Ae

[czy­taj: a-E] skrót od: Aka­de­mia Eko­no­micz­na


Zo­bacz też:.ae, AE.

Ae wy­stę­pu­je mię­dzy in­ny­mi w ła­ci­nie i od­po­wia­da współ­cze­śnie wy­mo­wie /e/, w ła­ci­nie kla­sycz­nej zbli­żo­ne do nie­miec­kie­go ei, a w ar­cha­icz­nej /aj/. Bywa też za­stę­po­wa­ne li­ga­tu­rą æ. W ję­zy­ku nie­miec­kim za­stę­pu­je "ä" przy braku od­po­wied­nich czcio­nek i/lub kla­wia­tu­ry. Po­nad­to ła­ciń­skie­mu "ae" od­po­wia­da nie­miec­kie "ä".


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Aecjusz

Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

Wikipedia

Aecki

do­ty­czą­cy Aetów, rdzen­nej lud­no­ści Fi­li­pin


Źródła:

SJP.pl

Aedicula

[czy­taj: edi­ku­la] edy­kuł, edy­ku­ła;
1. w sta­ro­żyt­no­ści:
a) mi­nia­tu­ro­wa bu­dow­la wzo­ro­wa­na na kla­sycz­nych świą­ty­niach;
b) nisza w ścia­nach bu­dyn­ku, tło dla po­są­gu lub wazy;
2. póź­niej: kla­sycz­ny model bu­dow­li lub motyw de­ko­ra­cyj­ny wy­glą­da­ją­cy jak taka bu­dow­la


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) szt. ar­chit. zob. edy­kuł.


Ae­di­cu­la, edy­ku­ła (łac. "aedes" – świą­ty­nia, bu­dy­nek, wym. edi­ku­la), edy­ku­ła, edy­kuł – kom­po­zy­cja skła­da­ją­ca się z dwóch fi­la­rów, ko­lumn lub pi­la­strów pod­trzy­mu­ją­cych bel­ko­wa­nie, cza­sa­mi z fron­to­nem – o kilku zna­cze­niach:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Aedon

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski, nazwa włas­na

 (1.1) mitgr. ko­bie­ta prze­mie­nio­na przez bogów w sło­wi­ka;


Aedon (gr. "Ἀηδών – sło­wik") – po­stać w mi­to­lo­gii grec­kiej.

We­dług "Ody­sei" była córką Pan­da­re­o­sa i żoną Ze­to­sa oraz matką Ity­lo­sa. Miała tylko jed­ne­go po­tom­ka i zaz­dro­ści­ła swo­jej szwa­gier­ce Niobe, przez co pró­bo­wa­ła zabić jej naj­star­sze­go syna Ama­le­u­sa, gdy spał. Omył­ko­wo za­bi­ła jed­nak swo­je­go syna. Zroz­pa­czo­na ko­bie­ta ubła­ga­ła bogów, by za­mie­ni­li ją w sło­wi­ka.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Aeg

[czy­taj: a-e-GIE] All­ge­me­i­ne Elektricitäts-Ge­sells­chaft - firma nie­miec­ka; pro­dukt tej firmy


AEG (niem. "All­ge­me­i­ne Elektricitäts-Ge­sells­chaft") – nie­miec­ki kon­cern elek­tro­tech­nicz­ny, za­ło­żo­ny przez prze­my­słow­ca nie­miec­kie­go Emila Rat­he­na­ua, na bazie ist­nie­ją­cej od 1883 r. spół­ki ak­cyj­nej "De­uts­che Edi­son-Ge­sells­chaft für an­ge­wand­te Elektrizität", która zaj­mo­wa­ła się pro­duk­cją urzą­dzeń dla prze­my­słu elek­tro­tech­nicz­ne­go na bazie kilku pa­ten­tów Tho­ma­sa Edi­so­na.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Aegidienberger

[czy­taj: egi­dien­ber­ger] silny koń śred­niej wiel­ko­ści w typie kuca is­landz­kie­go, wy­ho­do­wa­ny w Niem­czech


Bu­do­wa, po­krój, ek­ste­rier.

Ae­gi­dien­ber­ger – mocny koń śred­niej wiel­ko­ści w typie kuca is­landz­kie­go ze swo­bo­dą cho­dów konia paso. Wy­so­kie na 140-150 cm ko­ni­ki wy­stę­pu­ją ra­czej w ciem­nych ma­ściach. Głowa szla­chet­nej bu­do­wy o pro­stym pro­fi­lu, koń­czy­ny mocne.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Aegikranion

[czy­taj: egi­kra­nion] sta­ro­żyt­ny ele­ment de­ko­ra­cyj­ny w po­sta­ci głowy kozy lub ba­ra­na


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) szt. w sta­ro­żyt­no­ści: ele­ment de­ko­ra­cyj­ny w kształ­cie głowy kozy lub ba­ra­na


Ae­gi­kra­nion (z grec­kie­go: "αίγα" - ko­zioł, "κρανιο" - czasz­ka) – ele­ment de­ko­ra­cyj­ny sto­so­wa­ny głów­nie w sta­ro­żyt­no­ści w for­mie pła­sko­rzeź­by na me­to­pach fry­zów w po­sta­ci uję­tej fron­tal­nie czasz­ki kozła lub ba­ra­na sym­bo­li­zu­ją­ce­go zwie­rzę ofiar­ne. Motyw sto­so­wa­ny jako ele­ment ozdob­ny an­tycz­nych oł­ta­rzy poś­wię­co­nych bó­stwom opie­ku­ją­cych się rol­nict­wem, oraz w kręgu se­pul­kral­nym. Zo­stał prze­ję­ty przez or­na­men­ty­kę no­wo­żyt­ną, po­pu­lar­ny w me­blar­stwie XVIII wieku.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Aelowiec

czło­nek AL (Armii Lu­do­wej); alo­wiec; AL-owiec


Źródła:

SJP.pl

Aelowski

od­no­szą­cy się do Armii Lu­do­wej; AL-owski; alow­ski


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) hist. zwią­za­ny z AL (Armią Lu­do­wą)


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Aeolipila

wy­drą­żo­na kula obra­ca­ją­ca się wsku­tek re­ak­cji pary wy­pły­wa­ją­cej z jej wnę­trza wy­gię­ty­mi ob­wo­do­wo rur­ka­mi; pier­wow­zór tur­bi­ny pa­ro­wej re­ak­cyj­nej; bania He­ro­na, tur­bi­na He­ro­na, ae­o­li­pi­le


Źródła:

SJP.pl

Aeolipile

wy­drą­żo­na kula obra­ca­ją­ca się wsku­tek re­ak­cji pary wy­pły­wa­ją­cej z jej wnę­trza wy­gię­ty­mi ob­wo­do­wo rur­ka­mi; pier­wow­zór tur­bi­ny pa­ro­wej re­ak­cyj­nej; bania He­ro­na, tur­bi­na He­ro­na, ae­o­li­pi­le


Źródła:

SJP.pl

Aeolodikon

in­stru­ment mu­zycz­ny z grupy idio­fo­nów ję­zycz­ko­wych, skon­stru­o­wa­ny przez Au­gu­sta Fi­de­li­sa Brun­ne­ra i uwa­ża­ny za po­przed­ni­ka fis­har­mo­nii; ae­o­lo­dion, ae­o­lo­me­lo­di­kon


Źródła:

SJP.pl

Aeolodion

in­stru­ment mu­zycz­ny z grupy idio­fo­nów ję­zycz­ko­wych, skon­stru­o­wa­ny przez Au­gu­sta Fi­de­li­sa Brun­ne­ra i uwa­ża­ny za po­przed­ni­ka fis­har­mo­nii; ae­o­lo­di­kon, ae­o­lo­me­lo­di­kon


Źródła:

SJP.pl

Aeolomelodikon

in­stru­ment mu­zycz­ny z grupy idio­fo­nów ję­zycz­ko­wych, skon­stru­o­wa­ny przez Au­gu­sta Fi­de­li­sa Brun­ne­ra i uwa­ża­ny za po­przed­ni­ka fis­har­mo­nii; ae­o­lo­dion, ae­o­lo­di­kon


Źródła:

SJP.pl

Aeolopantaleon

po­łą­cze­nie for­te­pia­nu z eo­li­me­lo­di­co­nem, opa­ten­to­wa­ne w 1824 roku przez Jó­ze­fa Dłu­go­sza w War­sza­wie; eo­li­pan­ta­lion


Źródła:

SJP.pl

Aeracja

1. na­tu­ral­na wen­ty­la­cja po­mie­szczeń, wpro­wa­dza­nie po­wie­trza; na­po­wie­trza­nie;
2. wy­mia­na po­wie­trza at­mos­fe­rycz­ne­go z po­wie­trzem znaj­du­ją­cym się w gle­bie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) na­po­wie­trza­nie;


Ae­ra­cja – na­po­wie­trza­nie.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Aeracyjny

→ ae­ra­cja


Patrz:aeracja

Źródła:

SJP.pl

Aeral

stop alu­mi­nium z mie­dzią, man­ga­nem i ma­gne­zem


Aeral – stop skła­da­ją­cy się z alu­mi­nium z do­dat­kiem mie­dzi, man­ga­nu oraz ma­gne­zu.

Ma za­sto­so­wa­nie prze­de wszyst­kim w prze­my­śle lot­ni­czym i sa­mo­cho­do­wym.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Aerator

1. na­rzę­dzie ogrod­ni­cze do spulch­nia­nia gleby;
2. urzą­dze­nie do na­sy­ca­nia wody po­wie­trzem; na­po­wie­trzacz, per­la­tor


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) ręcz­ne lub au­to­ma­tycz­ne urzą­dze­nie ogrod­ni­cze do na­po­wie­trza­nia gleby, któ­re­go głów­ną czę­ścią jest wał z kol­ca­mi lub ka­wał­ka­mi bla­chy tną­cy­mi darń pod­czas obra­ca­nia się;

 (1.2) urzą­dze­nie do na­po­wie­trza­nia wody


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Aerenchyma

tkan­ka mię­ki­szo­wa odz­na­cza­ją­ca się sil­nie ro­zbu­do­wa­ny­mi prze­stwo­ra­mi mię­dzy­ko­mór­ko­wy­mi, czę­sto w po­sta­ci komór i ka­na­łów wy­peł­nio­nych po­wie­trzem; tkan­ka po­wietrz­na, mię­kisz po­wietrz­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) bot. typ tkan­ki mię­ki­szo­wej u ro­ślin wod­nych i pod­mo­kłych, za­wie­ra­ją­ca duże prze­strze­nie po­wietrz­ne mię­dzy ko­mór­ka­mi


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Aeria

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) daw. świe­że po­wie­trze

 (1.2) stpol. po­go­da

 (1.3) stpol. pora (np. de­szczo­wa)


Źródła:

Wiktionary

Aero-

prze­dro­stek

 (1.1) pier­wszy człon wy­ra­zów zło­żo­nych wska­zu­ją­cy na ich zwią­zek zna­cze­nio­wy z po­wie­trzem, ru­chem w po­wie­trzu, lot­nict­wem


Źródła:

Wiktionary

Aeroakustyka

nauka ba­da­ją­ca wła­ści­wo­ści dźwię­ku wyt­wa­rza­ne­go przez obiek­ty po­ru­sza­ją­ce się w po­wie­trzu


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nauk. fiz. dział nauki zaj­mu­ją­cy się pow­sta­wa­niem i pro­pa­ga­cją dźwię­ków w prze­pły­wach po­wie­trza lub gazów


Ae­ro­a­ku­sty­ka – nauka zaj­mu­ją­ca się zja­wi­ska­mi wyt­wa­rza­nia dźwię­ku przez prze­pływ gazu oraz po­ru­sza­ją­cych się w nim ciał.

Nauka ta znaj­du­je za­sto­so­wa­nie mię­dzy in­ny­mi przy pro­jek­to­wa­niu sa­mo­lo­tów odrzu­to­wych, gdzie dąży się do zmniej­sza­nia po­zio­mu ha­ła­su wy­da­wa­ne­go przez gazy wy­rzu­ca­ne przez sil­ni­ki.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Aerob

or­ga­nizm, naj­czę­ściej drob­no­u­strój, mo­gą­cy żyć i roz­wi­jać się je­dy­nie w obec­no­ści tlenu at­mos­fe­rycz­ne­go; ae­ro­biont, tle­no­wiec, ok­sy­biont


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy lub mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) biol. zob. ae­ro­biont.


Aerob, tle­no­wiec, ae­ro­biont, ok­sy­biont (gr. "aër, aëros – po­wie­trze"; "βίος (bios) – życie; łac. "oxy­ge­nium" – tlen") – or­ga­nizm wy­ma­ga­ją­cy do życia do­stę­pu wol­ne­go tlenu, który wy­ko­rzy­stu­je w pro­ce­sie od­dy­cha­nia jako osta­tecz­ny ak­cep­tor pro­to­nów i elek­tro­nów (te­o­ria che­mios­mo­tycz­na Mit­chel­la).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Aerobic

[czy­taj: ae­ro­bik] ćwi­cze­nia gim­na­stycz­no-ta­necz­ne wy­ko­ny­wa­ne w rytm mu­zy­ki dy­sko­te­ko­wej, np. w celu po­bu­dze­nia pracy ukła­du krą­że­nia i od­dy­cha­nia, po­pra­wy kon­dy­cji albo ogól­nej spraw­no­ści fi­zycz­nej; ae­ro­bik


Źródła:

SJP.pl

Aerobik

ćwi­cze­nia gim­na­stycz­no-ta­necz­ne wy­ko­ny­wa­ne w rytm mu­zy­ki dy­sko­te­ko­wej, np. w celu po­bu­dze­nia pracy ukła­du krą­że­nia i od­dy­cha­nia, po­pra­wy kon­dy­cji albo ogól­nej spraw­no­ści fi­zycz­nej; ae­ro­bic


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) forma ćwi­czeń wy­ko­ny­wa­na w rytm mu­zy­ki;


Ae­ro­bik "(ang. ae­ro­bics z gr. aér, aéros - po­wie­trze + bíos - życie)" – sy­stem tre­nin­gu opar­te­go na in­ten­syw­nej wy­mia­nie tle­no­wej.

Opra­co­wa­ny przez Ken­net­ha Co­o­pe­ra, kon­sul­tan­ta pro­gra­mu spraw­no­ścio­we­go ame­ry­kań­skich astro­na­u­tów. Wszyst­kie formy ruchu, pod­czas któ­rych zwięk­sza się wy­mia­na tle­no­wa w or­ga­niz­mie na­zy­wa­my ae­ro­bo­wy­mi.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Aerobikowy

→ ae­ro­bik


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z ae­ro­bi­kiem, do­ty­czą­cy ae­ro­bi­ku


Patrz:aerobik

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Aerobiolog

spe­cja­li­sta ba­da­ją­cy czą­stecz­ki bio­lo­gicz­ne w po­wie­trzu at­mos­fe­rycz­nym


Źródła:

SJP.pl

Aerobiologia

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nauka zaj­mu­ją­ca się ba­da­niem czą­ste­czek bio­lo­gicz­nych znaj­du­ją­cych się w po­wie­trzu at­mos­fe­rycz­nym;


Ae­ro­bio­lo­gia ("aero-" + "bio­lo­gia" – gr. "bíos" ‘życie’ + "lógos" ‘nauka’) - nauka zaj­mu­ją­ca się ba­da­niem czą­ste­czek bio­lo­gicz­nych w po­wie­trzu at­mos­fe­rycz­nym. Jest to nauka in­ter­dy­scy­pli­nar­na zwią­za­na z róż­ny­mi dzie­dzi­na­mi wie­dzy m.in. bo­ta­ni­ką, pa­li­no­lo­gią, my­ko­lo­gią, fe­no­lo­gią, me­te­o­ro­lo­gią i aler­go­lo­gią.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Aerobiologiczny

→ ae­ro­bio­lo­gia


Patrz:aerobiologia

Źródła:

SJP.pl

Aerobiont

or­ga­nizm, naj­czę­ściej drob­no­u­strój, mo­gą­cy żyć i roz­wi­jać się je­dy­nie w obec­no­ści tlenu at­mos­fe­rycz­ne­go; aerob, tle­no­wiec, ok­sy­biont


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy lub mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) biol. or­ga­nizm mo­gą­cy żyć tylko w obec­no­ści tlenu at­mos­fe­rycz­ne­go


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Aerobioza

ok­sy­bio­za; życie w śro­do­wi­sku za­wie­ra­ją­cym tlen


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) biol. życie w wa­run­kach tle­no­wych; stan życia w at­mos­fe­rze z tle­nem

 (1.2) fizj. pro­ces za­cho­dzą­cy w or­ga­niz­mie w obec­no­ści tlenu


Ae­ro­bio­za, ok­sy­bio­za (gr. "aḗr" ‘po­wie­trze’, "bíos" ‘życie’) – pro­ce­sy ży­cio­we za­cho­dzą­ce w śro­do­wi­sku za­wie­ra­ją­cym tlen.

W ae­ro­bio­zie żyje więk­szość or­ga­niz­mów (tle­now­ce), u któ­rych tlen at­mos­fe­rycz­ny jest zu­ży­wa­ny w prze­mia­nach che­micz­nych sta­no­wią­cych pod­sta­wo­we źró­dło ener­gii.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Aeroboks

ae­ro­bik z ele­men­ta­mi sztuk walki, np. boksu, ka­ra­te itp.; ae­ro­box, ae­ro­bo­xing, ae­ro­bok­sing


Źródła:

SJP.pl

Aeroboksing

[czy­taj: ae­ro­boks-ink] ae­ro­bik z ele­men­ta­mi sztuk walki, np. boksu, ka­ra­te itp.; ae­ro­box, ae­ro­bo­xing, ae­ro­boks


Źródła:

SJP.pl

Aerobowy

taki, który służy dot­le­nie­niu or­ga­niz­mu (np. tre­ning ae­ro­bo­wy)


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) fizj. wy­ma­ga­ją­cy obec­no­ści tlenu do prze­mian me­ta­bo­licz­nych


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Aerobox

ae­ro­bik z ele­men­ta­mi sztuk walki, np. boksu, ka­ra­te itp.; ae­ro­boks, ae­ro­bo­xing, ae­ro­bok­sing


Źródła:

SJP.pl

Aeroboxing

ae­ro­bik z ele­men­ta­mi sztuk walki, np. boksu, ka­ra­te itp.; ae­ro­box, ae­ro­boks, ae­ro­bok­sing


Źródła:

SJP.pl

Aerobus

kil­ku­se­to­so­bo­wy sa­mo­lot pa­sa­żer­ski lub śmi­gło­wiec wy­ko­rzy­sty­wa­ny do prze­wo­zu dużej licz­by pa­sa­że­rów lub znacz­ne­go ła­dun­ku na ma­łych od­le­gło­ściach


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­skoz­wie­rzę­cy lub mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) lotn. sta­tek po­wietrz­ny, naj­czę­ściej śmi­gło­wiec, prze­wo­żą­cy na ma­łych od­le­gło­ściach duże ilo­ści pa­sa­że­rów;

 (1.2) lotn. sa­mo­lot pa­sa­żer­ski mo­gą­cy prze­wo­zić ponad pięć­set osób;


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Aerocasco

[czy­taj: ae­ro­ka­sko] ubez­pie­cze­nie sa­mo­lo­tu na wy­pa­dek ro­zbi­cia


Źródła:

SJP.pl

Aerodrom

daw­niej: lot­ni­sko


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) przest. lot­ni­sko, szcze­gól­nie tra­wia­ste


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Aerodyna

daw­niej: sta­tek po­wietrz­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) daw. sta­tek po­wietrz­ny


Ae­ro­dy­na – sta­tek po­wietrz­ny utrzy­mu­ją­cy się w po­wie­trzu dzię­ki sile no­śnej, pow­sta­ją­cej przez dy­na­micz­ne od­dzia­ły­wa­nie po­wie­trza na nie­ru­cho­me lub ru­cho­me płaty nośne.

Do ae­ro­dyn z nie­ru­cho­my­mi pła­ta­mi no­śny­mi za­li­cza się sa­mo­lo­ty, szy­bow­ce, lot­nie i pa­ra­lot­nie, na­to­miast do ae­ro­dyn z ru­cho­my­mi pła­ta­mi no­śny­mi na­le­żą śmi­głow­ce i wia­tra­kow­ce wy­po­sa­żo­ne w wi­ru­ją­ce płaty nośne oraz skrzy­dłow­ce.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Aerodynamiczność

cecha, jaką wy­ka­zu­ją ciała ae­ro­dy­na­micz­ne w ruchu w po­wie­trzu


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) od­przym. cecha tego, co jest ae­ro­dy­na­micz­ne


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Aerodynamiczny

→ ae­ro­dy­na­mi­ka


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) fiz. zwią­za­ny z ae­ro­dy­na­mi­ką

przy­miot­nik ja­ko­ścio­wy

 (2.1) o ła­god­nie za­o­krą­glo­nych kształ­tach, wpły­wa­ją­cych na zmniej­sze­nie oporu po­wie­trza w cza­sie ruchu


Patrz:aerodynamika

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Aerodynamik

spe­cja­li­sta w za­kre­sie ae­ro­dy­na­mi­ki


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) nauk. fiz. spe­cja­li­sta zaj­mu­ją­cy się ae­ro­dy­na­mi­ką


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Aerodynamika

dział ae­ro­me­cha­ni­ki zaj­mu­ją­cy się wza­jem­nym od­dzia­ły­wa­niem ciał sta­łych i ota­cza­ją­cych je gazów, znaj­du­ją­cych się w ruchu względ­nym


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) fiz. dział fi­zy­ki zaj­mu­ją­cy się ru­chem gazów;

 (1.2) pot. włas­no­ści ae­ro­dy­na­micz­ne ciała


Ae­ro­dy­na­mi­ka (z grec­kie­go: "aēr" dpn. "aéros" – „po­wie­trze” i "dy­na­mi­kós" – „ma­ją­cy siłę, silny”) – dział fi­zy­ki, me­cha­ni­ki pły­nów, zaj­mu­ją­cy się ba­da­niem zja­wisk zwią­za­nych z ru­chem gazów, a także ruchu ciał sta­łych w oś­rod­ku ga­zo­wym i sił dzia­ła­ją­cych na te ciała.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Aeroelastyczność

dział me­cha­ni­ki, któ­re­go przed­mio­tem są zja­wi­ska wy­ni­ka­ją­ce z wza­jem­ne­go od­dzia­ły­wa­nia sił ae­ro­dy­na­micz­nych, sił bez­wład­no­ści i re­ak­cji sprę­ży­stych opły­wa­ne­go ciała; ae­ro­sprę­ży­stość


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) techn. wła­ści­wość ma­te­ria­łu i kon­struk­cji, która poz­wa­la na prze­wi­dy­wa­nie i ana­li­zę od­dzia­ły­wa­nia sił ae­ro­dy­na­micz­nych, sił bez­wład­no­ści i sprę­ży­stych re­ak­cji kon­struk­cji; zdol­ność obiek­tu do odksz­tał­ca­nia się pod wpły­wem sił ae­ro­dy­na­micz­nych

 (1.2) nauk. techn. dzie­dzi­na me­cha­ni­ki, która zaj­mu­je się zja­wi­ska­mi wy­ni­ka­ją­cy­mi ze wza­jem­ne­go od­dzia­ły­wa­nia mię­dzy si­ła­mi ae­ro­dy­na­micz­ny­mi, si­ła­mi bez­wład­no­ści a odksz­tał­ca­niem się kon­struk­cji


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Aeroembolizm

cho­ro­ba nur­ków i ro­bot­ni­ków ke­so­no­wych wy­wo­ła­na zbyt gwał­tow­ny­mi zmia­na­mi ci­śnie­nia at­mos­fe­rycz­ne­go, po­le­ga­ją­ca na two­rze­niu się pę­che­rzy­ków azo­to­wych po­wo­du­ją­cych za­to­ry w drob­nych na­czy­niach krwio­no­śnych; cho­ro­ba de­kom­pre­syj­na, cho­ro­ba ke­so­no­wa


Źródła:

SJP.pl

Aeroenergetyka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) fiz. ener­gia wia­tru


Źródła:

Wiktionary

Aerofagia

nad­mier­ne ły­ka­nie po­wie­trza, zwy­kle pod­czas je­dze­nia


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) med. za­bu­rze­nie czyn­no­ścio­we prze­wo­du po­kar­mo­we­go po­le­ga­ją­ce na nad­mier­nym po­ły­ka­niu po­wie­trza pod­czas je­dze­nia;


Ae­ro­fa­gia (ły­ka­wi­ca, łac. i ang. "ae­rop­ha­gia") – za­bu­rze­nie czyn­no­ścio­we prze­wo­du po­kar­mo­we­go, po­le­ga­ją­ce na po­ły­ka­niu po­wie­trza pro­wa­dzą­cym do od­bi­ja­nia; objaw cho­ro­bo­wy, po­ja­wia­ją­cy się czę­sto u osób cho­rych na ner­wi­cę.

Od­bi­ja­nie po­wie­trza w ae­ro­fa­gii jest zwy­kle nieś­wia­do­me.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Aerofiltr

filtr po­wietrz­ny słu­żą­cy do oczy­szcza­nia ście­ków


Źródła:

SJP.pl

Aerofiniszer

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) lotn. urzą­dze­nie sto­so­wa­ne do skra­ca­nia do­bie­gu sa­mo­lo­tu i jego wy­ha­mo­wa­nia, wy­ko­rzy­sty­wa­ne głów­nie na po­kła­dach lot­ni­skow­ców;


Ae­ro­fi­ni­szer (z ang. "ae­ro­fi­nis­her") – ro­dzaj ła­pa­cza sa­mo­lo­tu, urzą­dze­nia sto­so­wa­ne­go do skra­ca­nia do­bie­gu sa­mo­lo­tu i jego wy­ha­mo­wa­nia wy­ko­rzy­sty­wa­ny głów­nie na po­kła­dach lot­ni­skow­ców, ale także na lot­ni­skach lą­do­wych. Ze­spół ae­ro­fi­ni­sze­ra skła­da się z kilku gru­bych lin sta­lo­wych, zaz­wy­czaj czte­rech, za­mo­co­wa­nych w po­przek po­kła­du star­to­we­go do spe­cjal­nych tłu­mi­ków hy­dra­u­licz­nych.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Aerofobia

cho­ro­bli­wy lęk przed po­wie­trzem, prze­cią­ga­mi, wia­trem, la­ta­niem w po­wie­trzu itp.


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) med. cho­ro­bli­wy lęk przed po­wie­trzem (np. prze­cią­gi, wiatr) lub przed ru­chem w po­wie­trzu (np. po­dróż sa­mo­lo­tem)


Ae­ro­fo­bia – ro­dzaj fobii, cho­ro­bli­wy lęk przed po­wie­trzem, naj­czę­ściej przed tzw. za­wia­niem (prze­cią­gi, wiatr). Cho­ro­ba ta może ob­ja­wiać się rów­nież lę­kiem przed pio­no­wym po­ru­sza­niem w po­wie­trzu (np. wzno­sze­nie się i opa­da­nie w win­dzie, ko­lej­ce li­no­wej lub sa­mo­lo­cie).


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Aerofon

w mu­zy­ce: in­stru­ment mu­zycz­ny wy­da­ją­cy brzmie­nie na sku­tek dęcia, dmu­cha­nia; in­stru­ment dęty


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) muz. in­stru­ment dęty


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Aerofony

w mu­zy­ce: in­stru­ment mu­zycz­ny wy­da­ją­cy brzmie­nie na sku­tek dęcia, dmu­cha­nia; in­stru­ment dęty


Ae­ro­fo­ny ( aeros = po­wie­trze, phonē = głos) – w kla­sy­fi­ka­cji na­u­ko­wej grupa in­stru­men­tów mu­zycz­nych, w któ­rych pod­sta­wo­wym źró­dłem dźwię­ku (wi­bra­to­rem) jest drga­ją­ce po­wie­trze. Grupa ae­ro­fo­nów obej­mu­je in­stru­men­ty dęte (dźwięk pow­sta­je w nich w wy­ni­ku za­dę­cia), w któ­rych po­wie­trze ogra­ni­czo­ne jest ka­na­łem for­mu­ją­cym tzw. słup po­wie­trza (np. w trąb­ce, klar­ne­cie, oboju i fle­cie), oraz in­stru­men­ty, w któ­rych po­wie­trze drga w prze­strze­ni nie­o­gra­ni­czo­nej (np. bat, czu­ryn­ga, fis­har­mo­nia, akor­de­on, regał).


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Aerofor

urzą­dze­nie do­pro­wa­dza­ją­ce po­wie­trze nur­kom do od­dy­cha­nia pod wodą


Źródła:

SJP.pl

Aerofoto

1. fo­to­gra­fia przed­sta­wia­ją­ca roz­le­głą pa­no­ra­mę wi­dzia­ną z lotu ptaka, zdję­cie lot­ni­cze;
2. apa­ra­tu­ra do ae­ro­fo­to­gra­me­trii


rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) pot. zob. ae­ro­fo­to­gra­me­tria.

 (1.2) pot. apa­ra­tu­ra do ae­ro­fo­to­gra­me­trii

 (1.3) pot. lu­dzie pra­cu­ją­cy nad ae­ro­fo­to­gra­me­trią


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Aerofotografia

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) fot. lotn. dzie­dzi­na fo­to­gra­fi po­le­ga­ją­ca na ro­bie­niu zdjęć po­wierzch­ni ziemi z du­żych wy­so­ko­ści


Ae­ro­fo­to­gra­fia (fo­to­gra­fia lot­ni­cza, zdję­cia lot­ni­cze) – dzie­dzi­na wy­ko­rzy­sty­wa­nia fo­to­gra­fii, po­le­ga­ją­ca na wy­ko­ny­wa­niu zdjęć z "lotu ptaka": ba­lo­nów, sa­mo­lo­tów, he­li­kop­te­rów, sa­te­li­tów, spa­do­chro­nów, la­taw­ców (fo­to­gra­fia la­taw­co­wa) oraz mo­de­li zdal­nie ste­ro­wa­nych.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Aerofotograficzny

przy­miot­nik od: ae­ro­fo­to­gra­fia


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z fo­to­gra­fią lot­ni­czą, ae­ro­fo­to­gra­fią


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Aerofotogrametria

dział ge­o­dez­ji zaj­mu­ją­cy się spo­rzą­dza­niem map i pla­nów na pod­sta­wie zdjęć lot­ni­czych


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) spo­rzą­dza­nie map i pla­nów ge­o­de­zyj­nych na pod­sta­wie zdjęć lot­ni­czych


Ae­ro­fo­to­gra­me­tria (gr. aér = po­wie­trze + phos = świa­tło + grámma = zapis, ry­su­nek + me­tre­in = mie­rzyć) jest to wy­ko­ny­wa­nie i opra­co­wy­wa­nie zdjęć lot­ni­czych w celu spo­rzą­dze­nia map i pla­nów; fo­to­gra­me­tria z po­wie­trza za po­mo­cą sa­mo­lo­tów albo ba­lo­nów.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Aerofotogrametryczny

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z ae­ro­fo­to­gra­me­trią, fo­to­gra­me­trią lot­ni­czą


Źródła:

Wiktionary

Aerofłot

ro­syj­skie linie lot­ni­cze


Nie mylić z: Ae­ro­lot.

Ae­ro­fłot ("Ae­ro­flot – Ro­syj­skie Linie Lot­ni­cze Pu­blicz­na S.A.", Публичное акционерное общество „Аэрофлот – российские авиалинии”) – na­ro­do­wy prze­woź­nik i naj­więk­sza linia lot­ni­cza Fe­de­ra­cji Ro­syj­skiej.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Aerograf

przy­rząd do roz­py­la­nia farb pod wpły­wem ci­śnie­nia sprę­żo­ne­go po­wie­trza (np. przy re­tu­szu zdjęć fo­to­gra­ficz­nych)


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) techn. urzą­dze­nie ma­lar­skie roz­py­la­ją­ce farbę za po­mo­cą sprę­żo­ne­go po­wie­trza;


Ae­ro­graf – mi­nia­tu­ro­wy „pi­sto­let” do ma­lo­wa­nia pre­cy­zyj­ne­go uży­wa­ny w tech­ni­ce ma­lar­skiej air­brush. Ręcz­ne na­rzę­dzie nie­wiel­kich roz­mia­rów, słu­żą­ce do ma­lo­wa­nia me­to­dą roz­py­la­nia farby przez stru­mień po­wie­trza. Ślad farby cha­rak­te­ry­zu­je się rów­no­mier­nym kry­ciem z roz­my­ty­mi brze­ga­mi.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Aerografia

tech­ni­ka re­tu­szo­wa­nia sta­rych fo­to­gra­fii po­przez roz­py­la­nie płyn­nej farby za po­mo­cą ae­ro­gra­fu


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) techn. fot. tech­ni­ka re­tu­szo­wa­nia fo­to­gra­fii za po­mo­cą ae­ro­gra­fu

 (1.2) techn. rzem. tech­ni­ka zdo­bie­nia ce­ra­micz­ne­go za po­mo­cą ae­ro­gra­fu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Aerograficzny

→ ae­ro­gra­fia


Patrz:aerografia

Źródła:

SJP.pl

Aerografit

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) techn. syn­te­tycz­na piana zbu­do­wa­na z siat­ki pu­stych wę­glo­wych na­no­ru­rek, jeden z najl­żej­szych na świe­cie ma­te­ria­łów;


Ae­ro­gra­fit – najl­żej­szy ma­te­riał na świe­cie opra­co­wa­ny przez uczo­nych z Uni­wer­sy­te­tu Tech­nicz­ne­go Ham­burg-Har­burg oraz Uni­wer­sy­te­tu Chri­stia­na-Al­brech­ta w Ki­lo­nii.

Gę­stość ae­ro­gra­fi­tu wy­no­si 0,2 mg/cm³. Zbu­do­wa­ny jest z siat­ki pu­stych w środ­ku wę­glo­wych rurek, dzię­ki czemu może prze­nieść ob­cią­że­nie 40 000 razy więk­sze od swo­jej masy. Jest do­brym prze­wod­ni­kiem prądu elek­trycz­ne­go.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Aerokinetyczny

→ ae­ro­ki­ne­ty­ka


Patrz:aerokinetyka

Źródła:

SJP.pl

Aerokinetyka

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) dział fi­zy­ki zaj­mu­ją­cy się ru­chem gazów


Źródła:

Wiktionary

Aeroklub

or­ga­ni­za­cja zrze­sza­ją­ca ama­to­rów upra­wia­nia lot­nict­wa spor­to­we­go: pi­lo­tów szy­bow­co­wych, ba­lo­no­wych, sa­mo­lo­to­wych, śmi­głow­co­wych i lot­nio­wych, skocz­ków spa­do­chro­no­wych, mo­de­la­rzy lot­ni­czych oraz sym­pa­ty­ków lot­nict­wa


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) or­ga­ni­za­cja, któ­rej człon­ka­mi są pi­lo­ci spor­to­wi, skocz­ko­wie spa­do­chro­no­wi, lot­nia­rze, pa­ra­lot­nia­rze, mo­de­la­rze lot­ni­czy oraz mi­ło­śni­cy lot­nict­wa


Ae­ro­klub – sto­wa­rzy­sze­nie lot­nict­wa spor­to­wo-tu­ry­stycz­ne­go. Zaj­mu­je się szko­le­niem, tre­nin­giem i wy­czy­nem we wszyst­kich dzie­dzi­nach lot­nict­wa spor­to­we­go: mo­de­lar­stwie, szy­bow­nict­wie, akro­ba­cji lot­ni­czej, spor­cie sa­mo­lo­to­wym, lot­nio­wym, pa­ra­lot­nio­wym, mi­kro­lo­to­wym, spa­do­chro­no­wym, ba­lo­no­wym, w dzia­łal­no­ści ama­to­rów kon­struk­to­rów lot­ni­czych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Aeroklubowy

zwią­za­ny z ae­ro­klu­bem, do­ty­czą­cy ae­ro­klu­bu


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z ae­ro­klu­bem, do­ty­czą­cy ae­ro­klu­bu

 (1.2) na­le­żą­cy do ae­ro­klu­bu; zrze­szo­ny w ae­ro­klu­bie


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Aerolit

me­te­o­ryt ka­mien­ny


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) astr. me­te­o­ryt ka­mien­ny


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Aerolog

spe­cja­li­sta w za­kre­sie ae­ro­lo­gii


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) spe­cja­li­sta w dzie­dzi­nie ae­ro­lo­gii


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Aerologia

nauka do­ty­czą­ca zja­wisk i pro­ce­sów, za­cho­dzą­cych w at­mos­fe­rze swo­bod­nej (na wy­so­ko­ści od kil­ku­dzie­się­ciu me­trów do 30 ki­lo­me­trów), oraz metod po­mia­ru ele­men­tów me­te­o­ro­lo­gicz­nych w tej war­stwie


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) me­te­o­rol. nauka zaj­mu­ją­ca się ba­da­niem gór­nych warstw at­mos­fe­ry;


Ae­ro­lo­gia – dział me­te­o­ro­lo­gii zaj­mu­ją­cy się ba­da­niem pro­ce­sów i zja­wisk za­cho­dzą­cych w gór­nych war­stwach at­mos­fe­ry, gdzie nie wy­stę­pu­je wpływ tar­cia po­wie­trza o nie­rów­ny teren.

Obej­mu­je ba­da­nia prze­strzen­ne­go roz­kła­du:

Ba­da­nia pro­wa­dzo­ne są za po­mo­cą róż­nych typów me­te­o­ro­gra­fów i ra­dio­me­te­o­ro­gra­fów, które wy­no­si się na duże wy­so­ko­ści sa­mo­lo­ta­mi, ba­lo­na­mi lub ra­kie­ta­mi. Otrzy­my­wa­ne dane służą do opra­co­wy­wa­nia map to­po­gra­fii ba­rycz­nej, dia­gra­mów ter­mo­dy­na­micz­nych i da­nych ba­li­stycz­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Aerologiczny

przy­miot­nik

 (1.1) me­te­o­rol. zwią­za­ny z ae­ro­lo­gią


Źródła:

Wiktionary

Aeromagnetometria

spo­sób po­szu­ki­wa­nia złóż po­le­ga­ją­cy na wy­ko­rzy­sta­niu sondy ma­gne­tycz­nej umie­szcza­nej na sa­mo­lo­cie lub sztucz­nym sa­te­li­cie


Źródła:

SJP.pl

Aeromancja

wró­że­nie na pod­sta­wie ob­ser­wa­cji po­wie­trza i po­go­dy


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ezot. wró­że­nie z po­wie­trza


Ae­ro­man­cja (z grec­kie­go "aero", „po­wie­trze” i "man­te­ia", „wróż­ba”) – prze­po­wia­da­nie przysz­ło­ści na pod­sta­wie po­go­dy, naj­czę­ściej z bły­ska­wic, grzmo­tów, kształ­tu chmur oraz kie­run­ku i siły wia­tru. Jest to jedna z naj­star­szych metod wró­że­nia, sto­so­wa­na była już w sta­ro­żyt­no­ści przez ba­bi­loń­skich ka­pła­nów.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Aeromechaniczny

przy­miot­nik od: ae­ro­me­cha­ni­ka


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) fiz. zwią­za­ny z ae­ro­me­cha­ni­ką, do­ty­czą­cy ae­ro­me­cha­ni­ki


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Aeromechanika

nauka o rów­no­wa­dze i ruchu oś­rod­ków ga­zo­wych oraz znaj­du­ją­cych się w nich ciał sta­łych


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) fiz. dział me­cha­ni­ki zaj­mu­ją­cy się rów­no­wa­gą i ru­chem gazów oraz znaj­du­ją­cych się w nich ciał sta­łych


Ae­ro­me­cha­ni­ka – dział me­cha­ni­ki pły­nów zaj­mu­ją­cy się rów­no­wa­gą oraz ru­chem gazów i zja­wi­ska­mi zwią­za­ny­mi ze znaj­du­ją­cy­mi się w nich cia­ła­mi sta­ły­mi. Jest po­dzie­lo­na na ae­ro­sta­ty­kę i ae­ro­dy­na­mi­kę. Na ae­ro­me­cha­ni­ce opie­ra się te­o­ria lotów każ­de­go ro­dza­ju stat­ków po­wietrz­nych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Aerometr

przy­rząd do mie­rze­nia gę­sto­ści po­wie­trza; ga­zo­mierz


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) fiz. przy­rząd do po­mia­ru gę­sto­ści gazu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Aerometria

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) fiz. nauka zaj­mu­ją­ca się po­mia­ra­mi gazów, w szcze­gól­no­ści po­wie­trza


Źródła:

Wiktionary

Aerometro

szyb­ka kolej na­po­wietrz­na


Źródła:

SJP.pl

Aerometryczny

→ ae­ro­metr


Patrz:aerometr

Źródła:

SJP.pl

Aeromobilny

woj­ska ae­ro­mo­bil­ne - woj­ska po­wietrz­no­de­san­to­we, de­san­to­wo-sztur­mo­we, ka­wa­le­ria po­wietrz­na i lot­nict­wo wojsk lą­do­wych


Źródła:

SJP.pl

Aeronauta

daw­niej: pilot lub pa­sa­żer stat­ku po­wietrz­ne­go


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) książk. ba­lo­niarz, osoba la­ta­ją­ca ba­lo­nem

 (1.2) przest. lot­nik


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Aeronautka

daw­niej: pi­lot­ka lub pa­sa­żer­ka stat­ku po­wietrz­ne­go


Źródła:

SJP.pl

Aeronautyczny

→ ae­ro­na­u­ty­ka


przy­miot­nik

 (1.1) książk. lub przest. lot­ni­czy


Patrz:aeronautyka

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Aeronautyka

1. tran­sport ludzi i to­wa­rów drogą po­wietrz­ną;
2. prze­sta­rza­le: że­glu­ga po­wietrz­na, lot­nict­wo


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) książk. lot­nict­wo


Ae­ro­na­u­ty­ka (gr. "aḗr –" „po­wie­trze”, "nautikḗ" – „że­glar­stwo”) – nauka zaj­mu­ją­ca się sze­ro­ko po­ję­tym lot­nict­wem, obej­mu­ją­ca swoim za­kre­sem kon­struk­cję stat­ków po­wietrz­nych, ae­ro­dy­na­mi­kę, ma­te­ria­łoz­naw­stwo, tech­no­lo­gię pro­duk­cji i ek­splo­a­ta­cji, dy­na­mi­kę lotu, za­gad­nie­nia au­to­ma­ty­ki i ste­ro­wa­nia, wy­po­sa­że­nie po­kła­do­we, na­wi­ga­cję, łącz­ność oraz ry­zy­ko i nie­za­wod­ność. Zwana jest także awia­cją.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Aeronawigacja

na­wi­ga­cja lot­ni­cza


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) lotn. na­wi­ga­cja lot­ni­cza


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Aeronawigacyjny

przy­miot­nik od: ae­ro­na­wi­ga­cja


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z ae­ro­na­wi­ga­cją, na­wi­ga­cją lot­ni­czą


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Aeronomia

nauka ba­da­ją­ca che­micz­ne i fi­zycz­ne wła­ści­wo­ści wyż­szych warstw at­mos­fe­ry


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nauka ba­da­ją­ca wła­ści­wo­ści fi­zycz­ne i che­micz­ne gór­nych warstw at­mos­fe­ry;


Ae­ro­no­mia – dział me­te­o­ro­lo­gii i fi­zy­ki at­mos­fe­ry ba­da­ją­cy górne war­stwy at­mos­fe­ry, wyż­sze niż stra­tos­fe­ra.

Ae­ro­no­mia bada at­mos­fe­ry nie tylko Ziemi, ale też in­nych pla­net. Jej na­rzę­dzia­mi ba­daw­czy­mi są ra­kie­ty son­da­żo­we, sztucz­ne sa­te­li­ty i ob­ser­wa­cje na­ziem­ne.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Aeronomiczny

przy­miot­nik od: ae­ro­no­mia


przy­miot­nik

 (1.1) me­te­o­rol. zwią­za­ny z ae­ro­no­mią


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Aeropiktura

ma­lar­skie przed­sta­wie­nie zmie­nia­ją­cych się pej­za­ży pod­czas lotu sa­mo­lo­tem, cha­rak­te­ry­stycz­ne dla fu­tu­ryz­mu; ae­ro­pit­tu­ra


Źródła:

SJP.pl

Aeropittura

ma­lar­skie przed­sta­wie­nie zmie­nia­ją­cych się pej­za­ży pod­czas lotu sa­mo­lo­tem, cha­rak­te­ry­stycz­ne dla fu­tu­ryz­mu; ae­ro­pik­tu­ra


Źródła:

SJP.pl

Aeroplan

1. daw­niej: nie­wiel­ki sa­mo­lot spor­to­wy;
2. prze­sta­rza­le: sa­mo­lot


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) przest., gw-pl|Spisz. sa­mo­lot


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Aeroplankton

ze­spół drob­nych or­ga­niz­mów ro­ślin­nych i zwie­rzę­cych uno­szą­cych się bier­nie w po­wie­trzu; ane­mo­plank­ton


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) biol. drob­ne or­ga­niz­my ro­ślin­ne i zwie­rzę­ce uno­szą­ce się w po­wie­trzu


Ae­ro­plank­ton, ane­mo­plank­ton, plank­ton po­wietrz­ny, plank­ton eo­licz­ny (gr. "aer" „po­wie­trze”, "plank­tós" „błą­ka­ją­cy się”) – ogół or­ga­niz­mów uno­szo­nych ru­cha­mi po­wie­trza w at­mos­fe­rze. Do or­ga­niz­mów ta­kich za­li­cza­ne są bak­te­rie, za­rod­ni­ki grzy­bów, drob­ne pa­ję­cza­ki, owady i inne dro­bin­ki or­ga­nicz­ne.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Aeroplanktonowy

→ ae­ro­plank­ton


Patrz:aeroplankton

Źródła:

SJP.pl

Aeroplanowy

→ ae­ro­plan


Patrz:aeroplan

Źródła:

SJP.pl

Aeroponiczny

→ ae­ro­po­ni­ka


Patrz:aeroponika

Źródła:

SJP.pl

Aeroponika

upra­wa ro­ślin me­to­dą umie­szcza­nia ko­rze­ni nie w ziemi, lecz w mie­sza­ni­nach gazów


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) ogrod. roln. me­to­da upra­wy ro­ślin, w któ­rej ko­rze­nie po­zo­sta­ją za­wie­szo­ne w po­wie­trzu i są okre­so­wo zra­sza­ne mgieł­ką wodną z roz­pu­szczo­ny­mi skład­ni­ka­mi odżyw­czy­mi;


Ae­ro­po­ni­ka – sy­stem pro­duk­cji ro­ślin­nej bez za­sto­so­wa­nia śro­do­wi­ska sta­łe­go (upra­wa ziem­na) lub cie­kłe­go (hy­dro­po­ni­ka).

Ro­śli­ny umie­szczo­ne są w pły­tach z two­rzyw sztucz­nych, tak że ich ko­rze­nie znaj­du­ją się w po­wie­trzu. Woda i sole mi­ne­ral­ne są roz­py­la­ne bez­poś­red­nio na ko­rze­nie ro­ślin w po­sta­ci ae­ro­zo­lu.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Aeroport

prze­sta­rza­le: port lot­ni­czy, lot­ni­sko


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) daw. lotn. port lot­ni­czy, lot­ni­sko


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Aeropres

AeroPress, ae­ro­press;
1. nie­du­ży przy­rząd do ręcz­ne­go za­pa­rza­nia kawy;
2. kawa przy­go­to­wa­na za po­mo­cą tego przy­rzą­du


Źródła:

SJP.pl

Aeropress

[czy­taj: ae­ro­pres] AeroPress, ae­ro­pres;
1. nie­du­ży przy­rząd do ręcz­ne­go za­pa­rza­nia kawy;
2. kawa przy­go­to­wa­na za po­mo­cą tego przy­rzą­du


AeroPress – nazwa włas­na urzą­dze­nia do ręcz­ne­go za­pa­rza­nia na­pa­ru kawy, skon­stru­o­wa­ne­go w 2005 roku przez Ame­ry­ka­ni­na Alana Ad­le­ra.

AeroPress skła­da się z cy­lin­dra za­pa­rza­ją­ce­go z sit­kiem oraz tłoka za­koń­czo­ne­go uszczel­ką. Ze­staw jest uzu­peł­nio­ny mie­sza­deł­kiem, lej­kiem oraz miar­ką do kawy.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Aerosanie

po­jazd na pło­zach, wy­po­sa­żo­ny w sil­nik ze śmi­głem


rze­czow­nik, ro­dzaj nie­mę­sko­o­so­bo­wy, licz­ba mnoga

 (1.1) transp. sanie na­pę­dza­ne sil­ni­kiem ze śmi­głem


Ae­ro­sa­nie – po­jazd na pło­zach wy­po­sa­żo­ny w sil­nik ze śmi­głem (zwy­kle pcha­ją­cym), ro­dzaj sań na­pę­dza­nych, po­dob­nie jak sku­ter śnież­ny przez sil­nik spa­li­no­wy, słu­żą­cy do po­ru­sza­nia się po te­re­nie po­kry­tym śnie­giem lub lodem. Pręd­kość tego po­ja­zdu w za­leż­no­ści od kon­struk­cji wy­no­si od 25 do 140 km/h.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Aerosiew

w rol­nict­wie: siew rzu­to­wy z sa­mo­lo­tu lub śmi­głow­ca


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) roln. siew rzu­to­wy (lub na­wo­że­nie) z sa­mo­lo­tu lub śmi­głow­ca


Ae­ro­siew – siew rzu­to­wy z sa­mo­lo­tu lub śmi­głow­ca, sto­so­wa­ny głów­nie do ro­ślin ja­rych wczes­ne­go siewu. Szcze­gól­nie przy­dat­ny w la­tach o nad­mier­nej wil­got­no­ści gleby, gdy unie­moż­li­wia ona siew w op­ty­mal­nym ter­mi­nie. Głów­nym ogra­ni­cze­niem dla ae­ro­sie­wu jest wiatr – nie pro­wa­dzi się go przy pręd­ko­ści po­wy­żej 5 m/s.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Aeroskop

pier­wsza ręcz­na ka­me­ra fil­mo­wa z ży­ro­sko­pem, uży­wa­na m. in. w cza­sie I wojny świa­to­wej


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) fot. pier­wsza ręcz­na ka­me­ra fo­to­gra­ficz­na z me­cha­niz­mem zdję­cio­wym po­ru­sza­nym za po­mo­cą sprę­żo­ne­go po­wie­trza


Ae­ro­skop (ang. i fr. "Ae­ro­sco­pe") – pier­wsza na świe­cie ręcz­na ka­me­ra fil­mo­wa o na­pę­dzie au­to­ma­tycz­nym ze sta­bi­li­za­cją obra­zu, skon­stru­o­wa­na w 1908 przez pol­skie­go wy­na­laz­cę i kon­struk­to­ra, Ka­zi­mie­rza Pró­szyń­skie­go. Ze wzglę­du na swoje za­le­ty, takie jak pro­sto­ta ob­słu­gi, mo­bil­ność oraz nie­za­leż­ny sy­stem za­o­pa­trze­nia w ener­gię, ka­me­ra ta przy­czy­ni­ła się bez­poś­red­nio do roz­wo­ju wczes­nych fil­mów do­ku­men­tal­nych, przy­rod­ni­czych oraz re­por­ta­ży.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Aerosmith

ame­ry­kań­ski ze­spół roc­ko­wy


Ae­ros­mith – ame­ry­kań­ski ze­spół roc­ko­wy po­cho­dzą­cy z Bo­sto­nu w Mas­sa­chu­setts i gra­ją­cy w cha­rak­te­ry­stycz­nym stylu, bę­dą­cym mie­szan­ką hard rocka i blu­e­sa.

Sza­co­wa­ny na­kład ze sprze­da­ży wszyst­kich al­bu­mów ze­spo­łu na całym świe­cie wy­no­si 150 mi­lio­nów eg­zem­pla­rzy.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Aerosol

ae­ro­zol;
1. układ ko­lo­i­do­wy pow­sta­ły na sku­tek roz­pro­sze­nia ciał sta­łych bądź cie­czy w oś­rod­ku ga­zo­wym
2. me­ta­lo­wy po­jem­nik z farbą, de­zo­do­ran­tem lub inną sub­stan­cją, która może być roz­py­la­na


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) zob. ae­ro­zol.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Aerosolowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) roln. sto­so­wa­nie ae­ro­so­li w po­sta­ci mgły su­chej lub mo­krej do ochro­ny ro­ślin


Źródła:

Wiktionary

Aerosolować

cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny (dk. brak)

 (1.1) roln. sto­so­wać ae­ro­so­le w po­sta­ci mgły su­chej lub mo­krej do ochro­ny ro­ślin


Źródła:

Wiktionary

Aerosolowy

→ ae­ro­sol; ae­ro­zo­lo­wy


przy­miot­nik

 (1.1) przest. ae­ro­zo­lo­wy


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Aerosprężystość

dział me­cha­ni­ki, któ­re­go przed­mio­tem są zja­wi­ska wy­ni­ka­ją­ce z wza­jem­ne­go od­dzia­ły­wa­nia sił ae­ro­dy­na­micz­nych, sił bez­wład­no­ści i re­ak­cji sprę­ży­stych opły­wa­ne­go ciała; ae­ro­e­la­stycz­ność


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nauk. techn. dział me­cha­ni­ki i ae­ro­dy­na­mi­ki zaj­mu­ją­cy się ba­da­niem wza­jem­ne­go od­dzia­ły­wa­nia sił ae­ro­dy­na­micz­nych i odksz­tał­ceń sprę­ży­stych kon­struk­cji

 (1.2) fiz. techn. zdol­ność kon­struk­cji do re­a­go­wa­nia na ob­cią­że­nia ae­ro­dy­na­micz­ne po­przez ugię­cia, skrę­ca­nie i drga­nia, które z kolei wpły­wa­ją na prze­pływ po­wie­trza


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Aerosprężysty

ce­chu­ją­cy się ła­god­ną po­dat­no­ścią na dzia­ła­nie stru­mie­ni ga­zo­wych


przy­miot­nik

 (1.1) fiz. zwią­za­ny ze sprę­ży­sto­ścią ciał w prze­pły­wie po­wie­trza lub gazu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Aerostar

[czy­taj: aErostar] model sa­mo­cho­du marki Ford


Hasło wie­loz­nacz­ne. Moż­li­we zna­cze­nia:


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Aerostat

każdy sta­tek po­wietrz­ny la­ta­ją­cy dzię­ki wy­peł­nie­niu gazem lżej­szym od po­wie­trza (np. ste­ro­wiec, balon)


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) lotn. sta­tek po­wietrz­ny lżej­szy od po­wie­trza, które sobą wy­pie­ra;


Ae­ro­stat – sta­tek po­wietrz­ny na­peł­nio­ny gazem lżej­szym od po­wie­trza (wodór, hel), uno­szą­cy się w po­wie­trzu dzię­ki sile wy­po­ru opi­sa­nej przez prawo Ar­chi­me­de­sa. Do ae­ro­sta­tów za­li­cza się ba­lo­ny i ste­row­ce.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Aerostata

rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­o­so­bo­wy

 (1.1) daw. lot­nik


Źródła:

Wiktionary

Aerostatek

obiekt przez­na­czo­ny do la­ta­nia w po­wie­trzu


Źródła:

SJP.pl

Aerostatyczny

→ ae­ro­sta­ty­ka


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z ae­ro­sta­ty­ką, do­ty­czą­cy ae­ro­sta­ty­ki


Patrz:aerostatyka

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Aerostatyka

dział fi­zy­ki obej­mu­ją­cy za­gad­nie­nia rów­no­wa­gi gazów i za­nu­rzo­nych w nich nie­ru­cho­mych ciał sta­łych


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) fiz. nauka o rów­no­wa­dze gazów i za­nu­rzo­nych w nich cia­łach sta­łych


Ae­ro­sta­ty­ka – dział me­cha­ni­ki pły­nów zaj­mu­ją­cy się ba­da­niem stanu rów­no­wa­gi gazów z uwz­ględ­nie­niem sił gra­wi­ta­cji i bez­wład­no­ści oraz za­nu­rzo­nych w nich nie­po­ru­sza­ją­cych się lub po­ru­sza­ją­cych się bar­dzo wolno ciał sta­łych.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Aerostep

ćwi­cze­nia gim­na­stycz­ne, pod­czas któ­rych używa się spe­cjal­ne­go schod­ka


Źródła:

SJP.pl

Aerotaksja

ruch drob­nych or­ga­niz­mów skie­ro­wa­ny w stro­nę wyż­sze­go stę­że­nia tlenu w śro­do­wi­sku (ae­ro­tak­sja do­dat­nia) lub w stro­nę prze­ciw­ną (ae­ro­tak­sja ujem­na)


Źródła:

SJP.pl

Aeroterapeutyczny

→ ae­ro­te­ra­pia


przy­miot­nik

 (1.1) med. zwią­za­ny z ae­ro­te­ra­pią


Patrz:aeroterapia

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Aeroterapia

le­cze­nie pew­nych cho­rób za po­mo­cą po­wie­trza at­mos­fe­rycz­ne­go o róż­nym ci­śnie­niu, wil­go­ci, tem­pe­ra­tu­rze itp.


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) med. le­cze­nie lub wspo­ma­ga­nie zdro­wia po­przez kon­takt z po­wie­trzem


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Aerotermiczny

przy­miot­nik

 (1.1) fiz. zwią­za­ny z cie­płem gazu (w szcze­gól­no­ści po­wie­trza)


Źródła:

Wiktionary

Aerotermochemia

nauka ba­da­ją­ca zja­wi­ska za­cho­dzą­ce w at­mos­fe­rze przy pręd­ko­ściach po­naddź­wię­ko­wych


Źródła:

SJP.pl

Aerotermodynamiczny

przy­miot­nik od: ae­ro­ter­mo­dy­na­mi­ka


Źródła:

SJP.pl

Aerotermodynamika

rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) nauk. fiz. dzie­dzi­na nauki łą­czą­ca ae­ro­dy­na­mi­kę i ter­mo­dy­na­mi­kę, ba­da­ją­ca zja­wi­ska ciepl­ne za­cho­dzą­ce przy prze­pły­wie po­wie­trza (lub gazu) wokół ciała po­ru­sza­ją­ce­go się z dużą pręd­ko­ścią


Ae­ro­ter­mo­dy­na­mi­ka bądź też ga­zo­dy­na­mi­ka – dzie­dzi­na nauki, jedna z ka­te­go­rii ae­ro­dy­na­mi­ki ba­da­ją­ca za­cho­wa­nie gazów w po­bli­żu opły­wa­nych z du­ży­mi pręd­ko­ścia­mi (naddź­wię­ko­wy­mi) po­wierzch­ni ciał sta­łych oraz wza­jem­ne od­dzia­ły­wa­nie ter­micz­ne mię­dzy nimi z uwz­ględ­nie­niem zmian fi­zycz­no-che­micz­nych, np.: abla­cji, dy­so­cja­cji, jo­ni­za­cji, re­kom­bi­na­cji itp. Przy­kła­dem obiek­tu badań ae­ro­ter­mo­dy­na­mi­ki jest ob­ser­wa­cja wy­strze­lo­ne­go z broni pal­nej po­ci­sku.


Źródła:

Wiktionary oraz Wikipedia

Aerotriangulacja

me­to­da wyz­na­cza­nia współ­rzęd­nych punk­tów w te­re­nie za po­mo­cą po­mia­ru kątów na fo­to­gra­me­trycz­nych zdję­ciach lot­ni­czych, sto­so­wa­na w fo­to­gra­me­trii


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) me­trol. wyz­na­cza­nie współ­rzęd­nych punk­tów w te­re­nie po­przez po­miar kątów na zdję­ciach lot­ni­czych


Ae­ro­trian­gu­la­cja – pro­ces obli­cze­nio­wy zmie­rza­ją­cy do pre­cy­zyj­ne­go okre­śle­nia po­ło­że­nia wy­ko­na­nych zdjęć lot­ni­czych w prze­strze­ni. Okre­śla­ne są współ­rzęd­ne dużej licz­by punk­tów te­re­no­wych, przez co ae­ro­trian­gu­la­cję okre­śla się także jako ka­me­ral­ne za­gę­szcze­nie os­no­wy ge­o­de­zyj­nej.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Aerotriangulacyjny

→ ae­ro­trian­gu­la­cja


przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) zwią­za­ny z ae­ro­trian­gu­la­cją, do­ty­czą­cy ae­ro­trian­gu­la­cji


Patrz:aerotriangulacja

Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Aerotropizm

ruch or­ga­niz­mu wy­wo­ła­ny od­dzia­ły­wa­niem prą­dów po­wie­trza (np. wy­gię­cie pnia)


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) biol. wzrost or­ga­niz­mu w kie­run­ku źró­dła tlenu lub w prze­ciw­ną stro­nę


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Aerotyczność

brak zmy­sło­wo­ści, ero­tyz­mu


Źródła:

SJP.pl

Aerotyczny

przy­miot­nik

 (1.1) nie za­wie­ra­ją­cy ero­ty­ki, niez­my­sło­wy


Źródła:

Wiktionary

Aerozoiczny

przy­miot­nik re­la­cyj­ny

 (1.1) biol. po­trze­bu­ją­cy do życia po­wie­trza


Źródła:

Wiktionary

Aerozol

ae­ro­sol;
1. układ ko­lo­i­do­wy pow­sta­ły na sku­tek roz­pro­sze­nia ciał sta­łych bądź cie­czy w oś­rod­ku ga­zo­wym
2. me­ta­lo­wy po­jem­nik z farbą, de­zo­do­ran­tem lub inną sub­stan­cją, która może być roz­py­la­na


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) fiz. chem. rozt­wór ko­lo­i­do­wy pow­sta­ją­cy w wy­ni­ku roz­pro­sze­nia ciał sta­łych lub cie­czy w oś­rod­ku ga­zo­wym

 (1.2) pot. me­ta­lo­wy po­jem­nik za­wie­ra­ją­cy sub­stan­cję, która znaj­du­je się pod ci­śnie­niem i może być roz­py­la­na


Ae­ro­zol – układ ko­lo­i­dal­ny, w któ­rym oś­rod­kiem roz­pra­sza­ją­cym jest gaz (czę­sto po­wie­trze), a cząst­ka­mi ko­lo­i­dal­ny­mi są sub­stan­cje cie­kłe lub stałe. Ae­ro­zo­le dzie­li się na mgły (cząst­ki cie­kłe) i dymy (cząst­ki stałe).

Przy­kła­da­mi ae­ro­zo­li są: ae­ro­zol soli mor­skiej, sadza, pyły mi­ne­ral­ne, smog. Na­to­miast mgła, kro­ple chmu­ro­we, krysz­ta­ły lodu są przy­kła­da­mi hy­dro­me­te­o­rów i nie są zwy­cza­jo­wo kla­sy­fi­ko­wa­ne jako ae­ro­zo­le w me­te­o­ro­lo­gii i fi­zy­ce at­mos­fe­ry, mimo że mie­szczą się w po­wyż­szej de­fi­ni­cji.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Aerozoloterapia

me­to­da le­cze­nia ukła­du od­de­cho­we­go z za­sto­so­wa­niem lecz­ni­czych sub­stan­cji lot­nych zmie­sza­nych z parą wodną


rze­czow­nik, ro­dzaj żeń­ski

 (1.1) med. me­to­da te­ra­pe­u­tycz­na wy­ko­rzy­stu­ją­ca in­ha­la­cje do po­da­wa­nia sub­stan­cji lecz­ni­czych wziew­nie w po­sta­ci ae­ro­zo­lu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Aerozolowanie

rze­czow­nik, ro­dzaj ni­ja­ki

 (1.1) agrot. zwal­cza­nie szkod­ni­ków za po­mo­cą che­micz­nych środ­ków ochro­ny ro­ślin roz­py­la­nych w po­sta­ci ae­ro­zo­lu (mgły)


Źródła:

Wiktionary

Aerozolować

pod­da­wać coś dzia­ła­niu sub­stan­cji roz­py­la­nych w po­sta­ci ae­ro­zo­lu


cza­sow­nik prze­chod­ni nie­do­ko­na­ny

 (1.1) pod­da­wać dzia­ła­niu ae­ro­zo­lu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Aerozolowy

→ ae­ro­zol; ae­ro­so­lo­wy


przy­miot­nik

 (1.1) zwią­za­ny z ae­ro­zo­la­mi, do­ty­czą­cy ae­ro­zo­li

 (1.2) ma­ją­cy formę ae­ro­zo­lu


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary

Aeroślizg

sta­tek po­wietrz­ny po­ru­sza­ją­cy się nisko nad po­wierzch­nią lądu lub wody; po­dusz­ko­wiec


Źródła:

SJP.pl

Aerożel

ma­te­riał o małej gę­sto­ści, zbu­do­wa­ny w 90-99,8% z po­wie­trza


rze­czow­nik, ro­dzaj mę­sko­rze­czo­wy

 (1.1) fiz. techn. po­ro­wa­ty, ul­tra­lek­ki ma­te­riał bę­dą­cy ro­dza­jem sztyw­nej piany o wy­jąt­ko­wo małej gę­sto­ści;


Ae­ro­żel – ma­te­riał bę­dą­cy ro­dza­jem sztyw­nej piany o wy­jąt­ko­wo małej gę­sto­ści. Na jego masę skła­da się w 90–99,8% po­wie­trze, resz­tę sta­no­wi po­ro­wa­ty ma­te­riał two­rzą­cy jego struk­tu­rę.

Pier­wsze ae­ro­że­le, ma­ją­ce ten­den­cję do za­pa­da­nia się, otrzy­mał Sa­mu­el Step­hens Kist­ler w 1931, jed­nak bar­dzo długo nie zna­la­zły one żad­ne­go prak­tycz­ne­go za­sto­so­wa­nia i zo­sta­ły w dużym stop­niu za­pom­nia­ne.


Źródła:

SJP.pl
Wiktionary oraz Wikipedia

Aerożelowy

→ ae­ro­żel


Patrz:aerożel

Źródła:

SJP.pl

Aeta

przed­sta­wi­ciel rdzen­nej lud­no­ści Fi­li­pin


Źródła:

SJP.pl

Aetka

przed­sta­wi­ciel­ka rdzen­nej lud­no­ści Fi­li­pin


Źródła:

SJP.pl

Aetowie

rdzen­na lud­ność Fi­li­pin


Ae­to­wie ("Aeta") – rdzen­na lud­ność Fi­li­pin, za­miesz­ku­ją­ca pół­noc­ne i środ­ko­we wyspy ar­chi­pe­la­gu (ok. 50 tys.). Ich wie­rze­nia są słabo poz­na­ne, mają cha­rak­ter ani­mi­stycz­ny. Pro­wa­dzą wę­drow­ny tryb życia. Pod­sta­wą utrzy­ma­nia jest zbie­ract­wo, my­śli­stwo i ry­bact­wo. Od XIX w. także upra­wa ryżu na po­let­kach uzy­ska­nych tech­ni­ką ża­ro­wą. Brak or­ga­ni­za­cji ro­do­wej. Wspól­no­ta lo­kal­na two­rzy luźne ze­spo­ły ko­czow­ni­cze.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia

Aetozaury

rząd gadów na­czel­nych


Ae­to­za­u­ry (Ae­to­sa­u­ria – od αετός "aetos" – orzeł i σαυρος "sa­u­ros" – ja­szczur) – tak­son gadów (rząd Ae­to­sa­u­ria, ro­dzi­na Sta­go­no­le­pi­di­dae, syn. Ae­to­sa­u­ri­dae) o wy­glą­dzie przy­po­mi­na­ją­cym współ­czes­ne pan­cer­ni­ki i póź­niej­sze od nich an­ky­lo­za­u­ry.

Były najw­cze­śniej­szy­mi ro­śli­no­żer­ny­mi ar­cho­za­u­ra­mi z kladu Cru­ro­tar­si.


Źródła:

SJP.pl
Wikipedia