Bi

po­tocz­nie o bi­sek­su­a­li­ście; bi­seks


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pot. bi­sek­su­a­li­sta

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (2.1) pot. bi­sek­su­a­list­ka

 (2.2) daw. środ. polit. skr. bi­bu­ła (ma­te­ria­ły agi­ta­cyj­ne)

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (3.1) ar­che­ol. ro­dzaj ne­fry­to­wych dy­sków wyt­wa­rza­nych w sta­ro­żyt­nych Chi­nach

przy­miot­nik

 (4.1) pot. bi­sek­su­al­ny


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bi-

prze­dro­stek

 (1.1) dwu-

 (1.2) obu-


Źródła:

Wiktionary

Bi-Pi

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) środ. harc. Ro­bert Baden-Po­well, twór­ca ska­u­tin­gu


Źródła:

Wiktionary

Biacetyl

[czy­taj: bi-ace­tyl] or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny zbu­do­wa­ny z dwóch grup ace­ty­lo­wych; dwu­a­ce­tyl, dia­ce­tyl


Źródła:

SJP.pl

Biada

wy­krzy­knik wy­ra­ża­ją­cy gro­żą­ce komuś nie­bez­pie­czeń­stwo, nie­szczę­ście itp.


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) daw. nie­szczę­ście

 (1.2) daw. bieda

wy­krzy­knik

 (2.1) wska­zu­je na to, że coś lub kogoś czeka wiel­kie nie­szczę­ście


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biadacz

wieś w wo­je­wództ­wie opol­skim


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Biadanie

uża­la­nie się, la­ment, bia­do­le­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) gło­śne wy­ra­ża­nie żalu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biadaszka

wieś w Pol­sce


Bia­dasz­ka – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie mi­lic­kim, w gmi­nie Ciesz­ków.

W la­tach 1975–1998 wieś ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa wroc­ław­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Biadać

na­rze­kać, la­men­to­wać; uża­lać się, skar­żyć się, bia­do­lić (po­tocz­nie)


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) wołać biada; uskar­żać się gło­śno na coś

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny bia­dać się

 (2.1) daw. wkła­dać wy­si­łek w coś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biadolenie

po­tocz­nie: uża­la­nie się, la­ment, bia­da­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|bia­do­lić.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biadolić

po­tocz­nie: na­rze­kać, la­men­to­wać; uża­lać się, skar­żyć się, bia­dać


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) lek­cew. gło­śno wy­po­wia­dać żale (cha­rak­ter emo­cjo­nal­ny, dra­ma­tycz­ny, zwy­kle o wydź­wię­ku kpią­cym, kry­tycz­nym)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biafra

re­gion w Ni­ge­rii (w okre­sie od maja roku 1967 do stycz­nia roku 1970 - pań­stwo, Re­pu­bli­ka Bia­fry)


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. kra­i­na w po­łud­nio­wo-wschod­niej Ni­ge­rii

 (1.2) hist. geogr. pań­stwo ist­nie­ją­ce w la­tach 1967–1970 w Afry­ce, na wy­brze­żu obec­nej Ni­ge­rii;

 (1.3) daw. geogr. za­to­ka Bonny;


Bia­fra (Re­pu­bli­ka Bia­fry) – pań­stwo, które ist­nia­ło w po­łud­nio­wo-wschod­niej Ni­ge­rii od 30 maja 1967 do 15 stycz­nia 1970 i obej­mo­wa­ło ob­szar w oko­li­cy wy­brze­ży Ni­ge­rii i Ka­me­ru­nu. Jego nazwa po­cho­dzi od za­to­ki Bia­fra, czę­ści Za­to­ki Gwi­nej­skiej.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biafranka

miesz­kan­ka Bia­fry


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka (hist. oby­wa­tel­ka) Bia­fry


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biafrańczyk

miesz­ka­niec Bia­fry


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec (hist. oby­wa­tel) Bia­fry


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biafrański

przy­miot­nik od: Bia­fra, kra­i­na w Ni­ge­rii


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Bia­frą, od­no­szą­cy się do Bia­fry


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biaks

1. na­rzę­dzie ju­bi­ler­skie do wier­ce­nia i szli­fo­wa­nia
2. ro­dzaj rdze­nia fer­ry­to­we­go


Biaks ( bia­xial – dwu­o­sio­wy) – rdzeń z fer­ry­tu o pro­sto­kąt­nej pętli hi­ste­re­zy w po­sta­ci pro­sto­pa­dło­ścia­nu o dwóch pro­sto­pa­dłych, nie­prze­ci­na­ją­cych się ot­wo­rach. Spo­ra­dycz­nie sto­so­wa­ny w nie­wiel­kich, szyb­kich pa­mię­ciach fer­ry­to­wych o or­ga­ni­za­cji 2D i ma­gne­tycz­nych ele­men­tach lo­gicz­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bialanin

1. miesz­ka­niec miej­sco­wo­ści, któ­rej nazwa roz­po­czy­na się od "Biała", np. Biała Pod­la­ska;
2. miesz­ka­niec Bia­łe­go (wsi w pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Bialanka

1. miesz­kan­ka miej­sco­wo­ści, któ­rej nazwa roz­po­czy­na się od "Biała", np. Biała Pod­la­ska;
2. miesz­kan­ka Bia­łe­go (wsi w pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Bialczanin

miesz­ka­niec Bia­łej Pod­la­skiej (mia­sta w Pol­sce); Bial­szcza­nin


Źródła:

SJP.pl

Bialczanka

miesz­kan­ka Bia­łej Pod­la­skiej (mia­sta w Pol­sce); Bial­szczan­ka


Źródła:

SJP.pl

Biali

taki jak świe­ży śnieg; prze­ciw­staw­ny do czar­ne­go


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bialik

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bialski

1. przy­miot­nik od: Biała, Biała Piska, Biała Raw­ska;
2. przy­miot­nik od: Biała Pod­la­ska; bial­sko­pod­la­ski, pod­la­sko­bial­ski (rza­dziej)


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Gó­ra­mi Bial­ski­mi, do­ty­czą­cy Gór Bial­skich

 (1.2) zwią­za­ny z Białą, do­ty­czą­cy Bia­łej

 (1.3) zwią­za­ny z Białą Pod­la­ską, do­ty­czą­cy Bia­łej Pod­la­skiej

 (1.4) zwią­za­ny z Białą Piską, do­ty­czą­cy Bia­łej Pi­skiej

 (1.5) zwią­za­ny z Białą Raw­ską, do­ty­czą­cy Bia­łej Raw­skiej


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bialskopodlaski

→ Biała Pod­la­ska; bial­ski, pod­la­sko­bial­ski (rza­dziej)


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) geogr. do­ty­czą­cy Bia­łej Pod­la­skiej; zwią­za­ny z Białą Pod­la­ską


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bialskopodlaskie

→ Biała Pod­la­ska; bial­ski, pod­la­sko­bial­ski (rza­dziej)


Źródła:

SJP.pl

Bialszczanin

miesz­ka­niec Bia­łej Pod­la­skiej (mia­sta w Pol­sce); Bial­cza­nin


Źródła:

SJP.pl

Bialszczanka

miesz­kan­ka Bia­łej Pod­la­skiej (mia­sta w Pol­sce); Bial­czan­ka


Źródła:

SJP.pl

Bialuchny

zdrob­nie­nie od: biały; bie­luch­ny, bia­lut­ki (bie­lut­ki), bia­luś­ki (bie­luś­ki)


Źródła:

SJP.pl

Bialusieńki

zdrob­nie­nie od: bia­luś­ki


przy­miot­nik

 (1.1) pot. zdrobn. od: biały


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bialuteńki

zdrob­nie­nie od: bia­lut­ki


przy­miot­nik

 (1.1) pot. zdrobn. od: biały


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bialutki

zdrob­nie­nie od: biały; bia­luch­ny (bie­luch­ny), bie­lut­ki, bia­luś­ki (bie­luś­ki)


przy­miot­nik

 (1.1) zdrobn. od: biały


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bialuśki

zdrob­nie­nie od: biały; bia­luch­ny (bie­luch­ny), bia­lut­ki (bie­lut­ki), bie­luś­ki


przy­miot­nik

 (1.1) pot. zdrobn. od: biały


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bianco

[czy­taj: bian­ko] puste miej­sce w peł­no­moc­nict­wie, ra­chun­ku lub innym do­ku­men­cie hand­lo­wym; blan­co, blan­ko


Bian­co – miej­sco­wość i gmina we Wło­szech, w re­gio­nie Ka­la­bria, w pro­win­cji Reg­gio Ca­la­bria.

We­dług da­nych na rok 2004 gminę za­miesz­ki­wa­ło 4019 osób, 129,6 os./km².


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Biandria

[czy­taj: bi-an­dria] za­war­cie przez ko­bie­tę no­we­go związ­ku mał­żeń­skie­go bez roz­wią­za­nia po­przed­nie­go; dwu­mę­stwo


Źródła:

SJP.pl

Bianka

imię żeń­skie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|ż.;

 (1.2) astr. jeden z księ­ży­ców Urana;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biarritz

[czy­taj: bjaRIC] mia­sto we Fran­cji


Biar­ritz (gask. "Biàrritz", bask. "Miar­rit­ze") – miej­sco­wość i gmina we Fran­cji, w re­gio­nie Nowa Ak­wi­ta­nia, w de­par­ta­men­cie Pi­re­ne­je At­lan­tyc­kie.

We­dług da­nych na rok 1990 gminę za­miesz­ki­wa­ły 28 742 osoby, a gę­stość za­lud­nie­nia wy­no­si­ła 2465 osób/km² (wśród 2290 gmin ów­czes­nej – sta­rej Ak­wi­ta­nii Biar­ritz pla­so­wa­ła się na 10. miej­scu pod wzglę­dem licz­by lud­no­ści, na­to­miast pod wzglę­dem po­wierzch­ni na miej­scu 953.). Po­pu­lar­na miej­sco­wość tu­ry­stycz­na ze wzglę­du na do­god­ne wa­run­ki sur­fin­go­we.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bias

spo­łecz­ne i ide­o­we prze­ko­na­nia nie­uś­wia­da­mia­ne przez ba­da­cza


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Biathlon

[czy­taj: biat­lon] dy­scy­pli­na spor­tu zi­mo­we­go skła­da­ją­ca się z biegu nar­ciar­skie­go i strze­la­nia; biat­lon; diath­lon; diat­lon; dwu­bój zi­mo­wy


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) sport. zob. biat­lon.


Biath­lon, biat­lon, dwu­bój zi­mo­wy ( bi – dwu, gr. "áthlon" – za­wo­dy, na­gro­da) – zi­mo­wa dy­scy­pli­na spor­tu, łą­czą­ca biegi nar­ciar­skie ze strze­lect­wem. Po­le­ga na biegu na okre­ślo­nym dy­stan­sie (zwy­kle od 7,5 do 20 km), w cza­sie któ­re­go za­wod­ni­cy 2 lub 4 razy zaj­mu­ją sta­no­wi­ska na strzel­ni­cy, przyj­mu­jąc po­sta­wę sto­ją­cą lub le­żą­cą, od­da­jąc za każ­dym razem po 5 strza­łów. Roz­gry­wa­ny jest rów­nież biath­lon letni.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biathlonista

męż­czyz­na, chło­pak upra­wia­ją­cy biath­lon (biat­lon); biat­lo­ni­sta


Źródła:

SJP.pl

Biathlonistka

→ biat­lo­nist­ka


Patrz:biatlonistka

Źródła:

SJP.pl

Biathlonowy

zwią­za­ny z biath­lo­nem (biat­lo­nem, dwu­bo­jem zi­mo­wym); biat­lo­no­wy


przy­miot­nik

 (1.1) sport. zob. biat­lo­no­wy.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biatlon

dy­scy­pli­na spor­tu zi­mo­we­go skła­da­ją­ca się z biegu nar­ciar­skie­go i strze­la­nia; biath­lon; diath­lon; diat­lon; dwu­bój zi­mo­wy


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) sport. zi­mo­wa dy­scy­pli­na spor­tu skła­da­ją­ca się z biegu nar­ciar­skie­go i strze­la­nia;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biatlonista

męż­czyz­na, chło­pak upra­wia­ją­cy biat­lon (biath­lon); biath­lo­ni­sta


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) sport. spor­to­wiec, który upra­wia biat­lon


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biatlonistka

→ biath­lo­nist­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) sport. ko­bie­ta, która upra­wia biat­lon


Patrz:biathlonistka

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biatlonowy

zwią­za­ny z biat­lo­nem (biath­lo­nem, dwu­bo­jem zi­mo­wym); biath­lo­no­wy


przy­miot­nik

 (1.1) sport. zwią­za­ny z biat­lo­nem (biath­lo­nem)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biała

taki jak świe­ży śnieg; prze­ciw­staw­ny do czar­ne­go


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce;

 (1.2) geogr. rzeka, prawy do­pływ Du­naj­ca;

 (1.3) geogr. rzeka, prawy do­pływ Wisły;

 (1.4) geogr. daw­niej mia­sto, a obec­nie część Biel­ska-Bia­łej;

 (1.5) geogr. wieś na Ukra­i­nie, w re­jo­nie czort­kow­skim ob­wo­du tar­no­pol­skie­go, po­ło­żo­na nad rzeką Seret;

 (1.6) geogr. wieś na Ukra­i­nie w re­jo­nie tar­no­pol­skim ob­wo­du tar­no­pol­skie­go, po­ło­żo­na nad rzeką Seret;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Białaczka

cho­ro­ba ukła­du krwiot­wór­cze­go o cha­rak­te­rze no­wot­wo­ro­wym, po­le­ga­ją­ca na nad­mier­nym, nie­kon­tro­lo­wa­nym two­rze­niu się oraz nie­pra­wi­dło­wym doj­rze­wa­niu krwi­nek bia­łych (le­u­ko­cy­tów); le­u­ke­mia


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) med. nad­mier­ne wyt­wa­rza­nie bia­łych krwi­nek;


Bia­łacz­ka (łac. "le­u­ca­e­mia") – grupa no­wot­wo­rów zło­śli­wych o róż­nym prze­bie­gu i ob­ja­wach, która jest spo­wo­do­wa­na pa­to­lo­gicz­nym klo­nal­nym roz­ro­stem ko­mó­rek ukła­du krwiot­wór­cze­go o róż­nym stop­niu doj­rza­ło­ści w szpi­ku kost­nym, a także w wę­złach chłon­nych i na­rzą­dach krwiot­wór­czych okre­su pło­do­we­go (wą­tro­ba, śle­dzio­na), a w póź­niej­szym eta­pie rów­nież w in­nych tkan­kach. W kon­sek­wen­cji cho­ro­by do­cho­dzi do za­bu­rzeń ilo­ścio­wych i ja­ko­ścio­wych ko­mó­rek krwi ob­wo­do­wej.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Białaczkotwórczy

sprzy­ja­ją­cy roz­wo­jo­wi bia­łacz­ki


Źródła:

SJP.pl

Białaczkowiec

czło­wiek cier­pią­cy na bia­łacz­kę


Źródła:

SJP.pl

Białaczkowy

przy­miot­nik od: bia­łacz­ka


przy­miot­nik

 (1.1) med. zwią­za­ny z bia­łacz­ką


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Białaczowianin

miesz­ka­niec Bia­ła­czo­wa (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Białaczowianka

miesz­kan­ka Bia­ła­czo­wa (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Białaczowski

→ Bia­ła­czów


Patrz:Białaczów

Źródła:

SJP.pl

Białaczów

mia­sto w Pol­sce


}|-

Bia­ła­czów – mia­sto w Pol­sce, po­ło­żo­ne w wo­je­wództ­wie łódz­kim, w po­wie­cie opo­czyń­skim, w gmi­nie Bia­ła­czów, sie­dzi­ba miej­sko-wiej­skiej gminy Bia­ła­czów oraz rzym­sko­ka­to­lic­kiej pa­ra­fii św. Jana Chrzci­cie­la. W po­bli­żu miej­sco­wo­ści znaj­du­je się re­zer­wat leśny Bia­ła­czów.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Białagłowa

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) stpol. ko­bie­ta

 (1.2) stpol. mę­żat­ka


Źródła:

Wiktionary

Białagłowka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) stpol. młoda ko­bie­ta, nie­zbyt roz­trop­na


Źródła:

Wiktionary

Białas

lek­ce­wa­żą­ce okre­śle­nie czło­wie­ka rasy bia­łej


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pot. slang. czło­wiek o bla­dej skó­rze

 (1.2) pot. slang. pejor. czło­wiek o bia­łej skó­rze, czło­wiek bia­łej rasy


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Białasik

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Białaska

po­gard­li­wie: ko­bie­ta rasy bia­łej


Źródła:

SJP.pl

Białaszewo

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Białaszów

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wieś na Ukra­i­nie, w re­jo­nie zdoł­bu­szow­skim ob­wo­du ró­wień­skie­go


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Białaszówka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wieś na Ukra­i­nie, w re­jo­nie be­re­zień­skim ob­wo­du ró­wień­skie­go


Bia­ła­szów­ka ( Балашівка, "Ba­ła­sziw­ka") – wieś na Ukra­i­nie, w ob­wo­dzie ró­wień­skim, w re­jo­nie ró­wień­skim, w hro­ma­dzie Be­reź­ne. W 2001 li­czy­ła 2169 miesz­kań­ców.

W okre­sie mię­dzy­wo­jen­nym wieś znaj­do­wa­ła się w gra­ni­cach II RP, wcho­dząc w skład gminy Be­reź­ne w po­wie­cie ko­sto­pol­skim, w wo­je­wództ­wie wo­łyń­skim.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Białawo

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) lekko biało; nie cał­kiem biało


Źródła:

Wiktionary

Białaworóżowy

ró­żo­wy o bia­ła­wym od­cie­niu


przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) ró­żo­wy o bia­ła­wym od­cie­niu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Białawoszary

szary o od­cie­niu bia­ła­wym


przy­miot­nik

 (1.1) szary z od­cie­niem bia­ła­wym


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Białawozielony

zie­lo­ny o bia­ła­wym od­cie­niu


Źródła:

SJP.pl

Białawość

→ bia­ła­wy


Patrz:białawy

Źródła:

SJP.pl

Białawożółtawy

nieco żółty o bia­ła­wym od­cie­niu


Źródła:

SJP.pl

Białawożółty

żółty o bia­ła­wym od­cie­niu


Źródła:

SJP.pl

Białawy

zbli­żo­ny do bia­łe­go, nie do końca biały, pra­wie biały


przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy kolor po­dob­ny do bia­łe­go; nie­zu­peł­nie biały, pra­wie biały, jasny


Zo­bacz też: Bia­ła­wy w in­nych zna­cze­niach tej nazwy.

Bia­ła­wy – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie wo­łow­skim, w gmi­nie Wiń­sko.

Do 2023 r. miej­sco­wość była przy­siół­kiem wsi Bia­ła­wy Małe.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Białczak

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Białczyk

naz­wi­sko


Biał­czyk (niem. "Neu Balz") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bu­skim, w po­wie­cie go­rzow­skim, w gmi­nie Wit­ni­ca.

W obec­nym kształ­cie pow­sta­ła w 1945 r. i skła­da się z kilku daw­nych, odręb­nych miej­sco­wo­ści. Nazwę miej­sco­wo­ści usta­li­ła poz­nań­ska ko­mi­sja po­wo­ła­na do spol­szcze­nia nazw nie­miec­kich w Do­li­nie Dol­nej Odry, zat­wier­dza­jąc ją 8 li­sto­pa­da i ogła­sza­jąc w Poz­nań­skim Dzien­ni­ku Wo­je­wódz­kim z 1945 r. w nu­me­rze 12. Wów­czas nazwa od­no­si­ła się je­dy­nie do "Neu Balz".


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Białczyn

wieś w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Białczyński

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Białe

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) pion­ki, bier­ki bia­łe­go ko­lo­ru

forma przy­miot­ni­ka.

 (2.1) lm. nmos. od: biały


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Białecki

naz­wi­sko


Bie­łec­ki, Bia­łec­ka – pol­skie naz­wi­sko, w Pol­sce nosi je ponad 5000 osób.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Białek

daw­niej: ko­bie­ta za­męż­na, nie­wia­sta, bia­ło­gło­wa


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Białka

daw­niej: ko­bie­ta za­męż­na, nie­wia­sta, bia­ło­gło­wa


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) daw. ko­bie­ta za­męż­na

 (1.2) stpol. bułka pszen­na

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. lp.; M., B. i W. lm. od: biał­ko


Na tę stro­nę wska­zu­je „biał­ko”. Zo­bacz też: biał­ko jaja ku­rze­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Białko

1. przeź­ro­czy­sta część pta­sie­go jaja;
2. po­tocz­nie: biała, nie­przej­rzy­sta część gałki ocz­nej;
3. wy­stę­pu­ją­cy we wszyst­kich ży­wych or­ga­niz­mach wie­lo­czą­stecz­ko­wy zwią­zek che­micz­ny zbu­do­wa­ny z co najm­niej stu ami­nok­wa­sów po­łą­czo­nych wią­za­nia­mi pep­ty­do­wy­mi; pro­te­i­na


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) biol. anat. kulin. płyn­na i przez­ro­czy­sta sub­stan­cja ota­cza­ją­ca żółt­ko pta­sich jaj

 (1.2) anat. pot. biała część oka (gałki ocz­nej), znaj­du­ją­ca się do­o­ko­ła tę­czów­ki

 (1.3) bio­chem. wie­lo­czą­stecz­ko­wy zwią­zek or­ga­nicz­ny zbu­do­wa­ny z ami­nok­wa­sów;

 (1.4) środ. prze­stęp­cze do­ku­ment, pa­pier

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) W. lp., zob. biał­ka.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Białkochłonność

→ biał­ko­chłon­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) roln. sto­su­nek biał­ka paszy do pro­duk­cji uzy­ska­nej


Patrz:białkochłonny

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Białkomocz

obec­ność ciał biał­ko­wych w moczu; al­bu­mi­nu­ria; pro­te­i­nu­ria


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) med. obec­ność biał­ka w moczu;


Biał­ko­mocz (łac. "pro­te­i­nu­ria") – wy­stę­po­wa­nie biał­ka w moczu.

Gdy ilość wy­da­la­ne­go biał­ka w moczu prze­kra­cza 3,5 g/24 godz. lub 50 mg/kg/24 godz. na­le­ży po­dej­rze­wać ze­spół ner­czy­co­wy.

Naj­czę­ściej biał­ko­mocz wy­stę­pu­je w po­waż­nych cho­ro­bach nerek – za­pa­le­niach kłę­busz­ków ner­ko­wych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Białkopodobny

ma­ją­cy niek­tó­re wła­ści­wo­ści i bu­do­wę zbli­żo­ne do biał­ka


Źródła:

SJP.pl

Białkopędny

po­wo­du­ją­cy wy­da­la­nie się biał­ka z or­ga­niz­mu, spę­dza­ją­cy biał­ko z mo­czem


Źródła:

SJP.pl

Białkowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) bud. ogrod. po­kry­wa­nie mle­kiem wa­pien­nym


Źródła:

Wiktionary

Białkować

ma­lo­wać mle­kiem wa­pien­nym świe­że tynki, płoty itp.; bie­lić


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. po­biał­ko­wać, wy­biał­ko­wać)

 (1.1) po­kry­wać płyn­nym wap­nem

 (1.2) daw. za­pra­wiać biał­kiem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Białkowo

→ biał­ko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Patrz:białko

Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Białkowość

→ biał­ko­wy


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest biał­ko­we


Patrz:białkowy

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Białkowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Białkowy

→ biał­ko


przy­miot­nik

 (1.1) bio­chem. do­ty­czą­cy biał­ka


Patrz:białko

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Białkówka

gruba, mocna, bia­ła­wa błona łącz­not­kan­ko­wa ota­cza­ją­ca gałkę oczną w jej tyl­nej czę­ści; twar­dów­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) anat. biała, twar­da błona po­kry­wa­ją­ca gałkę oczną


Biał­ków­ka – przy­sió­łek wsi Mo­de­rów­ka w Pol­sce po­ło­żo­ny w wo­je­wództ­wie pod­kar­pac­kim, w po­wie­cie kro­śnień­skim, w gmi­nie Jed­li­cze.

W la­tach 1975–1998 przy­sió­łek ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­żał do wo­je­wództ­wa kro­śnień­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biało

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) z uży­ciem bia­łej barwy, z obec­no­ścią bia­ło­ści


Źródła:

Wiktionary

Biało-

temat sło­wot­wór­czy

 (1.1) pier­wszy człon przy­miot­ni­ków zło­żo­nych wska­zu­ją­cy na biały od­cień barwy okre­ślo­nej przez drugi człon zło­że­nia

 (1.2) pier­wszy człon przy­miot­ni­ków zło­żo­nych wska­zu­ją­cy na białą barwę jed­nej lub wielu czę­ści wie­lo­barw­nej ca­ło­ści

 (1.3) pier­wszy człon przy­miot­ni­ków zło­żo­nych wska­zu­ją­cy na białą barwę tego, co na­zy­wa drugi, rze­czow­ni­ko­wy człon zło­że­nia

 (1.4) pier­wszy człon rze­czow­ni­ków zło­żo­nych wska­zu­ją­cy na biały kolor tego, co na­zy­wa drugi człon zło­że­nia


Źródła:

Wiktionary

Biało-Brązowy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) taki, który ma dwa ko­lo­ry: biały i brą­zo­wy


Źródła:

Wiktionary

Biało-Czarny

w czę­ści biały, w czę­ści czar­ny; czar­no-biały


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) taki, który ma dwa ko­lo­ry: biały i czar­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biało-Czerwono-Niebieski

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) ma­ją­cy trzy ko­lo­ry: biały, czer­wo­ny i nie­bie­ski


Źródła:

Wiktionary

Biało-Czerwono-Zielono-Żółty

przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy czte­ry ko­lo­ry: biały, czer­wo­ny, zie­lo­ny i żółty


Źródła:

Wiktionary

Biało-Czerwono-Zielony

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) taki, który ma trzy ko­lo­ry: biały, czer­wo­ny i zie­lo­ny


Źródła:

Wiktionary

Biało-Czerwony

w czę­ści biały, w czę­ści czer­wo­ny; czer­wo­no-biały


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) taki, który ma dwa ko­lo­ry: biały i czer­wo­ny

 (1.2) przen. pol­ski, do­ty­czą­cy Pol­ski, zwią­za­ny z re­pre­zen­ta­cją Pol­ski

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) środ. sport. re­pre­zen­tant Pol­ski


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biało-Kasztanowy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) taki, który ma dwa ko­lo­ry: biały i kasz­ta­no­wy


Źródła:

Wiktionary

Biało-Niebieski

w czę­ści biały, w czę­ści nie­bie­ski; nie­bie­sko-biały


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) taki, który ma dwa ko­lo­ry: biały i nie­bie­ski


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biało-Różowy

w czę­ści biały, w czę­ści ró­żo­wy


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) jed­no­cze­śnie biały i ró­żo­wy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biało-Szaro-Czarny

i biały, i szary, i czar­ny


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) ma­ją­cy trzy ko­lo­ry: biały, szary i czar­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biało-Szary

w czę­ści biały, w czę­ści szary


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) ma­ją­cy dwa ko­lo­ry: biały i szary


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biało-Zielony

biały i zie­lo­ny


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) ma­ją­cy dwa ko­lo­ry: biały i zie­lo­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biało-Żółty

w czę­ści biały, w czę­ści żółty; żółto-biały


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) ma­ją­cy dwa ko­lo­ry: biały i żółty


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Białoberezka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wieś w re­jo­nie wier­cho­wiń­skim, w ob­wo­dzie iwa­no­fran­kiw­skim Ukra­i­ny;


Bia­ło­be­rez­ka ( Білоберізка) – wieś w re­jo­nie wier­cho­wiń­skim, w ob­wo­dzie iwa­no­fran­kiw­skim Ukra­i­ny. Sie­dzi­ba hro­ma­dy Bia­ło­be­rez­ka.

W okre­sie mię­dzy­wo­jen­nym w miej­sco­wo­ści sta­cjo­no­wa­ła pla­ców­ka Stra­ży Gra­nicz­nej I linii „Bia­ło­be­rez­ka”.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Białobeżowy

be­żo­wy o bia­łym od­cie­niu


Źródła:

SJP.pl

Białoborski

przy­miot­nik od: Biały Bór


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) geogr. do­ty­czą­cy Bia­łe­go Boru; zwią­za­ny z Bia­łym Borem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Białoborzanin

miesz­ka­niec Bia­łe­go Boru (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Białoborzanka

miesz­kan­ka Bia­łe­go Boru (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Białobożnica

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wieś, a daw­niej mia­stecz­ko, na Ukra­i­nie w re­jo­nie czort­kow­skim ob­wo­du tar­no­pol­skie­go;


Bia­ło­boż­ni­ca ( Білобожниця, "Bi­ło­boż­ny­cia") – wieś (daw­niej mia­stecz­ko) na Ukra­i­nie, w re­jo­nie czort­kow­skim ob­wo­du tar­no­pol­skie­go, w hro­ma­dzie Bia­ło­boż­ni­ca. Sie­dzi­ba hro­ma­dzie Bia­ło­boż­ni­ca. Liczy ponad 2000 miesz­kań­ców. Droga te­ry­to­rial­na T 2001 prze­cho­dzi przez wieś.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Białobrewy

1. ping­win bia­ło­bre­wy - ga­tu­nek ping­wi­na;
2. oce­an­nik bia­ło­bre­wy - ga­tu­nek ptaka z rzędu rur­ko­no­sych;
3. lu­tung bia­ło­bre­wy - ga­tu­nek małpy z ro­dzi­ny kocz­ko­da­no­wa­tych


przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) ma­ją­cy białe brwi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Białobrody

ma­ją­cy białą brodę, np. gnu bia­ło­bro­de, pe­ka­ri bia­ło­bro­dy


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) o bia­łej bro­dzie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Białobrzegi

mia­sto po­wia­to­we w Ma­zo­wiec­kiem; * forma do­peł­nia­cza licz­by mno­giej "Bia­ło­brzeg" - re­gio­nal­na


przy­miot­nik

 (1.1) taki, który ma białe brze­gi


Bia­ło­brze­gi (cza­sem po­tocz­nie "Bia­ło­brze­gi Ra­dom­skie" lub "Bia­ło­brze­gi nad Pi­li­cą") – mia­sto w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie bia­ło­brze­skim. Leży nad rzeką Pi­li­cą.

Mia­sto jest sie­dzi­bą władz gminy miej­sko-wiej­skiej Bia­ło­brze­gi oraz po­wia­tu bia­ło­brze­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Białobrzeski

przy­miot­nik od: Bia­ło­brze­gi


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy Bia­ło­brze­gów, zwią­za­ny z Bia­ło­brze­ga­mi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Białobrzewski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Białobrzeżanin

miesz­ka­niec Bia­ło­brze­gów


Źródła:

SJP.pl

Białobrzeżanka

miesz­kan­ka Bia­ło­brze­gów


Źródła:

SJP.pl

Białobrzuchy

1. bo­cian bia­ło­brzu­chy, cu­krow­nik bia­ło­brzu­chy, bie­lik bia­ło­brzu­chy - ga­tun­ki pta­ków;
2. afro­jeż bia­ło­brzu­chy - ga­tu­nek ssaka z ro­dzi­ny je­żo­wa­tych;
3. łu­sko­wiec bia­ło­brzu­chy - ga­tu­nek ssaka z ro­dzi­ny pan­go­li­nów


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) ma­ją­cy biały brzuch


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Białobrzuszek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) rzad. osob­nik o bia­łym brzusz­ku


Źródła:

Wiktionary

Białobrzuszka

bia­ło­brzusz­ka zło­to­gło­wa, bia­ło­brzusz­ka czar­no­gło­wa - ga­tun­ki pta­ków z ro­dzi­ny pa­pu­go­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Białobrązowy

brą­zo­wy o bia­łym od­cie­niu


przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) brą­zo­wy z od­cie­niem bia­łym


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Białobłocki

→ Białe Błota, → Bia­ło­bło­ty


Bia­ło­błoc­ki ("Bia­ły­nia od­mia­na Bia­ło­błoc­ki", "Bia­ło­błoc­ki (a)") – pol­ski herb szla­chec­ki, od­mia­na herbu Bia­ły­nia.


Patrz:Białe Błota, → Białobłoty

Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Białobłoty

nazwa kilku wsi w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Białocarsk

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. hist. Kyzył, nazwa uży­wa­na przed 1918


Źródła:

Wiktionary

Białocerkiewicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Białocerkiewski

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Białą Cerk­wią, do­ty­czą­cy Bia­łej Cerk­wi


Źródła:

Wiktionary

Białocin

nazwa dwóch wsi w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Białoczelny

1. rzad­ko: ma­ją­cy białe czoło;
2. w zo­o­lo­gii: część nazwy sy­ste­ma­tycz­nej wielu ga­tun­ków pta­ków, np. zi­mo­ro­dek bia­ło­czel­ny, al­ba­tros bia­ło­czel­ny, gęś bia­ło­czel­na


przy­miot­nik

 (1.1) o bia­łym czole


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Białoczub

bia­ło­czub ho­len­der­ski mi­nia­tu­ro­wy - rasa kur ozdob­nych


Źródła:

SJP.pl

Białoczółka

duży, wę­drow­ny ptak wodny z ro­dzi­ny kacz­ko­wa­tych, za­miesz­ku­ją­cy pół­noc­ną Eu­raz­ję i Ame­ry­kę Pół­noc­ną; gęś bia­ło­czel­na


Źródła:

SJP.pl

Białodrzew

drze­wo z ro­dzi­ny wierz­bo­wa­tych (Po­pu­lus alba), ga­tu­nek to­po­li; to­po­la biała


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) dendr. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Po­pu­lus alba|L.|ref=tak., ga­tu­nek drze­wa z ro­dzi­ny wierz­bo­wa­tych


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Białodunajecki

przy­miot­nik od: Biały Du­na­jec


Źródła:

SJP.pl

Białodzioby

1. ma­ją­cy biały dziób;
2. nur bia­ło­dzio­by - ga­tu­nek du­że­go ptaka wod­ne­go z ro­dzi­ny nurów;
3. dzio­bo­ro­żec bia­ło­dzio­by - ga­tu­nek du­że­go ptaka z ro­dzi­ny dzio­bo­roż­ców


przy­miot­nik

 (1.1) taki, który ma biały dziób


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Białofioletowy

fio­le­to­wy o bia­łym od­cie­niu


Źródła:

SJP.pl

Białogard

mia­sto w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce;


}|-

Bia­ło­gard ( Bel­gard) – mia­sto w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, sie­dzi­ba po­wia­tu bia­ło­gardz­kie­go oraz gminy wiej­skiej Bia­ło­gard. Dzie­wią­ty oś­ro­dek miej­ski wo­je­wództ­wa (pod wzglę­dem licz­by lud­no­ści).

We­dług da­nych GUS z 30 czerw­ca 2021 r. Bia­ło­gard li­czył 23 811 miesz­kań­ców i był pod wzglę­dem licz­by lud­no­ści dzie­wią­tym mia­stem w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Białogardzianin

miesz­ka­niec Bia­ło­gar­du


Źródła:

SJP.pl

Białogardzianka

miesz­kan­ka Bia­ło­gar­du


Źródła:

SJP.pl

Białogardzki

przy­miot­nik od: Bia­ło­gard


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy Bia­ło­gar­du, zwią­za­ny z Bia­ło­gar­dem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Białogardły

1. kuja bia­ło­gar­dła, gołąb bia­ło­gar­dły, drozd bia­ło­gar­dły - ga­tun­ki pta­ków;
2. nowik bia­ło­gar­dły - ga­tu­nek gry­zo­nia;
3. kacz­ka bia­ło­gar­dła - ga­tu­nek ptaka z ro­dzi­ny kacz­ko­wa­tych; lu­strzyn­ka


przy­miot­nik

 (1.1) taki, który ma białe gar­dło


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Białogon

1. bia­ło­gon afry­kań­ski - nie­wiel­ki gry­zoń z ro­dzi­ny my­szo­wa­tych;
2. daw­niej: duży ptak z ro­dzi­ny ja­strzę­bio­wa­tych; bie­lik, orzeł bie­lik;
3. chro­nio­ny ptak z ro­dzi­ny mu­cho­łó­wek; bia­ło­rzyt­ka, opocz­nik;
4. rasa go­łę­bia


Bia­ło­gon – część Kielc, któ­rej po­cząt­ki się­ga­ją pier­wszej po­ło­wy XVII w., kiedy za­czę­ła ist­nieć jako osada prze­my­sło­wa.

Bia­ło­gon po­ło­żo­ny jest na obrze­żach mia­sta, w po­bli­żu drogi wo­je­wódz­kiej nr 762. Po­sia­da włas­ną sta­cję ko­le­jo­wą, na któ­rej za­trzy­mu­ją się je­dy­nie po­cią­gi oso­bo­we.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Białogrodzki

przy­miot­nik od: Bia­ło­gród nad Dnie­strem


Źródła:

SJP.pl

Białogrzbiety

1. ma­ją­cy biały grzbiet, jasną sierść lub pióra;
2. bydło bia­łogrz­bie­te - bydło o cha­rak­te­ry­stycz­nym uma­szcze­niu, białe na karku, grzbie­cie i lędź­wiach, a czar­ne lub czer­wo­ne na łbie i bo­kach;
3. część nazwy sy­ste­ma­tycz­nej wielu ga­tun­ków pta­ków, np. dzię­cioł bia­łogrz­bie­ty, śle­po­wron bia­łogrz­bie­ty, ostro­lot bia­łogrz­bie­ty


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) taki, który ma biały grzbiet


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Białogrzywy

1. ma­ją­cy białą grzy­wę;
2. serau bia­ło­grzy­wy - ma­syw­ny ssak z ro­dzi­ny krę­to­ro­gich, wy­stę­pu­ją­cy w In­do­nez­ji i Ma­lez­ji


przy­miot­nik

 (1.1) zool. ma­ją­cy białą grzy­wę, z białą grzy­wą


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Białogród

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto na Ukra­i­nie;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Białogródka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wieś na Ukra­i­nie w re­jo­nie za­sław­skim ob­wo­du chmiel­nic­kie­go, po­ło­żo­na nad rzeką Wy­da­wą;


Bia­ło­gród­ka ( Білогородка) – wieś na Ukra­i­nie w re­jo­nie du­bień­skim ob­wo­du ró­wień­skie­go.

Pry­wat­na wieś szla­chec­ka Bi­ło­ho­rod­ka, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wo­łyń­skim, w 1739 roku na­le­ża­ła do klu­cza Pty­cza Lu­bo­mir­skich.

22 kwiet­nia 1943 (Wiel­ki Czwar­tek) człon­ko­wie UPA do­ko­na­li tutaj mordu na 19 Po­la­kach i 3 Cze­chach.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Białogwardyjski

zwią­za­ny z Białą Gwar­dią (bia­ły­mi), si­ła­mi an­ty­bol­sze­wic­ki­mi dzia­ła­ją­cy­mi w Rosji w la­tach 1917-22 w cza­sie wojny do­mo­wej i póź­niej na emi­gra­cji


przy­miot­nik

 (1.1) hist. wojsk. zwią­za­ny z białą gwar­dią (stron­nict­wem bia­łych pod­czas ro­syj­skiej wojny do­mo­wej)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Białogwardyjskość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bia­łog­war­dyj­skie; cecha tych, któ­rzy są bia­łog­war­dyj­scy


Źródła:

Wiktionary

Białogwardzista

w Rosji w okre­sie re­wo­lu­cji bol­sze­wic­kiej: żoł­nierz wojsk kontr­re­wo­lu­cyj­nych


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) hist. wojsk. żoł­nierz bia­łej gwar­dii


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Białogóra

wieś w wo­je­wództ­wie po­mor­skim


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Białogórzyno

wieś w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim


Bia­ło­gó­rzy­no ( Bul­grin) – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie bia­ło­gardz­kim, w gmi­nie Bia­ło­gard.

W la­tach 1954–1957 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Bia­ło­gó­rzy­no, po jej znie­sie­niu w gro­ma­dzie Po­mia­no­wo. W la­tach 1975–1998 wieś na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa ko­sza­liń­skie­go. W roku 2007 wieś li­czy­ła 314 miesz­kań­ców.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Białogłowa

prze­sta­rza­łe: ko­bie­ta


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) daw. dziś książk. żart. ko­bie­ta, zwła­szcza za­męż­na;

forma przy­miot­ni­ka.

 (2.1) ż. zob. bia­ło­gło­wy.


Bia­ło­gło­wa – w ję­zy­ku sta­ro­pol­skim ter­min ten oz­na­czał ko­bie­tę za­męż­ną. Po­cho­dzi od bia­łe­go na­kry­cia głowy, po­wszech­nie sto­so­wa­ne­go w daw­nych wie­kach przez ko­bie­ty. Wyraz ten znaj­do­wał się w uży­ciu do końca XVIII wieku, po czym wy­szedł z obie­gu. Je­szcze wcze­śniej, bo mniej wię­cej w po­ło­wie tego sa­me­go stu­le­cia, z uży­cia wysz­ła jego skró­co­na forma "biał­ka" (za­cho­wa­na do dziś w ję­zy­ku ka­szub­skim).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Białogłowski

→ bia­ło­gło­wa (daw­niej)


Bia­ło­głow­ski ("We­i­skopf") – pol­ski herb szla­chec­ki z in­dy­ge­na­tu.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Białogłowy

prze­sta­rza­łe: ko­bie­ta


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) taki, który ma białą głowę

 (1.2) ma­ją­cy siwe lub bar­dzo jasne włosy

forma rze­czow­ni­ka|ro­dzaj=żeń­ski.

 (2.1) plu­ral|bia­ło­gło­wa.


Bia­ło­gło­wy ( Білоголови) – wieś na Ukra­i­nie w re­jo­nie tar­no­pol­skim na­le­żą­cym do ob­wo­du tar­no­pol­skie­go.

W II Rze­czy­po­spo­li­tej miej­sco­wość na­le­ża­ła do gminy wiej­skiej Ole­jów w po­wie­cie zbo­row­skim wo­je­wództ­wa tar­no­pol­skie­go.

W la­tach 1943–1945 na­cjo­na­li­ści ukra­iń­scy z OUN-UPA za­mor­do­wa­li w niej 24 Po­la­ków.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Białogłówka

1. nie­wiel­ki ptak z ro­dzi­ny ty­ran­ko­wa­tych, wy­stę­pu­ją­cy w Peru i Ek­wa­do­rze;
2. rasa go­łę­bia


Źródła:

SJP.pl

Białokarpacki

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy Bia­łych Kar­pat, zwią­za­ny z Bia­ły­mi Kar­pa­ta­mi, po­cho­dzą­cy z Bia­łych Kar­pat


Źródła:

Wiktionary

Białokoszyce

wieś w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim


Bia­ło­ko­szy­ce – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie mię­dzy­chodz­kim, w gmi­nie Chrzyp­sko Wiel­kie.

Bia­ło­ko­szy­ce są po­ło­żo­ne nad po­łud­nio­wą czę­ścią je­zio­ra Bia­ło­ko­skie­go, w oto­cze­niu lasów i pól upraw­nych.

Na te­re­nie wsi, do któ­re­go na­le­ży ok. 150 ha pól upraw­nych, znaj­du­je się 10 go­spo­darstw. Struk­tu­rę lud­no­ści sta­no­wi 41 osób.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Białokremowy

kre­mo­wy o bia­łym od­cie­niu


przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) kre­mo­wy o bia­łym od­cie­niu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Białokropka

pięt­nów­ka bia­ło­krop­ka - po­pu­lar­ny w Pol­sce nocny motyl z ro­dzi­ny sów­ko­wa­tych, z cha­rak­te­ry­stycz­ny­mi bia­ły­mi plam­ka­mi na skrzy­dłach


Źródła:

SJP.pl

Białokrwinkowy

do­ty­czą­cy bia­łych krwi­nek


Źródła:

SJP.pl

Białokrwiste

ro­dzi­na mor­skich ryb oko­nioksz­tałt­nych; bie­lan­ko­wa­te


Źródła:

SJP.pl

Białokrynica

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wieś na Ukra­i­nie, w ob­wo­dzie tar­no­pol­skim, w re­jo­nie krze­mie­niec­kim, po­ło­żo­na nad rzeką Dzia­dow­ską Kry­ni­cą;

 (1.2) geogr. wieś na Ukra­i­nie, w ob­wo­dzie tar­no­pol­skim, w re­jo­nie pod­ha­jec­kim;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Białokryzy

gołąb bia­ło­kry­zy - ga­tu­nek ptaka z ro­dzi­ny go­łę­bio­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Białokurowicze

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wieś na Ukra­i­nie, w re­jo­nie ole­skim ob­wo­du ży­to­mier­skie­go, po­ło­żo­na u źró­deł rzeki Żerem

 (1.2) geogr. zob. Bia­ło­ku­ro­wi­cze Nowe.


Bia­ło­ku­ro­wi­cze ( Білокоровичі, "Bi­ło­ko­ro­wy­czi") – wieś na Ukra­i­nie, w ob­wo­dzie ży­to­mier­skim, w re­jo­nie ko­ro­steń­skim, nad Że­re­wem. Liczy ponad 2100 miesz­kań­ców.

Znaj­du­je się tu przy­sta­nek ko­le­jo­wy Bia­ło­ku­ro­wi­cze Nowe, po­ło­żo­ny na linii Kijów – Sarny – Kowel. W po­bli­żu miej­sco­wo­ści jest sta­cja ko­le­jo­wa Bia­ło­ku­ro­wi­cze.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Białokwiatowy

1. cie­mię­żyk bia­łok­wia­to­wy - ga­tu­nek ro­śli­ny z ro­dzi­ny to­i­no­wa­tych; cie­mię­żyk le­kar­ski;
2. kras­nok­wiat bia­łok­wia­to­wy - ga­tu­nek ro­śli­ny z ro­dzi­ny ama­ryl­ko­wa­tych


przy­miot­nik

 (1.1) bot. po­sia­da­ją­cy białe kwia­ty


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Białolicy

prze­sta­rza­łe: ma­ją­cy białe lica, ma­ją­cy białą twarz


przy­miot­nik

 (1.1) o bia­łym licu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Białoliliowy

li­lio­wy o od­cie­niu bia­łym


przy­miot­nik

 (1.1) li­lio­wy z od­cie­niem bia­łym


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Białolistny

ma­ją­cy białe li­ście


Źródła:

SJP.pl

Białolądecki

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Białą Lą­dec­ką, do­ty­czą­cy Bia­łej Lą­dec­kiej


Źródła:

Wiktionary

Białomorski

przy­miot­nik od: Morze Białe


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Mo­rzem Bia­łym lub po­ło­żo­ny nad nim


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Białoniebieski

nie­bie­ski o bia­łym od­cie­niu


przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) nie­bie­ski o bia­łym od­cie­niu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Białonogi

ma­ją­cy białe nogi


Źródła:

SJP.pl

Białonosy

1. ma­ją­cy biały nos;
2. del­fi­no­wiec bia­ło­no­sy - ga­tu­nek ssaka z ro­dzi­ny del­fi­no­wa­tych; del­fin bia­ło­no­sy;
3. ostro­nos bia­ło­no­sy - ga­tu­nek dra­pież­ne­go ssaka z ro­dzi­ny szo­po­wa­tych; ostro­nos mek­sy­kań­ski


Źródła:

SJP.pl

Białonóżka

daw­niej: koń lub klacz o bia­łych no­gach


Źródła:

SJP.pl

Białoogonowy

mulak bia­ło­o­go­no­wy - ga­tu­nek ssaka z ro­dzi­ny je­le­nio­wa­tych; jeleń wir­gi­nij­ski


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) taki, który ma biały ogon


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Białooki

ping­win bia­ło­o­ki, tro­gon bia­ło­o­ki, bil­bil bia­ło­o­ki - ga­tun­ki pta­ków


przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) ma­ją­cy białe oczy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Białopierśny

ba­giew­nik bia­ło­pier­śny - ga­tu­nek ptaka z ro­dzi­ny chru­ście­lo­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Białopióry

1. ma­ją­cy białe pióra;
2. cu­do­wron­ka bia­ło­pió­ra - ga­tu­nek ptaka z rzędu wró­blo­wych, wy­stę­pu­ją­cy na Nowej Gwi­nei i po­bli­skich wy­spach;
3. abo­ry­ge­nek bia­ło­pió­ry - ga­tu­nek ptaka z ro­dzi­ny go­łę­bio­wa­tych, wy­stę­pu­ją­cy w Au­stra­lii;
4. sze­ścio­piór bia­ło­pió­ry - ga­tu­nek ptaka z rzędu wró­blo­wych, wy­stę­pu­ją­cy na Nowej Gwi­nei


przy­miot­nik

 (1.1) taki, który ma białe pióra lub pie­rze


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Białoplamy

kan­czy­lek bia­ło­pla­my - ga­tu­nek kan­czy­la wy­stę­pu­ją­cy na Sri Lance; kan­czyl in­dyj­ski


Źródła:

SJP.pl

Białopole

1. mia­sto na Ukra­i­nie;
2. nazwa kilku miej­sco­wo­ści w Pol­sce


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto na wscho­dzie Ukra­i­ny, w ob­wo­dzie sum­skim, sie­dzi­ba re­jo­nu bia­ło­pol­skie­go;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Białopolowy

w sza­chach: po­ru­sza­ją­cy się po bia­łych po­lach, np. go­niec bia­ło­po­lo­wy


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) szach. po­ru­sza­ją­cy się po bia­łych po­lach


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Białopolski

→ Bia­ło­po­le


Patrz:Białopole

Źródła:

SJP.pl

Białoporek

ro­dzaj grzy­bów z ro­dzi­ny pniar­ko­wa­tych; porek


Źródła:

SJP.pl

Białoprądnicki

przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z Prąd­ni­kiem Bia­łym


Źródła:

Wiktionary

Białopręgi

mo­dro­goń­czyk bia­ło­prę­gi - ga­tu­nek mo­ty­la z ro­dzi­ny mo­drasz­ko­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Białopłetwy

1. morś­win bia­ło­płet­wy - ga­tu­nek ssaka z ro­dzi­ny morś­wi­no­wa­tych;
2. gło­wacz bia­ło­płet­wy - ga­tu­nek ryby z ro­dzi­ny gło­wa­czo­wa­tych;
3. kiełb bia­ło­płet­wy - ga­tu­nek słod­ko­wod­nej ryby z ro­dzi­ny kar­pio­wa­tych;
4. żar­łacz bia­ło­płet­wy - ga­tu­nek dra­pież­nej ryby z ro­dzi­ny żar­ła­czo­wa­tych


przy­miot­nik

 (1.1) icht. po­sia­da­ją­cy białe płet­wy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Białorudy

rudy o bia­łym od­cie­niu


przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) rudy z od­cie­niem bia­łym


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Białorunny

ma­ją­cy białe runo


Źródła:

SJP.pl

Białorus

prze­sta­rza­le: Bia­ło­ru­sin


Źródła:

SJP.pl

Białorus.

skrót od: bia­ło­ru­ski


skrót

 (1.1) = bia­ło­ru­ski


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Białorusin

oby­wa­tel Bia­ło­ru­si; Bia­ło­rus (prze­sta­rza­łe)


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) etn. osoba na­ro­do­wo­ści bia­ło­ru­skiej, oby­wa­tel Bia­ło­ru­si, miesz­ka­niec Bia­ło­ru­si


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Białorusinka

oby­wa­tel­ka Bia­ło­ru­si


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta lub dziew­czy­na na­ro­do­wo­ści bia­ło­ru­skiej, oby­wa­tel­ka Bia­ło­ru­si, miesz­kan­ka Bia­ło­ru­si


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Białoruski

przy­miot­nik od: Bia­ło­ruś


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy Bia­ło­ru­si lub Bia­ło­ru­si­nów, cha­rak­te­ry­stycz­ny dla Bia­ło­ru­si lub Bia­ło­ru­si­nów

 (1.2) do­ty­czą­cy ję­zy­ka bia­ło­ru­skie­go (2.1)

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) jęz. język wschod­nio­sło­wiań­ski uży­wa­ny na Bia­ło­ru­si;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Białoruskojęzyczny

przy­miot­nik

 (1.1) taki, który po­słu­gu­je się ję­zy­kiem bia­ło­ru­skim

 (1.2) taki, któ­re­go miesz­kań­cy po­słu­gu­ją się ję­zy­kiem bia­ło­ru­skim

 (1.3) spi­sa­ny, stwo­rzo­ny w ję­zy­ku bia­ło­ru­skim


Źródła:

Wiktionary

Białoruskość

→ bia­ło­ru­ski


Patrz:białoruski

Źródła:

SJP.pl

Białorusycyzm

wyraz, zwrot lub kon­struk­cja skład­nio­wa wzo­ro­wa­ne na ję­zy­ku bia­ło­ru­skim albo z niego prze­ję­te; bia­ło­ru­syzm, bia­ło­ru­te­nizm


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) jęz. wyraz, zwrot, forma gra­ma­tycz­na za­po­ży­czo­na do ja­kie­goś ję­zy­ka z ję­zy­ka bia­ło­ru­skie­go


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Białorusyzm

wyraz, zwrot lub kon­struk­cja skład­nio­wa wzo­ro­wa­ne na ję­zy­ku bia­ło­ru­skim albo z niego prze­ję­te; bia­ło­ru­sy­cyzm, bia­ło­ru­te­nizm


Źródła:

SJP.pl

Białoruszczyzna

1. ogół cech bia­ło­ru­skich, kul­tu­ra bia­ło­ru­ska;
2. język bia­ło­ru­ski;
3. w ję­zy­koz­naw­stwie, rzad­ko: wyraz za­po­ży­czo­ny z ję­zy­ka bia­ło­ru­skie­go; zwrot lub kon­struk­cja skład­nio­wa wzo­ro­wa­ne na zwro­cie lub kon­struk­cji skład­nio­wej cha­rak­te­ry­stycz­nej dla ję­zy­ka bia­ło­ru­skie­go; bia­ło­ru­syzm, bia­ło­ru­sy­cyzm


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) jęz. język bia­ło­ru­ski

 (1.2) przest. zbiór cech ty­po­wych dla kul­tu­ry i oby­cza­jów bia­ło­ru­skich


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Białorutenistyka

dział sla­wi­sty­ki zaj­mu­ją­cy się ba­da­niem ję­zy­ka, li­te­ra­tu­ry i kul­tu­ry bia­ło­ru­skiej


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nauka zaj­mu­ją­ca się ba­da­niem ję­zy­ka, li­te­ra­tu­ry i kul­tu­ry bia­ło­ru­skiej;


Bia­ło­ru­te­ni­sty­ka – dział sla­wi­sty­ki zaj­mu­ją­cy się ba­da­niem ję­zy­ka, li­te­ra­tu­ry i kul­tu­ry bia­ło­ru­skiej.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Białorutenizacja

na­da­wa­nie cha­rak­te­ru bia­ło­ru­skie­go


Bia­ło­ru­te­ni­za­cja – pro­ces na­da­wa­nia cech kul­tu­ry bia­ło­ru­skiej oso­bom lub zbio­ro­wo­ściom funk­cjo­nu­ją­cym wcze­śniej w ra­mach in­nych kul­tur, umac­nia­nia po­zy­cji kul­tu­ry i ję­zy­ka bia­ło­ru­skie­go w danej dzie­dzi­nie lub na okre­ślo­nym ob­sza­rze. W la­tach 20. XX wieku sta­no­wi­ła ona część ofi­cjal­nej po­li­ty­ki władz Bia­ło­ru­skiej SRR.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Białorutenizm

wyraz, zwrot lub kon­struk­cja skład­nio­wa wzo­ro­wa­ne na ję­zy­ku bia­ło­ru­skim albo z niego prze­ję­te; bia­ło­ru­sy­cyzm, bia­ło­ru­syzm


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) jęz. zob. bia­ło­ru­sy­cyzm.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Białoruś

pań­stwo w Eu­ro­pie; Re­pu­bli­ka Bia­ło­ruś; Re­pu­bli­ka Bia­ło­ru­si


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. polit. pań­stwo w Eu­ro­pie;


Bia­ło­ruś, Re­pu­bli­ka Bia­ło­ru­si (biał., ; "Bie­ła­ruś", "Re­spu­bli­ka Bie­ła­ruś"; Беларусь lub Белоруссия, Республика Беларусь) – pań­stwo w Eu­ro­pie Wschod­niej. Gra­ni­czy z Pol­ską, Litwą, Łotwą, Rosją i Ukra­i­ną. W odróż­nie­niu od swo­ich są­sia­dów nie ma do­stę­pu do morza. Jest naj­więk­szym pod wzglę­dem po­wierzch­ni pań­stwem śród­lą­do­wym w Eu­ro­pie.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Białorybica

ryba z ro­dzi­ny sie­jo­wa­tych


Bia­ło­ry­bi­ca ("Ste­no­dus le­u­cicht­hys") – ga­tu­nek ana­dro­micz­nej ryby ło­so­sioksz­tałt­nej, za­li­cza­ny do sie­jo­wa­tych (Co­re­go­ni­nae), bli­sko spo­krew­nio­ny z nelmą ("Ste­no­dus nelma"). Obyd­wa tak­so­ny były wcze­śniej kla­sy­fi­ko­wa­ne jako pod­ga­tun­ki w obrę­bie "Ste­no­dus le­u­cicht­hys". Bia­ło­ry­bi­ca wy­mar­ła w wa­run­kach na­tu­ral­nych. Przetr­wa­ły je­dy­nie po­pu­la­cje ho­dow­la­ne.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Białorzytka

chro­nio­ny ptak z ro­dzi­ny dro­zdów; opocz­nik


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Oe­nant­he oe­nant­he|ref=tak., nie­wiel­ki ptak wę­drow­ny pół­ku­li pół­noc­nej za­miesz­ku­ją­cy te­re­ny ot­war­te, czę­sto ka­mie­ni­ste;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Białorzytny

1. sro­czek bia­ło­rzyt­ny - ga­tu­nek ptaka z ro­dzi­ny mu­cho­łów­ko­wa­tych;
2. sokół bia­ło­rzyt­ny - ga­tu­nek ptaka z ro­dzi­ny so­ko­ło­wa­tych; pu­stuł­ka bia­ło­rzyt­na;
3. na­wał­nik bia­ło­rzyt­ny - ga­tu­nek ma­łe­go ptaka mor­skie­go z ro­dzi­ny na­wał­ni­ków; na­wał­nik ma­der­ski;
4. pe­ru­karz bia­ło­rzyt­ny - ga­tu­nek ptaka z ro­dzi­ny szpa­ko­wa­tych;
5. sro­kacz bia­ło­rzyt­ny - ga­tu­nek śred­niej wiel­ko­ści ptaka z ro­dzi­ny ostro­lo­tów;
6. kor­mo­ran bia­ło­rzyt­ny - ga­tu­nek du­że­go ptaka z ro­dzi­ny kor­mo­ra­nów;
7. so­wi­ca bia­ło­rzyt­na - ga­tu­nek du­że­go ptaka z ro­dzi­ny pu­szczy­ko­wa­tych;
8. śnież­ka bia­ło­rzyt­na - ga­tu­nek ma­łe­go ptaka z ro­dzi­ny wró­bli;
9. mnisz­ka bia­ło­rzyt­na - ga­tu­nek ma­łe­go ptaka z ro­dzi­ny astryl­do­wa­tych;
10. bie­gus bia­ło­rzyt­ny - ga­tu­nek ma­łe­go ptaka wę­drow­ne­go z ro­dzi­ny be­ka­so­wa­tych; bie­gus Bo­na­par­te­go


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Białorzęsy

ma­ją­cy bar­dzo jasne rzęsy


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) ma­ją­cy bar­dzo jasne rzęsy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Białoróżowy

ró­żo­wy o bia­łym od­cie­niu


przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) ró­żo­wy o bia­łym od­cie­niu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Białoręki

gibon bia­ło­rę­ki - ga­tu­nek ssaka na­czel­ne­go z ro­dzi­ny gi­bo­no­wa­tych o brą­zo­wo-czar­nym ubar­wie­niu ciała i koń­czy­nach jas­ne­go ko­lo­ru; lar


Źródła:

SJP.pl

Białoskrzydły

ma­ją­cy białe skrzy­dła


przy­miot­nik

 (1.1) taki, który ma białe skrzy­dła


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Białoskórnictwo

dział gar­bar­stwa zaj­mu­ją­cy się wy­pra­wia­niem skór mięk­kich na rę­ka­wicz­ki i na odzież


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) rzem. dział gar­bar­stwa zaj­mu­ją­cy się wy­pra­wia­niem skór mięk­kich na rę­ka­wicz­ki i odzież


Bia­ło­skór­nict­wo – rze­mio­sło gar­bar­skie spe­cja­li­zu­ją­ce się w wyt­wa­rza­niu cien­kich, de­li­kat­nych skór na rę­ka­wicz­ki i odzież.

W pro­ce­sie na­tłu­szcza­nia uży­wa­no ałunu gli­no­we­go i żół­tek. Skóry przed gar­bo­wa­niem były mocno zwap­nio­ne i sta­ran­nie obro­bio­ne me­cha­nicz­nie. Cechy bia­ło­skór­ni­cze po­sia­da­ły fo­lu­sze, w któ­rych ugnia­ta­no skóry. Gar­bo­wa­no głów­nie skóry po­cho­dzą­ce z ko­złów, ba­ra­nów, cie­ląt, łosi, je­le­ni, saren.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Białoskórniczy

do­ty­czą­cy bia­ło­skór­nict­wa lub bia­ło­skór­ni­ka


Źródła:

SJP.pl

Białoskórnik

gar­barz pra­cu­ją­cy w bia­ło­skór­nict­wie, zaj­mu­ją­cy się wy­pra­wia­niem skór mięk­kich na rę­ka­wicz­ki i na odzież


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) rzem. gar­barz wyt­wa­rza­ją­cy cien­kie, de­li­kat­ne skóry na rę­ka­wicz­ki i odzież;

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) mykol. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Cy­sto­ste­re­um|Po­u­zar., ro­dzaj grzy­bów z ro­dzi­ny bia­ło­skór­ni­ko­wa­tych


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Białoskórski

naz­wi­sko


Bia­ło­skór­ski – pol­ski herb szla­chec­ki.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Białoskóry

ma­ją­cy białą skórę


przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy białą skórę


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Białosmugi

per­ko­zek bia­łos­mu­gi - ga­tu­nek ptaka z ro­dzi­ny per­ko­zów


Źródła:

SJP.pl

Białosrebrny

srebr­ny z bia­łym od­cie­niem


Źródła:

SJP.pl

Białosrebrzysty

sre­brzy­sty o bia­łym od­cie­niu


Źródła:

SJP.pl

Białost.

skrót od: bia­ło­stoc­ki


skrót

 (1.1) = bia­ło­stoc­ki


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Białosterny

astra­pia bia­ło­ster­na, fa­e­ton bia­ło­ster­ny - ga­tun­ki pta­ków


Źródła:

SJP.pl

Białostocczanin

miesz­ka­niec Bia­łe­go­sto­ku; Bia­ło­sto­cza­nin


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Bia­ło­stoc­czyz­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Białostocczanka

miesz­kan­ka Bia­łe­go­sto­ku; Bia­ło­sto­czan­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Bia­ło­stoc­czyz­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Białostocczyzna

re­gion w Pol­sce, re­gion bia­ło­stoc­ki; Bia­ło­stoc­kie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. hist. re­gion wokół Bia­łe­go­sto­ku, na Pod­la­siu, obej­mu­ją­cy w przy­bli­że­niu ob­szar daw­ne­go wo­je­wództ­wa bia­ło­stoc­kie­go


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Białostocki

przy­miot­nik od: Bia­ły­stok (mia­sto), Bia­ło­stoc­kie (Bia­ło­stoc­czyz­na)


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy Bia­łe­go­sto­ku, zwią­za­ny z Bia­łym­sto­kiem


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Białostockie

przy­miot­nik od: Bia­ły­stok (mia­sto), Bia­ło­stoc­kie (Bia­ło­stoc­czyz­na)


Źródła:

SJP.pl

Białostoczanin

miesz­ka­niec Bia­łe­go­sto­ku; Bia­ło­stoc­cza­nin


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Bia­łe­go­sto­ku

 (1.2) osoba po­cho­dzą­ca z Bia­łe­go­sto­ku, uro­dzo­na w Bia­łym­sto­ku


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Białostoczanka

miesz­kan­ka Bia­łe­go­sto­ku; Bia­ło­stoc­czan­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Bia­łe­go­sto­ku

 (1.2) ko­bie­ta po­cho­dzą­ca z Bia­łe­go­sto­ku, uro­dzo­na w Bia­łym­sto­ku


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Białostopy

1. le­pi­le­mur bia­ło­sto­py - ga­tu­nek le­mu­ra;
2. szczu­ro­sko­czek bia­ło­sto­py - ga­tu­nek gry­zo­nia


Źródła:

SJP.pl

Białostrząb

ro­dzaj pta­ków z ro­dzi­ny ja­strzę­bio­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Białoszary

szary o od­cie­niu bia­łym


przy­miot­nik

 (1.1) szary z od­cie­niem bia­łym


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Białoszewski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Białoszyi

1. ma­ją­cy białą szyję;
2. dzię­cioł bia­ło­szyi - ga­tu­nek ptaka z ro­dzi­ny dzię­cio­ło­wa­tych; dzię­cioł sy­ryj­ski;
3. bo­cian bia­ło­szyi - ga­tu­nek du­że­go ptaka z ro­dzi­ny bo­cia­nów;
4. ko­li­ber bia­ło­szyi - ga­tu­nek ma­łe­go ptaka z ro­dzi­ny ko­li­bro­wa­tych; biel­czyk


przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy białą szyję


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Białosęp

pad­li­no­żer­ny ptak z ro­dzi­ny ja­strzę­bio­wa­tych; ścierw­nik biały


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Ne­oph­ron perc­nop­te­rus|Lin­na­e­us|ref=tak., ga­tu­nek du­że­go ptaka pad­li­no­żer­ne­go z ro­dzi­ny ja­strzę­bio­wa­tych;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Białotrzonowy

czu­baj­ka bia­ło­trzo­no­wa - ga­tu­nek grzy­bów z ro­dzi­ny pie­czar­ko­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Białouchy

1. ui­sti­ti bia­ło­u­cha - ga­tu­nek małpy z ro­dzi­ny płak­so­wa­tych;
2. dy­delf bia­ło­u­chy - ga­tu­nek ssaka z po­dro­dzi­ny dy­del­fów; dy­delf po­łud­nio­wy;
3. bil­bil bia­ło­u­chy, turak bia­ło­u­chy - ga­tun­ki pta­ków


Bia­ło­u­chy (Pel­top­si­nae) – zde­fi­nio­wa­na w 2014 roku mo­no­ty­po­wa po­dro­dzi­na pta­ków z ro­dzi­ny ostro­lo­tów (Ar­ta­mi­dae).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Białowacki

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy Bia­łej Waki


Źródła:

Wiktionary

Białowargi

jeleń bia­ło­war­gi - ga­tu­nek je­le­nia


Źródła:

SJP.pl

Białowice

wieś w Pol­sce


Bia­ło­wi­ce ( "Bil­len­dorf") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bu­skim, w po­wie­cie zie­lo­no­gór­skim, w gmi­nie No­wo­gród Bo­brzań­ski.

Na po­łud­nio­wy za­chód od Bia­ło­wic le­ża­ła dawna wieś Ja­sion (obec­nie nie ist­nie­je).

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa zie­lo­no­gór­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Białowieski

przy­miot­nik od: Bia­ło­wie­ża


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) od­no­szą­cy się do Bia­ło­wie­ży, zwią­za­ny z Bia­ło­wie­żą


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Białowieszczański

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) przest. bia­ło­wie­ski


Źródła:

Wiktionary

Białowieża

nazwa kilku wsi w Pol­sce


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wieś na Rów­ni­nie Biel­skiej;


Zo­bacz też: Bia­ło­wie­ża w in­nych zna­cze­niach tej nazwy.

Bia­ło­wie­ża ( Белавежа "Biełavieža", w miejsc. gwa­rze bia­ło­ru­skiej "Bałavež" lub "Biełavieš") – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie pod­la­skim, w po­wie­cie haj­now­skim, w gmi­nie Bia­ło­wie­ża. Leży na roz­le­głej po­la­nie w Pu­szczy Bia­ło­wie­skiej, nad Na­rew­ką, na Rów­ni­nie Biel­skiej.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Białowieżanin

miesz­ka­niec Bia­ło­wie­ży


Źródła:

SJP.pl

Białowieżanka

miesz­kan­ka Bia­ło­wie­ży


Źródła:

SJP.pl

Białowiż

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wieś na Ukra­i­nie, w re­jo­nie ro­kit­nic­kim ob­wo­du ró­wień­skie­go, po­ło­żo­na nad rzeką Stu­de­ni­cą, nie­da­le­ko na wschód prze­bie­ga­ła gra­ni­ca II RP


Bia­ło­wiż ( Біловіж) – wieś na Ukra­i­nie, w ob­wo­dzie ró­wień­skim, w re­jo­nie sar­neń­skim, w hro­ma­dzie Ro­kit­no. W 2001 li­czy­ła 1021 miesz­kań­ców, spoś­ród któ­rych 1018 wska­za­ło jako oj­czy­sty język ukra­iń­ski, a 3 ro­syj­ski. W 2026 li­czy­ła 984 miesz­kań­ców.

W okre­sie mię­dzy­wo­jen­nym wieś znaj­do­wa­ła się w gra­ni­cach II RP, wcho­dząc w skład gminy Ki­so­ry­cze w po­wie­cie sar­neń­skim, w wo­je­wództ­wie wo­łyń­skim. Sta­cjo­no­wa­ła w niej Kom­pa­nia gra­nicz­na KOP „Bia­ło­wiż”.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Białowodzianin

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Bia­łej Wody


Źródła:

Wiktionary

Białowodzianka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Bia­łej Wody


Źródła:

Wiktionary

Białowodzki

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) od­no­szą­cy się do Bia­łej Wody, zwią­za­ny z Białą Wodą


Źródła:

Wiktionary

Białowąs

naz­wi­sko


Bia­ło­wąs – osada w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie szcze­ci­nec­kim, w gmi­nie Bar­wi­ce.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość po­ło­żo­na była w wo­je­wództ­wie ko­sza­liń­skim.

Pier­wsze wzmian­ki w kro­ni­kach o tej miej­sco­wo­ści po­ja­wia­ją się już w śred­nio­wie­czu.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Białowąsy

ma­ją­cy białe wąsy


Źródła:

SJP.pl

Białowłosy

ma­ją­cy białe włosy; si­wo­wło­sy


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) taki, który ma białe włosy

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) osoba o bia­łych wło­sach


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Białozielonawy

zie­lo­na­wy o bia­łym od­cie­niu


Źródła:

SJP.pl

Białozielonkawy

zie­lon­ka­wy o bia­łym od­cie­niu


przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) zie­lon­ka­wy o bia­łym od­cie­niu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Białozielono

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) z uży­ciem bia­ło­zie­lo­nej barwy


Źródła:

Wiktionary

Białozielony

zie­lo­ny o bia­łym od­cie­niu


przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) zie­lo­ny o bia­łym od­cie­niu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Białozór

ptak dra­pież­ny z ro­dzi­ny so­ko­łów; krze­czot


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Falco ru­sti­co­lus|ref=tak., za­gro­żo­ny wy­gi­nię­ciem duży ptak dra­pież­ny pół­ku­li pół­noc­nej;


Bia­ło­zór, sokół nor­we­ski ("Falco ru­sti­co­lus") – ga­tu­nek du­że­go ptaka dra­pież­ne­go z ro­dzi­ny so­ko­ło­wa­tych (Fal­co­ni­dae), naj­więk­szy przed­sta­wi­ciel ro­dza­ju "Falco".


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Białozórka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wieś, a daw­niej mia­stecz­ko, na Ukra­i­nie, w re­jo­nie ła­no­wiec­kim ob­wo­du tar­no­pol­skie­go;


Bia­ło­zór­ka (ukr. Білозірка, "Bi­ło­zir­ka") – wieś na Ukra­i­nie, w ob­wo­dzie tar­no­pol­skim, w re­jo­nie krze­mie­niec­kim. W 2001 li­czy­ła 1102 miesz­kań­ców.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Białoząbka

bia­ło­ząb­ka dwu­bar­wi­ca - ga­tu­nek ćmy z ro­dzi­ny gar­bat­ko­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Białozębny

1. ma­ją­cy białe zęby;
2. tu­ko­tu­ko bia­ło­zęb­ny - ga­tu­nek gry­zo­nia


Źródła:

SJP.pl

Białozębowate

ro­dzi­na mchów


Źródła:

SJP.pl

Białołęcki

→ Bia­ło­łę­ka (dziel­ni­ca lub wieś)


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Bia­ło­łę­ką, do­ty­czą­cy Bia­ło­łę­ki


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Białołęka

1. dziel­ni­ca w pół­noc­nej czę­ści pra­wo­brzeż­nej War­sza­wy;
2. wieś w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim


Zo­bacz też: Bia­ło­łę­ka w in­nych zna­cze­niach tej nazwy.

Bia­ło­łę­ka – dziel­ni­ca War­sza­wy, po­ło­żo­na w pra­wo­brzeż­nej czę­ści mia­sta. Jest jedną z 18 jed­no­stek po­moc­ni­czych m.st. War­sza­wy.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Białoń

naz­wi­sko


Bia­łoń – po­stać pół­le­gen­dar­na, zbój­nik gra­su­ją­cy w XVIII wieku na te­re­nie Orawy.

Bia­łoń miał po­cho­dzić z Ki­czor lub Lip­ni­cy Wiel­kiej. Zbój­ni­kiem zo­stał po sprzecz­ce i bójce z haj­du­kiem pod­czas odra­bia­nia pań­szczyz­ny. Swą kry­jów­kę miał na Ba­biej Górze, skąd wy­pra­wiał się gra­bić oko­licz­ne wsie. We­dług po­da­nia po­tra­fił w ciągu jed­nej nocy prze­biec ze swej kry­jów­ki do Kra­ko­wa, tam do­ko­nać na­pa­dów i rano wró­cić na Orawę.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Białośliwie

wieś w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Białośliwski

przy­miot­nik od: Bia­ło­śli­wie


Źródła:

SJP.pl

Białość

kolor biały; biel


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) barwa biała


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Białożewin

wieś w Pol­sce


Bia­ło­że­win – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ku­jaw­sko-po­mor­skim, w po­wie­cie żniń­skim, w gmi­nie Żnin.

Wieś du­chow­na "Bia­ło­wie­ży­no", włas­ność ar­cy­bi­skup­stwa gnieź­nień­skie­go, pod ko­niec XVI wieku le­ża­ła w po­wie­cie na­kiel­skim wo­je­wództ­wa ka­li­skie­go. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa byd­go­skie­go. We­dług Na­ro­do­we­go Spisu Po­wszech­ne­go (III 2011 r.) li­czy­ła 447 miesz­kań­ców. Jest piątą co do wiel­ko­ści miej­sco­wo­ścią gminy Żnin.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Białożółtawy

żół­ta­wy o bia­łym od­cie­niu


Źródła:

SJP.pl

Białożółto

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) z uży­ciem bia­ło­żół­tej barwy


Źródła:

Wiktionary

Białożółty

żółty o bia­łym od­cie­niu


przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) żółty o bia­łym od­cie­niu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Białucha

ga­tu­nek wa­le­nia z ro­dzi­ny nar­wa­lo­wa­tych; wal biały, bia­łu­cha ark­tycz­na


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zool. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Delp­hi­nap­te­rus|de Lacépède|ref=tak., ro­dzaj mor­skich ssa­ków o bia­łej skó­rze, z ro­dzi­ny nar­wa­lo­wa­tych;


Bia­łu­cha ("Delp­hi­nap­te­rus") – ro­dzaj wod­nych ssa­ków z ro­dzi­ny nar­wa­lo­wa­tych (Mo­no­don­ti­dae).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biały

taki jak świe­ży śnieg; prze­ciw­staw­ny do czar­ne­go


przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) ma­ją­cy bar­dzo jasną barwę prze­ciw­staw­ną do czar­ne­go, taką jak czy­sty śnieg, mleko itp.

 (1.2) o wło­sach lub o czło­wie­ku: siwy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (2.1) fiz. emi­tu­ją­cy wszyst­kie dłu­go­ści fal świa­tła

 (2.2) kulin. w od­nie­sie­niu do wina: pow­sta­ły bez ma­ce­ra­cji, w wy­ni­ku fer­men­ta­cji wi­no­gron z usu­nię­ty­mi skór­ka­mi, pest­ka­mi i szy­puł­ka­mi

 (2.3) hist. zwią­za­ny z Bia­ły­mi

 (2.4) przen. nie­win­ny, czy­sty

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (3.1) an­trop. czło­wiek rasy bia­łej

 (3.2) hist. czło­wiek o prze­ko­na­niach za­cho­waw­czych; re­ak­cjo­ni­sta, kontr­re­wo­lu­cjo­ni­sta

 (3.3) hist. w Pol­sce: czło­nek stron­nict­wa za­cho­waw­cze­go, an­ty­re­wo­lu­cyj­ne­go w okre­sie pow­sta­nia stycz­nio­we­go


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Białynicki

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Białynin

Bia­ły­nin – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie łódz­kim, w po­wie­cie skier­nie­wic­kim, w gmi­nie Głu­chów.

Wieś ar­cy­bi­skup­stwa gnieź­nień­skie­go w ziemi raw­skiej wo­je­wództ­wa raw­skie­go w 1792 roku.


Źródła:

Wikipedia

Białys

ro­dzaj droż­dżów­ki z ce­bu­lą i ma­kiem


Źródła:

SJP.pl

Białystok

mia­sto w Pol­sce


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. adm. mia­sto w pół­noc­no-wschod­niej Pol­sce;


Bia­ły­stok ( Balstogė, "Беласток", "Білосток", ‏ביאַליסטאָק‎, "Белосток") – mia­sto na pra­wach po­wia­tu w pół­noc­no-wschod­niej Pol­sce, po­ło­żo­ne na Ni­zi­nie Pół­noc­no­pod­la­skiej, nad rzeką Białą. Jest sto­li­cą wo­je­wództ­wa pod­la­skie­go i sie­dzi­bą władz ziem­skie­go po­wia­tu bia­ło­stoc­kie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Białężyce

wieś w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim


Bia­łę­ży­ce – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie wrze­siń­skim, w gmi­nie Wrze­śnia.

Przez miej­sco­wość prze­bie­ga droga wo­je­wódz­ka nr 432.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa poz­nań­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Biba

li­ba­cja al­ko­ho­lo­wa; bibka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. przy­ję­cie z al­ko­ho­lem


Biba – osiem­na­sty album ze­spo­łu Boys wy­da­ny w sierp­niu 2002 roku w fir­mie fo­no­gra­ficz­nej Green Star. Na pły­cie znaj­du­ją się re­mik­sy zna­nych pol­skich DJ-ów, a także pre­zen­ta­cja mul­ti­me­dial­na. Do pio­se­nek "Biba" i "Figo-fago" na­krę­co­no te­le­dy­ski. Te­le­dysk do pio­sen­ki "Figo-fago" zo­stał tylko raz wy­e­mi­to­wa­ny w TV, gdyż do­pa­trzo­no się w nim ele­men­tów nie­przyz­wo­i­tych i za­ka­za­no jego emi­sji.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bibelocik

zdrob­nie­nie od: bi­be­lot


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od bi­be­lot


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bibelot

drob­ny przed­miot peł­nią­cy naj­czę­ściej funk­cję de­ko­ra­cyj­ną


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) drob­ny przed­miot o cha­rak­te­rze de­ko­ra­cyj­nym


Bi­be­lot (fr. „gra­cik”) – nie­wiel­ki przed­miot, naj­czę­ściej nie­ma­ją­cy istot­nej war­to­ści użyt­ko­wej, speł­nia­ją­cy funk­cję ozdob­ną; okre­śle­nie uży­wa­ne zwy­kle w licz­bie mno­giej.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biber

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) reg. pozn. ka­pe­lusz


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Bibi

obce imię żeń­skie


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bibiampol

wieś w Pol­sce


Bi­biam­pol (nazwa hi­sto­rycz­na: Bi­bi­jam­pol) – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie so­cha­czew­skim, w gmi­nie Mło­dzie­szyn. Ma sta­tus so­łect­wa.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa skier­nie­wic­kie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bibiana

imię żeń­skie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) imię|pol­ski|ż.;

 (1.2) geogr. miej­sco­wość we Wło­szech, w re­gio­nie Pie­mont, w pro­win­cji Turyn;


Bi­bia­na, Bi­bian­na, Wi­wia­na – imię żeń­skie ut­wo­rzo­ne od ła­ciń­skiej nazwy rodu "Vi­vius" i oz­na­cza­ją­ce „na­le­żą­ca do rodu "Vivii"”. Z kolei owa ła­ciń­ska nazwa ro­do­wa wy­wo­dzi się od łac. przy­miot­ni­ka "vivus", oz­na­cza­ją­ce­go „żywy, żwawy”. Wy­mia­na "W" na "B" odz­wier­cied­la lu­do­wą wło­ską i hisz­pań­ską wy­mo­wę tego imie­nia. W Pol­sce na­da­wa­ne co najm­niej od 1755 roku.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bibianiny

przy­miot­nik dzier­żaw­czy - na­le­żą­cy do Bi­bia­ny lub z nią zwią­za­ny


Źródła:

SJP.pl

Bibianka

zdrob­nie­nie od: Bi­bia­na (imię żeń­skie)


Źródła:

SJP.pl

Bibianna

imię żeń­skie


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bibianów

Bi­bia­nów – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie łódz­kim, w po­wie­cie zgier­skim, w gmi­nie Pa­rzę­czew. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do ów­czes­ne­go wo­je­wództ­wa łódz­kie­go.

Wieś rzę­do­wa od­da­lo­na 3 km od cen­trum mia­sta Ozor­ków i 5 km od miej­sco­wo­ści Pa­rzę­czew; za­gro­dy roz­lo­ko­wa­ne po za­chod­niej stro­nie drogi bie­gną­cej po­łud­ni­ko­wo; ge­o­lo­gicz­nie na po­gra­ni­czu me­zo­zo­icz­nych ut­wo­rów kredy i jury; ge­o­mor­fo­lo­gicz­nie środ­ko­wa część na pa­gór­ku po­lo­dow­co­wym typu kem (nazwy miej­sco­we: „Górka Pa­rzę­czew­ska”, „Góra Marii”); śred­nia wy­so­kość 153 m n.p.m., de­ni­we­la­cja te­re­nu prze­kra­cza 15 m; na ob­sza­rze wstę­pu­ją: grun­ty orne (kom­pleks żytni dobry, żytni słaby, żytni naj­słab­szy), użyt­ki zie­lo­ne (łąki, pa­stwi­ska), nie­u­żyt­ki rol­ni­cze (ek­splo­a­ta­cja ko­pa­lin), lasy; wieś za­ło­żo­na około 1827 roku, po­cząt­ko­wo była ko­lo­nią; pod ko­niec XIX wieku ko­lo­nia Bi­bia­nów li­czy­ła 34 domy i 188 miesz­kań­ców; we­dług Pier­wsze­go Po­wszech­ne­go Spisu Lud­no­ści z dnia 30 wrze­śnia 1921 roku i in­nych źró­deł urzę­do­wych wieś Bi­bia­nów (także "Bib­ja­nów" w gmi­nie Pia­sko­wi­ce w po­wie­cie łę­czyc­kim) za­miesz­ki­wa­ły 122 osoby (61 męż­czyzn i 61 ko­biet), wszyst­kie wyz­na­nia rzym­sko­ka­to­lic­kie­go, stały 23 domy miesz­kal­ne; we­dług Na­ro­do­we­go Spisu Lud­no­ści i Miesz­kań 2011 w dniu 31 marca 2011 roku so­łect­wo Bi­bia­nów li­czy­ło 226 miesz­kań­ców (115 męż­czyzn i 111 ko­biet), w tym wieś Bi­bia­nów 135 osób; we wsi żwi­row­nia i pia­skow­nia, sklep i ka­plicz­ka (daw­niej drew­nia­ny krzyż); wieś traci rol­ni­czy cha­rak­ter, miesz­kań­cy...


Źródła:

Wikipedia

Bibice

Bi­bi­ce – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­ło­pol­skim, w po­wie­cie kra­kow­skim, w gmi­nie Zie­lon­ki.

In­te­gral­ne czę­ści miej­sco­wo­ści: Cze­kaj, Łysa Góra. Skra­jem wsi prze­bie­ga DK7.


Źródła:

Wikipedia

Bibicki

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Bi­bi­ca­mi, do­ty­czą­cy Bibic


Źródła:

Wiktionary

Bibik

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bibimbap

ryż z wa­rzy­wa­mi, wo­ło­wi­ną i jaj­kiem przy­pra­wio­ny pastą z pa­pry­czek chili, danie kuch­ni ko­re­ań­skiej


rze­czow­nik

 (1.1) kulin. ryż z wa­rzy­wa­mi, wo­ło­wi­ną, jaj­kiem i przy­pra­wa­mi;


Bi­bim­bap ( 비빔밥, dosł. „mie­sza­ny ryż” lub „mie­sza­ne danie”; la­ty­ni­zo­wa­ne także jako bi bim bap lub bi bim bop) – po­pu­lar­ne danie kuch­ni ko­re­ań­skiej.

Bi­bim­bap to ryż z wa­rzy­wa­mi, wo­ło­wi­ną i jaj­kiem, przy­pra­wio­ny pastą z pa­pry­czek chili. Jedna z wa­ria­cji tej po­tra­wy, "dol­sot-bi­bim­bap" (돌솥 비빔밥), po­da­wa­na jest w go­rą­cej ka­mien­nej misie, do któ­rej do­da­wa­ne jest su­ro­we jajko.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bibisyn

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) hist. po­gard­li­we okre­śle­nie pro­pa­gan­dy PRL na radio BBC


Źródła:

Wiktionary

Bibka

li­ba­cja al­ko­ho­lo­wa; biba


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. zdrobn. od: biba; przy­ję­cie z al­ko­ho­lem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bibl.

skrót od: bi­blij­ny (czy­ta­ny jako cały, od­mien­ny wyraz)


Źródła:

SJP.pl

Bibli-

temat sło­wot­wór­czy

 (1.1) pier­wszy człon wy­ra­zów zło­żo­nych wska­zu­ją­cy na ich zwią­zek zna­cze­nio­wy z Bi­blią


Źródła:

Wiktionary

Biblia

1. księ­ga ma­ją­ca dla kogoś duże zna­cze­nie;
2. po­tocz­nie: książ­ka du­żych roz­mia­rów, gruba;
3. książ­ka da­ją­ca komuś wzory do na­śla­do­wa­nia


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) przen. naj­waż­niej­sza książ­ka w danej dzie­dzi­nie; ważna, ce­nio­na książ­ka oma­wia­ją­ca pod­sta­wy ja­kiejś nauki


Bi­blia ( βιβλίον, "bi­blion" – zwój pa­pi­ru­su, księ­ga; l.m. βιβλία, "bi­blia" – księ­gi), Pismo Świę­te – wspól­na nazwa (hi­pe­ro­nim) róż­nych dzieł li­te­rac­kich, zwa­nych ka­no­na­mi. Łączy je znacz­na część wspól­na i to, że są oto­czo­ne kul­tem re­li­gij­nym: ju­da­izm, chrze­ści­jań­stwo i niek­tó­re inne re­li­gie abra­ha­mo­we uz­na­ją swoje ka­no­ny za Słowo Boże – ob­ja­wie­nie natch­nio­ne przez Boga.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bibliatryka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) rzad. umie­jęt­ność od­na­wia­nia sta­rych ksiąg


Źródła:

Wiktionary

Biblicum

[czy­taj: bi­bli­kum] rzym­ska wyż­sza uczel­nia ko­ściel­na kształ­cą­ca spe­cja­li­stów w dzie­dzi­nie bi­bli­sty­ki; Pon­ti­fi­cium In­sti­tu­tum Bi­bli­cum; Pa­pie­ski In­sty­tut Bi­blij­ny


Źródła:

SJP.pl

Biblicyzm

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) teol. ry­go­ryzm w in­ter­pre­ta­cji bi­blij­nej, uz­na­nie Bi­blii za je­dy­ną bazę w prze­po­wia­da­niu


Źródła:

Wiktionary

Biblijnie

przy­słó­wek

 (1.1) wła­ści­wie dla Bi­blii


Źródła:

Wiktionary

Biblijno-Pastoralny

zwią­za­ny z nauką pły­ną­cą z Bi­blii oraz z dusz­pa­ster­stwem (np. stu­dium bi­blij­no-pa­sto­ral­ne)


Źródła:

SJP.pl

Biblijność

→ bi­blij­ny


Patrz:biblijny

Źródła:

SJP.pl

Biblijny

do­ty­czą­cy Bi­blii


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) po­cho­dzą­cy z Bi­blii, zwią­za­ny z Bi­blią, cha­rak­te­ry­stycz­ny dla Bi­blii


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biblijo

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. rel. Bi­blia


Źródła:

Wiktionary

Bibling

[czy­taj: bi­bling lub baj­bling] wspól­ne od­czy­ty­wa­nie i in­ter­pre­to­wa­nie Bi­blii w miej­scach pu­blicz­nych


Źródła:

SJP.pl

Biblio-

temat sło­wot­wór­czy

 (1.1) pier­wszy człon wy­ra­zów zło­żo­nych wska­zu­ją­cy na ich zwią­zek zna­cze­nio­wy z książ­ką


Źródła:

Wiktionary

Bibliobus

au­to­bus wy­po­sa­żo­ny w re­ga­ły z książ­ka­mi i cza­so­pis­ma­mi, bi­blio­te­ka ob­ja­zdo­wa; bi­blio­wóz


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) au­to­bus z ob­ja­zdo­wą bi­blio­te­ką


Bi­blio­bus – ob­woź­na, ru­cho­ma bi­blio­te­ka. Naj­czę­ściej są to au­to­bu­sy lub spe­cja­li­zo­wa­ne sa­mo­cho­dy cię­ża­ro­we, wy­po­sa­żo­ne w re­ga­ły z książ­ka­mi i cza­so­pis­ma­mi, do­dat­ko­wo po­sia­da­ją miej­sca i sto­li­ki do czy­ta­nia. Książ­ki udo­stęp­nia się czy­tel­ni­kom w ten sam spo­sób, jak w wy­po­ży­czal­ni. Prze­waż­nie or­ga­ni­zo­wa­ny w ma­łych miej­sco­wo­ściach, w któ­rych brak bi­blio­te­ki. Ma za za­da­nie roz­po­wszech­niać kul­tu­rę czy­tel­ni­czą.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bibliofag

żar­to­bli­wie:
1. osoba czy­ta­ją­ca mnó­stwo ksią­żek; mól książ­ko­wy, książ­ko­ho­lik, książ­ko­jad;
2. szkod­nik, np. mysz, mól


Źródła:

SJP.pl

Bibliofil

ko­lek­cjo­ner i mi­ło­śnik ksią­żek


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) mi­ło­śnik ksią­żek


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bibliofilia

za­mi­ło­wa­nie do ksią­żek


Źródła:

SJP.pl

Bibliofilka

→ bi­blio­fil


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) mi­ło­śnicz­ka ksią­żek


Patrz:bibliofil

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bibliofilski

do­ty­czą­cy za­mi­ło­wa­nia do ko­lek­cjo­no­wa­nia rzad­kich i cen­nych ksią­żek


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z bi­blio­fi­la­mi, zbie­ra­niem ksią­żek, przez­na­czo­ny dla bi­blio­fi­li


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bibliofilsko

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób bi­blio­fil­ski


Źródła:

Wiktionary

Bibliofilstwo

za­mi­ło­wa­nie do zbie­ra­nia ksią­żek, znaw­stwo i ko­lek­cjo­ner­stwo cen­nych dzieł


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) mi­ło­śnict­wo ksią­żek po­le­ga­ją­ce na ich znaw­stwie i ko­lek­cjo­no­wa­niu


Bi­blio­fil­stwo ( bi­blos – książ­ka, "phi­leo" – ko­cham) – mi­ło­śnict­wo i znaw­stwo w zbie­ra­niu ksią­żek, uwz­ględ­nia­ją­ce za­rów­no dobór te­ma­tycz­ny (np. ko­lek­cjo­no­wa­nie dzieł z za­kre­su hip­pi­ki), jak też rzad­kość dzie­ła.

Ter­mi­nu „bi­blio­fil­stwo” użył po raz pier­wszy Ri­chard de Bury, kanc­lerz Ed­war­da III, jeden z naj­wy­bit­niej­szych bi­blio­fi­lów, w dzie­le "O mi­ło­ści do ksiąg" (łac. "Phi­lo­bi­blon") (1344, druk 1473).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bibliognozja

daw­niej: nauka o książ­kach; bi­blio­lo­gia, księ­goz­naw­stwo


Źródła:

SJP.pl

Bibliograf

spe­cja­li­sta w dzie­dzi­nie bi­blio­gra­fii


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) rzad. spe­cja­li­sta w dzie­dzi­nie bi­blio­gra­fii


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bibliografa

forma rze­czow­ni­ka.

 (1.1) D., B. lp. od: bi­blio­graf


Źródła:

Wiktionary

Bibliografia

spis ksią­żek w danym zbio­rze (np. w do­rob­ku au­to­ra, w za­so­bach bi­blio­te­ki, itp.)


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) wykaz odręb­nych jed­no­stek pi­śmien­ni­czych, ze­sta­wio­ny z ut­wo­rzo­nych we­dług usta­lo­nych zasad opi­sów bi­blio­gra­ficz­nych;

 (1.2) nauk. nauka zaj­mu­ją­ca się te­o­re­tycz­nym i prak­tycz­nym ba­da­niem oraz opi­sy­wa­niem do­ku­men­tów pi­sa­nych;


Bi­blio­gra­fia ( βιβλιο „książ­ka” + γραφία „pi­sa­nie”) – ter­min dwuz­nacz­ny:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bibliograficzność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bi­blio­gra­ficz­ne


Źródła:

Wiktionary

Bibliograficzny

przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z bi­blio­gra­fią


Źródła:

Wiktionary

Bibliografka

spe­cja­list­ka w za­kre­sie bi­blio­gra­fii


Źródła:

SJP.pl

Bibliolatra

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) ten, kto po­pa­da w bi­blio­la­trię


Źródła:

Wiktionary

Bibliolatria

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­da­wa­nie zbyt­niej czci Bi­blii, kult Bi­blii


Źródła:

Wiktionary

Bibliolog

spe­cja­li­sta w dzie­dzi­nie nauki o książ­ce; księ­goz­naw­ca, bi­blioz­naw­ca


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) spe­cja­li­sta od bi­blio­lo­gii; ba­dacz ksią­żek


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bibliologa

forma rze­czow­ni­ka.

 (1.1) D. B. lp. od: bi­blio­log


Źródła:

Wiktionary

Bibliologia

nauka o książ­ce; księ­goz­naw­stwo, bi­blioz­naw­stwo


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nauka o książ­ce


Nie mylić z: bi­bli­sty­ka.

Bi­blio­lo­gia, księ­goz­naw­stwo – nauka hu­ma­ni­stycz­na, któ­rej przed­mio­tem badań jest książ­ka we wszyst­kich jej aspek­tach, czyli jako obiekt ma­te­rial­ny, no­śnik tre­ści, a także spo­łecz­ne na­rzę­dzie kul­tu­ry. Zaj­mu­je się ona za­rów­no książ­ką dawną, jak i współ­czes­ną, oraz in­sty­tu­cja­mi z nią zwią­za­ny­mi, tj. wy­daw­nict­wa, dru­kar­nie, księ­gar­nie, bi­blio­te­ki, oś­rod­ki in­for­ma­cji.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bibliologiczny

zwią­za­ny z nauką o książ­ce; bi­blioz­naw­czy, księ­goz­naw­czy


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z bi­blio­lo­gią, do­ty­czą­cy bi­blio­lo­gii


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bibliolożka

→ bi­blio­log


Patrz:bibliolog

Źródła:

SJP.pl

Biblioman

mi­ło­śnik zbie­ra­nia ksią­żek; bi­blio­ma­niak


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) książk. osoba gro­ma­dzą­ca ko­lek­cję ksią­żek


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bibliomancja

wró­że­nie na pod­sta­wie in­ter­pre­ta­cji przy­pad­ko­wo wy­bra­nych frag­men­tów z ksiąg


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ezot. wró­że­nie przez przy­pad­ko­we ot­war­cie księ­gi, zwy­kle Bi­blii


Bi­blio­man­cja – sztu­ka wró­że­nia przy uży­ciu świę­tych ksiąg (w kul­tu­rze eu­ro­pej­skiej zwy­kle Bi­blii), uz­na­wa­na za wa­riant sty­cho­man­cji. Po­le­ga na ot­wo­rze­niu księ­gi na lo­so­wej stro­nie (na przy­kład po­przez po­sta­wie­nie jej na grzbie­cie) oraz wska­za­niu wersu bądź frag­men­tu tek­stu z zam­knię­ty­mi ocza­mi. Od­na­le­zio­ny frag­ment ma od­po­wia­dać na nur­tu­ją­ce prak­ty­ku­ją­ce­go bi­blio­man­cję py­ta­nia, za­wie­rać po­ra­dy lub prze­po­wia­dać przysz­łość. Prak­ty­ka ta była rów­nież wy­ko­rzy­sty­wa­na pod­czas pro­ce­sów o czary.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bibliomania

na­mięt­ność zbie­ra­nia, ko­lek­cjo­no­wa­nia ksią­żek


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) za­mi­ło­wa­nie albo ob­se­sja po­sia­da­nia i gro­ma­dze­nia ksią­żek, zwła­szcza rzad­kich czy cen­nych


Bi­blio­ma­nia – jeden z moż­li­wych ob­ja­wów w za­bu­rze­niu ob­se­syj­no-kom­pul­syj­nym po­le­ga­ją­cy na ob­se­syj­nej na­mięt­no­ści do ko­lek­cjo­no­wa­nia ksią­żek rzad­kich lub efek­tow­nych bez wzglę­du na ich war­tość in­te­lek­tu­al­ną czy użyt­ko­wą. Ame­ry­kań­skie To­wa­rzy­stwo Psy­chia­trycz­ne w DSM-IV nie uz­na­je bi­blio­ma­nii za za­bu­rze­nie.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bibliomaniak

po­tocz­nie: mi­ło­śnik ko­lek­cjo­no­wa­nia ksią­żek; bi­blio­man


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pot. osoba z pasją gro­ma­dzą­ca książ­ki


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bibliomanka

ko­bie­ta ma­ją­ca za­mi­ło­wa­nie do zbie­ra­nia ksią­żek


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) fż. od: bi­blio­man


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bibliometria

ogół badań z wy­ko­rzy­sta­niem ana­li­zy da­nych bi­blio­gra­ficz­nych


Bi­blio­me­tria – nazwa sto­so­wa­na od 1969 r., przez Alana Prit­char­da i Ro­ber­ta A. Fa­it­hor­ne’a za­miast wcze­śniej­szej, nie­ści­słej nazwy bi­blio­gra­fia sta­ty­stycz­na. Ta nauka wy­wo­dzi się z badań na­u­ko­me­trycz­nych i jest zbio­rem metod ma­te­ma­tycz­nych oraz sta­ty­stycz­nych uży­wa­nych do ba­da­nia ko­mu­ni­ka­cji pi­śmien­ni­czej.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bibliometryczny

→ bi­blio­me­tria


Patrz:bibliometria

Źródła:

SJP.pl

Bibliopojeja

rzad­ko: umie­jęt­ność two­rze­nia i kom­po­no­wa­nia ksią­żek


Źródła:

SJP.pl

Bibliopola

daw­niej: sprze­daw­ca ksiąg, księ­garz


Źródła:

SJP.pl

Bibliopsychologia

nauka ba­da­ją­ca zja­wi­ska psy­chicz­ne zwią­za­ne z wpły­wem ksią­żek na czy­tel­ni­ków; psy­cho­lo­gia książ­ki i czy­tel­nict­wa


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nauka zaj­mu­ją­ca się ba­da­niem wpły­wu książ­ki (czy­tel­nict­wa) na kształ­to­wa­nie się po­staw czy­tel­ni­ków


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bibliot.

skrót od: bi­blio­te­koz­naw­stwo, bi­blio­te­koz­naw­czy


Źródła:

SJP.pl

Bibliotaf

żar­to­bli­wie: "gra­barz ksią­żek", po­sia­dacz bi­blio­te­ki nie­poz­wa­la­ją­cy ni­ko­mu ko­rzy­stać z ksią­żek, które zgro­ma­dził


Źródła:

SJP.pl

Biblioteczka

zdrob­nie­nie od: bi­blio­te­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. zdrobn. od: bi­blio­te­ka

 (1.2) nie­wiel­ki księ­go­zbiór

 (1.3) przesz­klo­ny regał na książ­ki


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biblioteczno-Informacyjny

do­ty­czą­cy bi­blio­te­ki i in­for­ma­cji (np. sy­stem bi­blio­tecz­no-in­for­ma­cyj­ny)


Źródła:

SJP.pl

Biblioteczny

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z bi­blio­te­ką


Źródła:

Wiktionary

Bibliotek

forma rze­czow­ni­ka.

 (1.1) D. plu­ral|bi­blio­te­ka.


Źródła:

Wiktionary

Biblioteka

1. in­sty­tu­cja gro­ma­dzą­ca i udo­stęp­nia­ją­ca książ­ki, wy­daw­nict­wa;
2. księ­go­zbiór, zwł. upo­rząd­ko­wa­ny;
3. bi­blio­tecz­ka; mebel na książ­ki;
4. seria wy­daw­ni­cza


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) in­sty­tu­cja zaj­mu­ją­ca się gro­ma­dze­niem i wy­po­ży­cza­niem ksią­żek; bu­dy­nek tej in­sty­tu­cji;

 (1.2) zbiór ksią­żek na­le­żą­cy do kogoś; po­mie­szcze­nie z takim zbio­rem

 (1.3) mebel do prze­cho­wy­wa­nia ksią­żek

 (1.4) in­form. zbiór pro­gra­mów, pro­ce­dur, ele­men­tów gra­ficz­nych itp., które mogą być uży­wa­ne w in­nych pro­gra­mach;


Bi­blio­te­ka (gr. βιβλιοθήκη "bi­bliot­he­ke"; βιβλίον "bi­blion" – książ­ka, θήκη "thēkē" – zbior­nik) – in­sty­tu­cja kul­tu­ry, która gro­ma­dzi, prze­cho­wu­je i udo­stęp­nia ma­te­ria­ły bi­blio­tecz­ne oraz in­for­mu­je o ma­te­ria­łach bi­blio­tecz­nych (swo­ich i ob­cych).

W prak­ty­ce funk­cjo­nu­ją bi­blio­te­ki pu­blicz­ne, bi­blio­te­ki pry­wat­ne, bi­blio­te­ki ko­ściel­ne i inne opi­sa­ne w dal­szej czę­ści ar­ty­ku­łu.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bibliotekarka

pra­cow­ni­ca bi­blio­te­ki, spe­cja­list­ka w za­kre­sie bi­blio­te­kar­stwa


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta, która pra­cu­je w bi­blio­te­ce


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bibliotekarski

przy­miot­nik od: bi­blio­te­karz


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z osobą lub za­wo­dem bi­blio­te­ka­rza


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bibliotekarstwo

1. zawód bi­blio­te­ka­rza;
2. wie­dza z za­kre­su dzia­łal­no­ści bi­blio­te­ki; bi­blio­te­koz­naw­stwo


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) zaw. zawód, za­ję­cie bi­blio­te­ka­rza

 (1.2) wie­dza o pro­wa­dze­niu bi­blio­te­ki

 (1.3) pot. eduk. kie­ru­nek stu­diów do­ty­czą­cych bi­blio­te­kar­stwa (1.2)

 (1.4) daw. sta­no­wi­sko bi­blio­te­ka­rza


Bi­blio­te­kar­stwo – ogół umie­jęt­no­ści te­o­re­tycz­nych i prak­tycz­nych po­trzeb­nych do wy­ko­ny­wa­nia czyn­no­ści bi­blio­te­ka­rza: gro­ma­dze­nia, opra­co­wa­nia i udo­stęp­nia­na zbio­rów bi­blio­tecz­nych; także: zawód poz­wa­la­ją­cy na wy­ko­ny­wa­nie czyn­no­ści bi­blio­tecz­nych. Bi­blio­te­kar­stwo wcho­dzi w za­kres bi­blio­te­koz­naw­stwa, jako dy­scy­pli­na te­o­re­tycz­na zaj­mu­ją­ca się sy­ste­ma­ty­ką i me­to­dy­ką czyn­no­ści bi­blio­tecz­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bibliotekarz

pra­cow­nik bi­blio­te­ki


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pra­cow­nik bi­blio­te­ki;


Bi­blio­te­karz (w od­nie­sie­niu do ko­biet sto­su­je się formę bi­blio­te­kar­ka) – pra­cow­nik bi­blio­te­ki, pra­cow­nik za­trud­nio­ny za­wo­do­wo w bi­blio­te­kar­stwie; tytuł i sta­no­wi­sko w hie­rar­chii służ­by bi­blio­tecz­nej. We­dług prze­pi­sów unij­nych (dy­rek­ty­wa 89/48) osoba za­trud­nio­na jako bi­blio­te­karz musi mieć ukoń­czo­ne co najm­niej stu­dia li­cen­cjac­kie z za­kre­su in­for­ma­cji na­u­ko­wej i bi­blio­te­koz­naw­stwa.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bibliotekarzowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) wy­ko­ny­wa­nie za­wo­du bi­blio­te­ka­rzafakt.


Źródła:

Wiktionary

Bibliotekarzować

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) przest. wy­peł­niać obo­wiąz­ki bi­blio­te­ka­rza


Źródła:

Wiktionary

Biblioteko

forma rze­czow­ni­ka.

 (1.1) W. lp. od: bi­blio­te­ka


Źródła:

Wiktionary

Bibliotekomat

au­to­mat słu­żą­cy do od­bie­ra­nia i od­da­wa­nia zbio­rów bi­blio­tecz­nych; książ­ko­mat


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) urzą­dze­nie sa­mo­ob­słu­go­we z ekra­nem do­ty­ko­wym, które umoż­li­wia czy­tel­ni­kom prze­glą­da­nie ka­ta­lo­gu bi­blio­tecz­ne­go, re­zer­wo­wa­nie ksią­żek i za­kła­da­nie konta bi­blio­tecz­ne­go


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bibliotekoznawca

spe­cja­li­sta w za­kre­sie wie­dzy o dzia­łal­no­ści i dzie­jach bi­blio­tek


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) bi­bliot. spe­cja­li­sta w bi­blio­te­koz­naw­stwie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bibliotekoznawczy

zwią­za­ny z wie­dzą o dzia­łal­no­ści bi­blio­te­ki; bi­blio­te­kar­ski


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) bi­bliot. od­no­szą­cy się do bi­blio­te­koz­naw­stwa, zwią­za­ny z bi­blio­te­koz­naw­stwem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bibliotekoznawczyni

spe­cja­list­ka w za­kre­sie wie­dzy o dzia­łal­no­ści i dzie­jach bi­blio­tek


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) spe­cja­list­ka w bi­blio­te­kar­stwie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bibliotekoznawstwo

wie­dza z za­kre­su dzia­łal­no­ści bi­blio­te­ki; bi­blio­te­kar­stwo


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) bi­bliot. nauk. nauka zaj­mu­ją­ca się for­ma­mi i me­to­da­mi pracy bi­blio­te­kar­skiej

 (1.2) nauk. eduk. kie­ru­nek stu­diów do­ty­czą­cych bi­blio­te­koz­naw­stwa (1.1)

 (1.3) nauk. eduk. wy­dział na któ­rym stu­diu­je się bi­blio­te­koz­naw­stwo (1.2)


Bi­blio­te­koz­naw­stwo, nauka o bi­blio­te­kar­stwie – dy­scy­pli­na zaj­mu­ją­ca się te­o­re­tycz­ny­mi i prak­tycz­ny­mi pro­ble­ma­mi funk­cjo­no­wa­nia bi­blio­tek, m.in. pro­ble­ma­ty­ką ka­ta­lo­go­wa­nia ksią­żek i cza­so­pism, or­ga­ni­za­cji oraz za­rzą­dza­nia bi­blio­te­ką w uję­ciu hi­sto­rycz­nym i współ­czes­nym. Bi­blio­te­koz­naw­stwo jest osob­ną dzie­dzi­ną na­u­ko­wą w gru­pie nauk hu­ma­ni­stycz­nych i wraz z bi­blio­gra­fią dało pod­sta­wy współ­czes­ne­mu księ­goz­naw­stwu.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biblioterapeuta

psy­cho­log lub psy­chia­tra sto­su­ją­cy czy­ta­nie wy­bra­nych tek­stów jako pomoc te­ra­pe­u­tycz­ną w le­cze­niu pa­cjen­tów


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) te­ra­pe­u­ta pro­wa­dzą­cy bi­blio­te­ra­pię


Bi­blio­te­ra­pe­u­ta – osoba sto­su­ją­ca jedną z form te­ra­pii za­ję­cio­wej, jaką jest bi­blio­te­ra­pia, jako me­to­dę psy­chicz­ne­go wspar­cia. Psy­cho­log lub psy­chia­tra sto­su­ją­cy czy­ta­nie wy­bra­nych tek­stów jako pomoc te­ra­pe­u­tycz­ną w le­cze­niu pa­cjen­tów.

W in­sty­tu­cjach wy­cho­waw­czych bi­blio­te­ra­pię pro­wa­dzą prze­waż­nie na­u­czy­cie­le, któ­rzy służą po­mo­cą ucz­niom pod wzglę­dem roz­wo­jo­wym i lecz­ni­czym.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biblioterapeutka

ko­bie­ta psy­cho­log lub psy­chia­tra sto­su­ją­ca czy­ta­nie wy­bra­nych tek­stów jako pomoc te­ra­pe­u­tycz­ną w le­cze­niu pa­cjen­tów


Źródła:

SJP.pl

Biblioterapia

sto­so­wa­nie czy­ta­nia wy­bra­nych tek­stów jako po­mo­cy te­ra­pe­u­tycz­nej w psy­chia­trii i psy­cho­lo­gii


Bi­blio­te­ra­pia – dział ar­te­te­ra­pii po­le­ga­ją­cy na wy­ko­rzy­sty­wa­niu od­po­wied­nio do­bra­nych ma­te­ria­łów czy­tel­ni­czych (książ­ki, wier­sze, tek­sty po­pu­lar­no­na­u­ko­we) jako po­mo­cy te­ra­pe­u­tycz­nej, w celu wzmac­nia­nia zdro­wia psy­chicz­ne­go, roz­wo­ju oso­bi­ste­go oraz pro­ce­sów edu­ka­cyj­nych. Me­to­da ta znaj­du­je za­sto­so­wa­nie m.in. w psy­cho­lo­gii, pe­da­go­gi­ce, psy­chia­trii, te­ra­pii za­ję­cio­wej, me­dy­cy­nie oraz po­rad­nict­wie.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bibliowóz

au­to­bus wy­po­sa­żo­ny w re­ga­ły z książ­ka­mi i cza­so­pis­ma­mi, bi­blio­te­ka ob­ja­zdo­wa; bi­blio­bus


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) bi­bliot. spe­cjal­nie przy­sto­so­wa­ny sa­mo­chód (naj­czę­ściej bus lub więk­szy po­jazd), który przy­wo­zi książ­ki do miejsc po­zba­wio­nych sta­łych bi­blio­tek; ob­ja­zdo­wa wy­po­ży­czal­nia ksią­żek


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biblioznawca

spe­cja­li­sta w dzie­dzi­nie nauki o książ­ce; księ­goz­naw­ca, bi­blio­log


Źródła:

SJP.pl

Biblioznawczy

zwią­za­ny z nauką o książ­ce; księ­goz­naw­czy, bi­blio­lo­gicz­ny


Źródła:

SJP.pl

Biblioznawstwo

nauka o książ­ce; księ­goz­naw­stwo; bi­blio­lo­gia


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) książk. zob. bi­bli­sty­ka.

 (1.2) przest. zob. bi­blio­lo­gia.

 (1.3) przest. zob. bi­blio­te­koz­naw­stwo.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bibliozofia

rzad­ko: nauka o za­sa­dach i ce­lo­wo­ści gro­ma­dze­nia ksią­żek


Źródła:

SJP.pl

Biblista

znaw­ca i ba­dacz Bi­blii


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) rel. nauk. eduk. znaw­ca Bi­blii, ba­dacz zaj­mu­ją­cy się Bi­blią


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biblistka

→ bi­bli­sta


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) rel. znaw­czy­ni Bi­blii, ba­dacz­ka zaj­mu­ją­ca się Bi­blią


Patrz:biblista

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biblistyczny

→ bi­bli­sty­ka


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z bi­bli­sty­ką


Patrz:biblistyka

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biblistyka

dział wie­dzy na temat Bi­blii, dzie­dzi­na wie­dzy re­li­gij­nej rów­no­le­gła do te­o­lo­gii


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nauk. sze­reg dy­scy­plin na­u­ko­wych zaj­mu­ją­cych się ba­da­niem Bi­blii;


Nie mylić z: bi­blio­lo­gia.

Bi­bli­sty­ka – grupa dy­scy­plin na­u­ko­wych zaj­mu­ją­cych się ba­da­niem Bi­blii. W ich skład wcho­dzi: in­tro­duk­cja bi­blij­na, eg­ze­ge­za bi­blij­na (Sta­re­go i No­we­go Te­sta­men­tu) oraz te­o­lo­gia bi­blij­na.

In­tro­duk­cja bi­blij­na dzie­li się na trzy czę­ści:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biblizm

wyraz lub stałe wy­ra­że­nie wy­wo­dzą­ce się z Bi­blii


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) liter. wy­ra­że­nie lub fra­ze­o­lo­gizm po­cho­dzą­cy z Bi­blii;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biblotyka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. bi­blio­te­ka


Źródła:

Wiktionary

Bibop

bebop; styl jaz­zo­wy cha­rak­te­ry­zu­ją­cy się krót­ki­mi fra­za­mi me­lo­dycz­ny­mi, dużą im­pro­wi­za­cją oraz ek­spre­sją gry; mu­zy­ka w tym stylu


Źródła:

SJP.pl

Bibopowy

→ bibop; be­bo­po­wy, bo­po­wy


Źródła:

SJP.pl

Bibosz

prze­sta­rza­łe:
1. czło­wiek lu­bią­cy bawić się w we­so­łym to­wa­rzy­stwie, ko­niecz­nie z udzia­łem al­ko­ho­lu; bir­bant, hu­la­ka, utra­cjusz, hu­laj­du­sza;
2. czło­wiek na­du­ży­wa­ją­cy al­ko­ho­lu; al­ko­ho­lik, mo­czy­gę­ba, mo­czy­mor­da, och­laj­tus, och­lap­tus, och­la­pus, opi­jus, opil­ca, opi­lec, opój, pi­ja­czek, pi­ja­czy­na, pi­ja­czy­sko, pijak, pi­ja­ni­ca, pijus


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) męż­czyz­na lu­bią­cy pić sporo al­ko­ho­lu w we­so­łym to­wa­rzy­stwie; uczest­nik bib


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biboszka

→ bi­bosz


Patrz:bibosz

Źródła:

SJP.pl

Bibrety

usz­la­chet­nio­ne skóry mniej cen­nych zwie­rząt fu­ter­ko­wych (naj­czę­ściej kró­li­ków)


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) skóry po­pu­lar­nych zwie­rząt fu­ter­ko­wych upo­dob­nio­ne przez wy­pra­wie­nie i far­bo­wa­nie do futra bobra;


Bi­bre­ty (z niem. "Biber" - "bóbr") – za­bar­wio­ne na kolor brą­zo­wy, wy­pra­wio­ne skóry mniej cen­nych zwie­rząt fu­ter­ko­wych (np. kró­li­ków) imi­tu­ją­ce futro bobra; także okry­cia wy­ko­na­ne z tego su­row­ca.

Bi­bre­ty uży­wa­ne są zwy­kle do wy­ro­bu pła­szczy fu­trza­nych (np. pelis) oraz koł­nie­rzy.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bibrzycki

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Bibson

śro­do­wi­sko­wo: za­ba­wa, spot­ka­nie to­wa­rzy­skie; inba, impra, im­pre­za, jubel, ba­lan­ga, party


Źródła:

SJP.pl

Bibulany

przy­miot­nik

 (1.1) z bi­bu­ły


Źródła:

Wiktionary

Bibularz

prze­sta­rza­le, iro­nicz­nie: czło­wiek ślę­czą­cy nad książ­ka­mi, pa­pie­ra­mi; mól książ­ko­wy


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) iron. osoba dużo czy­ta­ją­ca

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) daw. przy­cisk z bi­bu­łą do osu­sza­nia atra­men­tu na pa­pie­rze


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bibulasty

zwią­za­ny z bi­bu­łą, przy­po­mi­na­ją­cy bi­bu­łę


przy­miot­nik

 (1.1) jakby zro­bio­ny z bi­bu­ły


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bibuła

1. mięk­ki, gruby pa­pier chło­ną­cy cie­cze, sto­so­wa­ny do fil­tro­wa­nia, osu­sza­nia itp.;
2. cie­niut­ki pa­pier do de­ko­ra­cji, hi­gie­ny, izo­la­cji i wy­ro­bu pa­pie­ro­sów; bi­buł­ka;
3. po­tocz­nie: tajne, nie­le­gal­ne pu­bli­ka­cje, zwła­szcza w okre­sie wojny, stanu wo­jen­ne­go;
4. lek­ce­wa­żą­co: pisma, druki, książ­ki


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ro­dzaj po­ro­wa­te­go pa­pie­ru o wła­ści­wo­ściach chłon­nych;

 (1.2) ko­lo­ro­wy pa­pier do wy­ro­bu ozdób

 (1.3) pot. wy­daw­nict­wo kon­spi­ra­cyj­ne;

 (1.4) lek­cew. ma­te­ria­ły dru­ko­wa­ne

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) daw. pijak


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bibułka

1. cie­niut­ki pa­pier do de­ko­ra­cji, hi­gie­ny, izo­la­cji i wy­ro­bu pa­pie­ro­sów; bi­bu­ła;
2. zdrob­nie­nie od: bi­bu­ła (gruby pa­pier chło­ną­cy cie­cze)


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cien­ka bi­bu­ła

 (1.2) ka­wa­łek bi­bu­ły


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bibułkarstwo

nauka wy­ko­ny­wa­nia rze­czy (głów­nie ozdób) z bi­bu­ły


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) rzem. wyt­wa­rza­nie ozdób z bi­bu­ły;


Bi­buł­kar­stwo – rę­ko­dzie­ło po­le­ga­ją­ce na ro­bie­niu ozdob­nych kwia­tów (głów­nie maków, sto­kro­tek, cha­brów i nie­za­po­mi­na­jek) z bi­bu­ły. Jest to wciąż obec­ne, choć wy­ko­ny­wa­ne przez małą ilość osób tra­dy­cyj­ne rze­mio­sło w Ma­ło­pol­sce. Bi­buł­kar­stwem zaj­mo­wa­ły się u szczy­tu po­pu­lar­no­ści głów­nie ko­bie­ty, które przy­stra­ja­ły potem swo­i­mi wy­ro­ba­mi miej­sca sa­kral­ne i do­mo­stwa.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bibułkowy

przy­miot­nik od: bi­buł­ka


przy­miot­nik

 (1.1) zro­bio­ny z bi­buł­ki


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bibułowy

zwią­za­ny z bi­bu­łą


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy bi­bu­ły, wy­ko­na­ny z bi­bu­ły


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bibza

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. byle co

 (1.2) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. blot­ka, słaba karta w grze


Źródła:

Wiktionary

Bic

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) slang. anat. bi­ceps, mię­sień dwu­gło­wy ra­mie­nia


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Bicek

po­tocz­nie: bi­ceps; buła


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) pot. bi­ceps


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biceps

mię­sień dwu­gło­wy ra­mie­nia


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) anat. mię­sień dwu­gło­wy ra­mie­nia;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bichniów

wieś w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim


Bich­niów – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim, w po­wie­cie wło­szczow­skim, w gmi­nie Se­ce­min. Ma sta­tus so­łect­wa. Na te­re­nie Bich­nio­wa znaj­du­je się re­mi­za Ochot­ni­czej Stra­ży Po­żar­nej.

Wieś w po­wie­cie chę­ciń­skim wo­je­wództ­wa san­do­mier­skie­go była w la­tach 70. XVI wieku włas­no­ścią kasz­te­la­na san­do­mier­skie­go Sta­ni­sła­wa Sza­frań­ca. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa czę­sto­chow­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bichon

pies rasy bi­chon frise


Źródła:

SJP.pl

Bicie

w grach (np. plan­szo­wych): ruch po­wo­du­ją­cy za­bra­nie, usu­nię­cie z gry pion­ka, karty itp. prze­ciw­ni­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|bić.

 (1.2) szach. wy­e­li­mi­no­wa­nie z gry piona lub fi­gu­ry prze­ciw­ni­ka

 (1.3) muz. ude­rza­nie strun gi­ta­ry dło­nią, gra­jąc akor­da­mi

 (1.4) od­głos mia­ro­wych ude­rzeń

 (1.5) wy­tła­cza­nie monet lub me­da­li


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bicinium

[czy­taj: bic-inium] dwu­gło­so­wy utwór wo­kal­ny


Bi­ci­nium – ter­min sto­so­wa­ny do okre­śle­nia dwu­gło­so­wych ut­wo­rów pow­sta­łych w epo­kach re­ne­san­su i wczes­ne­go ba­ro­ku; daw­niej uży­wa­ny przez nie­miec­ko­ję­zycz­nych lu­te­rań­skich na­u­czy­cie­li ła­ci­ny na okre­śle­nie du­e­tów kom­po­no­wa­nych ce­lach pe­da­go­gicz­nych (nauka kon­tra­punk­tu we wszyst­kich try­bach skal ko­ściel­nych). Po raz pier­wszy ter­min zo­stał użyty w "Ta­bu­la­tu­rze" Jana z Lu­bli­na.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bicki

po­tocz­nie: bi­ceps; buła


Źródła:

SJP.pl

Bicorne

[czy­taj: bi­korn] ro­dzaj ka­pe­lu­sza po­wszech­ne­go w XVIII i XIX wieku w Eu­ro­pie i Ame­ry­ce Pół­noc­nej w woj­sku i ma­ry­nar­ce, wy­wo­dzą­cy się z tri­kor­nu, ko­ja­rzo­ny z Na­po­le­o­nem Bo­na­par­te; dwu­róg, bi­korn


Źródła:

SJP.pl

Bicygiel

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski, Za­ol­zie. rower


Źródła:

Wiktionary

Bicykiel

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski, Za­ol­zie. rower


Źródła:

Wiktionary

Bicykl

1. dawny ro­dzaj ro­we­ru o cha­rak­te­ry­stycz­nych ko­łach - przed­nim więk­szym i tyl­nym mniej­szym;
2. żart. rower


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) transp. hist. dawny rower, zwy­kle o ko­łach róż­nej wiel­ko­ści;


Bi­cykl – rower (we­lo­cy­ped) z wiel­kim przed­nim i małym tyl­nym kołem, bę­dą­cy jed­nym z sym­bo­li bry­tyj­skiej epoki wik­to­riań­skiej.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bicykliczny

w che­mii: za­wie­ra­ją­cy dwa pier­ście­nie o dwóch lub wię­cej wspól­nych ato­mach


Źródła:

SJP.pl

Bicz

rze­mień lub skrę­co­ny sznur słu­żą­cy do chło­sta­nia; bat


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) kilka sple­cio­nych ze sobą rze­mie­ni przy­mo­co­wa­nych do drew­nia­nej rę­ko­je­ści


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biczewski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Biczfejs

[czy­taj: bicz­fejs] śro­do­wi­sko­wo: wrogi wyraz twa­rzy, głów­nie u ko­bie­ty; bitch face, bitch­fa­ce


Źródła:

SJP.pl

Biczogon

ro­dzaj ja­szczu­rek z ro­dzi­ny aga­mo­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Biczowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) ude­rza­nie kogoś bi­czem, batem, pej­czem lub po­dob­nym na­rzę­dziem


Źródła:

Wiktionary

Biczowaty

kształ­tem przy­po­mi­na­ją­cy bicz


przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (1.1) kształ­tem przy­po­mi­na­ją­cy bicz


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biczować

1. bić czymś dłu­gim i cien­kim;
2. pu­blicz­nie i bar­dzo ostro kogoś kry­ty­ko­wać;
3. bi­czo­wać się:
a) bić sa­me­go sie­bie czymś dłu­gim i cien­kim;
b) bić sie­bie naw­za­jem czymś dłu­gim i cien­kim;
c) za­da­wać sobie cier­pie­nie psy­chicz­ne


cza­sow­nik

 (1.1) ude­rzać kogoś za po­mo­cą bicza


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biczownica

ro­śli­na tro­pi­kal­na z ro­dzi­ny bi­czow­ni­co­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Biczownicowate

ro­dzi­na ro­ślin jed­no­li­ścien­nych z rzędu wiech­li­now­ców; bi­czy­co­wa­te


Źródła:

SJP.pl

Biczownicy

ro­śli­na tro­pi­kal­na z ro­dzi­ny bi­czow­ni­co­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Biczowniczka

człon­ki­ni bract­wa re­li­gij­ne­go, za­ło­żo­ne­go we Wło­szech w XIII wieku, która zgod­nie wę­dro­wa­ła wraz z in­ny­mi w pro­ce­sjach po­kut­ni­czych, bi­czu­jąc się i będąc bi­czo­wa­ną przez współ­bra­ci, na­wo­łu­jąc do po­ku­ty; fla­ge­lant­ka, fla­gel­lant­ka


Źródła:

SJP.pl

Biczowniczy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z bi­czow­ni­kiem lub bi­czo­wa­niem, do­ty­czą­cy bi­czow­ni­ka lub bi­czo­wa­nia


Źródła:

Wiktionary

Biczownik

1. czło­nek bract­wa re­li­gij­ne­go, za­ło­żo­ne­go we Wło­szech w XIII wieku, który zgod­nie wę­dro­wał wraz z in­ny­mi w pro­ce­sjach po­kut­ni­czych, bi­czu­jąc się i będąc bi­czo­wa­nym przez współ­bra­ci, na­wo­łu­jąc do po­ku­ty; fla­ge­lant, fla­gel­lant;
2. ten, kto bi­czu­je, za­da­je ciosy bi­czem


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) hist. rel. czło­nek śred­nio­wiecz­ne­go ruchu re­li­gij­ne­go, który prak­ty­ko­wał pu­blicz­ne bi­czo­wa­nie się jako formę po­ku­ty; chło­sta­ją­cy się po­kut­nik

 (1.2) osoba, która bi­czu­je

 (1.3) na­rzę­dzie do bi­czo­wa­nia

 (1.4) leśn. słabe, smu­kłe drze­wo, które ro­śnie zbyt gęsto w zwar­ciu i jego gięt­kie, mocno ko­ły­sa­ne wia­trem ga­łę­zie sma­ga­ją i usz­ka­dza­ją ko­ro­ny są­sied­nich drzew

 (1.5) daw. trze­ci koń za­przę­gu obok dwóch dysz­lo­wych


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biczowy

→ bicz


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z bi­czem, do­ty­czą­cy bicza


Patrz:bicz

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biczyca

mszak z klasy wą­tro­bow­ców, niek­tó­re ga­tun­ki praw­nie chro­nio­ne


Źródła:

SJP.pl

Biczycowate

o ce­chach bi­czy­co­wa­tych (ro­dzi­na ro­ślin)


Bi­czy­co­wa­te ("Fla­gel­la­ria­ce­ae") – mo­no­ty­po­wa ro­dzi­na ro­ślin jed­no­li­ścien­nych z rzędu wiech­li­now­ców. Za­sięg obej­mu­je cen­tral­ną i po­łud­nio­wą część Afry­ki, po­łud­nio­wo-wschod­nią część Azji, pół­noc­ną część Au­stra­lii oraz wyspy na Oce­a­nie Spo­koj­nym. Na­le­ży tu tylko jeden ro­dzaj Fla­gel­la­ria z czte­re­ma ga­tun­ka­mi.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Biczycowaty

o ce­chach bi­czy­co­wa­tych (ro­dzi­na ro­ślin)


Źródła:

SJP.pl

Biczyk

zdrob­nie­nie od: bicz


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Biczykowy

→ bi­czyk


Patrz:biczyk

Źródła:

SJP.pl

Biczysko

1. rę­ko­jeść bicza;
2. zgru­bie­nie od: bicz


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) zgrub. od bicz

 (1.2) rę­ko­jeść bata lub bicza


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biczówka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. na­pi­wek, licha za­pła­ta

 (1.2) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. za­pła­ta dla pa­rob­ka


Źródła:

Wiktionary

Bid

ofe­ro­wa­na cena, ofer­ta na auk­cji


Źródła:

SJP.pl

Bida

1. mały dwu­ko­ło­wy wózek jed­no­kon­ny; bieda, bied­ka, biga, dwu­kół­ka;
2. po­tocz­nie: bieda


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) przest. lub gwara. bieda


Bida – mia­sto w środ­ko­wej Ni­ge­rii, w sta­nie Niger, dru­gie pod wzglę­dem wiel­ko­ści mia­sto w sta­nie Niger, leży na skrzy­żo­wa­niu dróg z Jebba i Zun­ge­ru i Agaie.

W tym mie­ście roz­wi­nął się prze­mysł ma­te­ria­łów bu­dow­la­nych oraz spo­żyw­czy.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bidactwo

→ bie­dact­wo


Patrz:biedactwo

Źródła:

SJP.pl

Bidaczysko

→ bie­da­czy­sko


Patrz:biedaczysko

Źródła:

SJP.pl

Bidak

po­tocz­nie, z po­li­to­wa­niem: bie­dak; bi­da­ka, bidok


Źródła:

SJP.pl

Bidaka

(ro­dzaj żeń­ski) po­tocz­nie: bied­na ko­bie­ta; bie­dacz­ka


Źródła:

SJP.pl

Bidecik

zdrob­nie­nie od: bidet; mały bidet


Źródła:

SJP.pl

Biden

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bidermajerowski

→ bie­der­me­ier; bie­der­me­ie­row­ski


Źródła:

SJP.pl

Bidet

urzą­dze­nie do pod­my­wa­nia się


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) urzą­dze­nie sa­ni­tar­ne słu­żą­ce do hi­gie­ny in­tym­nej;


Bidet – urzą­dze­nie z ce­ra­mi­ki sa­ni­tar­nej słu­żą­ce do pod­my­wa­nia się. Bidet umoż­li­wia umy­cie oko­lic kro­cza oraz od­by­tu bez ko­niecz­no­ści ro­zbie­ra­nia się do naga, w wy­god­nej, sie­dzą­cej po­zy­cji. Jest czę­ścią wy­po­sa­że­nia ła­zie­nek. Wy­glą­dem i wiel­ko­ścią przy­po­mi­na z jed­nej stro­ny musz­lę klo­ze­to­wą, z dru­giej zaś umy­wal­kę umie­szczo­ną nad po­dło­gą.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bidetka

mała słu­chaw­ka na­try­sko­wa przy to­a­le­cie słu­żą­ca do pod­my­wa­nia się; bi­det­ta


Źródła:

SJP.pl

Bidetowy

przy­miot­nik od: bidet


Źródła:

SJP.pl

Bidetta

mała słu­chaw­ka na­try­sko­wa przy to­a­le­cie słu­żą­ca do pod­my­wa­nia się; bi­det­ka


Źródła:

SJP.pl

Bidi

cien­ki, in­dyj­ski pa­pie­ros


Źródła:

SJP.pl

Bidny

po­tocz­nie, z po­li­to­wa­niem: bied­ny


Źródła:

SJP.pl

Bidok

po­tocz­nie, z po­li­to­wa­niem: bie­dak; bi­da­ka, bidak


Źródła:

SJP.pl

Bidon

nie­du­że pla­sti­ko­we lub me­ta­lo­we, za­my­ka­ne na­czy­nie do prze­cho­wy­wa­nia pły­nów


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) bu­tel­ka na płyny kon­sump­cyj­ne za­kła­da­na na ramę ro­we­ro­wą;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bidonik

zdrob­nie­nie od: bidon


Źródła:

SJP.pl

Bidonowy

→ bidon


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy bi­do­nu, zwią­za­ny z bi­do­nem


Patrz:bidon

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bidota

gwa­ro­wo lub po­tocz­nie: bie­do­ta


Źródła:

SJP.pl

Bidować

li­cy­to­wać zle­ce­nie wy­sta­wio­ne na prze­targ na auk­cji; kwo­to­wać


Źródła:

SJP.pl

Bidul

po­tocz­nie: dom dziec­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) pot. dom dziec­ka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (2.1) D. lm. od rze­czow­ni­ka bi­du­la


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bidula

po­tocz­nie, z po­li­to­wa­niem: męż­czyz­na bied­ny, po­krzyw­dzo­ny przez los; bie­du­la


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ina­czej: bie­du­la

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) D. lp. od rze­czow­ni­ka bidul


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bidule

forma rze­czow­ni­ka.

 (1.1) M., B. i W. lm. od: bi­du­la


Źródła:

Wiktionary

Bidulek

zdrob­nie­nie od: bi­du­la (ze współ­czu­ciem o czło­wie­ku bied­nym); bie­du­lek, bie­dul­ka


Źródła:

SJP.pl

Bidulka

zdrob­nie­nie od: bi­du­la (ze współ­czu­ciem o ko­bie­cie bied­nej); bie­dul­ka


Źródła:

SJP.pl

Bidulkowatość

→ bi­dul­ko­wa­ty


Patrz:bidulkowaty

Źródła:

SJP.pl

Bidulkowaty

po­tocz­nie: bied­ny, nie­szczę­śli­wy


Źródła:

SJP.pl

Bidusia

po­tocz­nie, z po­li­to­wa­niem: osoba bied­na, po­krzyw­dzo­na przez los; bie­du­la, bi­du­la


Źródła:

SJP.pl

Bidwell

Bid­well – osada w An­glii, w hrab­stwie ce­re­mo­nial­nym Bed­fords­hi­re, w dy­stryk­cie (uni­ta­ry aut­ho­ri­ty) Cen­tral Bed­fords­hi­re. Leży 26 km na po­łud­nie od cen­trum mia­sta Bed­ford i 53 km na pół­noc­ny za­chód od cen­trum Lon­dy­nu.


Źródła:

Wikipedia

Bidziński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Bidło

ru­cho­ma część kros­na słu­żą­ca do pro­wa­dze­nia czó­łen­ka


Bidło – po­tocz­na, skró­co­na nazwa me­cha­niz­mu bi­dło­we­go. Bidło do­bi­ja każdy wpro­wa­dzo­ny wątek do kra­wę­dzi tka­ni­ny, two­rząc ko­lej­ne jej ele­men­ty. Bidło speł­nia też inne, do­dat­ko­we funk­cje. Sta­no­wi bież­nię dla czó­łen­ka i jest ele­men­tem na­pę­dza­ją­cym inne me­cha­niz­my.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bidżan

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. hy­dron. rzeka na Da­le­kim Wscho­dzie Rosji, w Ży­dow­skim Ob­wo­dzie Au­to­no­micz­nym, lewy do­pływ Amuru


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Biebrowo

wieś w wo­je­wództ­wie po­mor­skim


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Biebrza

rzeka w pół­noc­no-wschod­niej Pol­sce


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. rzeka w pół­noc­no-wschod­niej Pol­sce, prawy do­pływ Narwi;


Bie­brza – rzeka w pół­noc­no-wschod­niej Pol­sce, prawy do­pływ Narwi.

Dłu­gość: ok. 165 km, po­wierzch­nia do­rze­cza: 7051 km².

Bie­brza ma źró­dła na po­łud­nie od No­we­go Dworu w wo­je­wództ­wie pod­la­skim, ucho­dzi do Narwi ok. 3 km od Wizny. Po­przez Kanał Au­gu­stow­ski łączy się z Niem­nem. Bie­brzę cha­rak­te­ry­zu­je asy­me­tria do­rze­cza: bar­dziej roz­wi­nię­te jest do­rze­cze pra­wo­brzeż­ne – 75,5% (głów­nie rzeki spły­wa­ją­ce z Po­je­zie­rza Ma­zur­skie­go), le­wo­brzeż­ne sta­no­wi 24,5%.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biebrzański

przy­miot­nik od: Bie­brza


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy Bie­brzy, zwią­za­ny z Bie­brzą


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biec

bie­gnąć;
1. prze­mie­szczać się szyb­ko dzię­ki dy­na­micz­nej pracy nóg;
2. śpie­szyć, szyb­ko uda­wać się gdzieś;
3. po­su­wać się na­przód (np. czas bie­gnie po­wo­li);
4. pro­wa­dzić (np. droga bie­gnie przez las)


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) szyb­ko po­ru­szać się na no­gach w kro­kach, pod­czas któ­rych na­stę­pu­je jed­no­czes­ne oder­wa­nie obu nóg od ziemi

 (1.2) o cza­sie mijać, prze­mi­jać

 (1.3) pro­wa­dzić w ja­kimś kie­run­ku


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biechowo

1. wieś w wo­je­wództ­wie ku­jaw­sko-po­mor­skim;
2. wieś w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Biechów

nazwa kilku wsi w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Biecki

przy­miot­nik od: Biecz


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy Bie­cza, zwią­za­ny z Bie­czem, po­cho­dzą­cy z Bie­cza


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biecz

1. mia­sto w Pol­sce;
2. wieś w Pol­sce


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w po­łud­nio­wo-wschod­niej Pol­sce, w wo­je­wództ­wie ma­ło­pol­skim;


Biecz – mia­sto w po­łud­nio­wo-wschod­niej Pol­sce, w wo­je­wództ­wie ma­ło­pol­skim, w po­wie­cie gor­lic­kim, sie­dzi­ba gminy miej­sko-wiej­skiej Biecz. Leży nad rzeką Ropą, na jed­nym ze wzgórz Po­gó­rza Kar­pac­kie­go. Ze wzglę­du na bo­ga­tą hi­sto­rię czę­sto jest na­zy­wa­ne „perłą Pod­kar­pa­cia” lub „małym Kra­ko­wem”. Bywa także okre­śla­ny jako „pol­skie Car­cas­son­ne”, dzię­ki za­cho­wa­nym frag­men­tom śred­nio­wiecz­nych murów miej­skich i za­bu­do­wy.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bieczanin

miesz­ka­niec Bie­cza


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Bie­cza


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bieczanka

miesz­kan­ka Bie­cza


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Bie­cza


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bieczski

przy­miot­nik

 (1.1) stpol. z Bie­cza


Źródła:

Wiktionary

Bieczyno

wieś w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim


Bie­czy­no – wieś w pół­noc­no-za­chod­niej Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie gry­fic­kim, w gmi­nie Trze­bia­tów.

We­dług da­nych z 31 grud­nia 2009 wieś miała 176 miesz­kań­ców.

W la­tach 1946–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa szcze­ciń­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bieda

1. brak środ­ków do życia; ubó­stwo, nędza;
2. sy­tu­a­cja nie­przy­jem­na, trud­na; kło­po­ty, nie­szczę­ście
3. ro­dzaj po­wo­zu; bida; bied­ka; biga; dwu­kół­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) stan braku środ­ków do życia

 (1.2) trud­na sy­tu­a­cja

 (1.3) hist. dwu­ko­ło­wy po­jazd jed­no­kon­ny

 (1.4) mit­słow. nie­śmier­tel­ny wę­dru­ją­cy demon spro­wa­dza­ją­cy na ludzi nie­do­sta­tek

 (1.5) gw-pl|księ­stwo ło­wic­kie. nie­po­go­da


Bieda, ubó­stwo – po­ję­cie eko­no­micz­ne i so­cjo­lo­gicz­ne opi­su­ją­ce stały brak do­sta­tecz­nych środ­ków ma­te­rial­nych dla za­spo­ko­je­nia po­trzeb jed­nost­ki, w szcze­gól­no­ści w za­kre­sie je­dze­nia, schro­nie­nia, ubra­nia, tran­spor­tu oraz pod­sta­wo­wych po­trzeb kul­tu­ral­nych i spo­łecz­nych. Ubó­stwo sta­no­wi za­gro­że­nie dla re­a­li­za­cji celów lub zadań ży­cio­wych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biedacki

→ bie­dak; bied­ny, ubogi, nedz­ny


Źródła:

SJP.pl

Biedactwo

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) ze współ­czu­ciem: jed­nost­ka bied­na lub nie­szczę­śli­wa


Źródła:

Wiktionary

Biedaczek

zdrob­nie­nie od: bie­dak


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) ze współ­czu­ciem: osoba bied­na lub nie­szczę­śli­wa


Bie­da­czek – osada w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie sta­ro­gardz­kim, w gmi­nie Ka­li­ska. Leży w kom­plek­sie Borów Tu­chol­skich.

Osada na­le­ży do so­łect­wa Piece. Do 2023 miej­sco­wość była osadą wsi Piece.

W skład osady wcho­dzą za­led­wie czte­ry od­dziel­ne za­bu­do­wa­nia go­spo­dar­skie.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biedaczka

1. ko­bie­ta nie­ma­ją­cy pie­nię­dzy i do­sta­tecz­nych środ­ków do życia;
2. ko­bie­ta bar­dzo nie­szczę­śli­wa, wzbu­dza­ją­ca współ­czu­cie;
3. rzad­ko: zwie­rzę płci żeń­skiej, które się bar­dzo męczy z po­wo­du ja­kiejś cho­ro­by, wzbu­dza­ją­ce li­tość


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ze współ­czu­ciem: ko­bie­ta bied­na lub nie­szczę­śli­wa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biedaczyna

po­tocz­nie, z po­li­to­wa­niem: ko­bie­ta bied­na, po­krzyw­dzo­na przez los; także o męż­czyź­nie (z sil­niej­szym za­bar­wie­niem ek­spre­syw­nym)


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy lub żeń­ski

 (1.1) pot. ze współ­czu­ciem: osoba bied­na lub nie­szczę­śli­wa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biedaczysko

zgru­bie­nie od: bie­dak


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) ze współ­czu­ciem: osoba bied­na lub nie­szczę­śli­wa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biedaczów

wieś w wo­je­wództ­wie pod­kar­pac­kim


Bie­da­czów – wieś po­ło­żo­na w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie pod­kar­pac­kim, po­wie­cie le­żaj­skim, gmi­nie Le­żajsk. Ma sta­tus so­łect­wa. Leży przy dro­dze 877


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Biedaemerytura

bar­dzo niska eme­ry­tu­ra nie­wy­star­cza­ją­ca na prze­ży­cie


Źródła:

SJP.pl

Biedak

1. czło­wiek nie­ma­ją­cy pie­nię­dzy i do­sta­tecz­nych środ­ków do życia;
2. czło­wiek bar­dzo nie­szczę­śli­wy, wzbu­dza­ją­cy współ­czu­cie;
3. rzad­ko: zwie­rzę, które się bar­dzo męczy z po­wo­du ja­kiejś cho­ro­by, wzbu­dza­ją­ce li­tość


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba, któ­rej bra­ku­je środ­ków do życia

 (1.2) ze współ­czu­ciem o kimś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biedaka

(r. męski) rza­dziej: bie­dak


Źródła:

SJP.pl

Biedanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|bie­dać.


Źródła:

Wiktionary

Biedaszyb

miej­sce nie­le­gal­ne­go wy­do­by­cia su­row­ców przez osoby ubo­gie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) sa­mo­wol­ny, pry­mi­tyw­ny wykop gór­ni­czy wy­ko­na­ny w celu po­zy­ska­nia su­row­ców ko­pal­nych, pow­sta­ją­cy zwy­kle w wa­run­kach skraj­ne­go ubó­stwa;


Bie­da­szyb (żarg., nazwa po­cho­dzi z lat 30. XX wieku) – wy­ro­bi­sko gór­ni­cze (szy­bik lub sztol­nia) wy­ko­na­ne w po­bli­żu wy­chod­ni w spo­sób nie­le­gal­ny, udo­stęp­nia­ją­ce wę­giel, naj­czę­ściej wę­giel ka­mien­ny. Osoba ura­bia­ją­ca wę­giel z wy­ko­rzy­sta­niem bie­da­szy­bu to bie­da­szy­bi­karz.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biedaszybik

pry­mi­tyw­na ko­pal­nia, z któ­rej uboga lud­ność wy­do­by­wa wę­giel na włas­ny uży­tek


Źródła:

SJP.pl

Biedaszybnik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pot. osoba wy­do­by­wa­ją­ca wę­giel w bie­da­szy­bach


Źródła:

Wiktionary

Biedazupa

po­tocz­nie: skrom­na zupa o wod­ni­stej kon­sy­sten­cji, zwy­kle ni­skiej ja­ko­ści; bie­da­zup­ka


Źródła:

SJP.pl

Biedazupka

po­tocz­nie: skrom­na zupa o wod­ni­stej kon­sy­sten­cji, zwy­kle ni­skiej ja­ko­ści; bie­da­zu­pa


Źródła:

SJP.pl

Biedać

cza­sow­nik

 (1.1) stpol. la­men­to­wać


Źródła:

Wiktionary

Biedermeier

[czy­taj: bi­der­ma­jer] mebel w stylu bie­der­me­ier


rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) szt. pro­sty i funk­cjo­nal­ny styl w ar­chi­tek­tu­rze i wy­po­sa­że­niu wnętrz, a także w li­te­ra­tu­rze, ma­lar­stwie, mo­dzie itp.;

 (1.2) mebel lub inny przed­miot w tym stylu


Bie­der­me­ier – styl w sztu­ce, li­te­ra­tu­rze, mu­zy­ce, a prze­de wszyst­kim w ar­chi­tek­tu­rze wnętrz roz­wi­nię­ty w la­tach 1815–1848 w Eu­ro­pie Środ­ko­wej – głów­nie w Niem­czech i Au­strii oraz w kra­jach po­zo­sta­ją­cych w kręgu kul­tu­ry nie­miec­ko­ję­zycz­nej: skan­dy­naw­skich (zwła­szcza w Danii), w pół­noc­nych Wło­szech i kra­jach sło­wiań­skich (szcze­gól­nie Cze­chy, Pol­ska).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biedermeierowski

→ bie­der­me­ier [czy­taj: bi­der­ma­je­row­ski]


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z bie­der­me­ie­rem (sty­lem me­blar­skim lub me­blem w takim stylu)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biedka

daw­niej: woj­sko­wy i go­spo­dar­czy po­jazd dwu­ko­ło­wy; dwu­kół­ka; bida; bieda; biga


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) hist. transp. nie­wiel­ki, dwu­ko­ło­wy wózek bez kozła, uży­wa­ny w jed­no­kon­nym za­przę­gu jako po­jazd go­spo­dar­ski i w woj­sku;


Bied­ka (bieda, bida) – nie­wiel­ki, pro­sty, dwu­ko­ło­wy wózek, uży­wa­ny w jed­no­kon­nym za­przę­gu dla ko­mu­ni­ka­cji, celów go­spo­dar­skich i woj­sko­wych.

Na­zy­wa­na ina­czej dwu­kół­ką, była lek­kim, od­kry­tym po­ja­zdem słu­żą­cym na te­re­nach wiej­skich do po­dró­ży oraz tran­spor­tu pro­duk­tów na sprze­daż i to­wa­rów dla go­spo­dar­stwa do­mo­we­go. Na zie­miach pol­skich uży­wa­no jej od XVIII wieku. Nazwę tę wy­wo­dzo­no od ła­ciń­skie­go "bīga" oz­na­cza­ją­ce­go lekki wóz dwu­ko­ło­wy o róż­no­rod­nym za­sto­so­wa­niu.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biedkowo

wieś w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim


Bied­ko­wo (niem. Bet­ken­dorf) – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim, w po­wie­cie bra­niew­skim, w gmi­nie From­bork.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa el­blą­skie­go. Wieś znaj­du­je się w hi­sto­rycz­nym re­gio­nie War­mia. Pier­wsza wzmian­ka o jej ist­nie­niu po­cho­dzi z 1304 r..


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Biedna

ko­bie­ta bied­na; nę­dzar­ka; że­bracz­ka


Sedlo Bied­na – prze­łęcz w sło­wac­kich Sko­ru­szyń­skich Wier­chach. W tłu­ma­cze­niu na język pol­ski oz­na­cza to prze­łęcz Bieda. Ostat­nio na sło­wac­kich ma­pach wpro­wa­dza się nową jej nazwę – Nad Stu­dien­ka­mi. Prze­łęcz znaj­du­je się w głów­nym grzbie­cie Sko­ru­szyń­skich Wier­chów, po­mię­dzy szczy­ta­mi Bied­na (965 m) i Oslí vrch (1039 m). Po­łud­nio­we stoki spod prze­łę­czy opa­da­ją do miej­sco­wo­ści Ha­bów­ka ("Ha­bov­ka"), pół­noc­ne do do­li­ny po­to­ku Zábiedovčik.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Biednawy

tro­chę bied­ny


Źródła:

SJP.pl

Biedniacki

przy­miot­nik od: bied­niak


przy­miot­nik

 (1.1) po­gard. ko­ja­rzą­cy się z biedą

 (1.2) hist. do­ty­czą­cy bied­nia­ków


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biedniaczka

chłop­ka na­le­żą­ca do bie­do­ty wiej­skiej


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) hist. ko­bie­ta na­le­żą­cą do bie­do­ty wiej­skiej, czyli chłop­ka bez­rol­na lub ma­ło­rol­na

 (1.2) pot. ko­bie­ta, która budzi li­tość lub znaj­du­je się w trud­nej sy­tu­a­cji ma­te­rial­nej bądź ży­cio­wej


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biedniak

chłop na­le­żą­cy do bie­do­ty wiej­skiej


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) przest.; hist. polit. bez­rol­ny lub ma­ło­rol­ny chłop;


Bied­niak – okre­śle­nie naj­bied­niej­szej grupy chło­pów sto­so­wa­ne w Pol­sce od 1944 roku. Szcze­gól­nie czę­sto było uży­wa­ne w okre­sie ko­lek­ty­wi­za­cji w la­tach 1948–1956.

Wła­dze dążąc do ko­lek­ty­wi­za­cji sta­ra­ły się ro­zbić wieś na trzy ka­te­go­rie: ku­ła­ków, śred­nia­ków i bied­nia­ków.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biednie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) w spo­sób bied­ny, skrom­nie, ubogo


Bied­nie – dawny za­ścia­nek. Te­re­ny, na któ­rych leżał, znaj­du­ją się obec­nie na Bia­ło­ru­si, w ob­wo­dzie wi­teb­skim, w re­jo­nie mior­skim, w siel­so­wie­cie Nowy Po­host.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Biedniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: bied­nie


Źródła:

SJP.pl

Biedniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: bied­ny


Źródła:

SJP.pl

Biednienie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|bied­nieć.


Źródła:

Wiktionary

Biednieć

cza­sow­nik

 (1.1) sta­wać się bied­niej­szym


Źródła:

Wiktionary

Biednieńki

zdrob­nie­nie od: bied­ny; bied­niut­ki, bied­niuch­ny, bied­niuś­ki


Źródła:

SJP.pl

Biednik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) stpol. bie­dak, czło­wiek ubogi


Źródła:

Wiktionary

Biedniuchny

zdrob­nie­nie od: bied­ny; bied­nień­ki, bied­niut­ki, bied­niuś­ki


Źródła:

SJP.pl

Biedniusieńki

zdrob­nie­nie od: bied­niuś­ki


przy­miot­nik

 (1.1) pot. zdrobn. od: bied­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biedniuteńki

zdrob­nie­nie od: bied­niut­ki; bied­niu­sień­ki


przy­miot­nik

 (1.1) pot. zdrobn. od: bied­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biedniutki

zdrob­nie­nie od: bied­ny; bied­nień­ki, bied­niuch­ny, bied­niuś­ki


przy­miot­nik

 (1.1) zdrobn. od: bied­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biedniuśki

zdrob­nie­nie od: bied­ny; bied­nień­ki, bied­niuch­ny, bied­niut­ki


Źródła:

SJP.pl

Biedność

daw­niej: bieda, nędza, ubó­stwo


Źródła:

SJP.pl

Biedny

1. nie­ma­ją­cy środ­ków do życia;
2. nie­szczę­śli­wy, bu­dzą­cy współ­czu­cie;
3. zni­szczo­ny, lichy;
4. bied­ny jak mysz ko­ściel­na - bar­dzo ubogi


przy­miot­nik

 (1.1) taki, któ­re­mu bra­ku­je środ­ków do życia

 (1.2) ze współ­czu­ciem o kimś; posz­ko­do­wa­ny

 (1.3) świad­czą­cy o bie­dzie

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) osoba bied­na (1.1), uboga


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biedota

1. lud­ność bied­na, po­zba­wio­na pie­nię­dzy;
2. po­tocz­nie:
a) ko­bie­ta bied­na, po­zba­wio­na pie­nię­dzy; 2. ko­bie­ta bu­dzą­ca li­tość, współ­czu­cie; także o męż­czyź­nie z sil­niej­szym za­bar­wie­niem ek­spre­syw­nym


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ogół ludzi bied­nych, bez środ­ków do życia

 (1.2) pot. osoba bez środ­ków do życia, także. czło­wiek, który budzi współ­czu­cie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biedowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) życie w bie­dzie, nie­do­stat­ku


Źródła:

Wiktionary

Biedować

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) żyć w bie­dzie, nie­do­stat­ku

 (1.2) przest. cier­pieć z po­wo­du przew­le­kłej cho­ro­by

 (1.3) daw. bie­dzić się, ślę­czeć nad czymś

 (1.4) daw. na­rze­kać, uty­ski­wać na kogoś

 (1.5) daw. mę­czyć się, mo­zo­lić się

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny bie­do­wać się

 (2.1) przest. mę­czyć się, mo­zo­lić się


Źródła:

Wiktionary

Biedowo

wieś w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim


Bie­do­wo (niem. "Neu Ma­ra­u­nen", 1928–1945 "Ma­ra­u­nen") – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim, w po­wie­cie olsz­tyń­skim, w gmi­nie Bar­cze­wo.

W la­tach 1975–1998 wieś ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa olsz­tyń­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Biedołach

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) gw-pl|Dro­ho­bycz., reg-pl|Kresy po­łud­nio­we, Prze­myśl. z po­li­to­wa­niem: bie­dak, be­zdom­ny


Źródła:

Wiktionary

Biedra

po­tocz­nie: sklep dy­skon­to­wy sieci hand­lo­wej "Bie­dron­ka"


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. jeden z dy­skon­tów sieci hand­lo­wej Bie­dron­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biedro

forma rze­czow­ni­ka.

 (1.1) W. lp. od: bie­dra

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (2.1) gw-pl|Ma­zo­wsze. bio­dro


Źródła:

Wiktionary

Biedroneczka

mała bie­dron­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. zdrobn. od: bie­dron­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biedronka

drob­ny chrząszcz, zwy­kle czer­wo­ny w czar­ne krop­ki


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ent. chrząszcz z ro­dzi­ny nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Coc­ci­nel­li­dae|ref=tak., bie­dron­ko­wa­tych;

 (1.2) hand. mar­ket z dy­skon­to­wej sieci hand­lo­wej Bie­dron­ka


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biedronkowate

ro­dzi­na chrzą­szczy wie­lo­żer­nych


Bie­dron­ko­wa­te (Coc­ci­nel­li­dae) – ro­dzi­na owa­dów z rzędu chrzą­szczy (Co­le­op­te­ra). Obej­mu­je około 5 ty­się­cy ga­tun­ków o owal­nym, wy­pu­kłym ciele, krót­kich od­nó­żach i czer­wo­nych bądź żół­tych po­kry­wach z czar­ny­mi plam­ka­mi. Owady te osią­ga­ją nie­wiel­kie roz­mia­ry, zwy­kle 8–10 mm.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Biedronkowaty

o ce­chach bie­dron­ko­wa­tych (ro­dzi­na chrzą­szczy)


Źródła:

SJP.pl

Biedronkowy

1. → Bie­dron­ka (sieć skle­pów);
2. → bie­dron­ka (owad)


Źródła:

SJP.pl

Biedroń

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Biedrusko

Bie­dru­sko – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie poz­nań­skim, w gmi­nie Suchy Las, le­żą­ca nad Wartą, ok. 5 km na pół­noc od gra­nic Poz­na­nia i ok. 15 km od cen­trum.


Źródła:

Wikipedia

Biedrzeniec

ro­śli­na ziel­na z ro­dzi­ny bal­dasz­ko­wa­tych (se­le­ro­wa­tych), o drob­nych, bia­łych lub ró­żo­wa­wych kwia­tach ze­bra­nych w bal­da­chy, wy­stę­pu­ją­ca w Eu­ro­pie i za­chod­niej Azji


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) bot. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Pim­pi­nel­la|ref=tak|L.., ro­dzaj ro­śli­ny ziel­nej z ro­dzi­ny se­le­ro­wa­tych, obej­mu­ją­cy ga­tun­ki o pie­rza­stych li­ściach i bal­da­cho­wa­tych kwia­to­sta­nach i niek­tó­re z nich mają zna­cze­nie ku­li­nar­ne i lecz­ni­cze


Bie­drze­niec ("Pim­pi­nel­la") – ro­dzaj ro­ślin dwu­let­nich lub bylin z ro­dzi­ny se­le­ro­wa­tych ("Apia­ce­ae"). Na­le­ży tu ok. 150 ga­tun­ków. Za­sięg ro­dza­ju obej­mu­je nie­mal w ca­ło­ści wszyst­kie kon­ty­nen­ty Sta­re­go Świa­ta: Eu­ro­pę, Afry­kę i Azję, a ga­tun­ki in­tro­du­ko­wa­ne z tego ro­dza­ju wy­stę­pu­ją także na obu kon­ty­nen­tach ame­ry­kań­skich.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biedrzychowice

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Biedrzychów

1. wieś w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim;
2. wieś w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Biedrzycki

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Biedrzyga

krzew z ro­dzi­ny ber­be­ry­so­wa­tych, ros­ną­cy w Azji Wschod­niej i w Ame­ry­ce Pół­noc­nej


Źródła:

SJP.pl

Biedrzykowice

Bie­drzy­ko­wi­ce – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim, w po­wie­cie piń­czow­skim, w gmi­nie Dzia­ło­szy­ce. Ma sta­tus so­łect­wa. Leży przy DW768.

Do 1954 sie­dzi­ba gminy San­cy­gniów. W la­tach 1954–1972 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Bie­drzy­ko­wi­ce. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa kie­lec­kie­go.


Źródła:

Wikipedia

Biedrzynek

śró­dziem­no­mor­ska by­li­na o czer­wo­nych kwia­tach, na­le­żą­ca do ro­dzi­ny kozł­ko­wa­tych; ostro­go­wiec


Źródła:

SJP.pl

Biedrzyński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Biedróneczka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. pot. zdrobn. od: bie­drón­ka


Źródła:

Wiktionary

Biedrónka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ent. gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski, Za­ol­zie. bie­dron­ka


Źródła:

Wiktionary

Biedula

po­tocz­nie, z po­li­to­wa­niem: męż­czyz­na bied­ny, po­krzyw­dzo­ny przez los; bi­du­la


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski lub mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pie­szczot­li­we lub współ­czu­ją­ce okre­śle­nie kogoś bied­ne­go, nie­szczę­śli­we­go lub pe­cho­we­go


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biedulek

zdrob­nie­nie od: bie­du­la (ze współ­czu­ciem o czło­wie­ku bied­nym); bi­du­lek, bie­dul­ka


Źródła:

SJP.pl

Biedulka

zdrob­nie­nie od: bie­du­la (ze współ­czu­ciem o ko­bie­cie bied­nej); bi­dul­ka


Źródła:

SJP.pl

Biedziak

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Biedzić

w zna­cze­niu: bie­dzić się - mę­czyć się


Źródła:

SJP.pl

Bieg

1. prze­mie­szcza­nie się za po­mo­cą szyb­kich ru­chów nóg;
2. ruch, prze­mie­szcza­nie się, funk­cjo­no­wa­nie;
3. dzia­nie się, prze­bieg wy­da­rzeń;
4. kon­ku­ren­cja spor­to­wa;
5. po­zy­cja prze­kład­ni w me­cha­niz­mie na­pę­do­wym


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) po­ru­sza­nie się przez krót­kie i szyb­kie pod­sko­ki

 (1.2) po­stę­po­wa­nie, roz­wój zda­rze­nia lub pro­ce­su

 (1.3) sport. kon­ku­ren­cja spor­to­wa, w któ­rej cho­dzi o jak naj­szyb­sze do­bie­gnię­cie do mety

 (1.4) hy­drol. prąd wody, nurt

 (1.5) mot. prze­ło­że­nie w skrzy­ni bie­gów

 (1.6) bud. ciąg stop­ni po­łą­czo­nych ze sobą

 (1.7) łow. noga zwie­rząt łow­nych, głów­nie je­le­nio­wa­tych i dzika

 (1.8) stpol. śrpol. uciecz­ka

 (1.9) stpol. na­jazd


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biegactwo

pe­jo­ra­tyw­nie: bez­kry­tycz­ny sto­su­nek do bie­ga­nia, bli­ski fa­na­tyz­mo­wi re­li­gij­ne­mu


Źródła:

SJP.pl

Biegacz

1. spor­to­wiec upra­wia­ją­cy biegi;
2. daw­niej: ro­dzaj słu­żą­ce­go; go­niec, la­u­fer;
3. duży chrząszcz z ro­dzi­ny o tej samej naz­wie, o ciem­nych, czę­sto me­ta­licz­nie lśnią­cych po­kry­wach i dłu­gich no­gach, dra­pież­ny, zwy­kle po­ży­tecz­ny, pro­wa­dzą­cy nocny tryb życia


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) sport. osoba upra­wia­ją­ca jedną z dy­scy­plin lek­ko­at­le­tycz­nych – biegi

 (1.2) sport. osoba upra­wia­ją­ca biegi nar­ciar­skie

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) ent. chrząszcz z ro­dzi­ny bie­ga­czo­wa­tych (nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Ca­ra­bi­dae|ref=tak.);

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (3.1) bot. mykol. ro­śli­na (rza­dziej grzyb) oder­wa­na od po­dło­ża i nie­sio­na przez wiatr


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biegacze

ro­dzi­na du­żych chrzą­szczy obej­mu­ją­ca ponad 30 ty­się­cy ga­tun­ków; bie­ga­czo­wa­te, szczy­paw­ko­wa­te, szczy­paw­ki


Bie­ga­cze (b. pu­styn­ne, b. ste­po­we), bie­gu­sy, cha­ma­e­cho­ry – ro­śli­ny, któ­rych pędy na­dziem­ne lub ich czę­ści (kwia­to­sta­ny, dęte owoce) sta­no­wią dia­spo­ry prze­mie­szcza­ją­ce się po po­wierzch­ni ziemi pod wpły­wem dzia­ła­nia wia­tru. Bie­ga­cze są ro­śli­na­mi ty­po­wy­mi dla bio­mów pu­styn­nych i ste­po­wych, gdzie ot­war­te prze­strze­nie poz­wa­la­ją po­ko­ny­wać duże od­le­gło­ści.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Biegaczka

ko­bie­ta spor­to­wiec upra­wia­ją­ca biegi


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) sport. sports­men­ka upra­wia­ją­ca biegi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biegaczowate

ro­dzi­na du­żych chrzą­szczy obej­mu­ją­ca ponad 30 ty­się­cy ga­tun­ków; bie­ga­cze, szczy­paw­ko­wa­te, szczy­paw­ki


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) syst. ent. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Ca­ra­bi­dae|La­tre­il­le|ref=tak., ro­dzi­na owa­dów z rzędu chrzą­szczy;


Bie­ga­czo­wa­te (Ca­ra­bi­dae) – ro­dzi­na owa­dów z rzędu chrzą­szczy (Co­le­op­te­ra) obej­mu­ją­ca ponad 30 tys. ga­tun­ków, z czego w Pol­sce wy­stę­pu­je ponad 500.

Nauką o chrzą­szczach bie­ga­czo­wa­tych jest ka­ra­bi­do­lo­gia.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biegaczowaty

o ce­chach bie­ga­czo­wa­tych (ro­dzi­na chrzą­szczy)


Źródła:

SJP.pl

Biegaj

śro­do­wi­sko­wo: uczest­ni­czyć w czymś, np. bie­gać ma­ra­ton, sprin­ty


Źródła:

SJP.pl

Biegalnia

typ po­mie­szcze­nia sta­jen­ne­go dla koni, w któ­rym konie utrzy­mu­je się swo­bod­nie, wią­żąc je tylko na czas kar­mie­nia lub prze­pro­wa­dza­nia za­bie­gów


Źródła:

SJP.pl

Biegalski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bieganie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|bie­gać.

 (1.2) sport. dy­scy­pli­na spor­to­wa

 (1.3) przen. za­łat­wia­nie cze­goś w róż­nych miej­scach, jedno po dru­gim


Źródła:

Wiktionary

Bieganina

prze­mie­szcza­nie się i wy­ko­ny­wa­nie róż­nych czyn­no­ści w wielu miej­scach, zwła­szcza przy za­łat­wia­niu cze­goś


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. nie­u­stan­ne bie­ga­nie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bieganizm

po­łą­cze­nie we­ga­niz­mu z upra­wia­niem bie­gów


Źródła:

SJP.pl

Bieganowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Bieganów

nazwa kilku wsi w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Biegać

śro­do­wi­sko­wo: uczest­ni­czyć w czymś, np. bie­gać ma­ra­ton, sprin­ty


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. brak)

 (1.1) prze­mie­szczać się szyb­ki­mi kro­ka­mi, pod­czas któ­rych na­stę­pu­je jed­no­czes­ne oder­wa­nie obu nóg od ziemi, być w ruchu, upra­wiać biegi

 (1.2) pot. czę­sto gdzieś cho­dzić, żyć ak­tyw­nie

 (1.3) pot. eufem. mieć kło­po­ty je­li­to­we

 (1.4) stpol. na­pa­dać

 (1.5) stpol. ucie­kać


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biegała

śro­do­wi­sko­wo: uczest­ni­czyć w czymś, np. bie­gać ma­ra­ton, sprin­ty


Źródła:

SJP.pl

Biegański

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Biegi

1. prze­mie­szcza­nie się za po­mo­cą szyb­kich ru­chów nóg;
2. ruch, prze­mie­szcza­nie się, funk­cjo­no­wa­nie;
3. dzia­nie się, prze­bieg wy­da­rzeń;
4. kon­ku­ren­cja spor­to­wa;
5. po­zy­cja prze­kład­ni w me­cha­niz­mie na­pę­do­wym


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) łow. nogi zwie­rzy­ny łow­nej

 (1.2) sport. bie­ga­nie

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) lm. od: bieg


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biegiem

po­tocz­nie: na­tych­miast, niez­włocz­nie, bły­ska­wicz­nie; mi­giem, mi­gu­siem, bie­gu­siem, w mig


przy­słó­wek

 (1.1) bie­gnąc

wy­krzy­knik

 (2.1) na­ka­zu­jąc na­tych­mia­sto­we przy­stą­pie­nie do dzia­ła­nia

forma rze­czow­ni­ka.

 (3.1) N. lp. od: bieg


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biegle

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) z łat­wo­ścią

 (1.2) ze zna­jo­mo­ścią rze­czy


Źródła:

Wiktionary

Bieglej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: bie­gle


Źródła:

SJP.pl

Bieglejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: bie­gły


Źródła:

SJP.pl

Bieglów

wieś w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim


Bie­glów – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim, w po­wie­cie ka­zi­mier­skim, w gmi­nie Czar­no­cin. Ma sta­tus so­łect­wa.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa kie­lec­kie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Biegnik

w mu­zy­ce: szyb­ko po sobie na­stę­pu­ją­ce dźwię­ki przej­ścio­we umie­szczo­ne po­mię­dzy głów­ny­mi dźwię­ka­mi me­lo­dii


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) muz. krót­ka sek­wen­cja dźwię­ków, które w szyb­kim tem­pie łączą dwa głów­ne dźwię­ki me­lo­dii, peł­niąc funk­cję przej­ścio­wą mię­dzy nimi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biegnikowy

zwią­za­ny z bie­gni­kiem


Źródła:

SJP.pl

Biegnięcie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|biec.

 (1.2) od­cza­sow­ni­ko­wy od|bie­gnąć.


Źródła:

Wiktionary

Biegnąć

biec;
1. prze­mie­szczać się szyb­ko dzię­ki dy­na­micz­nej pracy nóg;
2. śpie­szyć, szyb­ko uda­wać się gdzieś;
3. po­su­wać się na­przód (np. czas bie­gnie po­wo­li);
4. pro­wa­dzić (np. droga bie­gnie przez las)


cza­sow­nik

 (1.1) zob. biec.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biegoholik

osoba uza­leż­nio­na od upra­wia­nia bie­ga­nia


Źródła:

SJP.pl

Biegoholizm

bar­dzo czę­ste upra­wia­nie bie­ga­nia, trak­to­wa­ne jako objaw cho­ro­by


Źródła:

SJP.pl

Biegoszów

wieś w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim


Bie­go­szów – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie zło­to­ryj­skim, w gmi­nie Świe­rza­wa, na Po­gó­rzu Ka­czaw­skim (Po­gó­rzu Zło­to­ryj­skim) w Su­de­tach.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Biegowiec

bie­go­wiec oso­wa­ty, bie­go­wiec świer­ko­wy - ga­tun­ki chrzą­szczy z ro­dzi­ny kóz­ko­wa­tych


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Biegowo

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) sport. od­no­śnie biegu, bie­ga­nia; w bie­gach


Źródła:

Wiktionary

Biegowy

zwią­za­ny z bie­giem


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) sport. zwią­za­ny z bie­giem, bie­ga­niem

 (1.2) techn. zwią­za­ny z bie­giem (prze­ło­że­niem)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biegun

wy­gię­te pó­ło­krą­gło płozy przy ko­ły­skach, bu­ja­ją­cych fo­te­lach, za­baw­kach; szyb­ki koń


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) miej­sce z ja­kie­goś wzglę­du naj­dal­sze lub po­sia­da­ją­ce naj­bar­dziej ek­stre­mal­ne cechy;

 (1.2) jeden z dwóch punk­tów na po­wierzch­ni obra­ca­ją­ce­go się ciała nie­bie­skie­go, przez które prze­cho­dzi jego oś obro­tu

 (1.3) ele­ment ta­kich przed­mio­tów jak koń na bie­gu­nach, lub fotel bu­ja­ny, wy­gię­ty pręt na któ­rym buja się dany przed­miot

 (1.4) fiz. zob. bie­gun ma­gne­tycz­ny.

 (1.5) fiz. zob. bie­gun elek­trycz­ny.

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (2.1) szyb­ki koń wierz­cho­wy

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (3.1) rel. wyz­naw­ca jed­ne­go z odła­mów sta­ro­o­brzę­dow­ców


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biegunecznik

ga­tu­nek drze­wa po­cho­dzą­ce­go z Ame­ry­ki Pół­noc­nej


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy lub mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) bot. drze­wo ros­ną­ce w Ame­ry­ce Po­łud­nio­wej


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biegunecznikowate

ro­dzi­na ro­ślin z rzędu ter­pen­ty­now­ców; w Pol­sce znany ho­do­wa­ny w par­kach bo­żo­drzew


Bie­gu­necz­ni­ko­wa­te ("Si­ma­ro­u­ba­ce­ae" DC.) – ro­dzi­na ro­ślin na­le­żą­ca do rzędu myd­leń­cow­ców "Sa­pin­da­les" (lub ru­tow­ców "Ru­ta­les" w niek­tó­rych uję­ciach sy­ste­ma­tycz­nych). Na­le­ży tu ok. 20 ro­dza­jów ze 110 ga­tun­ka­mi wy­stę­pu­ją­cy­mi głów­nie w ob­sza­rach tro­pi­kal­nych. Stre­fy kli­ma­tu umiar­ko­wa­ne­go się­ga­ją nie­licz­ne ga­tun­ki w po­łud­nio­wo-wschod­niej czę­ści Ame­ry­ki Pół­noc­nej, na Bli­skim i na Da­le­kim Wscho­dzie.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Biegunecznikowaty

o ce­chach bie­gu­necz­ni­ko­wa­tych (ro­dzi­na ro­ślin)


Źródła:

SJP.pl

Biegunka

1. cho­ro­ba bak­te­ryj­na wy­wo­ły­wa­na po­przez zje­dze­nie cze­goś nieś­wie­że­go; za­tru­cie po­kar­mo­we;
2. prze­no­śnie: two­rze­nie cze­goś w dużej ilo­ści, bez wy­raź­nej po­trze­by, np. bie­gun­ka słow­na


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) med. czę­ste wy­próż­nia­nie stol­cem o rzad­kiej kon­sy­sten­cji;


Bie­gun­ka, po­tocz­nie roz­wol­nie­nie ( diarr­ho­ea) – objaw kli­nicz­ny po­le­ga­ją­cy na zwięk­szo­nej czę­stot­li­wo­ści wy­próż­nień (we­dług WHO ⩾3/24h) lub zwięk­szo­nej ilo­ści stol­ca (po­wy­żej 200 g w ciągu doby), wraz ze zmia­ną kon­sy­sten­cji na płyn­ną lub pół­płyn­ną. Bie­gun­ce może to­wa­rzy­szyć stan ogól­ne­go osła­bie­nia, go­rącz­ka, kur­czo­we bóle brzu­cha.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biegunkować

po­tocz­nie: mieć bie­gun­kę


Źródła:

SJP.pl

Biegunkowy

→ bie­gun­ka


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) med. zwią­za­ny z bie­gun­ką, do­ty­czą­cy bie­gun­ki


Patrz:biegunka

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biegunowość

→ bie­gu­no­wy


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) wy­stę­po­wa­nie skraj­nych prze­ci­wieństw w danym ukła­dzie


Bie­gu­no­wość (ina­czej: "po­lar­ność", "po­la­ry­za­cja") – wy­stę­po­wa­nie róż­nic mor­fo­lo­gicz­nych lub fiz­jo­lo­gicz­nych po­mię­dzy dwoma bie­gu­na­mi (czę­sto prze­ciw­staw­ny­mi) róż­nych struk­tur or­ga­ni­za­cji or­ga­niz­mów (np. ko­mór­ki, na­rzą­du). Bie­gu­no­wość ca­łe­go or­ga­niz­mu wyz­na­cza prze­ciw­le­głe krań­ce po­łą­czo­ne osią bie­gu­no­wą, wokół któ­rej w okre­ślo­nym po­rząd­ku or­ga­ni­zu­ją się jego struk­tu­ry.


Patrz:biegunowy

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biegunowy

przy­miot­nik od: bie­gun


przy­miot­nik

 (1.1) geogr. zwią­za­ny z bie­gu­na­mi Ziemi

 (1.2) fiz. do­ty­czą­cy bie­gu­no­wo­ści czą­ste­czek (ła­dun­ków elek­trycz­nych)

 (1.3) skraj­nie prze­ciw­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biegus

1. śred­niej wiel­ko­ści ptak wę­drow­ny z ro­dzi­ny be­ka­so­wa­tych, o upie­rze­niu bru­nat­nym, sza­rym i rdza­wym, za­miesz­ku­ją­cy tun­drę, wy­brze­ża mor­skie i łąki w pół­noc­nej czę­ści Eu­raz­ji i Ame­ry­ki;
2. kacz­ka typu nie­śne­go, po­cho­dze­nia in­dyj­skie­go, o upie­rze­niu czar­nym, bia­łym lub bia­ło­brą­zo­wym


rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) ornit. ptak z ro­dza­ju nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Ca­li­dris|ref=tak.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biegusiem

po­tocz­nie: na­tych­miast, niez­włocz­nie, bły­ska­wicz­nie; bie­giem, mi­giem, mi­gu­siem, w mig


Źródła:

SJP.pl

Biegówka

narta przez­na­czo­na do bie­gów nar­ciar­skich


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) sport. pot. narta do upra­wia­nia nar­ciar­stwa bie­go­we­go


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biegówki

narta przez­na­czo­na do bie­gów nar­ciar­skich


Źródła:

SJP.pl

Biegówkowy

→ bie­gów­ka


Patrz:biegówka

Źródła:

SJP.pl

Biegła

znaw­czy­ni, ek­spert­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) praw. ek­spert­ka po­wo­ły­wa­na przez sąd, ma­ją­ca wie­dzę w spe­cja­li­stycz­nej dzie­dzi­nie, ułat­wia­ją­ca zro­zu­mie­nie zwią­za­nych z tą dzie­dzi­ną za­gad­nień istot­nych dla spra­wy

forma przy­miot­ni­ka.

 (2.1) ż. lp. od: bie­gły

forma cza­sow­ni­ka.

 (3.1) 3. os. lp., ż., przesz. od: biec


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biegłościowy

→ bie­głość


Patrz:biegłość

Źródła:

SJP.pl

Biegłość

→ bie­gły


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) doś­wiad­cze­nie w ro­bie­niu cze­goś; na­by­ta wie­dza umoż­li­wia­ją­ca po­sia­da­nie prak­tycz­nej zdol­no­ści


Patrz:biegły

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biegły

zna­ją­cy się na rze­czy, ma­ją­cy wpra­wę w czymś


przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy dużą wie­dzę lub umie­jęt­no­ści w danej dzie­dzi­nie

 (1.2) łódź. za­rad­ny, obrot­ny

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) praw. ek­spert po­wo­ły­wa­ny przez sąd, ma­ją­cy wie­dzę w spe­cja­li­stycz­nej dzie­dzi­nie, ułat­wia­ją­cy zro­zu­mie­nie zwią­za­nych z tą dzie­dzi­ną za­gad­nień istot­nych dla spra­wy

forma cza­sow­ni­ka.

 (3.1) 3. os. lm., nmos., przesz. od: biec


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biejków

wieś w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim


Biej­ków daw­niej też Bików – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie bia­ło­brze­skim, w gmi­nie Prom­na. Przez miej­sco­wość prze­bie­ga droga wo­je­wódz­ka nr 731.

Wieś szla­chec­ka Biej­ko­wo po­ło­żo­na była w dru­giej po­ło­wie XVI wieku w po­wie­cie gró­jec­kim ziemi czer­skiej wo­je­wództ­wa ma­zo­wiec­kie­go. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa ra­dom­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Biel

biały kolor; bia­łość


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) biały kolor;

 (1.2) biały ubiór

 (1.3) biały pig­ment (barw­nik) uży­wa­ny do wy­ro­bu farb

 (1.4) zew­nętrz­na część pni drzew, prze­wo­dzą­ca wodę

 (1.5) stpol. biała mąka

 (1.6) stpol. żyto

 (1.7) stpol. zboże

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) reg. czę­ścio­wo ba­gien­ne, sto­ją­ce roz­le­wi­sko wodne na te­re­nach ni­zin­nych

 (2.2) daw. kos­met. bie­lą­cy puder na­kła­da­ny na twarz

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy lub żeń­ski

 (3.1) bot. zew­nętrz­na war­stwa drew­na w pniach i ga­łę­ziach, za­wie­ra­ją­ca żywe ko­mór­ki i prze­wo­dzą­ca wodę;

forma cza­sow­ni­ka.

 (4.1) 2. os. lp. rozk. od: bie­lić


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biela

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bielactwo

brak lub nie­do­bór barw­ni­ków me­la­ni­no­wych u czło­wie­ka i zwie­rząt; al­bi­nizm; le­u­ko­der­ma


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) med. scho­rze­nie po­wo­du­ją­ce od­bar­wie­nia w skó­rze, wło­sach i tę­czów­ce na sku­tek zmniej­sze­nia lub braku me­la­ni­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bielaczek

tracz bie­la­czek - ptak płet­wo­no­gi z po­dro­dzi­ny tra­czy, w Pol­sce spo­ty­ka­ny tylko w okre­sie prze­lo­tów


rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Mer­gus al­bel­lus|ref=tak., tracz bie­la­czek, ga­tu­nek z ro­dzi­ny kacz­ko­wa­tych;


Bie­la­czek, tracz bie­la­czek ("Mer­gel­lus al­bel­lus") – ga­tu­nek śred­niej wiel­ko­ści wę­drow­ne­go ptaka wod­ne­go z ro­dzi­ny kacz­ko­wa­tych (Ana­ti­dae). Za­miesz­ku­je Eu­raz­ję. Nie jest za­gro­żo­ny wy­gi­nię­ciem.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bielaczy

przy­miot­nik od: bie­lact­wo


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z bie­lact­wem, dot­knię­ty bie­lact­wem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bielajewka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto na Ukra­i­nie w ob­wo­dzie ode­skim, sie­dzi­ba władz re­jo­nu bie­la­jew­skie­go;


Zo­bacz też: Bie­la­jew­ka (rejon bie­la­jew­ski).

Bie­la­jew­ka (ukr. "Біляївка", trb. "Bi­la­jiw­ka") – mia­sto na Ukra­i­nie w ob­wo­dzie ode­skim, re­jo­nu ode­skie­go, liczy 14 tys. miesz­kań­ców (2006). Oś­ro­dek prze­my­słu spo­żyw­cze­go.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Bielak

ga­tu­nek za­ją­ca


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) zool. łow. zob. zając bie­lak.


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bielamowicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Bielan

czło­nek ka­to­lic­kie­go za­ko­nu kon­tem­pla­cyj­ne­go; ka­me­du­ła


Źródła:

SJP.pl

Bielanianin

miesz­ka­niec Bie­lan (dziel­ni­cy War­sza­wy)


Źródła:

SJP.pl

Bielanianka

miesz­kan­ka Bie­lan (dziel­ni­cy War­sza­wy)


Źródła:

SJP.pl

Bielanka

w Ko­ście­le ka­to­lic­kim: dziew­czyn­ka sy­pią­ca kwia­ty w cza­sie pro­ce­sji, zwy­kle ubra­na na biało


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bielankowate

ro­dzi­na mor­skich ryb oko­nioksz­tałt­nych; bia­łokr­wi­ste


Bie­lan­ko­wa­te, bia­łokr­wi­ste (Chan­nicht­hy­i­dae) – ro­dzi­na mor­skich ryb oko­nioksz­tałt­nych. Są je­dy­ny­mi krę­gow­ca­mi, które nie mają we krwi he­mo­glo­bi­ny.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bielankowaty

o ce­chach bie­lan­ko­wa­tych (ro­dzi­na ryb)


Źródła:

SJP.pl

Bielany

czło­nek ka­to­lic­kie­go za­ko­nu kon­tem­pla­cyj­ne­go; ka­me­du­ła


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. adm. nazwa dziel­ni­cy War­sza­wy;

 (1.2) geogr. adm. nazwa dziel­ni­cy w kilku mia­stach Pol­ski;

 (1.3) geogr. adm. nazwa kilku wsi w Pol­sce;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bielarka

urzą­dze­nie do bie­le­nia przę­dzy lub go­to­wej tka­ni­ny


Źródła:

SJP.pl

Bielarnia

za­kład, w któ­rym od­by­wa się bie­le­nie tka­nin


Źródła:

SJP.pl

Bielarski

ho­len­der bie­lar­ski - typ apa­ra­tu, w któ­rym za­cho­dzi mie­sza­nie i bie­le­nie masy pa­pier­ni­czej; ho­len­der bie­lą­cy


Źródła:

SJP.pl

Bielaszewski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Bielat

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Bielawa

pod­mo­kła łąka tor­fo­wa w kot­li­nach lub do­li­nach rzecz­nych


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce;


Bie­la­wa ( Lan­gen­bie­lau) – mia­sto w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie dzier­żo­niow­skim. Bie­la­wa po­ło­żo­na jest na Przed­gó­rzu Su­dec­kim, u pod­nó­ża Gór So­wich. Roz­cią­ga się na prze­strze­ni 9 km, wzdłuż po­to­ku Bie­la­wi­ca ( Biele), na wy­so­ko­ści 275–450 m n.p.m. Hi­sto­rycz­nie leży na Dol­nym Ślą­sku. We­dług da­nych GUS z 1 stycz­nia 2024 r. mia­sto za­miesz­ki­wa­ły 28 344 osoby (157. miej­sce w kraju).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bielawianin

miesz­ka­niec Bie­la­wy


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Bie­la­wy

 (1.2) osoba po­cho­dzą­ca z Bie­la­wy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bielawianka

miesz­kan­ka Bie­la­wy


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Bie­la­wy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bielawny

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Bielawski

→ Bie­la­wa


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy Bie­la­wy


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Patrz:Bielawa

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bielawy

pod­mo­kła łąka tor­fo­wa w kot­li­nach lub do­li­nach rzecz­nych


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bielański

przy­miot­nik od: Bie­la­ny


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Bie­la­na­mi, do­ty­czą­cy Bie­lan


Bie­lań­ski – pol­ski herb szla­chec­ki na­da­ny w za­bo­rze au­striac­kim.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bielce

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w pół­noc­nej Moł­da­wii;


Biel­ce ( Bălți) – dru­gie co do wiel­ko­ści mia­sto Moł­da­wii, na­zy­wa­ne czę­sto „pół­noc­ną sto­li­cą”. W 2023 roku li­czy­ło 146 950 miesz­kań­ców.

Naj­licz­niej­sze sku­pi­sko Po­la­ków w Moł­da­wii, sie­dzi­ba po­lo­nij­nych or­ga­ni­za­cji.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Bielczyk

1. ga­tu­nek ma­łe­go ptaka z ro­dzi­ny ko­li­bro­wa­tych; ko­li­ber bia­ło­szyi;
2. ro­dzaj grzy­bów z klasy mi­secz­nia­ków


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bielec

1. mały owad ży­wią­cy się drew­nem; ter­mit;
2. ryba dra­pież­na z ro­dzi­ny kar­pio­wa­tych; rap, rapa, boleń


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bielecki

naz­wi­sko


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Biel­ca­mi, do­ty­czą­cy Bie­lec


Bie­lec­ki (forma żeń­ska: Bie­lec­ka; licz­ba mnoga: Bie­lec­cy) – pol­skie naz­wi­sko. Na po­cząt­ku lat 90. XX wieku w Pol­sce no­si­ło je 18 230 osób.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bielefeld

[czy­taj: BIlefelt] mia­sto w Niem­czech


Bie­le­feld (wym. "MAF:",) – mia­sto na pra­wach po­wia­tu w Niem­czech, w pół­noc­no-wschod­niej czę­ści kraju związ­ko­we­go Na­dre­nia Pół­noc­na-West­fa­lia, w re­jen­cji Det­mold. To naj­więk­sze mia­sto w re­jo­nie Ostwest­fa­len-Lippe, cen­trum kul­tu­ral­ne i go­spo­dar­cze. Po­ło­żo­ne w Lesie Te­u­to­bur­skim, na wy­so­ko­ści 118 m n.p.m. Oś­ro­dek prze­my­sło­wy (gł. włó­kien­ni­czy, odzie­żo­wy, spo­żyw­czy – za­kła­dy kon­cen­tra­tów Dr. Oet­ke­ra, pro­duk­cja mo­to­cy­kli i obra­bia­rek). Cen­trum hand­lo­we, kul­tu­ral­ne i na­u­ko­we (uni­wer­sy­tet).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bielefelder

[czy­taj: bi­le­fel­der] nie­miec­ka rasa kur; kura bie­le­feldz­ka


Źródła:

SJP.pl

Bielefeldzki

→ Bie­le­feld (mia­sto w Niem­czech)


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z Bie­le­feld


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bielej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: biało


Źródła:

SJP.pl

Bielejewo

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Bielenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|bie­lić.

 (1.2) od­cza­sow­ni­ko­wy od|bie­leć.


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Bielesz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Bielewicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Bielewo

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Bieleć

1. zmie­niać kolor na biały; si­wieć;
2. ja­śnieć na ciem­nym tle; wy­da­wać się bia­łym


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. po­bie­leć lub zbie­leć)

 (1.1) sta­wać się bia­łym, przy­bie­rać białą barwę

 (1.2) odróż­niać się od oto­cze­nia białą barwą

 (1.3) si­wieć


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bieliana

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) żegl. duży, drew­nia­ny sta­tek rzecz­ny, uży­wa­ny głów­nie na Woł­dze do tran­spor­tu to­wa­rów, szcze­gól­nie drew­na;


Bie­lia­na – ro­dzaj stat­ku rzecz­ne­go (rza­dziej mor­skie­go), uży­wa­ne­go w Rosji w dru­giej po­ło­wie XIX w. i na po­cząt­ku XX w. do tran­spor­tu su­ro­we­go drew­na bu­dul­co­we­go i z tegoż su­row­ca zbu­do­wa­ne­go. Sta­tek taki był wła­ści­wie pły­wa­ją­cym sto­sem drew­na i od­by­wał tylko jeden rejs w dół rzeki. Drew­no uło­żo­ne było w dość skom­pli­ko­wa­ny spo­sób, by za­pew­nić od­po­wied­nią wen­ty­la­cję, moż­li­wość ga­sze­nia ewen­tu­al­ne­go po­ża­ru czy uszczel­nia­nie burt. Po do­tar­ciu do celu był ro­zbie­ra­ny.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Bielica

1. od­bar­wio­na, jas­no­sza­ra gleba, z któ­rej wody wy­łu­go­wa­ły związ­ki że­la­za i man­ga­nu, gro­ma­dzą­ce się niżej jako orsz­tyn;
2. sto­so­wa­na w zie­lar­stwie by­li­na o roz­ga­łę­zio­nych pę­dach; by­li­ca po­spo­li­ta; byl­nik


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) typ jas­no­sza­rej gleby o małej za­war­to­ści próch­ni­cy i kwa­śnym od­czy­nie

 (1.2) reg. by­li­ca


Bie­li­ca – typ gleby two­rzą­cej się w wa­run­kach kli­ma­tu umiar­ko­wa­ne­go chłod­ne­go (śred­nia tem­pe­ra­tu­ra 2-4 °C) i wil­got­ne­go (rocz­ny opad w gra­ni­cach 400-1000 mm), na ob­sza­rach po­ro­śnię­tych la­sa­mi igla­sty­mi. Wy­stę­pu­je []. Bie­li­ca pow­sta­je z ut­wo­rów pia­szczy­stych, zwy­kle po­cho­dze­nia lo­dow­co­we­go i rzecz­ne­go, w pro­ce­sie tzw. bie­li­co­wa­nia. Słabo roz­wi­nię­ty po­ziom próch­nicz­ny, a do­brze roz­wi­nię­ty po­ziom wy­my­wa­nia.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bielice

1. od­bar­wio­na, jas­no­sza­ra gleba, z któ­rej wody wy­łu­go­wa­ły związ­ki że­la­za i man­ga­nu, gro­ma­dzą­ce się niżej jako orsz­tyn;
2. sto­so­wa­na w zie­lar­stwie by­li­na o roz­ga­łę­zio­nych pę­dach; by­li­ca po­spo­li­ta; byl­nik


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bielicki

przy­miot­nik od: Bie­li­ce


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Bie­li­ca­mi, do­ty­czą­cy Bie­lic


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bielicowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) wpły­wa­nie na pow­sta­wa­nie bie­lic


Bie­li­co­wa­nie – pro­ces gle­bot­wór­czy cha­rak­te­ry­stycz­ny dla mało ak­tyw­nych bio­lo­gicz­nie, ubo­gich w skład­ni­ki po­kar­mo­we gleb pia­sko­wych w bo­rach sos­no­wych lub świer­ko­wych (rza­dziej mie­sza­nych) kli­ma­tu wil­got­ne­go, umiar­ko­wa­ne­go i chłod­ne­go. Bie­li­co­wa­nie po­le­ga na wy­płu­ki­wa­niu z gór­nych czę­ści gleby (z po­ziom elu­wial­ne­go) niek­tó­rych pro­duk­tów roz­kła­du mi­ne­ra­łów gle­bo­wych, głów­nie tlen­ków i wo­do­rot­len­ków glinu i że­la­za, krze­mion­ki, fos­fo­ru, man­ga­nu i in., prze­mie­szcza­niu ich w dół i wy­trą­ca­niu w środ­ko­wej czę­ści pro­fi­lu (w po­zio­mie ilu­wial­nym).


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Bielicować

wpły­wać na pow­sta­wa­nie bie­lic


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. zbie­li­co­wać)

 (1.1) geogr. roln. two­rzyć glebę bie­li­co­wą po­przez wy­my­wa­nie z gór­nych warstw gleby związ­ków za­sa­do­wych (że­la­za, glinu i hu­mu­su), głów­nie przez wodę opa­do­wą i przez ro­ślin­ność


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bielicowy

przy­miot­nik od: bie­li­ca


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z bie­li­ca­mi (ro­dza­jem gleb)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bielicoziemny

cha­rak­te­ry­zu­ją­cy się wy­stę­po­wa­niem gleb bie­li­co­wych


Źródła:

SJP.pl

Bieliczkowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|bie­licz­ko­wać.


Źródła:

Wiktionary

Bieliczkować

cza­sow­nik

 (1.1) stpol. bie­lić twarz


Źródła:

Wiktionary

Bielidło

1. ro­dzaj pudru sto­so­wa­ny do na­da­nia cerze bia­ło­ści; blansz;
2. sub­stan­cja wy­bie­la­ją­ca


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) przest. biała farba do twa­rzy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bielik

1. duży ptak dra­pież­ny z ro­dzi­ny ja­strzę­bio­wa­tych, o upie­rze­niu ciem­no­brą­zo­wym, na gło­wie i ogo­nie - bia­łym; bir­kut; ber­kut;
2. cho­ro­ba ro­ślin z ro­dzi­ny krzy­żo­wych, po­wo­do­wa­na przez pa­so­żyt­ni­czy grzyb; biała rdza


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Ha­lia­e­e­tus al­bi­cil­la|ref=tak., duży dra­pież­nik za­miesz­ku­ją­cy pół­noc­ną Eu­raz­ję;

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) roln. zob. biała rdza.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bielikowate

o ce­chach bie­li­ko­wa­tych (ro­dzi­na grzy­bów)


Źródła:

SJP.pl

Bielikowaty

o ce­chach bie­li­ko­wa­tych (ro­dzi­na grzy­bów)


Źródła:

SJP.pl

Bielikowo

wieś w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim


Bie­li­ko­wo (niem. "Behl­kow") – wieś so­łec­ka po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie gry­fic­kim, w gmi­nie Broj­ce.

We­dług da­nych z 2 wrze­śnia 2013 r. wieś miała 252 miesz­kań­ców.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bielikrasa

kłą­czo­wa by­li­na ozdob­na; po­pu­lar­na rów­nież pod nazwą kalii


Źródła:

SJP.pl

Bielin

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wieś na Ukra­i­nie w re­jo­nie ko­wel­skim ob­wo­du wo­łyń­skie­go;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Bielinek

biały motyl dzien­ny z ro­dzi­ny bie­lin­ko­wa­tych


Bie­li­nek (niem. "Bel­lin­chen") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie gry­fiń­skim, w gmi­nie Ce­dy­nia.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa szcze­ciń­skie­go.

W po­bli­żu wsi re­zer­wat Bie­li­nek z ro­ślin­no­ścią ste­po­wą (cie­pło­lub­ną) i dą­bro­wa­mi z dębem om­szo­nym.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bieliniak

ba­rył­karz bie­li­niak - ga­tu­nek owada z ro­dzi­ny mę­czel­ko­wa­tych, pa­so­ży­tu­ją­cy na gą­sie­ni­cach bie­lin­ka ka­pust­ni­ka


Źródła:

SJP.pl

Bieliniec

wieś w wo­je­wództ­wie pod­kar­pac­kim


Bie­li­niec – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie pod­kar­pac­kim, w po­wie­cie ni­żań­skim, w gmi­nie Ula­nów. Ma sta­tus so­łect­wa.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa tar­no­brze­skie­go. Pier­wsze wzmian­ki o Bie­liń­cu po­cho­dzą z XV wieku, kiedy to na te­re­nie wsi pow­sta­ły pier­wsze za­gro­dy chłop­skie. W cza­sie dru­giej wojny świa­to­wej dzia­ła­ło we miej­sco­wo­ści kil­ku­na­stu par­ty­zan­tów, któ­rzy czyn­nie wal­czy­li z oku­pan­tem. Ich pa­mię­ci zo­stał po­sta­wio­ny pom­nik w cen­trum wsi.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bielinkowate

ro­dzi­na mo­ty­li róż­nos­krzy­dłych; bie­lin­ki


Bie­lin­ko­wa­te, bie­lin­ki (Pie­ri­dae) – ro­dzi­na mo­ty­li z po­drzę­du Glos­sa­ta i na­dro­dzi­ny Pa­pil­lo­no­i­dea. Liczy około 1100 opi­sa­nych ga­tun­ków. Kos­mo­po­li­tycz­na. Jej przed­sta­wi­cie­le mają przed­nie skrzy­dła trój­kąt­ne, zaś tylne za­o­krą­glo­ne i po­zba­wio­ne ogon­ków. U ga­tun­ków pa­le­ark­tycz­nych barwa skrzy­deł jest głów­ne biała, żółta lub po­ma­rań­czo­wa.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bielinkowaty

o ce­chach bie­lin­ko­wa­tych (ro­dzi­na mo­ty­li)


Źródła:

SJP.pl

Bielino

wieś w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bieliny

1. nazwa wielu wsi w Pol­sce;
2. część mia­sta Ostro­wiec Świę­to­krzy­ski


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bielistka

1. (zwy­kle w licz­bie mno­giej) futro z brzusz­ków po­pie­lic;
2. mech z ro­dzi­ny bie­list­ko­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Bielistki

1. (zwy­kle w licz­bie mno­giej) futro z brzusz­ków po­pie­lic;
2. mech z ro­dzi­ny bie­list­ko­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Bielistkowate

ro­dzi­na mchów


Źródła:

SJP.pl

Bielisty

po­e­tyc­ko: biały


Źródła:

SJP.pl

Bieliszów

wieś w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim


Bie­li­szów – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie gó­row­skim, w gmi­nie Je­miel­no.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa le­szczyń­skie­go.

We wsi był przy­sta­nek ko­le­jo­wy Bie­li­szów.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bielizna

1. odzież za­kła­da­na na gołe ciało pod inne ubra­nie;
2. wy­ro­by z tka­ni­ny, zwy­kle bia­łej, uży­wa­ne głów­nie w go­spo­dar­stwie do­mo­wym;
3. bie­liz­na po­ście­lo­wa - wierzch­nia część po­ście­li, np. prze­ście­ra­dło


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) kraw. odzież spod­nia, np. majt­ki, biu­sto­nosz, pod­ko­szul­ka

 (1.2) kraw. wy­ro­by z tka­ni­ny, uży­wa­ne w domu


Bie­liz­na – wy­ro­by, hi­sto­rycz­nie wy­ko­ny­wa­ne z bia­łej tka­ni­ny (zwy­kle płót­na), obec­nie naj­czę­ściej ko­lo­ro­we.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bielić

1. ma­lo­wać mle­kiem wa­pien­nym świe­że tynki, płoty itp.; biał­ko­wać;
2. pod­da­wać pro­ce­so­wi usz­la­chet­nia­nia różne pro­duk­ty, przez pod­nie­sie­nie ich stop­nia bia­ło­ści lub be­zbarw­no­ści;
3. po­kry­wać przed­mio­ty me­ta­lo­we po­wło­ką cyny


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. po­bie­lić)

 (1.1) ma­lo­wać wap­nem roz­pu­szczo­nym w wo­dzie

 (1.2) po­kry­wać rze­czy me­ta­lo­we cy­no­wą po­wło­ką

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. wy­bie­lić)

 (2.1) zwięk­szać na­tę­że­nie ko­lo­ru bia­łe­go przy uży­ciu ja­kie­goś czyn­ni­ka che­micz­ne­go lub fi­zycz­ne­go

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny bie­lić się

 (3.1) wy­róż­niać się od tła jas­nym ko­lo­rem, bielą


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bieliński

przy­miot­nik od: Bie­li­ny


Bie­liń­ski (forma żeń­ska: Bie­liń­ska; licz­ba mnoga: Bie­liń­scy) – pol­skie naz­wi­sko i nazwa herbu włas­ne­go. Na po­cząt­ku lat 90. XX wieku w Pol­sce no­si­ło je 6112 osób.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bieliźniany

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z bie­liz­ną, do­ty­czą­cy bie­liz­ny


Źródła:

Wiktionary

Bieliźniarka

1. szafa do prze­cho­wy­wa­nia bie­liz­ny;
2. ko­bie­ta szy­ją­ca bie­liz­nę


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) szafa na bie­liz­nę

 (1.2) daw. ko­bie­ta szy­ją­ca bie­liz­nę


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bieliźniarski

do­ty­czą­cy bie­liź­niar­stwa


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z bie­liź­niar­stwem, do­ty­czą­cy bie­liź­niar­stwa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bieliźniarsko

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób cha­rak­te­ry­stycz­ny dla bie­liź­niar­stwa


Źródła:

Wiktionary

Bieliźniarstwo

szy­cie, pro­duk­cja bie­liz­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) zaw. zawód szy­ją­ce­go bie­liz­nę

 (1.2) kraw. szy­cie bie­liz­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bieliźniarz

prze­sta­rza­le: osoba szy­ją­ca bie­liz­nę


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) przest. rzem. kra­wiec szy­ją­cy bie­liz­nę


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bielkowo

nazwa kilku wsi w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bielkówko

wieś w wo­je­wództ­wie po­mor­skim


Biel­ków­ko (niem. "Klein Bölkau", kaszb. "Bélkòwkò") – wieś ka­szub­ska w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie gdań­skim, w gmi­nie Kol­bu­dy. Leży na tra­sie linii ko­le­jo­wej Pruszcz Gdań­ski-Żu­ko­wo (obec­nie za­wie­szo­nej). Znaj­du­je się tu nie­czyn­na sta­cja ko­le­jo­wa Biel­ko­wo.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bielmica

biel­mi­ca si­no­głów­ka - ga­tu­nek mo­ty­la z ro­dzi­ny sów­ko­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Bielmik

ga­tu­nek ryby z ro­dzi­ny dor­szo­wa­tych


Biel­mik "(Tri­sop­te­rus lu­scus)" – ga­tu­nek ryby z ro­dzi­ny dor­szo­wa­tych.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bielmo

1. zmęt­nie­nie ro­gów­ki, plama na ro­gów­ce oka; le­u­ko­ma;
2. tkan­ka mię­ki­szo­wa w na­sio­nach ro­ślin okry­to­na­sien­nych; en­do­sperm; en­do­sper­ma


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) med. wet. zmęt­nie­nie ro­gów­ki gałki ocz­nej;

 (1.2) bot. ro­dzaj tkan­ki mię­ki­szo­wej na­sion ro­ślin okry­to­na­sien­nych;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bielmowy

przy­miot­nik od: biel­mo


Źródła:

SJP.pl

Bielnica

za­ka­że­nie grzy­bi­cze wy­wo­ła­ne przez droż­dża­ki; kan­dy­do­za


Źródła:

SJP.pl

Bielnik

1. drob­no­u­strój na­le­żą­cy do droż­dża­ków, wy­wo­łu­ją­cy biel­ni­cę;
2. dział fa­bry­ki włó­kien­ni­czej gdzie bieli się tka­ni­ny; bie­lar­nia


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bielnikowy

przy­miot­nik od: biel­nik


Źródła:

SJP.pl

Bielojad

chrząszcz z ro­dzi­ny kor­ni­ko­wa­tych, któ­re­go larwy że­ru­ją pod korą zdro­wych drzew, to­cząc chod­ni­ki


Źródła:

SJP.pl

Bielony

1. ma­lo­wać mle­kiem wa­pien­nym świe­że tynki, płoty itp.; biał­ko­wać;
2. pod­da­wać pro­ce­so­wi usz­la­chet­nia­nia różne pro­duk­ty, przez pod­nie­sie­nie ich stop­nia bia­ło­ści lub be­zbarw­no­ści;
3. po­kry­wać przed­mio­ty me­ta­lo­we po­wło­ką cyny


Źródła:

SJP.pl

Bielowy

do­ty­czą­cy bielu (zew­nętrz­nych, ja­śniej­szych sło­jów rocz­nych drze­wa)


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy bielu w drew­nie


Bie­lo­wy – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie pod­kar­pac­kim, w po­wie­cie dę­bic­kim, w gmi­nie Pilz­no. Ma sta­tus so­łect­wa. Leży w do­li­nie Wi­sło­ki nad po­to­kiem Bie­law­ka.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa tar­now­skie­go.

W miej­sco­wo­ści znaj­du­je się ka­pli­ca pod wez­wa­niem Bo­że­go Mi­ło­sier­dzia na­le­żą­ca do Pa­ra­fii św. Jana Chrzci­cie­la w Pilź­nie, poś­wię­co­na 18 grud­nia 1994 r..


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bielsk

nazwa kilku wsi w Pol­sce


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wieś na Ukra­i­nie, w re­jo­nie ko­te­lew­skim ob­wo­du poł­taw­skie­go


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bielski

1. przy­miot­nik od: Bielsk;
2. przy­miot­nik od: Bielsk Pod­la­ski; pod­la­sko­biel­ski;
3. przy­miot­nik od: Biel­sko-Biała; biel­sko-bial­ski


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) od­no­szą­cy się do Biel­ska lub Biel­ska Pod­la­skie­go, zwią­za­ny z Biel­skiem lub z Biel­skiem Pod­la­skim

 (1.2) przym. od Biel­sko-Biała


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bielskie

1. przy­miot­nik od: Bielsk;
2. przy­miot­nik od: Bielsk Pod­la­ski; pod­la­sko­biel­ski;
3. przy­miot­nik od: Biel­sko-Biała; biel­sko-bial­ski


Zo­bacz też: Biel­skie (Bia­ło­ruś).

Biel­skie (daw­niej: niem. "Bil­sken") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim, w po­wie­cie gi­życ­kim, w gmi­nie Miłki.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa su­wal­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bielsko

1. przy­miot­nik od: Bielsk;
2. przy­miot­nik od: Bielsk Pod­la­ski; pod­la­sko­biel­ski;
3. przy­miot­nik od: Biel­sko-Biała; biel­sko-bial­ski


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. daw­niej mia­sto, a obec­nie część Biel­ska-Bia­łej;

 (1.2) geogr. to­po­nim od­po­wia­da­ją­cy czte­rem wsiom w Pol­sce;

 (1.3) pot. geogr. Biel­sko-Biała


Biel­sko (śl. "Biyl­sko", Bílsko, Bie­litz) – dawne mia­sto na Ślą­sku Cie­szyń­skim, po­ło­żo­ne na lewym brze­gu Bia­łej, które 1 stycz­nia 1951 roku zo­sta­ło po­łą­czo­ne z ma­ło­pol­ską Białą Kra­kow­ską w jeden or­ga­nizm pod nazwą Biel­sko-Biała.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bielsko-Bialski

przy­miot­nik od: Biel­sko-Biała; biel­ski


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Biel­skiem-Białą


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bielsko-Biała

mia­sto w wo­je­wództ­wie ślą­skim


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. adm. mia­sto w po­łud­nio­wej Pol­sce, w wo­je­wództ­wie ślą­skim;


}|-

Biel­sko-Biała ( Bílsko-Bělá, Bie­litz-Biala) – mia­sto na pra­wach po­wia­tu w po­łud­nio­wej Pol­sce, w wo­je­wództ­wie ślą­skim, na Po­gó­rzu Ślą­skim, u stóp Be­ski­du Ma­łe­go i Be­ski­du Ślą­skie­go, nad rzeką Białą i jej do­pły­wa­mi. Jest sie­dzi­bą władz po­wia­tu biel­skie­go, Eu­ro­re­gio­nu Be­ski­dy, die­cez­ji biel­sko-ży­wiec­kiej Ko­ścio­ła rzym­sko­ka­to­lic­kie­go i die­cez­ji cie­szyń­skiej Ko­ścio­ła ewan­ge­lic­ko-augs­bur­skie­go, a także głów­nym mia­stem aglo­me­ra­cji biel­skiej i cen­tral­nym oś­rod­kiem Biel­skie­go Okrę­gu Prze­my­sło­we­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bielszczanin

miesz­ka­niec Biel­ska-Bia­łej, Biel­ska lub Biel­ska Pod­la­skie­go


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Biel­ska-Bia­łej

 (1.2) miesz­ka­niec Biel­ska Pod­la­skie­go


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bielszczanka

miesz­kan­ka Biel­ska-Bia­łej, Biel­ska lub Biel­ska Pod­la­skie­go


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Biel­ska-Bia­łej

 (1.2) miesz­kan­ka Biel­ska Pod­la­skie­go


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bielszczyzna

wieś w Pol­sce


Biel­szczyz­na – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie pod­la­skim, w po­wie­cie haj­now­skim, w gmi­nie Haj­nów­ka.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa bia­ło­stoc­kie­go.

We­dług stanu z 31 grud­nia 2012 miesz­ka­ło tu 43 sta­łych miesz­kań­ców.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bielszowice

jedna z dziel­nic Rudy Ślą­skiej, z ko­pal­nią węgla ka­mien­ne­go


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. część mia­sta Ruda Ślą­ska w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie ślą­skim;


Biel­szo­wi­ce (niem. "Biels­cho­witz") – dziel­ni­ca Rudy Ślą­skiej, którą we­dług da­nych z 2006 roku za­miesz­ki­wa­ło 9505 osób. Go­dłem Biel­szo­wic jest skrzy­żo­wa­ny topór z sie­kie­rą.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bielszowicki

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) od­no­szą­cy się do Biel­szo­wic, zwią­za­ny z Biel­szo­wi­ca­mi


Źródła:

Wiktionary

Bielszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: biały


Źródła:

SJP.pl

Bieluchny

zdrob­nie­nie od: biały; bia­luch­ny, bia­lut­ki (bie­lut­ki), bia­luś­ki (bie­luś­ki)


przy­miot­nik

 (1.1) odz­na­cza­ją­cy się niez­wy­kle czy­stą, in­ten­syw­ną bielą; cał­ko­wi­cie biały

 (1.2) daw. wy­jąt­ko­wo jasny w od­nie­sie­niu do kar­na­cji ludz­kie­go ciała; nadz­wy­czaj­nie blady

 (1.3) daw. przen. po­zba­wio­ny grze­chu i winy; mo­ral­nie nie­ska­la­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bielusieńki

zdrob­nie­nie od: bie­lu­si


przy­miot­nik

 (1.1) pot. zdrobn. od: biały


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bieluteńki

zdrob­nie­nie od: bie­lut­ki


przy­miot­nik

 (1.1) pot. zdrobn. od: biały


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bielutki

zdrob­nie­nie od: biały; bia­luch­ny (bie­luch­ny), bia­lut­ki, bia­luś­ki (bie­luś­ki)


przy­miot­nik

 (1.1) zdrobn. od: biały


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bieluń

bie­luń dzię­dzie­rza­wa - sil­nie tru­ją­ca ro­śli­na jed­no­rocz­na z ro­dzi­ny psian­ko­wa­tych, sto­so­wa­na w lecz­nict­wie; da­tu­ra


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) bot. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Da­tu­ra|L.|ref=tak., ro­dzaj tru­ją­cych ro­ślin z ro­dzi­ny psian­ko­wa­tych


Bie­luń ("Da­tu­ra" L.) – ro­dzaj z ro­dzi­ny psian­ko­wa­tych. Obej­mu­je około 10–13 ga­tun­ków. Ro­śli­ny te po­cho­dzą z Ame­ry­ki Po­łud­nio­wej i po­łud­nio­wej czę­ści Ame­ry­ki Pół­noc­nej, przy czym "Da­tu­ra ferox" praw­do­po­dob­nie jest ro­dzi­ma dla ob­sza­ru Chin. Nazwa "da­tu­ra" po­cho­dzi z ję­zy­ka hindi – "dhatūrā" (‘bie­luń dzię­dzie­rza­wa’).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bieluśki

zdrob­nie­nie od: biały; bia­luch­ny (bie­luch­ny), bia­lut­ki (bie­lut­ki), bia­luś­ki


przy­miot­nik

 (1.1) pot. zdrobn. od: biały


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bienduszka

wieś w Pol­sce


Bien­dusz­ka – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie pod­la­skim, w po­wie­cie łom­żyń­skim, w gmi­nie Zbój­na.

Wier­ni ko­ścio­ła rzym­sko­ka­to­lic­kie­go na­le­żą do pa­ra­fii św. Anny w Dą­brów­ce k. Ostro­łę­ki.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bieniak

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Bienias

naz­wi­sko


Bie­nias – pol­skie naz­wi­sko odi­mien­ne, po­cho­dzą­ce od zdrob­nień imion Be­ne­dykt (od ła­ciń­skie­go wy­ra­zu "be­ne­dic­tus" - bło­go­sła­wio­ny ("bene" ‘do­brze’ i "dico, -ere" ‘mówić’) lub Be­nia­min.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bieniasz

naz­wi­sko


Bie­niasz − pol­skie naz­wi­sko. Na po­cząt­ku lat 90. XX wieku w Pol­sce no­si­ło je 1300 osób. Obec­nie w Pol­sce nosi je 1661 osób. Póź­niej­sza wer­sją naz­wi­ska, wzmian­ko­wa­ną po raz pier­wszy w 1744 roku jest forma Bie­nias.

Naz­wi­sko Bie­niasz w po­wia­tach i mia­stach.

Osoby o naz­wi­sku Bie­niasz za­miesz­ku­ją 137 po­wia­tów i miast. Naj­wię­cej za­mel­do­wa­nych jest w Łań­cu­cie, a do­kład­nie 254.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bieniaszowice

Bie­nia­szo­wi­ce – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­ło­pol­skim, w po­wie­cie dą­brow­skim, w gmi­nie Grę­bo­szów na pra­wym brze­gu Du­naj­ca.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa tar­now­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Bienice

Bie­ni­ce – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie ło­be­skim, w gmi­nie Dobra.


Źródła:

Wikipedia

Bieniec

wieś w wo­je­wództ­wie łódz­kim


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bieniecki

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Bieniek

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bieniewice

Bie­nie­wi­ce – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie war­szaw­skim za­chod­nim, w gmi­nie Bło­nie. Leży w obrę­bie przy­stan­ku Wi­ta­nów na linii ko­le­jo­wej nr 3.

Na te­re­nie wsi ut­wo­rzo­no dwa so­łect­wa "Bie­nie­wi­ce" i "Wi­ta­nów".

Wieś szla­chec­ka po­ło­żo­na była w dru­giej po­ło­wie XVI wieku w po­wie­cie so­cha­czew­skim ziemi so­cha­czew­skiej wo­je­wództ­wa raw­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Bieniewiec

wieś w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim


Bie­nie­wiec – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie gro­dzi­skim, w gmi­nie Żabia Wola.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa skier­nie­wic­kie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bieniewo

Bie­nie­wo (niem. "Be­nern") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim, w po­wie­cie lidz­bar­skim, w gmi­nie Lu­bo­mi­no.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa olsz­tyń­skie­go. Wieś znaj­du­je się w hi­sto­rycz­nym re­gio­nie War­mia.


Źródła:

Wikipedia

Bieniewski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bieniądzice

Bie­nią­dzi­ce – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie łódz­kim, w po­wie­cie wie­luń­skim, w gmi­nie Wie­luń.


Źródła:

Wikipedia

Bieniędzice

Bie­nię­dzi­ce – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie ra­dom­skim, w gmi­nie Wo­la­nów. Ma sta­tus so­łect­wa.

W skład so­łect­wa "Bie­nię­dzi­ce" wcho­dzi także wieś "Mi­cha­łów".

Pry­wat­na wieś szla­chec­ka, po­ło­żo­na była w dru­giej po­ło­wie XVI wieku w po­wie­cie ra­dom­skim wo­je­wództ­wa san­do­mier­skie­go. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa ra­dom­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Biennale

wy­sta­wa ar­ty­stycz­na od­by­wa­ją­ca się co dwa lata


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) książk. wy­da­rze­nie ar­ty­stycz­ne (wy­sta­wa, fe­sti­wal) od­by­wa­ją­ce się co dwa lata lub trwa­ją­ce dwa lata


Bien­na­le (z wł. „dwu­let­ni”) – wy­da­rze­nie, naj­czę­ściej im­pre­za ar­ty­stycz­na, ma­ją­ca miej­sce co dwa lata. Bien­na­le mają zaz­wy­czaj cha­rak­ter mię­dzy­na­ro­do­wy. Wyraz ten wy­wo­dzi się z ję­zy­ka wło­skie­go, w któ­rym kon­ty­nu­u­je ła­ciń­ską formę "bien­na­lis" po­cho­dzą­cą od "bien­nium" o zna­cze­niu „okres dwu­let­ni”. "Bien­nium" to kom­po­zy­cja zło­żo­na z cząst­ki "bi-" w zna­cze­niu „dwa” oraz ele­men­tu "-en­nium" od "annus" „rok”.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biennium

[czy­taj: bi-eńjum] okres dwu­let­ni


Źródła:

SJP.pl

Bierawa

wieś w Pol­sce


Bie­ra­wa ( Bi­ra­wa, do­dat­ko­wa nazwa w j. niem. Bi­ra­wa) – wieś gmin­na w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie opol­skim, w po­wie­cie kę­dzie­rzyń­sko-ko­ziel­skim, w gmi­nie Bie­ra­wa (któ­rej jest sie­dzi­bą). Leży na Gór­nym Ślą­sku.

W la­tach 1954–1972 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Bie­ra­wa.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bierawski

przy­miot­nik od: Bie­ra­wa


Źródła:

SJP.pl

Bierco

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) zo­o­techn. gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. or­czyk

 (1.2) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. wie­szak rzeź­ni­czy


Źródła:

Wiktionary

Bierdiajew

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Bierdzany

wieś w wo­je­wództ­wie opol­skim


Zo­bacz też: Bier­dza­ny w in­nych zna­cze­niach tej nazwy.

Bier­dza­ny ( Bier­dzan, do­dat­ko­wa nazwa w Bier­dzan) – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie opol­skim, w po­wie­cie opol­skim, w gmi­nie Tu­ra­wa, przy dro­dze kra­jo­wej nr 45 z Wie­lu­nia do Opola.

W la­tach 1975–1998 wieś po­ło­żo­na była w ów­czes­nym woj. opol­skim.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bieriezniki

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) geogr. adm. mia­sto w Rosji, w Kraju Perm­skim, na lewym brze­gu Kamy;


Zo­bacz też: Bie­riez­ni­ki (obwód cze­la­biń­ski).

Bie­riez­ni­ki ( Березники) – mia­sto w Rosji, w Kraju Perm­skim, na lewym brze­gu Kamy. W 2020 roku li­czy­ło ok. 156,5 tys. miesz­kań­ców. Oś­ro­dek prze­my­słu che­micz­ne­go (m.in. pro­duk­cja sody, na­wo­zów sztucz­nych, amo­nia­ku, sa­le­try amo­no­wej, sa­le­try so­do­wej, gąbki ty­ta­no­wej oraz farb i barw­ni­ków), elek­tro­tech­nicz­ne­go, me­ta­lo­we­go, lek­kie­go, spo­żyw­cze­go i ma­te­ria­łów bu­dow­la­nych; w mie­ście dzia­ła także port rzecz­ny.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Bierieznikowski

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Bie­riez­ni­ka­mi, do­ty­czą­cy Bie­riez­nik


Źródła:

Wiktionary

Bieriezowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Bierka

1. pa­ty­czek do bie­rek;
2. fi­gu­ra lub pio­nek w sza­chach


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pa­ty­czek do bie­rek

 (1.2) szach. pion sza­cho­wy lub war­ca­bo­wy

 (1.3) daw. kost­ka, los

 (1.4) ryb. pa­ty­czek po­ma­ga­ją­cy za­cho­wać stałą wiel­kość oczka przy dzia­niu sieci

 (1.5) zo­o­techn. gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. rasa owiec wa­ła­skich

 (1.6) zo­o­techn. gw-pl|Ży­wiec. owca, która nie zo­sta­ła za­płod­nio­na


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bierki

po­pu­lar­na gra po­le­ga­ją­ca na wy­cią­ga­niu po­je­dyn­cze­go pa­tycz­ka (bier­ki) ze stosu, nie po­ru­sza­jąc przy tym po­zo­sta­ły­mi bier­ka­mi


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) gra po­le­ga­ją­ca na pod­no­sze­niu uprzed­nio roz­sy­pa­nych pa­tycz­ków (bie­rek) tak, aby nie po­ru­szyć in­nych;


Bier­ki – gra to­wa­rzy­ska po­pu­lar­na od XVIII wieku po­le­ga­ją­ca na zbie­ra­niu po­je­dyn­czych pa­tycz­ków róż­nią­cych się kształ­tem z be­zład­nie roz­rzu­co­ne­go stosu, bez po­ru­sze­nia po­zo­sta­łych. Ćwi­czy silną wolę, kon­cen­tra­cję, zręcz­ność. Wy­gry­wa ten gracz, który uzy­ska naj­więk­szą licz­bę punk­tów, na­li­cza­nych we­dług ro­dza­ju i licz­by ze­bra­nych pa­tycz­ków. Przy zdo­by­wa­niu pa­tycz­ków można po­słu­żyć się już ze­bra­ny­mi. Znana była jako gra wy­rocz­nia ple­mio­nom ger­mań­skim już 2000 lat temu. Na ze­staw bie­rek skła­da­ją się:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bierkowice

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Bierkowiec

dawna ro­syj­ska jed­nost­ka cię­ża­ru równa dzie­się­ciu pudom (ok. 164 kg); ber­ko­wiec


Źródła:

SJP.pl

Bierkowo

wieś w wo­je­wództ­wie po­mor­skim


Bier­ko­wo (kaszb. "Biérkòwò", Bir­kow) – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie słup­skim, w gmi­nie Re­dzi­ko­wo. Ma sta­tus so­łect­wa.

W skład so­łect­wa "Bier­ko­wo" wcho­dzi rów­nież miej­sco­wość Mied­nik.

Wieś jest zbu­do­wa­na na pla­nie uli­ców­ki, z głów­ną za­bu­do­wą zo­gni­sko­wa­ną o 700 m na po­łud­nie od gmin­nej drogi Słupsk – Dar­ło­wo, bę­dą­cej prze­dłu­że­niem słup­skiej ul.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Biernacice

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Biernacik

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Biernacki

naz­wi­sko


Bier­nac­ki, Bier­nac­ka – pol­skie naz­wi­sko, w Pol­sce nosi je ok. 13 tys. osób.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Biernat

1. imię mę­skie;
2. naz­wi­sko


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) stpol. imię|pol­ski|m.


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biernatki

nazwa kilku wsi w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Biernia

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) stpol. po­da­tek, da­ni­na, opła­ta


Źródła:

Wiktionary

Biernie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) bez żad­nej ini­cja­ty­wy


Źródła:

Wiktionary

Bierniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: bier­nie


Źródła:

SJP.pl

Bierniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: bier­ny


Źródła:

SJP.pl

Biernik

ac­cu­sa­ti­vus, aku­za­ti­wus, aku­za­tyw; w ję­zy­koz­naw­stwie:
1. czwar­ty przy­pa­dek w pol­skiej de­kli­na­cji, od­po­wia­da­ją­cy na py­ta­nia: kogo? co?, który w zda­niu pełni funk­cję do­peł­nie­nia bliż­sze­go;
2. forma wy­ra­zo­wa tego przy­pad­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gram. czwar­ty przy­pa­dek de­kli­na­cji, od­po­wia­da na py­ta­nia: kogo? co?;


na­le­ży do­pra­co­wać:

"przed­sta­wio­no sy­tu­a­cję tylko z per­spek­ty­wy – ". Pomóż po­pra­wić.

Bier­nik ( ac­cu­sa­ti­vus) – czwar­ty przy­pa­dek de­kli­na­cji.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biernikowy

→ bier­nik


przy­miot­nik

 (1.1) gram. do­ty­czą­cy bier­ni­ka


Patrz:biernik

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bierność

1. brak za­an­ga­żo­wa­nia, ini­cja­ty­wy; obo­jęt­ność;
2. w che­mii: brak zdol­no­ści pier­wiast­ków lub związ­ków che­micz­nych do wcho­dze­nia w re­ak­cje che­micz­ne; bier­ność che­micz­na


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) brak ini­cja­ty­wy

 (1.2) chem. niew­cho­dze­nie w re­ak­cje che­micz­ne


Bier­ność, pa­syw­ność (nłac. "pas­si­vi­tas") – w me­ta­fi­zy­ce cecha tego, co pod­le­ga lub może pod­le­gać dzia­ła­niu. Ter­mi­nem "bier­ność" okre­śla się al­ter­na­tyw­nie doz­na­wa­nie dzia­ła­nia – jest ono jedną z ka­te­go­rii Ary­sto­te­le­sow­skich (πάσχειν, "pas­che­in").


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bierny

obo­jęt­ny, nie prze­ja­wia­ją­cy ak­tyw­no­ści


przy­miot­nik

 (1.1) nie­wy­ka­zu­ją­cy ini­cja­ty­wy

 (1.2) chem. nie­bio­rą­cy udzia­łu w re­ak­cjach

 (1.3) gram. zwią­za­ny ze stro­ną bier­ną


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biernów

wieś w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim


Bier­nów ( Qu­is­ber­now) – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie świd­wiń­skim, w gmi­nie Rą­bi­no.

Kil­ka­set me­trów na wschód od Bier­no­wa pły­nie stru­ga Bu­ko­wa.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bieroński

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Biertowice

Bier­to­wi­ce – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­ło­pol­skim, po­wie­cie my­śle­nic­kim, gmi­nie Suł­ko­wi­ce.

W la­tach 1959–68 w gra­ni­cach osied­la Suł­ko­wi­ce. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa kra­kow­skie­go.

Wieś po­ło­żo­na jest na Po­gó­rzu Wie­lic­kim, nad rzeką Har­bu­tów­ką.


Źródła:

Wikipedia

Bierunianin

miesz­ka­niec Bie­ru­nia (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Bierunianka

miesz­kan­ka Bie­ru­nia (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Bierut

naz­wi­sko, np. Bo­le­sław Bie­rut (wła­ści­wie Bo­le­sław Bier­nac­ki, 1892-1956), pol­ski dzia­łacz ko­mu­ni­stycz­ny, w la­tach 1948-1956 I se­kre­tarz KC PZPR


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bierutowianin

miesz­ka­niec Bie­ru­to­wa


Źródła:

SJP.pl

Bierutowianka

miesz­kan­ka Bie­ru­to­wa


Źródła:

SJP.pl

Bierutowice

daw­niej: Kar­pacz Górny - część mia­sta Kar­pacz


Źródła:

SJP.pl

Bierutowski

→ Bie­ru­tów


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy Bie­ru­to­wa, zwią­za­ny z Bie­ru­to­wem


Patrz:Bierutów

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bierutyzm

to­ta­li­tar­ny sy­stem rzą­dów w okre­sie pa­no­wa­nia B. Bie­ru­ta


Źródła:

SJP.pl

Bierutów

mia­sto w Pol­sce


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim;


(do roku 1945 Bern­stadt in Schle­sien) – mia­sto w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w aglo­me­ra­cji wroc­ław­skiej, w po­wie­cie ole­śnic­kim, sie­dzi­ba gminy miej­sko-wiej­skiej Bie­ru­tów. Hi­sto­rycz­nie i ge­o­gra­ficz­nie leży na Dol­nym Ślą­sku. W la­tach 1975–1998 mia­sto ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ło do woj. wroc­ław­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bieruń

mia­sto i gmina w wo­je­wództ­wie ślą­skim, w po­wie­cie bie­ruń­sko-lę­dziń­skim


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce;


}|-

Bie­ruń (niem. "Berun") – mia­sto w po­łud­nio­wej Pol­sce, na Gór­nym Ślą­sku, po­ło­żo­ne w wo­je­wództ­wie ślą­skim, sie­dzi­ba władz po­wia­tu bie­ruń­sko-lę­dziń­skie­go.

We­dług da­nych Głów­ne­go Urzę­du Sta­ty­stycz­ne­go z 31 maja 2023 mia­sto miało 18 966 miesz­kań­ców.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bieruński

→ Bie­ruń


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy Bie­ru­nia, zwią­za­ny z Bie­ru­niem


Patrz:Bieruń

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bierwion

kak­tus na­drzew­ny z ro­dzi­ny kak­tu­so­wa­tych; epi­fi­lum, fi­lo­kak­tus


Źródła:

SJP.pl

Bierwiono

duży kawał drze­wa przez­na­czo­ny na opał; po­la­no, szcza­pa


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) pień drze­wa oczy­szczo­ny z ga­łę­zi, cza­sem także z kory

 (1.2) spory ka­wa­łek drew­na przez­na­czo­ny na opał


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bierzewice

Bie­rze­wi­ce – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie go­sty­niń­skim, w gmi­nie Go­sty­nin.

Wieś szla­chec­ka "Bie­że­je­wi­ce" po­ło­żo­na była w dru­giej po­ło­wie XVI wieku w po­wie­cie go­sty­niń­skim ziemi go­sty­niń­skiej wo­je­wództ­wa raw­skie­go. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa płoc­kie­go.


Źródła:

Wikipedia

Bierzglin

Bierz­glin – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie wrze­siń­skim, w gmi­nie Wrze­śnia.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa poz­nań­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Bierzglinek

wieś w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim


Bierz­gli­nek – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie wrze­siń­skim, w gmi­nie Wrze­śnia, przy tra­sie drogi wo­je­wódz­kiej nr 442, oraz przy au­to­stra­dzie A2, która sta­no­wi frag­ment drogi mię­dzy­na­ro­do­wej E30.

Wieś gra­ni­czy bez­poś­red­nio z Wrze­śnią i przeksz­tał­ca się w jej po­łud­nio­we przed­mie­ście.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bierzmo

daw­niej: zna­mię, pięt­no


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) stpol. belka


Bierz­mo (nazwa obocz­na: Bierz­mo-Nowa Wieś) – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie tu­rec­kim, w gmi­nie Bru­dzew. Miej­sco­wość po­ło­żo­na jest na pół­noc­ny za­chód od Bru­dze­wa.

Sta­ro­pol­skie słowo "bierz­mo" oz­na­cza grubą belkę pod­trzy­mu­ją­cą strop.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bierzmowanie

w niek­tó­rych wyz­na­niach chrze­ści­jań­skich: sa­kra­ment ma­ją­cy umoc­nić ochrz­czo­nych w wie­rze


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) rel. w Ko­ście­le ka­to­lic­kim i Cerk­wi pra­wo­sław­nej sa­kra­ment pot­wier­dze­nia doj­rza­ło­ści chrze­ści­jań­skiej;

 (1.2) od­cza­sow­ni­ko­wy od|bierz­mo­wać.


Bierz­mo­wa­nie, chryz­ma­cja lub mi­ro­po­ma­za­nie – jeden z trzech sa­kra­men­tów wta­jem­ni­cze­nia chrze­ści­jań­skie­go w Ko­ście­le ka­to­lic­kim, pra­wo­sław­nym, sta­ro­ka­to­lic­kim i an­gli­kań­skim. Zgod­nie z tra­dy­cją chrze­ści­jań­ską bierz­mo­wa­nie uwa­ża­ne jest za drugi po chrzcie sa­kra­ment ini­cja­cji chrze­ści­jań­skiej.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bierzmować

w Ko­ście­le ka­to­lic­kim: udzie­lać (udzie­lić) sa­kra­men­tu bierz­mo­wa­nia


cza­sow­nik prze­chod­ni dwu­a­spek­to­wy

 (1.1) rel. udzie­lać sa­kra­men­tu bierz­mo­wa­nia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bierzwnicki

przy­miot­nik od: Bierzw­nik


Źródła:

SJP.pl

Bierzwnik

1. je­zio­ro na Po­je­zie­rzu Do­bie­gniew­skim;
2. nazwa kilku miej­sco­wo­ści w Pol­sce


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bierzyce

wieś w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim


Bie­rzy­ce – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie wroc­ław­skim, w gmi­nie Dłu­go­łę­ka.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bies

dia­beł; czart; czort


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) zły duch, sza­tan, czart;


Bies – w przed­chrze­ści­jań­skich wie­rze­niach Sło­wian uo­so­bie­nie szkod­li­we­go i zło­śli­we­go de­mo­na le­śne­go, nie­przy­jaź­nie na­sta­wio­ne­go do ludzi. Nazwa "bies" wy­wo­dzi się z pra­sło­wiań­skie­go "*bĕsъ", od pra­in­do­e­u­ro­pej­skie­go "*bho­idh-", oz­na­cza­ją­ce­go „po­wo­du­ją­cy strach, prze­ra­że­nie”.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biesaga

daw­niej: pod­wój­ny worek lub pod­wój­na torba, przy­sto­so­wa­ne do prze­wie­sza­nia przez ramię lub przez sio­dło; sakwa, bie­sa­gi


Źródła:

SJP.pl

Biesagi

daw­niej: pod­wój­ny worek lub pod­wój­na torba, przy­sto­so­wa­ne do prze­wie­sza­nia przez ramię lub przez sio­dło; sakwa, bie­sa­ga


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, licz­ba mnoga

 (1.1) daw. po­dróż­ne torby, sakwy, zwy­kle skó­rza­ne, w po­sta­ci pod­wój­ne­go worka prze­wie­sza­ne­go przez barki na pier­si i plecy, słu­żą­ce naj­czę­ściej na po­mie­szcze­nie żyw­no­ści


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biesek

bie­sek mu­rzy­nek - ga­tu­nek mo­ty­la z ro­dzi­ny mier­ni­kow­co­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Biesiada

wy­staw­ne przy­ję­cie; ban­kiet, uczta


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) wy­staw­ne przy­ję­cie, któ­re­mu czę­sto to­wa­rzy­szą śpie­wy lub tańce

 (1.2) przen. spot­ka­nie poś­wię­co­ne mu­zy­ce lub po­ez­ji

 (1.3) stpol. roz­mo­wa


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biesiadka

zdrob­nie­nie od: bie­sia­da


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zdrobn. od: bie­sia­da


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biesiadniczka

→ bie­siad­nik


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) książk. uczest­nicz­ka bie­sia­dy


Patrz:biesiadnik

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biesiadnik

uczest­nik wy­staw­ne­go przy­ję­cia


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) książk. uczest­nik bie­sia­dy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biesiadny

→ bie­sia­da; bie­sia­do­wy


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z bie­sia­dą, do­ty­czą­cy bie­sia­dy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biesiadowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|bie­sia­do­wać.

 (1.2) spę­dza­nie czasu na ob­fi­tym po­sił­ku zwy­kle po­łą­czo­nym z za­ba­wą


Źródła:

Wiktionary

Biesiadować

po­tocz­nie: brać udział w bie­sia­dzie; ucz­to­wać


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. brak)

 (1.1) uczest­ni­czyć w bie­sia­dzie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biesiadownia

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miej­sce do bie­sia­do­wa­nia


Źródła:

Wiktionary

Biesiadowy

→ bie­sia­da; bie­siad­ny


Źródła:

SJP.pl

Biesiec

1. wieś w wo­je­wództ­wie łódz­kim;
2. szczyt w gó­rach By­strzyc­kich


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Biesiedź

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. rzeka w Rosji i na Bia­ło­ru­si, lewy do­pływ Soży;


Bie­siedź (biał. Бесядзь) – rzeka w Rosji i na Bia­ło­ru­si, lewy do­pływ Soży (basen Dnie­pru). Dłu­gość wy­no­si 261 km, zlew­nia – 5600 km². Śred­ni prze­pływ w uj­ściu rzeki – 27,8 m³/s.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Biesiekierski

przy­miot­nik od: Bie­sie­kierz


Źródła:

SJP.pl

Biesiekierz

wieś w Pol­sce


Bie­sie­kierz ( Bi­zi­ker) – wieś w pół­noc­no-za­chod­niej Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie ko­sza­liń­skim i gmi­nie Bie­sie­kierz, któ­rej jest sie­dzi­bą.

We­dług da­nych z 31 grud­nia 2008 r. wieś miała 998 miesz­kań­ców.

Przez wieś pro­wa­dzi droga wo­je­wódz­ka nr 112.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Biesić

sza­leć, dąsać się, gnie­wać


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) daw. robić po zło­ści, wy­rzą­dzać szko­dę

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny bie­sić się

 (2.1) daw. wpa­dać w złość, być wście­kłym, pie­nić się ze zło­ści


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biesowaty

po­tocz­nie: ma­ją­cy w sobie de­mo­na, opę­ta­ny


Źródła:

SJP.pl

Biesowice

Bie­so­wi­ce (kaszb. "Biésojce", niem. "Beßwitz") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie słup­skim, w gmi­nie Kę­pi­ce. Ma sta­tus so­łect­wa.

W skład "so­łect­wa Bie­so­wi­ce" wcho­dzą także osada Przy­je­zie­rze oraz osady leśne Bie­so­wicz­ki i Kawka.

W miej­sco­wo­ści znaj­du­je się przy­sta­nek ko­le­jo­wy Bie­so­wi­ce.


Źródła:

Wikipedia

Biesowo

wieś w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim


Bie­so­wo ( Groß Bössau, 1927–1945 "Groß Bößau") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim, w po­wie­cie olsz­tyń­skim, w gmi­nie Bi­sku­piec.

W la­tach 1954–1957 wieś była sie­dzi­bą gro­ma­dy Bie­so­wo. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość na­le­ża­ła ad­mi­ni­stra­cyj­nie do wo­je­wództ­wa olsz­tyń­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Biesowski

→ bies; bie­so­wy


Źródła:

SJP.pl

Biesowy

→ bies; bie­sow­ski


Źródła:

SJP.pl

Biessmiertnych

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Biestrzykowice

Bie­strzy­ko­wi­ce (niem. "Ec­kers­dorf") – wieś w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie opol­skim, w po­wie­cie na­my­słow­skim, w gmi­nie Świer­czów.

W la­tach 1945–1954 sie­dzi­ba gminy Bie­strzy­ko­wi­ce.


Źródła:

Wikipedia

Biestrzyków

wieś w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim


Bie­strzy­ków (niem. "Ec­kers­dorf") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie dol­no­ślą­skim, w po­wie­cie wroc­ław­skim, w gmi­nie Siech­ni­ce.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa wroc­ław­skie­go, przed ro­kiem 1945 no­si­ła niem. nazwę "Ec­kers­dorf".


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bieszczadniczka

osad­nicz­ka ży­ją­ca w Bie­szcza­dach


Źródła:

SJP.pl

Bieszczadnik

osad­nik ży­ją­cy w Bie­szcza­dach


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) czło­wiek za­ko­cha­ny w Bie­szcza­dach, który zwią­zał z Bie­szcza­da­mi swoje życie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bieszczady

część Be­ski­dów, pasmo gór­skie w Pol­sce i na Ukra­i­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. za­chod­nia część Be­ski­dów Wschod­nich;


Bie­szcza­dy (522.12 i 522.13; węg. "Besszádok", słow. i cz. "Bukovské vrchy", rus. Бещады, ukr. Бещади) – grupa dwóch pasm gór­skich w łań­cu­chu Kar­pat. Pasma Bie­szcza­dów znaj­du­ją się mię­dzy Prze­łę­czą Łup­kow­ską (640 m n.p.m.) a Prze­łę­czą Wysz­kow­ską (933 m n.p.m.). Naj­wyż­szy szczyt Bie­szcza­dów to Pikuj (1405 m n.p.m., na Ukra­i­nie) zaś na te­ry­to­rium Pol­ski – Tar­ni­ca (1346 m n.p.m.). Dzie­lą się na:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bieszczadzki

przy­miot­nik od: Bie­szcza­dy


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Bie­szcza­da­mi, do­ty­czą­cy Bie­szczad, po­cho­dzą­cy z Bie­szczad


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bieszczadzkość

→ bie­szczadz­ki


Patrz:bieszczadzki

Źródła:

SJP.pl

Bieszkowice

Biesz­ko­wi­ce (do­dat­ko­wa nazwa w Bieszkòwice, Biesch­ko­witz) – wieś ka­szub­ska w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie wej­he­row­skim, w gmi­nie Wej­he­ro­wo. Leży na ob­sza­rze le­śnym Trój­miej­skie­go Parku Kra­jo­bra­zo­we­go przy dro­dze wo­je­wódz­kiej nr 218. Ma sta­tus so­łect­wa.


Źródła:

Wikipedia

Bieszków

wieś w wo­je­wództ­wie lu­bu­skim


Biesz­ków – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bu­skim, w po­wie­cie żar­skim, w gmi­nie Ja­sień.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa zie­lo­no­gór­skie­go.

We­dług da­nych z 1 stycz­nia 2011 roku wieś miała 140 miesz­kań­ców.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Biesówko

wieś w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim


Bie­sów­ko ( Klein Bössau, 1927–1945 "Klein Bößau") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim, w po­wie­cie olsz­tyń­skim, w gmi­nie Bi­sku­piec. Wieś znaj­du­je się w hi­sto­rycz­nym re­gio­nie War­mia.

Leży w po­bli­żu po­łud­nio­we­go końca je­zio­ra Tej­sty­my.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Biesłan

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. adm. mia­sto w Rosji, po­ło­żo­ne w Ose­tii Pół­noc­nej nad rzeką Terek;


Bie­słan ( Беслан, Беслæн) − mia­sto w Rosji, w Ose­tii Pół­noc­nej, w po­bli­żu gra­ni­cy z In­gu­sze­tią. []. W mie­ście roz­wi­nął się prze­mysł spo­żyw­czy, elek­tro­tech­nicz­ny oraz odzie­żo­wy.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Biesłański

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Bie­sła­nem, do­ty­czą­cy Bie­sła­nu


Źródła:

Wiktionary

Biełaja

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. rzeka w Rosji, w Basz­ki­rii, lewy do­pływ Kamy w do­rze­czu Wołgi;

 (1.2) geogr. rzeka w ob­wo­dzie ir­kuc­kim Rosji, lewy do­pływ An­ga­ry;

 (1.3) geogr. rzeka w az­ja­tyc­kiej czę­ści Rosji, w Czu­koc­kim Okrę­gu Au­to­no­micz­nym; lewy do­pływ Ana­dy­ru;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Biełgorod

mia­sto w Fe­de­ra­cji Ro­syj­skiej


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. adm. mia­sto w eu­ro­pej­skiej czę­ści Rosji, nad rzeką Do­niec, sto­li­ca ob­wo­du bieł­go­rodz­kie­go;


Bieł­go­rod ( Белгород) – mia­sto ob­wo­do­we w eu­ro­pej­skiej czę­ści Rosji, po­ło­żo­ne nad rzeką Do­niec, 40 km na pół­noc od gra­ni­cy z Ukra­i­ną i 695 km na po­łud­nie od Mosk­wy, w Cen­tral­nym Okrę­gu Fe­de­ral­nym.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biełgorodzki

→ Bieł­go­rod (mia­sto w Rosji)


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z Bieł­go­ro­dem, do­ty­czą­cy Bieł­go­ro­du


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biełogorsk

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. adm. mia­sto w az­ja­tyc­kiej czę­ści Rosji, w ob­wo­dzie amur­skim, nad Tomem;


Zo­bacz też: Bie­ło­gorsk (obwód ke­me­row­ski).

Bie­ło­gorsk ( Белогорск) – mia­sto w az­ja­tyc­kiej czę­ści Rosji, w ob­wo­dzie amur­skim, nad Tomem (do­pływ Zei), 108 km od Bła­go­wie­szczeń­ska. Cen­trum ad­mi­ni­stra­cyj­ne re­jo­nu bie­ło­gor­skie­go Mia­sto za­ło­żo­ne w 1860 roku, a prawa miej­skie na­da­no w 1926.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Biełogorski

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Bie­ło­gor­skiem, do­ty­czą­cy Bie­ło­gor­ska


Źródła:

Wiktionary

Biełorieck

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. adm. mia­sto re­jo­no­we w Re­pu­bli­ce Basz­ki­rii, w Rosji;


Bie­ło­rieck ( Белоре́цк, baszk. Белорет / "Be­lo­ret") – mia­sto w Re­pu­bli­ce Basz­ki­rii, w Rosji, oś­ro­dek ad­mi­ni­stra­cyj­ny re­jo­nu bie­ło­riec­kie­go. W 2020 roku mia­sto za­miesz­ki­wa­ło 64 921 osób. Prawa miej­skie na­da­no w 1923 r.

W Bie­ło­riec­ku uro­dzi­ła się Li­li­ja Szo­bu­cho­wa, ro­syj­ska lek­ko­at­let­ka, bie­gacz­ka dłu­go­dy­stan­so­wa.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Biełoriecki

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Bie­ło­riec­kiem, do­ty­czą­cy Bie­ło­riec­ka


Źródła:

Wiktionary

Biełoruczka

(r. męski) po­gard­li­wie: okre­śle­nie męż­czyz­ny nie­przy­wy­kłe­go do cięż­kiej pracy fi­zycz­nej, uży­wa­ne przez bol­sze­wi­ków w Rosji


Źródła:

SJP.pl

Biełowo

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. adm. mia­sto w az­ja­tyc­kiej czę­ści Rosji, w ob­wo­dzie ke­me­row­skim;


Bie­ło­wo ( Белово) – mia­sto w az­ja­tyc­kiej czę­ści Rosji, w ob­wo­dzie ke­me­row­skim, po­ło­żo­ne nad rzeką Ba­czat.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Biełucha

zupa na bazie kwa­śne­go mleka, wę­dzo­ne­go bocz­ku i ziem­nia­ków, po­cho­dzą­ca z Be­ski­du Ślą­skie­go


Bie­łu­cha ( Белуха) – naj­wyż­szy szczyt gór Ałtaj (4506 m n.p.m.), po­ło­żo­ny w Gó­rach Ka­tuń­skich, na gra­ni­cy Rosji z Ka­zach­sta­nem. Góra ma dwa wierz­choł­ki, wschod­ni – 4506 m n.p.m. oraz za­chod­ni – 4400 m n.p.m. Naj­wyż­sze par­tie po­wy­żej gra­ni­cy wiecz­ne­go śnie­gu, na zbo­czach lo­dow­ce o po­wierzch­ni ok. 70 km².


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bieługa

ryba wę­drow­na z je­sio­tro­wa­tych, jedna z naj­więk­szych ryb słod­ko­wod­nych (dłu­gość do 5 m, waga do 1500 kg), po­ła­wia­na ze wzglę­du na smacz­ne mięso i ikrę (czar­ny ka­wior); wyz


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) icht. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Huso huso|ref=tak., duża ryba dra­pież­na;


Bie­łu­ga, wyz ("Huso huso") – ga­tu­nek wę­drow­nej, ana­dro­micz­nej ryby z ro­dzi­ny je­sio­tro­wa­tych (Aci­pen­se­ri­dae).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bień

naz­wi­sko


Bień – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim, w po­wie­cie ko­nec­kim, w gmi­nie Stą­por­ków. Ma sta­tus so­łect­wa.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa kie­lec­kie­go.

Przez miej­sco­wość prze­pły­wa nie­wiel­ka rzeka Kras­na do­pływ Czar­nej.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bieńczyce

1. wieś w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim;
2. dziel­ni­ca Kra­ko­wa


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bieńczycki

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Bień­czy­ca­mi, do­ty­czą­cy Bień­czyc


Źródła:

Wiktionary

Bieńczyk

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Bieńko

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Bieńkowice

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Bieńkowo

wieś w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim


Bień­ko­wo – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim, w po­wie­cie bra­niew­skim, w gmi­nie Lel­ko­wo.

W la­tach 1954-1968 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Bień­ko­wo, po jej znie­sie­niu w gro­ma­dzie Lel­ko­wo. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa el­blą­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bieńkowski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bieńkówka

1. wieś w wo­je­wództ­wie ku­jaw­sko-po­mor­skim;
2. wieś w wo­je­wództ­wie ma­ło­pol­skim


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bieślin

Bie­ślin – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie gnieź­nień­skim, w gmi­nie Trze­mesz­no.

Wieś du­chow­na "Bie­śli­no", włas­ność opata ka­no­ni­ków re­gu­lar­nych w Trze­mesz­nie pod ko­niec XVI wieku le­ża­ła w po­wie­cie gnieź­nień­skim wo­je­wództ­wa ka­li­skie­go. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa byd­go­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Bieździadów

wieś w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim


Bieź­dzia­dów – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie ja­ro­ciń­skim, w gmi­nie Żer­ków.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa ka­li­skie­go.

Przy głów­nej dro­dze w cen­trum wsi znaj­du­je się ka­pli­ca, obok któ­rej usy­tu­o­wa­no sym­bo­licz­ną mo­gi­łę ofiar I wojny świa­to­wej. Upa­mięt­nia ona 22 po­le­głych miesz­kań­ców Bieź­dzia­do­wa.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bież.

skrót od: bie­żą­cy; b.


Źródła:

SJP.pl

Bieżanice

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. adm. osied­le typu miej­skie­go w Rosji, w ob­wo­dzie pskow­skim, sie­dzi­ba ad­mi­ni­stra­cyj­na re­jo­nu bie­ża­nic­kie­go;


Bie­ża­ni­ce, Bie­ża­ni­cy ( Бежаницы) – osied­le typu miej­skie­go w za­chod­niej Rosji, cen­trum ad­mi­ni­stra­cyj­ne re­jo­nu bie­ża­nic­kie­go w ob­wo­dzie pskow­skim. Jed­no­cze­śnie miej­sco­wość sta­no­wi osied­le miej­skie oraz jest cen­trum ad­mi­ni­stra­cyj­nym osied­la wiej­skie­go Bie­ża­nic­kie, w któ­re­go skład jed­nak nie wcho­dzi.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Bieżanicki

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Bie­ża­ni­ca­mi, do­ty­czą­cy Bie­ża­nic


Źródła:

Wiktionary

Bieżanowski

przy­miot­nik od: Bie­ża­nów


Źródła:

SJP.pl

Bieżanów

ob­szar Kra­ko­wa


Bie­ża­nów – ob­szar Kra­ko­wa wcho­dzą­cy w skład Dziel­ni­cy XII Bie­ża­nów-Pro­ko­cim.

Dawna wieś w do­li­nie Se­ra­fy, przy trak­cie (obec­na ul. Wie­lic­ka) do Wie­licz­ki, Boch­ni i dalej na Ruś, 10 km na po­łud­nio­wy wschód od cen­trum Kra­ko­wa. Pół­noc­na gra­ni­ca wsi bie­gła przez łąki i te­re­ny prze­my­sło­we po po­łud­nio­wej stro­nie obec­nej ulicy Bo­te­wa oraz ko­ry­tem Drwi­ny Dłu­giej, za­chod­nia obec­ną ulicą Jerz­ma­now­skie­go, Pod­mił­łów i w re­jo­nie ulicy Ko­sia­rzy, z po­łud­nio­wym i wschod­nim krań­cem Bie­ża­no­wa po­kry­wa się obec­na gra­ni­ca ad­mi­ni­stra­cyj­na mia­sta Kra­ko­wa.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bieżenie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|bie­żeć.


Źródła:

Wiktionary

Bieżeniec

uczest­nik bie­żeń­stwa (ewa­ku­a­cji lud­no­ści z 1915 roku)


Źródła:

SJP.pl

Bieżeć

prze­sta­rza­łe:
1. biec, iść, śpie­szyć, le­cieć;
2. pły­nąć


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) przest. dziś książk. biec, spie­szyć

 (1.2) przest. dziś książk. pły­nąć


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bieżeństwo

ma­so­wa ewa­ku­a­cja lud­no­ści z za­chod­nich te­re­nów Im­pe­rium Ro­syj­skie­go w głąb Rosji pod­czas I wojny świa­to­wej


Bie­żeń­stwo ( Бежaнствa, Біженство, Беженство – "uchodź­stwo") – ma­so­wa ewa­ku­a­cja w cza­sie I wojny świa­to­wej, w pol­szczyź­nie na­zy­wa­na też wy­gna­niem, prze­sied­le­niem lub wy­sied­le­niem lud­no­ści, głów­nie wyz­na­nia pra­wo­sław­ne­go, z za­chod­nich gu­ber­ni Im­pe­rium Ro­syj­skie­go w głąb Rosji, po przer­wa­niu linii fron­tu przez woj­ska nie­miec­kie w okre­sie od 3 maja do wrze­śnia 1915 roku. Apo­ge­um bie­żeń­stwa przy­pa­da na okres od wios­ny do je­sie­ni 1915 roku.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bieżnia

1. pas oka­la­ją­cy płytę bo­i­ska spor­to­we­go, przy­go­to­wa­ny do bie­gów;
2. w zo­o­tech­ni­ce: spe­cjal­nie przy­go­to­wa­ny, ogro­dzo­ny teren, słu­żą­cy do przy­mu­so­we­go spa­ce­ru zwie­rząt, naj­czę­ściej re­pro­duk­to­rów ho­dow­la­nych;
3. ele­ment me­cha­nicz­ny sprzę­tu fil­mo­we­go, po któ­rym prze­su­wa się taśma;
4. w tech­ni­ce: tor, po któ­rym toczą się ele­men­ty tocz­ne - kulki, wałki itp.;
5. rzad­ko: miej­sca star­to­wa­nia i lą­do­wa­nia sa­mo­lo­tów; pas star­to­wy;
6. daw­niej: zew­nętrz­na część opony; bież­nik


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) sport. spe­cjal­ny tor do upra­wia­nia bie­gów lek­ko­at­le­tycz­nych;

 (1.2) techn. po­wierzch­nia ło­ży­ska, po któ­rej toczą się kulki lub wałki

 (1.3) sport. techn. urzą­dze­nie tre­nin­go­we do bie­ga­nia w miej­scu

 (1.4) zo­o­techn. ogro­dzo­ny teren słu­żą­cy do przy­mu­so­we­go spa­ce­ru re­pro­duk­to­rów ho­dow­la­nych


Bież­nia – spe­cjal­nie wy­dzie­lo­na część sta­dio­nu spor­to­we­go, w po­sta­ci pasa oka­la­ją­ce­go bo­i­sko. Służy do roz­gry­wa­nia kon­ku­ren­cji bie­go­wych pod­czas za­wo­dów lek­ko­at­le­tycz­nych. Część bież­ni może być też wy­dzie­lo­na dla spor­tow­ców in­nych kon­ku­ren­cji niż bie­go­we, np. skoku w dal czy rzutu oszcze­pem.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bieżnik

1. wąska, po­dłuż­na ser­wet­ka na stół;
2. war­stwa opony sty­ka­ją­ca się z drogą;
3. że­glar­skie urzą­dze­nie do pod­no­sze­nia cię­ża­rów


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) mot. zew­nętrz­na, ochron­na war­stwa opony z wgłę­bie­nia­mi na po­wierzch­ni, które po­pra­wia­ją jej przy­czep­ność;

 (1.2) po­dłuż­na ser­we­ta na ławę lub stół

 (1.3) żegl. urzą­dze­nie do pod­no­sze­nia cię­ża­rów

 (1.4) wzór na spod­niej czę­ści po­desz­wy buta


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bieżnikowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) techn. re­ge­ne­ro­wa­nie uży­wa­nych opon po­przez na­kła­da­nie no­we­go bież­ni­ka


Źródła:

Wiktionary

Bieżnikować

na­kła­dać nowy bież­nik na oponę za po­mo­cą wul­ka­ni­za­cji


Źródła:

SJP.pl

Bieżnikownia

za­kład zaj­mu­ją­cy się bież­ni­ko­wa­niem opon sa­mo­cho­do­wych


Źródła:

SJP.pl

Bieżnikowy

→ bież­nik


Patrz:bieżnik

Źródła:

SJP.pl

Bieżny

zdol­ny do biegu, przy­sto­so­wa­ny do biegu


Źródła:

SJP.pl

Bieżunianin

miesz­ka­niec Bie­żu­nia (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Bieżunianka

miesz­kan­ka Bie­żu­nia (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Bieżuń

mia­sto w Pol­sce


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce;


}|-

Bie­żuń – mia­sto w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie żu­ro­miń­skim, sie­dzi­ba gminy miej­sko-wiej­skiej Bie­żuń, nad rzeką Wkrą.

Pry­wat­ne mia­sto szla­chec­kie po­ło­żo­ne było w dru­giej po­ło­wie XVI wieku w po­wie­cie sier­pec­kim wo­je­wództ­wa płoc­kie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bieżuński

przy­miot­nik od: Bie­żuń


Źródła:

SJP.pl

Bieżącość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co bie­żą­ce


Źródła:

Wiktionary

Bieżący

1. trwa­ją­cy obec­nie; te­raź­niej­szy;
2. przy­pa­da­ją­cy we­dług ko­lej­no­ści na dany czas; po­rząd­ko­wy, ko­lej­ny;
3. pły­ną­cy, po­su­wa­ją­cy się na­przód


forma cza­sow­ni­ka.

 (1.1) imie­słów przy­miot­ni­ko­wy czyn­ny od cza­sow­ni­ka: bie­żeć

przy­miot­nik

 (2.1) taki, który wła­śnie, obec­nie trwa

 (2.2) pły­ną­cy, po­su­wa­ją­cy się na­przód

 (2.3) taki, który przy­pa­da w danym cza­sie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bieżączka

1. po­tocz­nie: spra­wy bie­żą­ce;
2. daw­niej: bie­gun­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. żart. ogół bie­żą­cych, co­dzien­nych spraw, które wy­ma­ga­ją ukoń­cze­nia i które z tego po­wo­du by­wa­ją naj­pil­niej­sze

 (1.2) pot. żart. stan, zwy­kle niech­cia­ne­go, bycia za­ab­sor­bo­wa­nym bie­żącz­ką (1.1)

 (1.3) bie­gun­ka


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bifacjalność

→ bi­fa­cjal­ny


Patrz:bifacjalny

Źródła:

SJP.pl

Bifacjalny

ma­ją­cy dwie ak­tyw­ne stro­ny ro­bo­cze, np. panel fo­to­wol­ta­icz­ny


Źródła:

SJP.pl

Bifej

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. zob. bifyj.


Źródła:

Wiktionary

Bifenyl

or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny, dimer ben­ze­nu; di­fe­nyl, dwu­fe­nyl


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) chem. or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny na­le­żą­cy do wę­glo­wo­do­rów aro­ma­tycz­nych, czą­stecz­ka zbu­do­wa­na z dwóch pier­ście­ni ben­ze­no­wych po­łą­czo­nych po­je­dyn­czym wią­za­niem


Bi­fe­nyl, E230 – or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny z grupy aro­ma­tycz­nych związ­ków po­li­cy­klicz­nych, dimer ben­ze­nu.

Pier­ście­nie fe­ny­lo­we bi­fe­ny­lu nie są po­ło­żo­ne w jed­nej pła­szczyź­nie, naj­niż­szą ener­gię ma kon­for­ma­cja, w któ­rej skrę­co­ne są one wzglę­dem sie­bie o ok.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bifenylowy

→ bi­fe­nyl


Patrz:bifenyl

Źródła:

SJP.pl

Biffa

śred­nio­wiecz­na ma­chi­na mio­ta­ją­ca


Biffa, blida – ma­chi­na mio­ta­ją­ca ka­mien­ne po­ci­ski, wy­ko­rzy­sty­wa­na głów­nie w sta­ro­żyt­no­ści i śred­nio­wie­czu. Wy­my­ślo­no ją praw­do­po­dob­nie w sta­ro­żyt­nym Rzy­mie, jed­nak ist­nie­je rów­nież hi­po­te­za, że pow­sta­ła na te­re­nie Bi­zan­cjum. Do śred­nio­wiecz­nej Eu­ro­py przy­wę­dro­wa­ła w cza­sie kru­cjat, a za­poz­na­no się z jej dzia­ła­niem w Bi­zan­cjum. W śred­nio­wiecz­nej Eu­ro­pie na­zy­wa­na była blidą.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bifilarny

zło­żo­ny z dwóch nitek lub dru­tów


Źródła:

SJP.pl

Bifobia

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) psych. społ. dy­skry­mi­na­cja ob­ja­wia­ją­ca się nie­chę­cią lub agre­sją wobec osób bi­sek­su­al­nych;


Bi­fo­bia – różne formy ne­ga­tyw­ne­go na­sta­wie­nia wzglę­dem osób bi­sek­su­al­nych jako jed­no­stek oraz jako grupy spo­łecz­nej. Może ono obej­mo­wać uprze­dze­nie, dy­skry­mi­na­cję, ste­re­o­ty­py (na przy­kład prze­ko­na­nia, że osoby bi­sek­su­al­ne są roz­wią­złe i nie­ucz­ci­we) oraz na­du­ży­cia po­łą­czo­ne z na­sta­wie­nia­mi i uczu­cia­mi od po­gar­dy do wro­go­ści. Osoby o do­wol­nej orien­ta­cji sek­su­al­nej mogą doś­wiad­czać bi­fo­bii lub ją po­wie­lać.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Bifor

po­tocz­nie: spot­ka­nie w gro­nie zna­jo­mych, po­prze­dza­ją­ce głów­ną im­pre­zę to­wa­rzy­ską; be­fo­rek, be­for­ka, bi­fo­rek, bi­for­ka


Źródła:

SJP.pl

Biforek

po­tocz­nie: spot­ka­nie w gro­nie zna­jo­mych, po­prze­dza­ją­ce głów­ną im­pre­zę to­wa­rzy­ską; be­for­ka, bi­for­ka, be­fo­rek, bifor


Źródła:

SJP.pl

Biforium

dwu­dziel­ne okno za­koń­czo­ne łu­kiem, cha­rak­te­ry­stycz­ne dla ar­chi­tek­tu­ry ro­mań­skiej i go­tyc­kiej


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) ar­chit. pod­wój­ne ar­ka­do­we okno, po­dzie­lo­ne ko­lu­mien­ką, cha­rak­te­ry­stycz­ne dla ar­chi­tek­tu­ry ro­mań­skiej;


Bi­fo­rium, bi­fo­ra (z łac. "bi­fo­ris – dwudrz­wio­wy") – ar­ka­do­we okno lub przeź­ro­cze po­dzie­lo­ne naj­czę­ściej ko­lu­mien­ką lub słup­kiem na dwie czę­ści.

Bi­fo­ria były cha­rak­te­ry­stycz­ne dla bu­dow­nict­wa ro­mań­skie­go, go­tyc­kie­go i hi­sto­ryz­mu w XIX wieku na­wią­zu­ją­ce­go do ro­ma­niz­mu.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biforka

po­tocz­nie: spot­ka­nie w gro­nie zna­jo­mych, po­prze­dza­ją­ce głów­ną im­pre­zę to­wa­rzy­ską; be­for­ka, bi­for­ka, be­fo­rek, bifor


Źródła:

SJP.pl

Biforyjny

→ bi­fo­rium


Patrz:biforium

Źródła:

SJP.pl

Bifunkcyjność

→ bi­funk­cyj­ny


Patrz:bifunkcyjny

Źródła:

SJP.pl

Bifunkcyjny

ma­ją­cy dwie funk­cje; dwu­funk­cyj­ny


Źródła:

SJP.pl

Bifurkacja

1. roz­ga­łę­zie­nie się rzeki na dwa ra­mio­na pły­ną­ce do róż­nych do­rze­czy;
2. roz­dzie­le­nie, roz­szcze­pie­nie cze­goś na dwie czę­ści


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bifurkacyjny

przy­miot­nik od: bi­fur­ka­cja


Źródła:

SJP.pl

Bifyj

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. kre­dens


Źródła:

Wiktionary

Big

ro­dzaj po­wo­zu; bieda; bied­ka; bida; dwu­kół­ka


Źródła:

SJP.pl

Big-Band

[czy­taj: big­bend] duży ze­spół jaz­zo­wy; or­kie­stra jaz­zo­wa


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ze­spół mu­zycz­ny, który wy­ko­nu­je ut­wo­ry jaz­zo­we lub roz­ryw­ko­we


Big-band (z ang. dosł. „duży ze­spół”) – ze­spół mu­zycz­ny wy­ko­nu­ją­cy mu­zy­kę jaz­zo­wą lub roz­ryw­ko­wą.

Naj­więk­szą po­pu­lar­ność ten typ ze­spo­łu osią­gnął w la­tach 30. i 40. XX wieku w cza­sach epoki swin­gu.

Zwy­kle mu­zy­ka dla big-ban­dów jest w wy­so­kim stop­niu aran­żo­wa­na, co po­zo­sta­wia mniej­sze pole ma­ne­wru dla so­li­stów jaz­zo­wych, w prze­ci­wień­stwie dla ma­łych for­ma­cji jaz­zo­wych, gdzie dużą rolę od­gry­wa im­pro­wi­za­cja.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Big-Beat

[czy­taj: big­bit] roc­ko­wa mu­zy­ka roz­ryw­ko­wa po­pu­lar­na w la­tach 60. XX wieku, cha­rak­te­ry­zu­ją­ca się sil­nie zaz­na­czo­nym ryt­mem; big­bit, bit, beat, mocne ude­rze­nie


Źródła:

SJP.pl

Biga

ro­dzaj po­wo­zu; bieda; bied­ka; bida; dwu­kół­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) hist. w sta­ro­żyt­nym Rzy­mie wóz dwu­ko­ło­wy, za­przę­żo­ny w dwa konie;

 (1.2) po­ligr. ele­ment wy­kroj­ni­ka słu­żą­cy do wy­tła­cza­nia linii zgię­cia pa­pie­ru;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bigaj

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Bigamia

dwu­żeń­stwo


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) po­zo­sta­wa­nie w związ­ku mał­żeń­skim z dwie­ma oso­ba­mi;


Bi­ga­mia – po­zo­sta­wa­nie w związ­ku mał­żeń­skim z osobą, która znaj­du­je się w innym waż­nym związ­ku mał­żeń­skim.

Bi­ga­mia jest prze­stęp­stwem w więk­szo­ści kra­jów świa­ta, które uz­na­ją wy­łącz­nie mał­żeń­stwa mo­no­ga­micz­ne. Naj­czę­ściej ani pier­wszy, ani drugi mał­żo­nek nie wie­dzą o dru­gim mał­żon­ku part­ne­ra. Zgoda po­przed­nie­go mał­żon­ka nie ma wpły­wu na zgod­ność z pra­wem dru­gie­go mał­żeń­stwa, uwa­ża­ne­go za nie­waż­ne.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bigamiczny

przy­miot­nik od: bi­ga­mia


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z bi­ga­mią, do­ty­czą­cy bi­ga­mii; bę­dą­cy bi­ga­mią


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bigamio

forma rze­czow­ni­ka.

 (1.1) W. lp. od: bi­ga­mia


Źródła:

Wiktionary

Bigamista

żo­na­ty, który za­warł po­now­nie ślub


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) ten, kto po­peł­nia bi­ga­mię tzn. ma dwie żony


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bigamistka

mę­żat­ka, która za­war­ła po­now­nie ślub


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ko­bie­ta ma­ją­ca dwóch mężów


Bi­ga­mist­ka (jid. "Zajn wajbs man") – pol­ski film fa­bu­lar­ny z 1913 roku w ję­zy­ku ji­dysz, opar­ty na ut­wo­rze "Bi­ga­mist­ka" Maj­ze­la.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bigbeatowy

[czy­taj: big­bi­to­wy] zwią­za­ny z roc­ko­wą mu­zy­ką roz­ryw­ko­wą po­pu­lar­ną w la­tach 60. XX wieku, cha­rak­te­ry­zu­ją­cą się sil­nie zaz­na­czo­nym ryt­mem; big­bi­to­wy


Źródła:

SJP.pl

Bigbit

roc­ko­wa mu­zy­ka roz­ryw­ko­wa po­pu­lar­na w la­tach 60. XX wieku, cha­rak­te­ry­zu­ją­ca się sil­nie zaz­na­czo­nym ryt­mem; big-beat, bit, beat, mocne ude­rze­nie


Big­bit, big-beat (ang. „mocne ude­rze­nie”) – funk­cjo­nu­ją­ce w Pol­sce i są­sied­nich kra­jach okre­śle­nie rock and rolla i po­krew­nych ga­tun­ków mu­zycz­nych. Nazwę "big-beat" (za­stę­pu­ją­cą nie­ak­cep­to­wa­ną przez an­ty­za­chod­nie wła­dze nazwę "rock and roll)" po raz pier­wszy za­sto­so­wa­no w Pol­sce.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bigbitowiec

1. osoba śpie­wa­ją­ca lub gra­ją­ca w stylu big­bi­tu (mu­zy­ki roz­ryw­ko­wej i ta­necz­nej);
2. mi­ło­śnik, sym­pa­tyk big­bi­tu;
3. śro­do­wi­sko­wo: przed­sta­wi­ciel sub­kul­tu­ry mło­dzie­żo­wej wzo­ru­ją­cej się na bi­tel­sach, po­pu­lar­nej w la­tach 60.


Źródła:

SJP.pl

Bigbitowy

zwią­za­ny z roc­ko­wą mu­zy­ką roz­ryw­ko­wą po­pu­lar­ną w la­tach 60. XX wieku, cha­rak­te­ry­zu­ją­cą się sil­nie zaz­na­czo­nym ryt­mem; big­be­a­to­wy


Źródła:

SJP.pl

Bigbityzm

rzad­ko: fa­scy­na­cja mu­zy­ką big­bi­to­wą


Źródła:

SJP.pl

Bigbitówa

1. ko­bie­ta śpie­wa­ją­ca lub gra­ją­ca w stylu big­bi­tu (mu­zy­ki roz­ryw­ko­wej i ta­necz­nej);
2. śro­do­wi­sko­wo: przed­sta­wi­ciel­ka sub­kul­tu­ry mło­dzie­żo­wej wzo­ru­ją­cej się na bi­tel­sach, po­pu­lar­nej w la­tach 60.


Źródła:

SJP.pl

Bigel

rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. wie­szak

 (1.2) gw-pl|Górny Śląsk. przen. po­tań­ców­ka, za­ba­wa


Źródła:

Wiktionary

Bigender

[czyta: baj­dżen­der] psy­chicz­ne iden­ty­fi­ko­wa­nie się z dwoma płcia­mi (bi­nar­ny­mi lub nie­bi­nar­ny­mi)


Bi­gen­der (z łac. "bi" „oboje, dwa” oraz od gen­der „płeć spo­łecz­no-kul­tu­ro­wa”) – ter­min spod pa­ra­so­la nie­bi­nar­no­ści, który opi­su­je ten­den­cję do iden­ty­fi­ko­wa­nia się z dwoma płcia­mi (bi­nar­nym lub nie­bi­nar­ny­mi).

Osoba bi­gen­der może iden­ty­fi­ko­wać się z obie­ma płcia­mi bi­nar­ny­mi, np.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bigiel

po­tocz­nie: werwa, zapał; dziś tylko w po­tocz­nym wy­ra­że­niu: z bi­glem - z werwą, z za­pa­łem


rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) zapał

 (1.2) ha­czyk, kot­wicz­ka, ele­ment bi­żu­te­rii, na któ­rym za­wie­sza się kol­czyk

 (1.3) gw-pl|Poz­nań, Górny Śląsk. wie­szak na ubra­nie

 (1.4) gw-pl|Górny Śląsk. po­tań­ców­ka, za­ba­wa

 (1.5) łódź. dep­tak

 (1.6) bud. ele­ment zbro­je­nia w kształ­cie li­te­ry Ufakt.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bigilla

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) kulin. pasta z go­to­wa­nej fa­so­li i oliwy, zwy­kle z do­dat­kiem pa­prycz­ki chil­li, natki pie­trusz­ki i czosn­ku; tra­dy­cyj­na po­tra­wa kuch­ni mal­tań­skiej


Źródła:

Wiktionary

Biglonzko

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. że­laz­ko


Źródła:

Wiktionary

Biglosko

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski, Górny Śląsk, Za­ol­zie. że­laz­ko


Źródła:

Wiktionary

Biglowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|bi­glo­wać.


Źródła:

Wiktionary

Biglować

w gwa­rze ślą­skiej: pra­so­wać


cza­sow­nik nie­do­ko­na­ny

 (1.1) gw-pl|Śląsk Opol­ski, zie­mia lu­bli­niec­ka, Śląsk Cie­szyń­ski, Za­ol­zie, Górny Śląsk. pra­so­wać

 (1.2) sprzą­tać, robić po­rząd­ki

 (1.3) gw-pl|Za­ol­zie. bić


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biglołzko

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. że­laz­ko


Źródła:

Wiktionary

Bignoniowate

o ce­chach bi­gno­nio­wa­tych (ro­dzi­na ro­ślin)


Bi­gno­nio­wa­te ("Bi­gno­nia­ce­ae") – ro­dzi­na ro­ślin z rzędu jas­no­tow­ców ("La­mia­les"). Na­le­ży tu ok. 800 ga­tun­ków gru­po­wa­nych w 110 ro­dza­jach. Za­li­cza­ne tu ro­śli­ny to na ogół za­wsze zie­lo­ne drze­wa, krze­wy i pną­cza wy­stę­pu­ją­ce głów­nie w stre­fie tro­pi­kal­nej. Naj­bar­dziej zróż­ni­co­wa­ne są w tro­pi­kal­nej Ame­ry­ce Po­łud­nio­wej.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bignoniowaty

o ce­chach bi­gno­nio­wa­tych (ro­dzi­na ro­ślin)


Źródła:

SJP.pl

Bigoreksja

dys­mor­fia mię­śnio­wa;
1. za­bu­rze­nie psy­chicz­ne ob­ja­wia­ją­ce się po­czu­ciem po­sia­da­nia nie­wy­star­cza­ją­cej masy mię­śnio­wej;
2. uza­leż­nie­nie od tre­nin­gu fi­zycz­ne­go wy­ni­ka­ją­ce z ta­kie­go za­bu­rze­nia


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) psych. med. męska od­mia­na ano­rek­sji; za­bu­rze­nie po­le­ga­ją­ce na ob­se­syj­nej dba­ło­ści o masę mię­śnio­wą ba­zu­ją­ce na prze­ko­na­niu, że nie jest się wy­star­cza­ją­co mu­sku­lar­nym/że nie ma się wy­star­cza­ją­co du­żych mię­śni; ob­se­sja na punk­cie umię­śnio­ne­go ciała


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bigorektyczka

ko­bie­ta cier­pią­ca na za­bu­rze­nie psy­chicz­ne ob­ja­wia­ją­ce się po­czu­ciem po­sia­da­nia nie­wy­star­cza­ją­cej masy mię­śnio­wej


Źródła:

SJP.pl

Bigorektyczny

przy­miot­nik

 (1.1) neol. rzad. zwią­za­ny z bi­go­rek­sją


Źródła:

Wiktionary

Bigorektyk

osoba cier­pią­ca na za­bu­rze­nie psy­chicz­ne ob­ja­wia­ją­ce się po­czu­ciem po­sia­da­nia nie­wy­star­cza­ją­cej masy mię­śnio­wej


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) psych. męż­czyz­na cier­pią­cy na bi­go­rek­sję


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bigos

1. tra­dy­cyj­na sta­ro­pol­ska po­tra­wa z ki­szo­nej i słod­kiej ka­pu­sty, róż­nych ga­tun­ków mięsa, kieł­ba­sy, su­szo­nych grzy­bów i roz­ma­i­tych przy­praw;
2. prze­no­śne: kło­pot, zmart­wie­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) kulin. po­tra­wa z du­szo­nej ka­pu­sty ki­szo­nej z roz­ma­i­ty­mi do­dat­ka­mi; ; Glo­ger.

 (1.2) przen. pot. nie­ład, ba­ła­gan, za­mie­sza­nie

 (1.3) przen. pot. kło­pot


Bigos – tra­dy­cyj­na dla kuch­ni pol­skiej, li­tew­skiej i bia­ło­ru­skiej po­tra­wa z ka­pu­sty i mięsa.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bigosik

zdrob­nie­nie od: bigos


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od bigos


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bigosować

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) przest. pot. rąbać, sie­kać, robić z kogoś bigos, przen. wy­wo­ły­wać burdę, za­mie­sza­nie, robić pu­blicz­ny zamęt


Źródła:

Wiktionary

Bigosowy

→ bigos


Patrz:bigos

Źródła:

SJP.pl

Bigot

po­boż­niś, świę­to­szek


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) książk. po­gard. ktoś prze­sad­nie re­li­gij­ny lub gor­li­wie ma­ni­fe­stu­ją­cy swą re­li­gij­ność


BIGOT – dawna lista osób po­sia­da­ją­cych poś­wiad­cze­nie bez­pie­czeń­stwa i per­so­ne­lu zna­ją­ce­go szcze­gó­ły danej ope­ra­cji, lub inne in­for­ma­cje po­uf­ne.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bigoteria

de­wo­cja


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) książk. de­wo­cja


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bigoteryjność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bi­go­te­ryj­ne; cecha tych, któ­rzy są bi­go­te­ryj­ni


Źródła:

Wiktionary

Bigoteryjny

przy­miot­nik od: bi­go­te­ria


przy­miot­nik

 (1.1) wła­ści­wy bi­go­to­wi i bi­go­te­rii


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bigotka

ko­bie­ta ma­ni­fe­sta­cy­nie re­li­gij­na; de­wot­ka; świę­tosz­ka; na­boż­ni­sia


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) forma żeń­ska od: bigot


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bigowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|bi­go­wać.


Bi­go­wa­nie (niem. – "zgi­na­nie") – pro­ces in­tro­li­ga­tor­ski po­le­ga­ją­cy na ułat­wie­niu zgi­na­nia ma­te­ria­łu w okre­ślo­nym i za­mie­rzo­nym miej­scu. Bi­go­wa­nie oz­na­cza wy­ko­ny­wa­nie na pa­pie­rze lub kar­to­nie spe­cjal­nych wgnie­ceń. Wgnie­ce­nia te mają za za­da­nie ułat­wie­nie, a wła­ści­wie umoż­li­wie­nie, od­po­wied­nie­go zgię­cia kar­to­nu lub kart­ki.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Bigować

wy­ci­skać rowki w wyt­wo­rach pa­pier­ni­czych, w miej­scach zgi­na­nia; row­ko­wać


cza­sow­nik

 (1.1) druk. row­ko­wać;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biguine

[czy­taj: biGIN] rzad­ko: an­tyl­ski ta­niec w tak­cie 2/4, w tem­pie umiar­ko­wa­nym, po­dob­ny do rumby; be­gu­i­ne


Źródła:

SJP.pl

Bigus

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bigówka

ma­szy­na in­tro­li­ga­tor­ska do bi­go­wa­nia


Bi­gów­ka lub prze­gnia­tar­ka – ma­szy­na in­tro­li­ga­tor­ska przez­na­czo­na do bi­go­wa­nia (prze­gnia­ta­nia, wy­gnia­ta­nia, ry­lo­wa­nia) okła­dek mięk­kich i wy­ro­bów ga­lan­te­rii in­tro­li­ga­tor­skiej. Pod­sta­wo­wym ele­men­tem bi­gów­ki jest czte­ro­ka­na­ło­wa wkład­ka prze­gnia­ta­ją­ca, umo­co­wa­na w gór­nej ru­cho­mej sta­lo­wej belce, złą­czo­nej z kor­bo­wo­da­mi.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bih

skró­to­wiec

 (1.1) = geogr. Bo­śnia i Her­ce­go­wi­na


Źródła:

Wiktionary

Bihar

1. trze­ci pod wzglę­dem licz­by lud­no­ści stan in­dyj­ski;
2. mia­sto w In­diach, w sta­nie Bihar


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. adm. stan w In­diach;


Bihar (hindi बिहार, trb. "Bihar", trl. "Bihār"; ang. "Bihar") – stan w pół­noc­no-wschod­nich In­diach ze sto­li­cą w Pat­nie.

Bihar gra­ni­czy na pół­no­cy z Ne­pa­lem. Na za­cho­dzie ze sta­nem Uttar Pra­desh, Jhark­hand na po­łud­niu i z Ben­ga­lem Za­chod­nim na wscho­dzie. Stan jest po­ło­żo­ny na żyz­nej rów­ni­nie Gan­ge­su. Jest to trze­ci pod wzglę­dem licz­by lud­no­ści stan in­dyj­ski (2011; utrzy­mał po­zy­cję od 2001).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biharczyk

miesz­ka­niec Bi­ha­ru (mia­sta w In­diach)


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Bi­ha­ru


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biharka

miesz­kan­ka Bi­ha­ru (mia­sta w In­diach)


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) etn. rdzen­na miesz­kan­ka stanu Bihar w In­diach


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biharski

przy­miot­nik od: Bihar, mia­sto i stan w In­diach


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z Bi­ha­rem (re­gio­nem Indii)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bihać

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w pół­noc­no-za­chod­niej Bośni;


Bihać – mia­sto w pół­noc­no-za­chod­niej Bośni i Her­ce­go­wi­nie, w Fe­de­ra­cji Bośni i Her­ce­go­wi­ny, sto­li­ca kan­to­nu uńsko-sań­skie­go, sie­dzi­ba mia­sta Bihać. Leży nad rzeką Uną, w Bo­san­skiej kra­ji­nie. W 2013 roku li­czy­ło 39 690 miesz­kań­ców, z czego więk­szość sta­no­wi­li Bosz­nia­cy.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Bihorski

przy­miot­nik od: Bihor (Góry Bi­hor­skie w Ru­mu­nii)


Źródła:

SJP.pl

Bij-Zabij

wy­krzy­knik

 (1.1) zob. bij zabij.


Źródła:

Wiktionary

Bija

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. hy­dron. rzeka w az­ja­tyc­kiej czę­ści Rosji prze­pły­wa­ją­ca przez Kraj Ał­taj­ski i Re­pu­bli­kę Ał­ta­ju, wy­pły­wa z Je­zio­ra Te­lec­kie­go; po po­łą­cze­niu z Ka­tu­nią two­rzy rzekę Ob;


Bija (ros. "Бия") – rzeka w az­ja­tyc­kiej czę­ści Rosji. Prze­pły­wa przez Kraj Ał­taj­ski i Re­pu­bli­kę Ał­ta­ju. Źró­dła w Je­zio­rze Te­lec­kim. Dłu­gość – 301 km, po­wierzch­nia do­rze­cza – 37 000 km². Po po­łą­cze­niu z rzeką Katuń two­rzą rzekę Ob.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Bijaczek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od bijak


Źródła:

Wiktionary

Bijak

1. kij przyt­wier­dzo­ny do rę­ko­je­ści cepa, słu­żą­cy do młó­ce­nia
2. kij uży­wa­ny do pod­bi­ja­nia piłki w ba­se­bal­lu
3. część ka­fa­ra, młota itp. bez­poś­red­nio ude­rza­ją­ca


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) daw. roln. krót­sza część cepa, kij przyt­wier­dzo­ny do trzon­ka (dzier­ża­ka), słu­żą­cy do ude­rza­nia zboża

 (1.2) sport. kij uży­wa­ny do pod­bi­ja­nia piłki w niek­tó­rych grach, np. w ba­se­bal­lu

 (1.3) techn. część młota lub niek­tó­rych me­cha­niz­mów słu­żą­ca do ude­rza­nia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bijakowy

ty­czą­cy się bi­ja­ka


Źródła:

SJP.pl

Bijanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|bijać.


Źródła:

Wiktionary

Bijatyka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) bójka z udzia­łem więk­szej licz­by osób

 (1.2) gry­komp. ga­tu­nek gier kom­pu­te­ro­wych, któ­rych roz­gryw­ka opie­ra się na walce po­sta­ci gra­cza z in­ny­mi po­sta­cia­mi;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Bijać

bić kogoś lub coś co pe­wien czas


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. brak)

 (1.1) bić co pe­wien czas

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny bijać się (dk. brak)

 (2.1) bić się co jakiś czas; brać udział w bi­ja­ty­kach


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bijekcja

funk­cja bę­dą­ca jed­no­cze­śnie iniek­cją i su­riek­cją


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) mat. funk­cja wza­jem­nie jed­noz­nacz­na;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bijnik

część me­cha­niz­mu ude­rze­nio­we­go broni pal­nej


Bij­nik – ele­ment me­cha­niz­mu ude­rze­nio­we­go ude­rza­ją­cy ru­chem pro­sto­li­nio­wym w igli­cę i po­wo­du­ją­cy od­pa­le­nie na­bo­ju. Ruch bij­ni­ka jest po­wo­do­wa­ny przez sprę­ży­nę ude­rze­nio­wą.

W wielu wzo­rach broni rolę bij­ni­ka speł­nia zamek lub su­wa­dło. W ta­kich przy­pad­kach rolę sprę­ży­ny ude­rze­nio­wej pełni sprę­ży­na po­wrot­na.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bijok

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) daw. roln. gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski, Za­ol­zie. górna część cepa

 (1.2) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski, Za­ol­zie. awan­tur­nik, ktoś skory do bójek


Źródła:

Wiktionary

Bik

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bikarbonat

wo­do­ro­wę­glan so­do­wy, wy­stę­pu­ją­cy w po­sta­ci bia­łej sub­stan­cji kry­sta­licz­nej; soda oczy­szczo­na


Źródła:

SJP.pl

Bikej

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) pot. żart. pejor. zob. bi­kej­ka. (dziew­czy­na)

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) pot. żart. pejor. zob. bi­kej­ka. (biały ko­za­czek)


Źródła:

Wiktionary

Bikejka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. żart. pejor. dziew­czy­na lub młoda ko­bie­ta ubie­ra­ją­ca się w pro­wo­ku­ją­cy i nie­zbyt gu­stow­ny spo­sób, któ­rej głów­nym celem jest ek­spo­no­wa­nie swej urody, do któ­rej czę­sto pod­cho­dzi bez­kry­tycz­nie

 (1.2) pot. żart. pejor. także: biały ko­za­czek no­szo­ny przez bi­kej­kę (1.1)


Źródła:

Wiktionary

Bikejoring

[czy­taj: bajk dżo­ring] dy­scy­pli­na spor­tu za­przę­go­we­go, w któ­rej jeden lub dwa psy cią­gną rower


Bi­ke­jo­ring jest dy­scy­pli­ną spor­tu za­przę­go­we­go roz­gry­wa­ną na dy­stan­sach sprin­ter­skich, w któ­rej jeden lub dwa psy cią­gną rower po­łą­czo­ne z nim liną z amor­ty­za­to­rem. Trasa biegu liczy zaz­wy­czaj od 4 do 10 km. Ma­szer chcą­cy wy­star­to­wać w bi­ke­jo­rin­gu musi mieć co najm­niej 15 lat i zdro­we­go psa o wadze mi­ni­mum 12 kg, któ­re­go w żaden fi­zycz­ny spo­sób nie można zmu­szać do biegu.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bikejoringowy

→ bi­ke­jo­ring [czy­taj: bajk­dżo­rin­go­wy]


Źródła:

SJP.pl

Bikepacking

[czy­taj: bajk­pa­king] forma tu­ry­sty­ki ro­we­ro­wej po­le­ga­ją­ca na wie­lod­nio­wych wy­pra­wach z lek­kim ba­ga­żem mo­co­wa­nym bez­poś­red­nio na ro­we­rze


Bi­ke­pac­king – forma dłu­go­dy­stan­so­wej tu­ry­sty­ki ro­we­ro­wej, od­mia­na bi­ke­to­u­rin­gu. Bi­ke­pac­king i to­u­ring opi­su­ją dłuż­sze, wie­lod­nio­we wy­ciecz­ki ro­we­ro­we, przy czym to­u­ring naj­czę­ściej od­by­wa się po ut­war­dzo­nej dro­dze przy uży­ciu tra­dy­cyj­ne­go ze­sta­wu sakw i torby na kie­row­ni­cę, pod­czas gdy mon­to­wa­nie ba­ga­żu w "bi­ke­pac­kin­gu" nie zmie­nia cha­rak­te­ry­sty­ki ro­we­ru i poz­wa­la na po­dró­żo­wa­nie po bar­dziej wy­ma­ga­ją­cych dro­gach jak szla­ki, szu­try, czy drogi grun­to­we.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bikepackingowy

→ bi­ke­pac­king


Patrz:bikepacking

Źródła:

SJP.pl

Bikepark

[czy­taj: bajk­park] wy­dzie­lo­ne miej­sce przez­na­czo­ne do spor­to­wej jazdy ro­we­rem; bajk­park, bike park


Źródła:

SJP.pl

Bikeparkowy

→ bi­ke­park; bajk­par­ko­wy


Źródła:

SJP.pl

Biker

[czy­taj: baj­ker] po­tocz­nie: ro­we­rzy­sta; baj­ker, baj­kers, bi­kers


BiKeR (Bia­ło­stoc­ka Ko­mu­ni­ka­cja Ro­we­ro­wa) – sy­stem be­zob­słu­go­wych wy­po­ży­czal­ni ro­we­rów miej­skich dzia­ła­ją­cy w Bia­łym­sto­ku i oko­licz­nych gmi­nach na pod­sta­wie po­ro­zu­mień mię­dzyg­min­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bikerka

[czy­taj: baj­ker­ka] po­tocz­nie: ro­we­rzyst­ka


Źródła:

SJP.pl

Bikers

[czy­taj: baj­kers lub bi­kers] po­tocz­nie: ro­we­rzy­sta; biker, baj­ker, baj­kers


Źródła:

SJP.pl

Bikin

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. rzeka na Da­le­kim Wscho­dzie Rosji, prawy do­pływ Us­su­ri


Bikin ( Бикин) – mia­sto w Rosji, w Kraju Cha­ba­row­skim, cen­trum ad­mi­ni­stra­cyj­ne re­jo­nu bi­kiń­skie­go. Po­ło­żo­ny jest na pra­wym brze­gu rzeki Bikin, do­pły­wu Us­su­ri, 223 km od Cha­ba­row­ska, przy gra­ni­cy z Chi­na­mi.

Miej­sco­wość pow­sta­ła w roku 1885 w związ­ku z bu­do­wą w la­tach 1884–1887 linii ko­le­jo­wej Wła­dy­wo­stok-Cha­ba­rowsk. Sta­tus mia­sta od 1938 roku.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Bikini

dam­ski dwu­czę­ścio­wy ko­stium pla­żo­wy


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) dwu­czę­ścio­wy dam­ski ko­stium pla­żo­wy;


Bi­ki­ni – nazwa dwu­czę­ścio­we­go dam­skie­go ko­stiu­mu ką­pie­lo­we­go/pla­żo­we­go, skła­da­ją­ce­go się z fig i biu­sto­no­sza.

Bi­ki­ni zo­sta­ło pier­wszy raz po­ka­za­ne 5 lipca 1946 roku w pły­wal­ni Mo­li­tor w Pa­ry­żu przez pro­jek­tan­ta Lo­u­i­sa Réarda, za­pre­zen­to­wa­ła je Mi­che­li­ne Ber­nar­di­ni.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bikiniara

→ bi­ki­niarz


Patrz:bikiniarz

Źródła:

SJP.pl

Bikiniarka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) człon­ki­ni pol­skiej sub­kul­tu­ry mło­dzie­żo­wej w la­tach 50., stro­jem na­śla­du­ją­cy styl ame­ry­kań­ski – ubra­nia o ja­skra­wych ko­lo­rach


Źródła:

Wiktionary

Bikiniarski

cha­rak­te­ry­stycz­ny dla bi­ki­nia­rza


Źródła:

SJP.pl

Bikiniarstwo

styl bi­ki­nia­rza


Źródła:

SJP.pl

Bikiniarz

mło­dzian ubie­ra­ją­cy się na­zbyt mod­nie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) czło­nek pol­skiej sub­kul­tu­ry mło­dzie­żo­wej w la­tach 50., stro­jem na­śla­du­ją­cy styl ame­ry­kań­ski – ubra­nia o ja­skra­wych ko­lo­rach i przy­dłu­ga fry­zu­ra;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bikont

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Bikorn

ro­dzaj ka­pe­lu­sza po­wszech­ne­go w XVIII i XIX wieku w Eu­ro­pie i Ame­ry­ce Pół­noc­nej w woj­sku i ma­ry­nar­ce, wy­wo­dzą­cy się z tri­kor­nu, ko­ja­rzo­ny z Na­po­le­o­nem Bo­na­par­te; dwu­róg, bi­cor­ne


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) dwu­roż­ny ka­pe­lusz;


Bi­korn (także: dwu­róg, ka­pe­lusz sto­so­wa­ny) – ro­dzaj ka­pe­lu­sza, po­wszech­ne­go w uży­ciu w XVIII i XIX wieku, szcze­gól­nie w Eu­ro­pie i Ame­ry­ce Pół­noc­nej za­rów­no w woj­sku jak i w ma­ry­nar­ce, ko­ja­rzo­ne­go czę­sto z Na­po­le­o­nem Bo­na­par­te. Bi­kor­ny no­szo­ne były za­rów­no przez ofi­ce­rów jak i ge­ne­ra­łów epoki na­po­le­oń­skiej, przetr­wa­ły jako skład­nik mun­du­ru ga­lo­we­go w wielu ar­miach aż do lat dwu­dzie­stych XX wieku.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biksa

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk., reg. pozn. pusz­ka, bla­sza­ne pu­deł­ko

 (1.2) gw-pl|Górny Śląsk. pot. sa­mo­chód marki Sy­re­na

 (1.3) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. zo­o­techn. worek na obrok


Źródła:

Wiktionary

Biksbit

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) miner. mi­ne­rał, od­mia­na be­ry­lu;


Biks­bit, czer­wo­ny beryl – mi­ne­rał, agre­sto­wo­czer­wo­na, przez­ro­czy­sta od­mia­na be­ry­lu.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Biksyna

ek­strakt z na­sion ar­no­ty wła­ści­wej, po­ma­rań­czo­wo­czer­wo­ny barw­nik ter­pe­no­wy; an­na­to


Bik­sy­na, E160b – or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny z grupy apo­ka­ro­te­no­i­dów (pod­gru­pa ka­ro­te­no­i­dów). Na­tu­ral­ny, po­ma­rań­czo­wo­czer­wo­ny barw­nik ter­pe­no­wy. Jest to ek­strakt otrzy­my­wa­ny z na­sion ar­no­ty wła­ści­wej ("Bixa orel­la­na"), na­zy­wa­nej rów­nież "an­na­to". 5% tych na­sion sta­no­wią pig­men­ty, które za­wie­ra­ją 70–80% bik­sy­ny.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bikwadratowy

Od rów­na­nia bik­wa­dra­to­we­go, rów­na­nie al­ge­bra­icz­ne.


Źródła:

SJP.pl

Bikówek

wieś w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim


Bi­kó­wek – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie ma­zo­wiec­kim, w po­wie­cie gró­jec­kim, w gmi­nie Gró­jec.

W la­tach 1954–1958 wieś na­le­ża­ła i była sie­dzi­bą władz gro­ma­dy Bi­kó­wek, po jej znie­sie­niu w gro­ma­dzie Ko­by­lin. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa ra­dom­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bil

kij uży­wa­ny do gry w bi­lard


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) kra­ków. świe­ża nie­o­so­lo­na sło­ni­na lub sno­o­ke­ra


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bila

1. kula do gry w bi­lar­da;
2. w bi­lar­dzie: ude­rze­nie kulą o kulę


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) sport. mała, twar­da kula do gry w bi­lard;


Bila – kula uży­wa­na do gry w bi­lard.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bilabialny

w ję­zy­koz­naw­stwie: spół­gło­ska bi­la­bial­na - spół­gło­ska, przy któ­rej wy­ma­wia­niu pow­sta­je zwar­cie lub szcze­li­na mię­dzy war­ga­mi, np. pol­skie p, b, m; spół­gło­ska dwu­war­go­wa


Źródła:

SJP.pl

Bilans

1. pod­su­mo­wa­nie, ze­sta­wie­nie;
2. spra­wo­zda­nie fi­nan­so­we przed­się­bior­stwa za dany okres


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) księg. spra­wo­zda­nie fi­nan­so­we

 (1.2) pro­por­cje wpły­wów i wy­pły­wów

 (1.3) ze­sta­wie­nie po­rów­naw­cze


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bilansik

zdrob­nie­nie od: bi­lans


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od bi­lans


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bilansista

spe­cja­li­sta spo­rzą­dza­ją­cy bi­lans


Źródła:

SJP.pl

Bilansistka

→ bi­lan­si­sta


Patrz:bilansista

Źródła:

SJP.pl

Bilansowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) wy­rów­ny­wa­nie dzia­ła­nia cze­goś wza­jem­nie do sie­bie prze­ciw­staw­ne­go, utrzy­my­wa­nie cze­goś w rów­no­wa­dze


Źródła:

Wiktionary

Bilansować

1. w księ­go­wo­ści:
a) spo­rzą­dzać bi­lans księ­go­wy;
b) o po­zy­cji, sumie w bi­lan­sie księ­go­wym: wy­rów­ny­wać wiel­ko­ści;
2. pod­su­mo­wy­wać, ze­sta­wiać


Źródła:

SJP.pl

Bilansowość

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) górn. geol. w od­nie­sie­niu do ko­pa­lin: cecha złoża, które speł­nia usta­lo­ne kry­te­ria ge­o­lo­gicz­no-gór­ni­cze, tech­nicz­no-ja­ko­ścio­we i eko­no­micz­ne; zwy­kle kry­te­ria te do­ty­czą m.in. głę­bo­ko­ści wy­stę­po­wa­nia, miąż­szo­ści po­kła­du i za­war­to­ści róż­nych mi­ne­ra­łów w złożu;


Źródła:

Wiktionary

Bilansowy

przy­miot­nik od: bi­lans


Źródła:

SJP.pl

Bilansówka

śro­do­wi­sko­wo: wy­na­gro­dze­nie wy­pła­ca­ne pra­cow­ni­kom księ­go­wo­ści w związ­ku z ukoń­cze­niem prac nad bi­lan­sem


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) środ. pre­mia wy­pła­ca­na księ­go­wym po za­koń­cze­niu prac nad bi­lan­sem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bilard

1. gra roz­gry­wa­na na spe­cjal­nym, po­kry­tym su­knem stole, po­le­ga­ją­ca na ude­rza­niu kijem w bile w ten spo­sób, aby wpa­dły do ot­wo­rów znaj­du­ją­cych się na bo­kach stołu;
2. stół do gry w bi­lar­da; stół bi­lar­do­wy


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) sport. gra to­wa­rzy­ska i spor­to­wa po­le­ga­ją­ca na od­bi­ja­niu drew­nia­nych kul kijem na spe­cjal­nym stole;

 (1.2) po­kry­ty su­knem stół z ban­da­mi przy­sto­so­wa­ny­do gry w bi­lard (1.1);

 (1.3) pot. au­to­mat do gry z od­bi­ja­ją­cą się wew­nątrz me­ta­lo­wą kulą


Bi­lard ( bil­liards, pool) – ro­dzaj gier roz­gry­wa­nych na po­kry­tym su­knem stole. Naj­czę­ściej gra po­le­ga na ude­rza­niu bil, czyli kul wy­ko­na­nych z od­po­wied­nie­go ma­te­ria­łu o okre­ślo­nych pa­ra­me­trach, za po­mo­cą kija i wbi­ja­niu ich do łuz (zwa­nych cza­sem kie­sze­nia­mi), czyli ot­wo­rów w stole, choć ist­nie­ją też od­mia­ny bi­lar­du roz­gry­wa­ne na stole po­zba­wio­nym łuz.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bilardowy

przy­miot­nik od: bi­lard


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z bi­lar­dem, słu­żą­cy do gry w bi­lard


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bilardzik

zdrob­nie­nie od: bi­lard


Źródła:

SJP.pl

Bilardzista

osoba gra­ją­ca w bi­lard


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) sport. ktoś, kto grywa w bi­lard – ama­tor­sko lub spor­to­wo


Bi­lar­dzi­sta (oryg. "The Hust­ler") – ame­ry­kań­ski dra­mat fil­mo­wy z 1961 roku w re­ży­se­rii Ro­ber­ta Ros­se­na. Jest to adap­ta­cja po­wie­ści Wal­te­ra Te­vi­sa pod tym samym ty­tu­łem.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bilardzistka

→ bi­lar­dzi­sta


Patrz:bilardzista

Źródła:

SJP.pl

Bilastyna

or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny sto­so­wa­ny jako lek prze­ciw­hi­sta­mi­no­wy


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) farm. lek prze­ci­wa­ler­gicz­ny; lek prze­ciw­hi­sta­mi­no­wy dru­giej ge­ne­ra­cji, an­ta­go­ni­sta re­cep­to­ra H1


Bi­la­sty­na – or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny sto­so­wa­ny jako lek prze­ciw­hi­sta­mi­no­wy II ge­ne­ra­cji, an­ta­go­ni­sta re­cep­to­ra hi­sta­mi­no­we­go H1.

Bi­la­sty­na wpro­wa­dzo­na zo­sta­ła do te­ra­pii w 2010 roku. Sto­so­wa­na jest w le­cze­niu ob­ja­wo­wym se­zo­no­we­go oraz ca­ło­rocz­ne­go nie­ży­tu nosa i za­pa­le­nia spo­jó­wek, a także po­krzyw­ki.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bilateralizm

sy­stem roz­li­czeń mię­dzy dwoma pań­stwa­mi


Bi­la­te­ra­lizm – wza­jem­na, obu­stron­na, a czę­sto jed­no­czes­na re­a­li­za­cja zo­bo­wią­zań dwóch państw lub or­ga­ni­za­cji mię­dzy­na­ro­do­wych wzglę­dem sie­bie. Zo­bo­wią­za­nia te re­a­li­zo­wa­ne są w myśl wcze­śniej usta­lo­nych umów dwu­stron­nych po­mię­dzy za­in­te­re­so­wa­ny­mi kra­ja­mi.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bilateralność

dwu­stron­ność


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bi­la­te­ral­ne


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bilateralny

1. dwu­stron­ny, obu­stron­ny;
2. do­ty­czą­cy dwóch kra­jów


przy­miot­nik

 (1.1) dwu­stron­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bilbao

mia­sto w Hisz­pa­nii


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Hisz­pa­nii;


Bil­bao ( Bilbo) – mia­sto w pół­noc­nej Hisz­pa­nii, w re­gio­nie Kraj Ba­sków, u uj­ścia rzeki Ner­vión do Za­to­ki Bi­skaj­skiej Oce­a­nu At­lan­tyc­kie­go, sie­dzi­ba ad­mi­ni­stra­cyj­na pro­win­cji Bi­ska­ja. W 2019 li­czy­ło ok. 346 405 miesz­kań­ców. Wraz z przy­le­gły­mi miej­sco­wo­ścia­mi two­rzy ob­szar me­tro­po­li­tal­ny "Gran Bil­bao".


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bilbaoński

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Bil­bao, do­ty­czą­cy Bil­bao


Źródła:

Wiktionary

Bilbergia

ro­śli­na z ro­dzi­ny bro­me­lio­wa­tych (ana­na­so­wa­tych)


Bil­ber­gia, zwod­ni­ca ("Bill­ber­gia") – ro­dzaj ro­ślin na­le­żą­cy do ro­dzi­ny bro­me­lio­wa­tych. Na­le­ży do niego ponad 60 ga­tun­ków po­cho­dzą­cych z Ame­ry­ki Po­łud­nio­wej i Środ­ko­wej (z ob­sza­ru mię­dzy pół­noc­nym Mek­sy­kiem i pół­noc­ną Ar­gen­ty­ną). Są to epi­fi­ty ros­ną­ce na drze­wach w tro­pi­kal­nych la­sach de­szczo­wych.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bilbil

ptak śpie­wa­ją­cy z rzędu wró­blo­wych


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) ornit. ptak z ro­dzi­ny bil­bi­li (nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Pyc­no­no­ti­dae|ref=tak.);


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bilbile

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) syst. ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Pyc­no­no­ti­dae|ref=tak., ro­dzi­na pta­ków z rzędu wró­blo­wych;


Bil­bi­le (Pyc­no­no­ti­dae) – ro­dzi­na pta­ków z rzędu wró­blo­wych (Pas­se­ri­for­mes), obej­mu­ją­ca ponad 150 ga­tun­ków.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Bilbokiet

dawna gra po­le­ga­ją­ca na po­drzu­ca­niu przy­wią­za­nej do pa­łecz­ki kulki tak, aby wpa­dła ona do uchwy­tu w gór­nej czę­ści pa­łecz­ki


Źródła:

SJP.pl

Bilbord

bar­dzo duży pla­kat re­kla­mo­wy; bill­bo­ard


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) duża przy­droż­na ta­bli­ca re­kla­mo­wa


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bilbordowy

→ bil­bord; bill­bo­ar­do­wy


Źródła:

SJP.pl

Bilbordoza

zbyt po­wszech­ne wy­stę­po­wa­nie bil­bor­dów w prze­strze­ni pu­blicz­nej; bill­bo­ar­do­za


Źródła:

SJP.pl

Bilcze

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Bilczewski

naz­wi­sko, m.in. Józef Bil­czew­ski (1860-1923) - świę­ty ka­to­lic­ki, ar­cy­bi­skup lwow­ski obrząd­ku ła­ciń­skie­go


Źródła:

SJP.pl

Bilczów

wieś w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim


Bil­czów – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim, w po­wie­cie bu­skim, w gmi­nie Busko-Zdrój. Ma sta­tus so­łect­wa.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa kie­lec­kie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bild

dzien­nik nie­miec­ki


Bild (ofi­cjal­nie Bild-Ze­i­tung) – nie­miec­ka ga­ze­ta co­dzien­na o cha­rak­te­rze sen­sa­cyj­nym w for­ma­cie ta­blo­i­du. Jej wy­daw­cą jest Axel Sprin­ger SE. Pier­wsze wy­da­nie ga­ze­ty uka­za­ło się 24 czerw­ca 1952 roku. Ga­ze­ta uka­zu­je się od po­nie­dział­ku do so­bo­ty, na­to­miast w nie­dzie­lę uka­zu­je się – ga­ze­ta o włas­nym stylu i z włas­ną re­dak­cją.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bildowany

przy­miot­nik

 (1.1) daw. gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. uczo­ny


Źródła:

Wiktionary

Bildungsroman

rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) liter. po­wieść opi­su­ją­ca roz­wój mło­dzień­czy bo­ha­te­ra;


Bil­dungs­ro­man (z niem. "Bil­dung" – „kształ­ce­nie”, „for­mo­wa­nie” i "Roman" – „po­wieść”; dosł. „po­wieść edu­ka­cyj­na” albo „po­wieść for­ma­cyj­na”) – typ po­wie­ści przed­sta­wia­ją­cej psy­cho­lo­gicz­ny, mo­ral­ny i spo­łecz­ny roz­wój pro­ta­go­ni­sty, zwy­kle mło­de­go, oraz jego kształ­to­wa­nie się w re­la­cji z oto­cze­niem spo­łecz­nym. W pol­skiej li­te­ra­tu­rze kry­tycz­nej ter­min bywa od­da­wa­ny jako „po­wieść for­ma­cyj­na”.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Bileciarka

urzą­dze­nie dziur­ku­ją­ce bi­le­ty ko­le­jo­we


Źródła:

SJP.pl

Bilecik

zdrob­nie­nie od: bilet


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od bilet; mały bilet


Bi­le­cik – mia­sto i pro­win­cja w Tur­cji.

We­dług da­nych na rok 2000 mia­sto za­miesz­ki­wa­ło 34 105 osób, a we­dług da­nych na rok 2004 całą pro­win­cję ok. 199 000 osób. Gę­stość za­lud­nie­nia w pro­win­cji wy­no­si­ła ok. 46 osób na km².

Mia­sto leży nad rzeką Ka­ra­su, do­pły­wem Sa­ka­ryi.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bilecki

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Bilet

1. kart­ka z od­po­wied­nim na­dru­kiem wy­da­ją­cej ją in­sty­tu­cji, bę­dą­ca do­wo­dem ui­szcze­nia opła­ty przez na­byw­cę, upraw­nia­ją­ca do okre­ślo­nej usłu­gi;
2. kart­ka z krót­ką wia­do­mo­ścią; bi­le­cik, li­ścik;
3. po­tocz­nie: prze­pust­ka do cze­goś, np. bilet do raju;
4. urzę­do­wo: pie­niądz pa­pie­ro­wy; ban­knot, asy­gna­ta;
5. wil­czy bilet - ne­ga­tyw­na opi­nia unie­moż­li­wia­ją­ca pod­ję­cie pracy, stu­diów lub wy­jazd za­gra­nicz­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) do­ku­ment zez­wa­la­ją­cy na prze­jazd po­cią­giem, au­to­bu­sem, sa­mo­lo­tem itp., albo na wstęp do kina lub te­a­tru

 (1.2) środ. wojsk. wez­wa­nie do od­by­cia służ­by woj­sko­wej

 (1.3) kar­to­nik z na­dru­kiem


Bilet (fr. "bil­let") – do­ku­ment pot­wier­dza­ją­cy upraw­nie­nie do sko­rzy­sta­nia z okre­ślo­nej usłu­gi (np. wej­ścia na mecz, prze­ja­zdu środ­ka­mi ko­mu­ni­ka­cji pu­blicz­nej (po­ciąg, au­to­bus)), za którą ui­ści­ło się opła­tę przy jego na­by­ciu.

W pu­blicz­nym tran­spor­cie zbio­ro­wym bilet oz­na­cza ważny do­ku­ment lub inny dowód za­war­cia umowy tran­spor­to­wej.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bileter

pra­cow­nik ma­ją­cy za za­da­nie kon­tro­lę waż­no­ści bi­le­tów, np. w kinie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pra­cow­nik te­a­tru, kina itp. kon­tro­lu­ją­cy bi­le­ty przy wej­ściu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bileteria

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ser­wis pro­wa­dzą­cy sprze­daż bi­le­tów do wielu in­sty­tu­cji lub na wy­stę­py wielu wy­ko­naw­ców


Źródła:

Wiktionary

Bileterka

pra­cow­ni­ca ma­ją­ca za za­da­nie kon­tro­lę waż­no­ści bi­le­tów, np. w kinie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pra­cow­nicz­ka te­a­tru, kina itp. kon­tro­lu­ją­ca bi­le­ty przy wej­ściu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bileterski

przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z osobą lub sta­no­wi­skiem bi­le­te­ra


Źródła:

Wiktionary

Biletomacik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od bi­le­to­mat


Źródła:

Wiktionary

Biletomat

po­tocz­nie: au­to­mat do sprze­da­ży bi­le­tów


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) au­to­mat słu­żą­cy do za­ku­pu bi­le­tu;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biletowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) środ. sprze­da­wa­nie bi­le­tów


Źródła:

Wiktionary

Biletować

śro­do­wi­sko­wo: sprze­da­wać bi­le­ty pa­sa­że­rom środ­ków lo­ko­mo­cji


Źródła:

SJP.pl

Biletowy

zwią­za­ny z bi­le­tem


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy bi­le­tów


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bilewicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Bilewski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bilharcjoza

tro­pi­kal­na cho­ro­ba pa­so­żyt­ni­cza czło­wie­ka i niek­tó­rych ga­tun­ków zwie­rząt wy­wo­ła­na przy­wrą krwi; schi­sto­so­ma­to­za


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) med. zob. schi­sto­so­ma­to­za.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biliard

licz­ba wy­no­szą­ca 10^15


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) mat. licz­ba o war­to­ści 1 000 000 000 000 000 = 1015;


Bi­liard – licz­ba o war­to­ści: 1 000 000 000 000 000 = 1015. Ter­min "bi­liard" jest sto­so­wa­ny w na­zew­nict­wie li­czeb­ni­ków w skali dłu­giej i nie ma swo­je­go od­po­wied­ni­ka w skali krót­kiej.

W kra­jach sto­su­ją­cych skalę krót­ką (głów­nie kraje an­glo­ję­zycz­ne) licz­ba 1015 nosi nazwę kwa­dry­lion, tak jak 1024 w po­zo­sta­łych kra­jach.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biliardowy

→ bi­liard


Patrz:biliard

Źródła:

SJP.pl

Bilicki

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Bilicz

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wieś na Ukra­i­nie, w ob­wo­dzie lwow­skim, w re­jo­nie sta­ro­sam­bor­skim, nad rzeką Ja­błon­ką;


Bi­licz ( Біличі, "Bi­ły­czi") – wieś na Ukra­i­nie, w ob­wo­dzie lwow­skim, w re­jo­nie sam­bor­skim (wcze­śniej w re­jo­nie sta­ro­sam­bor­skim), nad rzeką Ja­błon­ką, sie­dzi­ba rady wiej­skiej. W 2022 roku li­czy­ła 1263 miesz­kań­ców.

Wieś dzie­li się na Bi­licz Górny (nad po­to­kiem Bi­licz) i Bi­licz Dolny (po­ni­żej uj­ścia po­to­ku Bi­licz do Ja­błon­ki).


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Bilik

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Bilikiewicz

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bilinearny

zło­żo­ny z dwóch linii; dwu­li­nio­wy


Źródła:

SJP.pl

Biling

wykaz roz­mów te­le­fo­nicz­nych prze­sy­ła­ny abo­nen­to­wi przez firmę te­le­ko­mu­ni­ka­cyj­ną; bil­ling


Źródła:

SJP.pl

Bilingowy

→ bi­ling; bil­lin­go­wy


Źródła:

SJP.pl

Bilingwalizm

w ję­zy­koz­naw­stwie: dobra zna­jo­mość dwu ję­zy­ków; dwu­ję­zycz­ność, bi­ling­wizm


Źródła:

SJP.pl

Bilingwalny

po­słu­gu­ją­cy się dwoma ję­zy­ka­mi lub na­pi­sa­ny w dwóch ję­zy­kach; dwu­ję­zycz­ny


przy­miot­nik

 (1.1) dwu­ję­zycz­ny, dwu­ję­zy­ko­wy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bilingwiczny

rzad­ko: po­słu­gu­ją­cy się dwoma ję­zy­ka­mi lub na­pi­sa­ny w dwóch ję­zy­kach; dwu­ję­zycz­ny, bi­ling­wal­ny


Źródła:

SJP.pl

Bilingwista

osoba, która po­słu­gu­je się dwoma ję­zy­ka­mi


Źródła:

SJP.pl

Bilingwizm

w ję­zy­koz­naw­stwie: dobra zna­jo­mość dwu ję­zy­ków; dwu­ję­zycz­ność, bi­ling­wa­lizm


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) bie­głe po­słu­gi­wa­nie się przez kogoś dwoma ję­zy­ka­mi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bilion

1. mi­lion mi­lio­nów; w niek­tó­rych kra­jach ty­siąc mi­lio­nów
2. zwy­kle w licz­bie mno­giej, o nie­prze­bra­nej ilo­ści cze­goś


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) licz­ba o war­to­ści: 1 000 000 000 000 = 1012;


Bi­lion (skrót: bln) – licz­ba o war­to­ści: 1 000 000 000 000 = 1012 (czyli 1000 mi­liar­dów), w kra­jach sto­su­ją­cych długą skalę.

W kra­jach sto­su­ją­cych krót­ką skalę (głów­nie kraje an­glo­ję­zycz­ne) lek­sy­kal­ne bi­lion oz­na­cza licz­bę 109, czyli mi­liard na dłu­giej skali.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bilioner

osoba ma­ją­ca bi­lio­no­wy ma­ją­tek w ja­kiejś wa­lu­cie


Źródła:

SJP.pl

Bilionerka

ko­bie­ta ma­ją­ca bi­lio­no­wy ma­ją­tek w ja­kiejś wa­lu­cie


Źródła:

SJP.pl

Bilionowy

przy­miot­nik od: bi­lion


li­czeb­nik po­rząd­ko­wy lub przy­miot­nik

 (1.1) ostat­ni ze zbio­ru li­czą­ce­go bi­lion jed­no­stek; li­czą­cy bi­lion cze­goś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bilirubina

po­ma­rań­czo­wy barw­nik żółci pow­sta­ją­cy z he­mo­glo­bi­ny uwol­nio­nej ze zni­szczo­nych w wą­tro­bie krwi­nek czer­wo­nych, wy­da­la­ny z kałem i śla­do­wo z mo­czem


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) bio­chem. barw­nik or­ga­nicz­ny, koń­co­wy pro­dukt de­gra­da­cji hemu;


Bi­li­ru­bi­na (z łac. "bilis" – żółć, "ruber" – czer­wo­ny) – po­ma­rań­czo­wo­czer­wo­ny barw­nik żół­cio­wy ssa­ków, pro­dukt roz­pa­du hemu he­mo­glo­bi­ny i in­nych he­mo­pro­te­in. Wzrost stę­że­nia bi­li­ru­bi­ny we krwi i tkan­kach może po­wo­do­wać za­żół­ce­nie skóry i biał­ków­ki oczu, czyli żół­tacz­kę. Barw­nik ten wy­kry­ty zo­stał także u ro­ślin z ro­dza­ju stre­li­cja.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bilirubinowy

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) bio­chem. zwią­za­ny z bi­li­ru­bi­ną, do­ty­czą­cy bi­li­ru­bi­ny


Źródła:

Wiktionary

Biliteralny

ina­czej: dwu­li­te­ro­wy, bi­li­te­ro­wy


Źródła:

SJP.pl

Biliterowy

zło­żo­ny z dwóch liter; dwu­li­te­ro­wy


Źródła:

SJP.pl

Biliwerdyna

zie­lon­ka­wy barw­nik żółci pow­sta­ją­cy w wą­tro­bie z roz­pa­du he­mo­glo­bi­ny, przeksz­tał­ca­ny na­stęp­nie pod wpły­wem flory bak­te­ryj­nej w bi­li­ru­bi­nę


Bi­li­wer­dy­na – or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny, nie­bie­sko­zie­lo­ny barw­nik żół­cio­wy zbu­do­wa­ny z dwóch pier­ście­ni pi­ro­lo­wych i dwóch pi­ro­li­do­no­wych po­łą­czo­nych most­ka­mi me­ti­no­wy­mi =CH-. Pro­dukt re­ak­cji roz­pa­du pier­ście­nia por­fi­ry­no­we­go hemu.

Zwią­zek ten pow­sta­je w wą­tro­bie po­przez ro­zer­wa­nie most­ka α-me­ti­no­we­go w gru­pie he­mo­wej, przy udzia­le tlenu, NADPH i ka­ta­li­za­to­ra (ok­sy­ge­na­zy he­mo­wej).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Biliński

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bill

pro­jekt usta­wy wnie­sio­ny do par­la­men­tu w Wiel­kiej Bry­ta­nii lub w USA


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Billa

1. au­striac­kie przed­się­bior­stwo hand­lo­we;
2. su­per­mar­ket firmy Billa


Zo­bacz też: Billa (film).

Billa () – po­cho­dzą­ca z Au­strii sieć su­per­mar­ke­tów na­le­żą­ca do kon­cer­nu.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Billboard

bil­bord;
1. bar­dzo duży pla­kat re­kla­mo­wy;
2. spe­cjal­na ta­bli­ca, na któ­rej umie­szcza­ny jest pla­kat re­kla­mo­wy


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) duża przy­droż­na ta­bli­ca re­kla­mo­wa


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Billboardowy

→ bill­bo­ard [czy­taj: bil­bor­do­wy]; bil­bor­do­wy


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) od­no­szą­cy się do bill­bo­ar­du, zwią­za­ny z bill­bo­ar­dem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Billboardoza

[czy­taj: bil­bor­do­za] zbyt po­wszech­ne wy­stę­po­wa­nie bill­bo­ar­dów w prze­strze­ni pu­blicz­nej; bil­bor­do­za


Źródła:

SJP.pl

Billewicz

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Billie

[czy­taj: bili] obce imię żeń­skie


Źródła:

SJP.pl

Billing

wykaz roz­mów te­le­fo­nicz­nych prze­sy­ła­ny abo­nen­to­wi przez firmę te­le­ko­mu­ni­ka­cyj­ną; bi­ling


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Billingowy

→ bil­ling; bi­lin­go­wy


Źródła:

SJP.pl

Billings

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Billy

rasa psów goń­czych wy­wo­dzą­ca się z Fran­cji


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bilmez

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) daw. ani tro­chę

cza­sow­nik ułom­ny, nie­prze­chod­ni

 (2.1) gw-pl|Po­do­le. nie znać, nie umieć, nie po­tra­fić


Źródła:

Wiktionary

Bilno

dwie wsie w wo­je­wództ­wie ku­jaw­sko-po­mor­skim


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bilokacja

jed­no­czes­ne prze­by­wa­nie w dwóch miej­scach (zja­wi­sko pa­ra­nor­mal­ne)


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ezot. rel. jed­no­czes­ne prze­by­wa­nie w dwóch od­le­głych od sie­bie miej­scach;


Bi­lo­ka­cja – wie­loz­nacz­ne po­ję­cie do­ty­czą­ce m.in. zja­wisk pa­ra­nor­mal­nych po­le­ga­ją­cych na moż­li­wo­ści znaj­do­wa­nia się w dwóch miej­scach jed­no­cze­śnie. W mi­sty­ce chrze­ści­jań­skiej bi­lo­ka­cja za­li­cza­na jest do darów cha­ryz­ma­tycz­nych o cha­rak­te­rze nad­przy­ro­dzo­nym.

Osoby, które opi­sa­ne są jako doś­wiad­cza­ją­ce bi­lo­ka­cji są w pełni świa­do­me swo­je­go prze­by­wa­nia w dwóch miej­scach.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bilokacyjny

→ bi­lo­ka­cja


Patrz:bilokacja

Źródła:

SJP.pl

Bilon

me­ta­lo­we pie­nią­dze, mo­ne­ty


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) nu­mizm. pie­nią­dze o ni­skim no­mi­na­le;

 (1.2) nu­mizm. met. stop mie­dzi i sre­bra uży­wa­ny do bicia monet;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bilonik

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od bilon


Źródła:

Wiktionary

Bilonowy

zwią­za­ny z bi­lo­nem


Źródła:

SJP.pl

Bilonówka

po­tocz­nie: mały port­fel na mo­ne­ty


Źródła:

SJP.pl

Bilski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bilstein

[czy­taj: bilsz­tajn] pro­du­cent amor­ty­za­to­rów


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bilwinowo

Bil­wi­no­wo – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie pod­la­skim, w po­wie­cie su­wal­skim, w gmi­nie Szy­plisz­ki.

Wieś kró­lew­ska eko­no­mii gro­dzień­skiej po­ło­żo­na była w końcu XVIII wieku w po­wie­cie gro­dzień­skim wo­je­wództ­wa troc­kie­go. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa su­wal­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Bim

wy­krzy­knik na­śla­du­ją­cy bicie ze­ga­ra; bam, bom, bim-bam, bim-bom


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bim-Bam

wy­krzy­knik na­śla­du­ją­cy bicie ze­ga­ra; bim, bam, bom, bim-bom


Źródła:

SJP.pl

Bim-Bam-Bom

wy­krzy­knik na­śla­du­ją­cy bicie ze­ga­ra; bim-bam, bim-bom


Źródła:

SJP.pl

Bim-Bom

wy­krzy­knik na­śla­du­ją­cy bicie ze­ga­ra; bim, bam, bom, bim-bam


Bim-Bom ("te­a­trzyk Bim-Bom") – gdań­ski teatr stu­denc­ki, dzia­ła­ją­cy w la­tach 1954-1960. Od 1957 r. re­zy­do­wał w hi­sto­rycz­nym bu­dyn­ku przy ul. Wały Ja­giel­loń­skie 1, bę­dą­cym w l. 1957-1995 sie­dzi­bą Klubu Stu­den­tów Wy­brze­ża „Żak” (od li­sto­pa­da 2000 r. mie­ści się w nim Nowy Ra­tusz - sie­dzi­ba Rady Mia­sta Gdań­ska).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bima

pod­wyż­sze­nie na środ­ku bóż­ni­cy (po­dium z pul­pi­tem); al­me­mor; al­me­mar


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ar­chit. rel. żyd. pod­wyż­sze­nie sta­wia­ne w cen­trum sy­na­go­gi, z któ­re­go od­czy­ty­wa­na jest Tora;


Bima, bel­mer ( ‏בימה‎ dosł. „pod­wyż­sze­nie”, „wieża”; ‏בימה‎ "bime"), al­me­mar ( ‏באַלעמער‎, "ba­le­mer"), w na­zew­nict­wie asz­ke­na­zyj­skim ba­łe­mer, al­mej­mar, a w na­zew­nict­wie se­far­dyj­skim tewa ( ‏תבה‎ dosł. „skrzy­nia, arka”) – pod­wyż­szo­ne miej­sce w sy­na­go­dze, z któ­re­go od­czy­ty­wa­na jest Tora oraz księ­gi pro­roc­kie i pro­wa­dzo­ne są mod­lit­wy.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bimaristan

szpi­tal mu­zuł­mań­ski; ma­ri­stan; bi­mar­chan


Źródła:

SJP.pl

Bimba

po­tocz­nie:
1. próż­no­wać, mar­no­wać czas; obi­jać się, próż­nia­czyć, wał­ko­nić się;
2. lek­ce­wa­żyć kogoś lub coś


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Poz­nań. tram­waj

forma cza­sow­ni­ka.

 (2.1) 3. os. lp. ter. od bim­bać


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bimbanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|bim­bać.


Źródła:

Wiktionary

Bimbas

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) gw-pl|Za­ol­zie. czło­nek męski


Źródła:

Wiktionary

Bimbać

po­tocz­nie:
1. próż­no­wać, mar­no­wać czas; obi­jać się, próż­nia­czyć, wał­ko­nić się;
2. lek­ce­wa­żyć kogoś lub coś


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) pot. mar­no­wać czas, próż­no­wać

 (1.2) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski, Za­ol­zie. chwiać się, ko­ły­sać się

 (1.3) ko­ły­sać


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bimbałki

po­tocz­nie: ko­bie­ce pier­si; bim­ba­ły, zde­rza­ki, me­lo­ny, do­ni­ce


Źródła:

SJP.pl

Bimbały

po­tocz­nie:
1. próż­no­wać, mar­no­wać czas; obi­jać się, próż­nia­czyć, wał­ko­nić się;
2. lek­ce­wa­żyć kogoś lub coś


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) slang. duży biust


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bimber

po­tocz­nie: wódka lub spi­ry­tus wyt­wa­rza­ne nie­le­gal­nie pry­mi­tyw­nym, do­mo­wym spo­so­bem; sa­mo­gon, sa­mi­zdat, księ­ży­ców­ka, krza­ków­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) spoż. mocny al­ko­hol do­mo­wej ro­bo­ty, zaz­wy­czaj wyt­wa­rza­ny nie­le­gal­nie;


Bim­ber ("sa­mo­gon", "księ­ży­ców­ka", "oko­wi­ta") – wy­so­ko­pro­cen­to­wy napój al­ko­ho­lo­wy pro­du­ko­wa­ny w wa­run­kach ama­tor­skich. Otrzy­my­wa­ny zaz­wy­czaj przez de­sty­la­cję okre­so­wą (w odróż­nie­niu od de­sty­la­cji cią­głej w go­rzel­niach prze­my­sło­wych) z za­cie­ru z fer­men­ta­cji al­ko­ho­lo­wej.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bimbrarstwo

pro­duk­cja, pę­dze­nie bim­bru; bim­brow­nict­wo


Źródła:

SJP.pl

Bimbrarz

rzad­ko: osoba pę­dzą­ca bim­ber lub hand­lu­ją­ca bim­brem; bim­brow­nik


Źródła:

SJP.pl

Bimbrownia

miej­sce pro­duk­cji nie­le­gal­ne­go al­ko­ho­lu


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. miej­sce, w któ­rym pro­du­ku­je się bim­ber

 (1.2) techn. środ. ni­sko­ci­śnie­nio­we, fer­men­ta­cyj­ne urzą­dze­nie do pro­duk­cji dwut­len­ku węgla dla ak­wa­riów;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bimbrownictwo

pro­duk­cja, pę­dze­nie bim­bru; bim­brar­stwo


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) pot. pro­duk­cja bim­bru


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bimbrowniczka

wyt­wór­czy­ni bim­bru


Źródła:

SJP.pl

Bimbrowniczy

przy­miot­nik

 (1.1) pot. zwią­za­ny z bim­brow­nict­wem lub bim­brow­ni­kiem


Źródła:

Wiktionary

Bimbrownik

osoba pę­dzą­ca bim­ber lub hand­lu­ją­ca bim­brem; bim­brarz


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba pro­du­ku­ją­ca bim­ber lub hand­lu­ją­ca nim


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bimbrowy

→ bim­ber


Patrz:bimber

Źródła:

SJP.pl

Bimetal

układ war­stwo­wy dwóch spo­jo­nych ze sobą me­ta­li lub sto­pów


Bi­me­tal – trwa­le po­łą­czo­ne na całej po­wierzch­ni styku ele­men­ty z dwóch róż­nych pod wzglę­dem wła­ści­wo­ści fi­zy­ko­che­micz­nych me­ta­li lub sto­pów.

Wy­róż­nia się bi­me­ta­le sty­ko­we, prze­wo­do­we, prze­ciw­ko­ro­zyj­ne, np. pusz­ki ze stali po­kry­tej war­stwą cyny, ter­mo­me­trycz­ne (ter­mo­bi­me­ta­le).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bimetaliczny

przy­miot­nik od: bi­me­tal; bi­me­ta­lo­wy


Źródła:

SJP.pl

Bimetalizm

sy­stem pie­nięż­ny, w któ­rym środ­kiem płat­ni­czym są dwa me­ta­le (zwy­kle złoto i sre­bro)


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ekon. hist. sy­stem mo­ne­tar­ny, w któ­rym funk­cję pie­nią­dza speł­nia­ją dwa krusz­ce, złoto i sre­bro, a ich war­to­ści są od sie­bie ści­śle za­leż­ne;


Nie mylić z: bi­me­tal.

Bi­me­ta­lizm – krusz­co­wy sy­stem mo­ne­tar­ny zbu­do­wa­ny w opar­ciu o dwa me­ta­le szla­chet­ne: sre­bro i złoto. Opie­rał się na usta­lo­nej re­la­cji sre­bra do złota. Obyd­wa krusz­ce na równi uczest­ni­czy­ły w obie­gu pie­nięż­nym. Jeśli jed­nak re­la­cja ryn­ko­wa złota i sre­bra róż­ni­ła się od usta­wo­wej re­la­cji monet zło­tych i srebr­nych, wów­czas pie­niądz re­la­tyw­nie droż­szy („lep­szy”) był te­za­u­ry­zo­wa­ny (oszczę­dza­ny, od­kła­da­ny), a w obie­gu po­zo­sta­wał pie­niądz re­la­tyw­nie tań­szy („gor­szy”).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bimetalowy

przy­miot­nik od: bi­me­tal; bi­me­ta­licz­ny


przy­miot­nik

 (1.1) met. wy­ko­na­ny z dwóch róż­nych me­ta­li po­łą­czo­nych ze sobą


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bimodalny

1. po­sia­da­ją­cy dwie czę­ści, dwa tryby dzia­ła­nia, zło­żo­ny z dwóch skład­ni­ków lub eta­pów; dwus­kład­ni­ko­wy;
2. tran­sport bi­mo­dal­ny - tran­sport dro­go­wo-ko­le­jo­wy


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) po­sia­da­ją­cy dwa tryby, stany lub formy dzia­ła­nia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bims

po­przecz­na belka wią­żą­ca boki stat­ku, ele­ment usz­tyw­nia­ją­cy szkie­let stat­ku; po­kład­nik


Źródła:

SJP.pl

Bimzowarka

ma­szy­na uży­wa­na przy pro­duk­cji obu­wia do wy­gła­dza­nia brze­gów po­desz­wy buta


Źródła:

SJP.pl

Bin

syn (w imio­nach arab­skich); ben, ibn


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bina

sta­ro­in­dyj­ski in­stru­ment stru­no­wy szar­pa­ny, przy­po­mi­na­ją­cy lut­nię, bu­do­wa­ny w wielu od­mia­nach; vina, wina


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) reg. spoż. długa bułka pszen­na

 (1.2) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. duży po­dest

 (1.3) gw-pl|Górny Śląsk. pszczo­ła


Bina (hebr. בינה) – okre­śle­nie oz­na­cza­ją­ce zro­zu­mie­nie, in­te­li­gen­cję.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Binacja

od­pra­wia­nie dwóch mszy przez jed­ne­go ka­pła­na tego sa­me­go dnia


Bi­na­cja ("bi­na­tio"), "bi­no­wa­nie" – spra­wo­wa­nie dru­giej Mszy św. w tym samym dniu. Spra­wo­wa­na jest z waż­nych przy­czyn. Gdy za­bra­knie in­ne­go ka­pła­na, bi­skup może zez­wo­lić na nią ka­pła­no­wi, je­że­li tego do­ma­ga się ko­niecz­ność dusz­pa­ster­ska. W tym przy­pad­ku bi­na­cja wy­ma­ga od­po­wied­nich racji.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Binarka

po­tocz­nie: plik wy­ko­ny­wal­ny za­wie­ra­ją­cy pro­gram w po­sta­ci kodu ma­szy­no­we­go


Źródła:

SJP.pl

Binarność

1. cecha cze­goś skła­da­ją­ce­go się wy­łącz­nie z zer i je­dy­nek; zero-je­dyn­ko­wość;
2. cecha cze­goś zło­żo­ne­go z dwóch czę­ści; pod­wój­ność, dwu­czę­ścio­wość


Źródła:

SJP.pl

Binarny

1. skła­da­ją­cy się wy­łącz­nie z zer i je­dy­nek; zero-je­dyn­ko­wy;
2. skła­da­ją­cy się z dwóch prze­ciw­sta­wio­nych sobie czę­ści


przy­miot­nik

 (1.1) pod­wój­ny, zło­żo­ny z dwóch czę­ści

 (1.2) in­form. mat. za­pi­sa­ny w dwój­ko­wym sy­ste­mie licz­bo­wym


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Binarowa

wieś w Pol­sce


Bi­na­ro­wa – wieś w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie ma­ło­pol­skim, w po­wie­cie gor­lic­kim, w gmi­nie Biecz.

W la­tach 1954–1972 wieś na­le­ża­ła a była sie­dzi­bą władz do 1959 r. gro­ma­dy Bi­na­ro­wa. W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość na­le­ża­ła ad­mi­ni­stra­cyj­nie do wo­je­wództ­wa kro­śnień­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Binarowski

przy­miot­nik od: Bi­na­ro­wa


Źródła:

SJP.pl

Binaryzacja

przed­sta­wie­nie do­wol­nej in­for­ma­cji w po­sta­ci ciągu in­for­ma­cji, z któ­rych każda przy­bie­ra tylko dwie war­to­ści


Źródła:

SJP.pl

Binaryzm

me­to­da opisu sy­ste­mu ję­zy­ko­we­go


Źródła:

SJP.pl

Binda

1. dawna opa­ska do pod­wią­zy­wa­nia wąsów;
2. dawna ko­bie­ca opa­ska na głowę, ro­dzaj dia­de­mu do przy­stro­je­nia fry­zu­ry;
3. szpa­gat, słu­żą­cy do zszy­wa­nia ksią­żek;
4. taśma słu­żą­ca do opra­wia­nia do­ku­men­tów


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) druk. szpa­gat do zszy­wa­nia książ­ki

 (1.2) druk. de­ko­ra­cyj­ne prąż­ki na grzbie­cie książ­ki

 (1.3) ela­stycz­ny grzbiet do bin­do­wa­nia do­ku­men­tów

 (1.4) daw. opa­ska do pod­wią­zy­wa­nia wąsów;

 (1.5) daw. ro­dzaj dia­de­mu, ozdob­na ko­bie­ca opa­ska na głowę


Zo­bacz też: Binda (sto­li­ca ty­tu­lar­na).

Binda (z niem. "Binde" – opa­ska) – opa­ska do pod­wią­zy­wa­nia wąsów dla na­da­nia im od­po­wied­nie­go kształ­tu.

Mo­co­wa­ną z tyłu głowy lub do uszu przy po­mo­cy ta­sie­mek albo gumki, za­kła­da­no ją na noc na wąsy dla utrzy­ma­nia ich kształ­tu po uprzed­nim na­ło­że­niu na nie po­ma­dy (fik­sa­tu­a­ru). Wkła­da­no ją też np. na kilka go­dzin przed przy­ję­ciem, by utr­wa­lić po­żą­da­ny kształt wąsów.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bindasz

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) żart. przest. czło­nek męski


Źródła:

Wiktionary

Bindał

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) stpol. prze­pa­ska


Źródła:

Wiktionary

Bindaż

kryta aleja w ogro­dach XVI-XVII wieku; berso, ko­leb­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) hist. ogrod. par­ko­wa aleja kryta kra­tow­ni­cą sta­no­wią­cą ste­laż dla ga­łę­zi drzew lub pną­czy;


Bin­daż (niem. "bin­den" – wią­zać), ber­ce­a­ux, chłod­nik, ko­leb­ka – aleja ob­sa­dzo­na obu­stron­nie drze­wa­mi lub pną­cza­mi, któ­rych pędy spla­ta­ją się nad drogą two­rząc skle­pie­nie. Bin­da­że za­kła­da­ne były w ogro­dach po­czą­wszy od re­ne­san­su, jed­nak naj­bar­dziej po­pu­lar­ne były w okre­sie ba­ro­ku.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bindel

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Za­ol­zie. węzeł


Źródła:

Wiktionary

Binder

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. kra­wat


Bin­der albo spła­szczak – ro­dzaj bie­liz­ny wy­ko­na­nej z ob­ci­słych ma­te­ria­łów, słu­żą­cej do spła­szcza­nia (bin­do­wa­nia) pier­si. Spe­cjal­nie skon­stru­o­wa­ne bin­de­ry są czę­sto ro­bio­ne ze span­dek­su lub in­ne­go włó­kna syn­te­tycz­ne­go, ale do bin­do­wa­nia uży­wa­ne są cza­sem też pasy tka­ni­ny, taśmy ki­nez­jo­lo­gicz­ne, ban­da­że i ko­szu­le za­ło­żo­ne war­stwo­wo od cias­nych do luź­nych.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Bindka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Poz­nań. kra­wat

 (1.2) stpol. ban­daż


Źródła:

Wiktionary

Bindla

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) daw. gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski, Za­ol­zie. kra­wat, kra­wat­ka


Źródła:

Wiktionary

Bindowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) opra­wia­nie do­ku­men­tów przy po­mo­cy bin­dow­ni­cy;


Bin­do­wa­nie – tech­no­lo­gia in­tro­li­ga­tor­ska łą­cze­nia luź­nych kar­tek za po­mo­cą scze­pia­nia ich jed­ne­go brze­gu za po­mo­cą róż­nych tech­nik in­tro­li­ga­tor­skich.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Bindować

opra­wiać do­ku­men­ty, np. zszy­wać bindą


Źródła:

SJP.pl

Bindownica

przy­rząd słu­żą­cy do łą­cze­nia kar­tek pa­pie­ru przez wy­cię­cie ot­wo­rów na jed­nej z kra­wę­dzi, a na­stęp­nie złą­cze­nie ich pla­sti­ko­wym, ela­stycz­nym i za­gi­na­nym do ot­wo­rów ele­men­tem


Źródła:

SJP.pl

Bindra

klep­ka z drew­na dę­bo­we­go, słu­żą­ca do wy­ro­bu be­czek gru­bo­ścien­nych


Źródła:

SJP.pl

Binduga

teren nad rzeką lub je­zio­rem, gdzie skła­da się drew­no do spła­wu i zbija trat­wy; win­du­ga


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miej­sce nad rzeką lub na wo­dzie, gdzie skła­du­je się drew­no i zbija trat­wy przez­na­czo­ne do spła­wu;

 (1.2) spław drze­wa, także jego zbi­ja­nie dla łą­cze­nia w trat­wy


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bindż

śro­do­wi­sko­wo: kom­pul­syw­ne od­da­wa­nie się ja­kiejś przy­jem­no­ści


Źródła:

SJP.pl

Binegacja

wy­ra­że­nie zda­nio­we ut­wo­rzo­ne z in­nych wy­ra­żeń zda­nio­wych za po­mo­cą wzoru: "ani ..., ani ..."


Nie mylić z: prawo pod­wój­ne­go prze­cze­nia, ina­czej pod­wój­nej ne­ga­cji.

Bram­ka NOR – jeden z funk­to­rów zda­nio­wych ra­chun­ku zdań; dwu­ar­gu­men­to­wa funk­cja bo­o­low­ska (funk­tor lo­gicz­ny) re­a­li­zu­ją­ca za­prze­czo­ną sumę lo­gicz­ną (NOT OR) – jest praw­dzi­wa wtedy i tylko wtedy, gdy oba skład­ni­ki są fał­szy­we. Od­po­wia­da wy­ra­że­niu „ani … ani…”. Jego zna­cze­nie przed­sta­wia po­niż­sza ta­bli­ca praw­dy:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Binek

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Binge-Viewing

[czy­taj: bindż wju­łing] śro­do­wi­sko­wo: oglą­da­nie od­cin­ków se­ria­lu jeden po dru­gim, bez przer­wy; binge-wat­ching


Źródła:

SJP.pl

Binge-Watcher

[czy­taj: bindż ło­czer] śro­do­wi­sko­wo: osoba oglą­da­ją­ca od­cin­ki se­ria­lu jeden po dru­gim, bez przer­wy; binge-vie­wer


Źródła:

SJP.pl

Binge-Watching

[czy­taj: bindż ło­czing] śro­do­wi­sko­wo: oglą­da­nie od­cin­ków se­ria­lu jeden po dru­gim, bez przer­wy; binge-vie­wing


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) kopm­pul­syw­ne oglą­da­nie se­ria­li – po kilka, kil­ka­na­ście od­cin­ków na raz;


Binge-wat­ching (binge-vie­wing, ma­rat­hon-vie­wing, pol. "oglą­da­nie cią­giem") − zja­wi­sko kom­pul­syw­ne­go oglą­da­nia se­ria­li, cha­rak­te­ry­zu­ją­ce się oglą­da­niem ko­lej­no kilku od­cin­ków bez przer­wy np. z wy­ko­rzy­sta­niem no­śni­ków pa­mię­ci lub on­li­ne.

Nie ist­nie­je de­fi­ni­cja okre­śla­ją­ca binge-wat­ching przez mi­ni­mal­ną licz­bę obej­rza­nych od­cin­ków, jed­nak w ba­da­niu prze­pro­wa­dzo­nym przez ser­wis Net­flix 73% an­kie­to­wa­nych wska­za­ło binge-wat­ching jako oglą­da­nie od dwóch do sze­ściu od­cin­ków z rzędu.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bingo

ro­dzaj ha­zar­do­wej gry lo­so­wej


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) ro­dzaj gry ha­zar­do­wej

 (1.2) naj­wyż­szy wynik w bingo (1.1)

wy­krzy­knik

 (2.1) okrzyk gra­cza bingo (1.1) in­for­mu­ją­cy o jego wy­gra­nej

 (2.2) okrzyk zwy­cię­stwa, wy­ra­ża­ją­cy za­do­wo­le­nie z cze­goś


Bingo – gra ha­zar­do­wa, ro­dzaj lo­te­rii, w któ­rej gra­cze na wy­dru­ko­wa­nej pa­pie­ro­wej plan­szy z licz­ba­mi za­kre­śla­ją licz­by wy­lo­so­wa­ne przez pro­wa­dzą­ce­go grę – cal­le­ra. Gra jest znana w dwóch wer­sjach: z plan­szą o roz­mia­rach 5x5 – BINGO 75 lub 3x9 – BINGO 90.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Binia

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Lwów. dziew­czy­na (młoda ko­bie­ta)

 (1.2) gw-pl|Lwów. dziew­czy­na (part­ner­ka)


Źródła:

Wiktionary

Biniecki

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Biniek

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Binino

Bi­ni­no – wieś so­łec­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie sza­mo­tul­skim, w gmi­nie Ostro­róg w od­le­gło­ści około 5 ki­lo­me­trów od Ostro­ro­ga.


Źródła:

Wikipedia

Binistor

te­tro­da pół­prze­wod­ni­ko­wa, bi­sta­bil­ny ele­ment czyn­ny o ujem­nej opor­no­ści


Źródła:

SJP.pl

Biniątki

Bi­niąt­ki – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie świę­to­krzy­skim, w po­wie­cie bu­skim, w gmi­nie Busko-Zdrój. Ma sta­tus so­łect­wa.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa kie­lec­kie­go.

Przez wieś prze­cho­dzi nie­bie­ski szlak tu­ry­stycz­ny z Piń­czo­wa do Wi­śli­cy.


Źródła:

Wikipedia

Binkiewicz

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Binkowo

Bin­ko­wo – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie wiel­ko­pol­skim, w po­wie­cie śrem­skim, w gmi­nie Śrem. W la­tach 1975–1998 wieś ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa poz­nań­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Binkowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Binks

rze­czow­nik

 (1.1) gw-pl|Poz­nań. żart. si­niak


Źródła:

Wiktionary

Binokel

gra kar­cia­na przez­na­czo­na dla 4 osób po­dzie­lo­nych na dwie dwu­o­so­bo­we dru­ży­ny, w któ­rej wy­ko­rzy­stu­je się 4 talie kart od 10 do asa


Źródła:

SJP.pl

Binokle

1. oku­la­ry osa­dzo­ne na nosie za po­mo­cą sprę­żyn­ki, bez uchwy­tów za uszy; cwi­kier, pince-nez;
2. po­tocz­nie, żar­to­bli­wie: każde oku­la­ry ko­rek­cyj­ne


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) ro­dzaj daw­nych oku­la­rów za­kła­da­nych tylko na nos;


Bi­no­kle (fr. "bi­noc­le", z łac. ; "bi-", „dwu-, obu-”, "ocu­lus", „oko” – „obu­ocz­ny”; dawn. także „cwi­kier”, niem. "Zwic­ker", od "zwic­ken", „szczy­pać”; lub "pince-nez", z fr. dosł. „szczy­pi­nos”) – od­mia­na oku­la­rów trzy­ma­ją­cych się na nosie dzię­ki spe­cjal­nie wy­gię­te­mu sprę­ży­nu­ją­ce­mu ele­men­to­wi łą­czą­ce­mu oba szkła.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Binokular

przy­rząd op­tycz­ny przy­sto­so­wa­ny do ob­ser­wa­cji obu­ocz­nych


Źródła:

SJP.pl

Binokularny

poz­wa­la­ją­cy na ob­ser­wa­cję obyd­wo­ma ocza­mi, przy­sto­so­wa­ny do ta­kiej ob­ser­wa­cji; bi­no­ku­la­ro­wy, dwu­ocz­ny, ste­re­o­sko­po­wy


Źródła:

SJP.pl

Binokularowy

poz­wa­la­ją­cy na ob­ser­wa­cję obyd­wo­ma ocza­mi, przy­sto­so­wa­ny do ta­kiej ob­ser­wa­cji; bi­no­ku­lar­ny, dwu­ocz­ny, ste­re­o­sko­po­wy


Źródła:

SJP.pl

Binol

rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) gw-pl|Poz­nań. si­niak


Źródła:

Wiktionary

Binominalny

1. ma­ją­cy dwa imio­na, dwie nazwy lub nazwę dwucz­ło­no­wą;
2. opar­ty na dwucz­ło­no­wym na­zew­nict­wie


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) ma­ją­cy dwa imio­na albo dwie nazwy, zło­żo­ny z dwóch imion lub nazw


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Binowo

Zo­bacz też: Bi­no­wo (je­zio­ro).

Bi­no­wo (do 1945 "Binow") – wieś w Pol­sce, po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie za­chod­nio­po­mor­skim, w po­wie­cie gry­fiń­skim, w gmi­nie Stare Czar­no­wo.

W la­tach 1975–1998 wieś ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa szcze­ciń­skie­go.


Źródła:

Wikipedia

Binturong

dra­pież­ny ssak z po­dro­dzi­ny ła­sku­nów, ży­ją­cy w Azji


rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) zool. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Arc­tic­tis bin­tu­rong|ref=tak., ssak leśny po­łud­nio­wo-wschod­niej Azji;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bio

wyraz okre­śla­ją­cy róż­ne­go ro­dza­ju wy­ro­by prze­my­sło­we, oz­na­cza­ją­cy, że są one bez­piecz­ne dla śro­do­wi­ska na­tu­ral­ne­go (np. pro­duk­ty bio); eko


Bio – miej­sco­wość i gmina we Fran­cji, w re­gio­nie Ok­sy­ta­nia, w de­par­ta­men­cie Lot.

We­dług da­nych na rok 1990 gminę za­miesz­ki­wa­ły 214 osoby, a gę­stość za­lud­nie­nia wy­no­si­ła 20 osób/km² (wśród 3020 gmin re­gio­nu Midi-Pi­re­ne­je Bio pla­su­je się na 849. miej­scu pod wzglę­dem licz­by lud­no­ści, na­to­miast pod wzglę­dem po­wierzch­ni na miej­scu 1036.).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bio-

prze­dro­stek

 (1.1) pier­wszy człon wy­ra­zów zło­żo­nych wska­zu­ją­cy na ich zwią­zek zna­cze­nio­wy z ży­ciem, pro­ce­sa­mi ży­cio­wy­mi


Źródła:

Wiktionary

Bio-Art

kie­ru­nek w sztu­ce współ­czes­nej po­le­ga­ją­cy na wy­ko­rzy­sty­wa­niu róż­no­rod­nych form życia do two­rze­nia dzieł ar­ty­stycz­nych; bio art, bio­art, sztu­ka trans­ge­nicz­na, sztu­ka ge­ne­tycz­na


Źródła:

SJP.pl

Bioaktywnie

→ bio­ak­tyw­ny


Patrz:bioaktywny

Źródła:

SJP.pl

Bioaktywny

ak­tyw­ny bio­lo­gicz­ne (np. bio­ak­tyw­ny krem ujędr­nia­ją­cy)


Źródła:

SJP.pl

Bioakumulacja

pro­ces stop­nio­we­go gro­ma­dze­nia się sub­stan­cji che­micz­nychw tkan­kach or­ga­niz­mów ży­wych


Bio­a­ku­mu­la­cja (bio­ma­gni­fi­ka­cja) – zdol­ność or­ga­niz­mów ro­ślin­nych i zwie­rzę­cych do ku­mu­lo­wa­nia kse­no­bio­ty­ków, w tym: za­nie­czy­szczeń, związ­ków che­micz­nych i pier­wiast­ków, np. niek­tó­rych me­ta­li cięż­kich, pe­sty­cy­dów w tkan­kach swego ustro­ju. Stę­że­nie tych związ­ków w tkan­kach może osią­gnąć wyż­szy po­ziom niż w ota­cza­ją­cym je śro­do­wi­sku.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bioakustyczny

zwią­za­ny z dzia­łem aku­sty­ki zaj­mu­ją­cym się ba­da­niem od­dzia­ły­wań fal aku­stycz­nych na or­ga­niz­my bio­lo­gicz­ne


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z bio­a­ku­sty­ką


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bioakustyk

spe­cja­li­sta zaj­mu­ją­cy się ba­da­niem od­dzia­ły­wań fal aku­stycz­nych na or­ga­niz­my bio­lo­gicz­ne


Źródła:

SJP.pl

Bioakustyka

dział aku­sty­ki zaj­mu­ją­cy się ba­da­niem od­dzia­ły­wań fal aku­stycz­nych na or­ga­niz­my bio­lo­gicz­ne


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) dział zo­o­lo­gii da­ją­cy i sy­ste­ma­ty­zu­ją­cy dźwięk wy­da­wa­ne przez zwie­rzę­ta


Bio­a­ku­sty­ka – dział aku­sty­ki na po­gra­ni­czu bio­lo­gii i fi­zy­ki, zaj­mu­ją­cy się rolą dźwię­ków w życiu zwie­rząt. Sku­pia się prze­de wszyst­kim na roz­prze­strze­nia­niu dźwię­ku w ela­stycz­nych, czę­sto or­ga­nicz­nych, oś­rod­kach, na jego in­ter­pre­ta­cji i po­strze­ga­niu przez zwie­rzę­ta, z ludź­mi włącz­nie.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bioart

kie­ru­nek w sztu­ce współ­czes­nej po­le­ga­ją­cy na wy­ko­rzy­sty­wa­niu róż­no­rod­nych form życia do two­rze­nia dzieł ar­ty­stycz­nych; bio art, bio-art, sztu­ka trans­ge­nicz­na, sztu­ka ge­ne­tycz­na


Źródła:

SJP.pl

Bioasekuracja

Bio­a­se­ku­ra­cja, bio­lo­gicz­na ochro­na fermy – dzia­ła­nia pro­wa­dzo­ne na te­re­nie go­spo­dar­stwa, jak i w jego naj­bliż­szym oto­cze­niu ma­ją­ce na celu ochro­nę bio­lo­gicz­ną i zdro­wot­ną go­spo­dar­stwa. Celem bio­a­se­ku­ra­cji jest ogra­ni­cze­nie roz­prze­strze­nia­nia się w obrę­bie go­spo­dar­stwa wi­ru­sów, bak­te­rii, my­ko­plazm, pa­so­ży­tów, wek­to­rów bio­lo­gicz­nych, po­przez stwo­rze­nie śro­do­wi­ska mak­sy­mal­nie wol­ne­go od drob­no­u­stro­jów cho­ro­bot­wór­czych.


Źródła:

Wikipedia

Bioasekuracyjny

→ bio­a­se­ku­ra­cja


Patrz:bioasekuracja

Źródła:

SJP.pl

Bioastronauta

spe­cja­li­sta ba­da­ją­cy za­cho­wa­nie się ży­wych or­ga­niz­mów ziem­skich pod­czas lotów kos­micz­nych


Źródła:

SJP.pl

Bioastronautyczny

przy­miot­nik od: bio­a­stro­na­u­ty­ka


Źródła:

SJP.pl

Bioastronautyka

Bio­a­stro­na­u­ty­ka – jeden z dzia­łów astro­na­u­ty­ki. Bada wpływ wa­run­ków lotu ra­kie­to­we­go i kos­micz­ne­go, śro­do­wi­ska prze­strze­ni kos­micz­nej (nie­waż­ko­ści, prze­cią­że­nia, pro­mie­nio­wa­nia kos­micz­ne­go, dłu­gotr­wa­ła izo­la­cja) na or­ga­niz­my. Dzie­dzi­ną bio­a­stro­na­u­ty­ki jest me­dy­cy­na kos­micz­na, która bada wpływ po­wyż­szych czyn­ni­ków na or­ga­nizm ludz­ki.


Źródła:

Wikipedia

Bioaura

na­tu­ral­na aura or­ga­niz­mów ży­wych


Źródła:

SJP.pl

Biobank

ro­dzaj re­po­zy­to­rium prze­cho­wu­ją­ce­go prób­ki bio­lo­gicz­ne do wy­ko­rzy­sta­nia w ba­da­niach


Źródła:

SJP.pl

Biobankowanie

pro­ces zbie­ra­nia, przet­wa­rza­nia, prze­cho­wy­wa­nia i udo­stęp­nia­nia ma­te­ria­łu bio­lo­gicz­ne­go oraz da­nych me­dycz­nych w ce­lach na­u­ko­wych i me­dycz­nych


Źródła:

SJP.pl

Biobawełna

ba­weł­na z upraw eko­lo­gicz­nych; ba­weł­na or­ga­nicz­na


Źródła:

SJP.pl

Biobazar

bazar z żyw­no­ścią eko­lo­gicz­ną


Źródła:

SJP.pl

Biobazarek

mały bio­ba­zar


Źródła:

SJP.pl

Bioblok

1. mała, kon­te­ne­ro­wa oczy­szczal­nia ście­ków;
2. część oczy­szczal­ni ście­ków, w któ­rej za­cho­dzi oczy­szcza­nie bio­lo­gicz­ne


Źródła:

SJP.pl

Biobójczy

za­bi­ja­ją­cy żywe or­ga­niz­my


Źródła:

SJP.pl

Biocenolog

spe­cja­li­sta w dzie­dzi­nie bio­ce­no­lo­gii


Źródła:

SJP.pl

Biocenologia

nauka o bio­ce­no­zach


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nauk. ekol. dział eko­lo­gii zaj­mu­ją­cy się bio­ce­no­za­mi


Bio­ce­no­lo­gia (bio­ce­no­ty­ka, sy­ne­ko­lo­gia) – dział eko­lo­gii zaj­mu­ją­cy się ba­da­niem struk­tu­ry i dy­na­mi­ki na­tu­ral­nych, wie­lo­ga­tun­ko­wych ugru­po­wań or­ga­niz­mów ży­wych. [], na­to­miast ba­da­nia nad zbio­ro­wi­ska­mi ro­ślin­ny­mi roz­wi­nę­ły się odręb­nie. Naj­młod­szy kie­ru­nek zaj­mu­je się zgru­po­wa­nia­mi zwie­rząt lą­do­wych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biocenologiczny

przy­miot­nik od: bio­ce­no­lo­gia


Źródła:

SJP.pl

Biocenometr

przy­rząd w po­sta­ci skrzyn­ki bez dna, o bo­kach i wierz­chu z siat­ki, do przy­kry­wa­nia po­wierzch­ni 1 m2 w celu wy­ło­wie­nia, zba­da­nia i prze­li­cze­nia ży­wych or­ga­niz­mów znaj­du­ją­cych się na tej po­wierzch­ni


Źródła:

SJP.pl

Biocenotyczny

do­ty­czą­cy bio­ce­no­zy, za­cho­dzą­cy w bio­ce­no­zie


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z bio­ce­no­zą, do­ty­czą­cy bio­ce­no­zy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biocenotyk

spe­cja­li­sta ba­da­ją­cy struk­tu­rę, funk­cjo­no­wa­nie i dy­na­mi­kę roz­wo­ju ze­spo­łów or­ga­niz­mów ro­ślin­nych i zwie­rzę­cych po­wią­za­nych wza­jem­ny­mi za­leż­no­ścia­mi


Źródła:

SJP.pl

Biocenotyka

spe­cja­li­sta ba­da­ją­cy struk­tu­rę, funk­cjo­no­wa­nie i dy­na­mi­kę roz­wo­ju ze­spo­łów or­ga­niz­mów ro­ślin­nych i zwie­rzę­cych po­wią­za­nych wza­jem­ny­mi za­leż­no­ścia­mi


Źródła:

SJP.pl

Biocenoza

wie­lo­ga­tun­ko­wy ze­spół or­ga­niz­mów ro­ślin­nych i zwie­rzę­cych wza­jem­nie po­wią­za­nych róż­ny­mi za­leż­no­ścia­mi bio­lo­gicz­ny­mi, sta­no­wią­cy żywą część eko­sy­ste­mu


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ekol. ze­spół po­pu­la­cji róż­nych ga­tun­ków, ży­ją­cych w okre­ślo­nej prze­strze­ni śro­do­wi­ska lą­do­we­go lub wod­ne­go;


Bio­ce­no­za (gr. "bios" ‘życie’, "ko­i­nós" ‘wspól­ny’), ze­spół bio­tycz­ny – ze­spół po­pu­la­cji or­ga­niz­mów ro­ślin­nych (fi­to­ce­no­za), zwie­rzę­cych (zo­o­ce­no­za) oraz mi­kro­or­ga­niz­mów (mi­kro­bio­ce­no­za) da­ne­go śro­do­wi­ska abio­tycz­ne­go (bio­to­pu), na­le­żą­cych do róż­nych ga­tun­ków, ale po­wią­za­nych ze sobą róż­no­rod­ny­mi czyn­ni­ka­mi eko­lo­gicz­ny­mi i za­leż­no­ścia­mi po­kar­mo­wy­mi (sieci tro­ficz­ne), two­rzą­cych ca­łość, która po­zo­sta­je w sta­nie rów­no­wa­gi.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biochem.

skrót od: bio­che­mia, bio­che­micz­ny (czy­ta­ny jako cały, od­mien­ny wyraz)


Źródła:

SJP.pl

Biochemia

nauka o skła­dzie che­micz­nym or­ga­niz­mów ży­wych i o za­cho­dzą­cych w nich pro­ce­sach che­micz­nych; che­mia fiz­jo­lo­gicz­na, che­mia bio­lo­gicz­na


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nauk. eduk. nauka na po­gra­ni­czu che­mii or­ga­nicz­nej i bio­lo­gii zaj­mu­ją­ca się sub­stan­cja­mi or­ga­nicz­ny­mi o zna­cze­niu bio­lo­gicz­nym;


Bio­che­mia – nauka zaj­mu­ją­ca się che­mią w or­ga­niz­mach ży­wych, a w szcze­gól­no­ści bio­syn­te­zą, struk­tu­rą, stę­że­niem, funk­cja­mi (w tym skut­ka­mi nie­do­bo­ru oraz nad­mia­ru) i prze­mia­na­mi sub­stan­cji che­micz­nych w or­ga­niz­mach (z uwz­ględ­nie­niem aspek­tów ener­ge­tycz­nych).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biochemiczka

→ bio­che­mik


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nauk. spe­cja­list­ka w za­kre­sie bio­che­mii, ko­bie­ta zaj­mu­ją­ca się bio­che­mią


Patrz:biochemik

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biochemiczny

→ bio­che­mia


przy­miot­nik

 (1.1) bio­chem. zwią­za­ny z bio­che­mią, ro­zu­mia­ny w za­kre­sie bio­che­mii


Patrz:biochemia

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biochemik

na­u­ko­wiec zaj­mu­ją­cy się ba­da­niem che­micz­nej bu­do­wy or­ga­niz­mów ży­wych i prze­bie­ga­ją­cych w nich pro­ce­sów che­micz­nych i ener­ge­tycz­nych


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) nauk. spe­cja­li­sta w za­kre­sie bio­che­mii, osoba zaj­mu­ją­ca się bio­che­mią


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biochemikalia

sub­stan­cje che­micz­ne oraz od­czyn­ni­ki bio­lo­gicz­ne wy­ko­rzy­sty­wa­ne do badań nad pro­ce­sa­mi ży­cio­wy­mi


Źródła:

SJP.pl

Biochemistka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nauk. spe­cja­list­ka w bio­che­mii


Źródła:

Wiktionary

Biochip

[czy­taj: bio­czip] chip umie­szcza­ny w ży­wych or­ga­niz­mach, ma­ją­cy głów­nie na celu ich iden­ty­fi­ka­cję; bio­czip


Bio­chip – ele­ment elek­tro­nicz­ny umie­szczo­ny w ży­wych or­ga­niz­mach ludz­kich lub zwie­rzę­cych, ma­ją­cy głów­nie na celu ich iden­ty­fi­ka­cję (RFID), ewen­tu­al­nie lo­ka­li­za­cję drogą ra­dio­wą (np. pod­czas mi­gra­cji róż­nych ga­tun­ków zwie­rząt). Naj­no­wsze na­daj­ni­ki mają wiel­kość ziar­na ryżu (11 mm dłu­go­ści / 2 mm sze­ro­ko­ści).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Biochora

ze­spół jed­no­rod­nych bio­to­pów


Bio­cho­ra – prze­strzeń, którą zaj­mu­je jedna, kon­kret­na fi­to­ce­no­za (zbio­ro­wość).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Biocybernetyczny

→ bio­cy­ber­ne­ty­ka


przy­miot­nik

 (1.1) od­no­szą­cy się do bio­cy­ber­ne­ty­ki, zwią­za­ny z bio­cy­ber­ne­ty­ką


Patrz:biocybernetyka

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biocybernetyk

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) spe­cja­li­sta w dzie­dzi­nie bio­cy­ber­ne­ty­ki


Źródła:

Wiktionary

Biocybernetyka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) dział cy­ber­ne­ty­ki, ba­da­nie pro­ce­sów ste­ro­wa­nia w ukła­dach bio­lo­gicz­nych;

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. i B. lp. od: bio­cy­ber­ne­tyk


Bio­cy­ber­ne­ty­ka – dział cy­ber­ne­ty­ki zaj­mu­ją­cy się ba­da­niem pro­ce­sów ste­ro­wa­nia w ukła­dach bio­lo­gicz­nych oraz sprzę­żeń po­mię­dzy tymi pro­ce­sa­mi a śro­do­wi­skiem.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Biocyd

śro­dek za­bi­ja­ją­cy grzy­by i bak­te­rie


Źródła:

SJP.pl

Biocykl

ob­szar bę­dą­cy ze­spo­łem bio­chor tego sa­me­go typu, np. wody słod­kie, pu­sty­nie


Źródła:

SJP.pl

Bioczip

chip umie­szcza­ny w ży­wych or­ga­niz­mach, ma­ją­cy głów­nie na celu ich iden­ty­fi­ka­cję; bio­chip


Źródła:

SJP.pl

Bioczujnik

część urzą­dze­nia po­mia­ro­we­go sto­so­wa­ne­go w bio­tech­no­lo­gii i me­dy­cy­nie


Bio­czuj­nik (bio­sen­sor) – część urzą­dze­nia po­mia­ro­we­go sto­so­wa­ne­go w bio­tech­no­lo­gii i me­dy­cy­nie.

Bio­czuj­nik skła­da się z czę­ści bio­lo­gicz­nej i czę­ści apa­ra­tu­ro­wej przet­wa­rza­ją­cej sy­gnał ode­bra­ny przez część bio­lo­gicz­ną. Dużą prze­wa­gą bio­sen­so­rów nad kla­sycz­ny­mi czuj­ni­ka­mi elek­trycz­ny­mi jest ich wy­so­ka zdol­ność wy­biór­cza kon­kret­nych ele­men­tów w ba­da­nym śro­do­wi­sku, jak związ­ków che­micz­nych, bia­łek czy nawet mi­kro­or­ga­niz­mów.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Biocząsteczka

czą­stecz­ka che­micz­na bio­rą­ca udział w pro­ce­sach bio­lo­gicz­nych; bio­mo­le­ku­ła, czą­stecz­ka bio­lo­gicz­na


Źródła:

SJP.pl

Biodegradacja

roz­kład sub­stan­cji w na­tu­ral­ny spo­sób pod wpły­wem en­zy­mów, bak­te­rii itp.


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) bio­chem. pro­ces roz­pa­du sub­stan­cji na pro­ste związ­ki or­ga­nicz­ne pod wpły­wem czyn­ni­ków na­tu­ral­nych – bak­te­rii, grzy­bów, pier­wot­nia­ków i że­ro­wa­nia or­ga­niz­mów wyż­szych;


Bio­de­gra­da­cja (gr. "bios" ‘życie’, łac. "de­gra­da­tio" ‘ob­ni­że­nie’) – bio­che­micz­ny roz­kład związ­ków or­ga­nicz­nych przez sa­pro­bion­ty (głów­nie bak­te­rie i grzy­by, ale także pier­wot­nia­ki, pro­mie­niow­ce, glony i ro­ba­ki) na pro­ste związ­ki nie­or­ga­nicz­ne. Poza or­ga­niz­ma­mi ży­wy­mi, do bio­de­gra­da­cji przy­czy­nia­ją się także czyn­ni­ki na­tu­ral­ne, takie jak: świa­tło sło­necz­ne, tlen z po­wie­trza i woda. Dzię­ki niej roz­kła­do­wi może ule­gać nawet 95% sub­stan­cji or­ga­nicz­nej.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biodegradacyjny

→ bio­de­gra­da­cja


Patrz:biodegradacja

Źródła:

SJP.pl

Biodegradalność

→ bio­de­gra­dal­ny; bio­de­gra­do­wal­ność


Źródła:

SJP.pl

Biodegradalny

rzad­ko: łatwo ule­ga­ją­cy na­tu­ral­ne­mu pro­ce­so­wi roz­kła­du i nie­skut­ku­ją­cy pow­sta­wa­niem szkod­li­wych sub­stan­cji; bio­de­gra­do­wal­ny


Źródła:

SJP.pl

Biodegradowalność

→ bio­de­gra­do­wal­ny; bio­de­gra­dal­ność


Źródła:

SJP.pl

Biodegradowalny

łatwo ule­ga­ją­cy na­tu­ral­ne­mu pro­ce­so­wi roz­kła­du i nie­skut­ku­ją­cy pow­sta­wa­niem szkod­li­wych sub­stan­cji; bio­de­gra­dal­ny


przy­miot­nik

 (1.1) ule­ga­ją­cy roz­pa­do­wi bio­lo­gicz­ne­mu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biodegradować

roz­kła­dać się w spo­sób na­tu­ral­ny pod wpły­wem mi­kro­or­ga­niz­mów lub en­zy­mów


Źródła:

SJP.pl

Biodegradujący

taki, który roz­kła­da się w spo­sób na­tu­ral­ny pod wpły­wem mi­kro­or­ga­niz­mów, en­zy­mów


Źródła:

SJP.pl

Bioderko

małe bio­dro


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) zdrobn. pieszcz. od: bio­dro


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bioderkowy

→ bio­der­ko


Patrz:bioderko

Źródła:

SJP.pl

Biodiesel

pa­li­wo z ole­jów ro­ślin­nych lub tłu­szczów zwie­rzę­cych, przez­na­czo­ne do sil­ni­ków dies­lo­wych


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) mot. bio­pa­li­wo do sil­ni­ków wy­so­ko­pręż­nych;


Bio­die­sel — bio­pa­li­wo (przet­wo­rzo­ny che­micz­nie olej ro­ślin­ny, np. rze­pa­ko­wy) do sil­ni­ków wy­so­ko­pręż­nych (Dies­la).

Bio­dies­lem na­zy­wa się za­rów­no czy­ste estry kwa­sów tłu­szczo­wych i al­ko­ho­li, np. estry me­ty­lo­we (FAME, z Fatty Acid Met­hyl Esters) lub ety­lo­we (FAEE, z Fatty Acid Ethyl Esters), jak i mie­szan­ki pa­li­wo­we z ole­jem na­pę­do­wym w celu otrzy­ma­nia pa­li­wa za­pew­nia­ją­ce­go lep­sze wa­run­ki pracy sil­ni­ka:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biododatek

eko­lo­gicz­ny do­da­tek do pa­li­wa


Źródła:

SJP.pl

Biodostępność

→ bio­do­stęp­ny


Patrz:biodostępny

Źródła:

SJP.pl

Biodostępny

o sub­stan­cji czyn­nej: do­sta­ją­cy się do krwio­bie­gu


Źródła:

SJP.pl

Biodro

część ciała, którą sta­no­wią: staw bio­dro­wy, bocz­na część mied­ni­cy i górna zew­nętrz­na część uda


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) anat. część ciała, którą sta­no­wią: staw bio­dro­wy, bocz­na część mied­ni­cy i górna zew­nętrz­na część uda


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biodrowy

przy­miot­nik od: bio­dro


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z bio­drem, do­ty­czą­cy bio­dra


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biodruk

two­rze­nie tka­nek z ży­wych ko­mó­rek przy po­mo­cy dru­kar­ki 3D; bio­prin­ting


Źródła:

SJP.pl

Biodrukarka

dru­kar­ka wy­ko­nu­ją­ca bio­druk


Źródła:

SJP.pl

Biodrzasty

ma­ją­cy wy­dat­ne bio­dra


przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy sze­ro­kie, wy­dat­ne bio­dra


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biodrówka

spód­ni­ca nisko opi­na­ją­ca bio­dra


Źródła:

SJP.pl

Biodrówki

po­tocz­nie: spod­nie się­ga­ją­ce do bio­der


Źródła:

SJP.pl

Bioekolog

spe­cja­li­sta w dzie­dzi­nie bio­e­ko­lo­gii


Źródła:

SJP.pl

Bioekologia

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ekol. dział eko­lo­gii ba­da­ją­cy ze­spo­ły bio­lo­gicz­ne, sku­pia­ją­cy się na bio­ce­no­zie


Źródła:

Wiktionary

Bioekologiczność

→ bio­e­ko­lo­gicz­ny


Patrz:bioekologiczny

Źródła:

SJP.pl

Bioekologiczny

→ bio­e­ko­lo­gia


Patrz:bioekologia

Źródła:

SJP.pl

Bioelektroniczny

przy­miot­nik od: bio­e­lek­tro­ni­ka


Źródła:

SJP.pl

Bioelektronik

spe­cja­li­sta w dzie­dzi­nie bio­e­lek­tro­ni­ki


Źródła:

SJP.pl

Bioelektronika

spe­cja­li­sta w dzie­dzi­nie bio­e­lek­tro­ni­ki


Bio­e­lek­tro­ni­ka – nauka in­ter­dy­scy­pli­nar­na, która po­sia­da trzy nie­za­leż­ne zna­cze­nia. We­dług jed­ne­go z nich jest to dzie­dzi­na wie­dzy z po­gra­ni­cza elek­tro­ni­ki oraz bio­lo­gii. Nauka ta zaj­mu­je się ba­da­niem bu­do­wy i funk­cjo­no­wa­nia ży­wych or­ga­niz­mów, a na­stęp­nie wy­ko­rzy­sty­wa­niem zdo­by­tych w ten spo­sób in­for­ma­cji do kon­stru­o­wa­nia bio­po­dob­nych ele­men­tów elek­tro­nicz­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bioelektryczny

przy­miot­nik

 (1.1) fizj. do­ty­czą­cy zja­wisk elek­trycz­nych w ży­wych or­ga­niz­mach


Źródła:

Wiktionary

Bioelektryk

spe­cja­li­sta w za­kre­sie pro­ce­sów elek­trycz­nych za­cho­dzą­cych w ży­wych or­ga­niz­mach


Źródła:

SJP.pl

Bioelement

pier­wia­stek che­micz­ny wcho­dzą­cy w skład or­ga­niz­mów ży­wych, nie­zbęd­ny do ich funk­cjo­no­wa­nia; nu­trient, bio­pier­wia­stek


Źródła:

SJP.pl

Bioenergetyczny

→ bio­e­ner­ge­ty­ka


Patrz:bioenergetyka

Źródła:

SJP.pl

Bioenergetyka

Bio­e­ner­ge­ty­ka – nauka bio­lo­gicz­na z po­gra­ni­cza bio­che­mii i bio­fi­zy­ki, obej­mu­ją­ca ba­da­nia prze­mian ener­gii za­cho­dzą­cych w ży­wych or­ga­niz­mach i eko­sy­ste­mach.

Z punk­tu wi­dze­nia bio­e­ner­ge­ty­ki, żywy or­ga­nizm jest ot­war­tym, nie­od­wra­cal­nym ukła­dem ter­mo­dy­na­micz­nym, który za­cho­wu­je swoją formę i re­pro­du­ku­je się dzię­ki po­bie­ra­niu ener­gii ze śro­do­wi­ska.


Źródła:

Wikipedia

Bioenergia

1. ener­gia bio­lo­gicz­na, wyt­wa­rza­na w or­ga­niz­mach ży­wych;
2. na­tu­ral­na ener­gia or­ga­niz­mów ży­wych, ma­ją­ca uz­dra­wiać


Bio­e­ner­gia to ener­gia wyt­wa­rza­na z bio­ma­sy lub bio­pa­li­wa. Bio­ma­sa to każdy ma­te­riał or­ga­nicz­ny, który po­chło­nął świa­tło sło­necz­ne i zma­ga­zy­no­wał je w po­sta­ci ener­gii che­micz­nej. Przy­kła­da­mi są drew­no, upra­wy ener­ge­tycz­ne i od­pa­dy z lasów lub go­spo­darstw rol­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bioenergoterapeuta

w me­dy­cy­nie al­ter­na­tyw­nej: uz­dro­wi­ciel le­czą­cy za po­mo­cą bio­e­ner­go­te­ra­pii (bio­te­ra­pii); bio­te­ra­pe­u­ta, ener­go­te­ra­pe­u­ta


Źródła:

SJP.pl

Bioenergoterapeutka

→ bio­e­ner­go­te­ra­pe­u­ta; bio­te­ra­pe­ut­ka, he­a­ler­ka


Źródła:

SJP.pl

Bioenergoterapeutyczny

→ bio­e­ner­go­te­ra­pia


Patrz:bioenergoterapia

Źródła:

SJP.pl

Bioenergoterapia

kwe­stio­no­wa­na przez me­dy­cy­nę me­to­da uz­dra­wia­nia po­przez od­dzia­ły­wa­nia na cho­re­go ener­gią bio­lo­gicz­ną te­ra­pe­u­ty; ener­go­te­ra­pia


Ten ar­ty­kuł opi­su­je te­o­rie, me­to­dy lub czyn­no­ści niez­god­ne ze współ­czes­ną wie­dzą me­dycz­ną.

Bio­e­ner­go­te­ra­pia – grupa metod z za­kre­su me­dy­cy­ny nie­kon­wen­cjo­nal­nej, za­kła­da­ją­cych moż­li­wość od­dzia­ły­wa­nia osoby wy­ko­nu­ją­cej za­bieg (bio­e­ner­go­te­ra­pe­u­ty) na osobę chorą, w spo­sób bez­poś­red­ni (po­przez zbli­że­nie lub dotyk) lub na od­le­głość (po­przez prze­pływ nie­o­kre­ślo­ne­go ro­dza­ju ener­gii). Do metod tych za­li­cza się też mod­lit­wę i inne me­to­dy men­tal­ne.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bioetanol

od­wod­nio­ny al­ko­hol ety­lo­wy, otrzy­my­wa­ny z kom­po­nen­tów po­cho­dze­nia ro­ślin­ne­go, sto­so­wa­ny w prze­my­śle pe­tro­che­micz­nym jako kom­po­nent paliw sil­ni­ko­wych


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) techn. eta­nol pro­du­ko­wa­ny z bio­ma­sy i/lub ule­ga­ją­cej bio­de­gra­da­cji czę­ści od­pa­dów, do uży­cia jako bio­pa­li­wo;


Bio­e­ta­nol (al­ko­hol rol­ni­czy) – od­wod­nio­ny (< 1% wody) al­ko­hol ety­lo­wy (eta­nol) otrzy­my­wa­ny z bio­ma­sy (jako od­na­wial­ne­go źró­dła węgla) lub z bio­de­gra­do­wal­nej czę­ści od­pa­dów (pa­pie­ru, płyt drew­nia­nych, itp.). Bio­e­ta­nol może być sto­so­wa­ny w czy­stej po­sta­ci (tzw. E100) lub mie­sza­ny z in­ny­mi al­ko­ho­la­mi (np. z me­ta­no­lem) jako bio­pa­li­wo; może też być mie­sza­ny z pa­li­wa­mi, po­chod­ny­mi ole­jów mi­ne­ral­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bioetanolowy

→ bio­e­ta­nol


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy bio­e­ta­no­lu, zwią­za­ny z bio­e­ta­no­lem


Patrz:bioetanol

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bioetyczka

ba­dacz­ka pro­ble­mów mo­ral­nych do­ty­czą­cych prak­tyk bio­lo­gicz­nych i me­dycz­nych


Źródła:

SJP.pl

Bioetyczny

→ bio­e­ty­ka


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z bio­e­ty­ką lub bio­e­ty­ka­mi


Patrz:bioetyka

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bioetyk

dział etyki zaj­mu­ją­cy się ana­li­zą dy­le­ma­tów mo­ral­nych po­ja­wia­ją­cych się w prak­ty­ce nauk me­dycz­nych i bio­lo­gicz­nych


Źródła:

SJP.pl

Bioetyka

dział etyki zaj­mu­ją­cy się ana­li­zą dy­le­ma­tów mo­ral­nych po­ja­wia­ją­cych się w prak­ty­ce nauk me­dycz­nych i bio­lo­gicz­nych


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) dział etyki do­ty­czą­cy ana­li­zy dy­le­ma­tów mo­ral­nych, które po­ja­wia­ją się w na­u­kach me­dycz­nych i bio­lo­gicz­nych

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. i B. lp. od: bio­e­tyk


Bio­e­ty­ka ( bio­et­hics, gr. "bios" „życie”, "ethos" „za­cho­wa­nie”) – in­ter­dy­scy­pli­nar­na dzie­dzi­na wie­dzy te­o­re­tycz­nej i prak­tycz­nej wy­ni­ka­ją­ca z re­flek­sji nad etycz­nym wy­mia­rem dzia­łań z za­kre­su bio­lo­gii i me­dy­cy­ny.

Bio­e­ty­cy ana­li­zu­ją dzia­ła­nia czło­wie­ka zwią­za­ne ze zdo­by­wa­niem wie­dzy bio­lo­gicz­nej i me­dycz­nej, jej za­sto­so­wa­nia­mi oraz z in­ge­ren­cją czło­wie­ka w przy­ro­dę.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biofacja

kom­pleks skał osa­do­wych za­wie­ra­ją­cych ten sam cha­rak­te­ry­stycz­ny ze­spół ska­mie­nia­ło­ści


Bio­fa­cja – facja wy­róż­nio­na na pod­sta­wie za­war­tych w osa­dzie szcząt­ków or­ga­nicz­nych.

Jest to ze­spół cech pa­le­on­to­lo­gicz­nych odróż­nia­ją­cych od sie­bie osady tego sa­me­go wieku.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Biofag

or­ga­nizm ży­wią­cy się tkan­ka­mi in­nych or­ga­niz­mów, np. sa­pro­fit; bio­trof


Bio­fag (łac. "biop­ha­ga", z gr. "bíos" – życie, "phageín" – jeść) – or­ga­nizm odży­wia­ją­cy się żywym po­kar­mem, zja­da­ją­cy inne or­ga­niz­my lub ich czę­ści.

W za­leż­no­ści od ro­dza­ju po­bie­ra­ne­go po­kar­mu bio­fa­gi dzie­lo­ne są na:

Wśród obyd­wu grup bio­fa­gów wy­róż­nia­ne są stop­nie spe­cja­li­za­cji po­kar­mo­wej za­leż­ne od róż­no­rod­no­ści po­bie­ra­ne­go po­kar­mu przez dany ga­tu­nek:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Biofarmaceutyczny

→ bio­far­ma­ce­u­tyk


Patrz:biofarmaceutyk

Źródła:

SJP.pl

Biofarmaceutyk

lek pro­du­ko­wa­ny przy uży­ciu ży­wych or­ga­niz­mów


Źródła:

SJP.pl

Biofeedback

[czy­taj: bio­fid­bek] me­to­da le­cze­nia po­le­ga­ją­ca na sto­so­wa­niu apa­ra­tu­ry umoż­li­wia­ją­cej pa­cjen­to­wi ob­ser­wa­cje włas­ne­go ciała, dzię­ki czemu uczy się on je kon­tro­lo­wać


Bio­fe­ed­back, "bio­lo­gicz­ne sprzę­że­nie zwrot­ne" – do­star­cza­nie czło­wie­ko­wi in­for­ma­cji zwrot­nej („fe­ed­back”) o zmia­nach jego stanu fiz­jo­lo­gicz­ne­go. Zmia­ny fiz­jo­lo­gicz­ne or­ga­niz­mu mo­ni­to­ro­wa­ne są przez od­po­wied­nie urzą­dze­nie, np. po­mia­ro­wy sy­stem kom­pu­te­ro­wy.

Me­to­da ta wy­ko­rzy­sty­wa­na jest mię­dzy in­ny­mi w psy­cho­lo­gii, w me­dy­cy­nie, w pa­rap­sy­cho­lo­gii, ale także w spor­cie czy biz­ne­sie.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Biofilia

przy­wią­za­nie do życia; in­stynkt sa­mo­za­cho­waw­czy


Źródła:

SJP.pl

Biofiliczny

→ bio­fi­lia


Patrz:biofilia

Źródła:

SJP.pl

Biofilm

błona bio­lo­gicz­na po­cho­dze­nia bak­te­ryj­ne­go two­rzą­ca się np. na skó­rze, bło­nie ślu­zo­wej


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) biol. wie­lo­ko­mór­ko­wa struk­tu­ra bak­te­rii (i in­nych or­ga­niz­mów) oto­czo­na war­stwą sub­stan­cji or­ga­nicz­nych i nie­or­ga­nicz­nych, pro­du­ko­wa­nych przez te drob­no­u­stro­je, wy­ka­zu­ją­ca ad­hez­ję do po­wierzch­ni bio­lo­gicz­nych i abio­tycz­nych;


Bio­film (z ang. "film" – "war­stwa") zwany także błoną bio­lo­gicz­ną (ang. "bio­lo­gi­cal mem­bra­ne") – zło­żo­na wie­lo­ko­mór­ko­wa struk­tu­ra bak­te­rii (i in­nych or­ga­niz­mów) oto­czo­na war­stwą sub­stan­cji or­ga­nicz­nych i nie­or­ga­nicz­nych, pro­du­ko­wa­nych przez te drob­no­u­stro­je, wy­ka­zu­ją­ca ad­hez­ję za­rów­no do po­wierzch­ni bio­lo­gicz­nych, jak i abio­tycz­nych. Błona bio­lo­gicz­na może od­kła­dać się na gra­ni­cy faz nie­za­leż­nie od ich ro­dza­ju. Drob­no­u­stro­je wolno ży­ją­ce na­zy­wa­ne są plank­to­nem.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biofilny

pier­wia­stek bio­fil­ny - pier­wia­stek, który wcho­dzi w skład or­ga­niz­mów ży­wych, jest nie­zbęd­ny do bu­do­wy ich ciała oraz dla pro­ce­sów prze­mia­ny ma­te­rii, np. wodór, wę­giel, azot, tlen; bio­pier­wia­stek


Źródła:

SJP.pl

Biofiltr

urzą­dze­nie lub sy­stem oczy­szcza­nia po­wie­trza, wody lub ście­ków przy uży­ciu mi­kro­or­ga­niz­mów


Źródła:

SJP.pl

Biofiltracja

Bio­fil­tra­cja – bio­lo­gicz­na me­to­da oczy­szcza­nia gazów z za­nie­czy­szczeń or­ga­nicz­nych. Po­le­ga na prze­pu­szcza­niu gazów wraz z za­nie­czy­szcze­nia­mi przez złoże stałe, or­ga­nicz­ne, na­wil­żo­ne, bę­dą­ce sied­li­skiem mi­kro­or­ga­niz­mów.


Źródła:

Wikipedia

Biofiltracyjny

→ bio­fil­tra­cja


Patrz:biofiltracja

Źródła:

SJP.pl

Biofizyczka

spe­cja­list­ka zaj­mu­ją­ca się bio­fi­zy­ką


Źródła:

SJP.pl

Biofizyczny

przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy bio­fi­zy­ki


Źródła:

Wiktionary

Biofizyk

spe­cja­li­sta zaj­mu­ją­cy się bio­fi­zy­ką


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) spe­cja­li­sta w dzie­dzi­nie bio­fi­zy­ki


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biofizyka

dzie­dzi­na nauk bio­lo­gicz­nych zaj­mu­ją­ca się fi­zycz­ny­mi i fi­zy­ko­che­micz­ny­mi pod­sta­wa­mi pro­ce­sów ży­cio­wych


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nauk. dzie­dzi­na bio­lo­gii ba­da­ją­ca fi­zycz­ne pod­sta­wy pro­ce­sów ży­cio­wych;

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. i B. lp. od: bio­fi­zyk


Bio­fi­zy­ka – dzie­dzi­na nauki z po­gra­ni­cza fi­zy­ki i bio­lo­gii, zaj­mu­ją­ca się ba­da­niem pro­ce­sów fi­zycz­nych zwią­za­nych z funk­cjo­no­wa­niem okre­ślo­nych obiek­tów ży­wych: or­ga­niz­mów, or­ga­nów, tka­nek, ko­mó­rek, oraz ta­kich pro­ce­sów i prze­mian jak: ener­ge­tycz­ne, zja­wi­ska elek­trycz­ne, me­cha­ni­ka ru­chów.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bioflawonoid

na­tu­ral­na sub­stan­cja o dzia­ła­niu wspo­ma­ga­ją­cym układ od­por­no­ścio­wy


Źródła:

SJP.pl

Biofor

w ge­ne­ty­ce kla­sycz­nej: najm­niej­sza cząst­ka ma­te­rii zdol­na do życia


Źródła:

SJP.pl

Bioformuła

czyn­nik sub­stan­cji pio­rą­cych usu­wa­ją­cych za­bru­dze­nia po­przez bio­de­gra­da­cję


Źródła:

SJP.pl

Biogaz

łat­wo­pal­ny gaz pow­sta­ją­cy pod­czas bezt­le­no­wej fer­men­ta­cji sub­stan­cji or­ga­nicz­nych, np. świe­że­go obor­ni­ka; agro­gaz


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) chem. roln. mie­sza­ni­na gazów otrzy­my­wa­na pod­czas bezt­le­no­we­go roz­kła­du obor­ni­ka lub in­nych po­zo­sta­ło­ści or­ga­nicz­nych;


Bio­gaz – mie­sza­ni­na gazów bę­dą­ca pro­duk­tem bezt­le­no­we­go roz­kła­du ma­te­rii or­ga­nicz­nej (np. ście­ki, or­ga­nicz­ne od­pa­dy ko­mu­nal­ne, od­cho­dy zwie­rzę­ce, od­pa­dy prze­my­słu rolno-spo­żyw­cze­go, ma­te­riał ro­ślin­ny), a czę­ścio­wo także ich roz­pa­du gnil­ne­go.

Bio­gaz wyt­wa­rza­ny w pro­ce­sie fer­men­ta­cji me­ta­no­wej przez mi­kro­or­ga­niz­my ana­e­ro­bo­we, skła­da się głów­nie z me­ta­nu i dwut­len­ku węgla, może za­wie­rać nie­wiel­kie ilo­ści siar­ko­wo­do­ru, wo­do­ru, wody, tlen­ku węgla oraz si­lok­sa­nów.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biogazownia

za­kład zaj­mu­ją­cy się pro­duk­cją bio­ga­zu


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) in­sta­la­cja słu­żą­ca do ce­lo­wej pro­duk­cji bio­ga­zu z bio­ma­sy ro­ślin­nej, od­cho­dów zwie­rzę­cych, od­pa­dów or­ga­nicz­nych, od­pa­dów po­u­bo­jo­wych lub bio­lo­gicz­ne­go osadu ze ście­ków;


Bio­ga­zow­nia – za­kład pro­du­ku­ją­cy bio­gaz z bio­ma­sy ro­ślin­nej, od­cho­dów zwie­rzę­cych, od­pa­dów or­ga­nicz­nych (na przy­kład z prze­my­słu spo­żyw­cze­go), od­pa­dów po­u­bo­jo­wych lub osadu bio­lo­gicz­ne­go ze ście­ków.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biogazowy

→ bio­gaz


Patrz:biogaz

Źródła:

SJP.pl

Biogen

zwią­zek or­ga­nicz­ny nie­zbęd­ny do życia i roz­wo­ju ro­ślin


Źródła:

SJP.pl

Biogenetyczny

→ bio­ge­ne­za


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) biol. zwią­za­ny z bio­ge­ne­zą, do­ty­czą­cy bio­ge­ne­zy


Patrz:biogeneza

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biogenetyka

1. nauka zaj­mu­ją­ca się ba­da­niem dzie­dzicz­no­ści i zmien­no­ści or­ga­niz­mów ży­wych; ge­ne­ty­ka;
2. in­ży­nie­ria ge­ne­tycz­na


Źródła:

SJP.pl

Biogeneza

pro­ces pow­sta­wa­nia życia na Ziemi; bio­po­e­za


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nauk. biol. pro­ces pow­sta­wa­nia życia; po­cho­dze­nie życia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biogeocenologiczny

→ bio­ge­o­ce­no­lo­gia


Patrz:biogeocenologia

Źródła:

SJP.pl

Biogeocenoza

układ eko­lo­gicz­ny obej­mu­ją­cy zwią­za­ne ze sobą żywe or­ga­niz­my i śro­do­wi­sko nie­o­ży­wio­ne; eko­sy­stem, bio­ge­o­sy­stem


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ekol. zob. eko­sy­stem.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biogeochemia

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) biol. geol. chem. ekol. dzie­dzi­na nauki zaj­mu­ją­ca się ba­da­niem wy­mia­ny albo prze­pły­wu ma­te­rii mię­dzy ży­wy­mi a nie­o­ży­wio­ny­mi kom­po­nen­ta­mi bios­fe­ry;


Bio­ge­o­che­mia – dział ge­o­che­mii zaj­mu­ją­cy się ba­da­niem obie­gu pier­wiast­ków w przy­ro­dzie przy udzia­le pro­ce­sów bio­lo­gicz­nych. Jest dzie­dzi­ną in­ter­dy­scy­pli­nar­ną, la­wi­ru­ją­cą na gra­ni­cy wielu nauk ści­słych, ta­kich jak bio­lo­gia, che­mia, ge­o­lo­gia czy też ochro­na śro­do­wi­ska i eko­lo­gia.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Biogeochemiczny

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) biol. geol. chem. ekol. zwią­za­ny z bio­ge­o­che­mią


Źródła:

Wiktionary

Biogeochemik

spe­cja­li­sta ba­da­ją­cy krą­że­nie pier­wiast­ków w przy­ro­dzie pod wpły­wem pro­ce­sów ży­cio­wych


Źródła:

SJP.pl

Biogeograf

spe­cja­li­sta ba­da­ją­cy roz­mie­szcze­nie na Ziemi or­ga­niz­mów zwie­rzę­cych i ro­ślin­nych oraz ich zwią­zek ze śro­do­wi­skiem


Źródła:

SJP.pl

Biogeografia

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nauka o roz­mie­szcze­niu na Ziemi ży­wych or­ga­niz­mów;


Bio­ge­o­gra­fia (gr. "bíos" ‘życie’, "gé" ‘zie­mia’, "gráphein" ‘pisać’) – nauka przy­rod­ni­cza z po­gra­ni­cza bio­lo­gii i ge­o­gra­fii, ba­da­ją­ca roz­mie­szcze­nie prze­strzen­ne osob­ni­ków oraz:

Bio­ge­o­gra­fia zaj­mu­je się za­rów­no po­je­dyn­czy­mi ga­tun­ka­mi oraz bio­ce­no­za­mi, jak rów­nież ich ze­spo­ła­mi, bio­ma­mi, a także całą bios­fe­rą.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Biogeograficzny

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) biol. geogr. zwią­za­ny z bio­ge­o­gra­fią, do­ty­czą­cy bio­ge­o­gra­fii


Źródła:

Wiktionary

Biogeosystem

układ eko­lo­gicz­ny obej­mu­ją­cy zwią­za­ne ze sobą żywe or­ga­niz­my i śro­do­wi­sko nie­o­ży­wio­ne; bio­ge­o­ce­no­za, eko­sy­stem


Źródła:

SJP.pl

Biogerontologia

Bio­ge­ron­to­lo­gia (od. "bios" „życie“, "geron" „sta­rze­nie“, "logos" „nauka“) – jest sto­sun­ko­wo młodą ga­łę­zią nauki i zaj­mu­je się ba­da­nia­mi nad przy­czy­na­mi sta­rze­nia bio­lo­gicz­ne­go oraz kon­sek­wen­cja­mi sta­rze­nia się or­ga­niz­mów.

Bio­ge­ron­to­lo­gia jest nie­daw­no ut­wo­rzo­nym, ale sto­sun­ko­wo szyb­ko roz­wi­ja­ją­cym się dzia­łem bio­lo­gii, zwła­szcza w naj­no­wszych ba­da­niach nad le­cze­niem ludzi, któ­rym zaj­mu­je się ge­ria­tria.


Źródła:

Wikipedia

Biogospodarka

Bio­go­spo­dar­ka (zwana rów­nież bio­e­ko­no­mią, in­ży­nie­rią eko­lo­gicz­ną lub go­spo­da­ro­wa­niem su­row­ca­mi od­na­wial­ny­mi i mi­ne­ral­ny­mi) – jest od­po­wie­dzią na wzra­sta­ją­ce za­po­trze­bo­wa­nie na roz­wój nauki z za­kre­su no­wych ure­gu­lo­wań i pro­ce­sów za­cho­dzą­cych w go­spo­dar­ce.


Źródła:

Wikipedia

Biograf

autor bio­gra­fii; osoba opi­su­ją­ca czy­jeś życie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) autor bio­gra­fii;


Bio­graf – autor bio­gra­fii, czyli szcze­gó­ło­we­go i kom­plet­ne­go opisu życia ja­kiejś zna­czą­cej po­sta­ci, który oprócz przed­sta­wie­nia ży­cio­ry­su wniósł także istot­ny wkład poz­naw­czy w opi­sa­nie, udo­ku­men­to­wa­nie lub usy­ste­ma­ty­zo­wa­nie wie­dzy o tej po­sta­ci.

Ter­min „bio­graf” jest okre­śle­niem wy­róż­nia­ją­cym, czę­sto nawet no­bi­li­tu­ją­cym ze wzglę­du na po­nie­sio­ną pracę i wnie­sio­ny wkład w do­stęp­ną wie­dzę na temat danej po­sta­ci, a tym samym upraw­nia do trak­to­wa­nia au­to­ra jako osoby, na którą można po­wo­ły­wać się pod­czas dy­sku­sji lub też, któ­rej naz­wi­skiem można do­ku­men­to­wać po­praw­ność wy­ko­rzy­sty­wa­nych in­for­ma­cji na temat danej po­sta­ci.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biografia

opo­wieść o życiu ja­kiejś po­sta­ci rze­czy­wi­stej, naj­czę­ściej wy­bit­nej, czę­sto przed­sta­wio­na w po­sta­ci zbe­le­try­zo­wa­nej; ży­cio­rys


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) opis życia i dzia­łal­no­ści ja­kiejś osoby;


Bio­gra­fia ( βίος 'życie' i γράφω 'piszę') – opis życia po­sta­ci au­ten­tycz­nej, który może mieć cha­rak­ter na­u­ko­wy, li­te­rac­ki lub po­pu­la­ry­za­tor­ski. Ga­tu­nek wyksz­tał­cił się w sta­ro­żyt­no­ści.

Bio­gra­fia może mieć po­stać opra­co­wa­nia na­u­ko­we­go lub po­pu­lar­no­na­u­ko­we­go, jed­nak może przy­jąć rów­nież formę li­te­rac­ką w po­sta­ci po­wie­ści bio­gra­ficz­nej – m.in.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biograficznie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób do­ty­czą­cy bio­gra­fii


Źródła:

Wiktionary

Biograficzny

przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z bio­gra­fią, do­ty­czą­cy bio­gra­fii


Źródła:

Wiktionary

Biografijny

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) daw. zwią­za­ny z bio­gra­fią, do­ty­czą­cy bio­gra­fii


Źródła:

Wiktionary

Biografio

forma rze­czow­ni­ka.

 (1.1) W. od: bio­gra­fia


Źródła:

Wiktionary

Biografista

osoba pi­szą­ca bio­gra­fie


Źródła:

SJP.pl

Biografistka

ko­bie­ta pi­szą­ca bio­gra­fie


Źródła:

SJP.pl

Biografistyczny

→ bio­gra­fi­sta


Patrz:biografista

Źródła:

SJP.pl

Biografistyka

Bio­gra­fi­sty­ka (gr. "bios" „życie” + "grap­ho" „piszę”) – bio­gra­fie ar­ty­stów, po­sta­ci hi­sto­rycz­nych czy na­u­kow­ców w for­mie po­wie­ści. Bio­gra­fi­sta wy­ra­ża za­in­te­re­so­wa­nie bo­ha­te­rem, do­bra­ny­mi fak­ta­mi, cza­sem nie pot­wier­dzo­ny­mi przez żadne źró­dło. Jest to typ twór­czo­ści, gdzie tzw. jed­ność two­rzą „dzie­ło i życie”.


Źródła:

Wikipedia

Biografizm

in­ter­pre­ta­cja ut­wo­ru li­te­rac­kie­go jako du­ko­men­tu oso­bi­stych prze­żyć au­to­ra


Źródła:

SJP.pl

Biografizować

na­da­wać cze­muś cha­rak­ter bio­gra­fii


Źródła:

SJP.pl

Biografka

ko­bie­ta opi­su­ją­ca czy­jeś życie; au­tor­ka bio­gra­fii


Źródła:

SJP.pl

Biogram

en­cy­klo­pe­dycz­ny lub słow­ni­ko­wy ar­ty­kuł, do­ty­czą­cy życia, dzia­łal­no­ści, twór­czo­ści, do­ko­nań danej osoby


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) skró­co­ny ży­cio­rys osoby


Bio­gram – zwię­zły ży­cio­rys w en­cy­klo­pe­dii (słow­ni­ku, lek­sy­ko­nie), za­wie­ra­ją­cy pod­sta­wo­we in­for­ma­cje o życiu, do­ko­na­niach, twór­czo­ści przed­sta­wia­nej osoby; ina­czej nota bio­gra­ficz­na.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biogrupa

grupa drzew wy­róż­nia­ją­ca się w lesie jako zwar­ta ze­spo­ło­wa jed­nost­ka bio­lo­gicz­na; grupa bio­lo­gicz­na


Źródła:

SJP.pl

Biogurt

hand­lo­wa nazwa bio­jo­gur­tu


Źródła:

SJP.pl

Biohacker

[czy­taj: bio­ha­ker] osoba wy­ko­nu­ją­ca ek­spe­ry­men­ty bio­lo­gicz­ne, w tym ge­ne­tycz­ne, zwy­kle poza ofi­cjal­ny­mi la­bo­ra­to­ria­mi; bio­ha­ker


Źródła:

SJP.pl

Biohackerka

[czy­taj: bio­ha­ker­ka] ko­bie­ta wy­ko­nu­ją­ca ek­spe­ry­men­ty bio­lo­gicz­ne, w tym ge­ne­tycz­ne, zwy­kle poza ofi­cjal­ny­mi la­bo­ra­to­ria­mi; bio­ha­ker­ka


Źródła:

SJP.pl

Biohacking

[czy­taj: bio­ha­king] bio­lo­gicz­ne lub ge­ne­tycz­ne uspraw­nia­nie dzia­ła­nia or­ga­niz­mu; bio­ha­king


Źródła:

SJP.pl

Biohaker

osoba wy­ko­nu­ją­ca ek­spe­ry­men­ty bio­lo­gicz­ne, w tym ge­ne­tycz­ne, zwy­kle poza ofi­cjal­ny­mi la­bo­ra­to­ria­mi; bio­cha­ker


Bio­ha­ker – okre­śle­nie osoby wy­ko­nu­ją­cej ek­spe­ry­men­ty bio­lo­gicz­ne, w tym zwią­za­ne z DNA i in­ny­mi aspek­ta­mi ge­ne­ty­ki, zwy­kle poza la­bo­ra­to­ria­mi aka­de­mic­ki­mi, rzą­do­wy­mi lub la­bo­ra­to­ria­mi firm – np. far­ma­ce­u­tycz­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Biohakerka

ko­bie­ta wy­ko­nu­ją­ca ek­spe­ry­men­ty bio­lo­gicz­ne, w tym ge­ne­tycz­ne, zwy­kle poza ofi­cjal­ny­mi la­bo­ra­to­ria­mi; bio­hac­ker­ka


Źródła:

SJP.pl

Biohaking

bio­lo­gicz­ne lub ge­ne­tycz­ne uspraw­nia­nie dzia­ła­nia or­ga­niz­mu; bio­hac­king


Źródła:

SJP.pl

Biohumus

nawóz z od­cho­dów dżdżow­nic kom­po­sto­wych; kom­post ko­pro­li­to­wy, wer­mi­kom­post


Bio­hu­mus, kom­post ko­pro­li­to­wy, wer­mi­kom­post – od­cho­dy kom­po­stow­ca ró­żo­we­go (dżdżow­ni­cy ka­li­for­nij­skiej) ("Ei­se­nia fe­ti­da" (Sav.)) uzy­ski­wa­ne po przet­wo­rze­niu sub­stan­cji or­ga­nicz­nej (obor­nik, torf, od­pa­dy z rzeź­ni lub przet­wór­ni owo­co­wo-wa­rzyw­nych, pa­pier, wy­słod­ki, tro­ci­ny, osady ze ście­ków) w spe­cjal­nych ło­żach. Bio­hu­mus jest na­wo­zem or­ga­nicz­nym.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bioindykacja

roz­poz­na­wa­nie stanu za­nie­czy­szcze­nia śro­do­wi­ska na pod­sta­wie re­ak­cji or­ga­niz­mów zwie­rzę­cych i ro­ślin­nych na zmia­ny oto­cze­nia


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) biol. ekol. ocena stanu śro­do­wi­ska na­tu­ral­ne­go lub okre­śle­nie wła­ści­wo­ści ja­kie­goś czyn­ni­ka śro­do­wi­sko­we­go (np. po­zio­mu za­nie­czy­szczeń) za po­mo­cą wskaź­ni­ków bio­lo­gicz­nych, któ­ry­mi są or­ga­niz­my (bio­in­dy­ka­to­ry);


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bioindykacyjny

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z bio­in­dy­ka­cją, do­ty­czą­cy bio­in­dy­ka­cji


Źródła:

Wiktionary

Bioindykator

w eko­lo­gii: or­ga­nizm żywy wy­stę­pu­ją­cy w ści­śle okre­ślo­nych wa­run­kach śro­do­wi­ska, słu­żą­cy jako wskaź­nik, np. za­nie­czy­szcze­nia po­wie­trza, wody lub sub­stan­cji za­war­tych w gle­bie; biow­skaź­nik, or­ga­nizm wskaź­ni­ko­wy


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ekol. bio­lo­gicz­ny wskaź­nik ja­ko­ści śro­do­wi­ska, któ­rym jest zwie­rzę lub ro­śli­na o dużej wraż­li­wo­ści na dzia­ła­nie okre­ślo­nych czyn­ni­ków


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bioinformatyk

nauka zaj­mu­ją­ca się sto­so­wa­niem na­rzę­dzi ma­te­ma­tycz­nych oraz in­for­ma­tycz­nych do roz­wią­zy­wa­nia pro­ble­mów bio­lo­gicz­nych


Źródła:

SJP.pl

Bioinformatyka

nauka zaj­mu­ją­ca się sto­so­wa­niem na­rzę­dzi ma­te­ma­tycz­nych oraz in­for­ma­tycz­nych do roz­wią­zy­wa­nia pro­ble­mów bio­lo­gicz­nych


Bio­in­for­ma­ty­ka – in­ter­dy­scy­pli­nar­na dzie­dzi­na łą­czą­ca nauki bio­lo­gicz­ne i in­for­ma­tycz­ne.

Obej­mu­je roz­wój metod obli­cze­nio­wych słu­żą­cych do ba­da­nia i sy­mu­la­cji struk­tu­ry, funk­cji i ewo­lu­cji genów, ge­no­mów i bia­łek. Two­rzy me­to­dy wy­ko­rzy­sty­wa­ne do ana­li­zy i za­rzą­dza­nia in­for­ma­cji bio­lo­gicz­nej gro­ma­dzo­nej w toku badań ge­no­micz­nych oraz badań pro­wa­dzo­nych z za­sto­so­wa­niem wy­so­ko­prze­pu­sto­wych tech­nik ek­spe­ry­men­tal­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bioinżynier

spe­cja­li­sta w dzie­dzi­nie bio­in­ży­nie­rii


Źródła:

SJP.pl

Bioinżynieria

Bio­in­ży­nie­ria "(in­ży­nie­ria bio­pro­ce­so­wa)" – dział bio­tech­no­lo­gii. Od­po­wia­da na py­ta­nia z za­kre­su roz­wią­zy­wa­nia tech­nicz­nych i eko­no­micz­nych pro­ble­mów zwią­za­nych z pro­ce­sa­mi bio­tech­no­lo­gicz­ny­mi pro­wa­dzo­ny­mi w skali prze­my­sło­wej.


Źródła:

Wikipedia

Bioinżynierka

→ bio­in­ży­nier


Patrz:bioinżynier

Źródła:

SJP.pl

Bioinżynieryjny

→ bio­in­ży­nie­ria


Patrz:bioinżynieria

Źródła:

SJP.pl

Biojogurt

ro­dzaj jo­gur­tu z do­dat­kiem mleka acy­do­fil­ne­go; bio­gurt


Źródła:

SJP.pl

Biokatalityczny

→ bio­ka­ta­li­za


Patrz:biokataliza

Źródła:

SJP.pl

Bioklimat

kli­mat wła­ści­wy okre­ślo­ne­mu śro­do­wi­sku


Źródła:

SJP.pl

Bioklimatolog

spe­cja­li­sta w dzie­dzi­nie bio­kli­ma­to­lo­gii


Źródła:

SJP.pl

Bioklimatologia

dzie­dzi­na nauki zaj­mu­ją­ca się ba­da­niem po­wią­zań po­mię­dzy pro­ce­sa­mi fiz­jo­lo­gicz­ny­mi ro­ślin, zwie­rząt i ludzi, ich roz­mie­szcze­niem na kuli ziem­skiej a kli­ma­tem


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nauk. dzie­dzi­na nauki ba­da­ją­ca wpływ kli­ma­tu i wa­run­ków po­go­do­wych na or­ga­niz­my żywe;


Bio­kli­ma­to­lo­gia – dział bio­lo­gii zaj­mu­ją­cy się bio­kli­ma­tem, czyli ba­da­niem wpły­wu związ­ków i za­leż­no­ści po­mię­dzy wa­run­ka­mi kli­ma­tycz­ny­mi pa­nu­ją­cy­mi na danym ob­sza­rze a za­miesz­ku­ją­cy­mi ów ob­szar or­ga­niz­ma­mi, po­pu­la­cja­mi, bio­ce­no­za­mi. Punk­tem wyj­ścia w bio­kli­ma­to­lo­gii jest za­ło­że­nie do­ty­czą­ce ist­nie­nia związ­ku po­mię­dzy danym czyn­ni­kiem fi­zycz­nym śro­do­wi­ska (cza­sem ze­spo­łem ta­kich czyn­ni­ków) a jed­nost­ką bio­lo­gicz­ną bądź eko­lo­gicz­ną (or­ga­niz­mem, po­pu­la­cją, bio­ce­no­zą).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bioklimatologiczny

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) biol. zwią­za­ny z bio­kli­ma­to­lo­gią, do­ty­czą­cy bio­kli­ma­to­lo­gii


Źródła:

Wiktionary

Bioklimatyczny

przy­miot­nik od: bio­kli­mat, np. wa­run­ki bio­kli­ma­tycz­ne; eko­kli­ma­tycz­ny


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) biol. zwią­za­ny z bio­kli­ma­tem, do­ty­czą­cy bio­kli­ma­tu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biokominek

eko­lo­gicz­ny ko­mi­nek na bio­pa­li­wo


Bio­ko­mi­nek – forma ko­min­ka opa­la­ne­go płyn­nym lub że­lo­wym pa­li­wem na bazie al­ko­ho­lu. Pa­li­wo na bazie al­ko­ho­lu (prze­waż­nie ety­lo­we­go) spala się nie wyt­wa­rza­jąc dymu, ani za­pa­chu. W odróż­nie­niu od tra­dy­cyj­ne­go ko­min­ka, w bio­ko­min­ku po wy­pa­le­niu miar­ki płynu lub żelu w pa­le­ni­sku nie po­zo­sta­je po­piół.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Biokominkowy

→ bio­ko­mi­nek


Patrz:biokominek

Źródła:

SJP.pl

Biokomponent

skład­nik pa­li­wa lub bio­pa­li­wa, uzy­ski­wa­ny głów­nie z su­row­ców rol­ni­czych, np. rze­pa­ku


Źródła:

SJP.pl

Biokonwersja

prze­o­bra­że­nie się związ­ku w inny przy po­mo­cy ży­wych or­ga­niz­mów


Źródła:

SJP.pl

Biokorozja

ko­roz­ja spo­wo­do­wa­na przez mi­kro­or­ga­niz­my, głów­nie bak­te­rie i grzy­by; ko­roz­ja mi­kro­bio­lo­gicz­na


Źródła:

SJP.pl

Biokosmetyk

kos­me­tyk wy­pro­du­ko­wa­ny z sub­stan­cji na­tu­ral­nych lub niesz­kod­li­wych dla śro­do­wi­ska na­tu­ral­ne­go; eko­kos­me­tyk


Źródła:

SJP.pl

Biokosmetyka

kos­me­ty­ka z za­sto­so­wa­niem wy­łącz­nie na­tu­ral­nych pro­duk­tów


Źródła:

SJP.pl

Biol.

skrót od: bio­lo­gia, bio­lo­gicz­ny (czy­ta­ny jako cały, od­mien­ny wyraz)


skrót

 (1.1) = (ter­min) bio­lo­gicz­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biola

w gwa­rze ucz­niow­skiej: bio­lo­gia


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) uczn. bio­lo­gia (przed­miot szkol­ny)

 (1.2) uczn. bio­lo­gia (lek­cja bio­lo­gii)


Biola – jed­nost­ka osad­ni­cza w Sta­nach Zjed­no­czo­nych, w sta­nie Ka­li­for­nia, w hrab­stwie Fres­no.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biolchem

po­tocz­nie: klasa o pro­fi­lu bio­lo­gicz­no-che­micz­nym


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) środ. uczn. pro­fil klasy w szko­le śred­niej, o roz­sze­rzo­nej bio­lo­gii i che­mii


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biolit

skała ut­wo­rzo­na ze szcząt­ków or­ga­niz­mów ro­ślin­nych i zwie­rzę­cych


Źródła:

SJP.pl

Biolka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) uczn. zdrobn. bio­lo­gia (przed­miot szkol­ny)

 (1.2) uczn. zdrobn. bio­lo­gia (lek­cja bio­lo­gii)


Źródła:

Wiktionary

Biolog

1. spe­cja­li­sta w dzie­dzi­nie bio­lo­gii;
2. na­u­czy­ciel bio­lo­gii;
3. stu­dent lub ab­sol­went wy­dzia­łu bio­lo­gii


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) spe­cja­li­sta w za­kre­sie bio­lo­gii

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (2.1) ko­bie­ta bio­log (1.1)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biologa

forma rze­czow­ni­ka.

 (1.1) D. B. lp. od: bio­log


Źródła:

Wiktionary

Biologia

1. nauka o wszyst­kich for­mach życia wy­stę­pu­ją­cych na Ziemi obec­nie oraz w przesz­ło­ści
2. spo­sób dzia­ła­nia or­ga­niz­mu
3. kie­ru­nek na wyż­szej uczel­ni lub jej wy­dział, na któ­rym stu­diu­je się tę naukę
4. przed­miot szkol­ny obej­mu­ją­cy naukę o świe­cie żywym i pra­wach, które nim rzą­dzą; lek­cja tego przed­mio­tu


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nauk. biol. nauka przy­rod­ni­cza o życiu, roz­wo­ju i ewo­lu­cji osob­ni­czej;

 (1.2) eduk. przed­miot szkol­ny obej­mu­ją­cy wie­dzę o przy­ro­dzie


Bio­lo­gia (z gr. βίος, "bios" – życie; λόγος, "logos" – słowo, nauka) – nauka przy­rod­ni­cza ba­da­ją­ca życie. Część jej ob­sza­rów na­le­ży do nauk ści­słych.

Wie­dza o or­ga­niz­mach była gro­ma­dzo­na już w pre­hi­sto­rii, jed­nak wy­o­dręb­nie­nie się bio­lo­gii jako sa­mo­dziel­nej nauki przysz­ło w XIX wieku.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biologica

okre­śle­nie mło­dzie­żo­we na­u­czy­ciel­ki bio­lo­gii


Źródła:

SJP.pl

Biologiczka

na­u­czy­ciel­ka bio­lo­gii


Źródła:

SJP.pl

Biologicznie

przy­słó­wek

 (1.1) w spo­sób do­ty­czą­cy bio­lo­gii, pod wzglę­dem bio­lo­gii


Źródła:

Wiktionary

Biologiczność

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) cecha tego, co jest bio­lo­gicz­ne


Źródła:

Wiktionary

Biologiczny

zwią­za­ny z bio­lo­gią, or­ga­niz­ma­mi ży­wy­mi, ich ży­ciem


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z bio­lo­gią, do­ty­czą­cy bio­lo­gii

 (1.2) o ro­dzi­cu: taki, który spło­dził dziec­ko


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biologie

forma rze­czow­ni­ka.

 (1.1) M., B. i W. lm. od: bio­lo­gia


Źródła:

Wiktionary

Biologio

forma rze­czow­ni­ka.

 (1.1) W. lp. od bio­lo­gia


Źródła:

Wiktionary

Biologistyczny

→ bio­lo­gizm


Patrz:biologizm

Źródła:

SJP.pl

Biologizm

tłu­ma­cze­nie za­cho­wa­nia czło­wie­ka czyn­ni­ka­mi bio­lo­gicz­ny­mi


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) spo­sób wy­ja­śnia­nia in­dy­wi­du­al­nych oraz spo­łecz­nych za­cho­wań ludz­kich czyn­ni­ka­mi bio­lo­gicz­ny­mi


Bio­lo­gizm – sta­no­wi­sko fi­lo­zo­ficz­ne roz­pa­tru­ją­ce ogół za­gad­nień fi­lo­zo­ficz­nych, zwła­szcza do­ty­czą­cych in­dy­wi­du­al­nych i spo­łecz­nych za­cho­wań ludzi, z punk­tu wi­dze­nia bio­lo­gii. Głów­ny­mi re­pre­zen­tan­ta­mi bio­lo­giz­mu byli ucze­ni ewo­lu­cjo­ni­ści Char­les Dar­win oraz Her­bert Spen­cer. Po­nad­to kie­ru­nek ten wy­stę­pu­je u fi­lo­zo­fów życia (np. Henri Berg­son) i w etyce (Fry­de­ryk Nietzs­che).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biologizowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) tłu­ma­cze­nie in­dy­wi­du­al­nych i spo­łecz­nych za­cho­wań ludzi czyn­ni­ka­mi bio­lo­gicz­ny­mi


Źródła:

Wiktionary

Biolożka

→ bio­log


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. spe­cja­list­ka w za­kre­sie bio­lo­gii

 (1.2) pot. na­u­czy­ciel­ka bio­lo­gii w szko­le

 (1.3) pot. stu­dent­ka albo ab­sol­went­ka wy­dzia­łu bio­lo­gii


Patrz:biolog

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bioluminescencja

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) biol. zdol­ność or­ga­niz­mów ży­wych do wyt­wa­rza­nia i emi­to­wa­nia świa­tła na dro­dze re­ak­cji che­micz­nych;


Bio­lu­mi­ne­scen­cja – świe­ce­nie ży­wych or­ga­niz­mów, jeden z ro­dza­jów che­mi­lu­mi­ne­scen­cji. Za­cho­dzi ona wsku­tek bez­poś­red­niej za­mia­ny ener­gii wią­zań che­micz­nych w z mi­ni­mal­nym wy­dzie­le­niem cie­pła (pro­ces ten ce­chu­je się bar­dzo wy­so­ką wy­daj­no­ścią, się­ga­ją­cą nie­kie­dy nawet 100%).


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Bioluminescencyjny

przy­miot­nik od: bio­lu­mi­ne­scen­cja


Źródła:

SJP.pl

Biom

zbio­ro­wi­sko or­ga­niz­mów ro­ślin­nych i zwie­rzę­cych za­miesz­ku­ją­ce więk­szy, zróż­ni­co­wa­ny eko­lo­gicz­nie ob­szar


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ekol. ze­spół eko­sy­ste­mów, two­rzą­cy duże i łatwe do roz­róż­nie­nia re­gio­ny bio­lo­gicz­ne na Ziemi


Biom – roz­le­gły ob­szar o okre­ślo­nym kli­ma­cie, cha­rak­te­ry­stycz­nej sza­cie ro­ślin­nej i szcze­gól­nym świe­cie zwie­rzę­cym. Typ ro­ślin­no­ści biomu jest cha­rak­te­ry­stycz­ny, choć skład ga­tun­ko­wy może być różny w za­leż­no­ści od po­ło­że­nia ge­o­gra­ficz­ne­go i hi­sto­rii flory.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biomagnetyzm

wyt­wa­rza­nie pola ma­gne­tycz­ne­go przez or­ga­niz­my żywe


Źródła:

SJP.pl

Biomanipulacja

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) in­ge­ren­cja w śro­do­wi­sko w celu re­kul­ty­wa­cji wód;


Bio­ma­ni­pu­la­cja (gr. "bios – życie, łac. ma­ni­pu­la­re – robić coś rę­ka­mi") – jedna z metod wy­ko­rzy­sty­wa­na w pro­ce­sie re­kul­ty­wa­cji wód. Po­le­ga­ją­ca na in­ge­ren­cji w śro­do­wi­sko po­przez zmia­nę wa­run­ków życia or­ga­niz­mów lub zmia­nę sto­sun­ków ilo­ścio­wych w danym eko­sy­ste­mie, przy wy­ko­rzy­sta­niu sze­re­gu za­leż­no­ści łań­cu­cha po­kar­mo­we­go (np. zwięk­sze­nie ilo­ści zo­o­plank­to­nu i in­tro­duk­cja wy­bra­nych ga­tun­ków ryb wpły­nie na ogra­ni­cze­nie li­czeb­no­ści glo­nów).


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Biomarker

wskaź­nik bio­lo­gicz­ny okre­śla­ją­cy stan zdro­wia lub cho­ro­by or­ga­niz­mu


Źródła:

SJP.pl

Biomarkerowy

→ bio­mar­ker


Patrz:biomarker

Źródła:

SJP.pl

Biomasa

waga wszyst­kich or­ga­niz­mów za­miesz­ku­ją­cych w danej chwi­li okre­ślo­ną po­wierzch­nię lub prze­strzeń wodną


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ekol. ma­te­ria za­war­ta w or­ga­niz­mach ży­wych;

 (1.2) ekol. masa ma­te­rii za­war­tej w or­ga­niz­mach ży­wych (zwy­kle po­da­wa­na na metr kwa­dra­to­wy lub sze­ścien­ny)


Bio­ma­sa – oz­na­cza ule­ga­ją­cą bio­de­gra­da­cji frak­cję pro­duk­tów, od­pa­dów i po­zo­sta­ło­ści z pro­duk­cji rol­nej (w tym sub­stan­cje po­cho­dze­nia ro­ślin­ne­go i zwie­rzę­ce­go), le­śnej i po­wią­za­nych ga­łę­zi prze­my­słu, w tym ry­bo­łów­stwa i ak­wa­kul­tu­ry, a także bio­ga­zy i ule­ga­ją­cą bio­de­gra­da­cji frak­cję od­pa­dów prze­my­sło­wych i ko­mu­nal­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biomasaż

masaż po­łą­czo­ny z za­bie­ga­mi bio­e­ner­go­te­ra­pe­u­tycz­ny­mi; masaż ener­ge­tycz­ny


Źródła:

SJP.pl

Biomasażysta

osoba zaj­mu­ją­ca się wy­ko­ny­wa­niem bio­ma­sa­żu


Źródła:

SJP.pl

Biomasażystka

→ bio­ma­sa­ży­sta


Patrz:biomasażysta

Źródła:

SJP.pl

Biomasowy

→ bio­ma­sa


Patrz:biomasa

Źródła:

SJP.pl

Biomaszyna

sztucz­nie za­pro­jek­to­wa­ny or­ga­nizm bio­lo­gicz­ny; bio­ro­bot


Źródła:

SJP.pl

Biomatematyka

dzie­dzi­na wie­dzy zaj­mu­ją­ca się wy­kry­wa­niem pra­wi­dło­wo­ści w ukła­dach bio­lo­gicz­nych przy uży­ciu metod ma­te­ma­tycz­nych


Bio­ma­te­ma­ty­ka, bio­lo­gia ma­te­ma­tycz­na – nauka in­ter­dy­scy­pli­nar­na z po­gra­ni­cza bio­lo­gii i ma­te­ma­ty­ki, wcho­dzą­ca w za­kres ma­te­ma­ty­ki sto­so­wa­nej, zaj­mu­ją­ca się roz­wo­jem metod ma­te­ma­tycz­nych na po­trze­by bio­lo­gii i nauk po­krew­nych (np. bio­in­for­ma­ty­ka, in­for­ma­ty­ka me­dycz­na, bio­fi­zy­ka, bio­che­mia, bio­tech­no­lo­gia, in­ży­nie­ria śro­do­wi­ska.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Biomateriał

Bio­ma­te­riał (zwany też ma­te­ria­łem bio­me­dycz­nym) – ma­te­riał, z któ­re­go można pro­du­ko­wać urzą­dze­nia i ele­men­ty, ma­ją­ce bez­poś­red­ni kon­takt z tkan­ka­mi or­ga­niz­mu. Z bio­ma­te­ria­łów pro­du­ku­je się im­plan­ty (np. pro­te­zy or­to­pe­dycz­ne, na­czy­nio­we), a także po­kry­wa się nimi po­wierzch­nie urzą­dzeń wszcze­pia­nych do wnę­trza or­ga­niz­mu (np.


Źródła:

Wikipedia

Biomateriałowy

→ bio­ma­te­riał


Patrz:biomateriał

Źródła:

SJP.pl

Biomechaniczny

→ bio­me­cha­ni­ka


przy­miot­nik

 (1.1) nauk. zwią­za­ny z bio­me­cha­ni­ką


Patrz:biomechanika

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biomechanik

nauka zaj­mu­ją­ca się ba­da­niem ruchu czło­wie­ka i zwie­rząt pod kątem praw me­cha­ni­ki


Źródła:

SJP.pl

Biomechanika

nauka zaj­mu­ją­ca się ba­da­niem ruchu czło­wie­ka i zwie­rząt pod kątem praw me­cha­ni­ki


Bio­me­cha­ni­ka – bada wła­ści­wo­ści me­cha­nicz­ne tka­nek, na­rzą­dów, ukła­dów oraz ruch me­cha­nicz­ny ży­wych or­ga­niz­mów - jego przy­czy­ny i skut­ki. Przy­czy­na­mi ruchu są siły: zew­nętrz­ne (zwła­szcza cięż­ko­ści) i wew­nętrz­ne (zwła­szcza mię­śnio­we). Skut­kiem jest zmia­na po­ło­że­nia ca­łe­go or­ga­niz­mu lub względ­ne­go po­ło­że­nia jego czę­ści lub ciał zew­nętrz­nych. Skut­kiem może być także na­prę­że­nia, czy odksz­tał­ce­nia ciała.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Biomedycyna

nauka o wpły­wie czyn­ni­ków bio­lo­gicz­nych na życie i zdro­wie czło­wie­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) dzie­dzi­na me­dy­cy­ny opar­ta na za­sa­dach nauk bio­lo­gicz­nych;


Bio­me­dy­cy­na – dzie­dzi­na me­dy­cy­ny wy­ko­rzy­stu­ją­ca osią­gnię­cia nauk bio­lo­gicz­nych, bio­che­micz­nych, bio­fi­zycz­nych i bio­tech­no­lo­gicz­nych, ma­ją­ca za­sto­so­wa­nie m.in. w pre­wen­cji, dia­gno­sty­ce i le­cze­niu cho­rób. Bio­me­dy­cy­na jako nauka zaj­mu­je się nie tylko fiz­jo­lo­gicz­nym i pa­to­lo­gicz­nym kon­tek­stem zdro­wia i cho­ro­by czło­wie­ka ale rów­nież re­gu­la­cją praw­ną za­gad­nień etycz­nych, uję­tych np.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biomedyczka

spe­cja­list­ka ba­da­ją­ca wpływ czyn­ni­ków bio­lo­gicz­nych na życie i zdro­wie czło­wie­ka


Źródła:

SJP.pl

Biomedyczny

przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z bio­me­dy­cy­ną, do­ty­czą­cy bio­me­dy­cy­ny


Źródła:

Wiktionary

Biomedyk

spe­cja­li­sta ba­da­ją­cy wpływ czyn­ni­ków bio­lo­gicz­nych na życie i zdro­wie czło­wie­ka


Źródła:

SJP.pl

Biomet

wpływ ak­tu­al­nych wa­run­ków po­go­do­wych na or­ga­nizm czło­wie­ka


Źródła:

SJP.pl

Biometan

od­na­wial­ne, nie­ko­pal­ne źró­dło ener­gii otrzy­my­wa­nej z bio­ma­sy


Źródła:

SJP.pl

Biometanol

me­ta­nol pro­du­ko­wa­ny z bio­ma­sy, uży­wa­ny jako bio­pa­li­wo


Źródła:

SJP.pl

Biometanownia

bio­ga­zow­nia zaj­mu­ją­ca się pro­duk­cją bio­me­ta­nu


Źródła:

SJP.pl

Biometanowy

→ bio­me­tan


Patrz:biometan

Źródła:

SJP.pl

Biometeo

skró­to­wo: bio­me­te­o­ro­lo­gicz­ny


Źródła:

SJP.pl

Biometeorolog

spe­cja­li­sta w za­kre­sie bio­me­te­o­ro­lo­gii


Źródła:

SJP.pl

Biometeorologia

nauka ba­da­ją­ca wpływ wa­run­ków at­mos­fe­rycz­nych na or­ga­nizm czło­wie­ka, ro­ślin i zwie­rząt


Bio­me­te­o­ro­lo­gia, bio­kli­ma­to­lo­gia – in­ter­dy­scy­pli­nar­na nauka na styku bio­lo­gii, me­dy­cy­ny, ge­o­gra­fii, kli­ma­to­lo­gii i in., zaj­mu­ją­ca się ge­ne­ral­nie wpły­wem wa­run­ków at­mos­fe­rycz­nych na fiz­jo­lo­gię or­ga­niz­mów ży­wych oraz ich roz­mie­szcze­nie na kuli ziem­skiej.

Nauki wy­o­dręb­nia­ne w za­leż­no­ści od przed­mio­tu badań to:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Biometeorologiczny

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) biol. me­te­o­rol. zwią­za­ny z bio­me­te­o­ro­lo­gią, do­ty­czą­cy bio­me­te­o­ro­lo­gii


Źródła:

Wiktionary

Biometria

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) in­form. iden­ty­fi­ka­cja osoby na pod­sta­wie cech bio­lo­gicz­nych

 (1.2) nauk. biol. za­sto­so­wa­nie metod sta­ty­stycz­nych do badań or­ga­niz­mów ży­wych


Bio­me­tria – nauka zaj­mu­ją­ca się ba­da­niem zmien­no­ści po­pu­la­cji or­ga­niz­mów. Wy­ni­ki po­mia­rów bio­me­trycz­nych po opra­co­wa­niu me­to­da­mi sta­ty­sty­ki ma­te­ma­tycz­nej wy­ko­rzy­sty­wa­ne są, mię­dzy in­ny­mi w an­tro­po­lo­gii, fiz­jo­lo­gii, ge­ne­ty­ce, ho­dow­li, me­dy­cy­nie, pa­le­on­to­lo­gii.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Biometryczny

przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z bio­me­trią, do­ty­czą­cy lub słu­żą­cy do po­mia­rów istot ży­wych, także do roz­poz­na­wa­nia cech lub toż­sa­mo­ści


Źródła:

Wiktionary

Biometryk

nauka po­moc­ni­cza bio­lo­gii zaj­mu­ją­ca się ba­da­niem zmien­no­ści po­pu­la­cji or­ga­niz­mów, po­słu­gu­ją­ca się me­to­da­mi sta­ty­sty­ki ma­te­ma­tycz­nej; bio­me­tria


Źródła:

SJP.pl

Biometryka

nauka po­moc­ni­cza bio­lo­gii zaj­mu­ją­ca się ba­da­niem zmien­no­ści po­pu­la­cji or­ga­niz­mów, po­słu­gu­ją­ca się me­to­da­mi sta­ty­sty­ki ma­te­ma­tycz­nej; bio­me­tria


Źródła:

SJP.pl

Biomezoterapia

me­to­da le­cze­nia niek­tó­rych cho­rób skóry po­le­ga­ją­ca na śród­skór­nym wstrzy­ki­wa­niu pre­pa­ra­tów ho­me­o­pa­tycz­nych


Źródła:

SJP.pl

Biomikroskopia

ba­da­nie w lam­pie szcze­li­no­wej słu­żą­ce m.in. ob­ser­wa­cji przed­nie­go od­cin­ka oka


Źródła:

SJP.pl

Biomimetyczny

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) taki, który udaje żywy or­ga­nizm, ukry­wa się upo­dab­nia­jąc się do or­ga­niz­mu ży­we­go


Źródła:

Wiktionary

Biomineralogia

nauka z po­gra­ni­cza bio­lo­gii, pa­le­on­to­lo­gii i mi­ne­ra­lo­gii, zaj­mu­ją­ca się pro­ce­sa­mi mi­ne­ra­li­za­cji w or­ga­niz­mach ży­wych


Źródła:

SJP.pl

Biomolekuła

czą­stecz­ka che­micz­na bio­rą­ca udział w pro­ce­sach bio­lo­gicz­nych; bio­czą­stecz­ka, czą­stecz­ka bio­lo­gicz­na


Bio­mo­le­ku­ła, bio­czą­stecz­ka, czą­stecz­ka bio­lo­gicz­na – każda czą­stecz­ka che­micz­na bio­rą­ca udział w pro­ce­sach bio­lo­gicz­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Biomonitoring

ob­ser­wo­wa­nie i ocena stanu oraz za­cho­dzą­cych zmian w eko­sy­ste­mach


Bio­mo­ni­to­ring, mo­ni­to­ring bio­lo­gicz­ny, mo­ni­to­ring przy­rod­ni­czy – dzia­ła­nia po­le­ga­ją­ce na ob­ser­wo­wa­niu i oce­nie stanu oraz za­cho­dzą­cych zmian w eko­sy­ste­mach, skład­ni­kach róż­no­rod­no­ści bio­lo­gicz­nej i kra­jo­bra­zo­wej, w tym ty­pach sied­lisk przy­rod­ni­czych, po­pu­la­cjach i ga­tun­kach, a także słu­żą­ce oce­nie sku­tecz­no­ści sto­so­wa­nych metod ochro­ny przy­ro­dy.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Biomorf

po­stać we­ge­ta­cyj­na ro­śli­ny, wy­ni­ka­ją­ca z wa­run­ków śro­do­wi­ska i spo­so­bów we­ge­ta­cji


Źródła:

SJP.pl

Biomorficzny

przy­po­mi­na­ją­cy wy­glą­dem lub za­cho­wa­niem or­ga­niz­my żywe


Źródła:

SJP.pl

Bioniczny

okre­śla­ją­cy po­łą­cze­nie or­ga­niz­my ży­we­go (bio­lo­gicz­ne­go) i tech­ni­ki (elek­tro­ni­ki, me­cha­tro­ni­ki, etc.)


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z bio­ni­ką


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bionik

spe­cja­li­sta w dzie­dzi­nie bio­ni­ki


Źródła:

SJP.pl

Bionika

spe­cja­li­sta w dzie­dzi­nie bio­ni­ki


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) biol. techn. nauka ba­da­ją­ca moż­li­wo­ści wy­ko­rzy­sta­nia w tech­ni­ce (głów­nie w au­to­ma­ty­ce, elek­tro­ni­ce i me­cha­ni­ce) wie­dzy o bu­do­wie i funk­cjo­no­wa­niu ży­wych or­ga­niz­mów;


Bio­ni­ka (z bio­nics – skrót od bio­lo­gi­cal­ly in­spi­red en­gi­ne­e­ring; inne nazwy: bio­mi­me­ty­ka od "mi­me­sis" „na­śla­do­wa­nie”, bio­mi­mi­kra od mi­mi­kra, in­ży­nie­ria bio­nicz­na) – in­ter­dy­scy­pli­nar­na nauka ba­da­ją­ca bu­do­wę i za­sa­dy dzia­ła­nia or­ga­niz­mów oraz ich adap­to­wa­nie w tech­ni­ce i bu­do­wie urzą­dzeń tech­nicz­nych na wzór or­ga­niz­mu.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bioniko

forma rze­czow­ni­ka.

 (1.1) W. lp. od: bio­ni­ka


Źródła:

Wiktionary

Bionomia

1. nauka o pod­sta­wo­wych pra­wach życia; fiz­jo­lo­gia ogól­na
2. dział bio­lo­gii zaj­mu­ją­cy się związ­kiem or­ga­niz­mów ro­ślin­nych i zwie­rzę­cych z ich oto­cze­niem


Źródła:

SJP.pl

Biont

isto­ta ży­ją­ca, or­ga­nizm żywy


Źródła:

SJP.pl

Bioodpad

odpad ule­ga­ją­cy bio­de­gra­da­cji


Źródła:

SJP.pl

Bioortogonalny

che­mia bio­or­to­go­nal­na - dzie­dzi­na nauki ba­da­ją­ca pro­ce­sy wew­nątrz­ko­mór­ko­we bez za­kłó­ca­nia re­ak­cji bio­lo­gicz­nych


Źródła:

SJP.pl

Biopaliwo

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) pa­li­wo otrzy­my­wa­ne z bio­ma­sy;


Bio­pa­li­wo – pa­li­wo pow­sta­łe z przet­wór­stwa bio­ma­sy — pro­duk­tów or­ga­niz­mów ży­wych np. ro­ślin­nych, zwie­rzę­cych czy mi­kro­or­ga­niz­mów.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Biopaliwowy

→ bio­pa­li­wo


Patrz:biopaliwo

Źródła:

SJP.pl

Biopierwiastek

pier­wia­stek, który wcho­dzi w skład or­ga­niz­mów ży­wych, jest nie­zbęd­ny do bu­do­wy ich ciała oraz dla pro­ce­sów prze­mia­ny ma­te­rii, np. wodór, wę­giel, azot, tlen; pier­wia­stek bio­fil­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) pier­wia­stek wcho­dzą­cy w skład or­ga­niz­mów ży­wych, który jest nie­zbęd­ny do bu­do­wy ich ciała oraz do prze­mia­ny ma­te­rii


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bioplast

gięt­kie two­rzy­wo sztucz­ne, z któ­re­go two­rzy się kol­czy­ki


Źródła:

SJP.pl

Bioplastik

two­rzy­wo sztucz­ne wyt­wa­rza­ne z su­row­ców bio­lo­gicz­nych lub ule­ga­ją­ce bio­de­gra­da­cji


Źródła:

SJP.pl

Bioplazmatyczny

→ bio­plaz­ma


Patrz:bioplazma

Źródła:

SJP.pl

Biopleograf

Bio­ple­o­graf – apa­rat ki­ne­ma­to­gra­ficz­ny skon­stru­o­wa­ny w 1898 roku przez pol­skie­go wy­na­laz­cę Ka­zi­mie­rza Pró­szyń­skie­go. Urzą­dze­nie było pro­jek­to­rem – słu­ży­ło je­dy­nie emi­sji, w prze­ci­wień­stwie do wcze­śniej­sze­go wy­na­laz­ku kon­struk­to­ra – ple­o­gra­fu, łą­czą­ce­go funk­cje re­je­stra­cji oraz odt­wa­rza­nia na­gra­ne­go ma­te­ria­łu.


Źródła:

Wikipedia

Biopochodny

ma­ją­cy na­tu­ral­ne, bio­lo­gicz­ne po­cho­dze­nie


Źródła:

SJP.pl

Biopodobny

lek bio­po­dob­ny - lek wy­ka­zu­ją­cy wy­so­kie po­do­bień­stwo do in­ne­go, już wpro­wa­dzo­ne­go do obro­tu


Źródła:

SJP.pl

Biopoeza

pro­ces pow­sta­wa­nia życia na Ziemi; bio­ge­ne­za


Źródła:

SJP.pl

Biopole

pole pro­mie­nio­wa­nia bio­lo­gicz­ne­go


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) ener­gia ży­cio­wa, która ota­cza i prze­ni­ka or­ga­niz­my żywe


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biopowinowactwo

po­rów­na­nie sta­łych ro­zbież­no­ści mię­dzy bio­ryt­ma­mi dwóch osób, wy­ni­ka­ją­cych z ich daty uro­dze­nia; po­wi­no­wact­wo bio­ryt­micz­ne


Źródła:

SJP.pl

Bioprinting

two­rze­nie tka­nek z ży­wych ko­mó­rek przy po­mo­cy dru­kar­ki 3D; bio­druk


Źródła:

SJP.pl

Bioproces

pro­ces bio­lo­gicz­ny


Źródła:

SJP.pl

Bioprodukt

ar­ty­kuł wy­pro­du­ko­wa­ny z od­na­wia­nych ma­te­ria­łów bio­ge­nicz­nych


Źródła:

SJP.pl

Bioprognoza

pro­gno­za po­go­dy, w któ­rej uwz­ględ­nia się wpływ wa­run­ków at­mos­fe­rycz­nych na sa­mo­po­czu­cie i za­cho­wa­nie czło­wie­ka; pro­gno­za bio­me­te­o­ro­lo­gicz­na


Źródła:

SJP.pl

Bioprąd

prąd czyn­no­ścio­wy w żywym or­ga­niz­mie


Źródła:

SJP.pl

Bioprądy

prąd czyn­no­ścio­wy w żywym or­ga­niz­mie


Źródła:

SJP.pl

Biopsja

po­bra­nie frag­men­tu tkan­ki lub na­rzą­du ży­we­go osob­ni­ka w celu prze­pro­wa­dze­nia ba­da­nia mi­kro­sko­po­we­go pot­wier­dza­ją­ce­go lub odrzu­ca­ją­ce­go hi­po­te­zę cho­ro­by no­wot­wo­ro­wej


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) med. ro­dzaj spe­cjal­ne­go za­bie­gu dia­gno­stycz­ne­go, bę­dą­ce­go in­wa­zyj­ną me­to­dą po­bra­nia ma­te­ria­łu bio­lo­gicz­ne­go z przy­pu­szczal­nie zmie­nio­nych cho­ro­bo­wo tka­nek, który na­stęp­nie jest oce­nia­ny mor­fo­lo­gicz­nie z uży­ciem mi­kro­sko­pu świetl­ne­go;


Biop­sja ( βίος "bios", życie bio­lo­gicz­ne, i ὄψις "opsis", ob­ser­wa­cja, pa­trze­nie) – za­bieg dia­gno­stycz­ny bę­dą­cy in­wa­zyj­ną me­to­dą po­bra­nia ma­te­ria­łu bio­lo­gicz­ne­go z przy­pu­szczal­nie zmie­nio­nych cho­ro­bo­wo tka­nek, który na­stęp­nie jest oce­nia­ny mor­fo­lo­gicz­nie przy uży­ciu mi­kro­sko­pu świetl­ne­go (ba­da­nie hi­sto­pa­to­lo­gicz­ne). Nie­kie­dy ma­te­riał po­bra­ny me­to­da­mi biop­syj­ny­mi (biop­tat) jest wy­ko­rzy­sty­wa­ny do badań in­nych niż mor­fo­lo­gicz­ne (wi­ru­so­lo­gicz­nych, bio­che­micz­nych i tym po­dob­nych).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biopsychoduchowy

od­no­szą­cy się do życia fi­zycz­ne­go, psy­chicz­ne­go i ducha (umy­słu, myśli, uczuć)


Źródła:

SJP.pl

Biopsycholog

na­u­ko­wiec łą­czą­cy w ba­da­niach ele­men­ty bio­lo­gii z ele­men­ta­mi psy­cho­lo­gii or­ga­niz­mów ży­wych


Źródła:

SJP.pl

Biopsychologia

dział psy­cho­lo­gii łą­czą­cy ele­men­ty bio­lo­gii (ba­da­nie czyn­no­ści bio­lo­gicz­nych) z ele­men­ta­mi psy­cho­lo­gii (ba­da­nie za­cho­wa­nia) or­ga­niz­mów ży­wych


Źródła:

SJP.pl

Biopsyjny

→ biop­sja


przy­miot­nik

 (1.1) med. do­ty­czą­cy biop­sji, zwią­za­ny z biop­sją


Patrz:biopsja

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bioptat

frag­ment tkan­ki uży­tej do badań hi­sto­pa­to­lo­gicz­nych


Źródła:

SJP.pl

Biorafineria

za­kład prze­my­sło­wy, który przet­wa­rza bio­ma­sę na uży­tecz­ne pro­duk­ty


Źródła:

SJP.pl

Biorca

osoba, któ­rej prze­szcze­pia się jakiś na­rząd lub prze­ta­cza krew


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) med. przyj­mu­ją­cy prze­szczep lub prze­ta­cza­ną krew

 (1.2) otrzy­mu­ją­cy coś


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biorczyni

ko­bie­ta, któ­rej prze­ta­cza się krew lub prze­szcze­pia na­rząd


Źródła:

SJP.pl

Bioreaktor

Bio­re­ak­tor, fer­men­ta­tor, fer­men­tor – urzą­dze­nie umoż­li­wia­ją­ce pro­wa­dze­nie pro­ce­sów mi­kro­bio­lo­gicz­nych, en­zy­ma­tycz­nych, jak rów­nież ho­dow­le ko­mó­rek or­ga­niz­mów wie­lo­ko­mór­ko­wych, skon­stru­o­wa­ne w spo­sób umoż­li­wia­ją­cy, po­przez po­miar i re­gu­la­cję pa­ra­me­trów, kon­tro­lę pro­ce­su pro­duk­cyj­ne­go i jego op­ty­mal­ny prze­bieg, w wa­run­kach mak­sy­mal­ne­go ogra­ni­cze­nia lub cał­ko­wi­te­go wy­e­li­mi­no­wa­nia moż­li­wo­ści za­ka­żeń.


Źródła:

Wikipedia

Bioremediacja

oczy­szcza­nie śro­do­wi­ska (gleby, wody) przy uży­ciu mi­kro­or­ga­niz­mów, grzy­bów lub ro­ślin


Bio­re­me­dia­cja – tech­no­lo­gia usu­wa­nia za­nie­czy­szczeń (głów­nie sub­stan­cji ro­po­po­chod­nych) z gleby i wód po­dziem­nych za po­mo­cą ży­wych mi­kro­or­ga­niz­mów w celu ka­ta­li­zo­wa­nia, de­struk­cji lub trans­for­ma­cji róż­ne­go ro­dza­ju za­nie­czy­szczeń w formy mniej szkod­li­we. W bio­re­me­dia­cji wy­ko­rzy­sty­wa­ne są na­tu­ral­ne zdol­no­ści mi­kro­or­ga­niz­mów do roz­kła­du wę­glo­wo­do­rów ropy naf­to­wej.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Biorepozytorium

re­po­zy­to­rium ma­te­ria­łów bio­lo­gicz­nych


Źródła:

SJP.pl

Bioretencja

1. me­to­da za­go­spo­da­ro­wa­nia wód opa­do­wych z za­sto­so­wa­niem ro­ślin­no­ści, umoż­li­wia­ją­ca za­ra­zem usu­nię­cie za­nie­czy­szczeń wody;
2. zdol­ność do za­trzy­ma­nia i wy­ko­rzy­sta­nia ma­gne­zu przez or­ga­nizm; re­ten­cja ma­gne­zu


Bio­re­ten­cja – me­to­da za­go­spo­da­ro­wa­nia wód opa­do­wych z za­sto­so­wa­niem ro­ślin­no­ści, poz­wa­la­ją­ca także na usu­wa­nie przez or­ga­niz­my żywe lub ma­te­riał ro­ślin­ny za­nie­czy­szczeń wody. Wody opa­do­we z te­re­nów nie­prze­pu­szczal­nych są kie­ro­wa­ne do ob­sza­rów sta­no­wią­cych sy­stem bio­re­ten­cyj­ny.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bioretencyjny

→ bio­re­ten­cja


Patrz:bioretencja

Źródła:

SJP.pl

Biorezonans

nie­kon­wen­cjo­nal­na me­to­da le­cze­nia, wy­ko­rzy­stu­ją­ca od­dzia­ły­wa­nie pól elek­tro­ma­gne­tycz­nych; te­ra­pia bio­re­zo­nan­so­wa


Nie mylić z: Dia­gno­sty­ką obra­zo­wą me­to­dą re­zo­nan­su ma­gne­tycz­ne­go.

Ten ar­ty­kuł opi­su­je te­o­rie, me­to­dy lub czyn­no­ści niez­god­ne ze współ­czes­ną wie­dzą me­dycz­ną.

Bio­re­zo­nans, ina­czej dia­gno­sty­ka lub te­ra­pia me­to­dą bio­re­zo­nan­su ( bio­re­so­nan­ce the­ra­py, BRT) – pse­u­do­na­u­ko­wa, niez­god­na z me­dy­cy­ną opar­tą na fak­tach, nie­kon­wen­cjo­nal­na me­to­da ma­ją­ca słu­żyć wy­kry­wa­niu i le­cze­niu róż­nych pro­ble­mów zdro­wot­nych, któ­rej war­tość dia­gno­stycz­na jest nie­pot­wier­dzo­na, a sku­tecz­ność jest nie więk­sza niż pla­ce­bo.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Biorezonansowy

te­ra­pia bio­re­zo­nan­so­wa - nie­kon­wen­cjo­nal­na me­to­da le­cze­nia, wy­ko­rzy­stu­ją­ca od­dzia­ły­wa­nie pól elek­tro­ma­gne­tycz­nych; bio­re­zo­nans


Źródła:

SJP.pl

Biorolnictwo

rol­nict­wo przy­jaz­ne śro­do­wi­sku, nie­sto­su­ją­ce środ­ków che­micz­nych; rol­nict­wo eko­lo­gicz­ne, eko­rol­nict­wo


Źródła:

SJP.pl

Biorolnik

rol­nik uwz­ględ­nia­ją­cy za­sa­dy eko­lo­gii, nie­wy­rzą­dza­ją­cy szko­dy śro­do­wi­sku na­tu­ral­ne­mu; eko­rol­nik


Źródła:

SJP.pl

Biortogonalny

układ bior­to­go­nal­ny - ma­te­ma­tycz­ne po­ję­cie z za­kre­su al­ge­bry li­nio­wej i ana­li­zy funk­cjo­nal­nej


Źródła:

SJP.pl

Biorytmiczny

→ bio­rytm


Patrz:biorytm

Źródła:

SJP.pl

Biorytmika

1. nauka o cy­klicz­nym prze­bie­gu pro­ce­sów ży­cio­wych w ludz­kim or­ga­niz­mie;
2. ze­spół zja­wisk ryt­micz­nych w bio­sy­ste­mach


Źródła:

SJP.pl

Biorytmolog

spe­cja­li­sta w za­kre­sie bio­ryt­mo­lo­gii


Źródła:

SJP.pl

Biorównoważność

→ bio­rów­no­waż­ny


Bio­rów­no­waż­ność – brak zna­czą­cej róż­ni­cy w do­stęp­no­ści bio­lo­gicz­nej czyn­nych skład­ni­ków leku, w miej­scu ich dzia­ła­nia, po po­da­niu leków w tej samej dawce i po­sta­ci. Ba­da­nia bio­rów­no­waż­no­ści prze­pro­wa­dza się w celu po­rów­na­nia leku ge­ne­rycz­ne­go i ory­gi­nal­ne­go.


Patrz:biorównoważny

Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Biorównoważny

rów­no­waż­ny bio­lo­gicz­nie


Źródła:

SJP.pl

Bioróżnorodność

roz­ma­i­tość form życia


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ekol. zróż­ni­co­wa­nie życia na wszel­kich po­zio­mach jego or­ga­ni­za­cji w przy­ro­dzie;

 (1.2) od­przym. cecha tego, co jest bio­róż­no­rod­ne


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bioróżnorodny

do­ty­czą­cy róż­no­rod­no­ści form życia


Źródła:

SJP.pl

Bios

mie­sza­ni­na sub­stan­cji bio­lo­gicz­nych po­wo­du­ją­ca wzrost droż­dży


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) odżyw­ka po­wo­du­ją­ca wzrost droż­dży


BIOS (akro­nim Basic Input/Out­put Sy­stem – pod­sta­wo­wy sy­stem wej­ścia-wyj­ścia) – za­pi­sa­ny w pa­mię­ci sta­łej ze­staw pod­sta­wo­wych pro­ce­dur poś­red­ni­czą­cych po­mię­dzy sy­ste­mem ope­ra­cyj­nym a sprzę­tem. Jest wy­po­sa­żo­ny w pa­mięć kon­fi­gu­ra­cji, w któ­rej znaj­du­ją się in­for­ma­cje do­ty­czą­ce daty, czasu oraz da­nych na temat wszyst­kich urzą­dzeń za­in­sta­lo­wa­nych w kom­pu­te­rze.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biosfera

świat or­ga­niz­mów ży­wych na Ziemi


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ekol. ze­spół wszyst­kich ist­nie­ją­cych na Ziemi eko­sy­ste­mów, naj­więk­szy i naj­bliż­szy sa­mo­wy­star­czal­no­ści układ bio­lo­gicz­ny za­miesz­ki­wa­ny przez or­ga­niz­my żywe


Bios­fe­ra (zob. bio, ge­os­fe­ra) – stre­fa kuli ziem­skiej za­miesz­ka­na przez or­ga­niz­my, w któ­rej od­by­wa­ją się pro­ce­sy eko­lo­gicz­ne.

Ob­sza­ry na któ­rych nie wy­stę­pu­je życie na­zy­wa się stre­fą abio­tycz­ną.

Bios­fe­ra jest czę­ścią po­wło­ki ziem­skiej, która obej­mu­je sko­ru­pę ziem­ską, a rów­nież po­wie­trze, ląd i wodę.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biosferyczny

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) biol. zwią­za­ny z bios­fe­rą, do­ty­czą­cy bios­fe­ry


Źródła:

Wiktionary

Bioskop

daw­niej: pro­jek­tor fil­mo­wy lub kino (nieme)


Źródła:

SJP.pl

Biosocjolog

so­cjo­log ba­da­ją­cy zna­cze­nie czyn­ni­ków bio­lo­gicz­nych w życiu spo­łecz­nym jed­nost­ki i grupy


Źródła:

SJP.pl

Biostabilizator

urzą­dze­nie do bio­che­micz­nej prze­rób­ki od­pad­ków na kom­post; kom­po­stow­nik


Źródła:

SJP.pl

Biostar

Bio­star (pełna nazwa: Bio­star Mi­cro­tech In­ter­na­tio­nal Corp) – pro­du­cent sprzę­tu kom­pu­te­ro­we­go z sie­dzi­bą na Taj­wa­nie. Spe­cja­li­zu­je się w pro­jek­to­wa­niu i pro­du­ko­wa­niu po­dze­spo­łów ta­kich jak płyty głów­ne, karty gra­ficz­ne, a także kom­pu­te­rów typu ba­re­bo­ne i kom­pu­te­rów prze­my­sło­wych.


Źródła:

Wikipedia

Biostatyka

prze­sta­rza­le:
1. nauka o prze­cięt­nej dłu­go­ści życia or­ga­niz­mu;
2. nauka o za­leż­no­ści bu­do­wy or­ga­niz­mu od jego funk­cji


Źródła:

SJP.pl

Biostatystyczka

spe­cja­list­ka ba­da­ją­ca pra­wi­dło­wo­ści kie­ru­ją­ce zmien­no­ścią cech po­pu­la­cji or­ga­niz­mów ży­wych, po­słu­gu­ją­ca się me­to­da­mi sta­ty­sty­ki ma­te­ma­tycz­nej


Źródła:

SJP.pl

Biostatystyczny

→ bio­sta­ty­sty­ka


Patrz:biostatystyka

Źródła:

SJP.pl

Biostatystyk

nauka ba­da­ją­ca pra­wi­dło­wo­ści kie­ru­ją­ce zmien­no­ścią cech po­pu­la­cji or­ga­niz­mów ży­wych, po­słu­gu­ją­ca się me­to­da­mi sta­ty­sty­ki ma­te­ma­tycz­nej; bio­me­tria


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) spe­cja­li­sta w za­kre­sie bio­sta­ty­sty­ki


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biostatystyka

nauka ba­da­ją­ca pra­wi­dło­wo­ści kie­ru­ją­ce zmien­no­ścią cech po­pu­la­cji or­ga­niz­mów ży­wych, po­słu­gu­ją­ca się me­to­da­mi sta­ty­sty­ki ma­te­ma­tycz­nej; bio­me­tria


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) adap­ta­cja metod sta­ty­stycz­nych na po­trze­by ana­li­zy i in­ter­pre­ta­cji da­nych w ba­da­niach bio­lo­gicz­nych


Bio­sta­ty­sty­ka (na­zy­wa­na rów­nież bio­me­trią) – nauka z po­gra­ni­cza bio­lo­gii i sta­ty­sty­ki, adap­ta­cja metod sta­ty­stycz­nych na po­trze­by prac ba­daw­czych w dzie­dzi­nie bio­lo­gii, zwią­za­nych prze­de wszyst­kim z me­dy­cy­ną, ge­ne­ty­ką, fiz­jo­lo­gią, an­tro­po­lo­gią, eko­lo­gią i rol­nict­wem.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biosterować

kie­ro­wać czyn­no­ścia­mi or­ga­niz­mu za po­mo­cą ma­szyn


Źródła:

SJP.pl

Biostratygrafia

me­to­da okre­śla­nia wieku skał na pod­sta­wie ska­mie­nia­łych szcząt­ków ro­ślin i zwie­rząt, znaj­du­ją­cych się w tych ska­łach


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) geol. dzie­dzi­na stra­ty­gra­fii opar­ta na ba­da­niu ska­mie­nia­ło­ści;


Bio­stra­ty­gra­fia – dzie­dzi­na stra­ty­gra­fii opar­ta na ba­da­niu ska­mie­nia­ło­ści. Celem kla­sy­fi­ka­cji bio­stra­ty­gra­ficz­nej (roz­po­zio­mo­wa­nia bio­stra­ty­gra­ficz­ne­go) jest wy­dzie­le­nie w ska­łach jed­no­stek na pod­sta­wie ana­li­zy roz­prze­strze­nie­nia stra­ty­gra­ficz­ne­go (pio­no­we­go) ko­pal­nych tak­so­nów (ska­mie­nia­ło­ści prze­wod­nich).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biostymina

nazwa hand­lo­wa leku ro­ślin­ne­go wspo­ma­ga­ją­ce­go od­por­ność, za­wie­ra­ją­ce­go płyn­ny wy­ciąg ze świe­żych liści alo­e­su drze­wia­ste­go


Źródła:

SJP.pl

Biostymulacja

po­bu­dza­nie na­tu­ral­nych zdol­no­ści re­ge­ne­ra­cyj­nych or­ga­niz­mu


Źródła:

SJP.pl

Biostymulacyjny

→ bio­sty­mu­la­cja


Patrz:biostymulacja

Źródła:

SJP.pl

Biostymulator

1. urzą­dze­nie wyt­wa­rza­ją­ce ener­gię elek­tro­ma­gne­tycz­ną, sto­so­wa­ne przy le­cze­niu niek­tó­rych cho­rób;
2. na­tu­ral­ny pre­pa­rat ko­rzyst­nie wpły­wa­ją­cy na stan i roz­wój or­ga­niz­mów ży­wych


Źródła:

SJP.pl

Biostymulować

po­bu­dzać na­tu­ral­ne zdol­no­ści re­ge­ne­ra­cyj­ne or­ga­niz­mu


Źródła:

SJP.pl

Biosurfaktant

sur­fak­tant po­cho­dze­nia mi­kro­bio­lo­gicz­ne­go


Źródła:

SJP.pl

Biosyntetyczny

→ bio­syn­te­za


Patrz:biosynteza

Źródła:

SJP.pl

Biosynteza

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) biol. two­rze­nie związ­ków or­ga­nicz­nych przez or­ga­nizm żywy


Bio­syn­te­za, syn­te­za bio­lo­gicz­na – pro­ces bio­lo­gicz­ny skła­da­ją­cy się na ana­bo­lizm. Za­cho­dzi w or­ga­niz­mach ży­wych, w wy­ni­ku czego pow­sta­ją związ­ki or­ga­nicz­ne, m.in. biał­ka, tłu­szcze i wę­glo­wo­da­ny. Bio­syn­te­za za­cho­dzi w każ­dej żywej ko­mór­ce, choć na­jin­ten­syw­niej (zwła­szcza bio­syn­te­za biał­ka) w ko­mór­kach roz­wi­ja­ją­cych się, które mogą zu­ży­wać do tego nawet 90% ener­gii do­stęp­nej dla or­ga­niz­mu.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Biot

jed­nost­ka na­tę­że­nia prądu elek­trycz­ne­go w ukła­dzie miar CGS, równa 10 am­pe­rom


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) me­trol. elektr. po­za­u­kła­do­wa jed­nost­ka na­tę­że­nia prądu elek­trycz­ne­go równa 10 am­pe­rom;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biota

biota wschod­nia - drze­wo lub krzew z ro­dzi­ny cy­pry­so­wa­tych; tuja wschod­nia; ży­wot­nik wschod­ni


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Biotatuaż

tym­cza­so­wy ta­tu­aż wy­ko­ny­wa­ny za po­mo­cą na­tu­ral­nych, nie­u­czu­la­ją­cych tuszy


Źródła:

SJP.pl

Biotechnolog

spe­cja­li­sta w za­kre­sie bio­tech­no­lo­gii


Źródła:

SJP.pl

Biotechnologia

dzie­dzi­na nauki z po­gra­ni­cza bio­che­mii, mi­kro­bio­lo­gii, ge­ne­ty­ki i tech­ni­ki zaj­mu­ją­ca się wy­ko­rzy­sty­wa­niem ży­wych or­ga­niz­mów (głów­nie mi­kro­or­ga­niz­mów) w prze­my­śle spo­żyw­czym, far­ma­ce­u­tycz­nym, w oczy­szczal­niach ście­ków itp.


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nauk. dy­scy­pli­na zaj­mu­ją­ca się wy­ko­rzy­sta­niem or­ga­niz­mów ży­wych (drob­no­u­stro­jów) do pro­duk­cji prze­my­sło­wej;


Bio­tech­no­lo­gia – in­ter­dy­scy­pli­nar­na dzie­dzi­na nauki, wy­ko­rzy­stu­ją­ca pro­ce­sy bio­lo­gicz­ne na skalę prze­my­sło­wą.

"Kon­wen­cja o róż­no­rod­no­ści bio­lo­gicz­nej" ONZ po­da­je jedną z naj­szer­szych de­fi­ni­cji:

"Bio­tech­no­lo­gia to uży­wa­nie ukła­dów bio­lo­gicz­nych, or­ga­niz­mów ży­wych lub ich skład­ni­ków w celu wyt­wa­rza­nia lub mo­dy­fi­ko­wa­nia pro­duk­tów lub pro­ce­sów w okre­ślo­nym za­sto­so­wa­niu."


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biotechnologiczny

do­ty­czą­cy bio­tech­no­lo­gii (np. prze­mysł bio­tech­no­lo­gicz­ny, pro­ce­sy bio­tech­no­lo­gicz­ne)


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z bio­tech­no­lo­gią, do­ty­czą­cy bio­tech­no­lo­gii


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biotechnolożka

→ bio­tech­no­log


Patrz:biotechnolog

Źródła:

SJP.pl

Biotelemetria

ba­da­nie za­cho­wa­nia się i fiz­jo­lo­gii zwie­rząt przy uży­ciu fal ra­dio­wych


Źródła:

SJP.pl

Bioterapeuta

uz­dro­wi­ciel le­czą­cy za po­mo­cą bio­te­ra­pii (bio­e­ner­go­te­ra­pii); bio­e­ner­go­te­ra­pe­u­ta; he­a­ler


Źródła:

SJP.pl

Bioterapeutka

→ bio­te­ra­pe­u­ta; bio­e­ner­go­te­ra­pe­ut­ka, he­a­ler­ka


Źródła:

SJP.pl

Bioterapeutyczny

→ bio­te­ra­pia; bio­enr­go­te­ra­pe­u­tycz­ny


Źródła:

SJP.pl

Bioterrorysta

osoba uży­wa­ją­ca czyn­ni­ków bio­lo­gicz­nych (wi­ru­sów, bak­te­rii, tok­syn) wobec ludzi z za­mia­rem za­stra­sze­nia ich i wy­mu­sze­nia na nich ja­kie­goś dzia­ła­nia


Źródła:

SJP.pl

Bioterrorystka

→ bio­ter­ro­ry­sta


Patrz:bioterrorysta

Źródła:

SJP.pl

Bioterrorystyczny

→ bio­ter­ro­ryzm


Patrz:bioterroryzm

Źródła:

SJP.pl

Bioterroryzm

uży­cie czyn­ni­ków bio­lo­gicz­nych (wi­ru­sów, bak­te­rii, tok­syn) wobec ludzi z za­mia­rem za­stra­sze­nia ich i wy­mu­sze­nia na nich ja­kie­goś dzia­ła­nia


Bio­ter­ro­ryzm – ro­dzaj ter­ro­ryz­mu de­fi­nio­wa­ny jako bez­praw­ne, nie­le­gal­ne uży­cie czyn­ni­ków bio­lo­gicz­nych wobec ludzi z za­mia­rem wy­mu­sze­nia ja­kie­goś dzia­ła­nia lub za­stra­sze­nia rządu, lud­no­ści cy­wil­nej, lub ja­kiej­kol­wiek jej czę­ści, dla osią­gnię­cia celów oso­bi­stych, po­li­tycz­nych, spo­łecz­nych lub re­li­gij­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bioton

Bio­ton S.A. – pol­skie przed­się­bior­stwo bio­tech­no­lo­gicz­ne zaj­mu­ją­ce się pro­duk­cją leków. Za­ło­żo­ne zo­sta­ło 24 sierp­nia 1989 r.

Od 2 sierp­nia 2004 spół­ka ak­cyj­na, od 16 marca 2005 r. no­to­wa­na na Gieł­dzie Pa­pie­rów War­to­ścio­wych w War­sza­wie. Wcho­dzi­ła w skład in­dek­su WIG20, gru­pu­ją­ce­go akcje 20 naj­więk­szych spó­łek no­to­wa­nych na GPW. W la­tach 2010–2013 w skła­dzie do in­dek­su mWIG40.


Źródła:

Wikipedia

Biotop

na­tu­ral­ne śro­do­wi­sko życia or­ga­niz­mów ro­ślin­nych i zwie­rzę­cych; eko­top


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) biol. ekol. ob­szar o okre­ślo­nych wa­run­kach eko­lo­gicz­nych, bę­dą­cy sied­li­skiem dla bio­ce­no­zy lub osob­ni­ka;


Bio­top (gr. βίος "bíos" „życie”, τόπος "tópos" „miej­sce, re­gion”) – śro­do­wi­sko życia bio­ce­no­zy, śro­do­wi­sko­wa część eko­sy­ste­mu. Pier­wot­nie bio­to­pem okre­śla­no tylko abio­tycz­ne ele­men­ty sied­li­ska. Obec­nie czę­sto ro­zu­mia­ny jest jako sied­li­sko nie­o­ży­wio­ne zmie­nio­ne przez bio­ce­no­zę. Bio­top razem z bio­ce­no­zą two­rzy eko­sy­stem.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biotopowy

→ bio­top


przy­miot­nik

 (1.1) od­no­szą­cy się do bio­to­pu, ma­ją­cy zwią­zek z bio­to­pem


Patrz:biotop

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biotransformacja

Bio­trans­for­ma­cja – re­ak­cja che­micz­na ka­ta­li­zo­wa­na przez en­zy­my, w wy­ni­ku któ­rej na­stę­pu­je przeksz­tał­ce­nie okre­ślo­ne­go związ­ku che­micz­ne­go.

Bio­trans­for­ma­cje u mi­kro­or­ga­niz­mów można po­rów­nać do bio­ka­ta­li­za­to­rów, które prze­pro­wa­dza­ją prze­mia­ny pro­wa­dzą­ce do otrzy­ma­nia po­żą­da­ne­go pro­duk­tu.


Źródła:

Wikipedia

Biotrof

or­ga­nizm ży­wią­cy się tkan­ka­mi in­nych or­ga­niz­mów, np. sa­pro­fit; bio­fag


Źródła:

SJP.pl

Biotron

izo­lo­wa­ne po­mie­szcze­nie przez­na­czo­ne do le­cze­nia cho­rób serca i na­czyń


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) med. izo­lo­wa­ne po­mie­szcze­nie, gdzie pa­nu­je stałe ci­śnie­nie, tem­pe­ra­tu­ra i wil­goć, które jest wy­ko­rzy­sty­wa­ne w le­cze­niu cho­rób serca i na­czyń


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biotroniczny

zwią­za­ny ze sto­so­wa­niem nie­kon­wen­cjo­nal­nych metod le­cze­nia w celu przy­wró­ce­nia rów­no­wa­gi ener­ge­tycz­nej w or­ga­niz­mie cho­re­go


Źródła:

SJP.pl

Biotronik

osoba sto­su­ją­ca nie­kon­wen­cjo­nal­ne me­to­dy le­cze­nia w celu przy­wró­ce­nia rów­no­wa­gi ener­ge­tycz­nej w or­ga­niz­mie cho­re­go


Źródła:

SJP.pl

Biotronika

osoba sto­su­ją­ca nie­kon­wen­cjo­nal­ne me­to­dy le­cze­nia w celu przy­wró­ce­nia rów­no­wa­gi ener­ge­tycz­nej w or­ga­niz­mie cho­re­go


Źródła:

SJP.pl

Biotusz

ma­te­riał do bio­dru­ku 3D za­wie­ra­ją­cy żywe ko­mór­ki


Bio­tu­sze to ma­te­ria­ły sto­so­wa­ne do bio­dru­ku 3D. Naj­czę­ściej bio­tusz skła­da się z ży­wych ko­mó­rek oraz no­śni­ka za­pew­nia­ją­ce­go im śro­do­wi­sko i ochro­nę w trak­cie pro­ce­su dru­ko­wa­nia. Ak­tu­al­nie naj­bar­dziej po­pu­lar­ny­mi bio­tu­sza­mi są al­gi­nia­ny, me­ta­kry­la­ny że­la­ty­ny oraz la­mi­ni­ny. In­ny­mi po­pu­lar­ny­mi skład­ni­ka­mi bio­tu­szy są: na­no­fi­bry­lo­wa­na ce­lu­lo­za, ko­la­gen, chi­to­zan, guma ksan­ta­no­wa, fi­bry­no­gen.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Biotyczny

zwią­za­ny z ży­wy­mi or­ga­niz­ma­mi da­ne­go śro­do­wi­ska


przy­miot­nik

 (1.1) (o re­la­cjach eko­lo­gicz­nych) zwią­za­ny z or­ga­niz­ma­mi ży­wy­mi, także bę­dą­cy wy­ni­kiem ich dzia­ła­nia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biotyk

po­tocz­nie: skład­nik po­kar­mo­wy albo pre­pa­rat mo­gą­cy przy­no­sić ko­rzy­ści dla kon­su­men­ta (pre­bio­tyk, pro­bio­tyk, syn­bio­tyk lub post­bio­tyk)


Źródła:

SJP.pl

Biotyna

wi­ta­mi­na H, he­te­ro­cy­klicz­ny zwią­zek wy­stę­pu­ją­cy w tkan­kach ro­ślin­nych i zwie­rzę­cych, syn­te­ty­zo­wa­ny przez florę bak­te­ryj­ną prze­wo­du po­kar­mo­we­go


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) bio­chem. wi­ta­mi­na B7, or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny roz­pu­szczal­ny w wo­dzie, od­po­wie­dzial­ny za me­ta­bo­lizm tłu­szczów i wę­glo­wo­do­rów;


Bio­ty­na ( "bios" – życie), wi­ta­mi­na H, wi­ta­mi­na B7 – he­te­ro­cy­klicz­ny or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny z grupy wi­ta­min B. Za­wie­ra układ skon­den­so­wa­nych pier­ście­ni – imi­da­zo­li­dy­no­we­go oraz tio­la­no­we­go z łań­cu­chem al­ki­lo­wym za­koń­czo­nym grupą kar­bok­sy­lo­wą. Wy­stę­pu­je w or­ga­niz­mach zwie­rzę­cych (głów­nie w wą­tro­bie i żółt­ku), ro­ślin­nych, a także w droż­dżach.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biotyp

ze­spół osob­ni­ków o tych sa­mych wła­ści­wo­ściach dzie­dzicz­nych, czyli o takim samym ge­no­ty­pie


Bio­typ – (ekol.) grupa or­ga­niz­mów lub wi­ru­sów da­ne­go ga­tun­ku o takim samym ge­no­mie, która wy­róż­nia się wśród in­nych osob­ni­ków tego ga­tun­ku szcze­gól­ny­mi ce­cha­mi, np. za­cho­wa­niem, do­bo­rem po­kar­mu, zwy­cza­ja­mi roz­rod­czy­mi itp.

Przy­kła­dem może być flora bak­te­ryj­na, za­sied­la­ją­ca or­ga­niz­my ludz­kie. Każdy czło­wiek ma wiele bio­ty­pów bak­te­ryj­nych wła­ści­wych wy­łącz­nie dla niego, wyksz­tał­co­nych w ciągu jego życia.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Biotyt

mi­ne­rał, gli­no­krze­mian po­ta­su; czar­na mika


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) miner. mi­ne­rał ska­łot­wór­czy z grupy mik ciem­nych o bar­wie bru­nat­nej do czar­nej i cha­rak­te­ry­stycz­nie łu­pli­wej bu­do­wie; uwod­nio­ny gli­no­krze­mian po­ta­su, ma­gne­zu i że­la­za;


Bio­tyt – mi­ne­rał z gro­ma­dy krze­mia­nów, na­le­żą­cy do grupy mik (ły­szczy­ków). Jego nazwa po­cho­dzi od naz­wi­ska fran­cu­skie­go fi­zy­ka Jeana Bap­ti­ste’a Biota.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biotytowy

→ bio­tyt


Patrz:biotyt

Źródła:

SJP.pl

Biotytyzacja

w ge­o­lo­gii: pro­ces prze­o­bra­ża­nia gra­na­tów, pi­rok­se­nów oraz am­fi­bo­li w bio­tyt


Źródła:

SJP.pl

Biovital

pre­pa­rat wi­ta­mi­no­wy sto­so­wa­ny m.in. w przy­pad­ku osła­bie­nia mię­śnia ser­co­we­go, nie­do­bo­ru wi­ta­min i że­la­za oraz zmniej­sze­niu od­por­no­ści or­ga­niz­mu


Źródła:

SJP.pl

Biowskaźnik

w eko­lo­gii: or­ga­nizm żywy wy­stę­pu­ją­cy w ści­śle okre­ślo­nych wa­run­kach śro­do­wi­ska, słu­żą­cy jako wskaź­nik, np. za­nie­czy­szcze­nia po­wie­trza, wody lub sub­stan­cji za­war­tych w gle­bie; bio­in­dy­ka­tor, or­ga­nizm wskaź­ni­ko­wy


Źródła:

SJP.pl

Biowęgiel

ma­te­riał po­dob­ny do węgla drzew­ne­go, pow­sta­ją­cy z od­pa­dów w pro­ce­sie py­ro­li­zy, uży­wa­ny m.in. jako pa­li­wo i śro­dek użyź­nia­ją­cy glebę; kar­bo­ni­zat


Bio­wę­giel, kar­bo­ni­zat, bio­kar­bon, agri­kar­bon, to­ry­fi­kat – sub­stan­cja o wła­ści­wo­ściach zbli­żo­nych do węgla drzew­ne­go uzy­ski­wa­na w pro­ce­sie pi­ro­li­zy z ro­ślin ener­ge­tycz­nych, od­pa­dów le­śnych, bio­ma­sy rol­ni­czej, od­pa­dów z przet­wór­stwa rolno-spo­żyw­cze­go, osa­dów ście­ko­wych, od­pa­dów ko­mu­nal­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Biowęglowy

→ bio­wę­giel


Patrz:biowęgiel

Źródła:

SJP.pl

Bioza

wę­glo­wo­dan zbu­do­wa­ny z dwóch czą­ste­czek cu­krów pro­stych po­łą­czo­nych wią­za­niem gli­ko­zy­do­wym; dwu­sa­cha­ryd, bi­sa­cha­ryd, di­sa­cha­ryd, dwu­cu­kier


Źródła:

SJP.pl

Biozabieg

za­bieg po­le­ga­ją­cy na od­dzia­ły­wa­niu ener­gią bio­lo­gicz­ną te­ra­pe­u­ty na ciało cho­re­go


Źródła:

SJP.pl

Biozgodność

cecha leku lub im­plan­tu pra­wi­dło­wo dzia­ła­ją­ce­go w or­ga­niz­mie


Bioz­god­ność, bio­kom­pa­ty­bil­ność – cecha sub­stan­cji lub bio­ma­te­ria­łu, wa­run­ku­ją­ca iż w or­ga­niz­mie, do któ­re­go zo­stał wpro­wa­dzo­ny (np. na za­sa­dzie wszcze­pie­nia im­plan­tu) nie wy­wo­łu­je on dzia­łań nie­po­żą­da­nych. Po­nie­waż jed­nak od­po­wie­dzi im­mu­no­lo­gicz­ne oraz różne funk­cje na­praw­cze or­ga­niz­mu są bar­dzo zło­żo­ny­mi pro­ce­sa­mi, opi­sy­wa­nie bioz­god­no­ści da­ne­go ma­te­ria­łu w re­la­cji do po­je­dyn­cze­go typu ko­mór­ki lub tkan­ki jest uz­na­wa­ne za nie­po­praw­ne.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Biołtyk

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Tu­li­gło­wy. biał­ko jajka


Źródła:

Wiktionary

Bip

wyraz na­śla­du­ją­cy ni­skie, krót­kie dźwię­ki, np. od­głos sa­mo­cho­do­we­go klak­so­nu; pip


skró­to­wiec w funk­cji rze­czow­ni­ka ro­dza­ju mę­sko­rze­czo­we­go

 (1.1) = adm. Biu­le­tyn In­for­ma­cji Pu­blicz­nej;

 (1.2) = hist. Biuro In­for­ma­cji i Pro­pa­gan­dy;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bipartycja

po­dział na dwie roz­se­pa­ro­wa­ne czę­ści


Źródła:

SJP.pl

Biper

ro­dzaj urzą­dze­nia elek­tro­nicz­ne­go do prze­ka­zy­wa­nia wia­do­mo­ści; be­e­per; pager


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zob. be­e­per.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bipinnaria

plank­to­nicz­na larwa wy­stę­pu­ją­ca w cyklu roz­wo­jo­wym rozg­wiazd, dwu­bocz­nie sy­me­trycz­na, za­o­pa­trzo­na w dwa pasma rzę­sek bie­gną­ce wzdłuż ciała, od ot­wo­ru gę­bo­we­go do od­by­to­we­go


Źródła:

SJP.pl

Bipirydyl

za­sa­da or­ga­nicz­na, ciało stałe; sto­so­wa­na w ana­li­zie che­micz­nej jako od­czyn­nik do wy­kry­wa­nia i oz­na­cza­nia niek­tó­rych me­ta­li


Źródła:

SJP.pl

Biplan

sa­mo­lot po­sia­da­ją­cy dwa płaty nośne; dwu­pła­to­wiec, dwu­płat


Źródła:

SJP.pl

Bipod

rze­czow­nik, ro­dzaj męski

 (1.1) jeden z ro­dza­jów blo­ków be­to­no­wych słu­żą­cych do bu­do­wy fa­lo­chro­nów na­rzu­to­wych i w ochro­nie brze­gu mor­skie­go


Źródła:

Wiktionary

Bipolarność

struk­tu­ra dwu­bie­gu­no­wa (cze­goś), po­sia­da­nie przez coś dwóch bie­gu­nów; dwu­bie­gu­no­wość, bi­po­la­ryzm


Źródła:

SJP.pl

Bipolarny

ma­ją­cy struk­tu­rę dwu­bie­gu­no­wą


przy­miot­nik

 (1.1) ma­ją­cy dwa prze­ciw­ne bie­gu­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bipolaryzacja

wspó­łist­nie­nie dwóch do­mi­nu­ją­cych, prze­ciw­staw­nych sił; dwu­bie­gu­no­wość, np. bi­po­la­ry­za­cja po­li­tycz­na - do­mi­na­cja dwóch prze­ciw­staw­nych par­tii; bi­po­la­ry­za­cja rynku - du­o­pol, po­dział rynku mię­dzy dwa do­mi­nu­ją­ce pod­mio­ty itp.


Źródła:

SJP.pl

Bipolaryzm

struk­tu­ra dwu­bie­gu­no­wa (cze­goś), po­sia­da­nie przez coś dwóch bie­gu­nów; dwu­bie­gu­no­wość, bi­po­lar­ność


Bi­po­la­ryzm – dwu­bie­gu­no­wość ry­wa­li­za­cji po­li­tycz­nej. Oz­na­cza, że o wła­dzę za­bie­ga­ją z re­al­ny­mi szan­sa­mi tylko dwie par­tie, z któ­rych jedna lo­ku­je się po lewej, a druga po pra­wej stro­nie sceny po­li­tycz­nej. Ry­wa­li­za­cja dwu­bie­gu­no­wa wiąże się z wza­jem­ną opo­zy­cyj­no­ścią obu stron we wszyst­kich waż­niej­szych kwe­stiach spo­łecz­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bipryzmat

ele­ment op­tycz­ny zło­żo­ny z dwóch pryz­ma­tów, uży­wa­ny głów­nie w fo­to­me­trii


Źródła:

SJP.pl

Bira

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. hy­dron. rzeka na Da­le­kim Wscho­dzie Rosji, w Ży­dow­skim Ob­wo­dzie Au­to­no­micz­nym, lewy do­pływ Amuru


Bira – osied­le typu miej­skie­go w Rosji, w Ży­dow­skim Ob­wo­dzie Au­to­no­micz­nym. W 2010 roku li­czy­ło 3167 miesz­kań­ców.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Birbancki

od­no­szą­cy się do bir­ban­ta, wła­ści­wy bir­ban­to­wi; hu­la­szczy


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) przest. zwią­za­ny z bir­ban­to­wa­niem, do­ty­czą­cy bir­ban­to­wa­nia

przy­miot­nik dzier­żaw­czy

 (2.1) przest. na­le­żą­cy do bir­ban­ta lub bir­bant­ki


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Birbancko

przy­słó­wek

 (1.1) hu­la­szczo, li­ber­tyń­sko


Źródła:

Wiktionary

Birbant

prze­sta­rza­łe: czło­wiek pro­wa­dzą­cy lek­ko­myśl­ne życie, próż­niak, hu­la­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) przest. męż­czyz­na pro­wa­dzą­cy hu­la­szczy tryb życia


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Birbanteria

1. wszyst­ko to, co cha­rak­te­ry­stycz­ne dla bir­ban­ta;
2. hu­la­szcze życie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) rzad. to, co wła­ści­we bir­ban­to­wi

 (1.2) rzad. życie hu­la­szcze


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Birbantka

ko­bie­ta pro­wa­dzą­ca hu­la­szczy tryb życia


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) li­ber­tyń­ski, hu­la­szczy tryb życia

 (1.2) ko­bie­ta pro­wa­dzą­ca życie hu­la­szcze


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Birbantowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) przest. spę­dza­nie czasu na hu­lan­kach i roz­pu­ście


Źródła:

Wiktionary

Birbantować

daw­niej: spę­dzać czas na hu­lan­kach i roz­pu­ście; próż­no­wać, hulać


cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) pro­wa­dzić życie hu­la­szcze i roz­pust­ne

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny bir­ban­to­wać się

 (2.1) źle się pro­wa­dzić, hulać


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bircza

mia­sto w Pol­sce


}|-

Bir­cza – mia­sto w Pol­sce, po­ło­żo­ne w wo­je­wództ­wie pod­kar­pac­kim, w po­wie­cie prze­my­skim, sie­dzi­ba miej­sko-wiej­skiej gminy Bir­cza. Leży na Po­gó­rzu Prze­my­skim, nad rzeką Stup­ni­ca (do­pływ Sanu), po­to­kiem Ko­rze­niec­kim i po­to­kiem Ko­rzon­ka.

Pry­wat­ne mia­sto szla­chec­kie lo­ko­wa­ne w 1464 roku, w XVI wieku było po­ło­żo­ne w wo­je­wództ­wie ru­skim.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Birczanin

miesz­ka­niec Bir­czy (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Birczanka

miesz­kan­ka Bir­czy (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Birczański

→ Bir­cza


Patrz:Bircza

Źródła:

SJP.pl

Bird

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Birdwatcher

[czy­taj: ber­dło­czer] ama­tor oglą­da­nia pta­ków w ich na­tu­ral­nym śro­do­wi­sku; pta­siarz


Źródła:

SJP.pl

Birdwatcherka

→ bird­wat­cher [czy­taj: ber­dło­czer­ka]


Źródła:

SJP.pl

Birdwatching

[czy­taj: ber­dło­czing] oglą­da­nie pta­ków w ich na­tu­ral­nym śro­do­wi­sku; pta­siar­stwo, tu­ry­sty­ka or­ni­to­lo­gicz­na


Źródła:

SJP.pl

Birecki

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Birek

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Birema

sta­ro­rzym­ski okręt wo­jen­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) sta­roż. mar. zob. diera.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biret

gra­nia­sta lub okrą­gła cza­pecz­ka bez dasz­ka, część ofi­cjal­ne­go stro­ju du­chow­nych, przed­sta­wi­cie­li są­dow­nict­wa, se­na­tu uni­wer­sy­tec­kie­go i pro­fe­su­ry


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) okrą­głe na­kry­cie głowy – oz­na­ka bycia dok­to­rem na wyż­szych uczel­niach

 (1.2) rel. kan­cia­ste na­kry­cie głowy du­chow­nych

 (1.3) część ofi­cjal­ne­go stro­ju sę­dziów, pro­ku­ra­to­rów i ad­wo­ka­tów

 (1.4) stpol. mę­skie na­kry­cie głowy


Nie mylić z: biu­ret.

Biret (z ła­ci­ny "bir­re­tum", cza­pecz­ka) – na­kry­cie głowy znane już w XIII wieku we Fran­cji, a w Pol­sce po­pu­lar­ne od wieku XV. Przy­bie­ra­ło różne formy (beret). Naj­czę­ściej jed­nak nie­wiel­kie, kwa­dra­to­we i ści­śle zwią­za­ne z funk­cja­mi:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Birginiak

ga­tu­nek wod­ne­go ptaka z ro­dzi­ny kacz­ko­wa­tych; kacz­ka sro­ka­ta, kacz­ka pstro­ka­ta


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) ornit. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|Po­ly­stic­ta stel­le­ri|ref=tak., pstro­kacz­ka, kacz­ka sro­ka­ta, ga­tu­nek kacz­ki edre­do­no­wej;


Bir­gi­niak, kacz­ka sro­ka­ta, kacz­ka pstro­ka­ta ("Po­ly­stic­ta stel­le­ri") – ga­tu­nek śred­niej wiel­ko­ści ptaka wod­ne­go z ro­dzi­ny kacz­ko­wa­tych (Ana­ti­dae). W se­zo­nie lę­go­wym za­miesz­ku­je pół­noc­ną Sy­be­rię i Ala­skę; spo­ra­dycz­nie za­la­tu­je do Pol­ski. Jest na­ra­żo­ny na wy­gi­nię­cie.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biriusa

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. hy­dron. rzeka w az­ja­tyc­kiej czę­ści Rosji, po po­łą­cze­niu z Czuną two­rzy Ta­sie­je­wę;


Bi­riu­sa (ros. Бирюса; Ona, Она; w gór­nym biegu Bol­sza­ja Bi­riu­sa, Большая Бирюса) – rzeka w az­ja­tyc­kiej czę­ści Rosji, na te­re­nie Kraju Kras­no­jar­skie­go i ob­wo­du ir­kuc­kie­go.

Źró­dło rzeki znaj­du­je się w pa­śmie gór­skim Dżu­głym­skij Chrie­biet (część Sa­ja­nu Wschod­nie­go).


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Birkenau

(I 1942 - 27 I 1945) hit­le­row­ski obóz kon­cen­tra­cyj­ny w Brze­zin­ce, część kom­plek­su obo­zo­we­go Aus­chwitz


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Birkut

1. duży ptak dra­pież­ny z ro­dzi­ny ja­strzę­bio­wa­tych, o upie­rze­niu ciem­no­brą­zo­wym, na gło­wie i ogo­nie - bia­łym; ber­kut; bie­lik;
2. daw­niej: strza­ła z or­li­mi pió­ra­mi


Bir­kut – pol­ski herb szla­chec­ki.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Birma

pań­stwo w Azji; My­an­mar, Mjan­ma


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. polit. zob. Mjan­ma.


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Birman

po­tocz­nie: kot bir­mań­ski


Źródła:

SJP.pl

Birmanka

→ Bir­mań­czyk


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) oby­wa­tel­ka Mjan­my (Birmy)


Patrz:Birmańczyk

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Birmańczyk

oby­wa­tel Birmy (Mjan­my, My­an­ma­ru); Mjan­mań­czyk


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) oby­wa­tel Mjan­my (Birmy)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Birmański

→ Birma; my­an­mar­ski, mjan­mań­ski


przy­miot­nik

 (1.1) od­no­szą­cy się do pań­stwa Mjan­ma (Birma), wy­wo­dzą­cy się z Mjan­my (Birmy), do­ty­czą­cy Mjan­mań­czy­ków (Bir­mań­czy­ków)

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) jęz. język urzę­do­wy Mjan­my (Birmy);


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Birmańskojęzyczny

przy­miot­nik

 (1.1) taki, który po­słu­gu­je się ję­zy­kiem bir­mań­skim

 (1.2) taki, któ­re­go miesz­kań­cy po­słu­gu­ją się ję­zy­kiem bir­mań­skim

 (1.3) spi­sa­ny, stwo­rzo­ny w ję­zy­ku bir­mań­skim


Źródła:

Wiktionary

Birmingham

1. [czy­taj: ber­min­gem] mia­sto w An­glii;
2. [czy­taj: ber­ming­hem] nazwa kilku miast w USA


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki lub mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w An­glii, sie­dzi­ba władz hrab­stwa West Mid­lands;

 (1.2) geogr. to­po­nim, nazwa dwu­dzie­stu trzech miej­sco­wo­ści i gmin w USA

 (1.3) astr. kra­ter księ­ży­co­wy na pół­noc­nym krań­cu Mare Fri­go­ris


Bir­ming­ham (ang. wym. //) – mia­sto ("city") i dy­strykt me­tro­po­li­tal­ny w Wiel­kiej Bry­ta­nii, w An­glii, w hrab­stwie me­tro­po­li­tal­nym West Mid­lands. Dru­gie pod wzglę­dem licz­by lud­no­ści (po Lon­dy­nie) w Wiel­kiej Bry­ta­nii; w 2026 roku li­czy­ło 1 199 447

Cały oś­ro­dek me­tro­po­li­tal­ny (m.in. wraz z mia­sta­mi Co­ven­try, Wol­ver­hamp­ton, So­li­hull, Tam­worth, Dud­ley, Wal­sall) rów­nież jest drugi pod wzglę­dem licz­by lud­no­ści w Wiel­kiej Bry­ta­nii – za­miesz­ku­je go ok. 4.3 mln osób.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Birminghamczyk

[czy­taj: ber­min­gem­czyk albo ber­ming­hem­czyk] miesz­ka­niec Bir­ming­ha­mu


Źródła:

SJP.pl

Birminghamka

[czy­taj: ber­min­gem­ka albo ber­ming­hem­ka] miesz­kan­ka Bir­ming­ha­mu


Źródła:

SJP.pl

Birminghamski

→ Bir­ming­ham


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) geogr. zwią­za­ny z Bir­ming­ha­mem, do­ty­czą­cy Bir­ming­ha­mu


Patrz:Birmingham

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Birobidżan

mia­sto w Rosji, sto­li­ca Ży­dow­skie­go Ob­wo­du Au­to­no­micz­ne­go


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w az­ja­tyc­kiej czę­ści Rosji, po­ło­żo­ne na Da­le­kim Wscho­dzie, mię­dzy rze­ka­mi Birą i Bi­dża­nem;


Bi­ro­bi­dżan ( Биробиджан, ‏ביראָבידזשאַן‎) – mia­sto w az­ja­tyc­kiej czę­ści Rosji, po­ło­żo­ne na Da­le­kim Wscho­dzie mię­dzy rze­ka­mi Birą i Bi­dża­nem, bli­sko gra­ni­cy chiń­sko-ro­syj­skiej i szla­ku Kolei Trans­sy­be­ryj­skiej. Sto­li­ca Ży­dow­skie­go Ob­wo­du Au­to­no­micz­ne­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Birobidżanin

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Bi­ro­bi­dża­nu; osoba z tego mia­sta


Źródła:

Wiktionary

Birobidżanka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Bi­ro­bi­dża­nu; ko­bie­ta z tego mia­sta


Źródła:

Wiktionary

Birobidżański

→ Bi­ro­bi­dżan (sto­li­ca Ży­dow­skie­go Ob­wo­du Au­to­no­micz­ne­go)


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy Bi­ro­bi­dża­nu, zwią­za­ny z Bi­ro­bi­dża­nem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Birofil

mi­ło­śnik, znaw­ca, zbie­racz rek­wi­zy­tów zwią­za­nych z piwem, np. kaps­li, pu­szek, ety­kiet, pod­kła­dek; bi­ro­fi­li­sta


Źródła:

SJP.pl

Birofilia

ko­lek­cjo­no­wa­nie piw­nych ak­ce­so­riów: ety­kiet, kaps­li, pod­sta­wek, szkla­nek, kufli, ser­we­tek, bu­te­lek


Źródła:

SJP.pl

Birofilista

mi­ło­śnik, znaw­ca, zbie­racz rek­wi­zy­tów zwią­za­nych z piwem, np. kaps­li, pu­szek, ety­kiet, pod­kła­dek; bi­ro­fil


Źródła:

SJP.pl

Birofilistka

mi­ło­śnicz­ka, znaw­czy­ni, zbie­racz­ka rek­wi­zy­tów zwią­za­nych z piwem, np. kaps­li, pu­szek, ety­kiet, pod­kła­dek


Źródła:

SJP.pl

Birofilistyczny

→ bi­ro­fi­lia, → bi­ro­fi­li­sty­ka


Patrz:birofilia, → birofilistyka

Źródła:

SJP.pl

Birofilistyka

ko­lek­cjo­no­wa­nie przed­mio­tów zwią­za­nych z piwem


Bi­ro­fi­li­sty­ka (lub bi­ro­fi­lia; z niem. "Bier" piwo; gr. "phi­los" przy­ja­ciel, mi­łu­ją­cy) – hobby po­le­ga­ją­ce na ko­lek­cjo­no­wa­niu ak­ce­so­riów zwią­za­nych z piwem.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Birofilka

→ bi­ro­fil


Patrz:birofil

Źródła:

SJP.pl

Birofilski

→ bi­ro­fil


Patrz:birofil

Źródła:

SJP.pl

Biroturystyka

zwie­dza­nie miejsc po­wią­za­nych z piwem, np. bro­wa­rów, pubów itp. oraz sma­ko­wa­nie róż­nych ga­tun­ków piwa


Źródła:

SJP.pl

Birr

jed­nost­ka mo­ne­tar­na Etio­pii (1 birr = 100 cen­tów)


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) monet. wa­lu­ta Etio­pii;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Birsztany

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Lit­wie, w okrę­gu ko­wień­skim;


Birsz­ta­ny (lit. "Birštonas") – mia­sto na Lit­wie, nad Niem­nem, na po­łud­nie od Kowna. Znane od XIV w., od 1966 mia­sto. Ok. 3 tys. miesz­kań­ców (2005).

Po­ło­żo­ne na pra­wym brze­gu Niem­na, w miej­scu gdzie rzeka two­rzy ma­low­ni­cze me­an­dry. Mia­sto ota­cza­ją sos­no­we lasy. Są miej­scem ku­ra­cji i wy­po­czyn­ku. Są tu sa­na­to­ria. Wody mi­ne­ral­ne za­wie­ra­ją m.in. potas i ma­gnez.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Birsztański

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy Birsz­tan


Źródła:

Wiktionary

Birtugan

mie­sza­niec pow­sta­ły przez sko­ja­rze­nie wiel­błą­da jed­no­garb­ne­go (dro­ma­de­ra) z dwu­garb­nym (bak­tria­nem); tulu, nar


Bir­tu­gan, wiel­błąd mie­sza­ny, tulu, nar – hy­bry­da wiel­błą­da jed­no­garb­ne­go (dro­ma­de­ra) z dwu­garb­nym (bak­tria­nem). Są spo­ty­ka­ne w Af­ga­ni­sta­nie, Ka­zach­sta­nie, Ira­nie, Rosji i Tur­cji. Bir­tu­ga­ny są więk­sze i sil­niej­sze od swo­ich ro­dzi­ców, mają jeden garb i są ła­god­niej­sze w obej­ściu. W Ka­zach­sta­nie sa­mi­ce bir­tu­ga­nów (hy­bry­da F1) krzy­żu­je się po­now­nie z bak­tria­nem dla uzy­ska­nia hy­bry­dy F2 (3/4 bak­tria­na i 1/4 dro­ma­de­ra).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Biruang

czar­ny niedź­wiedź z bia­ła­wą pod­ko­wą na pier­si; za­miesz­ku­je lasy Pół­wy­spu In­do­chiń­skie­go i wysp In­do­nez­ji; niedź­wiedź ma­laj­ski


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) zool. nazwa sy­ste­ma­tycz­na|He­larc­tos|Hors­field|ref=tak., dra­pież­ny ssak z ro­dzi­ny niedź­wie­dzio­wa­tych wy­stę­pu­ją­cy w po­łud­nio­wej i po­łud­nio­wo-wschod­niej Azji;


Bi­ru­ang ("He­larc­tos") – ro­dzaj ssa­ków dra­pież­nych z po­dro­dzi­ny Ur­si­nae w obrę­bie ro­dzi­ny niedź­wie­dzio­wa­tych (Ur­si­dae).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biruta

imię żeń­skie


Bi­ru­ta ("Birutė") – imię żeń­skie po­cho­dze­nia li­tew­skie­go. Wy­wo­dzi się od słowa "birti" oz­na­cza­ją­ce­go: „roz­pra­szać”, „wy­le­wać”.

Imię na­le­ża­ło w Pol­sce do rzad­ko na­da­wa­nych i takim po­zo­sta­je. W stycz­niu 2024 r. w re­je­strze PESEL, wśród pu­blicz­nie do­stęp­nych da­nych do­ty­czą­cych osób ży­ją­cych, wy­ka­za­no 160 ko­biet o imie­niu Bi­ru­ta na­da­nym jako imię pier­wsze oraz 64 ko­bie­ty no­szą­ce imię Bi­ru­ta jako imię dru­gie.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Biryani

[czy­taj: bi­ria­ni] ryż za­pie­ka­ny z mię­sem i wa­rzy­wa­mi, danie kuch­ni in­dyj­skiej


Źródła:

SJP.pl

Birytualista

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) rel. du­chow­ny ka­to­lic­ki, który ma prawo ce­le­bro­wać sa­kra­men­ty i inne na­bo­żeń­stwa w dwóch obrząd­kach;


Bi­ry­tu­a­li­sta – du­chow­ny ka­to­lic­ki, który ma prawo ce­le­bro­wać sa­kra­men­ty i inne na­bo­żeń­stwa w dwóch obrząd­kach – naj­czę­ściej jest to ryt ła­ciń­ski i jeden z obrząd­ków wschod­nich.

Przy­kła­do­wo: du­chow­ny obrząd­ku ła­ciń­skie­go otrzy­mu­je poz­wo­le­nie na po­słu­gę li­tur­gicz­ną w jed­nym kon­kret­nym obrząd­ku wschod­nim, lub też du­chow­ny obrząd­ku wschod­nie­go otrzy­mu­je poz­wo­le­nie albo na po­słu­gę li­tur­gicz­ną w obrząd­ku ła­ciń­skim, albo w innym obrząd­ku wschod­nim.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Birytualny

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z pod­wój­nym ry­tu­a­łem, do­ty­czą­cy pod­wój­ne­go ry­tu­a­łu


Źródła:

Wiktionary

Birżański

przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy Birż, zwią­za­ny z Bir­ża­mi


Źródła:

Wiktionary

Birże

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Lit­wie, w okrę­gu po­nie­wie­skim.


Zo­bacz też: Birże (gmina).

Birże (lit. "Biržai", łot. "Birži", ros. "Биржи") – mia­sto na Lit­wie, po­ło­żo­ne nad rze­ka­mi Opo­szcza (lit. Apaščia) i Egło­na (lit. Aglu­o­na) oraz je­zio­rem Szyr­we­na; dawna pol­ska re­zy­den­cja ma­gnac­ka.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Bis

do­dat­ko­wy wy­stęp na ży­cze­nie pu­blicz­no­ści


Bis (z łac. „dwa razy, je­szcze raz”) – do­dat­ko­wy utwór, wy­ko­na­ny poza pro­gra­mem kon­cer­tu na ży­cze­nie pu­blicz­no­ści.

Także en­tuz­ja­stycz­ny okrzyk pu­blicz­no­ści do­ma­ga­ją­cej się po­now­ne­go wy­ko­na­nia ut­wo­ru lub wy­ko­na­nia do­dat­ko­we­go ut­wo­ru, nie­prze­wi­dzia­ne­go w pro­gra­mie.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bisabolen

wę­glo­wo­dór nie­na­sy­co­ny z grupy ter­pe­nów (sesk­wi­ter­pen), skład­nik olej­ków ete­rycz­nych, np. cy­try­ny, ore­ga­no


Źródła:

SJP.pl

Bisabolol

al­ko­hol ter­pe­no­wy uzy­ski­wa­ny głów­nie z ru­mian­ku, dzia­ła­ją­cy ko­ją­co


Źródła:

SJP.pl

Bisacharyd

wę­glo­wo­dan zbu­do­wa­ny z dwóch czą­ste­czek cu­krów pro­stych po­łą­czo­nych wią­za­niem gli­ko­zy­do­wym; dwu­sa­cha­ryd, di­sa­cha­ryd, dwu­cu­kier, bioza


Źródła:

SJP.pl

Bisaga

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski, Za­ol­zie. wał­koń, nie­rób


Źródła:

Wiktionary

Bisagowani

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. obi­ja­nie się, nie­rób­stwo


Źródła:

Wiktionary

Bisagować

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski, Za­ol­zie. wy­mi­gi­wać się od pracy, le­niu­cho­wać

 (1.2) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski, Za­ol­zie. włó­czyć się


Źródła:

Wiktionary

Bisajanka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) etn. przed­sta­wi­ciel­ka rdzen­nej lud­no­ści za­miesz­ku­ją­cej pół­noc­no-za­chod­nie wy­brze­że wyspy Bor­neo


Źródła:

Wiktionary

Bisbigliando

wy­ko­na­nie tre­mo­la na har­fie


Źródła:

SJP.pl

Bischofshofen

Bis­chofs­ho­fen – mia­sto, oś­ro­dek nar­ciar­ski i wy­po­czyn­ko­wy w Au­strii, w kraju związ­ko­wym Sal­zburg, w po­wie­cie St. Jo­hann im Pon­gau, w do­li­nie rzeki Sal­zach.

Znaj­du­je się tu kom­pleks skocz­ni nar­ciar­skich, w tym naj­bar­dziej znana skocz­nia im. Paula Aus­ser­le­it­ne­ra, na któ­rej co­rocz­nie 6 stycz­nia koń­czy się Tur­niej Czte­rech Skocz­ni.


Źródła:

Wikipedia

Biscione

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki lub mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) he­rald. wło­ski he­ral­dycz­ny sym­bol przed­sta­wia­ją­cy węża po­ły­ka­ją­ce­go dziec­ko po­ja­wia­ją­cy się m.in. w her­bach Me­dio­la­nu, rodu Vi­scon­tich i Swo­rzów czy logo Alfa Romeo


Źródła:

Wiktionary

Bisdiapason

od­le­głość dwóch oktaw; ter­min sto­so­wa­ny w trak­ta­tach te­o­re­tycz­nych Śred­nio­wie­cza i Re­ne­san­su


Źródła:

SJP.pl

Bise

skrót od: Bank Ini­cja­tyw Spo­łecz­no-Eko­no­micz­nych


Bise – lo­kal­ny wiatr wie­ją­cy głów­nie ze wscho­du i pół­noc­ne­go wscho­du, nad ob­ni­że­niem mię­dzy Al­pa­mi a Jurą. Latem przy­no­si suche po­wie­trze, po­go­da jest sło­necz­na, a tem­pe­ra­tu­ra od­po­wied­nia do pory roku. Zimą na­pły­wa­ją­ce po­wie­trze jest zimne i wil­got­ne oraz duże ni­skie zach­mu­rze­nie. Efek­ty wia­tru są szcze­gól­nie od­czu­wal­ne w oko­li­cy Ge­ne­wy.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bisegmentacja

po­dział na dwa seg­men­ty


Źródła:

SJP.pl

Biseks

po­tocz­nie o bi­sek­su­a­li­ście; bi


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. bi­sek­su­a­li­sta


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bisekstylny

przy­miot­nik

 (1.1) okre­śle­nie roku prze­stęp­ne­go;


Źródła:

Wiktionary

Biseksualista

osoba od­czu­wa­ją­ca po­ciąg płcio­wy do męż­czyzn i ko­biet; po­tocz­nie: bi­seks, bi


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) seks. osoba od­czu­wa­ją­ca po­ciąg sek­su­al­ny do ludzi obyd­wu płci


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biseksualistka

→ bi­sek­su­a­li­sta


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) seks. ko­bie­ta od­czu­wa­ją­ca po­ciąg sek­su­al­ny do ludzi obyd­wu płci


Patrz:biseksualista

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biseksualizm

popęd płcio­wy do oboj­ga płci; bi­sek­su­al­ność


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) seks. od­czu­wa­nie po­pę­du płcio­we­go do osob­ni­ków obu płci;

 (1.2) biol. wy­stę­po­wa­nie u da­ne­go osob­ni­ka gru­czo­łów płcio­wych za­rów­no mę­skich, jak i żeń­skich


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biseksualnie

przy­słó­wek spo­so­bu

 (1.1) w spo­sób bi­sek­su­al­ny


Źródła:

Wiktionary

Biseksualność

popęd płcio­wy do oboj­ga płci; bi­sek­su­a­lizm


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bi­sek­su­al­ne; cecha tych, któ­rzy są bi­sek­su­al­ni


Bi­sek­su­al­ność (z łac. "bi" „oboje, dwa” oraz z se­xu­a­lis „płcio­wy”), także: "bi­sek­su­a­lizm" – po­ciąg sek­su­al­ny do za­rów­no męż­czyzn, jak i ko­biet.

Ter­min „bi­sek­su­a­lizm” jest czę­sto uży­wa­ny głów­nie w kon­tek­ście ogól­ne­go po­cią­gu do ko­biet i jak i męż­czyzn, jed­nak bi­sek­su­al­ność (orien­ta­cji sek­su­al­na) od­po­wia­da wy­łącz­nie za po­ciąg sek­su­al­ny, więc nie jest tym samym co bi­ro­man­tycz­ność (orien­ta­cja ro­man­tycz­na) która od­po­wia­da za ro­man­tycz­ne od­czu­cia wobec tych sa­mych osób lub płci.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biseksualny

1. obupł­cio­wy, her­ma­fro­dy­tycz­ny; oboj­na­czy, oboj­nac­ki;
2. taki, który od­czu­wa po­ciąg sek­su­al­ny do obu płci


przy­miot­nik

 (1.1) seks. od­czu­wa­ją­cy po­ciąg sek­su­al­ny do osob­ni­ków obu płci

 (1.2) biol. do­ty­czą­cy or­ga­niz­mu obupł­cio­we­go


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biseptol

nazwa hand­lo­wa an­ty­bio­ty­ku uży­wa­ne­go w le­cze­niu za­ka­żeń dróg od­de­cho­wych, ukła­du mo­czo­we­go i prze­wo­du po­kar­mo­we­go


Źródła:

SJP.pl

Bisfenol

bis­fe­nol A - zwią­zek sto­so­wa­ny w pro­duk­cji two­rzyw sztucz­nych


Źródła:

SJP.pl

Bishalter

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) gw-pl|Górny Śląsk. biu­sto­nosz


Źródła:

Wiktionary

Bishop

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Bisior

1. na­szyj­nik z pereł na­szy­wa­nych na jed­wab­nej ta­śmie;
2. daw­niej: cenna tka­ni­na, naj­czę­ściej lnia­na;
3. wy­dzie­li­na gru­czo­łu bi­sio­ro­we­go małży


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zool. wiąz­ka jed­wa­bi­stych nici pow­sta­ją­ca z szyb­ko krzep­ną­cej wy­dzie­li­ny niek­tó­rych małży;

 (1.2) daw. cien­ka tka­ni­na wy­ra­bia­nia z bi­sio­ru (1.1)

 (1.3) daw. de­li­kat­na i kosz­tow­na tka­ni­na (ba­weł­nia­na, lnia­na lub weł­nia­na)

 (1.4) wi­sior, fe­ston, gir­lan­da

 (1.5) lśnią­ce pa­cior­ki


Bi­sior (sta­ro­rus. "biser" – na­szyj­nik z pereł) – wiąz­ka jed­wa­bi­stych nici pow­sta­ją­ca z szyb­ko krzep­ną­cej wy­dzie­li­ny niek­tó­rych, głów­nie mor­skich małży (omu­łek, szoł­dra) lub rzad­ko słod­ko­wod­nych (ra­cicz­ni­ca). Wśród ga­tun­ków wy­stę­pu­ją­cych w Pol­sce bi­sior wyt­wa­rza ra­cicz­ni­ca zmien­na.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bisiorka

ga­tu­nek ptaka z ro­dzi­ny kacz­ko­wa­tych


Bi­sior­ka ("Bi­ziu­ra lo­ba­ta") – trud­ny do skla­sy­fi­ko­wa­nia ga­tu­nek du­że­go ptaka z ro­dzi­ny kacz­ko­wa­tych (Ana­ti­dae). Za­miesz­ku­je Au­stra­lię razem z Tas­ma­nią. Samce są więk­sze, bar­dziej barw­ne i po­sia­da­ją uni­kal­ny wśród ka­czek przy­da­tek gło­wo­wy na bro­dzie, który pod­czas toków może się po­więk­szać do roz­mia­rów piłki gol­fo­wej.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bisiorowy

→ bi­sior


Patrz:bisior

Źródła:

SJP.pl

Biskajski

1. zwią­za­ny z Za­to­ką Bi­skaj­ską, za­to­ką mię­dzy Fran­cją a Pół­wy­spem Ibe­ryj­skim;
2. wie­lo­ryb a. wal bi­skaj­ski - ssak o czar­nym ubar­wie­niu, moż­li­we też białe plamy, osią­ga­ją­cy dłu­gość ciała 13-18 me­trów i nawet ponad 50 ton masy ciała, ży­ją­cy w wo­dach oce­a­nicz­nych, za­gro­żo­ny wy­gi­nię­ciem


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) dosł. zwią­za­ny z Biz­ka­ią, do­ty­czą­cy Biz­kai (kra­i­ny w Kraju Ba­sków)

 (1.2) zwią­za­ny z Za­to­ką Bi­skaj­ską, do­ty­czą­cy Za­to­ki Bi­skaj­skiej

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) jęz. dia­lekt ję­zy­ka ba­skij­skie­go uży­wa­ny w Biz­kai


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Biskowice

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. wieś na za­chod­niej Ukra­i­nie, w ob­wo­dzie lwow­skim, w re­jo­nie sam­bor­skim, po­ło­żo­na nad rzeką Strwiąż;


Bi­sko­wi­ce (ukr. Бісковичі) – wieś w za­chod­niej Ukra­i­nie, w ob­wo­dzie lwow­skim, w re­jo­nie sam­bor­skim, w sie­dzi­ba hro­ma­dy Bi­sko­wi­ce.

Lud­ność: 2300 miesz­kań­ców (2025 r.). Po­ło­żo­na nad rzeką Strwiąż.

We wsi jest przy­sta­nek ko­le­jo­wy Bi­sko­wi­ce.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Biskup

w Ko­ścio­łach ka­to­lic­kich i pra­wo­sław­nych: du­chow­ny ma­ją­cy naj­wyż­szy sto­pień świę­ceń ka­płań­skich


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) kośc. w ko­ścio­łach chrze­ści­jań­skich du­chow­ny wy­so­kie­go szcze­bla, ze świę­ce­nia­mi bi­sku­pi­mi lub or­dy­no­wa­ny na urząd bi­sku­pi, naj­czę­ściej kie­ru­ją­cy die­cez­ją;


Bi­skup ( epi­sco­pus; ἐπίσκοπος, epi­sko­pos: na­dzor­ca, opie­kun) – w Ko­ścio­łach chrze­ści­jań­skich zwierzch­nik ko­ścio­ła par­ty­ku­lar­ne­go „jako za­stęp­ca i wy­słan­nik Chry­stu­sa”. Ro­zu­mie­nie różni się w za­leż­no­ści od wyz­na­nia chrze­ści­jań­skie­go. W Ko­ście­le rzym­sko­ka­to­lic­kim, Ko­ścio­łach sta­ro­ka­to­lic­kich i w Ko­ścio­łach pra­wo­sław­nych jest nim du­chow­ny, męż­czyz­na, ma­ją­cy peł­nię sa­kra­men­tu świę­ceń.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biskupa

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) kośc. zwierzch­nicz­ka ko­ściel­na wy­so­kie­go szcze­bla, zwy­kle lu­te­rań­skie­go, kie­ru­ją­ca die­cez­ją

forma rze­czow­ni­ka|ro­dzaj=mę­sko­o­so­bo­wy.

 (2.1) D. i B. lp. od bi­skup


Źródła:

Wiktionary

Biskupczanin

miesz­ka­niec Bi­skup­ca


Źródła:

SJP.pl

Biskupczanka

miesz­kan­ka Bi­skup­ca


Źródła:

SJP.pl

Biskupi

1. taki, który jest cha­rak­te­ry­stycz­ny dla bi­sku­pa lub jest w po­sia­da­niu bi­sku­pa;
2. taki, który jest fio­le­to­wy z od­cie­niem ama­ran­to­wym


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) rel. do­ty­czą­cy do bi­sku­pa, zwią­za­ny z bi­sku­pem

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (2.1) ma­ją­cy kolor ama­ran­to­wo­fio­le­to­wy, taki jak kolor szaty bi­sku­pa

forma rze­czow­ni­ka.

 (3.1) M. i W. lm. od: bi­skup


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biskupice

1. nazwa wielu wsi w Pol­sce;
2. dziel­ni­ca Za­brza;
3. wieś na Sło­wa­cji


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Biskupicki

przy­miot­nik od: Bi­sku­pi­ce


Źródła:

SJP.pl

Biskupiec

1. mia­sto w Pol­sce;
2. wieś w Pol­sce


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w Pol­sce, w po­wie­cie olsz­tyń­skim;


Bi­sku­piec (lub "Bi­sku­piec Re­szel­ski"; Bis­chofs­burg) – mia­sto w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim, w po­wie­cie olsz­tyń­skim, sie­dzi­ba gminy miej­sko-wiej­skiej Bi­sku­piec. Mia­sto po­ło­żo­ne jest na Po­je­zie­rzu Olsz­tyń­skim nad rzeką Dymer.

We­dług da­nych GUS z 1 stycz­nia 2024 r. Bi­sku­piec li­czył 9924 miesz­kań­ców.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biskupiecki

przy­miot­nik od: Bi­sku­piec, Bi­sku­piec Po­mor­ski


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy Bi­skup­ca

 (1.2) do­ty­czą­cy Bi­skup­ca Po­mor­skie­go


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biskupin

1. wieś w Pol­sce;
2. osied­le we Wroc­ła­wiu


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. to­po­nim, nazwa dziel­ni­cy Wroc­ła­wia oraz kilku wsi w Pol­sce;

 (1.2) ar­che­ol. nazwa sta­no­wi­ska ar­che­o­lo­gicz­ne­go na Po­je­zie­rzu Gnieź­nień­skim zwią­za­ne­go z krę­giem kul­tu­ry łu­życ­kiej;


Gród w Bi­sku­pi­nie – sta­no­wi­sko ar­che­o­lo­gicz­ne na Po­je­zie­rzu Żniń­sko-Mo­gi­leń­skim we wsi Bi­sku­pin w wo­je­wództ­wie ku­jaw­sko-po­mor­skim. Od­kry­cie osady było jed­nym z naj­waż­niej­szych wy­da­rzeń w dzie­jach pol­skiej i eu­ro­pej­skiej ar­che­o­lo­gii.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biskupinianin

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Bi­sku­pi­na

 (1.2) osoba po­cho­dzą­ca z Bi­sku­pi­na, uro­dzo­na w Bi­sku­pi­nie


Źródła:

Wiktionary

Biskupinianka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Bi­sku­pi­na

 (1.2) ko­bie­ta po­cho­dzą­ca z Bi­sku­pi­na, uro­dzo­na w Bi­sku­pi­nie


Źródła:

Wiktionary

Biskupiński

przy­miot­nik od: Bi­sku­pin


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy Bi­sku­pi­na


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biskupka

w niek­tó­rych Ko­ścio­łach chrze­ści­jań­skich: ko­bie­ta ma­ją­ca naj­wyż­szy sto­pień świę­ceń ka­płań­skich


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) kośc. w niek­tó­rych ko­ścio­łach chrze­ści­jań­skich du­chow­na wy­so­kie­go szcze­bla, ze świę­ce­nia­mi bi­sku­pi­mi lub or­dy­no­wa­na na urząd bi­sku­pi, naj­czę­ściej kie­ru­ją­ca die­cez­ją


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biskupnica

Bi­skup­ni­ca (niem. "Bis­chofs­wal­de," ka­szub. "Biskùpnica") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie człu­chow­skim, w gmi­nie Człu­chów. Leży przy tra­sie linii ko­le­jo­wej Człu­chów-Szcze­ci­nek.

Wieś jest sie­dzi­bą so­łect­wa "Bi­skup­ni­ca". W skład so­łect­wa wcho­dzi rów­nież miej­sco­wość Gę­ba­rze­wo.


Źródła:

Wikipedia

Biskupski

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Biskupstwo

1. jed­nost­ka po­dzia­łu te­ry­to­rial­ne­go w Ko­ście­le; die­cez­ja
2. urząd, god­ność bi­sku­pa


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) kośc. god­ność, urząd bi­sku­pa

 (1.2) kośc. praw. ad­mi­ni­stra­cyj­ny okręg ko­ściel­ny pod ju­rys­dyk­cją bi­sku­pa


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biskwit

1. lek­kie, do­brze wy­pie­czo­ne cia­sto cu­kier­ni­cze; bisz­kopt;
2. trwa­łe pie­czy­wo cu­kier­ni­cze, np. her­bat­nik, su­char;
3. przed­miot de­ko­ra­cyj­ny przy­po­mi­na­ją­cy mar­mur;
4. pół­pro­dukt w prze­my­śle ce­ra­micz­nym; bisz­kopt


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) wstęp­nie wy­pa­lo­na ce­ra­mi­ka przed szkli­wie­niem;

 (1.2) ce­ra­mi­ka niesz­kli­wio­na o po­wierzch­ni przy­po­mi­na­ją­cej mar­mur

 (1.3) cuk. cia­sto bisz­kop­to­we


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biskwitowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) techn. wy­pa­la­nie su­ro­we­go wy­ro­bu ce­ra­micz­ne­go przed szkli­wie­niem


Źródła:

Wiktionary

Biskwitować

wy­ża­rzać su­ro­wy wyrób ce­ra­micz­ny przed szkli­wie­niem w tem­pe­ra­tu­rze 900°C


Źródła:

SJP.pl

Biskwitowy

→ bisk­wit


Patrz:biskwit

Źródła:

SJP.pl

Bislama

język kre­ol­ski pow­sta­ły na bazie an­giel­skie­go, język urzę­do­wy Va­nu­a­tu


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) jęz. jeden z ję­zy­ków urzę­do­wych na Va­nu­a­tu;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bismala

for­mu­ła roz­po­czy­na­ją­ca surę Ko­ra­nu, sta­no­wią­ca także mu­zuł­mań­ski or­na­ment ka­li­gra­ficz­ny i ar­chi­tek­to­nicz­ny; bas­ma­la, bis­mil­la, bis­mil­lah


Źródła:

SJP.pl

Bismarck

[czy­taj: bis­mark] naz­wi­sko, np. Otto von Bis­marck (1815-98), nie­miec­ki ksią­żę, pier­wszy kanc­lerz zjed­no­czo­ne­go ce­sar­stwa nie­miec­kie­go


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bismarkowski

taki jak u Bis­marc­ka, cha­rak­te­ry­stycz­ny dla Bis­marc­ka


Źródła:

SJP.pl

Bismilla

for­mu­ła roz­po­czy­na­ją­ca surę Ko­ra­nu, sta­no­wią­ca także mu­zuł­mań­ski or­na­ment ka­li­gra­ficz­ny i ar­chi­tek­to­nicz­ny; bis­ma­la, bas­ma­la, bis­mil­lah


Źródła:

SJP.pl

Bismillah

for­mu­ła roz­po­czy­na­ją­ca surę Ko­ra­nu, sta­no­wią­ca także mu­zuł­mań­ski or­na­ment ka­li­gra­ficz­ny i ar­chi­tek­to­nicz­ny; bis­ma­la, bis­mil­la, bas­ma­la


Źródła:

SJP.pl

Bisnowaty

przy­miot­nik

 (1.1) przest. gw-pl|Dro­ho­bycz., reg-pl|Kresy po­łud­nio­we,Prze­myśl. głupi, nar­wa­ny, nie­speł­na ro­zu­mu

 (1.2) daw. gw-pl|Ka­mie­niec Po­dol­ski. opę­ta­ny, na­past­li­wy


Źródła:

Wiktionary

Bisowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) muz. pow­ta­rza­nie ut­wo­ru albo wy­ko­ny­wa­nie do­dat­ko­we­go ut­wo­ru na ży­cze­nie pu­blicz­no­ści


Źródła:

Wiktionary

Bisować

od­gry­wać, odś­pie­wy­wać bis; pow­ta­rzać


Źródła:

SJP.pl

Bisowy

przy­miot­nik od: bis


Źródła:

SJP.pl

Bissa

1. język urzę­do­wy Bur­ki­na Faso;
2. pod­ga­tu­nek żół­wia szyl­kre­to­we­go


Bissa – grupa et­nicz­na z ro­dzi­ny ludów Mande, za­miesz­ku­ją­ca na te­re­nach Bur­ki­na Faso, Ghany, Wy­brze­ża Kości Sło­nio­wej i w mniej­szej licz­bie w Togo. Po­słu­gu­ją się ję­zy­kiem bissa z grupy mande. Ich po­pu­la­cję sza­cu­je się na bli­sko 1 mi­lion.

Bissa żyją głów­nie z upra­wy prosa, ku­ku­ry­dzy, ryżu i orzesz­ków ziem­nych. Sprze­da­ją ba­weł­nę i wa­rzy­wa.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bissau

sto­li­ca Gwi­nei Bis­sau


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. sto­li­ca Gwi­nei Bis­sau;


Bis­sau – sto­li­ca Gwi­nei Bis­sau. Jest naj­więk­szym mia­stem i głów­nym por­tem kraju z 427 400 miesz­kań­ca­mi (2007). Po­ło­żo­ne na wy­spie u uj­ścia rzeki Gêba do Oce­a­nu At­lan­tyc­kie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bissauczyk

[czy­taj: bis­sał­czyk] miesz­ka­niec Bis­sau (sto­li­cy Gwi­nei Bis­sau)


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Bis­sau; osoba z tego mia­sta


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bissauka

[czy­taj: bis­sał­ka] miesz­kan­ka Bis­sau (sto­li­cy Gwi­nei Bis­sau)


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Bis­sau; ko­bie­ta z tego mia­sta


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bissauski

→ Bis­sau [czy­taj: bis­sał­ski]


przy­miot­nik

 (1.1) od­no­szą­cy się do mia­sta Bis­sau


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bista

naz­wi­sko, np. Hen­ryk Bista (zm. 1997), aktor


Źródła:

SJP.pl

Bistabilność

→ bi­sta­bil­ny


Patrz:bistabilny

Źródła:

SJP.pl

Bistabilny

ma­ją­cy dwa sta­bil­ne stany


Źródła:

SJP.pl

Bisti

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) per­ska mo­ne­ta o war­to­ści 20 di­na­rów;


Bisti – per­ska mo­ne­ta o war­to­ści 20 di­na­rów, bita od XVI wieku. "Bisti" naj­dłu­żej emi­to­wa­no w Gruz­ji pod oku­pa­cją ro­syj­ską – do 1810 r., gdzie od­po­wia­da­ła dwóm ko­piej­kom.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Bistor

krem­pli­na; we włó­kien­nict­wie:
1. skę­dzie­rza­wio­na przę­dza syn­te­tycz­na o dużej pu­szy­sto­ści;
2. tka­ni­na, dzia­ni­na z tej przę­dzy;
3. po­tocz­nie: odzież z ta­kiej dzia­ni­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) włók. przę­dza syn­te­tycz­na pro­duk­cji pol­skiej o dużej pu­szy­sto­ści; także tka­ni­na, dzia­ni­na z tej przę­dzy;

 (1.2) pot. ubra­nie z bi­sto­ru (1.1)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bistorowy

przy­miot­nik od: bi­stor


Źródła:

SJP.pl

Bistr

ciem­no­brą­zo­wa farba spo­rzą­dza­na z sadzy drzew­nej, sto­so­wa­na w śred­nio­wie­czu w ma­lar­stwie ak­wa­re­lo­wym i ce­ra­micz­nym


Bistr, bi­ster (fr. " bi­stre" - ciem­no­bru­nat­ny, ciem­no­brą­zo­wy) – przez­ro­czy­sty pig­ment wyt­wa­rza­ny z roz­pu­szczo­nej w wo­dzie i kleju smo­li­stej sadzy, uzy­ski­wa­nej przy spa­la­niu róż­nych ga­tun­ków drew­na, głów­nie bu­ko­we­go.

W za­leż­no­ści od uży­te­go su­row­ca i spo­so­bu przy­go­to­wa­nia uzy­sku­je barwy od ciem­no­żół­tej do ciem­no­brą­zo­wej.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bistro

ro­dzaj baru z pro­sty­mi da­nia­mi, za­ką­ska­mi, al­ko­ho­la­mi; nie­wiel­ka re­sta­u­ra­cja


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) książk. gastr. nie­wiel­ka re­sta­u­ra­cja, wi­niar­nia, bar z za­ką­ska­mi i na­po­ja­mi al­ko­ho­lo­wy­mi;


Zo­bacz też: Bi­stro (Bo­śnia i Her­ce­go­wi­na).

Bi­stro – nie­wiel­ki, czę­sto zaj­mu­ją­cy na­roż­ny bu­dy­nek lokal ga­stro­no­micz­ny, który jest spe­cy­ficz­ną kom­bi­na­cją re­sta­u­ra­cji z barem i ka­wiar­nią.

Zaz­wy­czaj w bi­strach pa­nu­je kli­mat luź­nej ele­gan­cji, który odróż­nia te lo­ka­le od ty­po­wych, po­waż­nych re­sta­u­ra­cji.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bisulfat

kwa­śny siar­czan so­do­wy


Źródła:

SJP.pl

Bisurman

bi­sur­ma­nin; daw­niej:
1. po­gard­li­wie o wyz­naw­cy is­la­mu;
2. urwis, hul­taj


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) daw. po­gard. wyz­naw­ca is­la­mu, ma­ho­me­ta­nin

 (1.2) przest. przen. czło­wiek (zwła­szcza dziec­ko) roz­pu­szczo­ny, zu­chwa­ły, hul­taj, urwis, ur­wi­po­łeć, ło­bu­ziak


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bisurmanica

→ bi­sur­man


Patrz:bisurman

Źródła:

SJP.pl

Bisurmanienie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|bi­sur­ma­nić.


Źródła:

Wiktionary

Bisurmanin

bi­sur­man; daw­niej:
1. po­gard­li­wie o wyz­naw­cy is­la­mu;
2. urwis, hul­taj


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) daw. po­gard. wyz­naw­ca is­la­mu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bisurmanić

1. robić, co się chce, pro­wa­dzić hu­la­szcze życie; hulać, bra­dzia­żyć, lum­po­wać, lam­par­to­wać się;
2. ło­bu­zo­wać, pso­cić, roz­ra­biać;
3. uwo­dzić czy­jąś żonę


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) daw. na­wra­cać na wiarę ma­ho­me­tań­ską; tur­czyć

cza­sow­nik zwrot­ny nie­do­ko­na­ny bi­sur­ma­nić się

 (2.1) daw. wieść hu­la­szcze życie

 (2.2) daw. pso­cić

 (2.3) daw. przyj­mo­wać islam; Glo­ger|Bi­sur­man|bi­sur­man.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bisurmanka

→ bi­sur­man


Patrz:bisurman

Źródła:

SJP.pl

Bisurmański

→ bi­sur­man, → bi­sur­ma­nin (daw­niej, po­gard­li­wie: mu­zuł­mań­ski)


przy­miot­nik

 (1.1) stpol. ma­ho­me­tań­ski, is­lam­ski


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bisz

naz­wi­sko


Bisz, właśc. Ja­ro­sław Ja­ru­szew­ski (ur. 9 maja 1984 w Byd­go­szczy) – pol­ski raper, poeta i pro­du­cent mu­zycz­ny. Ja­ro­sław Ja­ru­szew­ski znany jest prze­de wszyst­kim z wy­stę­pów w ze­spo­le hip-ho­po­wym B.O.K. Współt­wo­rzył także duety wraz z pro­du­cen­ta­mi mu­zycz­ny­mi Kosą i Pekro. Pro­wa­dzi po­nad­to so­lo­wą dzia­łal­ność ar­ty­stycz­ną.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Biszcza

wieś w Pol­sce


Bi­szcza (do 30 grud­nia 1999 "Bi­szcza Pier­wsza") – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, w po­wie­cie bił­go­raj­skim, w gmi­nie Bi­szcza. Leży na Pła­sko­wy­żu Tar­no­grodz­kim, nad rzeką Ła­zow­ną.

Wieś kró­lew­ska Bies­cza, po­ło­żo­na była w 1589 roku w sta­ro­stwie nie­gro­do­wym krze­szow­skim w ziemi prze­my­skiej wo­je­wództ­wa ru­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Biszczański

→ Bi­szcza


Patrz:Biszcza

Źródła:

SJP.pl

Biszek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) gw-pl|Santa Cat­ha­ri­na. robak

 (1.2) gw-pl|Santa Cat­ha­ri­na. pchła


Źródła:

Wiktionary

Biszewo

Bi­sze­wo – wieś w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie pod­la­skim, w po­wie­cie sie­mia­tyc­kim, w gmi­nie Gro­dzisk.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa bia­ło­stoc­kie­go.

Wier­ni ko­ścio­ła rzym­sko­ka­to­lic­kie­go na­le­żą do pa­ra­fii Trój­cy Prze­najś­więt­szej w Dziad­ko­wi­cach.


Źródła:

Wikipedia

Biszkecki

→ Bisz­kek (sto­li­ca Kir­gi­sta­nu); bisz­ke­kań­ski


przy­miot­nik

 (1.1) od­no­szą­cy się do mia­sta Bisz­kek, zwią­za­ny z mia­stem Bisz­kek


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biszkek

sto­li­ca Kir­gi­sta­nu


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. sto­li­ca Kir­gi­sta­nu;


Bisz­kek ( Бишкек, trl. "Biškek", trb. "Bisz­kek"; Бишкек, trl. "Biškek", trb. "Bisz­kiek"; do roku 1926 Pisz­pek, w la­tach 1926–1991 Frun­ze) – sto­li­ca i naj­więk­sze mia­sto Kir­gi­sta­nu, po­ło­żo­ne w Tien­sza­nie u pod­nó­ża Gór Kir­gi­skich w Kot­li­nie Czuj­skiej, nad rze­ka­mi Ała Arcza i Ała­me­din. Na pół­no­cy mia­sto prze­ci­na kanał Wiel­ki Czuj­ski.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biszkekanka

miesz­kan­ka Bisz­ke­ku


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Bisz­ke­ku; ko­bie­ta z tego mia­sta


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biszkekańczyk

miesz­ka­niec Bisz­ke­ku


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Bisz­ke­ku; osoba z tego mia­sta


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biszkekański

→ Bisz­kek (sto­li­ca Kir­gi­sta­nu); bisz­kec­ki


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Bisz­ke­kiem (sto­li­cą Kir­gi­sta­nu)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biszkokt

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) stpol. bisz­kopt


Źródła:

Wiktionary

Biszkopcik

zdrob­nie­nie od: bisz­kopt


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od bisz­kopt


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biszkopt

wyrób cu­kier­ni­czy z cia­sta o tej samej naz­wie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) cuk. spoż. lek­kie, suche cia­sto uży­wa­ne do wy­ro­bów cu­kier­ni­czych;

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy lub mę­sko­rze­czo­wy

 (2.1) kulin. ciast­ko z bisz­kop­tu (1.1)

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (3.1) środ. harc. nowy har­cerz, bez stop­nia, przed Przy­rze­cze­niem Har­cer­skim


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biszkoptowiec

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) kulin. cia­sto z bisz­kop­ta­mi


Źródła:

Wiktionary

Biszkoptowy

zwią­za­ny z bisz­kop­tem


przy­miot­nik

 (1.1) kulin. do­ty­czą­cy bisz­kop­tu, zwią­za­ny z bisz­kop­tem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biszkopty

wyrób cu­kier­ni­czy z cia­sta o tej samej naz­wie


Źródła:

SJP.pl

Biszofit

mi­ne­rał, uwod­nio­ny chlo­rek ma­gne­zu


Bi­szo­fit – mi­ne­rał z grupy ha­lo­gen­ków, któ­re­go głów­nym skład­ni­kiem jest sze­ścio­wod­ny chlo­rek ma­gne­zu, MgCl2·6H2O.

Jest ewa­po­ra­tem pow­sta­łym na dnie mor­skim w okre­sie permu.

Zo­stał on od­kry­ty w Staßfurcie przez nie­miec­kie­go ge­o­lo­ga Gu­sta­va Bis­cho­fa w dru­giej po­ło­wie XIX wieku. Mi­ne­rał otrzy­mał nazwę na cześć swo­je­go od­kryw­cy.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Biszofitowy

→ bi­szo­fit


Patrz:biszofit

Źródła:

SJP.pl

Biszon

po­tocz­nie: pies rasy bi­chon frise


Źródła:

SJP.pl

Biszt

tra­dy­cyj­ny męski płaszcz arab­ski wy­ko­na­ny z wełny


Biszt ( ‏بشت‎) – płaszcz na­kła­da­ny na saub. Jest tra­dy­cyj­nym na­kry­ciem mę­skim, za­kła­da­nym na spe­cjal­ne okaz­je przez lud­ność Za­to­ki Per­skiej i Le­wan­tu.

Pier­wot­nie biszt chro­nił Be­du­i­nów przed zim­nem, obec­nie uży­wa­ny jest, aby pod­kre­ślić rangę wy­da­rze­nia.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bisztynczanin

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Bisz­tyn­ka

 (1.2) osoba po­cho­dzą­ca z Bisz­tyn­ka, uro­dzo­na w Bisz­tyn­ku


Źródła:

Wiktionary

Bisztynczanka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Bisz­tyn­ka


Źródła:

Wiktionary

Bisztynecki

przy­miot­nik od: Bisz­ty­nek


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) od­no­szą­cy się do Bisz­tyn­ka, zwią­za­ny z Bisz­tyn­kiem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bisztynek

mia­sto w Pol­sce


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim;


Bisz­ty­nek ( Bis­chof­ste­in) – mia­sto w Pol­sce, w wo­je­wództ­wie war­miń­sko-ma­zur­skim, w po­wie­cie bar­to­szyc­kim, sie­dzi­ba gminy miej­sko-wiej­skiej Bisz­ty­nek.

W la­tach 1975–1998 mia­sto ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ło do wo­je­wództ­wa olsz­tyń­skie­go. We­dług da­nych GUS z 1 stycz­nia 2024 r. Bisz­ty­nek li­czył 2156 miesz­kań­ców.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bisztynianin

miesz­ka­niec Bisz­tyn­ka (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Bisztynianka

miesz­kan­ka Bisz­tyn­ka (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Bit

1. roc­ko­wa mu­zy­ka roz­ryw­ko­wa po­pu­lar­na w la­tach 60. XX wieku, cha­rak­te­ry­zu­ją­ca się sil­nie zaz­na­czo­nym ryt­mem; beat, big­bit, big-beat, mocne ude­rze­nie;
2. w mu­zy­ce: rów­no­mier­ne ude­rze­nie od­mie­rza­ją­ce ko­lej­ne takty ut­wo­ru; beat


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) in­form. mat. najm­niej­sza por­cja in­for­ma­cji, licz­ba bi­nar­na, mo­gą­ca przy­jąć war­to­ści 0 lub 1;

 (1.2) techn. wy­mien­na koń­ców­ka w elek­trycz­nych na­rzę­dziach do wkrę­ca­nia;

 (1.3) muz. ryt­micz­ne ude­rze­nie od­mie­rza­ją­ce ko­lej­ne takty ut­wo­ru


Bit (z ang., ka­wa­łek, także skrót od "bi­na­ry digit", czyli cyfra dwój­ko­wa) – najm­niej­sza ilość in­for­ma­cji po­trzeb­na do okre­śle­nia, który z dwóch rów­nie praw­do­po­dob­nych sta­nów przy­jął układ. Jed­nost­ka lo­gicz­na.

Jest to rów­nież najm­niej­sza jed­nost­ka in­for­ma­cji uży­wa­na w od­nie­sie­niu do sprzę­tu kom­pu­te­ro­we­go, a oz­na­cza­na jest za po­mo­cą „b”.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bitchface

[czy­taj: bicz­fejs] śro­do­wi­sko­wo: wrogi wyraz twa­rzy, głów­nie u ko­bie­ty; bitch face, bicz­fejs


Źródła:

SJP.pl

Bitcoin

[czy­taj: bit­kojn] kryp­to­wa­lu­ta stwo­rzo­na w 2009 roku


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) fi­nans. jedna z kryp­to­wa­lut, wpro­wa­dzo­na do użyt­ku w 2009 roku;


Bit­co­in – elek­tro­nicz­ny sy­stem go­tów­ko­wy peer-to-peer. Kryp­to­wa­lu­ta bit­co­in zo­sta­ła wpro­wa­dzo­na w 2009 roku przez osobę, bądź grupę osób, o pse­u­do­ni­mie Sa­tos­hi Na­ka­mo­to. Nazwa Bit­co­in od­no­si się także do ot­war­toź­ró­dło­we­go opro­gra­mo­wa­nia wę­złów ("Bit­co­in Core"), two­rzą­cych sieć kom­pu­te­ro­wą typu "peer-to-peer" (Bit­co­in Net­work).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bitcoiniarz

po­tocz­nie: osoba in­we­stu­ją­ca w bit­co­i­na lub inne kryp­to­wa­lu­ty albo en­tuz­ja­stycz­nie je pro­pa­gu­ją­ca


Źródła:

SJP.pl

Bitcoinowy

→ bit­co­in [czy­taj: bit­kojn]


Źródła:

SJP.pl

Bitels

Bi­tels, be­at­les, bit­les; po­tocz­nie:
1. czło­nek ze­spo­łu The Be­at­les;
2. osoba na­śla­du­ją­ca wy­glą­dem człon­ków The Be­at­les


Źródła:

SJP.pl

Bitelsi

Bi­tels, be­at­les, bit­les; po­tocz­nie:
1. czło­nek ze­spo­łu The Be­at­les;
2. osoba na­śla­du­ją­ca wy­glą­dem człon­ków The Be­at­les


Źródła:

SJP.pl

Bitelsowaty

rzad­ko: przy­po­mi­na­ją­cy wy­glą­dem bi­tel­sa - człon­ka ze­spo­łu The Be­at­les; bit­le­so­wa­ty, bi­tel­sow­ski, bit­le­sow­ski, be­at­le­sow­ski


Źródła:

SJP.pl

Bitelsowski

bit­le­sow­ski, be­at­le­sow­ski;
1. na­wią­zu­ją­cy do twór­czo­ści ze­spo­łu The Be­at­les, taki jak w mu­zy­ce tego ze­spo­łu;
2. zwią­za­ny z sub­kul­tu­rą mło­dzie­żo­wą lat sześć­dzie­sią­tych XX wieku, na­śla­du­ją­cą styl lan­so­wa­ny przez ten ze­spół


przy­miot­nik

 (1.1) cha­rak­te­ry­stycz­ny dla okre­su dzia­ła­nia i twór­czo­ści grupy The Be­at­les


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bitelsówa

be­at­le­sów­ka, bit­le­sów­ka, bi­tel­sów­ka;
1. pła­ska, owal­na czap­ka z dasz­kiem, po­pu­lar­na w la­tach 60. XX wieku;
2. skó­rza­ny but na wy­so­kim ob­ca­sie, z wą­skim i dłu­gim no­skiem i cho­lew­ką się­ga­ją­cą do kost­ki, po­pu­lar­ny w la­tach 60. XX wieku


Źródła:

SJP.pl

Bitelsówka

be­at­le­sów­ka, bit­le­sów­ka;
1. pła­ska, owal­na czap­ka z dasz­kiem, po­pu­lar­na w la­tach 60. XX wieku; bi­tel­só­wa;
2. ro­dzaj gi­ta­ry aku­stycz­nej uży­wa­nej m.in. przez człon­ków grupy The Be­at­les;
3. skó­rza­ny but z pła­skim ob­ca­sem i cho­lew­ką ponad kost­kę, uży­wa­ny w jeź­dziect­wie; rol­ling­ston­ka, szty­blet


Źródła:

SJP.pl

Bitelsówki

ro­dzaj skó­rza­ne­go obu­wia na wy­so­kim ob­ca­sie, z wą­ski­mi i dłu­gi­mi no­ska­mi i cho­lew­ka­mi się­ga­ją­cy­mi do kost­ki, po­pu­lar­ne­go w la­tach 60. XX wieku; be­at­le­sów­ki, bi­tel­só­wy


Źródła:

SJP.pl

Bitelsówy

ro­dzaj skó­rza­ne­go obu­wia na wy­so­kim ob­ca­sie, z wą­ski­mi i dłu­gi­mi no­ska­mi i cho­lew­ka­mi się­ga­ją­cy­mi do kost­ki, po­pu­lar­ne­go w la­tach 60. XX wieku; be­at­le­sów­ki, bi­tel­sów­ki


Źródła:

SJP.pl

Bitewka

nie­wiel­ka bitwa; po­tycz­ka


Źródła:

SJP.pl

Bitewniak

śro­do­wi­sko­wo: plan­szo­wa gra bi­tew­na


Źródła:

SJP.pl

Bitewny

→ bitwa


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy bitwy, zwią­za­ny z bitwą


Patrz:bitwa

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bitka

1. nie­wiel­ka, mało zna­czą­ca bójka;
2. bitki - kot­le­ty bite
3. awan­tu­ra po­łą­czo­na z bi­ciem się; burda, bi­ja­ty­ka, bójka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. bójka

 (1.2) karc. tura, pod­czas któ­rej gra­cze zrzu­ca­ją karty w od­po­wie­dzi na kartę wy­sta­wio­ną przez gra­cza, który tę turę za­czął

 (1.3) karc. karty z bitki (1.2)

 (1.4) pot. kulin. kot­let bity

 (1.5) kulin. (ba­let­ka), cia­stecz­ko bisz­kop­to­we prze­ło­żo­ne mar­mo­la­dą lub po­wi­dła­mi i po­sy­pa­ne ma­kiem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bitki

rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) kulin. ro­zbi­te tłucz­kiem od­kraw­ki mięsa

forma rze­czow­ni­ka.

 (2.1) D. lp. oraz M., B.i W. lm. od: bitka


Bitki – kot­le­ty mięs­ne z wo­ło­wi­ny lub wie­przo­wi­ny. Mięso kroi się na mniej­sze ka­wał­ki i ro­zbi­ja tłucz­kiem (kot­let bity), na­stęp­nie po lek­kim obs­ma­że­niu na pa­tel­ni dusi się w rond­lu.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Bitków

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. osied­le typu miej­skie­go w re­jo­nie nad­wór­niań­skim ob­wo­du iwa­no­fran­kiw­skie­go w po­łud­nio­wo-za­chod­niej czę­ści Ukra­i­ny, po­mię­dzy rze­ka­mi By­strzy­cą So­łot­wiń­ską a By­strzy­cą Nad­wór­niań­ską u przed­pro­ża pasma Gor­ga­nów;


Bit­ków (ukr. Битків) – osied­le typu miej­skie­go w re­jo­nie nad­wór­niań­skim w po­łud­nio­wo-za­chod­niej czę­ści Ukra­i­ny, po­ło­żo­ne 12 km na za­chód od Nad­wór­nej po­mię­dzy rze­ka­mi By­strzy­cą So­łot­win­ską a By­strzy­cą Nad­wór­nian­ską u przed­pro­ża pasma Gor­ga­nów (obwód iwa­no­fran­kow­ski). 4359 miesz­kań­ców (2020), dla po­rów­na­nia spis po­wszech­ny w 2001 za­no­to­wał ich 4273.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Bitles

be­at­les (czę­ściej), bi­tels (czę­ściej);
1. czło­nek ze­spo­łu The Be­at­les;
2. po­tocz­nie: chło­pak o dłu­gich wło­sach


Źródła:

SJP.pl

Bitlesi

be­at­les (czę­ściej), bi­tels (czę­ściej);
1. czło­nek ze­spo­łu The Be­at­les;
2. po­tocz­nie: chło­pak o dłu­gich wło­sach


Źródła:

SJP.pl

Bitlesowaty

rzad­ko: przy­po­mi­na­ją­cy wy­glą­dem bit­le­sa - człon­ka ze­spo­łu The Be­at­les; bi­tel­so­wa­ty, bi­tel­sow­ski, bit­le­sow­ski, be­at­le­sow­ski


Źródła:

SJP.pl

Bitlesowski

bi­tel­sow­ski, be­at­le­sow­ski;
1. na­wią­zu­ją­cy do twór­czo­ści ze­spo­łu The Be­at­les, taki jak w mu­zy­ce tego ze­spo­łu;
2. zwią­za­ny z sub­kul­tu­rą mło­dzie­żo­wą lat sześć­dzie­sią­tych XX wieku, na­śla­du­ją­cą styl lan­so­wa­ny przez ten ze­spół


Źródła:

SJP.pl

Bitlesówka

[czy­taj: bi­tel­sów­ka] bi­tel­sów­ka, be­at­le­sów­ka;
1. pła­ska, owal­na czap­ka z dasz­kiem, po­pu­lar­na w la­tach 60. XX wieku; bi­tel­só­wa;
2. ro­dzaj gi­ta­ry aku­stycz­nej uży­wa­nej m.in. przez człon­ków grupy The Be­at­les;
3. skó­rza­ny but z pła­skim ob­ca­sem i cho­lew­ką ponad kost­kę, uży­wa­ny w jeź­dziect­wie; rol­ling­ston­ka, szty­blet


Źródła:

SJP.pl

Bitmapa

Bit­ma­pa, mapa bi­to­wa – obraz cy­fro­wy w po­sta­ci pliku wy­ko­rzy­stu­ją­ce­go ra­stro­wy spo­sób re­pre­zen­ta­cji kom­pu­te­ro­wej gra­fi­ki dwu­wy­mia­ro­wej po­le­ga­ją­cy na okre­śle­niu po­ło­że­nia każ­de­go pik­se­la obra­zu oraz przy­pi­sa­niu mu war­to­ści okre­śla­ją­cej kolor w danym try­bie ko­lo­ru.


Źródła:

Wikipedia

Bitmapowy

przy­miot­nik od: bit­ma­pa


przy­miot­nik

 (1.1) in­form. do­ty­czą­cy bit­ma­py, wła­ści­wy bit­ma­pie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bitnet

dawna sieć kom­pu­te­ro­wa


BITNET – za­po­cząt­ko­wa­na w 1981 ogól­noś­wia­to­wa sieć roz­le­gła, w pew­nym sen­sie kon­ku­ren­cyj­na do In­ter­ne­tu. Nazwa sieci po­cho­dzi od an­giel­skie­go hasła "Be­ca­u­se It's There Net­work", sze­rzej zna­ne­go w for­mie "Be­ca­u­se It's Time Net­work".


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bitniczka

→ bit­nik


Patrz:bitnik

Źródła:

SJP.pl

Bitnie

przy­słó­wek

 (1.1) daw. lub książk. w spo­sób bitny; wa­lecz­nie, wo­jow­ni­czo


Źródła:

Wiktionary

Bitniej

sto­pień wyż­szy od przy­słów­ka: bit­nie


Źródła:

SJP.pl

Bitniejszy

sto­pień wyż­szy od przy­miot­ni­ka: bitny


Źródła:

SJP.pl

Bitnik

przed­sta­wi­ciel grupy mło­dzie­ży zbun­to­wa­nej prze­ciw­ko nor­mom spo­łecz­nym i wy­ra­ża­ją­cy ten bunt w róż­nych ek­sce­sach; be­at­nik


Źródła:

SJP.pl

Bitnikowski

→ bit­nik; be­at­ni­kow­ski


Źródła:

SJP.pl

Bitność

→ bitny


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bitne; cecha tych, któ­rzy są bitni


Patrz:bitny

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bitny

wa­lecz­ny


przy­miot­nik

 (1.1) książk. dziel­ny w boju, od­waż­ny i nie­u­stę­pli­wy w walce


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bitola

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto w po­łud­nio­wo-za­chod­niej Ma­ce­do­nii, po­ło­żo­ne 15 km od gra­ni­cy z Gre­cją;


Bi­to­la ( Битола) w sta­ro­żyt­no­ści He­ra­kle­ja Lyn­ke­stis, w cza­sach bi­zan­tyj­skich Pe­la­go­nia – mia­sto w po­łud­nio­wo-za­chod­niej czę­ści Ma­ce­do­nii Pół­noc­nej, po­ło­żo­ne 15 km od gra­ni­cy z Gre­cją. Przez mia­sto prze­pły­wa rzeka Dra­gor.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Bitomat

au­to­mat do za­ku­pu bit­co­i­nów


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) urzą­dze­nie do ku­po­wa­nia i sprze­da­wa­nia kryp­to­wa­lut


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bitonalność

za­sa­da sto­so­wa­nia dwóch to­na­cji w dwóch róż­nych, rów­no­czes­nych gło­sach ut­wo­ru mu­zycz­ne­go


Bi­to­nal­ność – uży­cie w ut­wo­rze w dwóch jed­no­cze­śnie brzmią­cych gło­sach dwóch róż­nych to­na­cji, np. pre­lu­dium "" Cla­u­de'a De­bus­sy'ego (koń­co­wy frag­ment ut­wo­ru w to­na­cjach C-dur i Des-dur) i zbu­do­wa­na w to­na­cjach C-dur i Fis-dur fan­fa­ra na po­cząt­ku ba­le­tu "Pie­trusz­ka" Igora Stra­win­skie­go:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bitonalny

za­wie­ra­ją­cy dwie to­na­cje; w dwóch to­na­cjach


Źródła:

SJP.pl

Bitowiec

mi­ło­śnik, sym­pa­tyk bitu (big­bi­tu); big­bi­to­wiec


Źródła:

SJP.pl

Bitowy

zwią­za­ny z bitem


Źródła:

SJP.pl

Bitrate

[czy­taj: bi­trejt] w in­for­ma­ty­ce: pa­ra­metr okre­śla­ją­cy ja­kość pliku z fil­mem lub dźwię­kiem, mie­rzo­ny w bi­tach na se­kun­dę lub baj­tach na se­kun­dę i ich krot­no­ściach; prze­pływ­ność


Źródła:

SJP.pl

Bitter

[czy­taj: biter]
1. lek­kie bry­tyj­skie piwo se­syj­ne, od­mia­na piwa typu ale;
2. gorz­ka, aro­ma­tycz­na za­pra­wa bar­mań­ska na bazie al­ko­ho­lu, sto­so­wa­na jako skład­nik kok­taj­li


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bittorrent

[czy­taj: bit to­rent] pro­to­kół wy­mia­ny i dy­stry­bu­cji pli­ków przez in­ter­net


BitTorrent – pro­to­kół wy­mia­ny i dy­stry­bu­cji pli­ków przez In­ter­net, któ­re­go celem jest od­cią­że­nie łączy ser­we­ra udo­stęp­nia­ją­ce­go pliki. Jego naj­więk­szą za­le­tą w po­rów­na­niu do pro­to­ko­łu HTTP jest po­dział pasma po­mię­dzy osoby, które w tym samym cza­sie po­bie­ra­ją dany plik. Oz­na­cza to, że użyt­kow­nik w cza­sie po­bie­ra­nia wy­sy­ła frag­men­ty pliku innym użyt­kow­ni­kom.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bitum

sub­stan­cja po­cho­dze­nia or­ga­nicz­ne­go, mie­sza­ni­na wę­glo­wo­do­rów za­war­tych w ska­łach; bi­tu­min


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) chem. mie­sza­ni­na róż­nych sub­stan­cji or­ga­nicz­nych cie­kłych bądź sta­łych o dużej lep­ko­ści, bę­dą­ca naj­czę­ściej ko­lo­ru czar­ne­go lub bru­nat­no­czar­ne­go;

 (1.2) skład­nik bi­tu­mu (1.1)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bitumen

od­po­wied­nik be­to­nu lub jedna z od­mian uży­wa­ne­go w ma­lar­stwie brązu (bru­na­tu)


Źródła:

SJP.pl

Bitumiczność

→ bi­tu­micz­ny


Patrz:bitumiczny

Źródła:

SJP.pl

Bitumiczny

za­wie­ra­ją­cy bi­tu­mi­ny; bi­tu­mi­no­wy, smo­li­sty


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) bio­chem. geol. techn. do­ty­czą­cy bi­tu­me­nu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bitumin

sub­stan­cja po­cho­dze­nia or­ga­nicz­ne­go, mie­sza­ni­na wę­glo­wo­do­rów za­war­tych w ska­łach; bitum


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) chem. geol. górn. na­tu­ral­na mie­sza­ni­na wę­glo­wo­do­rów sta­łych i pół­sta­łych, czyli sub­stan­cji or­ga­nicz­nych po­cho­dze­nia na­tu­ral­ne­go, które pow­sta­ły z roz­kła­du ma­te­rii ro­ślin­nej i zwie­rzę­cej w wa­run­kach bezt­le­no­wych


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bituminizacja

bi­tu­mi­za­cja;
1. two­rze­nie się bi­tu­mi­nów w ska­łach;
2. na­peł­nia­nie cze­goś bi­tu­mi­na­mi - sub­stan­cja­mi mi­ne­ral­ny­mi po­cho­dze­nia or­ga­nicz­ne­go


Źródła:

SJP.pl

Bituminowy

za­wie­ra­ją­cy bi­tu­mi­ny; bi­tu­micz­ny, smo­li­sty


Źródła:

SJP.pl

Bitumizacja

bi­tu­mi­ni­za­cja;
1. two­rze­nie się bi­tu­mów w ska­łach;
2. na­peł­nia­nie cze­goś bi­tu­ma­mi - sub­stan­cja­mi mi­ne­ral­ny­mi po­cho­dze­nia or­ga­nicz­ne­go


Bi­tu­mi­za­cja – pro­ces roz­kła­du sub­stan­cji or­ga­nicz­nej w obec­no­ści bak­te­rii bezt­le­no­wych w śro­do­wi­sku ubo­gim w tlen, pro­wa­dzą­cy do pow­sta­wa­nia związ­ków bi­tu­micz­nych (bi­tu­mi­nów). Zja­wi­sko to za­cho­dzi głów­nie w osa­dach mor­skich i je­zior­nych.

Ter­min „bi­tu­mi­za­cji” od­no­si się rów­nież do tech­nicz­ne­go pro­ce­su na­sy­ca­nia i pow­le­ka­nia skał bi­tu­mi­na­mi, które służy do iniek­cyj­ne­go wzmoc­nie­nie ma­sy­wów grun­to­wych i gó­rot­wo­rów.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bitumizowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) zob. bi­tu­mo­wa­nie.


Źródła:

Wiktionary

Bitumizować

na­sy­cać, pow­le­kać bi­tu­mem (bi­tu­mi­nem); bi­tu­mo­wać


Źródła:

SJP.pl

Bitumowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) na­sy­ca­nie lub pow­le­ka­nie cze­goś bi­tu­mi­na­mi


Źródła:

Wiktionary

Bitumować

na­sy­cać, pow­le­kać bi­tu­mem (bi­tu­mi­nem); bi­tu­mi­no­wać


Źródła:

SJP.pl

Bitumowy

przy­miot­nik od: bitum


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy bi­tu­mu; za­wie­ra­ją­cy bitum


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bitunk

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) stpol. łup, zdo­bycz


Źródła:

Wiktionary

Bitwa

walka; wojna


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) wojsk. bez­poś­red­nie star­cie zbroj­ne wojsk skon­flik­to­wa­nych stron;

 (1.2) przen. każda inna po­tycz­ka, rów­nież dla za­ba­wy


Bitwa – zbroj­ne star­cie sił zbroj­nych stron pro­wa­dzą­cych wojnę, ma­ją­ce zwy­kle duży lub de­cy­du­ją­cy wpływ na prze­bieg lub wynik ope­ra­cji, kam­pa­nii i wojny. We współ­czes­nej ter­mi­no­lo­gii woj­sko­wej bitwa to kilka jed­no­czes­nych lub ko­lej­nych ope­ra­cji pro­wa­dzo­nych si­ła­mi kilku współ­dzia­ła­ją­cych ze sobą fron­tów lub grup armii przy udzia­le lot­nict­wa i ewen­tu­al­nie ma­ry­nar­ki wo­jen­nej. Po­tocz­nie bitwą okre­śla się każde więk­sze star­cie zbroj­ne.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bity

po­tocz­nie: cały, pełny (np. bite dwie go­dzi­ny)


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) ut­war­dzo­ny, za­gę­szczo­ny przez ubi­ja­nie

 (1.2) pot. pełny, cały

 (1.3) pot. po­wy­pad­ko­wy (o sa­mo­cho­dzie)

forma cza­sow­ni­ka.

 (2.1) ims. przy­miot­ni­ko­wy bier­ny od bić

forma rze­czow­ni­ka|ro­dzaj=mę­sko­rze­czo­wy.

 (3.1) plu­ral|bit.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bitynia

kra­i­na hi­sto­rycz­na nad Mo­rzem Czar­nym


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. hist. kra­i­na hi­sto­rycz­na w Azji Mniej­szej, pro­win­cja rzym­ska;


Bi­ty­nia ( Βιθυνία) − kra­i­na hi­sto­rycz­na, gó­rzy­sta lecz uro­dzaj­na, znaj­du­ją­ca się w Azji Mniej­szej nad Mo­rzem Czar­nym, na ob­sza­rze dzi­siej­szej Tur­cji.

Głów­nym mia­stem (sto­li­cą) była pier­wot­nie Ni­ko­me­dia, a na­stęp­nie Nicea (Ni­ka­ia, obec­nie İznik).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bitynka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) miesz­kan­ka Bi­ty­nii


Źródła:

Wiktionary

Bityńczyk

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) miesz­ka­niec Bi­ty­nii


Źródła:

Wiktionary

Bityński

przy­miot­nik od: Bi­ty­nia (w sta­ro­żyt­no­ści kraj w pn.-zach. Azji Mniej­szej)


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z Bi­ty­nią, do­ty­czą­cy Bi­ty­nii, po­cho­dzą­cy z Bi­ty­nii


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biuletyn

1. in­for­ma­tor o dzia­łal­no­ści in­sty­tu­cji, to­wa­rzy­stwa na­u­ko­we­go itp.;
2. ser­wis in­for­ma­cji pra­so­wych;
3. urzę­do­wy ko­mu­ni­kat o wy­da­rze­niach bie­żą­cych


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) druk. ma­ło­na­kła­do­we wy­daw­nict­wo róż­nych in­sty­tu­cji, ugru­po­wań czy or­ga­ni­za­cji;


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biuletynowy

zwią­za­ny z biu­le­ty­nem


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy biu­le­ty­nu, zwią­za­ny z biu­le­ty­nem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biur.

skrót od: biu­ro­wość, biu­ro­wy


Źródła:

SJP.pl

Biuralista

1. po­tocz­nie: urzęd­nik, który kie­ru­je się w wy­ko­ny­wa­niu swo­ich obo­wiąz­ków wy­łącz­nie prze­pi­sa­mi; biu­ro­kra­ta, for­ma­li­sta;
2. prze­sta­rza­łe: urzęd­nik za­trud­nio­ny w biu­rze


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pra­cow­nik biura


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biuralistka

1. po­tocz­nie: urzęd­nicz­ka, która kie­ru­je się w wy­ko­ny­wa­niu swo­ich obo­wiąz­ków wy­łącz­nie prze­pi­sa­mi; biu­ro­krat­ka, for­ma­list­ka;
2. prze­sta­rza­łe: urzęd­nicz­ka za­trud­nio­na w biu­rze


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pra­cow­ni­ca biura


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biuralistyczny

1. nad­mier­nie prze­strze­ga­ją­cy prze­pi­sów i be­zdusz­nie trak­tu­ją­cy ludz­kie spra­wy; biu­ro­kra­tycz­ny;
2. po­le­ga­ją­cy na pracy w biu­rze


Źródła:

SJP.pl

Biuralistyka

prze­sta­rza­łe: za­wo­do­wa praca biu­ro­wa, za­ję­cie biu­ra­li­sty (biu­ra­list­ki) - pra­cow­ni­ka biura; se­kre­ta­rzo­wa­nie


Źródła:

SJP.pl

Biureczko

zdrob­nie­nie od: biur­ko


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) zdrobn. od: biur­ko

 (1.2) zdrobn. od: biuro


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biuret

zwią­zek che­micz­ny bę­dą­cy po­chod­ną mocz­ni­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) chem. zwią­zek or­ga­nicz­ny bę­dą­cy di­me­rem mocz­ni­ka;


Nie mylić z: Biu­re­ta.

Biu­ret – or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny, pro­dukt kon­den­sa­cji mocz­ni­ka.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biureta

przy­rząd w po­sta­ci rurki szkla­nej z po­dział­ką i zam­knię­ciem u dołu


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) chem. sprzęt la­bo­ra­to­ryj­ny o kształ­cie (zaz­wy­czaj) dłu­giej i cien­kiej rurki szkla­nej, z pre­cy­zyj­ną skalą ob­ję­to­ści, który jest od dołu za­koń­czo­ny kra­ni­kiem i pre­cy­zyj­nie wy­ko­na­nym „dziób­kiem”, uży­wa­ny w che­micz­nej ana­li­zie ob­ję­to­ścio­wej do od­mie­rza­nia rozt­wo­rów


Nie mylić z: Biu­ret.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biuretowy

re­ak­cja biu­re­to­wa - re­ak­cja poz­wa­la­ją­ca na wy­kry­cie bia­łek i po­li­pep­ty­dów dzię­ki za­sto­so­wa­niu biu­re­tu


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy biu­re­ty


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biurko

mebel słu­żą­cy do pracy biu­ro­wej lub nauki


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) mebel, który służy do wy­god­ne­go pi­sa­nia i czy­ta­nia

 (1.2) rzad. zdrobn. od biuro


Biur­ko – mebel skrzy­nio­wy z szu­fla­da­mi, szaf­ka­mi i skryt­ka­mi.

Uży­wa­ny we Fran­cji i An­glii ter­min "bu­re­au" po­cho­dzi od słowa "bure", oz­na­cza­ją­cy typ zgrzeb­ne­go płót­na, któ­rym w śred­nio­wie­czu przy­kry­wa­no stoły i pul­pi­ty kan­ce­li­stów.

Obec­nie jest naj­czę­ściej uży­wa­ne jako pul­pit do pi­sa­nia i pod­staw­ka pod kom­pu­ter. Szu­fla­dy i szaf­ki służą jako schow­ki na pa­pier i przy­bo­ry biu­ro­we.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biurkowy

zwią­za­ny z biur­kiem


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy biur­ka, zwią­za­ny z biur­kiem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biuro

1. in­sty­tu­cja lub jej część, do któ­rych zadań na­le­żą prace tech­nicz­no-kan­ce­la­ryj­ne, za­łat­wia­nie in­te­re­san­tów itp.;
2. lokal tej in­sty­tu­cji;
3. ze­spół urzęd­ni­ków pra­cu­ją­cych w ja­kiejś in­sty­tu­cji;
4. daw­niej: biur­ko (mebel)


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) bu­dy­nek lub po­mie­szcze­nie, w któ­rym są wy­ko­ny­wa­ne prace ad­mi­ni­stra­cyj­ne, umy­sło­we, są zbie­ra­ne i przet­wa­rza­ne in­for­ma­cje;

 (1.2) forma dzia­łal­no­ści ad­mi­ni­stra­cyj­nej po­le­ga­ją­ca na zbie­ra­niu, opra­co­wy­wa­niu i prze­ka­zy­wa­niu in­for­ma­cji

 (1.3) forma dzia­łal­no­ści usłu­go­wej po­le­ga­ją­ca na zbie­ra­niu i sprze­da­ży in­for­ma­cji


Biuro (fr. "bu­re­au") – miej­sce pracy pra­cow­ni­ków ad­mi­ni­stra­cyj­nych in­sty­tu­cji lub firmy albo ad­mi­ni­stra­cyj­na in­sty­tu­cja, wy­ko­nu­ją­ca wła­ści­we sobie prace urzęd­ni­cze.

Pod­sta­wo­we typy po­mie­szczeń pracy biu­ro­wej:

Ilość po­wierzch­ni biura jako ze­spo­łu po­mie­szczeń słu­żą­cych pra­cow­ni­kom biu­ro­wym pra­cu­ją­cym na stałe w biu­rze przy­pa­da­ją­ca na jedną osobę oz­na­cza po­ziom za­lud­nie­nia biura.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biurofaks

te­le­faks za­in­sta­lo­wa­ny na pocz­cie do użyt­ku klien­tów


Źródła:

SJP.pl

Biurokracja

1. w po­li­ty­ce: sy­stem za­rzą­dza­nia, w któ­rym de­cy­du­ją­cą rolę speł­nia apa­rat ad­mi­ni­stra­cyj­ny;
2. grupa ludzi za­wo­do­wo trud­nią­ca się ad­mi­ni­stro­wa­niem i or­ga­ni­za­cją pracy in­sty­tu­cji pań­stwo­wych go­spo­dar­czych, spo­łecz­nych; ad­mi­ni­stra­cja;
3. prze­rost for­ma­li­sty­ki w dzia­łal­no­ści urzę­dów, be­zdusz­ne prze­strze­ga­nie prze­pi­sów w za­łat­wia­niu spraw urzę­do­wych i in­te­re­san­tów; biu­ro­kra­tycz­ność, biu­ro­kra­tyzm, for­ma­lizm, for­ma­li­sty­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. prze­sad­na for­ma­li­sty­ka w dzia­łal­no­ści urzę­dów, be­zdusz­ne prze­strze­ga­nie prze­pi­sów w za­łat­wia­niu spraw urzę­do­wych i in­te­re­san­tów

 (1.2) polit. sy­stem za­rzą­dza­nia, w któ­rym de­cy­du­ją­cą rolę od­gry­wa ad­mi­ni­stra­cyj­ny apa­rat urzęd­ni­czy;

 (1.3) urz. grupa ludzi za­wo­do­wo trud­nią­ca się ad­mi­ni­stro­wa­niem i or­ga­ni­za­cją pracy in­sty­tu­cji pań­stwo­wych, go­spo­dar­czych, spo­łecz­nych


Biu­ro­kra­cja (od słów bu­re­au – „urząd, biuro, biur­ko” i gr. "kra­tos" – „wła­dza”) – scen­tra­li­zo­wa­ny sy­stem or­ga­ni­za­cyj­ny, w któ­rym wła­dza po­wią­za­na jest z urzę­dem. Po­ję­cie to oz­na­cza oder­wa­nie wła­dzy od oby­wa­te­li, a wręcz po­dej­mo­wa­nie przez urzęd­ni­ków de­cyz­ji szkod­li­wych dla spo­łe­czeń­stwa.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biurokracyjny

→ biu­ro­kra­cja; biu­ro­kra­tycz­ny


Źródła:

SJP.pl

Biurokrata

urzęd­nik, który kie­ru­je się w wy­ko­ny­wa­niu swo­ich obo­wiąz­ków wy­łącz­nie prze­pi­sa­mi; biu­ra­li­sta, for­ma­li­sta


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) urzęd­nik ści­śle prze­strze­ga­ją­cy i wy­ma­ga­ją­cy prze­strze­ga­nia kwe­stii for­mal­nych


Biu­ro­kra­ta (od bu­re­a­u­cra­te) – urzęd­nik za­łat­wia­ją­cy spra­wy biu­ro­kra­tycz­nie, tj. sztyw­no trzy­ma­ją­cy się prze­pi­sów i bez na­le­ży­te­go uwz­ględ­nie­nia wy­ma­gań życia prak­tycz­ne­go.

Urzęd­ni­ka biu­ro­kra­tę ce­chu­je nad­mier­ny for­ma­lizm, pro­wa­dzą­cy do sche­ma­tycz­ne­go roz­poz­na­wa­nia spraw zgod­nie z jedną, obo­wią­zu­ją­cą in­ter­pre­ta­cją i bez uwz­ględ­nie­nia oko­licz­no­ści kon­kret­ne­go przy­pad­ku.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biurokratka

urzęd­nicz­ka nad­mier­nie prze­strze­ga­ją­ca prze­pi­sów


Źródła:

SJP.pl

Biurokratycznienie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) od­cza­sow­ni­ko­wy od|biu­ro­kra­tycz­nieć.


Źródła:

Wiktionary

Biurokratycznieć

sta­wać się biu­ro­kra­tą (be­zdusz­nym urzęd­ni­kiem)


cza­sow­nik

 (1.1) pot. sta­wać się biu­ro­kra­tą


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biurokratyczność

prze­rost for­ma­li­sty­ki w dzia­łal­no­ści urzę­dów, be­zdusz­ne prze­strze­ga­nie prze­pi­sów w za­łat­wia­niu spraw urzę­do­wych i in­te­re­san­tów; biu­ro­kra­cja, biu­ro­kra­tyzm, for­ma­lizm, for­ma­li­sty­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest biu­ro­kra­tycz­ne; cecha tych, któ­rzy są biu­ro­kra­tycz­ni


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biurokratyczny

1. w po­li­ty­ce: zwią­za­ny z biu­ro­kra­cją - sy­ste­mem rzą­dów urzęd­ni­czych;
2. po­tocz­nie: be­zdusz­ny, ści­śle prze­strze­ga­ją­cy prze­pi­sów; for­ma­li­stycz­ny, ru­ty­niar­ski


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z biu­ro­kra­cją, do­ty­czą­cy biu­ro­kra­cji

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (2.1) nad­mier­nie prze­strze­ga­ją­cy prze­pi­sów


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biurokratyzacja

pro­ces po­sze­rza­nia wła­dzy urzęd­ni­ków po­przez pod­po­rząd­ko­wy­wa­nie róż­nych dzie­dzin życia spo­łecz­ne­go pro­ce­du­rom i sztyw­nym prze­pi­som


Biu­ro­kra­ty­za­cja – pro­ces roz­po­wszech­nia­nia się or­ga­ni­za­cji opar­tych na mo­de­lu biu­ro­kra­cji, bę­dą­cy na­stęp­stwem de­mo­kra­ty­za­cji; po­sze­rze­nie wła­dzy urzęd­ni­ków po­przez pod­po­rząd­ko­wa­nie coraz więk­szej sfery życia spo­łecz­ne­go prze­pi­som i pro­ce­du­rom praw­nym.

Niek­tó­rzy au­to­rzy po­stu­lu­ją moż­li­wość de­biu­ro­kra­ty­za­cji:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Biurokratyzm

prze­rost for­ma­li­sty­ki w dzia­łal­no­ści urzę­dów, be­zdusz­ne prze­strze­ga­nie prze­pi­sów w za­łat­wia­niu spraw urzę­do­wych i in­te­re­san­tów; biu­ro­kra­cja, biu­ro­kra­cja, for­ma­lizm, for­ma­li­sty­ka


Źródła:

SJP.pl

Biurokratyzowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) pod­po­rząd­ko­wy­wa­nie cze­goś sztyw­nym i biu­ro­kra­tycz­nym za­sa­dom


Źródła:

Wiktionary

Biurokratyzować

wpro­wa­dzać gdzieś me­to­dy biu­ro­kra­tycz­ne, czy­nić biu­ro­kra­tycz­nym - zwią­za­nym z be­zdusz­nym sy­ste­mem rzą­dów urzęd­ni­czych, ści­śle prze­strze­ga­ją­cym prze­pi­sów


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. zbiu­ro­kra­ty­zo­wać)

 (1.1) na­da­wać cze­muś cech biu­ro­kra­cji; przeksz­tał­cać coś w pro­ces bar­dziej sfor­ma­li­zo­wa­ny, urzęd­ni­czy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biurotyka

in­for­ma­ty­ka biu­ro­wa, sy­ste­my in­for­ma­tycz­ne uspraw­nia­ją­ce prace biu­ro­we


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) in­form. in­for­ma­ty­ka biu­ro­wa, sy­ste­my in­for­ma­tycz­ne uspraw­nia­ją­ce prace biu­ro­we


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biurowiec

bu­dy­nek, w któ­rym znaj­du­ją się biura


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ar­chit. bu­dy­nek, w któ­rym mie­szczą się biura


Biu­ro­wiec, także bu­dy­nek biu­ro­wy – bu­dy­nek mie­szczą­cy biura i inne po­mie­szcze­nia słu­żą­ce za miej­sce wy­ko­ny­wa­nia pracy umy­sło­wej.

Kla­sycz­ne biu­row­ce sta­no­wią sie­dzi­by za­rzą­du przed­się­biorstw prze­my­sło­wych lub hand­lo­wych. W szer­szym uję­ciu do biu­row­ców za­li­cza się bu­dyn­ki urzę­dów ad­mi­ni­stra­cji pań­stwo­wej albo też mie­szczą­ce ca­łość przed­się­bior­stwa nie­pro­duk­cyj­ne­go.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biurowość

1. nauka o ogóle czyn­no­ści zwią­za­nych z pro­wa­dze­niem biura (se­kre­ta­ria­tu);
2. nazwa przed­mio­tu (lek­cji) w li­ce­um eko­no­micz­nym trak­tu­ją­ce­go o pi­sa­niu pism


Źródła:

SJP.pl

Biurowy

zwią­za­ny z biu­rem, do­ty­czą­cy biura


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z biu­rem, do­ty­czą­cy biura


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biurwa

obel­ży­wie o urzęd­nicz­ce


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) pot. po­gard. pra­cow­ni­ca biura nie­wy­wią­zu­ją­ca się ze swo­ich obo­wiąz­ków, nie­kom­pe­tent­na, po­gard­li­wie trak­tu­ją­ca pe­ten­tów


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biust

1. pier­si ko­bie­ce
2. rzeź­ba lub pła­sko­rzeź­ba przed­sta­wia­ją­ca górną część po­sta­ci; po­pier­sie


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) pier­si ko­bie­ty

 (1.2) po­pier­sie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biusthalter

daw­niej: biu­sto­nosz


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) przest. biu­sto­nosz


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biustnik

re­gio­nal­nie: biu­sto­nosz, sta­nik


Źródła:

SJP.pl

Biustonosz

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) kraw. część gar­de­ro­by pod­trzy­mu­ją­ca ko­bie­ce pier­si;


Biu­sto­nosz lub sta­nik – ro­dzaj bie­liz­ny dla ko­biet słu­żą­cej do przy­kry­cia i pod­trzy­my­wa­nia pier­si.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Biuwar

ka­len­darz biur­ko­wy peł­nią­cy rów­nież funk­cję no­tat­ni­ka


Źródła:

SJP.pl

Biuściasty

po­tocz­nie: ma­ją­cy duży biust; cy­ca­ty, cy­ca­sty


przy­miot­nik

 (1.1) pot. o ko­bie­cie ma­ją­ca duży, wy­dat­ny biust


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biuścik

zdrob­nie­nie od: biust


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od biust


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biwa

in­stru­ment mu­zycz­ny z wschod­niej Azji, typ lutni


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) muz. czte­ro­strun­na ja­poń­ska lut­nia


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biwaczek

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zdrobn. od biwak


Źródła:

Wiktionary

Biwak

1. obo­zo­wa­nie, zwy­kle w na­mio­tach
2. miej­sce obo­zo­wa­nia; obóz


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) tu­ryst. obo­zo­wa­nie pod gołym nie­bem w na­mio­tach, naj­czę­ściej jedna z form obo­zów mło­dzie­żo­wych


Biwak ( bi­vo­u­ac) – ro­dzaj im­pro­wi­zo­wa­ne­go obozu, uży­wa­ne­go głów­nie przez żoł­nie­rzy, w tu­ry­sty­ce (np. we wspi­nacz­ce gór­skiej ta­ter­ni­ków (al­pi­ni­stów) lub w har­cer­stwie). Wiąże się ze spa­niem na wol­nym po­wie­trzu, pod im­pro­wi­zo­wa­nym przy­kry­ciem – pa­łat­ką, płach­tą bi­wa­ko­wą, na­mio­tem lub sa­mo­dziel­nie zbu­do­wa­nym sza­ła­sem. Biwak nie oz­na­cza kem­pin­go­wa­nia z pla­no­wym ro­zbi­ciem na­mio­tu na przy­go­to­wa­nym do tego te­re­nie.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biwakowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) prze­by­wa­nie gdzieś na bi­wa­ku, pod na­mio­ta­mi


Źródła:

Wiktionary

Biwakować

cza­sow­nik nie­prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. za­bi­wa­ko­wać)

 (1.1) uczest­ni­czyć w bi­wa­ku


Źródła:

Wiktionary

Biwakowicz

ten, kto miesz­ka na bi­wa­ku, bi­wa­ku­je


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) osoba bę­dą­ca na bi­wa­ku


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biwakowiczka

→ bi­wa­ko­wicz


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) uczest­nicz­ka bi­wa­ku


Patrz:biwakowicz

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biwakowy

zwią­za­ny z bi­wa­kiem


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z bi­wa­kiem, do­ty­czą­cy bi­wa­ku


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biwalent

para chro­mo­so­mów ho­mo­lo­gicz­nych w pier­wszej pro­fa­zie me­jo­zy, uło­żo­nych tak, aby sty­ka­ły się cen­tro­me­ra­mi


Bi­wa­lent, te­tra­da – para chro­mo­so­mów ho­mo­lo­gicz­nych (czyli te­tra­da chro­ma­tyd) po­łą­czo­nych chiaz­ma­mi. Ogra­ni­cza­ją one frag­men­ty, w któ­rych do­cho­dzi do "cros­sing-over", czyli wy­mia­ny DNA mię­dzy są­sia­du­ją­cy­mi chro­ma­ty­da­mi chro­mo­so­mów ho­mo­lo­gicz­nych. Pro­ces ten za­cho­dzi w pier­wszej pro­fa­zie me­jo­zy.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Biwuar

ro­dzaj ak­tów­ki z miej­scem na notes i przy­bo­ry do pi­sa­nia, kli­pem przy­trzy­mu­ją­cym kart­ki, schow­kiem na te­le­fon lub ta­blet itp.


Źródła:

SJP.pl

Biydny

przy­miot­nik

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. ubogi

 (1.2) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. chory, słaby

 (1.3) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. wątły, nie­u­da­ny

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. osoba dot­knię­ta cho­ro­bą


Źródła:

Wiktionary

Biyrka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) zo­o­techn. gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski, Za­ol­zie. młoda owca

 (1.2) zo­o­techn. rasa owiec wa­ła­skich


Źródła:

Wiktionary

Biz

1. skó­rza­ny pasek przy bucie;
2. spód pier­ścion­ka łą­czą­cy wierzch z szyną


skró­to­wiec

 (1.1) = ekon. bez­poś­red­nie in­we­sty­cje za­gra­nicz­ne


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biz-Jet

[czy­taj: biz-dżet] mały, luk­su­so­wy odrzu­to­wiec; biz­jet


Źródła:

SJP.pl

Biza

1. skó­rza­ny pasek przy bucie;
2. spód pier­ścion­ka łą­czą­cy wierzch z szyną


Źródła:

SJP.pl

Bizancjum

po­tocz­nie: prze­pych


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki, nazwa włas­na

 (1.1) hist. sta­ro­żyt­ne mia­sto nad cie­śni­ną Bos­for, nad za­to­ką Zło­te­go Rogu; póź­niej Kon­stan­ty­no­pol; obec­nie Stam­buł;

 (1.2) ter­min sto­so­wa­ny przez no­wo­żyt­nych hi­sto­ry­ków na okre­śle­nie ce­sar­stwa bi­zan­tyń­skie­go/ce­sar­stwa bi­zan­tyj­skie­go


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bizancki

prze­sta­rza­le: zwią­za­ny z Bi­zan­cjum; bi­zan­tyj­ski, bi­zan­tyń­ski


Źródła:

SJP.pl

Bizant

złota mo­ne­ta bi­zan­tyń­ska długo bę­dą­ca w śred­nio­wiecz­nej Eu­ro­pie sym­bo­lem do­bro­by­tu


Bi­zant, be­zant (łac. "by­san­tius", "be­san­tius" od "By­zan­tius num­mus") – po­tocz­ne okre­śle­nie zło­tej mo­ne­ty ce­sar­stwa bi­zan­tyń­skie­go; w śred­nio­wie­czu sym­bol bo­gact­wa i do­bro­by­tu.

Sta­no­wił późną po­stać bi­zan­tyj­skie­go so­li­da ma­ją­ce­go sze­ro­ki obieg w Eu­ro­pie od IV do około XV wieku.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bizant.

skrót od: bi­zan­tyj­ski


Źródła:

SJP.pl

Bizantologia

nauka zaj­mu­ją­ca się ba­da­niem hi­sto­rii, kul­tu­ry, sztu­ki sta­ro­żyt­ne­go Bi­zan­cjum; bi­zan­ty­ni­sty­ka, bi­zan­ty­no­lo­gia


Źródła:

SJP.pl

Bizantyja

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) gw-pl|Śląsk Cie­szyń­ski. awan­tur­ni­ca


Źródła:

Wiktionary

Bizantyjczyk

oby­wa­tel Bi­zan­cjum (pań­stwa); Bi­zan­tyń­czyk


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) hist. miesz­ka­niec Bi­zan­cjum (ce­sar­stwa bi­zan­tyj­skie­go)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bizantyjka

miesz­kan­ka Bi­zan­cjum (mia­sta)


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) hist. miesz­kan­ka Bi­zan­cjum (ce­sar­stwa bi­zan­tyj­skie­go)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bizantyjski

bi­zan­tyń­ski;
1. przy­miot­nik od: Bi­zan­cjum (np. sztu­ka bi­zan­tyj­ska);
2. cha­rak­te­ry­zu­ją­cy się wiel­kim prze­py­chem


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) hist. do­ty­czą­cy Bi­zan­cjum, zwią­za­ny z Bi­zan­cjum

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (2.1) książk. przen. wy­róż­nia­ją­cy się wschod­nim prze­py­chem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bizantyjskość

→ bi­zan­tyj­ski


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest bi­zan­tyj­skie


Patrz:bizantyjski

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bizantynista

osoba spe­cja­li­zu­ją­ca się w bi­zan­ty­ni­sty­ce; bi­zan­ty­no­log


Źródła:

SJP.pl

Bizantynistka

→ bi­zan­ty­ni­sta


Patrz:bizantynista

Źródła:

SJP.pl

Bizantynistyka

nauka zaj­mu­ją­ca się ba­da­niem hi­sto­rii, kul­tu­ry, sztu­ki sta­ro­żyt­ne­go Bi­zan­cjum; bi­zan­ty­no­lo­gia, bi­zan­to­lo­gia


Źródła:

SJP.pl

Bizantynizacja

pod­da­wa­nie wpły­wom bi­zan­tyj­skim, na­da­wa­nie cze­muś cech ty­po­wo bi­zan­tyj­skich


Źródła:

SJP.pl

Bizantynizm

ze­spół cech wła­ści­wych dla róż­nych dzie­dzin życia w ce­sar­stwie bi­zan­tyj­skim


Źródła:

SJP.pl

Bizantynizowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) na­da­wa­nie cze­muś cech bi­zan­tyj­skich


Źródła:

Wiktionary

Bizantynizować

1. pod­da­wać wpły­wom cy­wi­li­za­cji i kul­tu­ry bi­zan­tyj­skiej;
2. bi­zan­ty­ni­zo­wać się - ule­gać wpły­wom cy­wi­li­za­cji i kul­tu­ry bi­zan­tyj­skiej


Źródła:

SJP.pl

Bizantynolog

spe­cja­li­sta w dzie­dzi­nie bi­zan­ty­no­lo­gii; bi­zan­ty­ni­sta


Źródła:

SJP.pl

Bizantynologia

nauka zaj­mu­ją­ca się ba­da­niem hi­sto­rii, kul­tu­ry, sztu­ki sta­ro­żyt­ne­go Bi­zan­cjum; bi­zan­ty­ni­sty­ka, bi­zan­to­lo­gia


Bi­zan­ty­no­lo­gia, in. bi­zan­ty­ni­sty­ka – dział nauk zaj­mu­ją­cy się ba­da­niem hi­sto­rii, li­te­ra­tu­ry, sztu­ki Ce­sar­stwa Bi­zan­tyń­skie­go (395–1453), zwa­ne­go od cza­sów re­ne­san­su Bi­zan­cjum. Ter­min Bi­zan­cjum zo­stał po raz pier­wszy użyty w 1562 roku przez nie­miec­kie­go hi­sto­ry­ka Hie­ro­ni­ma Wolfa. Bi­zan­ty­no­lo­gia sta­no­wi obec­nie odręb­ną gałąź hi­sto­rii po­wszech­nej śred­nio­wie­cza.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bizantynolożka

→ bi­zan­ty­no­log


Patrz:bizantynolog

Źródła:

SJP.pl

Bizantyńczyk

oby­wa­tel Bi­zan­cjum (pań­stwa); Bi­zan­tyj­czyk


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) hist. miesz­ka­niec Bi­zan­cjum (ce­sar­stwa bi­zan­tyj­skie­go)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bizantyński

bi­zan­tyj­ski;
1. przy­miot­nik od: Bi­zan­cjum (np. sztu­ka bi­zan­tyń­ska);
2. cha­rak­te­ry­zu­ją­cy się wiel­kim prze­py­chem


przy­miot­nik

 (1.1) ina­czej: bi­zan­tyj­ski


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bizarre

[czy­taj: biZAR] wzór na tka­ni­nie o dy­na­micz­nej kom­po­zy­cji z mo­ty­wów ro­ślin­nych, ab­strak­cyj­nych i fan­ta­stycz­nych


Bi­zar­re, wła­ści­wie Rufus Art­hur John­son (ur. 5 lipca 1976 r. w De­tro­it) – ame­ry­kań­ski raper. Czło­nek ze­spo­łu D12. Za­czy­nał w gru­pie zwa­nej Out­si­daz z Rah Digga oraz Emi­ne­mem.

Go­ścin­nie po­ja­wił się w 2008 roku na pły­cie "KontraWersja" po­cho­dzą­ce­go z Ka­li­sza ra­pe­ra Gorz­kie­go (aka Uncle G) we współ­pra­cy ze Sta­ni­sła­wem Soyką.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bizerta

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. adm. mia­sto w pół­noc­nej Tu­nez­ji, port nad Mo­rzem Śró­dziem­nym;


Bi­zer­ta (arab. بنزرت, "Ban­zart"; fr. "Bi­zer­te"; łac. "Hippo Diarr­hy­tus") – mia­sto w pół­noc­nej Tu­nez­ji, oś­ro­dek ad­mi­ni­stra­cyj­ny gu­ber­na­tor­stwa Bi­zer­ta, port nad Mo­rzem Śró­dziem­nym, przy uj­ściu ka­na­łu łą­czą­ce­go je­zio­ro Bi­zer­ta z mo­rzem. W 2014 roku li­czy­ło ok. 137 tys. miesz­kań­ców.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Bizet

naz­wi­sko, np. Ge­or­ges Bizet [czy­taj: żorż biZE, w od­mia­nie, np. Ge­or­ges'a Bi­ze­ta - żorża biZEta] kom­po­zy­tor fran­cu­ski (1838-75)


Źródła:

SJP.pl

Bizjet

[czy­taj: biz­dżet] mały, luk­su­so­wy odrzu­to­wiec; biz-jet


Źródła:

SJP.pl

Bizmit

ochra biz­mu­to­wa


Źródła:

SJP.pl

Bizmut

pier­wia­stek che­micz­ny (Bi) z grupy azo­tow­ców


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) chem. pier­wia­stek che­micz­ny o sym­bo­lu Bi i licz­bie ato­mo­wej 83;

 (1.2) atom biz­mu­tu (1.1)


Biz­mut (Bi, bis­mu­tum) – pier­wia­stek che­micz­ny, metal bloku p ukła­du okre­so­we­go.

Nazwa po­cho­dzi od zla­ty­ni­zo­wa­ne­go nie­miec­kie­go słowa Wis­mut (al­ter­na­tyw­na pi­sow­nia: Wie­se­mut, Wies­mut, Wis­muth; póź­niej Wi­suth i Bi­se­mu­tum), po­cho­dzą­ce­go od okre­śle­nia we­is­se Masse, „biała masa”. W pol­skim na­zew­nict­wie XIX-wiecz­nym po­cząt­ko­wo do­mi­no­wa­ła nazwa "bis­mut". Zmia­nę na "biz­mut" wpro­wa­dził Ję­drzej Śnia­dec­ki w III wy­da­niu „Po­cząt­ków che­mii” i ta wer­sja zo­sta­ła osta­tecz­nie przy­ję­ta przez in­nych au­to­rów.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bizmutan

sól kwasu biz­mu­to­we­go


Źródła:

SJP.pl

Bizmutany

sól kwasu biz­mu­to­we­go


Źródła:

SJP.pl

Bizmutek

sól kwasu biz­mu­to­wo­do­ro­we­go


Źródła:

SJP.pl

Bizmutki

sól kwasu biz­mu­to­wo­do­ro­we­go


Źródła:

SJP.pl

Bizmutowodór

zwią­zek che­micz­ny; wo­do­rek biz­mu­tu


Biz­mu­to­wo­dór ("wo­do­rek biz­mu­tu"), – nie­or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny, pow­sta­je w śla­do­wych ilo­ściach w wy­ni­ku dzia­ła­nia kwasu sol­ne­go na stop biz­mu­tu z ma­gne­zem. W tem­pe­ra­tu­rze po­ko­jo­wej roz­kła­da się na pier­wiast­ki.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bizmutowy

przy­miot­nik od: biz­mut


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy biz­mu­tu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bizmutyl

ka­tion za­wie­ra­ją­cy trój­war­to­ścio­wy biz­mut


Biz­mu­tyl, #PATRZ − nie­za­le­ca­na nazwa hi­po­te­tycz­ne­go jed­no­war­to­ścio­we­go ka­tio­nu, za­wie­ra­ją­ce­go biz­mut na III stop­niu ut­le­nie­nia, pow­sta­ją­ce­go w wy­ni­ku hy­dro­li­zy soli biz­mu­tu(III).

Przy­kła­dem związ­ku uz­na­wa­ne­go daw­niej za za­wie­ra­ją­cy ka­tion biz­mu­ty­lo­wy jest chlo­rek biz­mu­ty­lu, Bi(O)Cl.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bizmutyn

mi­ne­rał, siar­czek biz­mu­tu; biz­mu­ty­nit


Źródła:

SJP.pl

Bizmutynit

biz­mu­tyn; mi­ne­rał, siar­czek biz­mu­tu


Biz­mu­ty­nit – mi­ne­rał z gro­ma­dy siarcz­ków. Jest mi­ne­ra­łem śred­nio­tem­pe­ra­tu­ro­wych hy­dro­ter­mal­nych żył krusz­co­wych. Nazwa po­cho­dzi od skła­du che­micz­ne­go mi­ne­ra­łu.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Biznes

in­te­res, przed­sięw­zię­cie, han­del; bu­si­ness


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) in­te­res, przed­sięw­zię­cie przy­no­szą­ce zysk


Biz­nes (rów­nież in­te­res, bu­si­ness) – przed­sięw­zię­cie hand­lo­we, pro­duk­cyj­ne lub usłu­go­we.

Ety­mo­lo­gicz­nie słowo "bu­si­ness" wy­wo­dzi się z „busy” – za­ję­ty, ak­tyw­ny. W wy­mia­rze spo­łecz­nym bycie „za­ję­tym” czło­wie­kiem biz­ne­su może oz­na­czać za­an­ga­żo­wa­nie w or­ga­ni­za­cję pro­ce­su wyt­wa­rza­nia dóbr lub usług w ce­lach ko­mer­cyj­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biznes.

skrót od: biz­nes­meń­ski


Źródła:

SJP.pl

Biznesiara

pe­jo­ra­tyw­nie o biz­nes­men­ce


Źródła:

SJP.pl

Biznesik

mały biz­nes - firma; fi­rem­ka


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) mała firma


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biznesmen

bu­si­ness­man;
1. czło­wiek pro­wa­dzą­cy in­te­re­sy; przed­się­bior­ca, hand­lo­wiec, prze­my­sło­wiec;
2. wła­ści­ciel firmy pro­duk­cyj­nej, hand­lo­wej lub usłu­go­wej


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) pot. ekon. osoba ofi­cjal­nie pro­wa­dzą­ca dzia­łal­ność go­spo­dar­czą

 (1.2) pot. osoba pro­wa­dzą­ca in­te­re­sy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biznesmenka

ko­bie­ta pro­wa­dzą­ca in­te­re­sy; przed­się­bior­czy­ni, bu­si­ness­wo­man, bu­si­ness­man­ka


Źródła:

SJP.pl

Biznesmeński

zwią­za­ny z biz­nes­me­nem, bę­dą­cy wła­ści­wo­ścią biz­nes­me­na


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z biz­nes­me­nem, do­ty­czą­cy biz­nes­me­na


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biznesowy

→ biz­nes


przy­miot­nik

 (1.1) hand. do­ty­czą­cy biz­ne­su


Patrz:biznes

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Biznespartnerka

→ biz­ne­spart­ner


Patrz:biznespartner

Źródła:

SJP.pl

Biznesplan

bu­si­ness plan, biz­nes plan;
1. plan funk­cjo­no­wa­nia przed­się­bior­stwa lub re­a­li­za­cji przed­sięw­zię­cia go­spo­dar­cze­go;
2. do­ku­ment za­wie­ra­ją­cy taki plan


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zarz. szcze­gó­ło­wy plan dzia­ła­nia firmy przy­go­to­wy­wa­ny przed jej za­ło­że­niem lub przed roz­po­czę­ciem no­we­go pro­jek­tu


Biz­ne­splan (plan biz­ne­so­wy, ang. "bu­si­ness plan") – do­ku­ment przed­się­bior­stwa z pla­nem roz­wo­ju, a w przy­pad­ku no­wych przed­sięw­zięć, także z pla­nem ich pow­sta­nia. Spo­rzą­dza­ny na po­trze­by wew­nętrz­ne i zew­nętrz­ne przed­się­bior­stwa – m.in. w celu po­zy­ska­nia źró­deł fi­nan­so­wa­nia in­we­sty­cji.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bizneswoman

[czy­taj: biz­ne­sło­men] rzad­ko: ko­bie­ta pro­wa­dzą­ca in­te­re­sy; przed­się­bior­czy­ni, bu­si­ness­wo­man, biz­nes­men­ka, bu­si­ness­man­ka


Źródła:

SJP.pl

Bizon

duży ssak ło­ży­sko­wy z ro­dzi­ny krę­to­ro­gich


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy

 (1.1) zool. naj­więk­szy stad­ny ssak Ame­ry­ki Pół­noc­nej, za­miesz­ku­ją­cy pre­rie i lasy;

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (2.1) środ. LGBT: bi­sek­su­a­li­sta


Bizon ("Bison") – po­dro­dzaj du­żych ssa­ków z ro­dzi­ny wo­ło­wa­tych (Bo­vi­dae) cha­rak­te­ry­zu­ją­cych się krót­ką, sze­ro­ką głową, krót­ką szyją i wy­so­kim kłę­bem. Owło­sie­nie przed­niej czę­ści ciała jest dłuż­sze.

Ro­dzaj obej­mu­je ga­tun­ki ży­ją­ce współ­cze­śnie, okre­śla­ne jako grupa bi­son­ti­na:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Bizonek

zdrob­nie­nie od: bizon


Źródła:

SJP.pl

Bizoni

→ bizon; bi­zo­no­wy


Źródła:

SJP.pl

Bizoniak

kol­co­róg bi­zo­niak - ga­tu­nek plusk­wia­ka z ro­dzi­ny zgar­bo­wa­tych


Źródła:

SJP.pl

Bizonowy

→ bizon; bi­zo­ni


Źródła:

SJP.pl

Bizoń

naz­wi­sko


Bizoń – pol­skie naz­wi­sko, na po­cząt­ku lat 90. XX wieku no­si­ło je w Pol­sce około 2000 osób.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bizun

1. prze­sta­rza­le o bacie
2. łobuz, nic­poń, wał­koń


Źródła:

SJP.pl

Bizuny

1. baty z by­czej skóry;
2. ude­rze­nia batem


Źródła:

SJP.pl

Bić

1. za­da­wać razy; chło­stać;
2. ude­rzać;
3. dzwo­nić;
4. na­pły­wać;
5. strze­lać, tra­fiać strza­łem;
6. wy­le­wać się, try­skać;
7. zwy­cię­żać, po­ko­ny­wać;
8. lśnić;
9. za­bi­jać;
10. tło­czyć, dru­ko­wać;
11. ubi­jać, mie­sić;
12. bić się:
a) po­je­dyn­ko­wać się;
b) bić sa­me­go sie­bie;
c) bić jeden dru­gie­go


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) ude­rzać kogoś lub coś, za­da­wać komuś ból

 (1.2) o dzwo­nie emi­to­wać gło­śny dźwięk

 (1.3) o skrzy­dłach i rę­kach ma­chać nimi

 (1.4) o sercu / pul­sie nor­mal­na lub (czę­ściej) wzmo­żo­na, czyn­ność serca, od­czu­wal­ny puls

 (1.5) w grach za­bie­rać prze­ciw­ni­ko­wi kartę, pion­ka, itp.

 (1.6) o mo­ne­tach, me­da­lach pro­du­ko­wać za po­mo­cą stem­pla lub prasy

 (1.7) ude­rzać w jakiś in­stru­ment per­ku­syj­ny

 (1.8) ubi­jać zwie­rzę­ta

 (1.9) wojsk. strze­lać z dział, ar­ma­ty; o ar­ma­tach: wy­strze­li­wać po­ci­ski

 (1.10) stpol. na­pa­dać

 (1.11) stpol. wbi­jać, za­kła­dać


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bięcino

wieś wo­je­wództ­wie po­mor­skim


Bię­ci­no (kaszb. "Bicëno", Ben­zin) – wieś-uli­ców­ka w Pol­sce po­ło­żo­na w wo­je­wództ­wie po­mor­skim, w po­wie­cie słup­skim, w gmi­nie Dam­ni­ca. Ma sta­tus so­łect­wa.

W la­tach 1975–1998 miej­sco­wość ad­mi­ni­stra­cyj­nie na­le­ża­ła do wo­je­wództ­wa słup­skie­go.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Biłgoraj

1. mia­sto w Pol­sce;
2. osada w Pol­sce


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy, nazwa włas­na

 (1.1) geogr. mia­sto po­wia­to­we w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim;

 (1.2) geogr. adm. gmina wiej­ska w Pol­sce;


Bił­go­raj ( Bil­go­raj, ‏בילגוריי‎, Билгорай, Білго́рай) – mia­sto w po­łud­nio­wo-wschod­niej Pol­sce, w wo­je­wództ­wie lu­bel­skim, sie­dzi­ba po­wia­tu bił­go­raj­skie­go i gminy wiej­skiej Bił­go­raj.

Dru­gie pod wzglę­dem licz­by lud­no­ści (po Za­mo­ściu) mia­sto w po­łud­nio­wej czę­ści wo­je­wództ­wa lu­bel­skie­go. W przesz­ło­ści był mia­stem szla­chec­kim, za­ło­żo­nym przez Go­ra­y­skich herbu Kor­czak w dru­giej po­ło­wie XVI wieku.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Biłgorajanin

miesz­ka­niec Bił­go­ra­ja (mia­sta w Pol­sce); Bił­go­raj­czyk


Źródła:

SJP.pl

Biłgorajanka

miesz­kan­ka Bił­go­ra­ja (mia­sta w Pol­sce)


Źródła:

SJP.pl

Biłgorajczyk

miesz­ka­niec Bił­go­ra­ja (mia­sta w Pol­sce); Bił­go­ra­ja­nin


Źródła:

SJP.pl

Biłgorajka

miesz­kan­ka Bił­go­ra­ju


Źródła:

SJP.pl

Biłgorajski

przy­miot­nik od: Bił­go­raj


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) do­ty­czą­cy Bił­go­ra­ja, zwią­za­ny z Bił­go­ra­jem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Bińczyk

naz­wi­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Bińkowski

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Biś

naz­wi­sko


Źródła:

SJP.pl

Biżu

po­tocz­nie: bi­żu­te­ria


Źródła:

SJP.pl

Biżuteria

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) przed­mio­ty wy­ra­bia­ne z me­ta­li szla­chet­nych i ka­mie­ni szla­chet­nych (lub ich imi­ta­cji) słu­żą­ce do ozdo­by stro­ju, ciała;


Bi­żu­te­ria (fr. "bi­jo­u­te­rie", od "bijou" – klej­not) – drob­ny przed­miot złot­ni­czy i ju­bi­ler­ski słu­żą­cy do ozdo­by ciała i stro­ju, zaz­wy­czaj z me­ta­li i ka­mie­ni szla­chet­nych i ozdob­nych.

Bi­żu­te­ria odz­na­cza się prze­de wszyst­kim ar­ty­stycz­nym wy­ko­na­niem – i dzię­ki temu kry­te­rium do bi­żu­te­rii można za­li­czyć ozdo­by ludów pier­wot­nych. Formy ar­ty­stycz­ne kształ­to­wa­ły się i kształ­tu­ją zgod­nie z ogól­ny­mi tren­da­mi mody.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Biżuteryjny

przy­miot­nik od: bi­żu­te­ria


przy­miot­nik

 (1.1) do­ty­czą­cy bi­żu­te­rii, zwią­za­ny z bi­żu­te­rią


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary