to­ści cukru w rozt­wo­rach; cu­kro­mierz


Źródła:

SJP.pl

Cukromierz

mier­nik stę­że­nia cukru w cie­czach; sa­cha­ry­metr


Cu­kro­mierz – ro­dzaj are­o­me­tru. Służy on do mie­rze­nia stę­że­nia cukru w cie­czy. Jest to naj­czę­ściej szkla­na lub pla­sti­ko­wa rurka z ob­cią­że­niem u dołu. Wew­nątrz znaj­du­je się wy­ka­li­bro­wa­na skala, okre­śla­ją­ca stę­że­nie cukru. Przyj­mu­je się, że dana war­tość cukru po­da­na na cu­kro­mie­rzu jest równa 100 gra­mom wody.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Cukromocz

cho­ro­bo­we wy­stę­po­wa­nie glu­ko­zy w moczu; gli­ko­zu­ria


Cu­kro­mocz – obec­ność cukru w moczu.

W za­leż­no­ści od ro­dza­ju cukru w moczu można roz­róż­nić:

Naj­czę­ściej spo­ty­ka się glu­ko­zu­rię. W wa­run­kach pra­wi­dło­wych nie stwier­dza się glu­ko­zy w moczu. Obec­ność glu­ko­zu­rii jest wska­za­niem do oz­na­cze­nia glu­ko­zy w su­ro­wi­cy. Może być ob­ja­wem cu­krzy­cy.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Cukrowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|cu­kro­wać.


Źródła:

Wiktionary

Cukrować

1. po­tocz­nie: sło­dzić (komuś);
2. de­pi­lo­wać pastą cu­kro­wą


Źródła:

SJP.pl

Cukrowiec

1. wy­so­ka trawa z ro­dzi­ny wiech­li­no­wa­tych słu­żą­ca do pro­duk­cji cukru; trzci­na cu­kro­wa;
2. zwy­kle w licz­bie mno­giej: zwią­zek che­micz­ny skła­da­ją­cy się z węgla, wo­do­ru i tlenu; wę­glo­wo­dan, cu­kier, sa­cha­ryd


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ro­śli­na słu­żą­ca do pro­duk­cji cukru


Cu­kro­wiec ("Sac­cha­rum" L.) – ro­dzaj ro­ślin z ro­dzi­ny wiech­li­no­wa­tych ("Po­a­ce­ae"). Obej­mu­je ok. 37 (35–40) ga­tun­ków. W wą­skim uję­ciu do ro­dza­ju za­li­cza­nych jest 5 lub 6 ga­tun­ków, w tym dwa mie­szań­ce. Ro­śli­ny te wy­stę­pu­ją na róż­nych kon­ty­nen­tach w stre­fie tro­pi­kal­nej i w cie­płym kli­ma­cie umiar­ko­wa­nym, z cen­trum zróż­ni­co­wa­nia w po­łud­nio­wej Azji. W Eu­ro­pie rosną trzy ga­tun­ki.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Cukrownia

wyt­wór­nia cukru


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) fa­bry­ka cukru


Zo­bacz też: Cu­krow­nia w in­nych zna­cze­niach tej nazwy.

Cu­krow­nia – za­kład prze­my­sło­wy pro­du­ku­ją­cy cu­kier (sa­cha­ro­zę) z bu­ra­ków cu­kro­wych lub trzci­ny cu­kro­wej.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Cukrownica

ga­tu­nek ro­śli­ny z ro­dzi­ny wer­be­no­wa­tych; lip­pia trój­list­na


Źródła:

SJP.pl

Cukrownictwo

dział prze­my­słu zaj­mu­ją­cy się pro­duk­cją cukru


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) gałąź prze­my­słu obej­mu­ją­ca pro­duk­cję cukru z bu­ra­ków cu­kro­wych lub z trzci­ny cu­kro­wej


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Cukrowniczy

przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy cu­krow­ni, cu­krow­ni­ka lub cu­krow­nict­wa


Źródła:

Wiktionary

Cukrownik

spe­cja­li­sta w dzie­dzi­nie cu­krow­nict­wa


Źródła:

SJP.pl

Cukrowość

→ cu­kro­wy


Patrz:cukrowy

Źródła:

SJP.pl

Cukrowski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Cukrowy

przy­miot­nik od: cu­kier (słod­ka, biała sub­stan­cja słu­żą­ca do sło­dze­nia)


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy cukru, zwią­za­ny z cu­krem

 (1.2) zro­bio­ny z cukru


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Cukroza

wę­glo­wo­dan zło­żo­ny z fruk­to­zy i glu­ko­zy (di­sa­cha­ryd), sa­cha­ro­za


Źródła:

SJP.pl

Cukry

1. daw­niej: sło­dy­cze;
2. grupa związ­ków or­ga­nicz­nych zbu­do­wa­nych z ato­mów węgla, wo­do­ru i tlenu; wę­glo­wo­da­ny, sa­cha­ry­dy, cu­krow­ce


Źródła:

SJP.pl

Cukrzan

zwią­zek cukru z tlen­kiem me­ta­lu


Źródła:

SJP.pl

Cukrzany

przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z cu­krem


Źródła:

Wiktionary

Cukrzeć

gęst­nieć wsku­tek kry­sta­li­za­cji cukru; scu­krzać się


Źródła:

SJP.pl

Cukrzyca

przew­le­kła cho­ro­ba, w któ­rej nie­do­bór in­su­li­ny po­wo­du­je nie­pra­wi­dło­wą prze­mia­nę wę­glo­wo­da­no­wą; mo­czów­ka cu­kro­wa


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) med. cho­ro­ba me­ta­bo­licz­na ob­ja­wia­ją­ca się pod­wyż­szo­nym po­zio­mem cukru we krwi;


Cu­krzy­ca – grupa cho­rób me­ta­bo­licz­nych cha­rak­te­ry­zu­ją­ca się hi­per­gli­ke­mią (pod­wyż­szo­nym po­zio­mem glu­ko­zy we krwi) wy­ni­ka­ją­cą z de­fek­tu pro­duk­cji lub dzia­ła­nia in­su­li­ny wy­dzie­la­nej przez ko­mór­ki beta wysp trzust­ko­wych. Przew­le­kła hi­per­gli­ke­mia wiąże się z usz­ko­dze­niem, za­bu­rze­niem czyn­no­ści i nie­wy­dol­no­ścią róż­nych na­rzą­dów, szcze­gól­nie oczu, nerek, ner­wów, serca i na­czyń krwio­no­śnych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Cukrzycowy

przy­miot­nik od: cu­krzy­ca


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) med. zwią­za­ny z cu­krzy­cą; wy­wo­ła­ny cu­krzy­cą


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Cukrzyczka

→ cu­krzyk


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) med. ko­bie­ta chora na cu­krzy­cę, dia­be­tycz­ka


Patrz:cukrzyk

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Cukrzyk

czło­wiek cier­pią­cy na cu­krzy­cę - przew­le­kłą cho­ro­bę trzust­ki


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) med. osoba cier­pią­ca na cu­krzy­cę

 (1.2) pot. dia­be­to­log

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Co­e­re­ba fla­ve­o­la|ref=tak., mały ptak tro­pi­kal­ny z ro­dzi­ny cu­krzy­ków;


Cu­krzyk ("Co­e­re­ba fla­ve­o­la") – ga­tu­nek ma­łe­go ptaka z ro­dzi­ny ta­na­gro­wa­tych (Thra­u­pi­dae). Wy­stę­pu­je w tro­pi­kach Ame­ry­ki Po­łud­nio­wej i Środ­ko­wej. Jest osia­dły. Nie jest za­gro­żo­ny wy­gi­nię­ciem.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Cukrzyki

czło­wiek cier­pią­cy na cu­krzy­cę - przew­le­kłą cho­ro­bę trzust­ki


Cu­krzy­ki (Co­e­re­bi­nae) – po­dro­dzi­na pta­ków z ro­dzi­ny ta­na­gro­wa­tych (Thra­u­pi­dae).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Cukrzyć

1. do­da­wać cukru (np. do her­ba­ty);
2. po­tocz­nie: cu­krzyć komuś - pra­wić kom­ple­men­ty


Źródła:

SJP.pl

Cukrówka

1. rozt­wór cukru i droż­dży uży­wa­ny do ro­bie­nia al­ko­ho­lu w pro­ce­sie fer­men­ta­cji; na­staw;
2. ga­tu­nek ptaka z ro­dzi­ny go­łę­bio­wa­tych;
3. let­nia od­mia­na słod­kiej grusz­ki; owoc tej od­mia­ny;
4. od­mia­na wczes­nej ka­pu­sty;
5. go­łą­bek cu­krów­ka - ga­tu­nek grzy­bów z ro­dzi­ny go­łąb­ko­wa­tych


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) syst. ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Strep­to­pe­lia ro­se­o­gri­sea|Sun­de­vall|ref=tak., ga­tu­nek ptaka z ro­dzi­ny go­łę­bio­wa­tych;

 (1.2) ornit. ptak z ga­tun­ku cu­kró­wek (1.1)

 (1.3) pot. spoż. ce­bu­la o de­li­kat­nym, słod­ka­wym smaku

 (1.4) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski, Za­ol­zie. ornit. sier­pów­ka, sy­no­gar­li­ca

 (1.5) gw-pl|Bu­ko­wi­na, Za­ol­zie,Spisz,Lu­ty­nia. med. cu­krzy­ca

 (1.6) gw-pl|Pod­ha­le,Cie­szyn,Ja­wo­rzyn­ka,Ocha­by,Ko­cha­no­wi­ce,Bi­sku­piz­na,Hazy,Ostródz­kie,Olsz­tyn,Szczyt­no,Mrą­go­wo,Gi­życ­ko. burak cu­kro­wy

 (1.7) gw-pl|Dobry Lasek. cze­re­śnia


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Cuks

po­tocz­nie: cu­kie­rek


Źródła:

SJP.pl

Cuksy

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) pot. cu­kier­ki


Źródła:

Wiktionary

Culbertson

[czy­taj: KALbertson] naz­wi­sko


Cul­bert­son – wieś w Sta­nach Zjed­no­czo­nych, w sta­nie Ne­bra­ska, w hrab­stwie Hitch­cock.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Cullotte

[czy­taj: kiLOT] mę­skie spod­nie jed­wab­ne, za­pi­na­ne pod ko­la­nem, no­szo­ne w XVIII wieku


Źródła:

SJP.pl

Cultivar

[czy­taj: kul­ti­var] od­mia­na ro­śli­ny upraw­nej po­sia­da­ją­ca szcze­gól­ne cechy użyt­ko­we lub este­tycz­ne; kul­ty­war


Źródła:

SJP.pl

Cuma

lina słu­żą­ca do umo­co­wa­nia stat­ku do przy­sta­ni, na­brze­ża


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) mors. żegl. gruba lina do mo­co­wa­nia stat­ków do in­nych jed­no­stek pły­wa­ją­cych lub do na­brze­ża;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Cumberland

[czy­taj: KAMberlend] zimny sos do mięsa, przy­rzą­dzo­ny z ga­la­ret­ki po­rzecz­ko­wej z do­dat­kiem chrza­nu; kum­ber­land


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Cumberlandzki

→ Cum­ber­land [czy­taj: kam­ber­lendz­ki]


Źródła:

SJP.pl

Cumbia

[czy­taj: kum­bia] ryt­micz­na mu­zy­ka z Ko­lum­bii; rów­nież ta­niec do tej mu­zy­ki


Cum­bia – ko­lum­bij­ski ta­niec lu­do­wy, w ryt­mie 4/4, a także mu­zy­ka la­ty­no­a­me­ry­kań­ska z cha­rak­te­ry­stycz­nym ryt­mem. Ty­po­wa cum­bia jest ele­men­tem fol­klo­ru niek­tó­rych kra­jów Ame­ry­ki Po­łud­nio­wej, jej zmie­nio­na (lekko przy­spie­szo­na) wer­sja – cum­bia vil­le­ra – jest mu­zy­ką dy­sko­te­ko­wą.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Cumel

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) kra­ków. smo­czek


Źródła:

Wiktionary

Cumelek

re­gio­nal­nie: smo­czek


rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) kra­ków. smo­czek

 (1.2) kra­ków. rzad. cu­kie­rek


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Cumino

Cu­mi­no – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie płoń­skim, w gmi­nie Dzie­rząż­nia.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa cie­cha­now­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Cumka

zdrob­nie­nie od: cuma


Źródła:

SJP.pl

Cummings

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Cumowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|cu­mo­wać.


Cu­mo­wa­nie – unie­ru­cho­mie­nie jed­nost­ki pły­wa­ją­cej (stat­ku wod­ne­go) przy na­brze­żu, kei, po­mo­ście, bur­cie innej jed­nost­ki, boi, pła­wie, dal­bie, becz­ce cu­mow­ni­czej itp.

Ter­min cu­mo­wa­nie od­no­si się także do unie­ru­cha­mia­nia przy od­po­wied­nich plat­for­mach i wie­żach stat­ków po­wietrz­nych lżej­szych od po­wie­trza (ba­lo­ny, ste­row­ce), oraz do stat­ków kos­micz­nych łą­czą­cych się z sobą w prze­strze­ni kos­micz­nej.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Cumować

1. umo­co­wy­wać sta­tek do na­brze­ża lub in­ne­go stat­ku za po­mo­cą cum;
2. być umo­co­wa­nym cu­ma­mi


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) żegl. mo­co­wać sta­tek do na­brze­ża

 (1.2) daw. uczn. pić al­ko­hol, upi­jać się

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (2.1) żegl. być przy­mo­co­wa­nym do na­brze­ża


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Cumowisko

miej­sce, gdzie cu­mu­ją stat­ki


Źródła:

SJP.pl

Cumownica

pal na brze­gu, do któ­re­go mo­cu­je się cumy


Źródła:

SJP.pl

Cumowniczy

w że­glar­stwie: do­ty­czą­cy cumy lub cu­mo­wa­nia


Źródła:

SJP.pl

Cumownik

pra­cow­nik zaj­mu­ją­cy się cu­mo­wa­niem stat­ków


Źródła:

SJP.pl

Cumowy

przy­miot­nik od: cuma


Źródła:

SJP.pl

Cumper

rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) gwara. zob. cym­per.


Źródła:

Wiktionary

Cumulonimbus

[czy­taj: ku­mu­lo­nim­bus] chmu­ra kłę­bia­sta bu­rzo­wa


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) me­te­o­rol. wy­pię­trzo­na, kłę­bia­sta chmu­ra de­szczo­wa nio­są­ca burzę;


Cu­mu­lo­nim­bus (Cb, Char­lie bravo), chmu­ra kłę­bia­sta de­szczo­wa – gęsta chmu­ra ro­zbu­do­wa­na pio­no­wo na wy­so­kość kilku lub kil­ku­na­stu ki­lo­me­trów, nie­kie­dy w kształ­cie wieży, o gór­nej po­wierzch­ni gład­kiej, za­koń­czo­nej ko­pu­la­sto lub ka­la­fio­ro­wa­to ("Cu­mu­lo­nim­bus cal­vus", Cb cal) ("cal­vus" z łac.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Cumulus

[czy­taj: ku­mu­lus] biała chmu­ra kłę­bia­sta, ty­po­wa dla cie­płej pory roku; ku­mu­lus


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) me­te­o­rol. od­dziel­na, biała, gruba chmu­ra kłę­bia­sta, zło­żo­na głów­nie z kro­pel wody;


Cu­mu­lus (Cu), chmu­ra kłę­bia­sta – od­dziel­na, nie­przez­ro­czy­sta, zwy­kle biała chmu­ra zło­żo­na z kro­pel wody. Jej górna część (z wy­jąt­kiem ga­tun­ku "Cu­mu­lus frac­tus") ma kształt ko­pu­la­sty lub ka­la­fio­ro­wa­ty. Pod­sta­wę ma po­zio­mą, po­ło­żo­ną prze­waż­nie na wy­so­ko­ści w prze­dzia­le od około 600 do 2500 me­trów.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Cumulusowy

[czy­taj: ku­mu­lu­so­wy] przy­miot­nik od: cu­mu­lus, np. szlak cu­mu­lu­so­wy


przy­miot­nik

 (1.1) przym. od cu­mu­lus


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Cunnilingus

[czy­taj: kun­ni­lin­gus] seks oral­ny po­le­ga­ją­cy na po­bu­dza­niu usta­mi ko­bie­cych na­rzą­dów płcio­wych; mi­ne­ta


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) seks. sty­mu­la­cja ko­bie­cych na­rzą­dów płcio­wych ję­zy­kiem i usta­mi;


Cun­ni­lin­gus (łac. "cun­ni­linc­tio"), wulg. mi­ne­ta, pa­tel­nia – me­to­da seksu oral­ne­go po­le­ga­ją­ca na sty­mu­lo­wa­niu (pie­szcze­niu) na­rzą­dów płcio­wych part­ner­ki, zwła­szcza jej łech­tacz­ki, za po­mo­cą ust oraz ję­zy­ka. Cun­ni­lin­gus wy­stę­pu­je za­rów­no w kon­tak­tach he­te­ro­sek­su­al­nych, jak i u ko­biet bi- oraz ho­mo­sek­su­al­nych. Dla znacz­nej czę­ści ko­biet oral­ne pie­szczo­ty łech­tacz­ki są naj­prost­szym spo­so­bem osią­gnię­cia or­gaz­mu.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Cuore

[czy­taj: kłore] model sa­mo­cho­du marki Da­i­hat­su


Źródła:

SJP.pl

Cup

1. wyraz na­śla­du­ją­cy mia­ro­we ude­rze­nia
2. wyraz oz­na­cza­ją­cy przy­cup­nię­cie, ukry­cie się, przy­cza­je­nie się


Źródła:

SJP.pl

Cupal

[czy­taj: kupal] bi­me­tal ut­wo­rzo­ny z warstw alu­mi­nium i jed­nej lub dwóch warstw mie­dzi na­wal­co­wa­nych na go­rą­co; kupal


Źródła:

SJP.pl

Cupanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|cupać.


Źródła:

Wiktionary

Cupać

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) przest. iść po­wo­li za kimś ażeby go po­chwy­cić, dybać na kogoś

 (1.2) przest. iść ukrad­kiem w czy­jeś ślady, śle­dzić kogoś

 (1.3) gw-pl|Górny Śląsk. kucać


Źródła:

Wiktionary

Cupiał

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Cupnąć

po­tocz­nie: przy­siąść, kuc­nąć; przy­paść do ziemi, przy­cza­ić się


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni do­ko­na­ny

 (1.1) opu­ścić się krót­ko do po­zy­cji ni­skiej, bli­sko ziemi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Cuprex

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) chem. farm. nazwa hand­lo­wa środ­ka owa­do­bój­cze­go sta­no­wią­cy rozt­wór związ­ku mie­dzi w płyn­nych związ­kach or­ga­nicz­nych sto­so­wa­ne­go daw­niej jako pre­pa­rat prze­ciw pa­so­ży­tom


Źródła:

Wiktionary

Cuprum

[czy­taj: ku­prum] z ła­ci­ny: miedź (pier­wia­stek che­micz­ny)


Źródła:

SJP.pl

Cura

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Curacao

[czy­taj: kju­ra­sao] li­kier po­ma­rań­czo­wy ze skó­rek gorz­kich po­ma­rań­czy; curaçao


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Curaçao

[czy­taj: kju­ra­sao] li­kier po­ma­rań­czo­wy ze skó­rek gorz­kich po­ma­rań­czy; curaçao


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) kulin. su­szo­na skór­ka gorz­kiej po­ma­rań­czy, przy­pra­wa sto­so­wa­na do pro­duk­cji niek­tó­rych piw i li­kie­rów

 (1.2) li­kier ze skó­rek curaçao (1.1);


Curaçao [], Kraj Curaçao ( Land Curaçao, pap. Pais Kòrsou, Co­un­try of Curaçao) – kraj au­to­no­micz­ny Ho­lan­dii w Ame­ry­ce Po­łud­nio­wej ("de iure" wcho­dzą­cy w skład Kró­le­stwa Ni­der­lan­dów) i jedna z wul­ka­nicz­nych Wysp Za­wietrz­nych w ar­chi­pe­la­gu Ma­łych An­ty­li. Wcho­dzi w skład wysp ABC (Aruba, Bo­na­i­re, Curaçao) oraz wysp CAS (Curaçao, Aruba, Sint Ma­ar­ten).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Cure'owski

przy­miot­nik

 (1.1) cha­rak­te­ry­stycz­ny dla okre­su dzia­ła­nia i twór­czo­ści grupy The Cure


Źródła:

Wiktionary

Curia

[czy­taj: kuria] ze­spół ko­le­gial­nych urzę­dów du­chow­nych; kuria


Curia lub kuria – w sta­ro­żyt­nym Rzy­mie naj­star­sza jed­nost­ka po­dzia­łu oby­wa­te­li opar­ta na związ­kach ro­do­wych.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Curie

kiur; stara, obec­nie po­za­u­kła­do­wa jed­nost­ka miary ra­dio­ak­tyw­no­ści


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Curie-Skłodowska

[czy­taj: küRI-skłoDOWska albo kiRI-skłoDOWska] Maria Curie-Skło­dow­ska (le­piej: Skło­dow­ska-Curie, 1867-1934) - che­mik i fizyk, la­u­re­at­ka Na­gro­dy Nobla w roku 1903 i w roku 1911


Curie-Skło­dow­ska (ang. "Ma­da­me Curie") – ame­ry­kań­ski dra­mat bio­gra­ficz­ny z 1943 roku w re­ży­se­rii Mer­vy­na LeRoya. Film jest opo­wie­ścią o życiu Marii Skło­dow­skiej-Curie, słyn­nej uczo­nej pol­sko-fran­cu­skiej. Sce­na­riusz pow­stał na pod­sta­wie książ­ki Ewy Curie, córki dwu­krot­nej no­blist­ki.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Curieterapia

[czy­taj: küriterapia] me­to­da le­cze­nia, głów­nie scho­rzeń no­wot­wo­ro­wych


Źródła:

SJP.pl

Curig

przy­słó­wek miej­sca

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. z po­wro­tem

 (1.2) gw-pl|Górny Śląsk. wstecz, do tyłu


Źródła:

Wiktionary

Curiosum

[czy­taj: ku­rio­zum] osoba, rzecz lub zja­wi­sko zdu­mie­wa­ją­ce swoją niez­wy­kło­ścią lub dzi­wacz­no­ścią; ku­rio­zum


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) rzecz lub zja­wi­sko wy­jąt­ko­wo oso­bli­we


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Curl

[czy­taj: kerl] rasa kotów o uszach w kształ­cie półk­się­ży­ca, wy­wi­nię­tych na zew­nątrz


cURL – pro­gram kom­pu­te­ro­wy oraz sie­cio­wa bi­blio­te­ka pro­gra­mi­stycz­na (lib­curl), na­pi­sa­ne w ję­zy­ku C, dzia­ła­ją­ce po stro­nie klien­ta, z in­ter­fej­sa­mi dla ponad 30 in­nych ję­zy­ków. Umoż­li­wia wy­sy­ła­nie za­py­tań HTTP, w tym po­bie­ra­nie z ser­we­rów stron i pli­ków, a także wy­sy­ła­nie tre­ści for­mu­la­rzy.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Curler

[czy­taj: kar­ler lub ker­ler] osoba upra­wia­ją­ca cur­ling (sport zi­mo­wy na lo­dzie)


Źródła:

SJP.pl

Curlerka

→ cur­ler [czy­taj: kar­ler­ka lub ker­ler­ka]


Źródła:

SJP.pl

Curling

[czy­taj: kar­ling lub ker­ling] sport zi­mo­wy roz­gry­wa­ny na lo­dzie, w któ­rym dru­ży­ny sta­ra­ją się ulo­ko­wać spe­cjal­ne ka­mie­nie jak naj­bli­żej środ­ka wy­ry­so­wa­nej na po­dło­żu tar­czy


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) sport. dy­scy­pli­na spor­to­wa, w któ­rej za­wod­ni­cy pcha­ją spe­cjal­ny­mi, spła­szczo­ny­mi ka­mie­nia­mi po lo­dzie;


Cur­ling (wym. an­giel­ska: //) – ze­spo­ło­wy sport pre­cy­zyj­ny, po­dob­ny do pétanque czy bocce. Jest on roz­gry­wa­ny na pro­sto­kąt­nej tafli lodu. W ry­wa­li­za­cji biorą udział dwie dru­ży­ny li­czą­ce po 4 za­wod­ni­ków. Do gry używa się ka­mie­ni, które są wy­pu­szcza­ne na lo­dzie w kie­run­ku celu zwa­ne­go "domem". Licz­ba przyz­na­nych punk­tów za­le­ży od licz­by ka­mie­ni znaj­du­ją­cych się naj­bli­żej środ­ka domu.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Curlingowy

[czy­taj: kar­lin­go­wy albo ker­lin­go­wy] przy­miot­nik od: cur­ling, np. klub cur­lin­go­wy


Źródła:

SJP.pl

Curriculum

[czy­taj: ku­ri­ku­lum] pro­gram na­u­cza­nia; sy­la­bus


Źródła:

SJP.pl

Curry

[czy­taj: kari lub kary] kari;
1. przy­pra­wa bę­dą­ca mie­szan­ką m.in. pie­przu, ko­len­dry, kur­ku­my, im­bi­ru, chili i gor­czy­cy;
2. po­tra­wa z do­dat­kiem tej przy­pra­wy


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) spoż. mie­szan­ka przy­praw cha­rak­te­ry­stycz­na dla kuch­ni in­dyj­skiej;

 (1.2) kulin. klasa po­traw kuch­ni in­dyj­skiej, ro­dzaj ragoût z wa­rzyw, ryb lub mięsa w pi­kant­nym sosie


Curry (wym. kary) a. kari – nazwa spo­so­bu przy­rzą­dze­nia po­traw w kuch­ni in­dyj­skiej. Curry to wa­rzy­wa, ser, ryby, mięso lub inne skład­ni­ki dania głów­ne­go w sosie.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Currywurst

rze­czow­nik

 (1.1) kulin. kieł­ba­sa lub pa­rów­ka z sosem po­mi­do­ro­wym i curry;


Cur­ry­wurst – jedno z ty­po­wych nie­miec­kich dań za­li­cza­nych do tzw. fast fo­o­dów. Jest to zwy­kle po­da­wa­na na go­rą­co gril­lo­wa­na, pie­czo­na lub rza­dziej go­to­wa­na kieł­ba­sa wie­przo­wa po­sy­pa­na dużą ilo­ścią przy­pra­wy curry i po­la­na spe­cjal­nym sosem, któ­re­go bazą jest kon­cen­trat po­mi­do­ro­wy.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Curtis

[czy­taj: KARtis] naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Curuś

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Curving

[czy­taj: kar­wing] jazda cię­ty­mi skrę­ta­mi na desce al­pej­skiej; kar­wing


Źródła:

SJP.pl

Curvy

[czy­taj: kerwi] o ko­bie­cie: krą­gła i sek­sow­na


Źródła:

SJP.pl

Curyło

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Curzon

[czy­taj: ker-zon lub ker-zn] naz­wi­sko an­giel­skie, np. Ge­or­ge Nat­ha­niel Cu­rzon (1859 - 1925), po­li­tyk bry­tyj­ski, autor pro­jek­tu linii de­mar­ka­cyj­nej po woj­nie bol­sze­wic­kiej w 1920 roku, zwa­nej linią Cu­rzo­na


Cu­rzon – miej­sco­wość i gmina we Fran­cji, w re­gio­nie Kraj Loary, w de­par­ta­men­cie Wan­dea.

We­dług da­nych na rok 1990 gminę za­miesz­ki­wa­ło 405 osób, a gę­stość za­lud­nie­nia wy­no­si­ła 69 osób/km² (wśród 1504 gmin Kraju Loary Cu­rzon pla­su­je się na 905. miej­scu pod wzglę­dem licz­by lud­no­ści, na­to­miast pod wzglę­dem po­wierzch­ni na miej­scu 1158.).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Cuscuta

[czy­taj: ku­sku­ta] ro­dzaj wial­ni uży­wa­nej do oczy­szcza­nia drob­nych na­sion ro­ślin mo­tyl­ko­wych; ku­sku­ta


Źródła:

SJP.pl

Customizacja

[czy­taj: ka­sto­mi­za­cja] do­sto­so­wa­nie cze­goś (np. urzą­dze­nia, apli­ka­cji) do włas­nych po­trzeb


Źródła:

SJP.pl

Customizer

[czy­taj: ka­sto­mi­zer] spe­cja­li­sta zaj­mu­ją­cy się do­pa­so­wy­wa­niem pro­duk­tu do in­dy­wi­du­al­ne­go za­mó­wie­nia klien­ta


Źródła:

SJP.pl

Customizerka

[czy­taj: ka­sto­mi­zer­ka] spe­cja­list­ka zaj­mu­ją­ca się do­pa­so­wy­wa­niem pro­duk­tu do in­dy­wi­du­al­ne­go za­mó­wie­nia klien­ta


Źródła:

SJP.pl

Customizować

[czy­taj: ka­sto­mi­zo­wać] do­sto­so­wy­wać coś (np. urzą­dze­nie, apli­ka­cję) do włas­nych po­trzeb


Źródła:

SJP.pl

Customowy

[czy­taj: ka­sto­mo­wy] śro­do­wi­sko­wo: do­pa­so­wa­ny do po­trzeb na­byw­cy, ro­bio­ny na za­mó­wie­nie


przy­miot­nik

 (1.1) neol. slang. hand. wy­ko­na­ny pod klien­ta, zgod­nie z jego upo­do­ba­nia­mi, ży­cze­nia­mi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Cuszima

grupa wysp ja­poń­skich w Cie­śni­nie Ko­re­ań­skiej, miej­sce bitwy mor­skiej w cza­sie wojny ro­syj­sko-ja­poń­skiej w 1905 r.


Cu­szi­ma (jap. 対馬 Tsus­hi­ma) – grupa wysp po­ło­żo­na poś­rod­ku Cie­śni­ny Ko­re­ań­skiej, o współ­rzęd­nych 34°00′N i 129°00′E. Na­le­ży do ja­poń­skiej pre­fek­tu­ry Na­ga­sa­ki. W przesz­ło­ści była wy­o­dręb­nio­na jako pre­fek­tu­ra Tsus­hi­ma. W marcu 2004 roku wszyst­kie sześć miast po­ło­żo­nych na Cu­szi­mie zo­sta­ło po­łą­czo­nych ad­mi­ni­stra­cyj­nie i ut­wo­rzy­ło mia­sto Cu­szi­ma, obej­mu­ją­ce całą po­wierzch­nię ar­chi­pe­la­gu. Po­wierzch­nia mia­sta Cu­szi­ma wy­no­si 707,42 km², a po­wierzch­nia głów­nej wyspy 695,74 km².


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Cuszimski

przy­miot­nik od: Cu­szi­ma (grupa wysp ja­poń­skich)


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy grupy wysp Cu­szi­ma, zwią­za­ny z nią

 (1.2) do­ty­czą­cy mia­sta Cu­szi­ma, zwią­za­ny z nim


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Cutscena

[czy­taj: kat­sce­na] śro­do­wi­sko­wo: prze­ryw­nik fil­mo­wy w grach wideo; cut­scen­ka


Źródła:

SJP.pl

Cutscenka

[czy­taj: kat­scen­ka] śro­do­wi­sko­wo: prze­ryw­nik fil­mo­wy w grach wideo; cut­sce­na


Źródła:

SJP.pl

Cuvier

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Cuwaks

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) gwara. więz. wię­zień ska­za­ny po raz pier­wszy lub no­wo­przy­by­ły


Źródła:

Wiktionary

Cuzco

[czy­taj: kusko] mia­sto w Peru, daw­niej sto­li­ca pań­stwa Inków


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Peru;


Cuzco lub Cusco (kecz. Qosqo lub Qusqu) – mia­sto po­ło­żo­ne w po­łud­nio­wej czę­ści Peru na wy­so­ko­ści 3326 m n.p.m.

Obec­nie sto­li­ca re­gio­nu Cuzco, licz­ba miesz­kań­ców w 1990 r. wy­no­si­ła 275 tys. Mia­sto zo­sta­ło za­ło­żo­ne przez pier­wsze­go wład­cę Inków Manco Ca­pa­ca w XII wieku. W 1533 r. zdo­by­te przez od­dzia­ły Fran­ci­sco Pi­zar­ro. Pod­czas pow­sta­nia Manco Inki w 1536 r. mia­sto zo­sta­ło spa­lo­ne. Hisz­pa­nie w tym samym miej­scu zbu­do­wa­li swoje mia­sto.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia